همزمان با شروع نمایش این اثر که موقعیت‌های جذاب رفاقت و رقابت را با زبان طنز به تصویر می‌کشد؛ از تیزر رسمی این فیلم که ساخت آن برعهده امید میرزایی است، رونمایی شد.

در خلاصه داستان «پالتو شتری» آمده است: یک جوان خودآموخته برای دختری بداخلاق اما پولدار، تدریس خصوصی راه انداخته تا او را آماده شرکت در کنکور ارشد دانشگاه کند؛ اما این ظاهر ماجراست، چون با وجود رفیق متفرعن و حسودش او باید دست به جراحی روحی پیچیده‌تری بزند…

سام درخشانی، بانیپال شومون، بهاره کیان‌افشار، لیندا کیانی، شاهرخ فروتنیان، پریوش نظریه، علیرضا مهران، طوفان مهردادیان، رضا شیخ‌انصاری، اسداله منجزی و با حضور افسانه چهره‌آزاد نقش‌آفرینان این اثر هستند.

سایر عوامل «پالتو شتری» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مسعود امینی‌تیرانی، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: حامد مختاری، تدوین: محمد نجاریان، طراح صحنه‌‌ولباس: پیام حسین سوری، صدابردار: مسیح حدپورسراج، طراح چهره‌پردازی: عباس عباسی، صداگذاری و ترکیب صدا: آرش قاسمی، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست، جلوه‌های بصری: رضا انصارین، مدیرتولید: سجاد رحیمی، مدیر تدارکات: محمد ابراهیمی، منشی صحنه: زهرا تحقیقی، عکاس: افرا شهباززاده، مشاور‌رسانه‌ای: زهرا دمزآبادی و پخش از: موسسه تصویرشهر.

نوشته اکران «پالتو شتری» در سینماهای سراسر کشور آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پالتو شتری» که پخش آن را موسسه تصویرشهر برعهده دارد؛ روایتگر داستانی اجتماعی با زبان کمدی است.

این فیلم نوعی راهنمای عملی برای سرجای خود نشاندن آدم‌هایی‌ است که خودشان را از بقیه بهتر و برتر می‌دانند و براساس همین توهم، مشغول آسیب زدن به دیگرانند.

در خلاصه داستان این فیلم سینمایی آمده است: یک جوان خودآموخته برای دختری بداخلاق اما پولدار، تدریس خصوصی راه انداخته تا او را آماده شرکت در کنکور ارشد دانشگاه کند؛ اما این ظاهر ماجراست، چون با وجود رفیق متفرعن و حسودش او باید دست به جراحی روحی پیچیده‌تری بزند…

سام درخشانی، بانیپال شومون، بهاره کیان‌افشار، لیندا کیانی، شاهرخ فروتنیان، پریوش نظریه، علیرضا مهران، طوفان مهردادیان، رضا شیخ انصاری، اسداله منجزی با حضور افسانه چهره آزاد، بازیگرانی هستند که در این فیلم سینمایی نقش‌آفرینی می‌کنند.

سایر عوامل «پالتو شتری» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مسعود امینی تیرانی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز:حامد مختاری، تدوین: محمد نجاریان، طراح صحنه‌ و لباس: پیام حسین سوری، صدابردار: مسیح حدپورسراج، طراح چهره‌پردازی: عباس عباسی، صداگذاری و ترکیب صدا: آرش قاسمی، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست، جلوه‌های بصری: رضا انصارین، مدیرتولید: سجاد رحیمی، مدیر تدارکات: محمد ابراهیمی، منشی صحنه: زهرا تحقیقی، عکاس: افرا شهباززاده، مشاور‌رسانه‌ای: زهرا دمزآبادی، پخش از: موسسه تصویرشهر.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «پالتو شتری» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی علی میرزایی که پیش از این نامش را به عنوان نویسنده فیلمنامه فیلمهایی همچون «گشت ارشاد» و «در مدت معلوم» دیده بودیم دست به کار اولین ساخته خود با عنوان «پالتو شتری» با فیلمنامه ای از خودش زده است. و البته در این فیلم هم مفاهیم و رگه هایی از فلسفه را به شکل پر رنگ تری مشاهده می کنیم. پالتو شتری در زیر متن قصه خود به مسائل مبتلا به  و متنوع جامعه امروز اشاره می کند. بیکاری قشر تحصیلکرده ای که از دفتر تحقیق و پژوهش  در حوزه علوم انسانی به کافی شاپ داری می رسند. مساله فقر اقتصادی که سبب می شود تا برای دستیابی به پول نقشه های خطرناکی کشیده شود، مبحث مدرک گرایی، کارکرد دانشگاهها در دهه های اخیر، همه و همه در قالب هجویه ای زیبا به مخاطب داستان ارائه می شود. نکته مهم اما در خصوص فیلمنامه کمدی «پالتو شتری» این است که شوخی های روشنفکرانه نویسنده که تلاش کرده از هزل و ابتذال فاصله بگیرد و آن را با شوخی های عامه پسند در هم آمیزد شاید برای تماشاگرعام به شکل کامل قابل دریافت نباشد چرا که در طول داستان، مدام کدهایی از این موضع داده می شود که این کدها برای مخاطب سینمای بدنه و تجاری قابل درک نیست اما این مساله در ساختار جبران شده و علی میرزایی با بهره گیری از ساختار جذاب و ریتم مناسب و همچنین زبان بیانی مطلوب توانسته نگاه خود را بر روی تماشاگران عام نیز بگشاید.

شاید مهم ترین نکته فیلمنامه «پالتو شتری» در این زمینه نیز همین مساله دوری از ابتذال کلامی و حرکتی رایج در به اصطلاح کمدی های این روزهای سینمای ایران  باشد که تلاش می کند تا یک هجویه سالم که شاید در برخی لحظات نمونه ایرانی شده کمدی های مل بروکس باشد را به مخاطب خود ارائه دهد که به نظرم این حرکت ارزشمند و ستودنی است و می تواند زمینه لازم را برای آشنایی مخاطب عام با اینگونه کمدی ها فرام سازد.

داستان با یک فلاش بک و توسط فرید که خود راوی قصه است شروع می شود و در این مدت مخاطب و تماشاگر شاهد مرور یک دوره یکساله از رخدادهایی هستند که در نهایت با بازگشت به زمان کنونی دلیل حرکت فرید را در ابتدای فیلم در یابند و در این بین داستان که در زمان گذشته می گذرد در دل خود نیز مجددا رجعتی به گذشته پیشتر از آن دارد و معتقدم همین شیوه فلاش بک که دردل بیان روایی قصه شکل می گیرد از جمله نکات ارزشمند اثر به شمار می رود که مخاطب و تماشاچی بتوانند با مرتب کردن پازل هایی که هر تکه آن لحظه به لحظه در اختیار مخاطب قرار می گیرد به مفهوم کلی فیلم دست یابند و اگر چنین شود علی میرزایی به موفقیت خوبی دست یافته است.

ساختار نیز متاثر از متن و البته همپای آن حرکت می کند. انتخاب صحیح بازیگران و استفاده درست از آنها در جای خود به ویژه نقش آفرینی خیره کننده بانیپال شومون  به نقش کوهیار، علیرضا مهران به نقش موسی و تا حد ی نیز سام درخشانی به نقش فرید از جمله مهمترین نقاط قوت فیلم به شمار می روند. موسیقی مناسب، استفاده و توجه به جذابیت رنگ و بهره گیری از نماهایی شاد و زنده نوعی انرژی را به تماشاچی منتقل می کند که لحظه به لحظه فیلم با حال خوبی قصه را دنبال کند اگرچه در اواسط فیلم، هم ساختار و هم قصه دچار زیاده گویی شده و سبب افتادن ریتم می شوند اما علی میرزایی با نگاه درست بلافاصله به ریتم مناسب در بیان و ساختار می شود و البته همینجا باید اشاره کنم که فیلم به ویزه در بخش گفتگوی دو نفره فرید و همسر سابق کوهیار نیاز به تدوین مجدد دارد و این همان بخشی است که دقیقا فیلم در آنجا افتاده است.

از طرف دیگر روح حاکم بر ساختار فیلم، نوعی شیطنت پنهان را نیز القا می کند و سبب می شود تا مخاطبان مختلفی که در شرایط مشابه با داستان و رخدادهای فیلم قرار گرفته اند ناخود آگاه با دیدن فضاها و شنیدن دیالوگهای متنوع و جذاب فیلم، خود،رفتار و تجربه هایشان را یکبار دیگر روی پرده ببینند و مرور کنند. در مجموع باید اذعان داشت که وجود کمدی هایی همچون «پالتو شتری» می تواند یکبار دیگر وضعیت آشفته آثاری که این روزها و سالهای اخیر به نام سینمای کمدی روی پرده هستند را ساماندهی کند و اگر در زمان اکران عمومی این فیلم، مردم استقبال خوبی از آن بعمل آورند شاید بتوان متر و معیار جدیدی را در عرصه ساخت فیلم های کمدی در سینمای ایران تعریف کرد.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «پالتو شتری»/ ترکیب شوخی‌های روشنفکرانه با طنز عامه‌پسند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی جعفری نویسنده و کارگردان فیلم «۲۳نفر» گفت: ابتدا من مستند ۲۳ نفر را به تهیه‌کنندگی آقای رئیسیان برای سیما ساختم و بعد از آن کتاب خاطراتی توسط یکی از همین ۲۳ نفر نوشته شد. بعد از پیگیری‌ها برای ساخت فیلم داستانی، سرنوشت این‌طور رقم خورد که من در کنار این دوستان قرار گرفته و زمینه برای شروع فیلم فراهم شود. منابع اقتباسی این پروژه خود بچه های ۲۳ نفر بودند که روایتگر داستان بودند علاوه بر آن مستندی که ساخته بودم و کتاب آقای یوسف‌زاده (یکی از ۲۳ نفر) در طراحی این فیلم به من کمک بسیاری کرد.

وی افزود: کار روی این فیلم برای همه ما سخت بود. به هر حال پایداری به واقعیت و رعایت المان‌های سینمایی دشوار بود و از طرفی دیگر رضایت  سوژه‌های فیلم بعد از دیدن فیلم‌شان اهمیت زیادی داشت. این نگاه نه تنها در زمان ساخت فیلم بلکه در زمان نوشتن فیلمنامه نیز وجود داشته و در این جا  باید از حمایت‌های آقای حاتمی‌کیا هم تشکر کنیم که از زمان کلید خوردن فیلم تا امروز با ما همراه بودند. یکی از مهمترین دغدغه‌های من علاوه بر روایت درست و دقیق داستان، پیدا کردن بازیگران مناسب این نقش‌ها و این داستان بوده است. به هر حال کار با ۲۳ بازیگر نوجوان سختی‌های خودش را هم دارد، بچه‌ها خیلی علاقه‌مند بوده و بازیگوشی‌های خاص خودشان را هم داشتند.

مجتبی فرآورده تهیه‌کننده  این فیلم نیز ادامه داد: من از اوایل امسال درگیر این کار شده و پیش‌تولید فیلم در مرداد و شهریور انجام و کلید زده شد. حدود ۵ میلیارد تومان هزینه ساخت این فیلم شد و یکی از دلایل عمده این هزینه ها، تداخل اتفاقات برجامی و افزایش قیمت دلار در اواسط فیلمبرداری بوده است. از طرفی دیگر این داستان نیاز به این تجهیزات و هزینه‌ داشت. یک موردی که برای من جذاب بود ـ بالاخره من فیلم تاریخی و جنگی هم کار کردم ـ در فیلم‌های دیگر معمولا ۲-۳ نفر در مقابل دوربین وجود دارند اما اینجا در هر نوبت که دوربین را می‌کاشتیم، ۲۳ نفر جلوی دوربین بودند! کار با ۲۳ نوجوان در یک زمان سه ماهه کار سختی است و ما با ۲۳ خانواده طرف هستیم.

نقد «دیدن این فیلم جرم است!»

در ادامه برنامه امید روحانی  در بخش میز نقد  به تحلیل فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» به کارگردانی رضا زهتابچیان پرداخت و اظهار داشت : این فیلم به دلیل موضوعیت خود  فارغ از فرم، به شدت محتوا محور بوده و به موضوعی ملتهب و به شدت سیاسی پرداخته است .غیر ممکن است که این فیلم را ببینید و به یاد آژانس شیشه‌ای نیافتید. فیلمی که پس از پایان جنگ، در زمان دگرگونی‌های دوره سازندگی ساخته شده و ضرورت گفتمان امنیت ملی در آن  احساس می‌شود. مسأله آژانس،  هشداری جدی به از دست رفتن آرمان‌هایی است که برای آن انقلاب کردیم و جنگیدیم و خون دادیم. حالا بعد از ۲۰ سال، این سوال پیش آمده که در فضای اقتدار ملی جایگاه ارزش‌ها چه شده است؟

وی افزوده: در تایم ۱۰ دقیقه پایانی فیلم دیگر فرصتی برای کاراکترسازی وجود ندارد و زمان هرگونه  واکنش از  این قهرمان گرفته شده است. فیلم برای نسل جوان هیچ کنشی قرار نداده و از نظر محتوایی خیلی پرخطر است چون می‌گوید چیزی از نظام و آرمان‌ها باقی نمانده است.

این منتقد سینما فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» را شایسته امتیاز به کارگردان فیلم اولی معرفی کرد و یادآور شد:این فیلم را یک جوان ساخته است و به لحاظ ساختمان و ریتم و دکوپاژ، شایسته یک امتیاز برای کارگردان فیلم اولی آن است. از همان ابتدا خیلی عجیب به نظر می‌آید که یک مرد میانسال که دولتمرد وابسته به انگلیس است، از دیدن یک خانم محجبه این‌گونه آشوب می شود که به این زن تعرض کرده و کتک بزند و… هرچند این برخورد برای شروع این تقابل لازم است اما خیلی سردستی شروع می‌شود. آن مسئله چک زدن هم که بسیار سردستی است. آدم ها به یک سری تیپ‌های کلیشه‌ای و شعار زده تبدیل می‌شوند. یک موضوع شخصی باعث می‌شود این جوان انتقام سیاسی بگیرد؛ سقط جنین توسط نماینده امپریالیسم و تعرض او به دختر میهن و این به شدت شعارزده است.

میلاد دخانچی در ادامه نقد فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» اذعان داشت: من کاملا با حرف‌های آقای دکتر موافقم. فیلم برخلاف ژست انتقادی‌اش، به شدت محافظه‌کار است! دوگانه ای که گفته شد درست است. نهضت نماد آرمان است و  این دوگانه در فیلم‌های ما اولین بار در آژانس شیشه‌ای نمود پیدا کرد. در آژانس شما می‌بینید که حاج کاظم انقلابی است و سلحشور به دنبال مصلحت اندیش می گردد. در فیلم لاتاری ما جوانی را می‌بینیم که نوعی انگیزه شخصی دارد که با نظام معرفتی‌اش، جمع پذیر نیست و وقتی که نظر شخصی با نظام معرفتی جمع‌پذیر نیست؛ نتیجه انتقام شخصی است.

وی خاطرنشان کرد: همه نهادها در فیلم مصلحت‌جو هستند و ما منتظر این هستیم که کسی بیاید و در این وضعیت تعادل ایجاد کند. من منتظر بودم شخصیت پاکدل این کار را انجام دهد که نکرد و در نهایت سردار با یک شخصیت منفعل و با تسبیح در دست نتوانست این هدف را عملی کند. در سکانس پایانی که در پشت درهای بسته دست او را فشرد، اصلا کارکردی ندارد و اگر بخواهیم نمادین به آن نگاه کنیم دیگر ارزشی ندارد چون جامعه کاملا منفعل است. این یعنی داخل قدرت یک دعوایی است و مردم تماشاچی هستند.

این منتقد سینما معتقد است این تصویر از وضع موجود بسیار سیاه است اما هدف کارگردان قاعدتا این نبوده ولی این از آب درآمده است و برای کارگردان لباس بزرگی است. هرچند کار به عنوان فیلم اول در اجرا بد نیست و به هر حال فیلم سختی بوده و اجرای قابل قبولی دارد. اینکه حوزه هنری از یک فیلمساز جوان حمایت کرده و به او اعتماد کرده است، نوعی ریسک است و نباید این را سرکوب کرد.

وی فیلمِ خوب را فیلمی دانست که یک آمیختگی تنقیح شده از فرم و محتوا  را ارائه دهد و عنوان کرد: التزام بیش از اندازه به یک محتوا آن‌قدر فیلمساز را درگیر می‌کند (خصوصا برای فیلم‌سازان فیلم اولی) تا ما به این نتیجه ‌برسیم که محتوا برای او نبوده و او به عنوان یک فیلم کوتاه‌ساز به شدت به فرم پایبند است.

نقد «پالتو شتری»

در ادامه برنامه نقد سینما  فیلم «پالتو شتری» به کارگردانی مهدی علی‌میرزایی مودر بحث و تحلیل قرار گرفت.

میلاد دخانچی در بررسی این فیلم کمدی گفت:این فیلم به عنوان دومین کمدی جشنواره، در قیاس با “زهرمار” جواد رضویان در سطح بالاتری قرار دارد و دغدغه فیلمساز رویکردی روانشناسانه و فلسفی دارد. اگر فیلم کمدی است چرا آنقدر نمای نزدیک دارد در حالی که  فیلم کمدی مدیوم شات داشته و نماهای نزدیک و جداگانه بیشتر برای ژانر معمایی مورد استفاده قرار می گیرد. این دو دوست رابطه‌ای مکانیکی با یکدیگر دارند، قرار است با هم رفیق باشند و رقابتی هم داشته باشند اما این رابطه دیده نمی‌شود.  به طور کلی کارگردان نتوانسته است بحث روانشناسانه ‌اش را در فضای کمدی ایجاد کند و التزام ایدئولوژیک کارگردان و آن ایده فرویدی، اجازه نداده که داستان جا بیافتد. اگر همین عقده فرویدی که می‌توانید کنترل دیگری را در دست بگیرید، را دست گرفته و رشته‌های دیگر را رها می‌کرد بهتر بود.

وی افزود: من شخصیت سام درخشانی را نپسندیدم چون به نوعی شخصیت خود کارگردان بود و از موضع او صحبت می‌کرد .در واقع نه کاریزما تولید کرده بود و نه بازی خوبی داشت. این فیلم هم به نوعی سینمای جبرگرا بود و می‌گفت ما حاصل عقده‌هایمان هستیم. تقریبا به این جمع‌بندی رسیدیم که اگر محتوا خوب و غنی باشد، می‌توانید امیدوار باشیم که اثر خوبی بوده و اگر بیش از حد به ایدئولوژی التزام داشته باشیم نتیجه خوب از آب در نمی‌آید. در واقع فیلمساز می‌خواهد تسلط خود بر این اندیشه‌ها را به رخ بکشد  و  توانایی نشان دادن آن در فیلم را نشان دهد اما باید بگوییم خیلی ممنون، خوب نبود!

امید روحانی اما معتقد است فیلم “پالتو شتری” کمدی نبود، شاید بتوان آن را یک فیلم مفرح دانست که برای من نه خنده‌دار بود و نه مفرح! چرا که فیلم تحت تاثیر فیلم‌های کمدی امروز آمریکا بوده است. تمام تقابل این دو شخصیت می‌توانست جذاب‌تر و مفرح‌تر باشد و کارگردان حتی در نمایش این چیزهای مفرح هم درمانده شده بود. کلاژ این موسیقی‌ها و سکانس‌هایی که پشت سر هم روانه شده بود هم نه مفرح بود و نه خنده دار؛ از شوخی با فروید و نیچه تا سهروردی و عبید.

وی خاطرنشان کرد: زمانی که  شخصیت‌های فیلم شما زنده نباشند، در نتیجه این سکانس‌ها هم زنده و مفرح نخواهند شد و در مرحله ایده باقی می‌مانند. همین که شما دارید با دانشجوی کنکوری کار می‌کنید که مستمع آزاد فلسفه است و مقاله فلسفی می‌نویسد و می‌خواهد با کلک به پول و ماشین برسد، این شخصیت خیلی به سختی در می‌آید. یا باید کاریکاتور باشد یا نباشد و نمی‌توانید دائم به کاریکاتور گریز بزنید و برگردید.

نوشته «دیدن این فیلم جرم است!» شایسته دریافت جایزه است/ «پالتو شتری» شباهتی به ژانر کمدی ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوال اول از مهدی علی میرزایی درباره هدفش از ساخت فیلم «پالتو شتری» بود، این کارگردان در پاسخ به سوال گفت: هدفم ساختن این فیلم بوده و هدف خاصی نداشتم. یک داستان داشتم که در یکی از مجلات معتبر ادبی کشور چاپ شده بود و بازخوردهای خوبی داشت، ظرفیت های دراماتیکش را گسترش دادم و به عنوان اولین فیلمم ساختم.

مجید شیخ‌انصاری تهیه کننده درباره شرایط ساخت این فیلم گفت: فیلمسازی در ایران بیشتر برای عوامل به خصوص کارگردان و تهیه کننده یک اتفاق است تا انتخاب. به محض اینکه شرایط حداقلی پیش بیاید ساخت را شروع می کنیم. شرایط قبل از عید آماده شد و بلافاصله بعد از عید کلید زدیم و کار پیش رفت. با یک گروه بسیار عالی، پشت صحنه بسیار آرام بود و باعث افتخارم است که با این گروه کار کردم.

سام درخشانی درباره تجربه کار کردن با یک کارگردان کار اولی گفت: من مهدی علی میرزایی را خیلی وقت است که می‌شناسم. به عنوان نویسنده فی المدت معلوم را نوشته بودند و قبل از این کار در یکی از نوشته هایشان یعنی تخته گاز بازی می‌کردم برای همین با نوع کارشان آشنا بودم. خیلی خوشحال شدم چون وقتی یک نویسنده‌ای بخواهد فیلمی بسازد قطعا یک فیلمنامه خوب برای خودش کنار می گذارد و من خوشبخت بودم که توانستم در این کار بازی کنم و از نتیجه هم راضی هستم.

لیندا کیانی هم درباره تجربه بازی در «پالتو شتری» گفت: بی اغراق باید بگویم از معدود کارهایی بود که آنقدر پشت صحنه آرامی داشت که من روزشماری می کردم آفیش باشم. آنقدر همه چیز آرام پیش می رفت و لذتبخش بود که خیلی کار را دوست داشتم. بی اغراق می گویم سام یکی از بهترین پارتنرهایی بود که تا به حال داشتم. سام به من خیلی کمک کرد و آنقدر باآرامش تمرین کردیم تا آن خروجی را داد.

افسانه چهره آزاد هم درباره بازی در این فیلم گفت: خیلی خوشحالم که سهمی در این فیلمی که حرفی برای گفتن دارد دارم و از آقای علی‌میرزایی برای این متن زیبا و کارگردانی بسیار قوی بسیار سپاسگزارم. از آقای شیخ انصاری هم به خاطر شرایط و موقعیت هایی که برای ما ایجاد کردند که به راحتی این نقش را بازی کنیم، ممنونم.

از علی میرزایی درباره کلمات رکیک در این فیلم پرسیده شد و اینکه آیا برای رده سنی محدودیت درنظر گرفته می شود، که کارگردان این فیلم گفت: من نمی دانم منظورشان از این کلمات چیست به لحاظ تجربی شاید فیلم سن دار باشد. تجربه ای که دو شخصیت در داستان فیلم می گذرانند به نوعی می تواند برای جوان ها جذاب تر باشد و برای نوجوانان هنوز آن اتفاقات رخ نداده باشد و با موقعیت های درامی که بین دو شخصیت هست ارتباط برقرار نکنند.

سوال بعدی درباره شخصیت پردازی با استفاده از مابه ازاهای بیرونی و شخصیت های خاص پرسیده شد، علی میرزایی گفت: اول اینکه درام باعث می شد شخصیت را در یک موقعیت تجسم کنم و بپرسم چه لازم دارد. دوم اینکه به کسانی که از فکر و فلسفه فیلسوفان یا اندیشمندانی که زمینه سو تفاهم در فلسفه شان زیاد است رجوع می کردم و به تفکر آنها فکر می کردم. سوم مابه ازاهای بیرونی که زیاد هم هستند استفاده می کردند.

مسعود امینی تیرانی هم درباره ویژگی های فیلمبرداری این فیلم گفت: فیلم از دو منظر برای من جذاب بود؛ یکی آشنایی قبلی که با تهیه کننده و کارگردان داشتم و دیگری تجربه ای که در ژانر کمدی نداشتم و می خواستم امتحان کنم. همیشه دوست دارم در کارها چالشی باشد که جدی تر بتوانم به موضوع فکر کنم. روی بعضی از موضوعات و ایده های اجرایی فکر کردیم به خصوص روی شکل نور و ترکیب بندی ها به سه چهار فرم کلی رسیدیم.

شاهرخ فروتنیان یکی دیگر از بازیگران این فیلم هم در ادامه گفت: برای من باعث مباهات بود که در این پروژه حضور داشتم.

بانیپال شومون هم درباره اینکه امسال چهار بار در جشنواره حضور داشته گفت: فکر می کنم کار خدا بوده است.

او در پاسخ به این سوال که کدام کار را بیشتر دوست داشته گفت: مهمترین فیلمم «پالتوشتری» بود چون فیلمنامه را خیلی دوست داشتم واین نقش کوهیار برایم خیلی سخت بود. همینطور حضور مهدی علی میرزایی و مجید شیخ انصاری و پارتنری مثل سام درخشانی برایم جذاب بود.

مهدی علی میرزایی در پاسخ به این سوال که نویسندگی سخت تر است یا کارگردانی گفت: فیلمسازی ادامه نویسندگی است و من در طول فیلم این موضوع را بسیار درک کردم.

درباره موسیقی فیلم هم مهدی علی میرزایی گفت: در فیلمنامه در مدت معلوم من این را تجربه کردم. فونداسیون فیلمنامه را براساس یک اصل فکری و مفهومی طراحی می کنم. وقتی این طراحی می شود و بعد رویش داستان ها و دیالوگها و موقعیت هایی را برای مخاطب عام طراحی می کردم. نتیجه ای که در این فیلم طراحی کردم همین است. وقتی فیلم اکران می شود کسی که دنبال موقعیت شوخ و شنگ و روایت سیال و … است بهره خودش را می برد و کسی هم که دنبال یک نگاه عمیق تر در لایه های فیلم است هم ان شالله بهره خودش را می برد. امیدوارم این اتفاق بیفتد.

از بانیپال شومون درباره گذشته اش پرسیده شد، این بازیگر در پاسخ گفت: گذشته کاری من به تئاتر برمی گردد و الان دو سه سال است که جدی تر کار تصویر انجام می دهم.

مجید شیخ انصاری درباره اکران فیلم گفت: به طور کلی فضای جشنواره امکان یک بازخورد جدی تر را به ما می دهد که بررسی می شود ولی احتمالا در نیمه اول سال آینده اکران می شود.

مسیح سراج صدابردار این فیلم هم در ادامه گفت: برای من فیلم کمدی و جدی صدایش فرقی نمی کند. سعی کردم به بهترین وجه دیالوگ ها را ضبط کنم این ساده ترین چیزی است که می توانم بگویم.

از مهدی علی میرزایی پرسیده شد فکر نمی کنید پایبندی زیاد به مفهوم اولیه به درام ضربه زد، که او در پاسخ گفت: در فیلم های دیگری که می نوشتم و دیگران می ساختند یک صنف تحصیلکرده را می دیدم که بدنه سینماروی ما را تشکیل می دادند. خیلی از کمدی ها اینها را جدی نمی گیرد و از کنار آنها می گذارد. بعضی دفاتر فیلمسازی می گویند ما کمدی آدم های احمق را دوست داریم.. من فکر کردم گفتمان فیلم می تواند در فضایی باشد که برای قشر تحصیلکرده جذاب باشد و واقعا باید ببینم در اکران عمومی چه اتفاقی می افتد.

نوشته نشست فیلم «پالتو شتری» برگزار شد/ مهدی علی‌میرزایی: فیلمسازی ادامه نویسندگی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.