اگر به زیرساخت کشور حمله کنید و اون‌ها رو از مدار خارج کنید شما مرتکب جنایت جنگی شدید…

از ایرانیان ساکن در سراسر جهان که رسانه‌ای دارند درخواست می‌کنم به خاطر ایران سکوت نکنید…

نوشته به خاطر ایران سکوت نکنید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تا این لحظه دست‌کم ۱۰۴۷ غیرنظامی با بمب‌های بشردوستانه‌ی تروریست‌های اسرائیل و آمریکایی کشته شده‌اند.

نوشته واکنش پرویز پرستویی به جنگ تحمیلی اخیر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریالی که به پشتوانه قصه دراماتیک و معمایی‌اش در کنار حضور ستاره‌های سینمای ایران و ترکیه، قرار است نسخه دوبله‌شده‌ عربی و ترکی آن همزمان با ایران در کشورهای دیگر نیز پخش شود.

بلچیم بیلگین، گیزم کاراجا، لونت اوزدلیک و جمال هونان از بازیگران شناخته شده و محبوب سینمای ترکیه‌ در این پروژه حضور دارند و در کنار پرویز پرستویی، هدیه تهرانی، بهرام رادان، محسن کیایی، سحر دولتشاهی، پانته‌آ پناهی‌ها و سوگل خلیق ایفای نقش کرده‌اند.

«هزار و یک شب» نام خود را وامدار یکی از مهمترین آثار تاریخ ادبیات جهان است و با داستانی معاصر تلاش کرده روایت‌گر توامان رنج و قدرت زنان و دختران ایرانی باشد.

با توجه به پیشینه سریال‌سازی کارگردان، آنچه سریال مصطفی کیایی را نسبت به سایر تولیدات شبکه خانگی متمایز کرده، بلندپروازی جسورانه این کارگردان برای حرکت به سمت فضاهای تازه در قصه‌گویی تصویری و تصویرسازی متفاوت میان واقعیت و مجاز است؛ قصه سریال او حول محور زنان می‌گردد و قهرمان اصلی آن هم یک زن است.

نوشته بازیگران ترکیه‌ای «هزار و یک شب» چه کسانی هستند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از مهرداد صدیقیان که با یک گفت‌وگوی متفاوت تصویری تازه از خودش ساخت تا بازگشت پرویز پرستویی پس از سال‌ها سکوت، از حضور پرقدرت الهام کردا در آثار متنوع تا تراژدی تلخ فوت امید جهان روی صحنه و در نهایت بازی متفاوت سجاد بابایی در «مجنون».

مهرداد صدیقیان؛ بازیگر پوکر فیسی که همه را خنداند!

این هفته کمتر کسی بود که ویدئوهای گفت‌وگوی مهرداد صدیقیان با امیرحسین قیاسی در برنامه «پامپ۲» را ندیده باشد. گفت‌وگویی که با شوخی‌های غیرمنتظره و واکنش‌های صدیقیان، موجی از خنده و حال خوب را در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت. بازیگری که این بار موقعیتی کمدی از خود به نمایش گذاشت و تضاد بین صحبت‌ها و چهره جدی‌اش، گفت‌وگو را جذاب‌تر کرد.

آنچه این گفت‌وگو را متفاوت می‌کرد، حضور صدیقیان با چهره‌ای تازه بود. بازیگری که همیشه جدیت و خویشتن‌داری‌اش بخشی از برند شخصی‌اش محسوب می‌شد، در مقابل قیاسی به شخصیتی طنزپرداز، بذله‌گو و خودمانی بدل شد و پا به پای قیاسی آمد. او با همان پوکرفیسی همیشگی‌اش، شوخی‌هایی کرد که تضاد میان جدیت چهره و محتوای حرف‌ها، خنده را دوچندان می‌کرد.

صدیقیان در این برنامه بی‌پرده از مسائل شخصی‌اش گفت؛ از شوخی با بدهی صد میلیونی به هادی حجازی‌فر که حالا به سوژه شوخی کاربران تبدیل شده تا معیار عجیبش برای ازدواج که «کم‌حرف بودن بیش از حد» است. حتی خاطراتی از دوران دانشگاه و اخراجش به خاطر خوش‌وبش با دوستان قدیمی تعریف کرد یا آرزویش برای بازی در نقش صابر ابر در «درباره الی» را به زبان آورد؛ با این تفاوت که اگر او بود، «الی» را حتما پیدا می‌کرد!

واکنش‌ها به این مصاحبه عمدتاً مثبت بود. بسیاری نوشتند تماشای آن حالشان را خوب کرده و از ته دل خندیده‌اند. برخی هم این مصاحبه را کمدی بدون شوخی‌های جنسی نامیدند. از آن جالب‌تر، واکنش خود هادی حجازی‌فر بود که با انتشار استوری و شوخی با ماجرای کارت بانکی و ایموجی قلب، به این موج پیوست.

مهرداد صدیقیان حالا با یک گفت‌وگو نشان داد که فراتر از قالب‌های همیشگی‌اش است. همان بازیگری که در «پوست شیر» یا «جان‌سخت» چهره‌ای سرد و انتقام‌جو داشت، این‌بار با شوخ‌طبعی که به نمایش گذاشت محبوبیت او را نزد مخاطبان چند برابر کرد.

پرویز پرستویی؛ بازگشت خبرساز پس از سال‌ها سکوت

چند سال سکوت و کم‌کاری کافی بود تا هر بازگشت پرویز پرستویی به‌عنوان یک اتفاق مهم دیده شود. این هفته، گفت‌وگوی مفصل او با روزنامه شرق، بار دیگر نامش را به صدر اخبار آورد. او در این گفت‌وگو تأکید کرد بازیگری برایش شغل نیست، بلکه بخشی از هویت اوست؛ «از این حرفه برای زنده‌ماندن و زندگی‌کردن وام می‌گیرم»، جمله‌ای که در فضای مجازی بازنشر شد.

پرستویی که در سال‌های اخیر کمتر جلوی دوربین رفته بود، با اشاره به بازی در نقش میرعطا در «شکارگاه» ساخته نیما جاویدی، از تجربه متفاوت کار با او گفت. روایت پرستویی از آن ترفند جالب جاویدی؛ تدوین بخش‌هایی از بازی‌های قبلی‌اش برای پرهیز از تکرار؛ نشان از حساسیت او برای خلق نقش‌های تازه داشت. او  گفت که قرار بود «سرخ‌پوست» با زوج او و هدیه تهرانی ساخته شود، اما مشغله‌ها باعث شد این نقش‌ها به نوید محمدزاده و پریناز ایزدیار برسد.

فراتر از سینما، پرستویی از تجربه‌های اجتماعی و آموزشی‌اش هم گفت؛ از مدیریت در مؤسسه کارنامه و تربیت نسلی تازه از بازیگران از جمله هومن سیدی و صابر ابر تا همکاری با خیریه‌های مردمی. همین وجه انسانی اوست که همیشه کنارش مانده؛ چه در اوج شهرت، چه در دوران سکوت.

پرستویی یکی از معدود بازیگرانی است که میان کمدی و درام بی‌پروا رفت‌وآمد کرده؛ از «لیلی با من است» و «مارمولک» تا «آژانس شیشه‌ای» و «بید مجنون». جسارتی که هنوز هم وجه تمایز اوست. حالا با پایان این چهار سال کم‌کاری، حضورش در سریال «هزار و یک شب» مصطفی کیایی چشم‌ها را دوباره متوجه او کرده؛ حالا پس از نقش میرعطا در «شکارگاه»، چشم‌ها به سمت حضور او در «هزار و یک شب» دوخته شده تا ببینند این بازگشت چه سرانجامی خواهد داشت.

امید جهان؛ صدایی که برای شادی خاموش شد

یکی از تلخ‌ترین خبرهای هفته، درگذشت ناگهانی امید جهان روی صحنه کنسرتش بود؛ پایانی تراژیک برای خواننده‌ای که عمر خود را صرف شاد کردن مردم کرد. جهان هنگام اجرای کنسرتی در بم دچار عارضه قلبی شد؛ تیم پزشکی برای ساعاتی او را احیا کرد، اما سرانجام در بیمارستان جان باخت. تصویری از آخرین لحظات اجرای او، که با تمام توان تلاش می‌کرد روی صحنه بماند، قلب بسیاری را به درد آورد.

امید جهان فرزند محمود جهان، خواننده محبوب بندری بود و مسیر پدر را ادامه داد. آهنگ‌های شاد و پرانرژی‌اش در جشن‌ها و محافل جنوبی، همواره نوای شادی بودند. همان‌طور که پدرش سال‌ها قبل روی صحنه بر اثر سکته قلبی درگذشت، این بار هم تاریخ به شکلی تلخ برای پسر تکرار شد.

او بارها گفته بود که موسیقی‌اش برای دل مردم است، نه برای بازار یا رقابت. حتی وقتی پزشکان توصیه کرده بودند اجرا نکند، باز هم برای شاد کردن مردم بم روی صحنه رفت. همین انتخاب آخر، هرچند جانش را گرفت، اما تصویری از وفاداری به رسالت هنری‌اش در ذهن‌ها ماندگار کرد.

نکته‌ای که داغ این حادثه را بیشتر کرد، غیبت بسیاری از چهره‌های موسیقی در مراسم خاکسپاری او بود؛ موضوعی که موجی از انتقاد و دلخوری در میان هواداران به وجود آورد. بااین‌حال، در فضای مجازی یاد و خاطره او با انتشار ویدیوها و ترانه‌هایش زنده شد.

امید جهان شاید در کارنامه‌اش آثار پرشماری نداشت، اما صدایش به‌عنوان صدایی برای شادی در حافظه جمعی ماندگار شد. خاموشی او فقط پایان یک زندگی نبود؛ پایان نسلی از موسیقی شاد جنوبی بود که همواره با نام پدر و پسر جهان پیوند خورده است.

الهام کردا؛ مکملی که از اصلی‌ها پیشی گرفت

الهام کردا این هفته با حضور همزمان در دو سریال «محکوم» و «از یاد رفته» در مرکز توجه قرار گرفت. بازیگری که شاید اغلب نقش‌های مکمل را تجربه کرده، اما همیشه توانسته حتی در حاشیه هم دیده شود. در «از یاد رفته» او زنی زیرک و مرموز است که نقشش در بازی قدرت‌های یک شرکت خانوادگی، پر از پیچیدگی و اغواگری است. در مقابل، در «محکوم» در نقش مادری داغدار ظاهر می‌شود که پس از مرگ دخترش، سودای انتقام دارد؛ همین تضاد در کاراکترها، نشان می‌دهد کردا چقدر در تغییر لحن و ریتم بازی‌اش هنرمندانه عمل می‌کند. جالب آنکه در «محکوم»، درخشش کردا حتی بیشتر از بازیگر نقش اصلی (ساره بیات) به چشم آمد.

کردا همواره در آثار سینمایی و سریالی حضور گزیده‌ای داشته اما انتخاب‌هایش هوشمندانه بوده است. از نخستین تجربه در «برف روی کاج‌ها» پیمان معادی تا درخشش در «سرکوب»، «به دنیا آمدن» و سریال «کرگدن». ویژگی خاص بازی او در انتقال احساسات بدون اغراق است؛ با کمترین میزان حرکت یا دیالوگ، مخاطب را درگیر نقش می‌کند.

افزون بر سینما و تلویزیون، تئاتر هم خانه همیشگی کرداست. این روزها روی صحنه نمایش «امشب به صرف بورش و خون» به کارگردانی صابر ابر دیده می‌شود و یکی از پرکارترین چهره‌ها در تئاتر محسوب می‌شود.

علاقه او به فیلم کوتاه نیز پررنگ است؛ از حضور در آثاری چون «۵۰۰ مثقال طلا»، «دور یا نزدیک» تا «کینوپیو» گرفته تا تازه‌ترین تجربه‌اش در فیلم کوتاه «های‌کپی» که خبر حضورش در آن منتشر شد.

این گستره فعالیت‌ها، الهام کردا را به بازیگری بدل کرده که مرز میان سینما، تلویزیون و تئاتر را به‌خوبی طی می‌کند. او نه ستاره پرزرق‌وبرق است و نه به دنبال جنجال؛ بلکه با انتخاب‌های درست  خودش را در دل مخاطب جا کرده است. این هفته فقط یادآوری دوباره‌ای بود که کردا می‌تواند در هر نقشی، از اغواگر تا داغدار، همچنان درخشان باشد.

سجاد بابایی؛ بازیگر جوان در مسیر آزمون‌های سخت

اکران فیلم «مجنون» پس از دو سال، نام سجاد بابایی را دوباره به صدر خبرها آورد. او در این فیلم نقش سردار شهید مهدی زین‌الدین را بازی کرده است. نقشی متفاوت از نقش‌های معمولی که در آثار درام بازی کرده بود را در یک فیلم جنگی ایفا کرد.

قابل تامل آنکه این نقش یک شخصیت عادی نبود. بلکه مهدی زین‌الدین سردار نام آشنای جنگ بود. چهره اسطوره‌ای، رتبه ۴ کنکور پزشکی که دانشگاه شیراز را به خاطر دفاع از مردم رها کرد و به فرماندهی لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب رسید. ایفای چنین نقشی برای بازیگری جوان مثل بابایی کار آسانی نبود، اما بسیاری معتقدند توانسته تا حد قابل‌قبولی آرامش و وقار این فرمانده شهید را بازآفرینی کند.

بابایی در یادداشتی اینستاگرامی نوشت که با این نقش «زندگی کرده» و پوشیدن لباس‌های ساده شهید زین‌الدین برایش تجربه‌ای عمیق و متفاوت بوده است. همین بیان شخصی نشان می‌دهد او فراتر از یک نقش‌آفرینی صرف، درگیر شخصیت شده است.

اما این تنها دلیل خبرساز شدن او نبود. همزمان، حذف نام بابایی از تیتراژ سریال «شغال» به کارگردانی بهرنگ توفیقی، حاشیه‌ای تازه برایش ساخت. اختلافات پشت‌پرده باعث شد نام او در فهرست عوامل نیاید، هرچند خودش واکنشی نشان نداد. همین سکوت هم پرسش‌های بسیاری را به‌دنبال داشت.

بابایی در سال‌های اخیر مسیر پرشتابی را طی کرده است؛ از «خسوف» و «سقوط» تا بازی در «استاد» که برایش سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به ارمغان آورد. حالا با «مجنون» نشان داده که می‌تواند در ژانر جنگی هم حضور قانع‌کننده‌ای داشته باشد. او هنوز در آغاز راه است، اما همین آزمون‌های سخت و نقش‌آفرینی‌های متفاوت می‌توانند به شکل‌گیری چهره‌ای پخته‌تر در آینده کمک کنند. این هفته با اکران «مجنون» و همزمانی آن با حاشیه‌های «شغال»، سجاد بابایی را در دو جبهه دیدیم: یک‌سو نقش‌آفرینی در قامت قهرمانی ملی، و سوی دیگر چالش‌های دنیای هنر.

نوشته از روی دیگر «مهرداد» تا گام‌های هوشمندانه «الهام» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

منصور ضابطیان اجرای این مراسم را برعهده داشت و در ابتدا حاضران را به تماشای ویدئویی از بخش‌های مختلف فیلم‌های ادوار مختلف سینما دعوت کرد.

این یک «جشن» نیست

همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما در ابتدای مراسم روی صحنه آمد و عنوان کرد: به نمایندگی از اصناف خانه سینما به شما خوش‌آمد می‌گویم. متاسفیم که به دلیل محدودیت زمان و مکان امشب نتوانستیم در خدمت تمام دوستان و همکارانمان باشیم.

وی با اشاره به اینکه این مراسم یک‌ جشن نیست، گفت: امشب بزرگداشت سینمای ملی ایران است. شب بزرگداشت و ستایش قصه‌های ماندگارمان. حال ما بد و است تکرار این‌جمله نیز خسته‌کننده شده است.‌ امیدوارم روزی با دلی شاد جشن خانه سینما را در کنار تمام دوستانمان برگزار کنیم.

اسعدیان بیان کرد: سینمای ایران در تمام این سال‌ها کنار ‌مردم بوده و در هشت سال دفاع مقدس کنار مردم جنگیده است.‌ این سینما برای مردم بوده و خواهد ماند. بزرگان سینما همواره دغدغه این آب و خاک را داشته و به مسئولان هشدار داده‌اند اما همواره با انگ سیاه‌نمایی مواجه شده‌اند. بزرگان سینما دلسوزترین دلسوزان این آب و خاک هستند و من هم افتخار می‌کنم که عضو کوچکی از این سینما هستم. جهان رو به پیشرفت است و باید دریچه‌ای نو رو به آینده بگشاییم.

مدیرعامل خانه سینما بیان کرد: در ۱۲ روز جنگ، بیش از هزار تن از عزیزانمان را از دست دادیم و بر روح پرفتوح تمام این شهیدان درود می‌فرستم. در این ۱۲ روز همه شوکه شدند از متجاوزان گرفته تا مسئولان و مردم اما ما نگران هستیم. مردم در آن ایام‌ مسئولیت خود را به خوبی انجام ‌دادند اما ‌مسئولان چه؟

وی افزود: مردم با تمام نارضایتی‌ها و مصائبی که داشتند، مردانه در آن ۱۲ روز ایستادند و می‌دانستند که تسلیم شدن مقابل متجاوز آزادگی به همراه نمی‌آورد. چیزی که در آن ۱۲ روز مردم را با تمام عقاید مختلف به هم ‌پیوند داد ایران سرزمین مادری ما بود.

اسعدیان در پایان با اشاره با سرود ای ایران بیان کرد: حدود ۸۰ سال از سرود ای ایران می‌گذرد و استادان زیادی این سرود را ساختند. این سرود به صورت غیررسمی سرود ملی ما ایرانیان است زیرا ایدئولوژی خاصی را تبلیغ نمی‌کند. استاد ناصر تقوایی سال‌ها پیش فیلم ای ایران را ساخت تا به ما‌ چنین مفهوم‌ مهمی را یادآوری کند.

در ادامه سینا ذکایی به همراه تیم خود آهنگ فیلم‌های «قیصر» و «ترن» را همراه با نمایش سکانس‌هایی از این آثار ماندگار تاریخ سینما اجرا کردند.

درددل‌های رضا کیانیان و حامد بهداد

در بخش بعدی ‌مراسم رضا کیانیان بازیگر سینما روی صحنه آمد و گفت: سینمای ایران بیش از ۴۰ سال است که بر شانه‌های زخمی عشق مرهم می‌گذارد و بر سودای روزی است که دیگر عشق، شوق و خدا را در پستوی خانه پنهان نکنیم.

در ادامه حامد بهداد با حضور روی صحنه گفت: آقای اسعدیان به شما تبریک می‌گویم و آقای براهنی امیدوارم فیلم شما هم نماینده ایران در اسکار باشد. سال ۱۴۰۱ بود که وزیر پیشین در جریان اعتراض‌ها از هنرمندان خواستند مردم را به آرامش دعوت کنند و ما را مقابل مردم قرار می‌دادند و حتی هنرمندان را نیز در مقابل هم قرار دادند. من در آن روزها اعتراض کردم. این را در حضور همه شما عزیزان می‌گویم که ما باید یک صدا داشته باشیم و آن صدای مردم است.

تجلیل از ستاره اسکندری

شبنم مقدمی، پژمان بازغی و علی دهکردی برای تقدیر از ستاره اسکندری که در جریان‌های مختلف حامی هنرمندان بوده است، روی صحنه آمدند.

ستاره اسکندری گفت: بسیار سپاسگزار و خوشحالم که در این روز و به مناسبت روز سینما کنار هم جمع شده‌ایم. دل همه ما برای سینمای متفکر و مستقل تنگ شده است. از محبت شما سپاسگزارم اما غیر از چیزی که در فرهنگ خود داشتیم من کار خاصی نکرده‌ام. بسیار متاسفم که ترانه علیدوستی، باران کوثری، شقایق دهقان، پانته‌آ بهرام، هنگامه قاضیانی و… در اینجا نیستند و این به حسرت ما اضافه می‌کند که در سال‌های بعد تکه‌های فیلم آن‌ها را نشان دهیم و مانند بهروز وثوقی و ناصر ملک مطیعی و… حسرت بخوریم.

وی ادامه داد: امیدوارم سیاستگذاران چاره‌ای برای سینماداران کنند که با مسائل امنیتی دست و پنجه نرم می‌کنند آن هم تنها برای دیگرگونه فکر کردن. مینا مشهدی مقدم که تنها یک مستندساز هست را اینجا ندیدم و دلم برای او می‌سوزد. امیدوارم سیاستگذاران ما چاره‌ای کنند چون ما همه باهم هستیم حتی اگر دیگرگونه فکر می‌کنیم. امیدوارم هیچ کسی در حذف نباشد. تاریخ سینما تمام این عزیزان هستند و ما با دستبندهای سبز و انگشت‌های بنفش به اصلاحات امیدوار بودیم و امیدوارم دست به دست هم بدهیم و مشکل همه بچه ها را حل کنیم.

در ادامه پژمان بازغی مطرح کرد: از خانم اسکندری بابت تمام زحماتی که در طول سه سال کشیدند، تشکر میکنم. رامبد جوان و شهاب حسینی نیز خیلی با ما همراهی کردند که از این عزیزان هم سپاسگزارم.

در ادامه سینا ذکایی به همراه تیم خود آهنگ فیلم‌های «طوقی» و «سلطان قلب‌ها» را همراه با نمایش سکانس‌هایی از این آثار اجرا کردند.

کمال تبریزی: زمانی می‌خواستند «خانه سینما» نباشد

کمال تبریزی با اشاره به خاطره بستن در خانه سینما در سال‌های گذشته بیان کرد: همدلی که همه اهالی داشتند مانع چنین اتفاقی شد و امیدوارم نگاه همه افرادی که در کشور ایران زندگی می‌کنند به آن ببالند. سینمای ایران حماسه‌سرای ایران در برابر جنگ تحمیلی است. سینه سینمای ایران از داستان رشادت مردانی پر است که زندگی در زیر یوق دشمن را نپذیرفتند.

تجلیل از پرویز پرستویی

در ادامه رائد فریدزاده، منوچهر شاهسواری و محمدمهدی عسگرپور برای تقدیر از پرویز پرستویی به روی صحنه آمدند.

رائد فریدزاده رئیس سازمان روز سینما را به شما تبریک می‌گویم. شنیدن فضیلت است و امیدوارم همه چنین فضیلتی را داشته باشیم.

پرویز پرستویی در ابتدای صحبت‌های خود بیان کرد: سلام ‌بر سینما. سلام ‌بر خانواده محترم سینما. روز ملی سینما بر همه ‌شما بزرگواران مبارک باشد. این افتخار برای من نه تنها یک ‌تجلیل بلکه یادآوری این موضوع است که سینما فقط قصه نیست.‌ سینما آینه‌ای برای مردم ‌است تا خودشان را ببینند و امید پیدا کنند.‌ سینما یعنی امید و احترام به مخاطبان. امیدوارم ‌فیلم‌های ما ‌همواره در کنار سرگرمی احترام به مخاطب را نیز حفظ کنند. امیدوارم ‌سینما نیز ‌مانند مردم شریف و بزرگ ایران همواره چراغش روشن و امید آفرین باقی ‌بماند.

پرستویی تاکید کرد: هنرمند دشمن نیست و جای هنرمند در بند نیست. امیدوارم تمام ‌هنرمندان در بند ما‌ نیز در عرصه فرهنگ و هنر و سینما فعال باشند.

این بازیگر سینما با اشاره به وضعیت بد مردم سیستان و بلوچستان گفت: من و رسول خادم این افتخار را داریم‌ که در اکثر مناطق محروم ما را به نام کوچک و فامیلی می‌شناسند اما ‌نمی‌دانند که ما چه کاره هستیم چون تلویزیون و سینما ندارند! مدرسه‌ای در سیستان و بلوچستان است که متعلق به موسسه خیریه خادمان علی ابن ابی‌طالب است و این بچه‌ها همه ‌بدون شناسنامه هستند. این خانواده‌ها فاقد هویت رسمی هستند و از آقای علی ربیعی که در این مراسم‌ حضور دارند، تقاضا دارم به این‌ هموطنان هویت رسمی بدهند.

پرویز پرستویی در پایان گفت: من فیلم «پیر پسر» را ندیدم ولی در فضای مجازی واکنش‌ها و حرف‌های مختلف پیرامون آن را دیدم. به عنوان یک بازیگر می‌دانم که بعضی نقش ها فقط زحمت کشیدن نیست و بازیگر باید رنج شدید تحمل کند. از صحبت‌های حامد بهداد وام می‌گیرم و می‌گویم که واقعا چه بر سر حسن پورشیرازی آمده تا این نقش را ایفا کند. من این تقدیرنامه که بسیار برایم با ارزش است را به حسن پورشیرازی تقدیم می‌کنم که رنج بسیاری برای این نقش و سینما کشیده است.

در ادامه سینا ذکایی به همراه تیم خود آهنگ فیلم‌های «از کرخه تا راین» و «هزاردستان» را اجرا کردند.

در بخش دیگر این مراسم آزاده صمدی گفت: سینمای ما خیلی وقت است مهجور، غمگین و دلگیر به نظر می‌رسد. شاید از جایی که سری‌سازی فیلم‌های مبتذل جای فیلم های اندیشمند را گرفته و یا شاید به این دلیل که پای سیاست به سینما باز شده است.

در ادامه آهنگ فیلم‌ «خواهران غریب» برای حاضران اجرا شد.

سپس بهرام عظیمی کارگردان انیمیشن روی صحنه آمد و با یادی از اسفندیار احمدیه گفت: از خط‌های ساده کودکی جهانی تازه زاده می‌شود. انیمیشن ایران با رنگ‌ها و خیال‌ها، قصه‌هایی آفریده است که قلب‌ها را فراتر از مرزها می‌برد. سینمای انیمیشن جادوی کودکانه‌ای است که در جان‌ بزرگسالان نیز زنده می‌ماند.

امیرشهاب رضویان در ادامه برای پاسداشت «سینمای کوتاه» روی صحنه آمد و تصریح کرد: رضا مجاوری فیلمبردار قدیمی سینما متولد سال ۱۳۱۰ و در قید حیات است. من درخواست دارم‌ که بزرگداشتی برای او گرفته شود. همچنین خواهش می‌کنم که سینمای متفاوت را خفه نکنید. فیلم ‌کوتاه ایران ‌گاه در چند دقیقه عمقی را نشان می‌دهد که در چند ساعت نیز نمایان ‌نمی‌شود. هر فیلم ‌کوتاه چون شعری فشرده می‌تواند نماینده یک عصر و ملت باشد.

آهنگ فیلم‌ «خداحافظ رفیق» آخرین آهنگی بود که در قالب خاطره‌بازی با آثار ماندگار سینمای ایران در این مراسم اجرا شد.

شهرام درخشان به عنوان نماینده سینمای ‌مستند در بخش بعدی روی صحنه آمد و اظهار کرد: ما از آغاز و ابتدای سینما در ایران بودیم و بیش از یک قرن است که زندگی و آدم‌ها را روایت می‌کنیم. ما خاک، آب و آتش را روایت کردیم و هرگز ناشران خاموش نبودیم. گاهی با شاعرانگی سخن گفتیم‌ و گاهی با خشم‌آلودگی. ما همیشه راوی ایران ‌بوده‌ایم.

سپس ویدیویی از فیلم‌های مستند ایران پخش شد.

در این مراسم چهره‌هایی چون رائد فریدزاده، سعید پورصمیمی، هوشنگ مرادی کرمانی، پرویز پرستویی، منوچهر شاهسواری، محمدمهدی عسگرپور، بهمن فرمان‌آرا، کمال تبریزی، رضا میرکریمی، امیر اثباتی، عبدالله اسکندری، حمید نعمت الله، احمد عربانی، حبیب رضایی، محمد بحرانی، سید محمد بهشتی، حامد بهداد، محمد کارت، بهروز شعیبی، ارد عطارپور، آزاده صمدی، اکتای براهنی، محسن امیریوسفی، پژمان بازغی، شمس لنگرودی، مستانه مهاجر، سوگل قلاتیان، ابراهیم عامریان، شبنم مقدمی، علی دهکردی، رضا کیانیان، حامد جعفری، یونس شکرخواه، کامبیز دیرباز، امیرحسین آرمان، همایون اسعدیان، ایرج راد، علیرضا حسینی، حامد شکیبانیا، فرهاد توحیدی، منصور ضابطیان، امیرشهاب رضویان، مسعود امینی تیرانی، محمد صوفی، ایرج محمدی، مسعود فروتن، نادر فوقانی، هوشنگ گلمکانی، مسعود نجفی و… حضور داشتند.

نوشته از خاطره‌بازی با فیلم‌های ماندگار تا تقدیم تقدیرنامه پرستویی به پورشیرازی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از آن‌ها که بلدند قاعده‌ها را بشکنند تا آن‌هایی که با تیزبینی روایت می‌کنند. چهره‌هایی که هر کدام در یک نقطه ایستاده‌اند: یکی می‌خواهد با جسارتش مرزهای برنامه‌سازی را جابه‌جا کند، دیگری با سکوتی عمیق‌تر از هزار واژه در دل قصه‌ای تاریخی فرو می‌رود، یکی هنوز از پشت سایه انتقادها به‌دنبال راهی برای دیده‌شدن است و آن دیگری گفت‌وگو را به راهی بدل کرده که مخاطب را وادار به مکث می‌کند.

رامبد جوان؛ بازگشت با «کارناوال»

رامبد جوان با «کارناوال» برگشته؛ نه به تلویزیون، که این‌بار به شبکه نمایش خانگی، با فرمی تازه اما همان عطش قدیمی برای خلاقیت و شوخ‌طبعی. از همان تیزر اول، مخاطبان کنجکاو بودند ببینند رامبد بعد از خندوانه، چه تجربه‌ای رقم زده. و حالا، بعد از پخش سه قسمت، می‌توان گفت او بار دیگر قصد دارد هم ساختار برنامه‌سازی را دست‌کاری کند و هم فرهنگ عمومی را.

در قسمت اول، از حضور چهره‌هایی چون علی اوجی، سینا ساعی، محسن شریفیان، بامداد افشار و حتی یک نوازنده ایتالیایی شروع کرد. اجراهای زنده، فرم‌های موسیقایی متنوع و گفت‌وگوی آزاد، همه تکه‌های پازلی‌اند که رامبد می‌خواهد با آن، «کارناوال» را به بستری برای بیان احساسات و تخلیه خلاقیت تبدیل کند. اجرایی که به شکل رپ بیان می‌شود، نخستین نمونه از این زبان تازه‌ست.

رامبد مثل همیشه اهل ریسک است. از «خندوانه» که استنداپ کمدی و ادابازی را به تلویزیون آورد تا «کارناوال» که وعده داده بزرگ‌ترین برنامه شبکه خانگی در راستای رودررویی مستقیم هنرمندان و مخاطبان خواهد شد. گرچه هنوز برنامه ضعف‌هایی دارد؛ مثل تبلیغات بیش از حد خسته‌کننده، اما فرم جدید، مهمان‌های متنوع و مشارکت چهره‌هایی مثل امیرمهدی ژوله و علی اوجی، نشان می‌دهد رامبد خوب بلد است آدم‌ها را درست دور خودش بچیند. از تفاوت در اجراها و زبان نقدشان تا ساکسیفون زدن هنرمند خانم بی‌تردید، بازهم رامبد جسورتری خواهیم دید.

«کارناوال» بیشتر از یک برنامه‌ست؛ بیانیه‌ای‌ست در ستایشِ خلاقیت، تجربه‌گرایی و لزوم گفت‌وگوی صریح و بی‌پرده. رامبد جوان هنوز هم بلد است مرزها را جابه‌جا کند و ذهن مخاطب ایرانی را کنجکاو نگه دارد.

پرویز پرستویی؛ او هنوز شگفت‌زده‌مان می‌کند

پرویز پرستویی این هفته با دو حضور هم‌زمان دوباره به کانون توجه برگشت: یکی در سریال تازه پخش‌شده «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی و دیگری در فیلم سینمایی «آنجا، همان ساعت» که پس از هفت سال فرصت اکران یافت.

«شکارگاه» با فضای قاجاری و گریم خاص پرستویی خیلی زود وایرال شد. او نقش میرعطاخان، پدری مقتدر و افسر قره‌سورانی را بازی می‌کند که خانواده‌اش را برای مأموریتی به دل یک شکارگاه نفرین‌شده می‌برد. بازی پرستویی، خاصه با چشم‌هایش، چنان دقیق و چندلایه است که با هر سکانس تغییر می‌کند؛ از فرمانده‌ای سخت‌گیر تا پدری ناگزیر.

از سوی دیگر، فیلم «آنجا، همان ساعت» ساخته سیروس الوند، بالاخره پس از سال‌ها به اکران رسید؛ فیلمی که زمانی در فهرست رزرو جشنواره فجر بود. این فیلم، فرصتی تازه برای دیدن پرستویی در نقشی متفاوت با همان دقت و تسلط همیشگی‌ست.

برای پرستویی، زمان و سن مانع نیستند؛ او هنوز هم می‌تواند روی پرده بدرخشد، با انتخاب‌هایی حساب‌شده و بازی‌هایی ریز و مؤثر. حالا، بعد از چند سال غیبت در سینما و نمایش خانگی، بازگشته؛ باید دید چگونه این دو نقش متفاوت از هم را ایفا می‌کند آیا مانند صادق مشکینی «لیلی با من است»، حاج کاظم «آژانس شیشه‌ای»، رضا مثقالی «مارمولک» تا حاج حیدر «بادیگارد» جزو نقش‌های ماندگار او خواهد شد یا خیر؟

هومن سیدی؛ روایتی از «وحشی» و زیست اخلاقی در قصه‌ها

هومن سیدی این هفته به‌واسطه گفت‌وگو با هوشنگ گلمکانی در مجله فیلم امروز دوباره در مرکز توجه قرار گرفت. مصاحبه‌ای صریح درباره سریال «وحشی» که اولین فصلش به‌تازگی به پایان رسیده. او در این گفت‌وگو از جرقه اولیه سریال گفت: فرار علی‌اشرف، تنها زندانی پس از انقلاب که موفق به فرار شد. جرقه اولیه این پروژه وقتی در ذهن هومن سیدی شکل گرفت که به پیچیدگی و منحصر به فرد بودن داستان فرار این آدم فکر کرد؛ موضوعی اگزوتیک و تا حدی دست‌نیافتنی که فرصتی بود برای خلق یک روایت کاملاً ایرانی از یک ماجرای نادر. خودش می‌گوید فرار از زندان، به عنوان یک کلیشه، جذاب است اما حس و حال ایرانی آن معمولا قابل لمس نیست، اما قصه داود اشرف، با ریشه‌های واقعی‌اش، برایش تبدیل به منبع الهامی شد که او را به سمت کشف لایه‌های عمیق‌تر ماجرا و کشف اینکه «چگونه این اتفاق برای او رخ داد» سوق داد.

سیدی با صداقت گفت: «ما نه مستند ساختیم، نه ادعایش را داریم. شاید فقط ۳۰ درصدش واقعی باشد.» او از علاقه‌اش به شکل‌گیری موقعیت‌های بحرانی گفت، نه صرفاً فرار. همچنین در یک فایل صوتی وایرال‌شده، تصریح کرد که به‌عنوان یک شهروند، دل‌بسته شخصیت داوود اشرف نیست اما تلاش کرده روایتش بی‌قضاوت باشد.

در هفته‌های بعد از «وحشی» فضای مجازی پر بود از بازخوانی فیلم‌های قبلی او؛ از «خشم و هیاهو» و «مغزهای کوچک زنگ‌زده» تا «قورباغه». خیلی‌ها متوجه الگوهای تکرارشونده در آثارش شدند: خیانت، غافلگیری، تقابل درونیات و خشونت. و البته همچنان او را کارگردانی دانستند که سلیقه مخاطب ایرانی را خوب می‌شناسد.

با اعلام آغاز فصل دوم «وحشی» و احتمال بازی خودش در آن، سیدی نشان داد که همواره در اوج است. فیلم‌ساز و بازیگری که نه‌فقط کارهایش موفق‌اند، بلکه نگاه و زبان خودش را هم دارد؛ چیزی کمیاب در سینمای ایران.

لاله مرزبان؛ از شوخی‌های «اسپات‌لایت» تا جدیت «چشم‌هایش»

لاله مرزبان این هفته در مرکز توجهات بیشتری بود. نه فقط به‌خاطر بازی در سریال «آبان» که چندان مورد توجه نبود، بلکه به‌خاطر قسمت وایرال‌شده‌ای از رئالیتی‌شوی «اسپات‌لایت» ساخته محمد فواد صفاریان‌پور. در این برنامه، شوخی‌های فضای مجازی درباره شخصیت‌های سریال «آبان» با سکانس‌هایی از سریال در حضور خودشان پخش شد؛ سکانس‌هایی که دست‌مایه طنز شده بودند، به‌ویژه صحنه‌های بازی لاله مرزبان.

او در برنامه با صداقت از اضطراب بازی مقابل شهاب حسینی گفت؛ بازیگری که تحسینش می‌کند و از حمایت‌هایش در طول فیلم‌برداری گفت. این سادگی و پذیرفتن نقدها و شوخی بسیار در فضا مجازی برای مخاطبان جذاب بود.

اما ماجرا فقط به یک برنامه ختم نشد. خبر مهم دیگر، آغاز تولید فیلم «چشم‌هایش» بر اساس رمان بزرگ علوی به کارگردانی بهمن فرمان‌آرا بود؛ فیلمی که سال‌ها در مرحله پروژه باقی مانده بود و حالا با بازی لاله مرزبان در نقش فرنگیس، به مرحله تولید رسیده.

لاله مرزبان که بازیگری را از تلویزیون آغاز کرده و با «نگهبان شب» رضا میرکریمی در سینما مطرح شد، حالا در آستانه آزمونی بزرگ ایستاده: عبور از نقش‌های کلیشه‌ای و حضور در اثری جدی و ادبی. شاید این بار، با فرمان‌آرا و «چشم‌هایش»، او همان‌طور دیده شود که همیشه آرزویش را داشته.

علی میرمیرانی؛ صدایی که قصه را زنده می‌کند

علی میرمیرانی این ‌شب‌ها با برنامه «روشنایی‌های شهر» بار دیگر به یکی از چهره‌های وایرالی تبدیل شده‌است. برنامه‌ای از شبکه نسیم که درباره تأثیرات جنگ بر زندگی امروز ساخته شده، اما نه شعاری، نه رسمی؛ بلکه انسانی و گفت‌وگومحور. راز موفقیت خودِ میرمیرانی.

او مجری-نویسنده‌ای‌ است که بلد است بشنود. سؤالاتش دقیق است، شنیدن‌هایش صادقانه و گفت‌وگوهایش واقعی. مهمانان برنامه از نسل‌های مختلف‌اند، از المیرا شریفی‌مقدم گرفته تا محمد قوچانی و مهدی یزدانی‌خرم. اما آن‌چه وجه مشترک تمام این برنامه‌هاست، نوع مواجهه گرم و آگاهانه میرمیرانی با آن‌هاست که زندگی روایت کند و همین روایت‌ها وجه تماز برنامه او با دیگر بعرنامه ها حول محور جنگ بوده است.

صدای خاص او، آشنایی‌اش ادبیات و توانایی‌اش در قصه‌گویی باعث شده برنامه‌هایش چه در گذشته (مثل «۲شات» یا برنامه‌های محرم) و چه امروز، بارها دست‌به‌دست شوند. گفت‌وگو با بهاره افشاری، ایمان صفا، وحید آقاپور و دیگران، هنوز هم در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخند.

میرمیرانی بلد است گفت‌وگو را به اتفاق تبدیل کند؛ نه با پرسش‌های جنجالی، که با احترام، دقت و صمیمیتی که کمیاب است. شاید به همین خاطر، هر بار یک ویدیوی چند دقیقه‌ای از او کافی‌ست تا دوباره نامش بر زبان‌ها بیفتد.

نوشته از بازگشت بلندپروازانه «رامبد» تا ناگفته‌های «هومن» از «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در دوران کرونا قرار بود این فیلم بدون اکران سراسری وارد چرخه اکران آنلاین شود که این امر منتفی شد، اما بعد از آن این اثر فرصت اکران به دست نیاورد.

«آنجا، همان ساعت» ساخته سیروس الوند بعد از سال‌ها قرار است سرانجام از چهارشنبه هجدهم تیر به سینماهای سراسر کشور بیاید.

«آنجا، همان ساعت» داستان رعنا (معلم مقطع ابتدایی) و امیر (کارگر کارگاه بلورسازی) است که زندگی عاشقانه خود را در محله قدیمی، در حاشیه شهر آغاز کرده‌اند غافل از آنکه شیطنتی جنون‌آمیز خوشبختی ساده آن‌ها را نشانه گرفته است.

ماهور الوند، پرویز پرستویی، شهرام حقیقت‌دوست، امیرحسین فتحی، شاهرخ فروتنیان و سعید پیردوست بازیگران اصلی این فیلم هستند.

نوشته «آنجا، همان ساعت» بعد از سال‌ها به سینما می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان «شکارگاه» آمده است: میرعطاخان که یک افسر قره‌سوران است و از راهِ به دام انداختن راهزنان زندگی‌ اش را می‌گذراند، همراه با اعضای خانواده‌اش برای انجام ماموریتی به یک شکارگاه نفرین‌شده می‌روند که این آغاز یک داستان پیچیده و پرتنش است…

هم‌زمان با انتشار آنونس رسمی، لیست بخشی از عوامل سریال «شکارگاه‌‌‌‌» منتشر شد:

طراح و سرپرست نویسندگان: نیما جاویدی، نویسندگان: نیما جاویدی و نازنین بوذری، مشاور پروژه: زینب تقوایی، مدیر فیلمبرداری: محمد رسولی با تشکر از حسن لشگری، طراح صحنه: آیدین ظریف، طراح لباس: منصوره یزدان‌جو، طراح گریم: ایمان امیدواری، تدوین: عماد خدابخش، موسیقی: رامین کوشا، مدیر صدابرداری: عباس رستگارپور، صداگذار: محمدکشفی، مدیر تولید: فواد بوربور، مدیر پست پروداکشن و دستیار ویژه کارگردان: مصطفی سلیمانی، سرپرست گروه گریم: محمد کلاهدوز، دستیار اول فیلمبردار: حمیدرضا قطب، جلوه‌های ویژه بصری: حسن نجفی‌منش، اصلاح رنگ: فرهاد قدسی، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: امید صالحی، دستیار اول کارگردان: حمید نظام‌زاده با تشکر از علی جودی، برنامه ریز: سجاد دین‌پرست با تشکر از علی جودی، مدیران تدارکات: حامد سبحانی جلوه و حسین ساغری ساز همدانی، جلوه‌های ویژه میدانی: مرتضی رمضانی، طراحان بدلکارى: عباس اصانلو و مهدى جوزى، دستیار طراح لباس: فاطمه شهبازی، دستیاران طراح صحنه: مسعود اسمعیلی و  فاطمه صفیری، دستیار یک تدوین: مهران اشکش، دستیار یک صدا: بابک مرادی، دکوراتور: ابوالفضل میرزاخانی، تهیه‌ شده در استودیو فیلیمو، طراح تیزر: علی احمد‌بیگی.

نوشته رونمایی از آنونس سریال «شکارگاه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لازم به یادآوری است که «شکارگاه» پس از «آکتور» که در جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی، جوایز فراوانی به دست آورد؛ دومین تجربه سریال‌سازی نیما جاویدی محسوب می‌شود.

«شکارگاه» را اینگونه روایت کرده‌اند: «میرعطاخان که یک افسر قره‌سوران است و از راهِ به دام انداختن راهزنان زندگی‌ اش را می‌گذراند، همراه با اعضای خانواده‌اش برای انجام مأموریتی به یک شکارگاه نفرین‌شده می‌روند که این آغاز یک داستان پیچیده و پرتنش است… .»

پرویز پرستویی در این سریال با گریم و نقشی متفاوت در نقش میرعطا خانِ سرهنگ حضور دارد و تهیه‌کنندگی این اثر را نیز مهدی بدرلو به عهده دارد.

نوشته سریال «شکارگاه» ۱۱ تیرماه منتشر می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال «شکارگاه» که با قهرمانش میرعطا خانِ سرهنگ، یک قصه متفاوت میهن‌پرستانه را در بستر تاریخ به تصویر می‌کشد، به‌طور مشترک از «فیلیمو» و «شیدا» پخش خواهد شد.

«شکارگاه» پس از «آکتور»، دومین تجربه سریال‌سازی نیما جاویدی محسوب می‌شود. او با «آکتور» در جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی، جوایز فراوانی به دست آورد و یکی از موفق‌ترین محصولات فرهنگی ایران در جهان نام گرفت.

پرویز پرستویی در این سریال با گریم و نقشی متفاوت حضور دارد و تهیه‌کنندگی این اثر را مهدی بدرلو به عهده دارد.

در خلاصه داستان «شکارگاه» آمده است: میرعطاخان که یک افسر قره‌سوران است و از راهِ به دام انداختن راهزنان زندگی‌ اش را می‌گذراند، همراه با اعضای خانواده‌اش برای انجام ماموریتی به یک شکارگاه نفرین‌شده می‌روند که این آغاز یک داستان پیچیده و پرتنش است…

نوشته پخش «شکارگاه» به طور مشترک از فیلیمو و شیدا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«شکارگاه» بعد از «آکتور»، دومین اثر جاویدی در قالب سریال محسوب می‌شود که روایتگر بخش خاصی از تاریخ شده ولی تاریخی نیست!

این سریال مدتی پیش با این جمله، از لوگوی خودش رونمایی کرد: «من اگر جای تو بودم هیچ‌وقت پامو توی اون شکارگاه نمی‌ذاشتم!»

«شکارگاه» به تهیه‌کنندگی مهدی بدرلو قرار است به زودی از فیلیمو منتشر شود.

نوشته انتشار اولین عکس از پرویز پرستویی در «شکارگاه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بادیگارد»

یکی از مهمترین آثار ابراهیم حاتمی‌کیا در سال ۱۳۹۴ با ساخت «بادیگارد» اتفاق افتاد. فیلمی با موضوع «ترور» و بادیگاردی که وظیفه حفاظت از مسئولان بلندپایه کشور را برعهده دارد. این فیلم برنده دو سیمرغ و نامزد شش جایزه سیمرغ بلورین شد و همچنین جزء سه فیلم برتر اکران در سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر انتخاب شد.

پرویز پرستویی، مریلا زارعی، بابک حمیدیان، امیر آقایی، فرهاد قائمیان، دکتر محمود عزیزی، محمد حاتمی، علی یعقوبی، پدرام شریفی، دیبا زاهدی، کیمیا حسینی، شیلا خداداد، پریوش نظریه، سید احسان امانی و… از جمله بازیگران این فیلم بودند.

در خلاصه داستان فیلم می‌خوانیم:

«بادیگارد» درباره محافظی شخصی است که از جان یکی از شخصیت‌های مهم نظام محافظت می‌کند اما در جایی و براساس حوادثی متوجه می‌شود که او بیش از آن که به فکر نظام باشد به فکر منافع شخصی است. محافظ شخصی دچار تشکیک می‌شود و همین امر باعث می‌شود که محافظت از آن فرد را کنار بگذارد. اما به دلیل خدمات و خلوصی که در وی وجود دارد او را به محافظت از فرد دیگری می‌گمارند که یکی از فعالان هسته‌ای کشور است.

به روایت فیلمساز

حاتمی‌کیا در گفتگو با خبرگزاری تسنیم[۱] و در پاسخ به این پرسش که: «در «بادیگارد» با دوگانه‌های متعددی روبه‌رو هستیم که از در برابر هم قرار گرفتن این‌ها مفاهیم و موضوعاتی خلق می‌شود که پس از چالش میان آنان با برتری یافتن بلوغ یکی بر دیگری، به‌مرور مانیفستی شکل می‌گیرد که زاویه و نگاه اصلی حاج حیدر به وقایع را شامل می‌شود، نگاهی که بلوغ و نبوغ باورهای خاص او را به نمایش می‌گذارد. این دوقطبی‌ها از همان ابتدا با جدال بر سر معنای متفاوت «بادیگارد ــ محافظ» آغاز می‌شود و در نمونه‌های دیگری مانند «حیدر ــ قیصری»، «نامزد میثم ــ مادر میثم» و … ادامه پیدا می‌کند. این نگاه و تعریف از کجا شکل گرفت؟» گفت: این را از خود بچه‌های محافظ گرفتم و می‌گفتم فرق شما با بقیه محافظ‌ها در چیست؟ اینکه مثلاً در یک کنفرانس عمومی، هرکشوری برای خودش محافظ‌هایش را می‌آورد. سؤالم این بود: فرق محافظ‌های ما با محافظ‌های آنها چیست؟ می‌گفتند که آنها بادیگارد حرفه‌ای هستند و انتخاب می‌شوند و اصطلاحاً لژیونری بودند برای خودشان و تمام تلاششان را هم می‌کردند از آن چیزی که وظیفه دارند، پاسداری کنند. لزوماً هم اعتقادی به آن چیزی که از آن دفاع می‌کنند، نداشتند، اما کاری که ما می‌کنیم این نیست و در واقع اعتقاد به دفاع و پاسداری است که از آن شخصیت دفاع می‌کنیم و بابت چیزی باید کشته بشویم که به آن اعتقاد داریم. اگر این نسبت ایجاد نشود، دچار گیجی می‌شویم.

از همین جا بود که حرف را گرفتم و گفتم: پس شما بادیگارد نیستید؟ که آنها گفتند “نه، ما بادیگارد نیستیم، ما محافظیم! «بادیگارد» مصطلح است ولی «بادیگارد» نوع حرفه‌ای‌اش ــ professional ــ است، لفظ دیگرش مزدور است، در حالی که ما باید ایمان داشته باشیم و اگر این اعتقاد گرفتار و دچار شک شود، مسئله پیدا می‌کنیم.

او در ادامه می‌گوید: «یک اتفاقی اول فیلم رخ می‌دهد که حاج حیدر می‌گوید “من دست تنها هستم و نباید هلی‌کوپتر فرود بیاید و کنترل اوضاع سخت است.”، گوش نمی‌کنند و در آخر هم آن اتفاق رخ می‌دهد. آنچه انتظار است، این است که حاج حیدر باید سروصدا راه می‌انداخت و در نتیجه آن، این اتفاق نباید رخ می‌داد و اشکال از دیگران بود و از این حرف‌ها، ولی او به خودش برمی‌گردد “نه، من نتوانستم به وظیفه‌ام درست عمل کنم”. این لایه اول است. ولی لایه دوم این است که حاج حیدر می‌پرسد “چرا نتوانستم این کار را انجام بدهم؟”.  یک جا احساس کردم (حاج حیدر احساس کرد) که روحم (روح حاج حیدر) نمی‌خواهد با او هماهنگی کند، وقتی گلوله‌ها و ترکش آمد ناخودآگاه من (حاج حیدر) آن شخصیت را جلوی خودش گرفت.

اتفاقاً در نامه‌ای که می‌نویسد این را به‌عنوان یک خوداظهاری می‌گوید و اینکه “من با این نزول درجه باید کنار بروم”. فرمانده‌اش می‌گوید “اینها احوالات شخصی است و بین خودت و خدای توست، این مسائل را وارد کار حرفه‌ای نکن و لازم نیست بازش کنی”. اتفاقاً بحران و نقطه داغ قصه من، همین است که شخصیت قصه‌ من، در یک لحظه ناخودآگاهش یک عمل دیگری می‌کند؛ نه خودآگاهش؛ نه تحلیل سیاسی صرفش؛ بلکه جانش که باید واکنش نشان دهد این‌گونه می‌کند، مثل اینکه جسم داغی را به دست تو نزدیک کنم، تو فکر نمی‌کنی که تصمیم بگیری “حالا چه کنم؟” بلکه غریزه عمل می‌کند. در این قضیه هم این شده که وجه عرفانی، معرفتی‌ و ناخودآگاه حاج حیدر عمل می‌کند و خودش از این وضع حیرت می‌کند و می‌پرسد “چرا به این وضع دچارم؟” برای اینکه دیگر اتفاق نیفتد، می‌گوید “من را از این مقام بردارید که من کنار بایستم چون من نمی‌توانم آنها را نگه دارم”.»

[۱] ۱۷ بهمن ۱۳۹۴

نوشته «بادیگارد»؛ دغدغه‌های یک ناخودآگاه زیبا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم مستند «آیدین» روایتی با صدای پرویز پرستویی، از زندگی آیدین نیکخواه بهرامی بازیکن فقید بسکتبال ایران است.

آیدین نیکخواه بهرامی پس از قهرمانی تیم ملی در جام ملت‌های آسیا در سال ۲۰۰۷ میلادی و کسب سهمیه المپیک، درحالی‌که تنها چند ماه به حضورش به همراه تیم ملی در المپیک پکن باقی‌مانده بود، در جاده چالوس در یک سانحه رانندگی درگذشت.

در خلاصه داستان این فیلم مستند آمده است: «فیلم مستند «آیدین» روایتی است با صدای پرویز پرستویی از زندگی بازیکن فقید بسکتبال ایران، آیدین نیکخواه بهرامی. خاطره گویی از زبان خانواده و هم‌بازی‌های آیدین نه‌تنها این مستند را جذاب کرده، بلکه شخصیت این اسطوره فقید را به علاقه‌مندان و به‌خصوص نسل جدید بسکتبال معرفی کرده است.»

فهرست عوامل فیلم مستند «آیدین» عبارت است از: کارگردان: اشکان مهریار، تهیه‌کننده: مهدی برجیان، گوینده متن: پرویز پرستویی، مشاور پروژه: یوسف حاتمی‌کیا، مجری طرح: مهیار لؤلؤ، سرمایه‌گذار: علی ملک آرایی، مدیر فیلم‌برداری: وحید قلی‌زاده زحمتکش، تصویربرداران: امیرحسین قلی‌زاده زحمتکش، سپهر میکائیلیان و جفری آیس فولگر، تدوین: محمد تنکابنی، دستیار تدوین: امیرحسین مدبر، اصلاح رنگ و نور جلوه‌های ویژه بصری: آرمین به امید حق، صدابردار: مهراد خورشیدی، طراحی و ترکیب صدا: محمدحسین ابراهیمی، نویسنده گفتار متن: موحد تاری مرادی مطلق، مدیر تولید: کامران مدبر، دستیار کارگردان: ارژنگ درویش، موسیقی متن: مهرداد اسماعیل‌پور، خواننده تیتراژ: آمین، عکاس صحنه: علیرضا زینعلی، مشاور رسانه‌ای: آزاده فضلی.

نوشته آغاز اکران «آیدین» در سینماهای هنروتجربه/ مستندی با صدای پرویز پرستویی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش می‌شود و پس از آن، روی سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

نظارت متن و ضبط این برنامه به عهده کیوان کثیریان بوده، متن روایت این فیلم را محدثه واعظی‌پور نوشته و در استودیو فراز ضبط شده است. مرجان طبسی نیز این برنامه را تدوین و میکس کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی www.sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

این گروه پیشتر نسخه توضیح‌دار فیلم‌های سینمایی ایرانی «روز واقعه» با صدای افشین زی‌نوری، «دلشدگان» با صدای شبنم مقدمی، «مادر» با صدای احترام برومند، «بنفشه آفریقایی» با صدای علیرضا شجاع‌نوری، «باشو غریبه کوچک» با صدای پریناز ایزدیار، «خانه دوست کجاست» با صدای ستاره اسکندری، «یک بوس کوچولو» با صدای علیرضا آرا و «من، ترانه ۱۵ سال دارم» با صدای سارا بهرامی را در قالب برنامه فیلمخانه منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه ویژه نابینایان فیلم «هامون» با صدای پرویز پرستویی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، قرایی درباره اقتباس از نمایشنامه «ملاقات با بانوی سال‌خورده» گفت: من حتی پیش از ساخت فیلم اولم، دوست داشتم این اثر را بسازم، اما به دلیل شرایط پیچیده، پرهزینه و پربازیگری که داشت شرایطش را نداشتم.

او ادامه داد: این متن را در دوران دانشجوی ام خوانده بودم و دوستش داشتم و دلم می‌خواست آن را کار کنم.

در ادامه پرویز پرستویی درباره شخصیت امیر که در این فیلم ایفا کرد، گفت: اولین چیزی که برای من در انتخاب نقش مهم است، دوست داشتن متن و نقش است. محسن قرایی را هم از پیش می‌شناختم و وقتی متن را به من دادند فکر کردم شرح وظیفه من این است که در این فیلم حضور داشته باشم.

باران کوثری نیز درباره حضور در فیلم «بی‌همه چیز» گفت: بدون حضور عوامل پشت صحنه من نمی‌توانستم از پس اجرای این نقش بربیایم و اکنون خیلی خوشحالم برای اثری که دوستش دارم در جشنواره فیلم فجر حضور دارم.

نوروزبیگی، تهیه‌کننده فیلم درباره ساخت فیلم توضیح داد: در گیر و دار جشنواره پارسال مقدمات ساخت «بی‌همه‌چیز» را فراهم می‌کردیم و از بابت ساخت این اثر خوشحالم.

قرایی درباره نگارش فیلمنامه این فیلم گفت: دوست دارم از محمد داوودی یاد کنم که انسانی درجه یک و فیلمنامه‌نویسی با اخلاق است و در همه کارهای فیلمنامه‌نویسی من، کنارم بوده است.

او ادامه داد: من اصراری ندارم که متن فیلم‌هایم را خودم بنویسم و خودم را بیشتر کارگردان می‌دانم.

کارگردان «بی‌همه چیز» تصریح کرد: اعتقادی به این ندارم فیلمساز باید خودش را ملزم بداند که در یک روند فکری، تصویری یا سلسله مراتبی کار کند و اعتقادی به این ندارم که چون کار قبلی‌ام در محیط شهری بوده دوباره سراغ همان کار بروم.

او به کارکتر نوری در فیلم اشاره کرد و گفت: در نمایشنامه اصلی این کارکتر به عنوان زن وجود نداشت. ایده من این بود که تمام تصمیم‌گیرنده‌ها مردها هستند و باید یک زن میان آن‌ها برای به تعادل رساندن این ترکیب وجود داشته باشد. من فکر کردم این کارکتر با علقه‌ای که به حیوانش دارد باید زن باشد که عواطف را بهتر می‌تواند ترسیم کند.

پرستویی در پاسخ به این سئوال که آیا کاراکتر امیر مقصر است؟ پاسخ داد: نقش من در موقعیت‌هایی مقصر است و در جاهایی هم تقصیری ندارد. به طور کلی می‌توان گفت که بیگناه نیست؛ اما باید ببینیم که او از دل چه التهابی آمده است.

در ادامه کوثری نیز در پاسخ به این سئوال که آیا فکر می‌کند با این نقش موفق به گرفتن سیمرغ می‌شود، گفت: من به جایزه فکر نمی‌کنم. این به معنی آن نیست که جایزه خوشحالم نمی‌کند. بلکه خوشحال هم می‌شوم اما به این روند سلیقه‌ای فکر نمی‌کنم. او افزود: گرفتن این نقش برایم جایزه محسوب می‌شود و چه بهتر که از معتبر‌ترین جشنواره فیلم ایران جایزه هم بگیرم یا بابت بازی در این فیلم نامزد شوم.

قرایی در توضیح ساخت فیلم «بی‌ همه چیز» به تأثیر از جامعه اشاره کرد و گفت: فیلمساز نمی‌تواند مدعی شود که فیلمش نسبتی با جامعه‌اش ندارد. من چیزی را که در اطرافم می‌بینیم و از آن تاثیر می‌گیرم، می‌نویسم. هر نگاه هم نگاه دیگری را نقض نمی‌کند و من به سلایق همه احترام می‌گذارم. اما فکر می‌کنم فیلم من بیانگر نظراتم است و نمی‌خواهم چیزی را اضافه کنم.

پرستویی با بیان اینکه کمک‌های من از دل التهابات اجتماعی آمده است، افزود: وقتی دیدم مسئولان اقدامی نمی‌کنند، تصمیم گرفتم در حد توانم در جامعه کمک کنم. اما کم‌کاری من ربطی به فعالیت‌های اجتماعی‌ام ندارد. باید از بازی خانم مرزبان هم بگویم که فکر می‌کنم بسیار عالی و خوب بازی کرد. در فیلم‌های ما بسیاری از مواقع فیلم‌ها به دلیل هنرور آسیب می‌بینند. من لازم می‌بینم در این‌جا از همه هنروران «بی ‌همه‌ چیز» تشکر کنم و دست یکایک آن‌ها را می‌بوسم.

در بخشی دیگر از این نشست، قرایی کار کردن با این تیم را برای خود موهبت دانست و گفت: هیچ‌چیزی برای یک کارگردان از این جذاب‌تر نیست که اگر درخواست به ظاهر غیرممکنی دارد، عوامل پشتش باشند.

در ادامه مرتضی هدایی مدیر فیلمبرداری «بی ‌همه چیز» توضیح داد: یک پروسه خیلی سختی در این فیلم داشتیم و آن انتخاب لوکیشن بود. با تحقیق فراوان تیم تولید درنهایت لوکیشن را پیدا کردیم. بسیاری از مناظر را هم جواد مطوری با استفاده از vfx ایجاد کرد. فکر می‌کردیم فیلم ما باید پر از مناظر بدیع باشد.

پرستویی در ادامه این نشست به هنجارهای جامعه اشاره کرد و گفت: به عنوان فخر و غرور نمی‌گویم اما گاهی فکر می‌کنم زندگی ام همانند «امیر» شده، مجبورم سکوت کنم و از دردها و ناهنجاری‌ها نگویم. خودم را هم از دنیای مجازی جدا کرده‌ام.

او ادامه داد: شاید به من بگویند ریاکار هستی اما من این ریاکاری را بسیار دوست دارم. در نهایت شخصیت امیر فکر می‌کند که دیگر چیزی برای گفتن ندارد و برای همین تعادلش به هم می‌خورد و دست به آن تصمیم می‌زند.

قرایی درباره انتخابی موسیقی فیلم توضیح داد: موسیقی این فیلم پروسه سختی بود و نمی‌خواستم خیلی مستقیم، موسیقی فیلم در ارتباط با فضا باشد. انتخاب من موسیقی کلاسیک بود و حامد ثابت به بهترین شکل از پس این کار برآمد. او آهنگسازی است که می‌خواهم برای همه فیلم‌هایم با او کار کنم.

او در پایان از عمادخدابخش و مارال جیرانی، هدیه تهرانی، هادی حجازی‌فر، محمود دهقانی و امین میرشکاری برای حضور و همکاری در این فیلم تشکر کرد.

نوشته نشست فیلم «بی همه چیز» برگزار شد/ محسن قرایی: اصراری ندارم که متن فیلم‌هایم را خودم بنویسم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.