وی با اشاره به اینکه تاریخ سینما و تصویرسازی حتی به ماقبل تاریخ برمی گردد ادامه داد: آنچه باعث شد تا سینما بوجود آید جستجو و پیگیری تصاویر و ایجاد حس حرکت بود. از غارهای ماقبل تاریخ نقاشی و تصویرگری وجود داشت اما در قرن ۱۸ نقاشان به این فکر افتادند که با پشت هم قراردادن تصاویر و تقطیع آنها حس حرکت را ایجاد کنند و در قرن ۱۹ این مساله به عنوان هنر شناخته شد و این اتفاق خواستگاه و منشا سینما شد.

این فیلمساز فرانسوی همچنین گفت: در اوایل دهه ۲۰ این مساله مطرح شد که سینما باید از لحاظ حرکتی و تکنیک وجهه هنری هم داشته باشد. در این زمان دیگر کاملا ثابت شده بود که میزان حرکت تصویر درست در سینما ۲۴ فریم در ثانیه است و ۲۴ تصویر در ثانیه سرعت مقرر برای حرکت سینما شد و بعدها سینماگران با کم و زیاد کردن این تعداد فریم به حرکت تصویر شتاب دادند و یا آنرا کند کردند.

کریر با اشاره به اینکه اغلب تماشاگران نمی دانند که کاهش و یا افزایش تصویر در ثانیه یک جور تقلب است، گفت: اگر فیلمسازی بخواهد مثلا در یک صحنه مشت زنی تصویر را کاهش و یا افزایش بدهد یعنی تند و کند، یک فریم را کم می کند یا زیاد می کند اما تماشاگر آنرا متوجه نمی شود و از زمانی که شیوه های دیجیتال اختراع شد این مساله رایج تر شده است.

*ایران سالن های سینمای بسبار فعالی دارد

وی درباره آینده سینما نیز گفت: آینده سینما واقعیتی است که از آن اطلاعی نداریم. امروز شبکه های توزیع جدیدی بوجود آمده است که شما می توانید آخرین فیلم های روز را بر روی تلویزیون های بزرگ خود در منزل تماشا کنید مانند کاری که netflix می کند . پس این سوال پیش می آید که چرا وقتی من هرشب می توانم فیلم های روز دنیا را در تلویزیون ببینم باید به سینما بروم.

این  فیلمساز فرانسوی بیان داشت: امروز در جهان شاهدیم که در ۵ سال گذشته ۵ هزار سالن سینما در چین ایجاد شده است اما از آن طرف در ایتالیا هرسال تعدادی از سالن های سینما تخریب و یا فروخته می شوند از همین رو بسیار خوشحال کننده است که کشورهایی همچون ایران، فرانسه و آمریکا سالن های سینمایی خوبی دارند که همچنان فعال هستند.

وی با تاکید بر اینکه تاکنون بیش از ۱۰۰ کارگاه فیلمسازی در جهان و ایران برگزار کرده است، گفت: برای من در کارگاه ها این مهم است که شرکت کنندگان از یک نقطه شروع جذابیت دراماتیک را آغاز کنند و این جذابیت باید همراه با یک مانع باشد هرچقدر این میل قوی باشد و مانع ما بزرگتر قطعا جنبه دراماتیک قوی تر است.

کریر واقعیت را بر تخیل ارجح دانست و افزود: باید به واقعیت پیرامون خود توجه کنیم زیرا اگر فقط به سمت تخیل برویم گمراه می شویم اما تخیل یک عضله مهم در مغز است و ما باید دائم آن را پرورش دهیم و وظیفه ماست که آنرا رها نکنیم.

وی در پاسخ به سوالی پیرامون رابطه دیالوگ و تصویر گفت: هیچ قانونی وجود ندارد که یک فیلم باید کم یا پردیالوگ باشد بلکه ارتباط مستقیمی با داستان و شخصیت های فیلم دارد و دیالوگ باید همیشه در خدمت فیلم باشد نه اینکه فیلم اسیر دیالوگ شده باشد.

کریر با اشاره به دوستی خود با لوئیس بونوئل و بازگویی خاطراتی از همکاری اش با او گفت: ما ۲۰ سال با هم کار کردیم و بارها برای نوشتن یک فیلمنامه چند ماه خودمان را قرنطینه می کردیم و حق داشتیم ایده های همدیگر را رد کنیم. ما در زمان ایده پردازی و نگارش فیلمنامه به مخاطب فکر می کردیم و حتی در خیال خود مخاطبانی داشتیم که با آنها مشورت می کردیم.

*تدوین بد فیلم را نابود می‌کند

وی ادامه داد: بونوئل ۳۱ سال از من بزرگتر بود و امروز دختر من به بازماندگان و نوادگان او تدریس می کند. توصیه من این است که در هر حرفه ای با هر فیلمسازی در هر سطحی همکاری کردید درکار به هیچ عنوان تعارف نداشته باشید و کوتاه نیایید. رابطه من با او اینگونه نبود که چون او لوئیس بونوئل بود و شناخته شده، پس من باید هرچه او می گوید انجام دهم و تایید کنم.

کریر با یادی از عباس کیارستمی افزود: هر فیلمی از هر فیلمسازی که می بینیم  اگر به آن فیلم توجه نکنیم آن فیلمساز شکست خورده است و هیچ تفاوتی در این امر بین فیلمسازان نیست.

وی در پاسخ به سوالی پیرامون اهمیت تدوین توضیح داد: در همه قراردادهای من همیشه این نکته وجود داشته که من باید بر سر تدوین حاضر باشم زیرا معتقدم تدوین بد می تواند یک فیلم را کاملا نابود کند. گاهی در هنگام تدوین دیالوگ ها را نیز تغییر دادم.

*نباید نگاهمان صرفا به حضور در جشنواره باشد

این فیلمنامه نویس مشهور در پاسخ به این سوال که امروز جشنواره های مختلف فقط به فیلم هایی با موضوع خاص توجه دارند و آیا ما به عنوان فیلمساز باید در زمان ساخت یک فیلم این امر را مدنظر قرار دهیم یا خیر؟ گفت: وقتی ما یک فیلم می سازیم مهم باید این باشد که آن اثر بهترین کیفیت را داشته باشد و اصلا نباید به جشنواره ها فکر کنیم زیرا گاهی امروز مسائلی اصل است که شاید دو دهه بعد هیچ اهمیتی نداشته باشد همانطور که در دهه های گذشته مسائل بسیاری مهم بود که شاید امروز کمتر توجه می شود.

وی در پایان با تشکر از برگزارکنندگان این کارگاه به ویژه مدیرموزه سینما گفت: خیلی علاقمند بودم که در این کارگاه به شیوه عملی نیز مسائلی را توضیح دهم اما به دلیل تعداد زیاد حاضران اینکار عملی نیست و اگر تعداد افراد حاضر ۲۵ نفر بود می توانستیم درباره سینما به صورت عملی نیز صحبت و تبادل نظر کنیم.

نهال تجدد همسر ژان کلود کریر نیز با تشکر از برگزارکنندگان و استقبال خوبی که از این کارگاه شده است، گفت: کریر به سینما ، هنر و فرهنگ ایران علاقه زیادی دارد.

کارگاه بیان و زبان در سینما با استقبال خوب سینماگران، منتقدان، علاقمندان جدی سینما و دانشجویان هنر برگزار شد به شکلی که تعدادی از علاقمندان در مدت برگزاری این کارگاه دو ساعته به صورت ایستاده آنرا پیگیری کردند.

نوشته سالن‌های سینمای ایران فعال و پویا هستند/ نباید نگاهمان صرفا به حضور در جشنواره باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ژان کلود کریر در سینما بیشتر به عنوان یک نویسنده ماهر در حوزه فیلمنامه های اقتباسی شناخته شده است و  فیلم‌های مهمی در تاریخ سینما حاصل نوشته‌های اوست.

وی کارش را در سینما با لوئیس بونوئل (فیلمساز اسپانیایی)  آغاز و در فیلم‌هایی همچون خاطرات یک کلفت (۱۹۶۴)، بل دو ژور (۱۹۶۷)، راه شیری (۱۹۶۹)، جذابیت پنهان بورژوازی (۱۹۷۲)، شبح آزادی (۱۹۷۴) و میل مبهم هوس (۱۹۷۷) با بونوئل همکاری داشته است.

ژان کلود کریرهمچنین با کارگردانانی همچون فولکرشلوندورف، وین ونگ، هکتور بابنکو، پیتر بروک، ژان پل راپنو، میلوش فورمن، فیلیپ کافمن، آندری وایدا، پاتریس شرو، ژان لوک گدار، فیلیپ دو بروکا، برتراند تاورنیه، ژاک دری و ناگیسا اوشیما همکاری کرده است.

شرکت در این کارگاه برای عموم آزاد و رایگان است اما سینماگران، اهالی رسانه (حوزه سینما)، منتقدان و دانشجویان رشته سینما و نمایش برای حضور در اولویت هستند.

متقاضیان از طریق سایت tiwall نسبت به ثبت نام درخواست اقدام نمایند.

نوشته برگزاری کارگاه «زبان و بیان در سینما» با حضور ژان کلود کریر در موزه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مؤدبیان بازیگر، کارگردان و مترجم درباره حضور کمرنگش در سینما و تلویزیون گفت: سال‌ها است که در این عرصه فعالیتی نداشته‌ام. این سؤال که چرا در تلویزیون کم‌کار شده‌ام را باید از مدیران تلویزیون پرسید. گهگاه فیلمنامه‌هایی برای تلویزیون می‌نوشتم که از مدتی پیش این کار را هم دیگر نمی‌کنم.

بازیگر «آواز قو» درباره فعالیت‌هایش در حوزه ترجمه افزود: آخرین کتابی که ترجمه کردم «اندر حکایت کردن یک داستان» نوشته ژان کلود کریر است. این کتاب روایت داستانی در سینما، تئاتر و تلویزیون را بررسی می‌کند. از کریر دو کتاب دیگر هم ترجمه کردم. «مجمع مرغان» و «تمرین نگارش فیلمنامه‌نویسی». کریر که یکی از استادان برجسته سینماست به فرهنگ شرق و سینمای ایران علاقمند است.

این کارگردان ادامه داد: وی شاگردان ایرانی زیادی از جمله من در فرانسه داشته است. از دهه ۷۰ میلادی به بعد با پخش فیلم‌هایی از سینمای ایران در فرانسه مثل فیلم‌هایی از پرویز کیمیاوی این علاقه مسلما بیشتر شده. ازدواج ایشان با یک شرق‌شناس ایرانی ارتباط فرهنگی ایشان با ایران را زیادتر کرد. من نیز به ترجمه آثار او علاقمندم. امیدوارم بتوانم در آینده دو نمایشنامه از کریر را ترجمه کنم. دوست دارم برای نمایشنامه‌هایی که از کریر ترجمه می‌کنم فرصت اجرا فراهم شود. در حال حاضر مشغول ترجمه رمانی به نام «بورسلینو» نوشته کلود کریر هستم. این رمان برگرفته از همان فیلم معروف «بورسلینو» با بازی آلن دلون و ژان پل بلموندو است.

داریوش مؤدبیان علاوه بر بازیگری کارگردان مجموعه‌‌های تلویزیونی و تله تئاترهای زیادی را بر عهده داشته است. کارگردانی فیلم‌های سینمایی «سفر بخیر» و «رویای نیمه شب تابستان» از جمله فعالیت‌های وی در حوزه سینماست.

نوشته از مدیران تلویزیون بپرسید چرا امثال من کم‌کارند/ ترجمه آثاری از ژان کلود کریر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ژان کلود کریر فیلمنامه‌نویس و بازیگر فرانسوی سوم آبان‌ماه به تماشای نمایش «سنگ‌ها در جیب‌هایش» نشست. کریر یادداشتی درباره این نمایش نوشته که در زیر می‌خوانید. رضا بهبودی، پارسا پیروز فر، دو بازیگر، تمام یک دنیا. آن‌ها چابک و برانگیخته – بر اساس یک نمایش ایرلندی «سنگ‌ها در جیب‌هایش»-  به ده‌ها شخصیت جان می‌بخشند. لازم نمی‌دانند همه‌چیز را نشان دهند: برای‌شان کافیست تا القا کنند، تداعی کنند و تماشاچیان، بلافاصله، داخل بازی می‌شوند، همه‌چیز را می‌بینند، همه‌چیز را می‌شنوند، همه‌چیز را تصور می‌کنند. ظرافت، طنز، احساسات، این‌جا هیچ‌ چیز تحمیلی نیست. همه‌چیز قابل تقسیم است. این یعنی تئاتر، تئاتر واقعی.

ژان کلود کریر فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر فرانسوی است. او سردبیر مجله فمی است و در سال ۱۹۸۱ جز هیأت داوران جشنواره کن بود. کریر همکاری طولانی مدتی با لوییس بونوئل داشت. پارسا پیروزفر پیش از «سنگ‌ها در جیب‌هایش»، نمایش «گل گری، گلن راس» را کارگردانی کرده بود. پارسا پیروزفر بازی در فیلم‌های سینمایی «ضیافت»، «نقاب»، «شیدا»، «اعتراض» و … را در کارنامه دارد. این بازیگر سینما و تلویزیون مدتی پیش بازی در فیلم سینمایی «زندگی جای دیگری است» به کارگردانی منوچهر هادی را تمام کرد.

نوشته تحسین فیلمنامه‌نویس فرانسوی از نمایش پیروزفر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.