هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهران غفوریان که بار دیگر نشان داد سال‌هاست از قالب صرفاً کمدی فاصله گرفته و در «کلاغ» تصویری متفاوت از یک نظامی وطن‌دوست ارائه کرده است، بهروز رضوی که با رفتنش بخشی از حافظه شنیداری چند نسل از ایرانیان را با خود برد، پرواز همای که سرود تیم ملی و حاشیه‌های مجوز آن نامش را به صدر اخبار موسیقی رساند، امیرحسین قیاسی که با «بفرمایید جام» دوباره تلفیق فوتبال و کمدی را به فضای مجازی آورد و فاطمه مسعودی‌فر که با «گل سنگ» و سکانس‌هایی که بحث‌های فراوانی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت، بیش از همیشه مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

مهران غفوریان؛ ارتشیِ «کلاغ» و ادای دین به پدر

گاهی بعضی بازیگران آن‌قدر با یک تصویر در ذهن مخاطب گره می‌خورند که جدا شدن از آن تصویر تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد. مهران غفوریان سال‌ها یکی از همین چهره‌ها بود. اما این هفته، حضور کوتاه اما تأثیرگذار او در سریال «کلاغ» بار دیگر نشان داد که غفوریان سال‌هاست در حال بازنویسی تصویر حرفه‌ای خودش است.

از همان روزهای نخست انتشار تیزرها و تصاویر تبلیغاتی «کلاغ»، گریم متفاوت غفوریان توجه مخاطبان را جلب کرد. او در سریال محمدحسین مهدویان نقش یک نظامی را بازی می‌کند؛ مردی که از ارتش شاهنشاهی وارد ساواک شده اما همچنان نگاهش به مفهوم خدمت، با ساختارهای قدرت در‌ آن دوران تفاوت دارد. شخصیتی که بیش از آنکه به حکومت وفادار باشد، خود را سرباز مردم و وطن می‌داند.

اگرچه حضور این شخصیت در قصه کوتاه است و ظاهراً در همان قسمت‌های ابتدایی به پایان می‌رسد، اما چند دیالوگ کلیدی او به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد. دلیل این استقبال فقط مضمون دیالوگ‌ها نبود؛ بلکه باورپذیری بازیگری بود که توانست در مدت زمانی محدود، شخصیتی شریف و وطن‌دوست را به تصویر بکشد.

نکته جالب درباره این نقش، پیوند آن با زندگی شخصی غفوریان است. او بارها از پدرش، زنده‌یاد خسرو غفوریان، افسر نیروی دریایی ارتش، به‌عنوان الگویی از تعهد و وطن‌دوستی یاد کرده است. به همین دلیل بسیاری معتقدند بخشی از احساسات و باورپذیری این نقش از همین نزدیکی عاطفی سرچشمه می‌گیرد. به‌ویژه در برخی نماها و سکانس‌ها، شباهت ظاهری او به پدرش نیز چشمگیر است.

اما اهمیت حضور غفوریان در «کلاغ» فقط به این نقش محدود نمی‌شود. او طی سال‌های اخیر در آثاری چون «زخم کاری»، «بی‌سروصدا»، «محکوم»، «آبی روشن» و «زیبا صدایم کن» نشان داده که بازیگر نقش‌های جدی هم هست؛ بازیگری که می‌تواند تلخی، خشونت، اندوه و پیچیدگی شخصیت را به همان اندازه کمدی اجرا کند.

غفوریان یکی از نمونه‌های موفق تغییر مسیر در بازیگری ایران است؛ هنرمندی که پس از سه دهه خنداندن مردم، ثابت کرده می‌تواند در نقش‌های جدی نیز دیده شود، تأثیر بگذارد و حتی گاهی بیش از همیشه مورد توجه قرار بگیرد.

بهروز رضوی؛ صدایی که خاموش شد اما از حافظه‌ها پاک نمی‌شود

بعضی هنرمندان را مردم با چهره‌شان به خاطر می‌سپارند و بعضی دیگر را با صدایشان. بهروز رضوی از معدود چهره‌هایی بود که بدون نیاز به تصویر، در ذهن چند نسل از ایرانیان حضور داشت. کافی بود چند جمله از او شنیده شود تا مخاطب، حتی بدون دیدن نام یا تصویر، صاحب صدا را تشخیص دهد. این هفته با درگذشت او در ۷۸ سالگی، یکی از مهم‌ترین صداهای تاریخ رسانه ایران خاموش شد؛ صدایی که دهه‌ها همراه شب‌های رادیویی، مستندهای تلویزیونی و خاطرات فرهنگی مردم بود.

رضوی از آن دسته گویندگانی بود که حرفه‌اش را تنها به‌عنوان یک شغل دنبال نکرد. او از همان سال‌های آغازین حضور در رادیو، نشان داد که به زبان، بیان و ارتباط با مخاطب نگاهی فراتر از اجرای صرف دارد. ورودش به رادیو از مسیر نویسندگی آغاز شد اما خیلی زود استعداد کم‌نظیرش در فن بیان و گویندگی، مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد.

آنچه صدای بهروز رضوی را متمایز می‌کرد فقط گرمی و طنین خاص آن نبود. بسیاری از گویندگان صدای خوش دارند اما همه آن‌ها ماندگار نمی‌شوند. رضوی از معدود کسانی بود که میان ویژگی طبیعی صدا و دانش اجرا تعادل برقرار کرده بود. مکث‌های حساب‌شده، تسلط بر ریتم کلام، وضوح بیان و توانایی انتقال احساس، باعث می‌شد شنونده حتی در طولانی‌ترین روایت‌ها نیز همراه او باقی بماند.

همین ویژگی‌ها بود که حضورش در مجموعه «مستند ایران» و بسیاری از آثار مستند را به تجربه‌ای فراتر از شنیدن یک نریشن ساده تبدیل کرد. برای بسیاری از مخاطبان، بخشی از اعتبار و جذابیت این آثار به صدایی بازمی‌گشت که روایت را به شکلی صمیمی و قابل اعتماد منتقل می‌کرد.

اما اهمیت رضوی فقط در مهارت حرفه‌ای او خلاصه نمی‌شود. او بخشی از حافظه جمعی ایرانیان بود. نسل‌های مختلف با صدای او خاطره دارند؛ از رادیوهای قدیمی خانه‌ها گرفته تا تلویزیون و مستندهایی که بخشی از آگاهی تاریخی جامعه را شکل دادند.

شاید به همین دلیل است که خبر درگذشت او بیش از آنکه شبیه از دست دادن یک گوینده باشد، برای بسیاری شبیه از دست دادن بخشی از گذشته بود. زیرا بعضی صداها فقط شنیده نمی‌شوند؛ در زندگی مردم حضور پیدا می‌کنند. بهروز رضوی یکی از همان صداها بود؛ صدایی که حالا خاموش شده اما بعید است از حافظه فرهنگی ایرانیان حذف شود.

پرواز همای؛ وقتی یک ترانه فوتبالی به میدان حاشیه کشیده می‌شود

این هفته، نام پرواز همای نه به خاطر یک کنسرت یا آلبوم تازه، بلکه به واسطه حواشی سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت؛ اثری که بیش از آنکه درباره کیفیت موسیقایی‌اش بحث شود، به دلیل حاشیه‌های پیرامون مجوز و فرآیند تولید خبرساز شد.

ماجرا از جایی آغاز شد که مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد این قطعه بدون دریافت مجوزهای لازم منتشر شده است. همین اظهار نظر کافی بود تا بار دیگر بحث قدیمی رابطه هنرمندان، نهادهای فرهنگی و ساختار صدور مجوز به فضای عمومی بازگردد. مسئله‌ای که سال‌هاست یکی از چالش‌های مهم حوزه موسیقی محسوب می‌شود و هر بار در قالبی تازه خود را نشان می‌دهد.

اما آنچه این پرونده را متفاوت کرد، واکنش مستقیم پرواز همای بود. او در پاسخ به این انتقادها، موضعی اتخاذ کرد که خود به بخشی از خبر تبدیل شد. همای در یادداشتش تلاش کرد موضوع را از یک اختلاف اداری فراتر ببرد و آن را به مفاهیمی چون وطن، مسئولیت هنرمند و شرایط اجتماعی امروز پیوند بزند.

او با قرار دادن نام خود در میان هنرمندانی که به تعبیر خودش «آبرو و هنرشان را خالصانه خرج وطن کرده‌اند» و همچنین استفاده از تعبیر «ایران نوین» در بخشی از یادداشتش، ناخواسته دامنه بحث را فراتر از یک اختلاف بر سر مجوز یک قطعه موسیقایی برد. همین بخش از سخنان او واکنش‌های گسترده‌ای را در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت؛ تا جایی که موافقان، آن را نشانه‌ای از دغدغه‌مندی و احساس مسئولیت ملی یک هنرمند دانستند و منتقدان نیز نسبت به برخی تعابیر و مواضع مطرح‌شده در یادداشت او واکنش نشان دادند. به این ترتیب، آنچه در ابتدا صرفاً یک حاشیه اداری درباره سرود تیم ملی به نظر می‌رسید، خیلی زود به بحثی گسترده‌تر درباره جایگاه هنرمندان، نسبت آن‌ها با نهادهای رسمی و نقش چهره‌های فرهنگی در تحولات اجتماعی تبدیل شد.

از سوی دیگر، فوتبال در ایران هیچ‌گاه صرفاً یک ورزش نبوده است. تیم ملی همواره نمادی از هویت جمعی و احساسات ملی به شمار می‌رود. به همین دلیل هر اثری که به نام تیم ملی منتشر شود، ناخواسته وارد حوزه‌ای فراتر از موسیقی می‌شود. سرود جام جهانی نیز از همین قاعده مستثنی نیست؛ اثری که حالا موافقان و مخالفان خود را دارد اما بدون تردید توانسته در مرکز توجه قرار بگیرد.

شاید سال‌ها بعد کمتر کسی جزئیات این مناقشه اداری را به یاد بیاورد، اما آنچه باقی خواهد ماند تصویری است از هنرمندی که در مقطعی حساس تصمیم گرفت صدایش را به نام تیم ملی و مفهوم وطن ثبت کند. اینکه این انتخاب تا چه اندازه موفق بوده، قضاوتی است که زمان درباره آن تصمیم خواهد گرفت.

امیرحسین قیاسی؛ که هنوز جواب می‌دهد اما غافلگیر نمی‌کند

کمتر مجری یا کمدینی در سال‌های اخیر توانسته به اندازه امیرحسین قیاسی در فضای مجازی تولید لحظه‌های وایرال کند. او از نسل تازه‌ای از چهره‌های رسانه‌ای است که مخاطب را فقط از طریق تلویزیون یا پلتفرم نمی‌بیند؛ بلکه بخش مهمی از موفقیت خود را مدیون گردش محتوا در شبکه‌های اجتماعی است. این هفته با آغاز پخش ویژه‌برنامه «بفرمایید جام»، بار دیگر نام قیاسی در فضای رسانه‌ای پیچید.

حتی پیش از پخش نخستین قسمت، حواشی پیرامون برنامه باعث شده بود توجه‌ها به سمت آن جلب شود. برخی مخالف حضور قیاسی در چنین پروژه‌ای بودند و برخی دیگر معتقد بودند او دقیقاً همان چهره‌ای است که می‌تواند میان فوتبال، سرگرمی و فضای مجازی پیوند برقرار کند. با آغاز پخش برنامه، مشخص شد که سازندگان روی همان فرمول آشنای قیاسی حساب باز کرده‌اند؛ گفت‌وگوهای پرشوخی، کنایه‌های غیرمستقیم، حافظه قوی در بازخوانی حرف‌های مهمانان و لحظاتی که قابلیت تبدیل شدن به ویدیوهای کوتاه و وایرال را دارند.

گفت‌وگوی نخست او با رامبد جوان نمونه خوبی از این رویکرد بود. مصاحبه‌ای که از خاطرات «خندوانه» آغاز شد و به مرور به بحث‌هایی درباره مسیر حرفه‌ای رامبد، محدودیت‌ها و تجربه‌های شخصی او رسید. بخشی از موفقیت این گفتگو به خود مهمان بازمی‌گشت اما بخش مهم‌تر آن حاصل سبک اجرایی قیاسی بود؛ سبکی که میان مصاحبه و استندآپ کمدی حرکت می‌کند.

قیاسی در سال‌های اخیر امضای شخصی خود را پیدا کرده است. او معمولاً با طعنه، ارجاع‌های پنهان و شوخی‌های چندلایه کار می‌کند. کمتر مستقیم حمله می‌کند و بیشتر ترجیح می‌دهد انتقاد یا پاسخ خود را در قالب طنز بیان کند. همین ویژگی باعث شده بخشی از مخاطبان، او را نماینده نسل جدید کمدی رسانه‌ای بدانند.

اما موفقیت، همیشه خطر تکرار را نیز با خود به همراه دارد. مهم‌ترین چالش قیاسی در «بفرمایید جام» دقیقاً همین مسئله است. بسیاری از شوخی‌ها، واکنش‌ها و حتی ساختار گفتگوها برای مخاطبان آشنا به نظر می‌رسد. برنامه سرگرم‌کننده است اما هنوز آن غافلگیری بزرگ را که بتواند آن را از نمونه‌های قبلی متمایز کند، ارائه نکرده است.

با این حال، قیاسی همچنان یکی از معدود مجریانی است که به خوبی زبان مخاطب امروز را می‌شناسد. او می‌داند کدام جمله تبدیل به ترند می‌شود، کدام لحظه قابلیت وایرال شدن دارد و چگونه باید یک گفت‌وگو را از حالت رسمی خارج کند. شاید آینده حرفه‌ای او بیش از هر چیز به این بستگی داشته باشد که بتواند از موفق‌ترین فرمول خودش عبور کند؛ پیش از آنکه مخاطب احساس کند همه چیز را قبلاً دیده است.

فاطمه مسعودی‌فر؛ دختری که آرام آمد و حالا دیده می‌شود

گاهی یک بازیگر سال‌ها کار می‌کند اما تنها یک نقش کافی است تا ناگهان در مرکز توجه قرار بگیرد. این روزها به نظر می‌رسد فاطمه مسعودی‌فر در آستانه چنین نقطه‌ای قرار گرفته است. انتشار و وایرال شدن سکانس‌هایی از سریال «گل سنگ» باعث شده نام او بیش از هر زمان دیگری در فضای مجازی و رسانه‌ای شنیده شود؛ اتفاقی که شاید بتوان آن را مهم‌ترین مقطع کارنامه حرفه‌ای او تا امروز دانست.

در «گل سنگ» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، مسعودی‌فر نقش پروانه را بازی می‌کند؛ دختری که پس از بحرانی بزرگ در خانواده، تلاش می‌کند تکه‌های از هم گسیخته زندگی را دوباره کنار هم قرار دهد. شخصیتی آرام، کم‌حرف، خانواده‌دوست و در عین حال مستقل که میان مسئولیت‌پذیری و آرزوهای شخصی خود زندگی می‌کند.

موفقیت نقش پروانه بیش از هر چیز به باورپذیری آن بازمی‌گردد. مسعودی‌فر در اجرای این شخصیت به سمت اغراق نمی‌رود. او تلاش نمی‌کند با دیالوگ‌های پرتنش یا واکنش‌های نمایشی احساسات مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. برعکس، بخش مهمی از تأثیرگذاری نقش از سکوت‌ها، نگاه‌ها و رفتارهای روزمره او شکل می‌گیرد. همین سادگی باعث شده مخاطب راحت‌تر با پروانه ارتباط برقرار کند.

بخش دیگری از توجه رسانه‌ای به این نقش، به رابطه او با حسن با بازی امیر نوروزی مربوط می‌شود. سکانس‌های مشترک این دو بازیگر طی هفته‌های اخیر بارها در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده و مخاطبان بسیاری درباره شیمی میان این دو شخصیت صحبت کرده‌اند. رابطه‌ای که نه بر پایه ملودرام اغراق‌آمیز، بلکه بر اساس جزئیات ساده و ملموس شکل گرفته است.

اما وایرالی هفته سکانس مشترک پروانه و حسن بود؛ سکانسی که صرفاً بار احساسی نداشت؛ بلکه نوع نمایش رابطه عاطفی میان دو شخصیت، بحث‌هایی را درباره تغییر مرزهای روایت عاشقانه در آثار تصویری ایران به راه انداخت.

برای مسعودی‌فر، «گل سنگ» فقط یک نقش موفق نیست؛ فرصتی برای عبور از سایه کارهای قبلی نیز محسوب می‌شود. او سال‌ها در تئاتر و تصویر فعالیت کرده اما بسیاری هنوز او را با نقش سارای گرجی در «جیران» به یاد می‌آورند. شخصیتی که تا مدت‌ها مهم‌ترین شناسه حرفه‌ای او بود.

اکنون به نظر می‌رسد پروانه در حال گرفتن جای آن نقش است. تفاوت مهم اینجاست که این بار مسعودی‌فر نه در یک نقش فرعی تأثیرگذار، بلکه در قلب یکی از مهم‌ترین خطوط احساسی سریال قرار گرفته است. اگر این روند ادامه پیدا کند، «گل سنگ» می‌تواند همان اثری باشد که او را از بازیگری مستعد به چهره‌ای تثبیت‌شده در نمایش خانگی تبدیل کند؛ بازیگری که دیگر تنها به خاطر یک نقش شناخته نمی‌شود، بلکه به‌عنوان صاحب یک مسیر حرفه‌ای مستقل مورد توجه قرار می‌گیرد.

نوشته از ادای دین «مهران» به پدر تا خروج آرام «فاطمه» از سایه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اکبر عبدی با خبر بستری شدنش دوباره یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانی‌ها شد، پرواز همای با خواندن سرود تیم ملی در میانه روزهای جنگ‌زده ایران، نامش را به بحث‌های ملی‌گرایی و همدلی گره زد، علی شادمان با اکران «تهران کنارت» بار دیگر در قامت عاشق‌‌پیشه‌ای از نسل امروز ظاهر شد، ستایش رجایی‌نیا با نقش یلدا در «بدنام» خودش را از یک چهره آشنا به بازیگری قابل توجه رساند و محمدرضا شیرخانلو هم نشان داد برخلاف بسیاری از بازیگران کودک، قصد ندارد به خاطره‌ای فراموش‌شده تبدیل شود.

اکبر عبدی؛ بازیگری که مردم او را از خانواده خود می‌دانند

خبر بستری شدن اکبر عبدی در بخش مراقبت‌های ویژه، فقط یک خبر درمانی درباره یک بازیگر نبود؛ واکنشی که مردم، هنرمندان و حتی فضای مجازی به آن نشان دادند، بیشتر شبیه نگرانی برای یکی از اعضای خانواده بود. در روزگاری که بسیاری از چهره‌های قدیمی سینما به‌مرور از حافظه عمومی فاصله می‌گیرند، عبدی همچنان از معدود بازیگرانی است که نامش برای مردم فقط یادآور فیلم و سریال نیست؛ یادآور بخشی از زندگی روزمره چند نسل است.

همین که انتشار شایعه درگذشت او ظرف چند ساعت موجی از نگرانی ایجاد کرد و خانواده‌اش درباره سلامتی‌اش توضیح دادند، نشان می‌دهد اکبر عبدی هنوز برای مخاطب ایرانی «زنده» است؛ نه صرفاً به معنای حضور فیزیکی، بلکه به معنای حضور در حافظه جمعی. او از آن بازیگرانی است که مردم با تکه‌کلام‌ها، نقش‌ها و حتی صورتش خاطره دارند. از «بازم مدرسم دیر شد» تا «اخراجی‌ها»، از «مادر» تا «آدم‌برفی»، عبدی همیشه توانسته فاصله میان بازیگر و مردم را کم نگه دارد.

بخش مهمی از محبوبیت او به صداقت اجرایش برمی‌گردد. عبدی هیچ‌وقت بازیگری نبود که بخواهد شیک و دست‌نیافتنی به نظر برسد. حتی زمانی که نقش‌های متفاوت و پیچیده بازی می‌کرد، باز هم جنس بازی‌اش مردمی بود. شاید به همین دلیل است که مردم هنوز هم کمدی را با او به یاد می‌آورند؛ با بازیگری که می‌توانست هم نقش مرد ساده‌دل را بازی کند، هم پیرزن، هم جوان عاشق و هم کاراکترهای اغراق‌شده کمدی، بدون آنکه باورپذیری‌اش از بین برود.

نقش او در «آدم‌برفی» هنوز یکی از جسورانه‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای ایران است؛ جایی که عبدی سال‌ها پیش، در فضایی محافظه‌کارانه، نقشی را پذیرفت که بسیاری از بازیگران جرأت نزدیک شدن به آن را نداشتند. یا در «مادر» علی حاتمی، وجهی عمیق و انسانی از بازیگری‌اش را نشان داد. عبدی همیشه ثابت کرده بود مهارت اصلی‌اش بازی کردنِ آدم‌هایی است که هیچ شباهتی به خودش ندارند.

در سینمای ایران کم نبوده‌اند بازیگرانی که با بالا رفتن سن، یا فراموش شدند یا صرفاً به چهره‌هایی نوستالژیک تبدیل شدند؛ اما عبدی هنوز برای مردم «امروز» است. حتی وقتی برخی حضورهای رسانه‌ای‌اش با انتقاد همراه شد، باز هم تصویر کلی او نزد مخاطب خراب نشد. دلیلش شاید همان حسی باشد که مردم از او گرفته‌اند؛ حس سادگی، بی‌واسطگی و صمیمیتی که ساختگی به نظر نمی‌رسد. حالا هم نگرانی برای سلامتی‌اش فقط نگرانی برای یک بازیگر نیست؛ نگرانی برای بخشی از تاریخ سینمای ایران است.

پرواز همای؛ صدایی که میان وطن، جنگ و فوتبال ایستاد

در روزهایی که فضای رسانه‌ای ایران زیر سایه تنش‌های سیاسی، جنگ و اخبار منطقه‌ای قرار گرفته، طبیعی است هر اتفاقی که به مفهوم «وطن» و همدلی ملی گره بخورد، بیشتر دیده شود. پرواز همای این هفته دقیقاً در چنین موقعیتی قرار داشت؛ خواننده‌ای که سال‌ها بیشتر با موسیقی سنتی شناخته می‌شد، حالا با خواندن سرود رسمی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، وارد زمینی شد که هم سیاسی است، هم احساسی و هم رسانه‌ای.

اتفاق مهم فقط انتشار یک قطعه موسیقی نبود؛ بلکه نحوه رونمایی از آن بود. اجرای سرود در میان مردم، با حضور بازیکنان تیم ملی و در فضایی که هنوز جامعه از التهاب روزهای جنگ و آتش‌بس نیم‌بند فاصله نگرفته، باعث شد این قطعه خیلی سریع فراتر از یک موسیقی فوتبالی دیده شود. همای تلاش کرد سرودش فقط برای فوتبال نباشد؛ بیشتر شبیه دعوتی به همدلی ملی باشد. شعری که مدام از «وطن»، «خاک» و «ایران» می‌گوید و روی همان احساساتی دست می‌گذارد که این روزها در جامعه پررنگ‌تر شده است.

بخش مهمی از توجه رسانه‌ای به این اتفاق، به خود شخصیت پرواز همای برمی‌گردد. او نخواست صرفا سفارشی برای تیم ملی بخواند، خودش را به این پروژه نزدیک نشان داد؛ از علاقه قدیمی‌اش به فوتبال گفت، از روزهایی که تا نوجوانی فوتبال بازی می‌کرد و حتی تأکید کرد در روزهای جنگ کنار مردم بوده است. همین روایت شخصی باعث شد بخشی از مخاطبان، اجرای او را صرفاً یک سفارش دولتی نبینند، بلکه نوعی موضع‌گیری عاطفی تلقی کنند.

اما همان‌قدر که این سرود طرفدار داشت، منتقد هم داشت. برخی معتقد بودند قطعه از نظر موسیقایی ضعیف‌تر از انتظار است و نمی‌تواند به اثری ماندگار برای تیم ملی تبدیل شود. این انتقاد البته چیز تازه‌ای نیست؛ تقریباً در تمام دوره‌ها، موسیقی رسمی تیم ملی زیر سایه قطعات غیررسمی و مردمی قرار گرفته است. با این حال، درباره سرود همای، بحث فقط کیفیت موسیقی نبود؛ بیشتر درباره این بود که آیا این قطعه توانسته حس مشترک یک ملت را نمایندگی کند یا نه.

همای این روزها نه فقط به‌عنوان یک خواننده سنتی، بلکه به‌عنوان چهره‌ای اجتماعی دیده می‌شود. او با این سرود وارد میدان حساسی شده که مرز میان هنر، وطن‌دوستی و فضای سیاسی بسیار باریک است. شاید همین مسئله باعث شده نامش این روزها بیشتر از همیشه شنیده شود؛ صدایی که می‌خواهد هم برای فوتبال بخواند، هم برای ایرانِ زخمی این روزها.

علی شادمان؛ عاشقِ همیشگیِ نسل سرگردان

اکران «تهران کنارت» بار دیگر علی شادمان را به مرکز توجه آورد؛ بازیگری که سال‌هاست سینمای ایران او را در نقش جوان‌های درگیر بحران، عشق و بلاتکلیفی می‌شناسد. فیلم تازه علی بهراد، با همه حاشیه‌ها و توقیف طولانی‌اش، شاید بیش از هر چیز دوباره این سؤال را درباره شادمان مطرح کرد که آیا او هنوز می‌تواند از قالب نقش‌های آشنایش فاصله بگیرد یا نه.

در «تهران کنارت»، شادمان نقش پاشا، پسری را بازی می‌کند که میان عشق و مهاجرت گیر افتاده؛ شخصیتی که نه قهرمان سیاسی است و نه قربانی مطلق، بلکه نماینده بخشی از نسل امروز است که مدام میان رفتن و ماندن معلق مانده‌اند. این جنس کاراکتر، برای شادمان تازه نیست. او پیش‌تر در «یاغی» و «می‌خواهم زنده بمانم» هم نشان داده بود در بازی کردنِ جوان‌های عاشق‌پیشه و درگیر بحران‌های درونی، مهارت دارد.

اتفاقاً نقطه قوت شادمان همین است؛ مخاطب خیلی راحت با او ارتباط می‌گیرد. صورت، لحن و جنس بازی‌اش طوری است که برای نقش‌های عاطفی و ملتهب باورپذیر به نظر می‌رسد. او از آن بازیگرهایی است که انگار اضطراب و احساسات نسل خودش را خوب می‌شناسد و همین باعث می‌شود حتی وقتی نقش پیچیدگی زیادی ندارد، باز هم تماشاگر با او همراه شود.

با این حال، «پاشا» در «تهران کنارت» نقطه عطف بزرگی برای کارنامه شادمان نیست. بازی او خوب و کنترل‌شده است، اما فراز و فرود غافلگیرکننده‌ای ندارد. بیشتر شبیه ادامه همان تیپ جوانِ عاشق و آسیب‌پذیری است که سال‌هاست از او دیده‌ایم. شاید به همین دلیل هم بخشی از نقدها به فیلم، به تکراری شدن فضای داستان و حتی جنس بازی‌ها برمی‌گردد.

اما نکته مهم درباره شادمان این است که او هنوز سرمایه مهمی برای سینمای جوان ایران محسوب می‌شود. مخاطب حضورش را می‌پذیرد و نامش هنوز برای نسل جوان جذابیت دارد. این موضوع برای بازیگری که از کودکی جلوی دوربین بوده، اتفاق ساده‌ای نیست. خیلی از کودک‌ستاره‌های سینمای ایران، با بزرگ شدن حذف شدند یا نتوانستند هویت تازه‌ای پیدا کنند؛ اما شادمان توانسته این گذار را مدیریت کند. از کودک ویولن‌زن «میم مثل مادر» تا جوان سرکش و عاشق امروز، او آرام‌آرام با نسل مخاطبانش بزرگ شده است.

حضور موفقش روی صحنه تئاتر در «رامسس دوم» هم نشان داد توانایی‌اش فقط محدود به مدیوم تصویر نیست. شاید حالا مهم‌ترین چالش او این باشد که مراقب تکرار خودش باشد. شادمان بازیگر توانمندی است، اما اگر مدام در نقش جوان‌های عاشق و زخمی باقی بماند، ممکن است به‌تدریج غافلگیری‌اش را از دست بدهد. «تهران کنارت» بیش از آنکه یک فتح تازه برای او باشد نقشی است کهمخاطب می‌تواند دوستش داشته باشد و با او همذات پنداری کند.

ستایش رجایی‌نیا؛ بازیگری که قبل از دیالوگ، با چهره‌اش بازی می‌کند

سریال «بدنام» شاید این روزها بیشتر از آنکه بابت کیفیتش تحسین شود، به‌خاطر کلیشه‌ها و داستان تکراری‌اش نقد می‌شود؛ اما در میان همین نقدها، تقریباً یک اتفاق مورد توافق مخاطبان است: ستایش رجایی‌نیا دیده شده است. بازیگری که تا پیش از این بیشتر یک چهره آشنا بود، حالا با نقش «یلدا» تبدیل به یکی از مهم‌ترین نقاط توجه سریال شده است.

رجایی‌نیا در «بدنام» نقش دختری را بازی می‌کند که میان بحران‌های عاطفی، عشق و فروپاشی روحی گرفتار شده؛ شخصیتی که اگر بازیگر نتواند از پسش بربیاید، خیلی سریع به تیپی کلیشه‌ای تبدیل می‌شود. اما او توانسته یلدا را از سطح یک دختر صرفاً آسیب‌دیده بالاتر ببرد. بخش مهمی از این موفقیت به کاریزمای ذاتی‌اش برمی‌گردد؛ همان چیزی که مخاطبان مدام درباره‌اش حرف می‌زنند.

رجایی‌نیا از آن بازیگرانی نیست که صرفاً با زیبایی چهره دیده شوند. اتفاقاً چیزی که او را متمایز می‌کند، ترکیب جدیت، غرور و نوعی سردی کنترل‌شده در صورت و نگاهش است؛ ویژگی‌ای که برای نقش یلدا کاملاً مناسب از آب درآمده. او وقتی وارد قاب می‌شود، حتی پیش از آنکه دیالوگی بگوید، توجه را جلب می‌کند. این همان کیفیتی است که بعضی بازیگران سال‌ها دنبالش هستند و به دست نمی‌آورند؛ حضوری که تصویر را مال خود می‌کند.

مسیر حرفه‌ای رجایی‌نیا هم شبیه بسیاری از بازیگران زن نسل تازه، پله‌پله و آرام بوده است. از تئاتر در مشهد تا نقش‌های کوتاه و فرعی در فیلم‌هایی مثل «علف‌زار» و «گربه سیاه»، او بیشتر همان بازیگری بود که مخاطب احساس می‌کرد قبلاً جایی دیده است. اما «بدنام» برایش نقطه متفاوتی شد؛ فرصتی برای اینکه از حاشیه به متن بیاید.

بازی در کنار بازیگرانی مثل حسن پورشیرازی و امیر آقایی هم به دیده شدنش کمک کرده، اما نکته مهم این است که رجایی‌نیا در میان این چهره‌های باتجربه گم نشده است. حتی وقتی خود سریال افت می‌کند، باز هم بخشی از مخاطبان درباره بازی و چهره او حرف می‌زنند.

حالا مهم‌ترین مسئله برای رجایی‌نیا انتخاب‌های بعدی‌اش است. «یلدا» می‌تواند سکوی پرتابش باشد یا برعکس، او را در چرخه تکرار نقش‌های عاطفی و تلخ گرفتار کند. سینمای ایران بارها نشان داده برای بازیگران زن جوان، فاصله میان کشف شدن و تکراری شدن بسیار کوتاه است. اما فعلاً او توانسته از دل یک سریال پرحاشیه، خودش را بیرون بکشد و به چهره‌ای تبدیل شود که حتی منتقدان سریال هم نمی‌توانند نادیده‌اش بگیرند.

محمدرضا شیرخانلو؛ کودکی که نمی‌خواهد از قاب سینما حذف شود

اکران «سفر به لیمونیا» برای محمدرضا شیرخانلو فقط حضور در یک فیلم کودک و نوجوان نیست؛ بیشتر شبیه اعلام ورود به مرحله تازه‌ای از مسیر حرفه‌ای اوست. بازیگری که سال‌ها مخاطب ایرانی او را به‌عنوان کودک بامزه و شیرین «دهلیز» و «دودکش» می‌شناخت، حالا تلاش می‌کند ثابت کند فقط یک خاطره نوستالژیک از تلویزیون و سینمای دهه نود نیست.

نکته مهم درباره «سفر به لیمونیا» فقط بازی او نیست، بلکه حضورش در مقام نویسنده هم هست. برای بازیگری که هنوز سن زیادی ندارد و بخش بزرگی از عمرش جلوی دوربین گذشته، ورود به نویسندگی نشان می‌دهد می‌خواهد جایگاهش را در سینما جدی‌تر تعریف کند. شاید فیلم ضعف‌هایی داشته باشد و از نظر ساختاری بی‌نقص نباشد، اما همین که شیرخانلو تصمیم گرفته از محدوده بازیگری صرف خارج شود، خودش اتفاق مهمی است.

در سینمای ایران، کم نبوده‌اند کودک‌ستاره‌هایی که با تغییر چهره و بالا رفتن سن، آرام‌آرام از قاب حذف شدند. مخاطب دیگر آن‌ها را نپذیرفت یا خودشان نتوانستند هویت تازه‌ای برای ادامه مسیر پیدا کنند. اما شیرخانلو ظاهراً تصمیم گرفته با آزمون و خطا، خودش را در این فضا نگه دارد. او برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، هنوز فعال است؛ تئاتر کار می‌کند، در پروژه‌های کودک حضور دارد و حالا وارد نوشتن هم شده است.

بخش مهمی از جذابیت مسیر او به همین رشد تدریجی جلوی چشم مخاطب برمی‌گردد. مردم او را از کودکی دیده‌اند؛ از «دهلیز» بهروز شعیبی تا «دودکش» و حالا پروژه‌های تازه‌تر. انگار مخاطب شاهد بزرگ شدنش بوده و همین باعث می‌شود هنوز نوعی حس آشنایی و همراهی با او وجود داشته باشد.

شیرخانلو فعلاً بیشتر از آنکه مانند نوجوان‌هایی که ماندند در سینما چهره و سلبریتی شود، بازیگری جست‌وجوگر است. هنوز آن کاریزمایی را ندارد که به‌تنهایی گیشه یا مخاطب یک سریال را تضمین کند، اما در عوض چیزی دارد که شاید مهم‌تر باشد؛ میل به ماندن. او دارد مسیرش را امتحان می‌کند؛ از بازیگری کودک تا تئاتر موزیکال و حالا نویسندگی.

شاید «سفر به لیمونیا» فیلم مهمی برای این سال‌های سینمای ایران نباشد، اما برای او معنای دیگری دارد؛ تلاش برای اینکه مثل بسیاری از کودک‌بازیگران قدیمی، به خاطره‌ای محو تبدیل نشود. شیرخانلو می‌تواند از تصویر «بچه دوست‌داشتنی تلویزیون» عبور کند و به هنرمندی مستقل تبدیل شود یا نه. فعلاً نشانه‌ها می‌گویند او دست‌کم تصمیم گرفته برای پیدا کردن این هویت تازه، بجنگد.

نوشته از «علیشا»ی عاشق‌پیشه تا نغمه «پرواز» برای وطن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پرواز همای در این گفتگوی زنده تلویزیونی و در آستانه ی سال نو، به صورت زنده نوروز خوانی می کند.

همچنین در این برنامه قطعاتی با صدای این هنرمند در برنامه پخش می شود.

پرواز همای خواننده جوان کشورمان که از ۱۲ سالگی با نوروزخوانی پا به عرصه موسیقی گذاشت و با تحصیل در ایران و ایتالیا و حشر و نشر با بزرگان موسیقی،‌ راهی متفاوت را در موسیقی برای خود برگزید، با تیتراژ سریال پلسی «نوار زرد» بیش از پیش سر زبان ها افتاد و آهنگ «دیوانه تر شدم» او بسیار مورد استقبال قرار گرفت.

همای شاعر، آهنگساز و تنظیم کننده «دیوانه تر شدم» نیز هست.این خواننده جوان، طی سال‌ها فعالیت با طرح‌های نو سعی کرد، تکرار در ارائه موسیقی‌اش جایی نداشته باشد، به طوری که زمانی با ارکستر بزرگ، زمانی دیگر با گروهی کاملا سنتی و در برهه‌ای دیگر با حضور هنرمندان غیرایرانی از جمله عالیم قاسم‌اف و ترکیب و تلفیق موسیقی ایرانی و آذربایجانی به روی صحنه رفته است.

«شب موسیقی» از مجموعه شب های هنر،به تهیه کنندگی حبیب الله ذوالفقاری یکشنبه ها ساعت ۲۳ از شبکه چهار سیما پخش می شود.

نوشته پرواز همای مهمان برنامه «شب موسیقی» شبکه چهار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست مهدی یارمحمدی، دبیر جشنواره ضمن خیر مقدم به اهالی رسانه گفت: «در سال‌های گذشته همیشه گفته‌ام که بزرگ‌ترین حامیان ما فیلمسازان و اهالی رسانه هستند. هفتمین جشنواره مستقل فیلم خورشید ویژه سینمای اندیشه گرا برگزار می‌شود و تلاش جشنواره بر این است که تصویر صحیحی از سینمای ایران را به جامعه بین‌المللی معرفی کند. جشنواره خورشید برای فیلم‌های مستقل و تجربه‌گرا اهمیت بسیاری قائل است و به همین دلیل بسیاری از کارهای فاخر را چون حرف جدیدی در سینما نمی‌زنند و ویژگی مثبتی را به این حوزه اضافه نمی‌کنند، نمی‌پذیرد.»

وی ادامه داد: «پیش از نشست با آقای سجادی حسینی صحبت می‌کردم و به این نتیجه رسیدیم که سینمای اکسپریمنتال به اندازه‌ای که باید در ایران شکل نگرفته و رشد نکرده است. جشنواره خورشید این رویکرد را در پیش گرفته است تا این سینما را ارتقا بدهد چرا که آبروی ما در سینمای جهان است و در رویدادهای بین‌المللی همواره افتخارآفرین بوده و هست.»

دبیر جشنواره همچنین برای نخستین بار هیات داوران بخش فیلم جشنواره را به این ترتیب معرفی کرد: «امسال در بخش داوری میزبان سینماگران برجسته‌ای هستیم که عبارتند از کاوه سجادی حسینی، رامتین شهبازی، تام فیتز پاتریک (آمریکا)، یوتا ویله (آلمان)، مارک هاز (فرانسه)، آنوج مالهوترا (هند).»

رویکرد بازآفرینی شهری در جشنواره هفتم

یارمحمدی با اشاره به افزودن بخش بازآفرینی شهری به جشنواره امسال، توضیح داد: «ما امسال طبق تفاهمنامه‌ای که با اداره راه و شهرسازی استان تهران داشته‌ایم در ذیل بخش ویژه جشنواره که انسان، طبیعت و جهان است، بخش بازآفرینی را تدارک دیده‌ایم که محلی برای رشد دوباره سینمای تجربه‌گراست، سینمای تجربه‌گرا اساسا سینمایی است که بازآفرینی می‌کند. شاید پس از هفت دوره برگزاری نیاز باشد جشنواره خود را بازآفرینی کند و فکر می‌کنم پیوند سینما، شهر و فرهنگ مدرن که عمیق و دیرینه است به این موضوع کمک می‌کند. این دوستان قرار است در جایگاه حمایتی جشنواره حضور داشته باشند و جشنواره را در اولویت خود قرار دهند.»

برگزاری کارگاه‌های سینمایی با حضور متخصصان

دبیر جشنواره فیلم خورشید درباره کارگاه‌های این رویداد سینمایی گفت: «ما با سینمای آلمان تعامل و همکاری داشتیم و خانم یوتا ویله از این کشور مهمان ما خواهند بود و حضور ایشان بستری را برای تعامل سینمای ایران و آلمان فراهم می‌کند.همچنینبنا شد تا تفاهم‌نامه‌ای با مدارس سینمایی آلمان برای پیشرفت سینمای تجربه‌گرا امضا شود و ایشان بهمعرفیدرست فیلم‌های ایران به اروپاییان خواهند پرداخت. خانم یوتا ویله معتقدند سینمای ایران بسیار قوی است اما به شکل درستی معرفی نمی‌شود.»

وی ادامه داد: «از آقای مارکاز درخواست کردیم که ورکشاپی درباره پخش فیلم در جشنواره داشته باشند، ضمنا ما امسال جایزه ویژه نتپک را در این رویداد خواهیم داشت که فرصت مناسبی برای معرفی بهترین فیلم ایرانی به رویدادهای بین‌المللی است.همچنین از آموزشگاه آزاد هنرهای نمایشی ستاره‌سازان قدردانی می‌کنم که در زمینه برگزاری ورکشاپ‌ها بسیار همراهی کردند، ما پنج مدرس را در نظر گرفتیم که در حوزه بازارآفرینی شهری کارگاه‌هایی داشته باشند.»

اهدای هدیه توسط پرواز همای به جشنواره

یارمحمدی تاکید کرد: «آقای پرواز همای هدیه‌ای را به موزه جشنواره مستقل خورشید در جهت حمایت از این جریان اهدا خواهند کرد، ما در برگزاری جشنواره مشکلات زیادی داریم به ویژه در حوزه اقتصادی، خیلی تلاش کردیم اقتصاد را به سینما نزدیک کنیم اما نشد. جشنواره‌هایی از این دست فرصتی برای گسست از روزمرگی هستند تا دوباره خود، جامعه و هنر را بازآفرینی کنیم، جشنواره‌های فیلم کوتاه بخشی از اتاق فکرهای دنیا هستند و با توجه به این حوزه باید قدمی به سمت مدرنیته با حفظ اصالت برداریم. اگر از چنین جشنواره‌هایی حمایت نشود، از چه جشنواره‌ای باید حمایت صورت بگیرد؟»

در ادامه این نشست، پرواز همای، مشاور هنری جشنواره درباره حضورش در این رویداد گفت: «من به عنوان یکی از مشاوران جشنواره در خدمت دوستان هستم و بنا شده جایزه ارزش اخلاقی و انسانی را در بخش انسان، طبیعت و جهان انتخاب کنم، همچنین باید به موسیقی‌ها نگاهی داشته باشم و کارگاهی را هم تحت عنوان نگاهی بر موسیقی فیلم‌های ماندگار دنیا به همراه آقای سخاوت‌دوست داشته باشم و به طور ویژه درباره نقش تیتراژ در فیلم صحبت‌کنیم.»

وی افزود: «من از کودکی به نمایش و سینما علاقه داشتم و همواره بخشی از کارهایم را به نمایش اختصاص می‌دهم و به همین دلیل در این رویداد حضور پیدا کردم.»

آتینا محمدیان روشن، مشاور بخش ویژه بازآفرینی شهری هم در ادامه این مراسم گفت: «ما به سمت همه هنرمندان دست نیاز دراز می‌کنیم، بازآفرینی نیاز به حمایت دارد تا از طریق هنر به جامعه معرفی شود. همچنین کارگاهی به منظور تسهیل‌گری منقطه سیروس برگزار می‌شود که در پی آن تجربه واقعی از دل یکی از مهم‌ترین محلات تهران روایت می‌شود.»

نقش هنرمندان در بازآفرینی شهری

سپس نوبت به رضا نگهبان، مدیرکل راه و شهرسازی استان تهران رسید که با اشاره به نقش هنرمندان در بازآفرینی شهری گفت: «مداخله در بافت فرسوده کاری بس دشوار است اما ما چرا دست به دامن هنرمندان که بر جامعه تاثیرگذار هستند شده‌ایم؟ چون هر فیلمی پیوستی اجتماعی دارد، توقع ما این است که در حوزه نوسازی بافت‌های فرسوده و بازآفرینی دوباره به ما کمک کنند.»

در ادامه این نشست محمد روستا، عضو هیات مدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران گفت: «مسئله بازآفرینی شهری که با عرصه شهری کشور ارتباط برقرار می‌کند و نزدیک به ۲۰ میلیون از جمعیت کشور در این عرصه‌ها زندگی می‌کنند، موضوعی نیست که تنها از طریق مسئولان اجرایی به سر منزل مقصود برسد. اساسا شهر مقوله اجتماعی است که ساخت هنری دارد، چه از نظر معماری و چه طراحی شهری، برنامه ریزی شهری و … اساسا همه این‌ها یک خلق هنری است، پس این موضوع با هنرهای داستان‌نویسی، شعر، فیلمسازی و فیلمنامه‌نویسی ارتباط موثری دارد. کشورهایی که پیش از ما به مسئله بازآفرینی توجه کردند مانند فرانسه، انگیس و … بحث بازآفرینی فرهنگ بر مبنای شهر را مورد توجه قرار دادند و از همه فعالان حوزه خبرنگاری دعوت می کنیم تا به رویکرد جدید در حوزه بازآفرینی شهری کمک کنند.»

وی افزود: «در گذشته زمانی از یک نفر آدرس منزلش را می‌پرسیدند می‌گفت خانه من در محلی است که فلان چهره شاخص علمی، هنری و … زندگی می‌کند و هویت اجتماعی خود را از هم محله بودن با آن‌ها می‌گرفت الان اما متاسفانه بسیاری از ما شرم داریم بگوییم که در محل سیروس زندگی می‌کنیم که زمانی مامن اقتصاد ایران بوده است. از زاویه قلم و دوربینی که در دست دارید با این موضوع و اهمیت بازآفرینی شهری بپردازید.»

توجه ویژه جشنواره به بخش ویدئو آرت

علی اتحاد، داور بخش ویدئوآرت جشنواره هفتم سخنران دیگر این مراسم بود که درباره این بخش گفت: «مهم‌ترین موضوع این است که جشنواره‌ای تصمیم گرفت وارد حوزه ویدئو آرت شود. با وجود اینکه سال‌ها از عمر این رسانه می‌گذرد اما زمان طولانی نیست که در ایران با این هنر مواجه هستیم و به تازگی با این هنر آشنا شدیم. همانطور که فیلم کوتاه در آغاز زیر مجموعه فیلم‌های بلند ارزیابی می‌شد، ویدئو آرت هم به صورت هنری مستقل مورد توجه نبود. پیش از این هم محل عرضه ویدئوآرت گالری‌های هنری بودند و اینکه در یک جشنواره کنار فیلم‌های کوتاه بتواند به نمایش دربیاید یک حرکت رو به جلو برای افزایش تعداد مخاطبان است و تفکیک این دو مدیوم بیش‌تر مورد توجه قرار می‌گیرد.»

شیوا مقانلو، دیگر عضو هیات داوران بخش ویدئوآرت هم در این باره گفت: «حوزه ویدئوآرت سهل و ممتنع است و ممکن است با سادگی‌هایی مواجه شویم که همان سخت‌ترین بخش کار باشد، جشنواره خورشید نشان می‌دهد که کار درست ویدئو آرت چه می‌تواند باشد. به عنوان مثال داستان کوتاه و رمان عناصر مقدماتی یکسانی دارند اما در اصل ماجرا متفاوت هستند. در حوزه ویدئو آرت و سینما هم این اتفاق از نظر جهان بینی، ساخت و تاثیرگذاری بر مخاطب متفاوت است و امیدوارم به عنوان هیات داوران بتوانیم انتخاب‌های درستی انجام دهیم تا نمودبخش این مسئله باشد.»

اتفاقی نیکو برای توجه به سینمای تجربی

کاوه سجادی حسینی، یکی از داوران بخش فیلم مستقل تجربی هم در این نشست بیان کرد: «از همه کسانی که فیلم کوتاه را حمایت می‌کنند ممنونم، همانطور که آقای اتحاد گفتند جشنواره‌ای برای معرفی سینمای تجربی قدم پیش گذاشته و این اتفاق بسیار مغتنم است که فضایی برای معرفی بیشتر و همچنین حمایت بیشتر از فیلمسازان این حوزه فراهم می‌شود. بازآفرینی شهری در فیلم‌هایی که در این دوره دیدم کمتر بود و باید بیشتر به آن‌ها پرداخته شود. نباید بین سینمای شهری و غیرشهری فاصله بگذاریم ای کاش این اتفاق قبل‌تر در تهران و سایر شهرها اتفاق می‌افتاد تا تصاویر زشت شهرها ما را پس نزند؛ ما تلاش می کنیم تا حدودی جبران گذشته کنیم.»

وی ادامه داد: «در این دوره فیلم‌های خوبی دیدیم، فیلم‌هایی که نیاز سینمای کوتاه و تجربی هستند، سینمای کوتاه زیربنای سینمای بلند است و همان فریاد فرهنگ ماست که در هر صورت باید شنیده شود.»

رهبر قنبری، عضو شورای سیاست گذاری جشنواره هم در سخنانی گفت: «من زحمات آقای یارمحمدی را هشت سال است که می‌بینم، جوانی که برای ارتقای جامعه خود بسیار تلاش می‌کند. ما فیلمسازان بسیار خوبی داریم که قدرت شکل دادن به جامعه خود را دارند و بسیار سریع تر از سیاست‌گذاران و مدیران دولتی وقایع را می‌بینند. شما خوب می‌دانید پول‌ها کجا خرج می‌شود، این جوانان را می‌بینیم که هر سال با مکافات این رویداد را راه می‌اندازند. از مدیران خواهش می‌کنم که به فیلمسازان، دبیر جشنواره و … کمک کنند تا خیال این جامعه را ارتقا دهند.»

پرواز هم در ادامه این نشست خطاب به مدیران شهری حاضر در نشست، گفت: «ما متوجه شدیم دوستان در بخش بازآفرینی شهری چه انتظاراتی از اهالی سینما دارند اما به عنوان سوال آخر بنده می‌خواهم بدانم که حمایت چگونه است؟»

روستا در پاسخ به پرسش همای توضیح داد: «ما در ایران نزدیک به ۶۰ خانه تاریخی را تملک کردیم و بهره‌برداری از آن‌ها در شهرهای مختلف ایران می‌تواند در اختیار هنرمندان قرار بگیرد. باید این حوزه را ملی کنیم تا به عنوان یک دستگاه اجرایی از شما در حوزه برگزاری رخدادهای فرهنگی پیشنهاد بگیریم.»

یارمحمدی هم بیان کرد: «طبق قراردادی که داریم بخش بازآفرینی در سه بخش فیلم، عکس و ویدئو آرت حضور دارد و شرکت بازآفرینی و راه و شهرسازی قرار است از فیلم‌های مربوط به بخش بازآفرینی جشنواره حمایت کنند. ما تاکید کردیم باید آینه تمام نمایی از آنچه در جامعه رخ می‌دهد باشیم و دوستان هم با این نگاه ورود کردند و در اختتامیه خبرهای خوبی هم به شما خواهم داد که این همکاری با چه کم و کیفی اتفاق افتاده است.»

وی سپس درباره بخش پرفورمنس جشنواره امسال توضیح داد: «تلاش کردیم امسال بخش ویدئو آرت را با موضوع بازآفرینی شهری کلید بزنیم تا حامی بخشی باشد که جنبه شهری هم دارد. به نظرم رویداد ارزشمندی است، در بخش عکس هم از امروز تا پایان جشنواره دوستان هنرمند عکاس که با موضوع بازآفرینی شهر عکسی دارند به ایمیل جشنواره ارسال کنند تا در مراسم رونمایی از کتاب دیجیتال و نمایشگاه عکس پرفورمنس آرت که برگزیدگان را اعلام می‌کنیم به نمایش گذاشته شود.

یارمحمدی همچنین بیان کرد: «از خانه هنرمندان ایران به ویژه آقای رجبی معمار بسیار سپاسگزارم، خانه هنرمند، خانه ما و جشنواره خورشید بوده و هست. از شرکت ایران ایر بسیار ممونم که هزینه بلیت رفت و برگشت میزبانان را تقبل کردند.»

تلاش می‌کنیم جشنواره فیلم مستقل باشیم

سپس نوبت به پرسش و پاسخ خبرنگاران رسید و یارمحمدی در پاسخ به پرسشی مبنی بر لزوم تمرکز جشنواره بر بازآفرینی شهری گفت: «جشنواره مستقل متعهد به استقلال و ناوابستگی است اما متعهد نیست که به موضوعاتی که احساس می‌کند موثر هستند نپردازد و از امکانات استفاده کند؛ وقتی لوگوی خانه هنرمندان یا تالار وحدت در پوستر جشنواره من است استقلال من را به چالش نمی‌کشد بلکه این همراهی نهادهای مربوطه با جشنواره را می‌‌رساند.»

او ادامه داد: «ما جشنواره دولتی با ردیف بودجه مشخص نیستیم و برنامه‌ریزی می کنیم تا فرصت‌هایی را برای فیلمسازان فراهم کنیم و فرصتی بیشتری را برای ظهور فیلم‌های مستقل ایرانی ایجاد کنیم، ما دستاوردهایی داشته‌ایم که از آن جمله می‌توان به نمایش فیلم‌های برگزیده جشنواره فیلم خورشید در جشنواره‌ها و موزه‌های آلمان، نمایش ۲۵ فیلم ایرانی در سوربن فرانسه، معرفی فیلم‌های ایرانی در آلمان و … داشته‌ایم. قرارداد ما هنوز با اداره راه و شهرسازی به پایان نرسیده است اما با توجه به حسن نیتی که از این مدیران دیدم از برگزاری یک جشنواره مجزا جلوگیری کردیم و با محوریت بازآفرینی تلاش کردیم تا فضا را در سینمای ایران هم به راه بیندازیم که یکی از مهم‌ترین موضوعات در این حوزه است و برای همین می‌توانیم شهر را هم بازآفرینی کنیم و اساسا چطور می‌توان سینما را از شهر جدا دید در حالی که صدها کتاب درباره ارتباط این دو نوشته نشده است.»

وی افزود: «باید بپرسیم که چرا تا به امروز به شکلی جدی به حوزه شهر در سینما ورود نشده است، مگر ما فقط جشنواره فیلم شهر را درباره شهر داشته‌ایم، این بازتعریف‌ها شرایطی ایجاد می کند که از روزمرگی‌ها خارج شویم و دوباره تعریف کنیم که آنچه در اختیار داریم چه اصالتی دارد. جشنواره مستقل هم از نظر برگزاری نیاز به بودجه دارد، چرا وقتی من به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراجعه می‌کنم می‌گویند شما که مستقل هستید پس چرا بودجه می‌خواهید؟ می‌خواهیم بین جشنواره‌ای که مستقل برگزار می‌شود و متولی سینمای مستقل است تفاوت قائل شویم.»

یارمحمدی همچنین گفت: «من به عنوان دبیر تمایل داریم جشنواره متولی سینمای مستقل باشد. وقتی اعتقاد داریم سینمای مستقل تجربه گرا رویکرد اصلی سینمای ایران است چاره‌ای نداریم با مشکلات و مسایل آن پیش برویم.»

روستا هم بیان کرد:«ما از آقای یارمحمدی خواهش کردیم که زحمت این کار را بکشند و به این موضوع از بعد سینما و هنر توجه کنند، ما انتظار داریم این مسئله به یک مطالبه از طریق شما تبدیل شود. ما انتظار داریم شما معنای فرهنگی به دستگاه‌های شهری بدهید. اساسا دنبال تبلیغات هستیم و این کاستی ماست و جبرانش از طریق شما دوستان انجام می‌شود. ما همه نوع حمایتی چه مادی و چه معنوی از همه شما عزیزان داریم تا بتوانیم نگاه جدیدی را در کشور ایجاد کنیم. خواهش می‌کنم که فضای تعامل ما با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را فراهم کنید.»

هفتمین جشنواره فیلم مستقل خورشید از امروز ۸ مهر تا ۱۱ مهر در خانه هنرمندان در حال برگزاری است.

نوشته یارمحمدی: جشنواره خورشید متولی سینمای مستقل است/ هنرمندان در بازآفرینی شهری کمک کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کمدی سینمایی «مصادره» نخستین فیلم مهران احمدی است که محمد حسین قاسمی تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارد.

در این فیلم رضا عطاران، هومن سیدی، بابک حمیدیان، میرطاهر مظلومی، هادی کاظمی، مزدک میرعابدینی و مهران احمدی به همراه بازیگر کودک امیر صدرا حقانی در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته پرواز همای و ناصر طهماسب خواننده و راوی «مصادره» شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دریاچه ماهی» نخستین فیلم بلند سینمایی مریم دوستی، در بخش چشم‌انداز سی‌وپنجمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و هم اکنون برای اکران عمومی آماده شده است.

در خلاصه داستان «دریاچه ماهی» آمده است: چند داستان موازی، سرگذشت بچه‌های جنگ را روایت می‌کند که پس از سال‌ها در نقطه مشترکی به یکدیگر می‌رسند و در این میان عشق گمشده‌ای پیدا می‌شود.

در این فیلم نادر فلاح، ستاره اسکندری، لاله اسکندری، حسن نجاریان، رهام تدریسی، حدیثه تهرانی، مجتبی پیرزاده، صحرا اسداللهی، حسین باشه آهنگر، ابراهیم برزیده، علی نجاریان، کاوه احمدی، مهدی الیاسی، گلشید بحرایی، سعید بیات، علی فرهادی، با هنرمندی: علی دهکردی و با حضور افتخاری: افشین هاشمی نقش‌آفرینی می‌کنند.

سایر عوامل فیلم عبارتند از، کارگردان: مریم دوستی، نویسنده: مصطفی رستگاری، مشاور کارگردان: آرش معیریان، فیلمبردار: مرتضی خان محمد، تدوین: آرش معیریان، صداگذار: مهرداد جلوخانی، صدابردار: رضا تهرانی، طراح گریم: محسن بابایی، موسیقی: کیان مقدم، طراح صحنه: میثم ماهان، طراح لباس: آزاده قوام، مدیر تولید: پیمان شیرخانی، مدیرتدارکات: یاسر سلیمانی، جلوه های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، عکاس: امین مرادی.

نوشته دعوت پرواز همای از مردم برای تماشای فیلم سینمایی «دریاچه ماهی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«یتیم خانه ایران» به نویسندگی و کارگردانی ابوالقاسم طالبی با بازی علیرام نورایی، فرخ نعمتی، جعفر دهقان، داریوش اسدزاده، بهار محمدپور و علی شادمان درحالی آخرین هفته اکران خود را به سرگروهی سینما آزادی در پیش دارد، که فروش آن در سینماهای سراسر کشور در آستانه دو میلیاردی شدن قرار دارد.

سعید جعفرزاده مشهور به «پرواز همای»، همراه با گروه «مستان» که مجموعه‌ای از نوازندگان سازهای ایرانی هستند، سبک تازه‌ای از موسیقی سنتی را ارائه کردند. وی همچنین خواننده گروه ارکسترال به آهنگسازی شهرداد روحانی در آمریکا بوده‌است. او در زمینه هنر آواز، شاگرد اساتیدی همچون فریدون پوررضا، سید کمال الدین عباسی، کریم صالح عظیمی بوده است. همچنین در زمینه شعر و ادبیات فارسی از اساتیدی همچون علیقلی محمودی بختیاری، حبیب نبوی، منصوره ثابت‌زاده، محمود طیاری و اصغر دادبه بهره‌مند شده است.

دانلود موسیقی تیتراژ «یتیم خانه ایران» با صدای پرواز همای

نوشته موسیقی تیتراژ «یتیم خانه ایران» با صدای پرواز همای منتشر شد + فایل اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید جعفرزاده مشهور به «پرواز همای»، همراه با گروه «مستان» که مجموعه‌ای از نوازندگان سازهای ایرانی هستند، سبک تازه‌ای از موسیقی سنتی را ارائه کردند. وی همچنین خواننده گروه ارکسترال به آهنگسازی شهرداد روحانی در آمریکا بوده‌است. او در زمینه هنر آواز، شاگرد اساتیدی همچون فریدون پوررضا، سید کمال الدین عباسی، کریم صالح عظیمی بوده است. همچنین در زمینه شعر و ادبیات فارسی از اساتیدی همچون علیقلی محمودی بختیاری، حبیب نبوی، منصوره ثابت‌زاده، محمود طیاری و اصغر دادبه بهره‌مند شده است.

«یتیم خانه ایران» که با اتمام آخرین مراحل تدوین و صداگذاری، به زودی توسط موسسه فیلمیران اکران می شود، داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران را در سال‌های ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۷ در کوران جنگ اول جهانی و در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس روایت می کند.

عوامل فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» عبارتند از نویسنده و کارگردان: ابوالقاسم طالبی، تهیه کننده: تخت کشیان، بازیگران: علیرام نورایی، فرخ نعمتی، جعفر دهقان، داریوش اسدزاده، بهار محمدپور، علی شادمان، محسن حسینی، اصغر حیدری، ایمان صفا، شهرام تیموریان، مهری آل آقا، والا شهیدی، ملیکا شعبان، مصطفی بهشتی، مجید معافی، حمید تاج دولتی، برایان طرفه، برت جان کورن، درشن آناند، مدیر پروژه: دکتر حمیدرضا مقدم‌فر، مشاوران کارگردان: مهدی ارگانی، اکبر منصور فلاح، حسن لفافیان، مدیر فیلمبرداری: اصغر رفیعی جم، برنامه ریز: حسن لفافیان، منشی صحنه: محسن بهاری، طراح صحنه و لباس و دکور: عباس بلوندی، طراح گریم: داریوش صالحیان، مدیر تولید: داوود معدنی، تدوین: حسین زندباف، موسیقی: سرگئی کروتسنگو، صدابردار همزمان: بهمن حیدری، جلوه های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، جلوه های ویژه بصری: حسن پیله ور، صداگذاری، میکس و ترکیب صدا: بهمن حیدری، مهدی جمشیدیان، عکاس: نادر فوقانی، مدیر روابط عمومی: هادی فیروزمندی.

نوشته پرواز همای برای «یتیم خانه ایران» خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.