این پروژه که در مرحله انتخاب بازیگران و تکمیل تیم تولید قرار دارد، به تهیه‌کنندگی مشترک محمد یمینی و رضا فتح‌الهی‌پور ساخته می‌شود.

فیلمنامه «خانم شین» نوشته یاسمین ریزان و ارسلان امیری است.

پیروزفر پیش از این در مقام کارگردان تئاتر، آثاری چون «ماتریوشکا»، «سنگ‌ها در جیب‌هایش»، «بر پهنه‌ی دریا»، «ملاقات» و… را‌ روی صحنه برده است.

آخرین حضور او در مقام بازیگر در سریال پرمخاطب «در انتهای شب» بوده‌است که برای بازی در آن موفق به دریافت جایزه بازیگری از جشنواره بین‌المللی Cinema Jove اسپانیا شد.

جزئیات بیشتر درباره‌ ترکیب بازیگران و زمان آغاز فیلمبرداری به‌زودی اعلام خواهد شد.

نوشته اولین جزئیات از «خانم شین» به کارگردانی پارسا پیروزفر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ پنج روایت. از بازگشت نوستالژیک مهران غفوریان تا ظهور ریحانه رضی در نقش‌های متفاوت، از جسارت‌های نیما جاویدی در روایت تا پختگی مرتضی امینی‌تبار و تجربه تازه پارسا پیروزفر.

مهران غفوریان؛ بهروز خالی‌بندِ دیروز، بازیگر جدیِ امروز

بازپخش دوباره سریال خاطره‌انگیز «زیر آسمان شهر» از شبکه آی‌فیلم، نام مهران غفوریان را بار دیگر وایرال کرد. سریالی که در دهه هشتاد به‌عنوان اولین کمدی نود شبی تلویزیون، میلیون‌ها مخاطب را پای تلویزیون نشاند و شخصیت «بهروز خالی‌بند»؛ مکانیکی ساده‌دل، به یکی از کاراکترهای ماندگار کمدی بدل شد. هنوز هم شوخی‌ها، دیالوگ‌ها و فضای صمیمانه آن آپارتمان برای نسل‌های مختلف زنده است.

غفوریان در مقام کارگردان و بازیگر آن سریال، جریانی تازه در طنز شبانه ایجاد کرد. خودش در مصاحبه‌ای قدیمی در کنار مدیری و عطاران که چندی پیش وایرال شد، گفته ایده اولیه ساخت سریال را رضا عطاران در دهه هفتاد داشته و حتی نام آن از پروژه نیمه‌تمام عطاران آمده است. حالا ۲۴ سال بعد، خاطرات «خشایار مستوفی»، «غلام ششلول‌بند» و «بهروز خالی‌بند» همچنان در ذهن مردم جا خوش کرده‌اند.

اما مسیر غفوریان فقط در طنز خلاصه نشد. با پیشنهاد محمدرضا شریفی‌نیا، او در سال ۹۶ در سریال «داش‌آکل» و نقش «کاکا رستم» بازی کرد و این کشف شریفی‌نیا، نقطه شروعی برای ورود او به مسیر تازه‌ای در نقش‌های جدی بود. او طی سال‌های اخیر، با نقش‌های جدی در سریال‌هایی مثل «خاتون»، «قورباغه» و «زخم کاری» نشان داد توانایی‌اش فراتر از کمدی است. حضور پررنگش در سینما با «بی‌سروصدا» و «زیبا صدایم کن» هم تحسین منتقدان را به همراه داشت. این هفته نیز خبر حضورش در سریال تازه سیامک مردانه به نام «محکوم» توجه بسیاری را جلب کرد، سریالی که از چهارشنبه هفته پیش رو، پخش آن آغاز می‌شود.

غفوریان در ویدئویی اینستاگرامی تولد ۵۱ سالگی‌اش را جشن گرفت و بار دیگر ثابت کرد چه در کمدی و چه در درام، برای مخاطب یادآور خاطرات خوش و لحظات اثرگذار است. بعد از سه دهه فعالیت، او حالا در جایگاهی ایستاده که نه فقط یک کمدین محبوب، بلکه یک بازیگر کامل و محبوب به شمار می‌آید.

نیما جاویدی؛ هنر قصه‌گویی بدون هیاهو

پایان پرکشش سریال «شکارگاه» دوباره نام نیما جاویدی را به تیتر اول خبرها آورد. این کارگردان جوان که پیش‌تر با فیلم‌هایی چون «ملبورن» و «سرخپوست» نشان داده بود علاقه خاصی به روایت‌های پرتعلیق و فضاهای تاریخی دارد، این بار هم توانست با ساخت مجموعه‌ای معمایی-تاریخی، مخاطبان را تا قسمت آخر همراه نگه دارد.

«شکارگاه» با تمرکز بر ماجرای جواهرات سلطنتی و در فضایی عمدتاً تک‌لوکیشن، قصه‌ای پر از رمز و راز را روایت کرد. منتقدان معتقدند جاویدی موفق شد فضای عمارتی نفرین‌شده را به شخصیتی مستقل تبدیل کند؛ عنصری که خود به اندازه قهرمانان سریال در پیشبرد قصه نقش داشت. پایان‌بندی آن نیز همچون «سرخپوست» غافلگیرکننده و در عین حال قانع‌کننده بود؛ ویژگی‌ای که امضای جاویدی در کارگردانی محسوب می‌شود. او که علاقه دارد شخصیت‌های خاکستری بسازد و در بزنگاه‌ها بازی را عوض کند، باز هم از این شخصیت‌ها قهرمان پایانی ساخت.

جاویدی با علاقه به سوژه‌های کمتر دیده‌شده و روایت‌های متفاوت، برخلاف جریان غالب سینمای اجتماعی امروز ایران و جشنواره پسند، به سمت سلیقه‌سازی رفته است نه سلیقه‌پذیری. او نشان داده بدون حاشیه، می‌تواند هم نویسنده‌ای توانا باشد و هم کارگردانی جسور. گرفتن بازی‌های دقیق از بازیگران و انتخاب سوژه‌های هالیوودی‌پسند، نشان‌دهنده تسلط و هوشمندی‌اش در مسیر حرفه‌ای است.

«شکارگاه» و کیفیت بالای آن نسبت به بسیاری از تولیدات هم‌دوره‌اش، جایگاه جاویدی را به‌عنوان یکی از کارگردانان مهم نسل جدید تثبیت کرد. اگر همین مسیر ادامه یابد، او می‌تواند یکی از مهم‌ترین فیلمسازان دهه آینده ایران باشد؛ فیلمسازی بی‌سروصدا که هر بار با اثری تازه، مخاطب را غافلگیر می‌کند.

پارسا پیروزفر؛ از صحنه تئاتر تا پشت دوربین سینما

نام پارسا پیروزفر همیشه با تصویری آرام، بی‌حاشیه و در عین حال ماندگار در ذهن مخاطب همراه بوده است. بازیگری که سال‌هاست با گزینش‌های دقیقش نشان داده تنها حضور در اثر برایش مهم نیست، بلکه کیفیت و ماندگاری آن اهمیت بیشتری دارد. این هفته اما نام او با دو خبر مهم دوباره در فضای سینمایی پررنگ شد؛ یکی به‌عنوان بازیگر و دیگری در مقام کارگردان.

اولین خبر، حضور پیروزفر در فیلم سینمایی «جادوی سفید» به کارگردانی آیدا پناهنده بود. اثری تاریخی در دل دوره قاجار که نسخه سینمایی یک مجموعه هشت‌قسمتی است و پس از اکران در سینما، نسخه ‌سریالی‌اش راهی شبکه نمایش خانگی خواهد شد. این سومین همکاری پیروزفر و پناهنده پس از «تی‌تی» و «در انتهای شب» است. همکاری‌هایی که نشان داده‌اند پیروزفر در فضای درام آرام و شخصیت‌پردازی‌های عمیق، همواره انتخابی درست برای کارگردان‌هاست.

خبر دوم اما اتفاقی تازه در مسیر کاری اوست؛ کارگردانی نخستین فیلم سینمایی‌اش با عنوان «خانم شین». پیروزفر قرار است علاوه‌بر نشستن روی صندلی کارگردانی، نقش اصلی را نیز ایفا کند. او سال‌ها تجربه کارگردانی تئاتر دارد و همین سابقه، امیدها را برای شکل‌گیری اثری پخته و متفاوت بالا برده است.

پیروزفر در دهه‌های گذشته با نقش‌هایی چون بیژن ایرانی در «در چشم باد»، جوان معصوم «در پناه تو» و یوسف ماندگار مهرجویی در «مهمان مامان» در حافظه سینمایی مخاطبان جاودانه شده است. بازیگری که در نزدیک به ۵۳ سالگی همچنان هر بار که جلوی دوربین می‌رود، نگاه‌ها را به سمت خود برمی‌گرداند.

حالا با آغاز تجربه کارگردانی و حضور دوباره در آثار پناهنده، به نظر می‌رسد سال آینده برای پارسا پیروزفر سالی تعیین‌کننده خواهد بود؛ سالی که نشان خواهد داد ستاره بی‌حاشیه سینمای ایران، مسیر تازه‌اش را چگونه رقم خواهد زد.

ریحانه رضی؛ از صحنه تئاتر تا محبوبیت با «تاسیان»

این هفته یک ویدئو از مقایسه بازی‌های ریحانه رضی در سریال قدیمی «روزهای بهتر» و حضور پررنگش در «تاسیان» تینا پاکروان، در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد. مخاطبان ابتدا باور نمی‌کردند همان بازیگر نقش دختری محجبه در سال ۱۳۹۶، همان «حوری ملک‌شاهی» محبوب سریال تاسیان باشد. همین کشف ناگهانی باعث شد نام رضی دوباره در فضای مجازی مطرح شود.

ریحانه رضی در «تاسیان» نقش همسر جمشید (بابک حمیدیان) را بازی کرد؛ زنی از طبقه بالای اجتماعی پیش از انقلاب که با لحن و حضور آرام و درخشانش، خیلی زود به دل مخاطبان نشست. عشق میان حوری و جمشید حتی از قصه عاشقانه اصلی سریال جذاب‌تر شد و بسیاری او را مهم‌ترین و دلنشین‌ترین بازیگر «تاسیان» دانستند.

اما مسیر رضی به همین جا ختم نمی‌شود. او ریشه در تئاتر دارد و بارها توانایی خود را روی صحنه ثابت کرده است. نمایش «هیدن» به کارگردانی کوروش شاهونه یکی از نقاط عطف کارنامه اوست؛ جایی که در نقش زنی نابینا، تحسین منتقدان و تماشاگران را برانگیخت و نشان داد جنس بازی‌اش به مراتب فراتر از یک نقش تلویزیونی ساده است. بازی که یکی از دلایل اصلی پرمخاطب ترین تئاتر شد.

رضی حالا در آستانه تثبیت جایگاه خود قرار دارد. او هم توانایی ایفای نقش‌های عاشقانه و سانتیمانتال را دارد و هم ظرفیت درخشش در کاراکترهای پرچالش و پیچیده. اگر مسیر انتخاب‌هایش را با هوشمندی ادامه دهد، بی‌شک یکی از چهره‌های آینده‌دار سینما و تئاتر ایران خواهد بود.

مرتضی امینی‌تبار؛ بازیگر جوان در مسیر پختگی

سریال «عملیات مهندسی» که این شب‌ها از شبکه سه پخش می‌شود، یکی از معدود آثار تلویزیون است که توانسته رضایت نسبی مخاطبان را جلب کند. یکی از عوامل اصلی این موفقیت، حضور بازیگران جوانی است که با نقش‌آفرینی‌هایشان سریال را باورپذیر کرده‌اند؛ در رأس آن‌ها مرتضی امینی‌تبار.

او در این سریال نقش «مسعود» را بازی می‌کند؛ مأموری اطلاعاتی در دهه شصت که علاوه‌بر مبارزه با منافقین، با چالش‌های عاطفی و شخصی هم روبه‌روست. علاقه او به دختری که به گروهک منافقین پیوسته، به شخصیتش عمق و جذابیت بیشتری بخشیده و باعث شده تماشاگران او را در کنار وجه قهرمانانه‌اش، انسانی و آسیب‌پذیر هم ببینند.

امینی‌تبار نخستین‌بار با نقش «میثم» در سریال «زخم کاری» به کارگردانی محمدحسین مهدویان شناخته شد. هرچند بازی‌اش در فصل‌های بعدی مورد انتقاد قرار گرفت، اما حضور دوباره‌اش در «عملیات مهندسی» نشان داد مسیر پختگی را در پیش گرفته است. پسری باهوش و تلاشگر که منفعل نیست، بازی تلخ ندارد و مانند زخم کاری یک دیالوگ تکراری «من پسر مالکم» را تکرار نمی‌کند و با اکت‌های درست و حسی ملموس، توانسته منتقدان را هم تا حدی راضی کند.

این بازیگر جوان که ریشه‌ای افغانستانی دارد، چندی پیش نیز با یک ویدیوی وایرال درباره گذشته‌اش به‌عنوان مجری برنامه انگلیسی‌زبان کودکان خبرساز شد. حالا اما مهم‌تر از همه، بازی پخته‌ترش در یک سریال پرمخاطب است. باید دید او در آینده در تلویزیون ماندگار می‌شود یا راهش را به سمت سینما و شبکه نمایش خانگی ادامه می‌دهد. آنچه مسلم است، مرتضی امینی‌تبار از آزمون تازه خود سربلند بیرون آمده است.

نوشته از درخشش بی‌هیاهوی «نیما» تا دورخیز کنجکاوی‌برانگیز «پارسا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال ایرانی «در انتهای شب» به نویسندگی و کارگردانی آیدا پناهنده و تولید اختصاصی پلتفرم فیلم‌نت، در چهلمین دوره جشنواره بین‌المللی سینما جوو (Cinema Jove) که در شهر والنسیا اسپانیا برگزار می شود، موفق به دریافت ۲ جایزه ویژه هیات داوران در بخش بازیگری شد. جشنواره بین‌المللی Cinema Jove از تاریخ ۱۹ تا ۲۸ ژوئن برابر با ۲۹ خرداد تا ۷ تیر ۱۴۰۴ در شهر والنسیای اسپانیا برگزار شد.

عوامل سریال به دلیل جنگ اخیر، امکان حضور در مراسم اختتامیه جشنواره والنسیا را پیدا نکردند.

سینما جوو یکی از جشنواره‌های معتبر جنوب اروپا در حوزه آثار نمایشی است که تمرکز آن بر معرفی روایت‌های انسانی، اجتماعی و خلاقانه در آثار سینمایی و سریال است. این جشنواره با رویکردی نوگرا، فرصتی برای دیده شدن کارگردانان مستقل و استعدادهای نو از سراسر جهان فراهم کرده است.

همچنین این مجموعه پیش از این نیز در جشنواره بین‌المللی Series Mania 2025 در فرانسه، نیز موفق به کسب جایزه بهترین کارگردانی شده بود.

سریال «در انتهای شب» نخستین‌بار در بهار ۱۴۰۳ از پلتفرم فیلم‌نت منتشر  با استقبال گسترده مخاطبان و منتقدان روبه‌رو شد.

«در انتهای شب» روایتی انسانی و صادقانه از زندگی یک خانواده ایرانی است که در دل بحران‌های اقتصادی و فشارهای اجتماعی، برای حفظ پیوندهای عاطفی، انتخاب امید و همدلی در برابر فروپاشی تلاش می‌کنند.

این سریال با بازی‌های تحسین‌برانگیز پارسا پیروزفر و هدی زین‌العابدین، در کنار روایت واقع‌گرایانه و کارگردانی هنرمندانه آیدا پناهنده، توانسته جایگاه ویژه‌ای در میان مخاطبان داخلی و جشنواره‌های بین‌المللی به‌دست آورد.

نوشته جایزه بهترین بازیگر زن و مرد جشنواره والنسیا به «در انتهای شب» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم حقیقی، سحر دولتشاهی، نوید محمدزاده، الناز شاکردوست، پارسا پیروزفر، پرویز شهبازی، بهمن فرمان‌آرا، پوریا رحیمی‌سام، حامد کمیلی، فرشته حسینی، مینا ساداتی، لیلا بلوکات، شادمهر راستین، فرشته صدرعرفایی، نازنین پیرکاری، محمدرضا شریفی‌نیا، مانی حقیقی، کاوه سجادی حسینی، مهرداد غفارزاده، مرجان شیرمحمدی، مرجان اشرفی‌زاده، مجید توکلی، سیف‌الله صمدیان، حسین فرح‌بخش، لیلا نقدی‌پری، هومن بهمنش، مصطفی احمدی، مجید نوروزی، کامیار محسنین، درناز حاجی‌ها، هوشنگ گلمکانی، سام نوری، سام کلانتری، اوژن حقیقی، حسن مصطفوی، سها نیاستی، حنیف سروری، شبنم قربانی، ارسلان امیری، امید شمس، بایرام فضلی، امین شعرباف، آرش صادقی، مهدی ابراهیم‌زاده، منصور وثوقی، نفس بازغی، سودابه خسروی، محمد کمالی پور، سمیرا برادری، پرند زاهدی، غزل معصومی، حسین اکبری، گلاره کیازند، کتایون ارسنجانی، کیمیا کاظمی و … از جمله هنرمندانی بودند که در کنار دانشجویان و هنردوستان در دومین روز این رویداد شرکت کردند.

اولین نشست دومین روز مسترکلاس «شکوه سینما» با عنوان ورود بازیگر به دنیای نقش با حضور پارسا پیروز برگزار شد.

در این نشست پیروزفر به آنچه در ایفای نقش اهمیت دارد و به ارتباط بهتر بازیگر و مخاطب کمک می‌کند اشاره کرد. همچنین پروسه رشد بازیگر، فهم فیلمنامه و ارتباطات منطقی آن، بداهه پردازی، اهمیت هماهنگی نقش و دیالوگ با میمیک، فرم و رفتار بازیگر و … از جمله دیگر‌ مباحثی بود که در این نشست مطرح شد.

همچنین پارسا پیروزفر در بخش دیگری از این نشست به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

مدیریت این جلسه برعهده کیوان کثیریان بود.

دومین نشست امروز مسترکلاس «شکوه سینما» با عنوان خاستگاه، ویژگی‌ها و مولفه‌های سینمای جیلان با حضور نوری بیلگه جیلان، کارگردان شهیر سینمای ترکیه و جهان و برنده نخل طلای کن، برگزار شد.

گفتنی است فایسال سویسال، کارگردان فیلم سینمایی «درخت خاموش» (تولید مشترک سینمای ایران و ترکیه) به عنوان مترجم، نوری بیلگه جیلان را در این نشست همراهی کرد.

بیلگه جیلان با اشاره به اینکه اولین بار در سال ۱۹۸۵ به ایران سفر کرده، عنوان کرد: من تا کنون سه بار به ایران آمدم، آخرین بار هم حدود ۲۰ سال پیش بوده است. سینمای ایران را خیلی دوست دارم و خوشحالم که در کشوری که سینمایش قوی است حضور دارم.

او در بخشی از این نشست گفت: اولین فیلم کوتاه خود را در سن ۳۶ سالگی ساختم. فکر می‌کردم که روحیه و شخصیت من چندان با سینما هماهنگ نیست و به همین دلیل دیر شروع کردم. من بیشتر در تنهایی خود زندگی می‌کردم چراکه از تنهایی لذت می‌بردم. کارم را با عکاسی شروع کردم. چون عکاسی به شما امکانی می‌دهد که تنها کاری را انجام دهید و فیلم که می‌ساختم فکر می‌کردم یک شیوه عکاسی است و به همین دلیل شجاعت ورود به سینما را پیدا کردم.

برنده نخل طلای کن درباره جذابیت سوژه‌ها برای ساخته شدن فیلم‌هایش گفت: درباره موضوعات اخلاقی که در آن نمی‌توان تصمیم گیری کرد و چیزهایی که نمی‌دانم بیشتر کنجکاو هستم که درباره آن فکر کنم و فیلم بسازم.

جیلان درباره فرآیند خلاقه‌اش در جریان توسعه داستان اظهار کرد: کاش راه مشخصی برای طی کردن این فرآیند بود. برای هر فیلم و فیلمنامه باید یک راه جدید پیدا کنیم. بیشتر روی وضعیت امکانات فکر می‌کنیم و داستان را جلو می‌بریم.

این کارگردان سرشناس ترک در بخشی از این نشست درباره زنده‌یاد عباس کیارستمی بیان کرد: او کارگردان محبوب من است و از او خیلی چیزها یاد گرفتم. او تاثیر زیادی روی من داشته است. در استانبول زمانی که رفتم «خانه دوست کجاست؟» را ببینیم، هنوز او را نمی‌شناختم و  شناختی زیادی هم از سینمای ایران نداشتم. این فیلم اصلا شبیه فیلم‌هایی که دیده بودم، نبود و موضوعاتی که کسی به عنوان فیلمساز برایش ارزش قائل نمی‌شد، وسط فیلم گذاشته بود‌ و از آن فیلم ساخته بود. وقتی شما چنین فیلم‌هایی تماشا می‌کنید و دوست دارید، دریچه‌ای تازه به رویتان باز می‌شود. از آن موقع کارهای کیارستمی را دنبال کردم و همه فیلم‌هایش را دوست دارم.

او گفت: ما یک فرهنگ مشترک داریم. از این لحاظ هم با آثار کیارستمی همذات پنداری کردم و شاید به همین دلیل در اروپا چنین تاثیری نباشد. به نظر من عباس کیارستمی، در سینما نفس و روح جدید خلق کرده است. او روش فیلم ساختن را هم دگرگون کرد و راه‌های جدید فیلم‌ساختن را به کارگردانان یاد داده است.

در ادامه نوری بیلگه جیلان به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

در ادامه، مراسم یادبودی صمیمی برای کارگردان نام‌دار سینمای ایران، زنده یاد عباس کیارستمی برگزار شد.

در ابتدای این مراسم برش کوتاه از فیلم «کیارستمی و عصای گم شده» درباره عباس کیارستمی پخش شد.

سپس مستانه مهاجر، مدیر این رویداد در سخنانی کوتاه ضمن تقدیر از حاضران، گفت: «شکوه سینما» باعث شد که یک بار دیگر دور هم جمع شویم. جای عباس کیارستمی همیشه خالی است.

سپس سیف‌الله صمدیان در سخنانی گفت: حیف است فیلم‌های نوری بیلگه جیلان را ببینید و عکس‌هایش را نبینید.

ابراهیم حقیقی نیز در سخنانی اظهار کرد: تصورم این است که طوری که کیارستمی فیلم می‌ساخت و نوری فیلم می‌سازد، با قلبشان می‌سازند! به سینمای تجاری جهان کار ندارند.

وی گفت: اگر قرار است معنای سینما را در وجه هنری آن بسنجیم قطعا طرفدار سینمای نوری بیلگه جیلان و عباس کیارستمی خواهیم بود.

سپس بخش‌های کوتاهی از مستند «۷۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه با عباس کیارستمی» ساخته سیف‌الله صمدیان نمایش داده شد.

در پایان این روز، فیلم «روی علف‌های خشک» با حضور کارگردان آن، نوری بیلگه جیلان نمایش داده شد.

نخستین دوره مسترکلاس «شکوه سینما» را مستانه مهاجر برگزار کرد و در این پروژه، کلِوِر حامی فرهنگ و هنر ایران، همراه او بود.

نوشته بیلگه جیلان: کیارستمی روش فیلم ساختن را دگرگون کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این میزان فروش در مدت ده روز در سینمای ایران بی‌سابقه است. طبق صحبت‌های علی سرتیپی پخش‌کننده «مست عشق» این فیلم با این میزان استقبال مخاطب، تا پایان اکرانش به فروش بیش از ۲۰۰ میلیارد تومان می‌رسد.

شهاب حسینی در نقش (شمس تبریزی)، پارسا پیروزفر در نقش (مولانا)، حسام منظور در نقش حسام‌‌الدین چلبی (همنشین و شاگرد مولانا)، ابراهیم چلیکول (اسکندر)، هانده ارچل در نقش کیمیا خاتون (فرزند خوانده مولانا)، بنسو سورال در نقش (مریم)، سلما ارگچ در نقش (همسر مولانا)، بوراک توزکوپاران در نقش سلطان ولد (فرزند بزرگ‌تر مولانا)، هالیت ارگنچ در نقش (پدر مولانا) و بوران کوزوم در نقش علاءالدین (فرزند کوچک‌تر مولانا) در «مست عشق» بازی کرده‌اند.

پخش «مست عشق» بر عهده فیلمیران است.

نوشته «مست عشق» ۵۰ میلیاردی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مست عشق» از مهمترین فیلم‌های غیرکمدی است که می تواند بار دیگر مخاطب سینما را با این ژانر آشتی دهد و رکوردهای فروش را جا به جا کند.

شهاب حسینی در نقش (شمس تبریزی)، پارسا پیروزفر در نقش (مولانا)، حسام منظور در نقش حسام ‌الدین چلبی (همنشین و شاگرد مولانا)، ابراهیم چلیکول (اسکندر)، هانده ارچل در نقش (کیمیاخاتون)، بنسو سورال در نقش (مریم)، سلما ارگچ در نقش (همسر مولانا)، بوراک توزکوپاران در نقش سلطان ولد (فرزند بزرگ مولانا)، هالیت ارگنچ ( پدر مولانا) و بوران کوزوم در نقش علاءالدین (پسر مولانا)  در «مست عشق» بازی کرده‌اند.

پخش «مست عشق» بر عهده فیلمیران است.

نوشته «مست عشق» در یک هفته ۳۱ میلیاردی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گفتنی است از ابتدای امسال خرید بلیت پردیس سینمایی کورش فقط از طریق سامانه ایران تیک انجام می‌شود.

شهاب حسینی، پارسا پیروزفر، حسام منظور، هانده ارچل، ابراهیم چلیک‌کول، سلما ارگچ، بنسو سورال، بوراک توزکوپاران و بوران کوزوم در این اثر سینمایی ایفای نقش کرده‌اند.

این فیلم از چهارشنبه ۵ اردیبهشت اکران خود را در سینماهای سراسر کشور آغاز کرده است.

نوشته «مست عشق» در پردیس کورش رکورد زد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حسام منظور در نقش حسام‌الدین چلبی (همنشین و شاگرد مولانا)، هانده ارچل در نقش کیمیاخاتون، بنسو سورال در نقش مریم، وراک توزکوپاران در نقش سلطان ولد (فرزند بزرگ مولانا)، خالد ارگنج ( پدر مولانا) بوران کوزوم در نقش علاءالدین (پسر مولانا) و … ظاهر شده‌اند.

پیش‌بینی می‌شود «مست عشق» از فیلم‌های پرفروش گیشه امسال سینماها باشد.

ساخت تیزر: آرمین مُنیبی، پخش از: فیلمیران

نوشته رونمایی از نخستین تیزر «مست عشق» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تی‌تی» نیز مانند دو اثر قبلی پناهنده فیلمی کاراکترمحور است و همان‌طور که از نامش برمی‌آید جهان روایی زنانه‌ای دارند که دو شخصیت اصلی مرد این فیلم درنهایت حول شخصیت مرکزی آن؛ یعنی شخصیت تی‌تی و دغدغه‌های مخصوص‌ او شکل گرفته و گسترش پیدا می‌کنند.

روایت کاراکترمحور

روایت‌های داستانی در آثار سینمایی به دو شکل کلی قابل‌تقسیم است: اول: روایت‌های کاراکترمحور و دوم: روایت‌های پیرنگ‌محور. این تقسیم‌بندی دوگانه روشی مناسب برای تحلیل و بررسی جهان روایی آثار و درواقع یک تقسیم‌بندی نظری و منتقدانه است. اساساً هیچ داستانی وجود ندارد که صرفاً از پلات یا پیرنگ بی‌بهره باشد و تنها دل‌مشغولی آن ساختن یک کاراکتر جذاب باشد، همان‌طور که شخصیت بدون پلات بی‌معنا و غیرداستانی است. چرا که ساخت شخصیت داستانی بدون پلات و عدم‌ قراردادن کاراکتر در موقعیت داستانی امکان‌پذیر نیست. وقتی اشاره می‌کنیم که «تی‌تی» فیلمی شخصیت‌محور است این پیش‌فرض را در ذهن داریم و قصد ما این است تا از این مجرا به وجه غالب روایی این فیلم بپردازیم.

اساساً کاراکتر یا شخصیت در آثار روایی نمی‌توانند بالکل فاقد خصایص انسانی باشند یا ویژگی‌های فراواقعی داشته باشند. یعنی شخصیت برای باورپذیری نیاز به معرفی یا ترکیب کردن مجموعه‌ای معمول از خصائص انسانی دارد و نمی‌تواند خصائص شگفتی‌ساز و غیرقابل‌باور داشته باشد. به همین دلیل شخصیت‌های سینمایی علیرغم داشتن وجوه خاص و منحصربه‌فردشان برای مخاطب آشنا هستند. چراکه اساساً بار شگفتی‌آور‌ اثر به دوش خصایص ویژه و فراواقعی شخصیت نیست  بلکه بار اصلی شگفتی‌سازی و تازگی یک اثر را پیرنگ آن برعهده دارد و نه شگفتی شخصیت‌ها.

با این نگاه شخصیت‌های فیلم «تی‌تی» هرکدام واجد ویژگی‌های مشخص و متعارف مخصوص به خود هستند. از یکسو شخصیت زن فیلم را داریم و از سوی دیگر او را در بین دو کاراکتر مرد فیلم می‌بینیم که هردو به‌نوعی در پیوند با تی‌تی قرار دارند. دو شحصیت مردانه‌ای که دو وجه مختلف و متفاوت از وجوه مردانه را بازنمایی می‌کنند. از یکسو با مردی آرام، عالم و درون‌گرا (با بازی پارسا پیروزفر) مواجه هستیم و در مقابل مردی دور از ثبات،  و برون‌گرا (با بازی هوتن شکیبا) را می‌بینم که هردو نسبتی پیدا و پنهان با تی‌تی دارند. شخصیت تی‌تی نیز زنی است که خصائل سودایی و سادگی را توأمان دارد و توانسته است بین خصائل زندگی ایلیاتی و تمدن شهری ارتباط برقرار کند و حلقه واسط این دو دنیا شود.

می‌گویند تی‌تی خل‌وچل است اما واقعیت اینجاست که درعین سادگی‌ زنی به‌شدت قدرتمند است که با طبیعت همراه و همگام است. او تنها کاراکتر کامل فیلم است که مردان کنارش اتفاقاً آدم‌هایی هستند که زندگی بلد نیستند و در زندگی‌شان نقصی دارند.

تی‌تی زنی است که به قول خودش دارد «مثل انسان» زندگی می‌کند. مهربانی و اخلاق بچه‌گانه تی‌تی نشان از معصومیت بیش‌ازحد این زن دارد؛ زنی که در حول‌وحوش مردانی قرار دارد که اساساً به او یا به چشم زنی نابالغ نگاه می‌کنند یا یک هرزه. چراکه او با اجاره دادن رحم خود به زوج‌های نابارور، کسب درآمد می‌کند. تی‌تی نامزدی دارد (هوتن شکیبا) که مرد قابل اعتمادی نیست. اما نکته جالب اینجاست که تی‌تی پاک در افکار خودش غرق شده و چشمانش را به روی حقیقت (نامزدی که از او سوءاستفاده می‌کند) بسته است. ابراهیم اما این دیدگاه را به تی‌تی ندارد، به او می‌گوید تو مثل هیچ زنی نیستی که تا امروز دیدم و ذره‌ذره عاشقش می‌شود.

در این خط روایی سه کاراکتر(دو مرد و یک زن) در نسبت باهم قرار دارند و اتفاقاً این سه کاراکتر -و از همه مهم‌تر کاراکتر تی‌تی- به عنوان انسان‌هایی با ویژگی و درونیات خاص خود به‌خوبی برای  مخاطب قابل‌شناسایی است اما مشکل اصلی فیلم این است که این جهان‌های جداگانه و فضای روایی این سه کاراکتر هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند. جدایی این جهان‌ها و عدم ارتباط و اتصال آن‌ها در روایت به این معناست که پیرنگ منسجمی در فیلم شکل نمی‌گیرد و سه جهان منحصربه‌فرد این سه کاراکتر، در عین جذابیت به همدیگر اتصال پیدا نمی‌کنند و روند منسجمی به خود نمی‌گیرند.

بازی شخصیت‌ها

فیلم سینمایی «تی‌تی» اثری با مختصات شخصیت‌هایی است که جهان‌های مخصوص به خود را می‌سازند. این شخصیت‌های جداگانه از نظر اجرایی در یک بافت تصویری زیبا و خوش آب‌ورنگ و کارگردانی شده ارائه می‌شود. بخشی از این کارگردانی حساب‌شده به بازی‌های روان و منطقی سه بازیگر اصلی معطوف می‌شود که بازی‌های جذاب و قابل‌توجهی ارائه می‌دهند.

یکی از ویژگی‌های کارگردانی آیدا پناهنده این است که -برخلاف بسیاری از کارگردان‌های مؤلف سینمای ایرانی- فیلم را از روی قصه دکوپاژ نمی‌کند. بسیاری از کارگردان‌هایی که در سینمای ایران دستی بر نوشتن فیلم‌نامه دارند فیلم‌نامه‌های خود را بر اساس نقاط کلیدی داستانی دکوپاژ می‌کنند و فیلمی در خدمت فیلم‌نامه می‌سازند. به گونه‌ای که چنین فیلم‌هایی عموماً ترجمه بصری و متناظر بزنگاه‌های داستانی است و ارزش فیلم بیش از آن که به وجوه بصری آن باشد به جنبه‌های داستانی آن برمی‌گردد. یکی از ویژگی‌های اصلی فیلم «تی‌تی» و سایر کارهای سینمایی آیدا پناهنده این است که این آثار به غیر از جنبه داستانی و فیلم‌نامه‌ای واجد ارزش سینمایی، توجه به بافت و رنگ، حرکت‌های آگاهانه دوربین و میزانسن جذاب است. به همین دلیل است که فیلم از جنبه کارگردانی یک سروگردن بالاتر از فیلم‌نامه قرار گرفته است. آن‌هم در شرایطی که پناهنده در این فیلم یک شخصیت جالب‌توجه و خوب زنانه را به سینمای ایران اضافه کرده است.

فیلم سینمایی «تی‌تی» فیلمی دراماتیک با مایه‌هایی از داستان فانتزی در فضاسازی و شخصیت‌پردازی است اما به جای آنکه ما را به عمق داستان و موضوعات مورد سؤال در فیلم؛ یعنی به پایان جهان نزدیک کند در سطح نگه می‌دارد تا یک پیام اخلاقی صادر کند: که هیچ‌چیز به اندازه مراقبت و تربیت از انسان‌ها اهمیت ندارد. این پیام اگرچه دربردارنده نگاه و فحوای خوبی است اما فاقد کاشت‌های داستانی در طول فیلم‌نامه است. یعنی درعین‌حال که این پیام از خلال فیلم به مخاطب منتقل می‌شود اما در طول اثر جا نمی‌افتد و عمق پیدا نمی‌کند.

نوشته جهان‌هایی که به هم نمی‌رسند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صرف‌نظر از اینکه این حجم از لمپن‌نگاری و لات‌گرافی قرار است چه کارکردی داشته باشد و فیلمساز در پی تطهیر این دسته از آدم‌هاست و یا می‌خواهد وجوه دیگری از واقعیت زندگی‌شان را به ما نشان دهد، باید پذیرفت که «یاغی» در همین چند قسمت منتشر شده، مطابق با مؤلفه‌های یک اثر پرمخاطب جلو رفته است. سلسله اقداماتی وجود دارد که گروه «یاغی»، آگاهانه و از پیش فکر شده انجام داده‌اند تا در یک کلام «بفروشند» که عبارت‌اند از:

انتخاب پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی به‌عنوان محبوب‌ترین چهره‌های مرد و زن بازیگری، به استناد اعلام و ابراز کاربران همه صفحات مجازی، برای نقش‌های اصلی، تکیه بر اقبالی که مضمون و جهان فیلم «شنای پروانه» در جشنواره سی و هشتم از سوی مخاطب به دست آورد و دست‌کم نگرفتن کوچک‌ترین فرصت‌ها برای تبلیغات. در جشنواره چهلم شاهد بودیم که طناز طباطبایی در نشست خبری یک فیلم، با کلاه ظاهر شد و این‌طور عنوان کرد که به‌منظور لو نرفتن گریم سریال «یاغی» از پوشش متعارف همیشگی خود منع شده است. با توجه به اینکه این بازیگر در مراسم اختتامیه با همین موهای بلوند شده ظاهر شد و اصراری هم برای پوشاندن آنها نداشت، نتیجه می‌گیریم که سوابق و تجربه کاری محمد کارت در حدود یک دهه قبل در عالم رسانه و شغل خبرنگاری (اتفاقاً در همین سوره سینما که یادداشت حاضر را از سوی آن می‌خوانید)، در این نقطه از کار به یاری او آمده که البته این موضوع به ذات خود، قابل‌تحسین هم ارزیابی می‌شود، اما باید دید که این ولع دیده‌شدن و فروش بالا و کسب مخاطب حداکثری، آیا بر کیفیت سریال هم اثر گذاشته یا نه؟ آیا او تمام امید خود را به سروشکل و اعتبار بازیگران خوش‌قیافه‌اش سنجاق کرده یا نه؟ آیا بار کشش داستان را صرفاً روی شانه‌های قوی و جوان ستارهٔ سریال یعنی علی شادمان گذاشته یا قوت فیلمنامه را هم مدنظر داشته است؟

چیزی که  در بعضی از سکانس‌ها (و نه همه آنها) به‌شدت توی ذوق می‌زند، خام‌دستی تیم سه‎نفره نویسندگان در دیالوگ‌نویسی و پردازش ادبیات شخصیت‌هاست. سکانس باشگاه اسب‌سواری را در قسمت ششم به خاطر بیاورید؛ وقتی بهمن با هم‌تیمی قدیمی‌اش مواجه می‌شود، هرچند که دو بازیگر نهایت تلاششان را برای درست بازی کردن به خرج داده‌اند اما جنس دیالوگ‌ها به قدری غلط است که زحمت آنها را به باد می‌دهد. آن جملات، نه تنها برای نویسندگان و کسانی که تجربه فیلمنامه‌نویسی دارند، بلکه برای مخاطب عام هم از کادر بیرون می‌زند و بیننده را به این قطعیت می‌رساند که این سکانس حتی یک بار هم بازنویسی نشده است. شخصاً از آن کاراکتر وارسته و درون‌گرایی که داستان، پیش رویم گذاشته بود انتظار حرف‌های کوبنده‌تر و فکرشده‌تری داشتم. او کسی بوده که تشک کشتی را بوسیده و به دل دشت پناه برده، از آدم‌ها کناره گرفته و با اسب‌ها عیاق شده؛ چنین شخصیتِ اتفاقاً نابی می‌طلبید که زیباتر از آنچه دیدیم به مخاطب معرفی می‌شد.

از این جزئیات و ریزبینی‌ها که بگذریم باید از فلسفه کلی اثر سخن گفت. شناسنامه‌دار شدن جاوید، اولین دغدغه‌ای بود که سریال، برای ما رونمایی کرد. گویی که قرار است در زیر متن داستان، درباره هویت یک قشر همواره مغفول مانده، بازنگری داشته باشیم و یک تعریف جدید از چیستی آنها به دست بیاوریم؛ بسیار خوب، اما سؤالی مطرح می‌شود: ما تا چه حد با حقیقت این قشر روبه‌رو هستیم و تا چه میزان رد پای خود فیلمساز را احساس می‌کنیم؟

جاوید واقعاً کیست؟ پسری که همه عمرش را بین اراذل و اوباش گذرانده و حتی دستش به دزدی هم آلوده شده اما هم عشق را بلد است و هم ادب را؟ چگونه باور کنیم که کاراکتری با چنین خاستگاهی، هیچ مشکلی با قرار گرفتن خواهرش در یک گروه موزیسین با حضور یک مرد ندارد؟ مردی که اتفاقاً حدس می‌زند که به او نظر دارد!

از سوی دیگر کاراکتر عاطفه (با بازی باورپذیر و خوب آبان عسکری) هم جای بحث دارد. او به عنوان دختری برآمده از همان اتمسفر خاص، نه‌تنها موزیسین قابل‌قبولی است، بلکه در نواختن سازی متخصص شده است که به استناد یک دیالوگ موجود در خود سریال، یک ساز جدید در ایران است (هنگ‌درام). همه این تناقض‌ها به خواست صاحبان اثر به داستان الصاق شده و یا اینکه در واقعیت امر، می‌تواند وجود داشته باشد؟ احتمالاً به خاطر جذابیت‌های ذاتی چنین کاراکترهایی برای مخاطب ایرانی، این ظرایف از چشم او پنهان می‌ماند اما مخاطب حرفه‌ای در عین لذت بردن از «یاغی»، سوالاتی را هم از خود می‌پرسد؛ مثلاً سکانس خودکشی دختر نوجوان و بی‌قراری مادر جذاب میانسال (مه‌لقا باقری) و هراس او از پدر کوچ کرده به خارج از کشور، زیادی تکراری نبود و خاطره نه چندان دور از تماشای «زخم کاری» را به ذهن ما نمی‌رساند؟

در پایان، نمی‌توان چند خطی را به طور ویژه برای علی شادمان ننوشت؛ بازیگری که با درک کامل از نقش، روی ادای غیر رسای دیالوگ‌ها، نحوه راه‌رفتن، شکل غذا خوردن در خانه بهمن، چگونگی پشت موتور نشستن و بسیاری نکته‌سنجی‌های دیگر تأکید داشته تا انتخاب نام شخصیتش به عنوان نامِ سریال، انتخاب غریبی نباشد؛ او حالا نه تنها یاغی سریال محمد کارت، بلکه یاغی جدید عالم بازیگری است

نوشته هویت‌یابی تازه برای قشر ناشناس قدیمی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد کارت را احتمالاً بسیاری با اولین فیلم بلند سینمایی او یعنی «شنای پروانه» به یاد می‌آورند. کارت در همان فیلم اول بلند سینمایی خود اثبات کرد که به‌خوبی فضای موردتوجه جامعه ایرانی را می‌شناسد و می‌تواند یکی از مهم‌ترین کارهایی که در طول سال‌های اخیر در سینمای اجتماعی ایران تک‌چهره‌هایی مانند اصغر فرهادی و سعید روستایی آن را انجام داده بودند، به ثمر برساند. فیلم‌های کمی در سینمای اجتماعی ایران در دهه ۹۰ توانسته بودند موفقیت فراوانی از نظر اقبال مخاطب به دست بیاورند و محمد کارت با «شنای پروانه» این اتفاق را برای خویش رقم زد.

اما این موفقیت کارت از «شنای پروانه» شروع نشده بود. او در طول سال‌های دهه ۹۰ با ساخت چند مستند درباره فضایی که در اصطلاح «جنوب شهری» خوانده می‌شود، موفق شد به دل جرم و جنایت و آسیب‌های اجتماعی بزند و فضایی متفاوت ازاین‌دست را روایت کند. او چنان در مستندهایش – «پیله»، «آوانتاژ»، «معلق»، «بختک»، «خون‌مردگی»، «سمفونی مرگ» و… – به سراغ آسیب‌های اجتماعی در فضای شهری رفت و به معنای دقیق کلمه به «خیابان» پرداخت که می‌توان آنها را در میان بهترین نمونه‌های این ژانر در ایران به‌حساب آورد. با چنین تجربه ارزشمندی بود که کارت دل به ساخت فیلم کوتاه داد و به طور رسمی فضای فیلمسازی را بر اساس درام‌های تراژیک و پرخطر اجتماعی آغاز کرد.

اولین نقطه‌ای که به طور کامل توجه‌ها را به کارت جلب کرد، فیلم کوتاه «بچه‌خور» بود. یک فیلم ۱۸ دقیقه‌ای که ساخت آن در سال ۱۳۹۷ ظهور کامل یک کارگردان مستعد در ژانر سینمای اجتماعی ایران را نوید می‌داد. «بچه‌خور» داستان نوجوانی را روایت می‌کرد که با دست‌فروشی زندگی می‌گذراند و عاشق دختری است که در یک قمارخانه کار می‌کند. داستان از آنجا اوج می‌گیرد که برای قماربازان چیزی وسوسه‌انگیزتر از قمار روی این دختر نیست. در این شرایط است که پسر با تمام وجودش تلاش می‌کند دختر را نجات دهد. کارت در «بچه‌خور» فضایی تراژیک از زندگی دو نوجوان عاشق را بدون هیچ‌گونه اضافه‌گویی ساخت و در آنجا نشان داد که توانایی دارد بر خلاف بسیاری از هم‌نسلان خود آسیب‌های اجتماعی فضای جنوب شهری را به بهترین شکل ممکن روایت کند.

از میانه همین تجربه‌ها بود که کارت اولین فیلم سینمایی خود را ساخت. او در «شنای پروانه» دقیقاً به سراغ یک فضای جنوب شهری رفت و همان‌طور که خود بارها تاکید کرده فضای این فیلم را با تجربه گرفتن از فضای جنوب شهر در شهرهای مختلف ایران بنا کرد. کارت اما در ساخت فضای ملتهب و پر از بحران «شنای پروانه» تنها نبود. او در نوشتن اولین فیلم بلند سینمایی خود دو همکار داشت که یک سال پیش از حضور «شنای پروانه» در جشنواره فیلم فجر، اولین فیلم بلند سینمایی خود را با کارگردانی مشترک به جشن سینمای ایران آورده بودند. پدرام پورامیری و حسین دوماری که پیش از آن با فیلم سینمایی «جان‌دار» نشان داده بودند که به‌عنوان استعدادهای تازه سینمای ایران قدم در راه گذاشته‌اند، در کنار محمد کارت ترکیبی را ساختند که شاید بتوان از نظر نگارش فیلمنامه در سینمای ایران آن را یکی از ترکیب‌های برنده دانست. فیلمنامه «شنای پروانه» تا آخرین لحظه مخاطب را درگیر خویش می‌کرد و به دلیل استفاده از شخصیت‌های فراوان و حرکت حجت (با بازی جواد عزتی) به‌عنوان شخصیت اصلی برای پیداکردن کسی که برادرش را به پای چوبه اعدام کشانده، یکی از پر جزئیات‌ترین سناریوهای نوشته شده در سال‌های اخیر بود.

اما کارت پیش از آنکه دوباره به سینما بازگردد و فیلم دوم سینمایی خود را بسازد، به همراه پورامیری و دوماری، فیلمنامه تازه‌ترین اثر خود را به شبکه نمایش خانگی آورد. رویکرد کارت در قبال روزگاری که ساخت فیلم سینمایی و اکران آن در سینماها با اما و اگرهای فراوانی روبه‌رو می‌شود، احتمالاً یکی از تأثیرگذارترین تصمیمات یک کارگردان جوان در مسیر حرفه‌ای اوست. تصمیمی که گوش هر مخاطب همیشگی و غیر همیشگی سینما و تلویزیون ایران را درباره هر ساخته محمد کارت تیز می‌کند.

«یاغی» همه آن چیزی که مخاطب شبکه نمایش خانگی محتاج آن است را با هم دارد. از کارگردان و تیم نویسندگان فیلمنامه که بگذریم، «یاغی» در ترکیب بازیگران به طور هوشمندانه به سراغ شخصیت‌هایی رفته که هر یک از آنها مهم‌ترین آدم‌هایی هستند که در سال‌های اخیر سینمای ایران به خود دیده است. کارت با بهره‌گیری از گروه بازیگران فیلم «شنای پروانه» و بازگرداندن قدرتمندانه علی شادمان در نقش جاوید، برای بازیگران چهره سریال خود به سراغ پارسا پیروزفر (در نقش بهمن) و طناز طباطبایی (در نقش طلا) رفته است. این زوج هر چند که قبلاً در کنار یکدیگر در سینمای ایران نقش‌آفرینی نکرده‌اند اما ترکیب آنها همان نقطه قوتی است که یک سریال تلویزیونی در شبکه نمایش خانگی به آن احتیاج دارد. در این بین بازی درخشان علی شادمان در نقش جاوید است که نشان می‌دهد محمد کارت کار خود را در بازی گرفتن درست از بازیگرانش به درستی انجام می‌دهد.

جاویدِ «یاغی» همه خصوصیات یک شخصیت ساده و در عین حال بسیار پیچیده را دارد. جاوید از فراز و نشیب‌های زندگی در محله «لیان شامپو» – محله‌ای در فضای جنوب شهری که کارت مختصات ساخت آن را به خوبی می‌داند – قرار است بزرگ شود و در دنیای قهرمانی بزرگی کند. او همه خصوصیت‌های یک قهرمان را دارد: کشتی‌گیر خوبی است؛ لوطی است؛ در میان یک گروه خشن عاقل‌تر از بقیه است و از همه مهم‌تر عاشق است و عاشقی کردن را هم بلد است. نویسندگان «یاغی» در تعریف شخصیت جاوید سنگ‌تمام گذاشته‌اند و همه کوشش خود را به کار گرفته‌اند تا علاوه بر تاکید به صداقتِ شخصیت، حس نوع‌جویی مخاطب به او را هم برانگیزانند.

فیلمنامه «یاغی» که با نگاهی به رمان «سالتو» – نوشته مهدی افروزمنش – نوشته و ساخته شده، مجمع‌الجزایر جزئیات است. نویسندگان با دقت تمام این جزئیات را به کار گرفته‌اند و همین رویکرد است که می‌تواند آنها را به دنیای پرحادثه زندگی جاوید رهنمون کند. یکی از ویژگی‌های مهم «یاغی» این است که در پایان هر اپیزود به طور هوشمندانه‌ای اتفاق یا حادثه‌ای مهم رخ می‌دهد تا تماشاگر آماده و مهیا به انتظار پنجشنبه بعد بنشیند. علاوه بر این، قدرت کارگردانی کارت برای در آوردن صحنه‌های هیجان‌انگیز – حتی در لحظه‌های آرام و عاشقانه فیلمنامه – فضایی متفاوت را برای «یاغی» رقم زده است. در این میان موسیقی بامداد افشار و دوربین سامان لطفیان هم به کمک آمده تا همه آنچه که در این سریال نیاز است را یک جا داشته باشیم. هوشمندی بامداد افشار در استفاده درست از موسیقی و پلان‌های فوق‌العاده لطفیان در تعقیب و گریزها و حتی فضاهای آرام سریال «یاغی» را به یک اتفاق متفاوت در شبکه نمایش خانگی تبدیل کرده است.

آنچه تاکنون در «یاغی» دیده‌ایم محصول یک همکاری همه‌جانبه است که همچون تمام سالتوهایی که جاوید به رقبایش بر روی تشک کشتی می‌زند، کار را در آورده است. «یاغی» محمد کارت از جایی در نیمه‌شب‌های خوف‌انگیز خیابان‌های تهران شروع می‌شود و از فرهنگ جنوب شهری اتصال عجیبی به فضای لاکچری شمال شهر می‌دهد. داستانی که هنوز مانده تا پیچ و خم‌های آن خود را نشان دهد اما تا همین چند اپیزود ابتدایی هم می‌توان گفت که پیوند پسری که از خیابان به تشک کشتی رسیده و به هر آنچه در مقابلش قرار می‌گیرد سالتو می‌زند، یک اتفاق ویژه برای تماشاگر ایرانی است. گویی این سالتوی خیابانی قرار است رنگ و معنای اتفاق‌های بی‌شمار بعدی باشد. اتفاق‌هایی که خود را در قامت معما نشان خواهد داد و باید به‌تدریج و پله پله حل شود.

نوشته سالتوی خیابانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*تجارتی به نام VOD

همین می‌شود که سازندگان نیز برای تولید و جذب مخاطب بیشتر حالا دیگر با VODها کار می‌کنند و برای پخش در آن‌ها سریال‌سازی انجام می‌دهند و پلتفرم‌های فیلیمو، نماوا و فیلم‌نت به‌عنوان سه گزینه اصلی این رسانه با مبلغ‌های سنگین سریال‌ها را خریداری می‌کنند تا آمار بازدید و فروش خود را بالا ببرند و البته در این زمینه با یکدیگر رقابت می‌کنند و خیلی از اوقات سعی دارند برنامه یا سریالی که به نظرشان پرمخاطب خواهد شد را از دست دیگری درآورند. به‌هرحال این هم یک نوع تجارت است و این رسانه‌ها باید تلاش کنند تا در این تجارت زنده بمانند!

شاید پس از موفقیت سریال «شهرزاد» که در زمان پخش آن رسانه‌هایی چون فیلیمو و نماوا وجود نداشتند و پخش این سریال به‌صورت CD و یا DVD در سوپرمارکت‌ها و فروشگاه‌ها توزیع می‌شد، مسئولان به این فکر افتادند که هر چه سریع‌تر شبکه‌های VOD را راه‌اندازی کنند تا هم مخاطبان و هم تولید آثار بیشتر شوند.

*خداحافظی با تلویزیون؟!

در همان ابتدای فعالیت فیلیمو بود که سریال‌هایی چون «گلشیفته»، «ممنوعه»، «نهنگ آبی»، «کرگدن» و … تولید شدند و آمار بازدید این پلتفرم به‌اندازه‌ای بالا رفت که سازندگان دیگر نیز به این فکر افتادند که تقریباً با تلویزیون خداحافظی کنند و به رسانه VOD بپیوندند. پس از آن بود که سیل عظیمی از سریال‌ها روانه این پلتفرم شدند و در کنار آن نیز رسانه دیگری با نام نماوا که در ابتدا شریک فیلیمو بود و حالا با آن به رقابت می‌پردازد، در این عرصه معرفی شد و کم و کم فیلم‌نت نیز به این دو اضافه شد.

اکنون بیش از ۶ سال از شروع فعالیت رسانه VOD می‌گذرد و طبق آمار بازدید آن‌ها چندین برابر تلویزیون و برنامه‌ها و سریال‌های آن شده است؛ اما حالا دیگر شرایط مانند ۶ یا ۷ سال گذشته نیست و هر چه می‌گذرد کار برای این رسانه سخت‌تر هم می‌شود چرا که باید به‌قدری قوی و قوی‌تر عمل کند که بتواند مخاطبان خود را راضی نگه دارد چرا که مخاطب امروزی با کوچک‌ترین لغزش از سوی رسانه آن هم رسانه‌ای که برای تماشای برنامه‌های آن پول پرداخت می‌کند (اشتراک خریداری می‌کند و اینترنت و برق مصرف می‌کند) به‌راحتی کنارش می‌گذارد و باتوجه‌به عصری که در آن زندگی می‌کند که عصر تکنولوژی است، به‌راحتی رسانه دیگری را جایگزین می‌کند.

*رقابت تنگاتنگ میان پلتفرم‌ها

این روزها انتخاب برای مخاطب گسترده شده و دست او را باز گذاشته است. تولیدات نمایش خانگی به‌اندازه‌ای بالا رفته که بیننده در میان دو یا سه گزینه مجبور به انتخاب نباشد، حالا دیگر شرایط، تولیدات و سطح کمی و کیفی آن‌ها به‌اندازه‌ای بالا رفته که مخاطب با درک و منطق یکی را رد می‌کند و بیننده برنامه دیگری می‌شود، همین امر شرایط سازندگان و البته رقابت میان پلتفرم‌ها را هم سخت‌تر کرده است. به‌هرحال در نهایت این سازنده اثر است که تصمیم می‌گیرد سریال و یا اکران آنلاین فیلم خود را به کدام یک از آن‌ها بسپارد.

در دو سه سال گذشته شاهد سریال‌ها، مسابقه‌ها و رئالیتی‌شوهای پربیننده‌ای از جمله «زخم کاری»، «ملکه گدایان»، «سیاوش»، «شب‌های مافیا»، «شب آهنگی»، «همگناه»، «می‌خواهم زنده بمانم»، «جوکر»، «گیسو»، «قورباغه» و … بوده‌ایم. سریال‌هایی چون «خاتون» و «نیسان آبی» هم که به‌تازگی به اتمام رسیده‌اند و در مقابل «مهمونی»، «ساخت ایران ۳»، «جیران»، «خسوف» و … همچنان در حال پخش هستند.

فعالیت VODها به جایی رسیده که با پایان یافتن یک سریال، بلافاصله یک سریال دیگر را جایگزین آن می‌کنند و حالا یک لیست از سریال‌هایی که قرار است به‌زودی وارد شبکه‌های نمایش خانگی شوند در دست داریم که در ادامه به معرفی آن‌ها می‌پردازیم.

*سریال «نوبت لیلی» ساخته روح‌الله حجازی در نماوا

سریال «نوبت لیلی» به کارگردانی روح‌الله حجازی است. کارگردانی که آخرین ساخته او فیلم سینمایی «روشن» بود که در سال ۱۳۹۹ تولید و در جشنواره فیلم فجر همان سال رونمایی شد و رضا عطاران توانست برای بازی در این فیلم سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مرد را از آن خود کند و پیش از آن فیلم‌های سینمایی «در میان ابرها»، «زندگی خصوصی آقا و خانم میم»، «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو»، «مرگ ماهی»، «اتاق تاریک» را کارگردانی کرده بود. حالا حجازی هم مانند خیلی از کارگردان‌ها وارد عرصه سریال‌سازی شده و این بار یک روایت رازآلود را تجربه کرده است.

سریال «نوبت لیلی» با بازی حمید فرخ‌نژاد، مریلا زارعی، پردیس احمدیه، مهران غفوریان، گوهر خیراندیش و … داستان شخصیتی با نام لیلی است که از طریق کتابی متوجه می‌شود که او و خانواده‌اش تاکنون در زمان و مکان‌های بسیاری زیسته‌اند و اکنون نوبت او است تا با رمزگشایی از کتاب و یا یافتن تابلویی ارزشمند از نیاکانش دست به یک انتخاب بزند.

قسمت ابتدایی سریال «نوبت لیلی» دوشنبه ۲۲ فروردین‌ماه به‌صورت اختصاصی از نماوا پخش و جایگزین سریال پرمخاطب «خاتون» شد.

*حضور سریال «مترجم» به کارگردانی بهرام توکلی در نماوا

سریال «مترجم» به کارگردانی بهرام توکلی و تهیه‌کنندگی سعید ملکان است که اتفاقاً این روزها از فیلم سینمایی «روز صفر» این دو هنرمند، در سینماها استقبال خوبی شده است.

بهرام توکلی نیز که برای نخستین‌بار است که دست به تولید سریال می‌زند، پیش‌ازاین در سینما با تولید آثاری چون «من دیه‌گو مارادونا هستم»، «بیگانه»، «تنگه ابوقریب»، «آسمان زرد کم‌عمق»، «غلامرضا تختی» و … موفق عمل کرده است. البته ناگفته نماند که تاکنون فیلمنامه دو سریال «نهنگ آبی» و «بیمار استاندارد» را نیز به نگارش درآورده است.

سریال «مترجم» با بازی صابر ابر، مجتبی پیرزاد، مهتاب ثروتی، هدی زین‌العابدین، پانته‌آ پناهی‌ها و ملیکا شریفی‌نیا داستان یک مترجم جوان است که در شغلش مسیرهای تازه‌ای را کشف می‌کند و به رازی خانوادگی پی می‌برد که روی زندگی‌اش سایه می‌اندازد.

این سریال قرار است به‌صورت اختصاصی از نماوا منتشر و پخش شود.

*سریال کمدی «شبکه مخفی زنان» به کارگردانی افشین هاشمی به نماوا می‌آید

این سریال به کارگردانی افشین هاشمی، تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی و بر اساس طرحی از محمد رحمانیان نوشته شده که البته در ژانر کمدی ساخته شده است.

افشین هاشمی که کارنامه قابل قبولی در سینما، تئاتر و تلویزیون دارد، پیش‌ازاین هم با ساخت فیلم سینمایی «خسته نباشید» به همراهی محسن قرایی توانسته بود توانایی خود را در سینما ثابت کند و حالا تلاش خود را برای تولید سریال کرده و سریال «شبکه مخفی زنان» را با بازی بازیگران توانایی چون لیلا حاتمی، سیامک انصاری، شبنم مقدمی، حمید فرخ‌نژاد، مهدی هاشمی، شقایق دهقان، احمد مهران‌فر و لیلا زارع تولید کرده است که قرار است به‌زودی و به‌صورت اختصاصی از نماوا منتشر شود.

داستان این سریال در ابتدای قرن چهاردهم شمسی (سال ۱۳۰۰) روایت می‌شود. وقتی شاه متوجه جنبش‌های نوظهور مربوط به حقوق زنان در کشور می‌شود، مأموریت ویژه‌ای به یکی از اهالی دربار خود می‌دهد و داستان شکل می‌گیرد.

*سعید نعمت‌الله با «پدر گواردیولا» به نماوا می‌آید

یکی از سریال‌های پربازیگری که این روزها مراحل تصویربرداری‌اش را پشت سر می‌گذارد سریال «پدر گواردیولا» به نویسندگی و کارگردانی سعید نعمت‌الله است که در اواخر سال گذشته در یکی از محله‌های جنوب شهر مقابل دوربین رفت.

سریال «پدر گواردیولا» دومین تجربه سریال‌سازی سعید نعمت‌الله پس از تولید «زمین گرم» است. حضور متفاوت بازیگران این سریال با گریم‌های متفاوت‌تر از نکات قابل‌توجه آن است.

مهران مدیری، حمید فرخ‌نژاد در نقش «گواردیولا»، مهران غفوریان، امیرمهدی ژوله، پانته‌آ بهرام، ستاره اسکندری، پریوش نظریه، هنگامه قاضیانی و آرش عدل‌پرور در این سریال به ایفای نقش می‌پردازند.

این سریال اجتماعی قرار است پس از اتمام تولید به‌صورت اختصاصی از پلتفرم نماوا پخش شود.

*حضور برادران کیایی با سریال «بی‌گناه» در فیلیمو

«بی‌گناه» به کارگردانی مهران احمدی و تهیه‌کنندگی مصطفی کیایی است. موفقیت سریال «همگناه» موجب شد تا برادران کیایی به فکر تولید سریال دیگری بیافتند که خروجی آن سریال «بی‌گناه» شده است.

مهران احمدی با تجربه ساخت دو فیلم سینمایی «مصادره» و «سگ بند» پا به عرصه سریال‌سازی گذاشته است. محسن کیایی نیز یکی از سه ضلع اصلی این سریال محسوب می‌شود که علاوه بر بازی در آن، سرپرستی گروه نویسندگان را نیز برعهده دارد.

سریال «بی‌گناه» یک درام اجتماعی و خانوادگی است و داستان آن درباره کاراکتری به نام بهمن مردانی است که برای کشف راز آنچه بیست و پنج سال قبل باعث فرار او به خارج از کشور شده بود به ایران برمی‌گردد، خانواده رشید فرشباف استاد مشهور طراحی فرش را در موقعیت تازه‌ای قرار می‌دهد و موقعیت‌های عجیبی طی داستان برای او اتفاق می‌افتد.

در سریال جدید برادران کیایی بازیگرانی چون محسن کیایی، شبنم مقدمی، ماهور الوند، ویشکا آسایش، مسعود رایگان، مهران احمدی، رویا تیموریان و نسرین نصرتی بـه ایفای نقش پرداخته‌اند.

سریال «بی‌گناه» قرار است به‌زودی و به‌صورت اختصاصی از پلتفرم فیلیمو پخش شود.

*محمد کارت، پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی با سریال «یاغی» به فیلیمو می‌آیند

و اما سریالی که مخاطبان ماه‌ها است در انتظار پخش آن هستند، سریالی به کارگردانی محمد کارت به نام «یاغی» است.

محمد کارت با اینکه سال‌ها در عرصه مستندسازی فعالیت داشته و جوایز بسیاری را در این زمینه کسب کرده است اما با ساخت فیلم سینمایی «شنای پروانه» در سال  ۱۳۹۸ به اوج محبوبیت رسید و خود او به همراه عواملش توانستند برای این فیلم ۸ سیمرغ بلورین در رشته‌های مختلف هنری را از جشنواره سی و هشتم فیلم فجر دریافت کنند.

محمد کارت مستندهایی چون «آوانتاژ»، «خون‌مردگی»، «بختک» و «بچه خور» را کارگردانی کرده است و حالا پس از موفقیت در سینمای مستند و سینمای داستانی دست به تولید یک سریال برای شبکه نمایش خانگی زده است.

تصویربرداری این سریال با بازی پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی اسفندماه ۱۴۰۰ به پایان رسیده است و قرار است از پلتفرم فیلیمو به‌صورت اختصاصی پخش شود.

نوشته صفِ طویلِ انتظارِ پخش در رسانه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پارسا پیروزفر با ترکیب متفاوتی از بازیگران دیگر در این سریال به ایفای نقش می‌پردازد.

از عوامل اصلی این سریال‌می‌توان به نویسندگان: پدرام‌ پورامیری، حسین دوماری و محمد کارت، مدیرفیلمبرداری: سامان لطفیان، تدوین: اسماعیل علیزاده، طراح صحنه: حجت اشتری، طراح لباس: محمد کارت،  مدیرصدابرداری: سعید زند، مدیرتولید: مسعود زمانی، جانشین مدیرتولید: میلاد مولازاده، آهنگساز: بامداد افشار، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، طراح گریم: محسن دارسنج، دستیار اول کارگردان: ایمان توکلی، مدیربرنامه‌ریزی: وحید کاشی، منشی صحنه: ماریا میرنژاد، طراح جلوه‌های ویژه رایانه‌ای: امین پهلوان‌زاده، دستیار اول فیلمبردار: هومن خلیلی، طراح‌جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیگ، عکاس مجید طالبی، طراح لوگو : محمد روح‌الامین، طراح تیتراژ: حامد بارئی طبری، مستند پشت صحنه: جواد رزاقی زاده، مدیر تدارکات: سید رسول حاتمی، اتالوناژ : استودیو روشنا ، پشتیبانی فنی: حمید لدنی و… اشاره کرد.

پخش اختصاصی این سریال شبکه نمایش خانگی را پلتفرم فیلیمو انجام می‌دهد.

نوشته رونمایی از تصویر پارسا پیروزفر در سریال «یاغی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی بازیگران گزیده‌کاری که هر دو سال‌هاست بازی در سریالی را نپذیرفته‌اند، در سریال «یاغی» نقش‌آفرینی خواهند کرد.

نگارش فیلمنامه این سریال توسط پدرام پورامیری، حسین دوماری و محمد کارت طی یک سال گذشته انجام شده‌ و مدتی‌ست به اتمام رسیده است. این تیم تجربه نگارش فیلمنامه فیلم سینمایی «شنای پروانه» را نیز با یکدیگر در کارنامه خود دارد.

گفتنی ا‌ست به زودی اسامی تعدادی از بازیگران چهره و سرشناس سینما که حضورشان در این سریال قطعی شده است به همراه سایر عواملی که در این پروژه همکاری می‌کنند، به صورت رسمی اعلام خواهد شد.

«یاغی» محصول انحصاری پلتفرم «فیلیمو» است.

نوشته محمد کارت «یاغی» را می‌سازد/ حضور پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی در سریال اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش می‌شود و پس از آن، روی سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

نظارت متن و ضبط این برنامه به عهده کیوان کثیریان بوده، متن روایت این فیلم را شیدا محمدطاهر نوشته و در استودیو فراز ضبط شده است. مرجان طبسی نیز صدای این برنامه را میکس و تدوین کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی www.sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

سوینا (سینمای نابینایان) هر ماه، نسخه ویژه نابینایان دو فیلم سینمایی کلاسیک خاطره‌انگیز را با همراهی هنرمندان منتشر می‌کند.

این گروه پیشتر نسخه توضیح‌دار فیلم‌های سینمایی کلاسیک «کازابلانکا» با صدای سحر دولتشاهی، «دزد دوچرخه» با صدای محسن بهرامی، «بر باد رفته» با صدای شبنم مقدمی، «روانی» با صدای حبیب رضایی، «در بارانداز» با صدای الهام کردا، «دزیره» با صدای هنگامه قاضیانی، «ربه‌کا» با صدای ترانه علیدوستی، «دوازده مرد خشمگین» با صدای مهدی پاکدل، «همشهری کین» با صدای پریوش نظریه، «محمد رسول الله (ص)» با صدای امین تارخ، «اشک‌ها و لبخندها» با صدای مهتاب کرامتی، «پرندگان» با صدای پانته‌آ پناهی‌ها، «سیندرلا» با صدای ویشکا آسایش، «آخرین قطار گان هیل» با صدای بهروز شعیبی، «داشتن و نداشتن» با صدای افشین هاشمی و «جادوگر شهر اُز» با صدای شقایق دهقان را منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه ویژه نابینایان «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» با صدای پارسا پیروزفر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.