این فیلم سینمایی در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر؛ در شش رشته کاندید شده و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را برای مارال بنی‌آدم به ارمغان آورد. همچنین چهار جایزه در بخش تجلی اراده ملی بدست آورد و به عنوان بهترین فیلمنامه‌ حوزه هنری شناخته شد.

آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین پاکدل، محمدعلی نجفی، امیرحسین صدیق، رامین ناصر نصیر، رضا فیاضی، بیژن بنفشه‌خواه، یوسف صیادی، حسام نواب‌صفوی، ملیکا شریفی‌نیا، محمد شعبان‌پور، الهه جعفری، محمدرضا شهبانی‌نوری، مریم ورزی، محمد ساربان، مجید جعفری، شهرداد بانکی، عباس علی محمدی، امیر رضا انوریان و غزل فدان دیگر بازیگرانی هستند که در کنار مارال بنی‌آدم در این فیلم سینمایی به ایفای نقش پرداختند.

پخش «پروین» را عامریان فیلم بر عهده دارد.

ساخت تیزر: یوسف بخشایش

نوشته تیزر تازه «پروین» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر سه میز این قسمت از برنامه مربوط به فیلم‌های روی پرده سینمای ایران خواهد بود.

در میز اول امیر قادری و رضا صدیق در حضور محمدرضا شریفی‌نیا و محمدرضا ورزی، فیلم سینمایی «پروین» را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهند.

در میز دوم، جواد طوسی و رضا صدیق فیلم سینمایی «علت مرگ؛ نامعلوم» را نقد می‌کنند.

همچنین فیلم سینمایی «برف آخر» نیز با حضور آرش خوشخو و محمد قربانی نقد و بررسی می‌شود.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و با اجرای بهروز افخمی جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته «پروین» به برنامه «هفت» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

طراحی پوستر این فیلم سینمایی را محمدرضا شریفی‌نیا انجام داده است.

فیلم سینمایی «پروین» از امروز چهارشنبه ۱۲ دی ماه در سینماهای سراسر کشور بر پرده می‌رود.

«پروین»، برگی از زندگی پروین اعتصامی بانوی شاعر ایرانی است که در  چهل و دومین جشنواره فیلم فجر؛ در شش رشته کاندید شده و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را برای مارال بنی‌آدم به ارمغان آورد.

در این فیلم سینمایی علاوه بر مارال بنی‌آدم در نقش پروین اعتصامی، هنرمندانی همچون آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین پاکدل، محمدعلی نجفی، امیرحسین صدیق، رامین ناصرنصیر، رضا فیاضی، بیژن بنفشه‌خواه، یوسف صیادی، حسام نواب‌صفوی، ملیکا شریفی‌نیا، محمد شعبان‌پور، الهه جعفری، محمدرضا شهبانی‌نوری، مریم ورزی، محمد ساربان، مجید جعفری، شهرداد بانکی، عباس علی محمدی و امیر رضا انوریان حضور دارند.

پخش «پروین» را عامریان فیلم بر عهده دارد.

نوشته پوستر «پروین» همزمان با اولین روز اکران منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پروین» از روز چهارشنبه ۱۲ دی‌ماه در سینماهای سراسر کشور بر پرده می‌رود. پیش‌فروش این فیلم سینمایی در سامانه‌های رسمی بلیت سینما آغاز شده است.

«پروین»، برگی از زندگی پروین اعتصامی بانوی شاعر ایرانی است که در  چهل و دومین جشنواره فیلم فجر؛ در شش رشته کاندید شده و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را برای مارال بنی آدم به ارمغان آورد.

در این فیلم سینمایی علاوه بر مارال بنی‌آدم در نقش پروین اعتصامی، هنرمندانی همچون آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین پاکدل، محمدعلی نجفی، امیرحسین صدیق، رامین ناصرنصیر، رضا فیاضی، بیژن بنفشه‌خواه، یوسف صیادی، حسام نواب‌صفوی، ملیکا شریفی‌نیا، محمد شعبان‌پور، الهه جعفری، محمدرضا شهبانی‌نوری، مریم ورزی، محمد ساربان، مجید جعفری، شهرداد بانکی، عباس علی محمدی و امیررضا انوریان حضور دارند.

پخش «پروین» را عامریان فیلم بر عهده دارد.

ساخت تیزر: محمد واحد

نوشته رونمایی از تیزر فیلم سینمایی «پروین» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پروین»، برگی از زندگی پروین اعتصامی بانوی شاعر ایرانی است که در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر؛ در شش رشته کاندید شده و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را برای مارال بنی‌آدم به ارمغان آورد.

در این فیلم سینمایی علاوه بر مارال بنی‌آدم در نقش پروین اعتصامی، هنرمندانی همچون آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین پاکدل، محمدعلی نجفی، امیرحسین صدیق، رامین ناصرنصیر، رضا فیاضی، بیژن بنفشه‌خواه، یوسف صیادی، حسام نواب‌صفوی، ملیکا شریفی‌نیا، محمد شعبان‌پور، الهه جعفری، محمدرضا شهبانی‌نوری، مریم ورزی، محمد ساربان، مجید جعفری، شهرداد بانکی، عباس علی‌محمدی و امیررضا انوریان حضور دارند.

طراح پوستر این اثر محمد تقی‌پور است.

این اثر درخشان محصول مشترک بنیاد سینمایی فارابی و وزارت میراث ‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی است و پخش «پروین» را عامریان فیلم بر عهده دارد.

نوشته رونمایی از پوستر «پروین» در آستانه اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر قرار باشد فراتر از این جنس داده‌های حداقلی، آشنایی بیشتری با پدیده‌ای پیدا کنیم، سراغ منابع معتبرتر می‌رویم و شاید حتی کتاب و مقاله بخوانیم. اما وقتی قرار است به تماشای فیلمی با موضوع «پروین اعتصامی» بنشینید، چه انتظاری از آن دارید؟ احتمالاً اینجا دیگر چیزی فراتر از «فهرست داده‌ها» و «اعتبار منابع» برایمان موضوعیت پیدا می‌کند و این درست همان مرحله‌ای است که می‌توان درباره تک‌تک ساخته‌های محمدرضا ورزی تا به امروز، با او به گفت‌وگو و چالش پرداخت؛ از «تبریز در مه» و «معمای شاه» در تلویزیون گرفته تا «ابراهیم خلیل‌الله» و «قصه عشق پدرم» در سینما!

محمدرضا ورزی، یک پژوهشگر تاریخ خوش‌سلیقه است. ارزش‌های داستانی نهفته در لابه‌لای روایت‌های تاریخی را غالباً به‌درستی تشخیص می‌دهد و تقریباً هیچ پروژه‌ای را تا به امروز کلید نزده است که بتوانیم ارزش سوژه محوری آن را زیر سؤال ببریم. او حتی در استخراج و چیدمان داده‌های تاریخی در کنار یک دیگری برای رسیدن به یک خط روایی منسجم و قابل انعکاس در قالب یک سریال یا فیلم سینمایی هم تبحر پیدا کرده و به‌خوبی از  پس حذف و اضافه داده‌های فرعی به نفع یک روایت منسجم برمی‌آید. اما مشکل کجاست؟ او به همین اندازه که در مواجهه با تاریخ و مستندات تاریخی تبحر دارد، از هنر «قصه‌گویی»‌ بی‌بهره است. ورزی غالباً در تبدیل یک «کاراکتر تاریخی» به یک «کاراکتر داستانی» ناکام می‌ماند و تفاوت میان این دو، همان هنری است که فیلمسازی همچون زنده‌یاد علی حاتمی بر قله آن تکیه زده است. شخصیت‌های تاریخی در فیلم‌های حاتمی را هیچ‌گاه تاریخ‌پژوهان تأیید نکردند و همواره هم با او برسر جدال بودند اما همه آن‌ها امروز بخشی از هویت «سینمای ایران» شده‌اند.

همه این مقدمه طولانی برای این بود که به فیلم «پروین» برسیم. فیلم تازه محمدرضا ورزی که بازهم سوژه‌ای درجه یک ناب دارد اما از همین امروز می‌توان به انتظار فراموش شدنش در حافظه جمعی سینمادوستان نشست، چرا که «پروین» از جنس تاریخ است، نه سینما. فیلم تازه محمدرضا ورزی اطلاعات تاریخی تازه‌ای را درباره پروین اعتصامی در دل خود دارد اما حتی با بازی حساب‌شده و قابل‌تحسین مارال بنی‌آدم هم نتوانسته است یک شخصیت سینمایی از این شاعر بنام، روانه پرده کند. اگر در پاسخ به سؤال ابتدای این یادداشت، احساس می‌کنید اطلاعات ناقصی دارید و انگیزه لازم برای کنجکاوی درباره این سوژه را هم دارید، حتماً یک بار دیدن «پروین» برایتان جذاب است، اما «سینما» چیز دیگری است. منتظر تماشای یک «فیلم» نباشید!

نوشته معمای پروین…! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست محمدرضا ورزی (کارگردان)، محمدرضا شریفی‌نیا (بازیگر و تهیه‌کننده)، مارال بنی‌آدم، آزیتا حاجیان، ملیکا شریفی‌نیا، محمدرضا شهبانی نوری، محمد شعبان پور(بازیگران)، علی کیان ارثی (صدابردار)، بهزاد عبدی (آهنگساز)، شهرام خلج (طراح چهره‌پردازی)، مسعود اوسطی (طراح صحنه)، مهدی حسینی‌وند (تدوینگر)، فرشاد خالقی (فیلمبردار)، رویا ابراهیمی (طراح لباس) و مهرداد جلوخانی (صداگذار) حضور داشتند.

محمدرضا ورزی کارگردان این اثر در ابتدای این نشست گفت: از همه دوستان علی‌الخصوص بانوان سپاسگزارم که فیلم را تماشا کردند. ایده این فیلم حدودا ۱۲ سال پیش در ذهن من شکل گرفت. علاقه‌مند هستم در حوزه مفاخر کار کنم و در سینمای ایران جای زندگینامه مفاخر خالی است. چند بار فیلمنامه را بازنویسی کردم و واقعا منابع زندگینامه‌ای پروین اعتصامی گسترده نیست.

مارال بنی آدم گفت: از تهیه کننده و کارگردان برای دعوت به پروژه سپاسگزارم. بازی در این نقش سعادت بزرگ و بزرگترین شانس هنری من بود. من پیش از آغاز سر مزار ایشان رفتم و کسب اجازه کردم. امیدوارم سینمای ایران از این مشاهیر بهره ببرد. زندگینامه افرادی که می‌تواند راه و روش درستی به ما بیاموزد.

وی ادامه داد: زمانی که به این پروژه اضافه شدم فرصت کمی داشتم و ساعت‌ها با آقای ورزی جلسه داشتیم و منابع را در اختیار من گذاشتند. از محققین هم درخواست کردم که مطالب و منابع مختلف از این بزرگوار را در اختیار من بگذارند. نامه‌هایی از این شاعر بزرگ را در اختیار من گذاشتند که به دوست صمیمی خود ارسال می‌کرده است. تمام منابع را کنار هم قرار دادم و تلاش کردم تا از همه آن‌ها بهره ببرم.

آزیتا حاجیان نیز مطرح کرد: برای من بازی در نقش مادر پروین افتخار بزرگی بود. شاید نسل نو بیشتر با فروغ آشنا باشند ولی واقعا پروین شعرهای بسیار زیبایی دارد.

وی در ادامه افزود: هر منبعی که بود در اختیار ما گذاشتند. مادر پروین هم مانند هر مادر دیگری نگران فرزندش بود. من یک مادر را با تمام دغدغه‌هایش بازی کردم.

ملیکا شریفی نیا بیان کرد: نقش آگرین برای من بسیار جذاب بود و این شخصیت زایده تخیل نویسنده است و وجود خارجی ندارد. با تمام وجودم سختی‌ها و غمش را حس کردم. خیلی از آقای ورزی سپاسگزارم که به من کمک کردند. از مادر عزیزم و مارال نیز سپاسگزارم.

محمد شعبان‌پور دیگر بازیگر این فیلم گفت: من قرار بود فضل الله را بازی کنم اتفاقاتی افتاد و گفتند تو ابوالفتح را بازی کن. مدتی گذشت و گفتند پروین را بازی کن! خیلی سپاسگزارم از آقای شریفی نیا و ورزی و خیلی سخت است در این فضا به کسی که کار اول سینمایی‌اش را انجام می‌دهد. بیشتر من را با کارهای طنز می‌شناسند و واقعا هر کسی این ریسک را نمی‌کند. به همین دلیل از آقای ورزی و شریفی نیا سپاسگزارم. اگر نقش خوب درآمده شما به پارتنرهای من نگاه کنید.

بنی آدم بیان کرد: واقعیت رقابت سیمرغ جذاب است. ولی امیدوارم بازیگری که لیاقتش را دارد سیمرغ را به خانه ببرد. پدر و مادرم فیلم را دیدند و پدرم گفتند از تو راضی هستم و این بزرگترین سیمرغ برای من بود.

محمدرضا شهبانی نوری بازیگر دیگر این فیلم گفت: بعد از ۲۶ سال آقای شریفی نیا دوباره یاد من کردند. ما در درخت گلابی کار کرده بودیم. آقای شریفی نیا به من کمک کردند. در این مدت ۲۰ فیلم کوتاه ساختم. از همه همکاران عزیز و بزرگوارم سپاسگزارم. از استاد عزیزم خانم حاجیان سپاسگزارم که به من بسیار کمک کردند.

وی ادامه داد: جنبه آموزشی سینما برای من بسیار مهم است. از اینکه در فیلمی بازی کردم که خاصیت آگاهی بخشی و سرگرمی هم دارد، واقعا خوشحالم. چنین آثاری می‌توانند به جامعه کمک کنند.

علی کیان ارثی صدابردار گفت: بیش از نیمی از صدای این اثر سر صحنه انجام شده است. در ساخت این گونه آثار خیلی صدابرداری کار سختی را در پیش دارد و به دیده شدن اثر کمک می‌کند.

فرشاد خالقی فیلمبردار این فیلم گفت: امیدوارم از فیلم خوشتان آمده باشد. برای فیلمبردار حضور در چنین آثاری خوشبختی است. این چندمین همکاری من با آقای ورزی بود. نوع دوربین و لنزها طوری بود که بتوانیم بافت مورد نظر فیلم را در بیاوریم و در بحث نور هم مثلا در نورپردازی خانه پروین تلاش کردیم از نورهای نرم استفاده کنیم. وارد هر صحنه که میشدم با حس و حال پروین وارد می‌شدم. از گروه فیلمبرداری به طور ویژه تشکر می‌کنم.

بهزاد عبدی آهنگساز این اثر گفت: موسیقی فیلم یکی از پروژه های سخت و دومین تجربه همکاری من با آقایان شریفی نیا و ورزی بود. به خاطر ماجرایی که روی پرده اتفاق می‌افتد کار را بسیار دوست دارم و از کار خود راضی هستم. اگر اتفاقی افتاده مجموعه بوده و من هم تلاش کردم صدای دوستان را به گوش برسانم. ساز اصلی ویولن سل بود که نوعی صدای عاشقانه است. از ساز بالاوان و ارکستر زهی نیز در کار وجود داشتند.

وی افزود: موسیقی ریتم دارد. طبیعی است که موسیقی بدون ریتم اصلا وجود ندارد. اصل ماجرا این است ما تلاش کردیم ریتم را درنظر بگیریم اگر موفق بودم لطف خدا و همراهی دوستان بوده است.

در بخش دیگر این نشست مسعود اوسطی طراح صحنه گفت: مانند کارهای تاریخی سختی‌های خود را داشت و تمام تلاش خود را کردیم تا به بهترین شکل ممکن کار را پیش ببریم.

مهرداد جلوخانی صداگذار این اثر گفت: سعی کردیم خارج از قاب چیزی انجام نشود.

محمدرضا ورزی بیان کرد: به میزانی که فیلمنامه نیاز داشت به فضل الله خان پرداختیم. تا جایی نشان دادیم که به طلاق رسید. طلاق که یکی از دستاوردهای آن اشعار خانم پروین اعتصامی بود.

این کارگردان گفت: زندگی مفاخر را دوست دارم. نسل جدید فیلمساز بیشتر به تولید چنین آثاری توجه کنند. فیلم تختی و کمال‌الملک این دو بیوگرافی بودند که ماندگار شدند و جای این دست فیلم‌ها واقعا خالی است.

ورزی مطرح کرد: درباره فرازهایی که انتخاب کردم از ابتدا با آقای شریفی نیا مشورت می‌کردیم و هدف اصلی من از این بیوگرافی یک پیام بود. پیام من بیشتر این بود که یک زن در شرایط خاص دوران خودش برای تثبیت خود چقدر تلاش کرد و متاسفانه در زمان خودش طمع شهرت را نچشید. در زمان فیلمبرداری هم همچنان روی فیلمنامه کار می‌کردیم و سعی کردیم به مطلوب‌ترین شکل ممکن برسیم.

وی افزود: فروغ فرخزاد که اشعارشان را دوست دارم، نمیدانم چرا این مرزبندی بین دو شاعر اتفاق افتاد و قیاس شکل گرفت.

این کارگردان ادامه داد: خانواده در پروین شدن پروین اعتصامی بسیار تاثیرگذار بودند و به همین دلیل در این فیلم به زندگی این خانواده تمرکز شده بود. جایی که شکل‌گیری شخصیت پروین شکل گرفت.

ورزی افزود: انتخاب من برای نقش پدر، خود آقای شریفی نیا بودند؛ برخلاف نظر خود آقای شریفی نیا.

محمدرضا ورزی مطرح کرد: یکی از مهم ترین منابع ما، از نگاه منتقد و کسی است که دشمنی با پروین داشته است؛ کتابی تحت عنوان تهمت شاعری. نکاتی گفته بود که خود مشاهده کرده بود. فردی که آقای بیژن بنفشه خواه نقش او را بازی کردند. مجموع مقالات و مصاحبه ها نیز ازجمله منابع مهم ما بودند.

کارگردان فیلم «پروین» گفت: ما نمی‌توانستیم تمام ابعاد زندگی پروین را در یک فیلم نشان دهیم در غیر این صورت باید یک سریال می‌ساختیم.

وی ادامه داد: آگرین برگرفته از اشعار پروین بود. جایی که به مردم کمک و مهربانی می‌کرد و… . تلاش کردم و انتخاب کردم که این بخش از زندگی پروین را نشان دهم.

محمدرضا شریفی‌نیا تهیه‌کننده و بازیگر «پروین» در انتها گفت: الان دنیا دنبال چهره که کاملا شبیه باشد، نمی‌گردد. از نظر من یک پروین ساخته شد. من دیگر مارال بنی‌آدم را پروین می‌دانم. بسیار ارزشمند است که به یک شخصیت با مفاهیم درونی‌اش بپردازیم نه صرفا چهره.

وی درباره حاشیه‌هایی که درباره نزدیک نبودن شباهت چهره او با پدر پروین توضیح داد: چهره بیست و چند ساله پدر پروین را کنار تصویر شصت و خرده ای ساله من گذاشته و آن را مقایسه می‌کنند.

شریفی‌نیا در پایان گفت: واقعا دوست نداشتم به عنوان بازیگر در این پروژه باشم. ولی باعث افتخارم است که در این پروژه فاخر حضور داشتم. پروین تنها زنی است که حق خود را از این جامعه گرفت.

نوشته محمدرضا ورزی: زندگی مفاخر را دوست دارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همزمان با این نمایش ویژه، از پوستر و دومین تیزر «پروین» که توسط محمدرضا شریفی‌نیا طراحی و ساخته شده است، رونمایی شد.

این فیلم که در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین جشنواره فیلم فجر با سایر آثار این دوره از جشنواره به رقابت می‌پردازد، به داستان زندگی پروین اعتصامی شاعر معاصر ایرانی پرداخته است و مارال بنی‌آدم در این اثر نقش پروین را ایفا می‌کند.

از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین پاکدل، محمدعلی نجفی، امیرحسین صدیق، رامین ناصرنصیر، رضا فیاضی، بیژن بنفشه‌خواه، یوسف صیادی، حسام نواب‌صفوی، ملیکا شریفی‌نیا، محمد شعبان‌پور، الهه جعفری، محمدرضا شهبانی نوری، مریم ورزی، محمد ساربان، مجید جعفری، شهراد بانکی، عباس علی محمدی اشاره کرد.

دیگر عوامل این فیلم عبارتند از: فرشاد خالقی مدیر فیلمبرداری، مهدی حسینی‌وند تدوین، بهزاد عبدی آهنگساز، ارسلان کیان‌ارثی مدیر صدابرداری، شهرام خلج طراح چهره‌پردازی، مسعود اوسطی طراح صحنه، سوفیا شکری صحنه‌آرا، رویا ابراهیمی طراح لباس، روهام مخدومی دستیار اول کارگردان، حسین متّحد مدیر برنامه‌ریزی، سحرناز ضیایی منشی صحنه، احمدرضا شجاعی عکاس، نیما دبیرزاده اصلاح رنگ و نور، مهرداد جلوخانی صداگذاری، آرش آقابیک جلوه‌های ویژه میدانی، مریم ورزی مستند پشت صحنه، امیر فیاض، علیرضا حق شناس، سعید هرانُف، حمید نخعی گروه تولید و تدارکات و مریم قربانی‌نیا مشاور رسانه‌ای.

«پروین» محصول مشترک بنیاد سینمایی فارابی و وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی است.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «پروین» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «پروین» که امسال در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین جشنواره فیلم فجر حضور دارد، نگاهی متفکرانه و لطیف به زندگی این بانوی فرهیخته ایرانی دارد. پروین اعتصامی در ادبیات معاصر فارسی، علاوه بر جایگاه داخلی، در ابعاد جهانی نیز مورد احترام و توجه است. فیلمنامه «پروین» را محمدرضا ورزی نوشته و عواملی که در ساخت این اثر سینمایی همکاری داشته اند عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: فرشاد خالقی، مهدی حسینی وند، تدوین: مهدی حسینی وند، آهنگساز: بهزاد عبدی، مدیر صدابرداری: ارسلان کیان ارثی، طراح چهره پردازی: شهرام خلج، طراح صحنه: مسعود اوسطی، صحنه آرا: سوفیا شکری، طراح لباس: رویا ابراهیمی، دستیار اول کارگردان: روهام مخدومی، مدیر برنامه ریزی: حسین متحد، منشی صحنه: سحرناز ضیایی، عکاس: احمدرضا شجاعی، اصلاح رنگ و نور: نیما دبیرزاده، صداگذاری: مهرداد جلوخانی، جلوه های ویژه میدانی: آرش آقا بیک، مستند پشت صحنه: مریم ورزی، گروه تولید و تدارکات: امیر فیاض، علیرضا حق شناس، سعید هرانُف، حمید نخعی.

«پروین» که محصول مشترک بنیاد سینمایی فارابی و وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی است، روز سه شنبه ۱۷ بهمن ماه، مقارن با ششمین روز از جشنواره بین المللی فیلم فجر، ساعت ۲۲ در خانه جشنواره روی پرده می رود.

نوشته تیزر فیلم سینمایی «پروین» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از روابط عمومی سریال «پروین»، سریال «پروین» دومین همکاری جلیل سامان با سید احمد کاشانچی تهیه‌کننده باسابقه است و این کارگردان با ساخت آن سه‌گانه خود در ژانر سریال‌های عاشقانه در فضای انقلاب اسلامی را تکمیل می‌کند.

نوشته بازیگران جدید به سریال «پروین» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از  روابط عمومی سریال «پروین»، جلیل سامان فیلمنامه نویس و کارگردان شناخته شده پیش تولید سریال جدید خود «پروین» را با انتخاب مسعود رایگان به عنوان یکی از نقش های اصلی، وارد مرحله انتخاب بازیگران حرفه ای کرد.

وی با وسواسی مثال زدنی از چهارم شهریور قریب به دو ماه و نیم است که پیش تولید سریال را پیش می برد.

پیش از این اعلام شده بود «پروین» در ۱۵ قسمت ساخته می شود اما به تازگی هشت قسمت به سریال اضافه شده و اثر جدید سامان در٢٣ قسمت ساخته خواهد شد.

در برخی خبرها زمان پخش سریال دهه فجر معرفی شده بود، اما تیم «پروین» بدون دغدغه رساندن سریال به مناسبت خاصی، با تأمل بیشتر مراحل مختلف کار را انجام می دهند.

سامان که پیش از این سریال های موفق و به یاد ماندنی «ارمغان تاریکی» و «پروانه» را ساخته است، با ساخت «پروین» به نوعی سه گانه خود را در ژانر سریال های عاشقانه در فضای انقلاب تکمیل می کند.

دو ساخته قبلی وی با برگزاری اختتامیه جشنواره جام جم در سال ۹۲ در بخش مجموعه‌های نمایشی با دریافت ۹ جایزه رکورد زدند.

عوامل پشت صحنه «پروین» عبارتند از تهیه کنندگان: سیداحمد کاشانچی و محمود رضایی، سرپرست فیلمنامه: جلیل سامان، مدیر تصویربرداری: شاپور پورامین، طراح صحنه و لباس: اصغر نژاد ایمانی، طراح گریم: مجید اسکندری، مدیر برنامه ریزی و دستیار اول کارگردان: رضا بختیاری نیک، مدیر تولید: سید دانیال کاشانچی، مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری فیلم ملک و روابط عمومی: مریم عرفانیان.

نوشته جلیل سامان برای سریال جدیدش بازیگر انتخاب کرد/ مسعود رایگان اولین بازیگر «پروین» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سری‌سازی در تلویزیون به چند سریال مثل «پایتخت»، «هوش سیاه»، «ارمغان تاریکی» و «پروانه»، «مرد هزار چهره» و «مرد دو هزار چهره» محدود می‌شود. با مروری بر ساختار و قصه این سریال‌ها آیا به این نتیجه نمی‌رسیم که سری‌سازی از قاعده واحدی در تلویزیون پیروی نمی‌کند؟

درباره سری‌سازی باید بین کارهای مختلف تفاوت قائل شد. مثلا در «پایتخت» ‌‌‌همان کاراکتر‌ها هستند که در سری‌های بعدی ادامه می‌یابند و با کم و زیاد شدن خرده داستان‌ها به آنها پرداخته می‌شود، اما در مورد کارهای خودم باید بگویم که «ارمغان تاریکی» و «پروانه» اساسا قصه‌های متفاوتی داشتند. همچنین سریال بعدی‌ام «پروین» که در ادامه دو اثر قبلی است، با این دو ارتباط ماهوی و مضمونی دارد اما در «پایتخت» و نظایر آن بیشتر ارتباط کاراکتری دیده‌ایم.

به‌نظر می‌رسد دوگانه و چندگانه‌های تلویزیون بعد از دریافت بازخورد مخاطبان است که ساخته می‌شوند نه الزاما برخورداری از قصه‌ای جذاب که از ابتدا هم می‌توان گفت قابلیت ادامه یافتن دارد. به نظرتان این روند اشتباه نیست؟

نه، به نظرم هم می‌توان نسبت به میزان استقبال مخاطبان از یک سریال تصمیم بر ساخت سری دوم و چندم آن گرفت و هم بر اساس جذاب بودن و قابلیت‌های قصه. زیرا داشتن مخاطب برای یک اثر سرمایه‌ محسوب می‌شود چراکه کار‌ها ساخته می‌شوند تا دیده شوند. حال اگر سریالی مثل «پایتخت» توانسته در سری اول به این توفیق برسد، کار سازنده‌اش را در سری‌های بعدی تسهیل می‌کند. زیرا او می‌تواند در سری‌های بعدی با کمترین انرژی توجه مخاطبان را به ساخته‌اش جلب کند.

اما مشکل درست همین‌جاست که سری‌های بعدی یک سریال نمی‌توانند به توفیق اولی برسند و گروه سازنده را به این نتیجه می‌رسانند که دیگر نباید ادامه داد. در حالی که مجموعه‌های خارجی شاید تا ۲۰ و ۳۰ فصل هم ادامه می‌یابند و بیننده خود را همیشه منتظر سری جدید نگه می‌دارند.

خب، اگر فرصت کافی برای نگارش و سرمایه کافی برای ساخت یک سریال باشد، می‌توان چنین اتفاقی را در ایران هم انتظار داشت. نه اینکه مدیران یک ماه مانده به نوروز یا دهه فجر تصمیم بگیرند سریال مناسبتی بسازند و با قصه‌های بی‌مایه کار را کلید بزنند. سری سازی بد نیست و ضعف سری‌های دوم یا چندم در ایران به مشکلات و شرایط گروه سازنده و مدیران سازمان برمی‌گردد.

یعنی مهم نیست که قصه ضعیف باشد یا نه؟

حتما مهم است. اگرچه سریال ممکن است به‌خاطر موفقیت سری اول درصدی بیننده داشته باشد اما وقتی قصه ضعیف باشد، بهتر است که سریال در سری‌های بعدی متوقف شود و دیگر ادامه نیابد.

«ارمغان تاریکی» با چه ایده‌ای در «پروانه» دنبال شد که در «پروین» هم به‌نوعی ادامه می‌یابد؟

در «ارمغان تاریکی» و «پروانه» به مقطعی پرداخته‌ام که به‌نظرم آنطور که باید، دیده نشده است. ما از انقلاب گذشته‌ایم اما نه خوب قبل و نه خوب بعد از آن و جریان‎های ناشناخته‌ای را می‌شناسیم که می‌توان از منظر تاریخی به بسیاری از آنها پرداخت. این یکی از دلایلی بود که باعث شد «پروانه» را در ادامه «ارمغان تاریکی» بسازم. دوم اینکه قصه‌ای داشتم برای گفتن و هنوز هم قصه‌های زیادی دارم که می‌توانم در آن دوره زمانی بازگو کنم.

یعنی بستر زمانی صرفا عاملی برای دنباله‌سازی این دو سریال تا اینجا و «پروین» از این به بعد است؟

نه، کاراکترهای این قصه‌های تاریخی، چیزی به نام عشق و آرمان داشتند که به‌خوبی می‌توانستم درباره‌شان قصه بگویم و آنها را مرور کنم.

یعنی امروزی‌ها ندارند؟

به نظرتان من به چه آرمانی از جوان‌های دهه ۹۰ می‌توانم اشاره کنم؟

قطعا حرف‌هایی برای گفتن هست.

اما کم است.

خب این باعث می‌شود همیشه در گذشته باقی بمانیم.

نه، اگر به گذشته طوری نگاه کنیم که مسیر آینده‌مان را روشن کند و اشکالات را به ما نشان بدهد، انگار قصه‌ای معاصر روایت کرده‌ایم. اگر اینطور نباشد اصلا چرا در قران کریم آنقدر بر تاریخ تاکید شده و نگاه عبرت‌آمیز به آن وجود دارد؟ تاریخ بسیار آموزنده است. متاسفانه جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند و بی‌انگیزه و بدون آرمان شده‌اند. برای من سوال است که جوان نسل سومی و چهارمی واقعا چه انگیزه‌ای را در زندگی دنبال می‌کند؟ در حالی که در مقطع انقلاب سطحی‌ترین انسان‌ها حداقل آرمانی بزرگ داشتند و می‌خواستند قله‌ای را فتح کنند. بنابراین اگر من بخواهم قصه امروز را بگویم، باید درباره مسائلی مثل مد و مدگرایی باشد که البته فیلمنامه‌ای هم برای آن نوشته‌ام که در سینما می‌سازم.

مگر هدف سریال‌سازی فقط نمایش آرمان‌گرایی است؟ پس تکلیف همذات‌پنداری مخاطب با کاراکترهای یک سریال چه می‌شود؟ او می‌خواهد اثری نزدیک به شرایط جامعه خود ببیند. ضمن اینکه برای نسل آینده‌ای که می‌خواهد با سریال‌های قدیمی گذشته‌ای را مرور کند با این تفکر، چه چیزی تولید خواهیم کرد؟

خب، کسانی هستند که دارند سریال‌های روز تولید می‌کنند. حالا یک نفر مثل من درباره گذشته سریال بسازد که اتفاقی نمی‌افتد.

بله، اما وضعیت درباره بقیه سریال‌ها هم مشابه است. آنها هم از واقعیت فاصله دارند. به نظرتان با این شرایط باز هم می‌توانیم بگوییم سریال‌های ما در آینده کارکردی دارد؟

کدام سریال‌ها؟

همه‌شان که در ویژگی روزآمد بودن ضعف دارند.

بعضی‌هایشان نمی‌توانند، بعضی‌ها هم می‌توانند اما من فقط می‌توانم درباره کارهای خودم صحبت کنم. آن هم کاملا نه. چراکه ترجیح می‌دهم دیگران قضاوت کنند.

پس به این نتیجه می‌رسیم که شما در سریال‌هایتان همیشه آرمان‌گرایی را ادامه داده‌اید و خواهید داد.

بیننده تلویزیون عمدتا به دنبال سرگرم شدن است. کسانی هم هستند که با هدف آموزش پای تماشای تلویزیون می‌نشینند. از طرفی برنامه‌سازانی هستند که می‌خواهند در کنار سرگرمی مفاهیم مورد نظر خود را به بیننده القا کنند. بنابراین کارهای مختلفی در ایران با اهداف متفاوتی ساخته می‌شود و به‌طور کلی تلویزیون جمهوری اسلامی بیشتر به‌دنبال انتقال محتواست تا صرفا سرگرم کردن مخاطب. طبیعی است که با توجه به محدودیت مالی سازمان، محتواگرایی پررنگ‌تر هم می‌شود. چراکه تلویزیون وقتی هزینه‌ای می‌کند، می‌خواهد نتیجه بخش هم باشد. از طرفی باید شرایط خاص کشورمان را هم در نظر بگیریم. ما از ابتدای انقلاب تاکنون با توطئه و درگیری مواجه بوده، هستیم و خواهیم بود و عملا به واسطه درگیری‌ها در کشورهای منطقه در یک جنگ قرار داریم و ما در خارج از مرز‌ها برای دفاع از کشورمان می‌جنگیم. طبیعی است در این شرایط آرمان، عشق و هدف جایگاهی جدی در آثار فرهنگی داشته باشند.

تلویزیون بخش عمده‌ای از مخاطبان خود را در سال‌های اخیر از دست داده است. یکی از دلایل آن افزایش شبکه‌هایی ماهواره‌ای است که اتفاقا بر عنصر سرگرم کردن مخاطب دست گذاشته‌اند و یکی از دلایل آن هم به ضعف ما بر می‌گردد که به قصه‌هایی که به قول شما ارزش و محتوا محور است، خوب نپرداخته‌ایم.

به نظرم دلیل دوم بیشتر درباره از دست دادن مخاطبان صدق می‌کند.

پس شما توپ را در زمین سازندگان می‌اندازید! آنها مقصرند وگرنه ما می‌توانستیم همچنان مخاطبان تلویزیون را حفظ کنیم و حتی بر تعدادشان بیفزاییم.

نه صرفا؛ سازندگان تنها بخشی از یک مجموعه هستند. ما در این ماجرا باید سه بخش سازندگان، مدیریت و سیاست‌ها را در نظر بگیریم. فرض کنید اگر اعتماد مردم به شبکه خبری سلب شود، مردم دیگر به اخبار تلویزیون اعتماد نخواهند کرد و آن را وارونه ارزیابی می‌کنند. درباره سریال‌ها هم این نکته صدق می‌کند. یک جایی دست تلویزیون برای بیننده رو می‌شود و مخاطب درمی‌یابد که تلویزیون با چه هدفی دارد سریال‌سازی می‌کند. کاری که غرب می‌کند، یک سوزن زدن به‌خود و یک جوالدوز به دیگران است اما ما در برنامه‌سازی به خودمان سوزن نمی‌زنیم!

آن سوزن چیست که باید به خودمان بزنیم؟

نقد خودمان. متاسفانه در این موضوع ضعف داریم. همیشه می‌گوییم مردم باید احساس کنند که در تلویزیون پیوسته در حال رو به رو شدن با واقعیت هستند.

ضمن اینکه من فکر می‌کنم ما در تلویزیون همیشه تدافعی عمل کرده‌ایم و برنامه‌ای، سریالی یا فیلمی علیه چیزی ساخته‌ایم تا این که خود مبتکر و خلاق باشیم.

درست است. علاوه بر کم‌کاری هنرمندان، رسانه مهاجم دشمن در جنگ نرم خط قرمزی هم ندارد. همچنین سرمایه و امکانات بیشتری دارد و اساسا شیطان همیشه جذاب‌تر به نظر می‌رسد. محتواهای سریال‌های خارجی هم عمدتا درباره موضوعاتی مثل خیانت و روابط پنهان است که خود به‌خود موضوع جذابی است.

ما هم که در سینما و تلویزیون خودمان دقیقا به همین موضوعات می‌پردازیم.

بله اما در سینمای ایران که صحنه‌های غیراخلاقی نمایش داده نمی‌شود! ضمن اینکه مگر هزینه‌ای که برای ساخت فیلم یا سریال ایرانی ساخته می‌شود با فیلم و سریال‌های خارجی برابر است؟ بنابران هر جا پول باشد آدم‌ها به آن سمت جلب می‌شوند. در ایران اگر نوجوانی بخواهد با هدف درآمدزایی انتخاب رشته کند، قطعا از میان نویسندگی، پزشکی و تجارت سومی را انتخاب می‌کند. لذا مجموعه‌ای دست به‌دست هم می‌دهند تا ما بتوانیم در قالب آن تاثیرگذار باشیم. ما از سال ۵۷ به بعد همیشه در موضع تدافعی بوده‌ایم. همیشه عده‌ای می‌خواستند کودتا کنند. هشت سال دفاع کرده‌ایم. بار‌ها تهدید شده‌ایم و در کشورهای اطرافمان شرایط ناپایداری وجود داشته و دارد. در این شرایط اولویت کشور برقراری امنیت برای مردم قرار خواهد بود. هنر و سرگرمی در این وضعیت در حاشیه است و وقتی حرفه ما به حاشیه می‌رود و هزینه‌اش صرف کارهای دیگر می‌شود، چنین نتیجه‌ای را هم باید انتظار داشته باشیم. سازمان صداوسیما از اواخر دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد حقش را نگرفته است. چرا که به تعبیری بحران‌های مالی و مسائل عمده‌تری در کشور وجود داشته است. مگر می‌شود نان مردم را نداد و به‌جایش فیلم و سریال ساخت؟ تازه آن هم فیلم و سریالی که مردم نمی‌بینند و سریال‌های ترکیه‌ای را به آن ترجیح می‌دهند.

اما چه کاری عمده‌تر از کار فرهنگی و چه هزینه‌ای اولی‌تر از آن؟ اساسا جنگ نرم یعنی عرصه نبرد فرهنگی…

بله این فرمایش و تاکید مقام معظم رهبری است و افراد خبره فرهنگی هم بر آن اتفاق نظر دارند. اما آیا دولتمردان هم چنین می‌اندیشند؟ آنها می‌خواهند یارانه مردم را به موقع پرداخت کنند. بنابراین قضاوت بسیار سخت می‌شود. هرچند که اگر حمایت مردم از انقلاب برداشته شود ما بازنده‌ایم. بنابراین دولتمردان باید از طرفی به تامین معیشت مردم بپردازند و از طرف دیگر هم باید آنها را قانع کنند. اگر به گذشته‌ای نه چندان دور رجوع کنید، متوجه می‌شوید که حتی مردم در شهرها تلفن هم نداشته‌اند اما حالا در دورترین روستاهای کشور ال‌سی‌دی دارند. بنابراین احساس نیاز به این کالاها از کجا آمده است؟ احساس نداشتن از جایی ناشی می‌شود که من در ایده‌آل‌هایم خانه‌ای را ببینم با همه امکانات و توقع آن را دقیقا تلویزیون در مخاطب به‌وجود آورده است. توقعی که در زندگی بیننده محقق نشده و حسرت نداشتن آن را می‌خورد. تلویزیون برای مخاطب نیاز کاذب ایجاد می‌کند و جای نیازهای واقعی‌اش را می‌گیرد. در نتیجه احساس فقر می‌کند و این احساس نتیجه عملکرد تلویزیون است. چون کالاهای لوکس خارجی را تبلیغ کرده است تا پول آن را به برنامه‌سازی تزریق کند. حال در سویی دیگر فیلمسازان خودشان را به آب و آتش می‌زنند تا فیلم‌ها و سریال‌هایی بسازند که بر قناعت و سادگی تاکید کند اما میانه پخش‌‌ همان سریال، تبلیغاتی پخش می‌شود که دقیقا مصرف‌گرایی را رواج می‌دهد و پیام سریال را زیر سوال می‌برد.

منبع: روزنامه صبا

نوشته جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند/ مگر می‌شود نان مردم را نداد جایش سریال ساخت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.