این رویداد ۱ الی ۱۰ می (۱۲ تا ۲۴ اردیبهشت) در شهر جئون جو کره جنوبی برگزار خواهد شد و فیلم سینمایی «گیج‌گاه» در ۳ نمایش مختلف برای مخاطبان این جشنواره اکران خواهد شد.

این رویداد هر ساله میزبان چهرهای شناخته شده سینمایی از سراسر جهان می باشد.

ماداکتو پیکچرز عرضه و توزیع بین‌المللی این اثر را برعهده دارد.

«گیج‌گاه» پیش از این موفق به دریافت جایزه از چهلمین جشنواره فیلم‌های ورزشی میلان ایتالیا، جایزه بهترین فیلمنامه از شانزدهمین جشنواره چبوکساری روسیه، جایزه بهترین گروه بازیگران کمدی و بهترین تدوین از پنجمین جشنواره اسکیپتاون در لس آنجلس آمریکا شده و همچنین در بیش از ده جشنواره بین‌المللی حضور داشته است.

نوشته حضور «گیج‌گاه» در کره جنوبی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، رضا صفایی‌پور و محمد الهی از پیشکسوتان بازیگری که در سالن حضور داشتند مورد تشویق حضار قرار گرفتند.

عادل تبریزی با ابراز خوشحالی از اینکه این فرصت برای دیده شدن فیلمش فراهم شد، افزود: برای من نگاه مخاطب چه مثبت و چه منفی اهمیت دارد و  از کسانی که به تماشای این اثر سینمایی نشستند تشکر می‌کنم.

میرولی‌الله مدنی، با تشکر  از کادر درمان و حوزه سلامت، برای همکاری در برگزاری جشنواره گفت: تمام زحمات این فیلم بر دوش حنیف سروری بود که بدون حضور او این فیلم ساخته نمی‌شد.

در ادامه نادر سلیمانی، بیان کرد: در ابتدا از همه همکاران تشکر می‌کنم باید بگویم که «گیج‌گاه» برای من اتفاق مثبتی بود و بسیار دوستش دارم. فکر نمی‌کردم فیلم انقدر خوش ساخت شود.

حامد بهداد با تبریک به خانواده عادل تبریزی و موفقیت او، بیان کرد: همسر او در تمام این سال‌ها کنارش بوده و به عادل کمک کرد که فیلم اولش را بسازد.

او در ادامه از حضار درخواست کرد مادر عادل تبریزی و همسرش را که در سالن حضور داشتند، مورد تشویق قرار دهند.

باران کوثری، نیز ضمن ابراز خوشحالی  برای حضور در این پروژه گفت: دوست داشتم همه عوامل فیلم روی صحنه کنار ما باشند و دوست دارم به یاد درگذشت علی انصاریان دست بزنیم.

علی راد، درباره این پروژه سینمایی بیان کرد: «گیج‌گاه» تنها یک فیلم نیست، بلکه یک اثر هنری است که ستاره‌های پیشین سینما را در خود جای داده است.

ارسلان امیری نیز که به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس در این اثر حضور داشت، اظهار کرد: دشوار است که در سینما تا این حد احساس و شور را منتقل کرد؛ اما «گیج‌گاه» پر از حس و شور است. من نقش بسیار کمی در این فیلم داشتم و برایم باعث افتخار است.

در ادامه حامد بهداد پیام مکتوب جمشید هاشم‌پور را قرائت کرد، در بخشی از این متن آمده است: عادل تبریزی، کارگردان جوان، خوش‌ذوق و سرشار از انرژی است که آرزو می‌کنم افق روشنی پیش رویش باشد. سینما وجود تبریزی را  از همان ابتدا که تصمیم به ساخت این فیلم گرفت، از آن خود کرد، من در کنارش بودم و‌ به او قول دادم که در فیلم حضور داشته باشم. بعد از رنج‌ها و مرارت‌ها «گیج‌گاه» که فیلمی گرم و شیرین بود، ساخته شد.

بهداد  پس از قرائت این متن، درباره حس‌اش از بازی در نقش بدل جمشید هاشم‌پور گفت: سال‌های بسیار زیادی از رسیدن ما به زبان ملی در سینما می‌گذرد. پرواضح است که سینما چه سیری را طی کرده تا به این‌جا رسیده و این فراز و نشیب‌های گوناگون در سینما منعکس شده است.  پس از این مسیر دشوار سینما تبدیل به فرهنگ شد و در سبد خانواده‌ها قرار گرفت.

او در ادامه به موج نوی سینمای ایران اشاره کرد و افزود: بعد از انقلاب شاهد شکل‌گیری دوباره سینما هستیم. سینما مختص توده مردم است و می‌خواهند که خودشان و هنرمندانشان را روی پرده ببینند.

بازیگر «گیج‌گاه» ادامه داد: جمشید هاشم‌پور هم بی‌شک یکی از ستاره‌هایی است که مردم را به سینما و تماشای فیلم دعوت کرد و دوباره قهرمان را در سینما تداعی کرد. این بازیگر یک سمبل و نماد است. قهرمانی که به‌سان «دون‌کیشوت» عمل می‌کند و چه افتخاری بالاتر از این که من بدل ایشان را بازی کردم.

تبریزی نیز در ادامه این نشست با اشاره به علاقه خود به سینما گفت: من یک بچه شهرستانی عاشق سینما در کوچه‌پس‌کوچه‌های مشهد هستم. مادر من پولی را کنار می‌گذاشت که من را هر ماه سینما ببرد. من تهران را از طریق سینما شناختم و به جامعه‌شناسی شهری رسیدم.

او درباره موسیقی فیلم «گیج‌گاه» توضیح داد: موسیقی حمید غلامعلی در تار و پود من رفته و من از روزی که فیلمنامه را شروع کردم می‌خواستم که ایشان باشد و برایم هیچ جایگزین دیگری وجود نداشت. هنگام نوشتن فیلمنامه هم ما صدای حمید غلامعلی را پخش می‌کردیم.

او درباره این صحبتش که مطرح کرده بود «گیج‌گاه» را بدون حضور جمشید هاشم‌پور نمی‌ساختم، گفت: در زمان ایده اولیه «گیج‌گاه» به خودم گفتم که اگر جمشید هاشم‌پور در فیلم بازی نکند، من این کار را نمی‌سازم.

تبریزی در ادامه درباره انتخاب دیگر بازیگران فیلم گفت: ایده اولیه را هم زمان با فیلمبرداری فیلم «هفت‌ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی به حامد بهداد گفتم و او پذیرفت که در فیلم حضور داشته باشد. از زمان شکل گیری ایده، بازیگران در کنار ما حضور داشتند.

کارگردان «گیج‌گاه» ادامه داد: در ابتدا قرار بود که نگار جواهریان در کار بازی کند، اما به این دلیل که در ایران حضور نداشت، باران کوثری که بهترین انتخاب بعد از او بود برای این نقش انتخاب شد.

او با اشاره به هدفش از ساخت این فیلم بیان کرد: هدف من ساخت فیلمی سلامت با راهکارهای انسانی بود و فکر می‌کنم که یک خانواده به راحتی می‌تواند به تماشای این فیلم بنشیند و لذت ببرد. نوستالژیک بودن اثر برای ما در لایه‌های چهارم یا پنجم قرار داشت.

نادر سلیمانی دیگر بازیگر این فیلم درباره حضور در این اثر سینمایی گفت: کوتاهی و بلندی نقش برای من اهمیتی ندارد، اما آرزویم این است روزی برسد که از فریم‌های کارگردانان چیزی کم نشود و آثار سینمایی دچار سانسور نشوند.

بهداد درباره ماندگاری در تاریخ سینما نیز گفت: من درباره آینده قضاوتی درباره خودم ندارم. امیدوارم که حال عمومی مردم خوب باشد، سینما پر رونق باشد و خشم ریشه‌کن شود. سینما و رشد کردن در کنار هم چیزی است که برای من اهمیت دارد. اعتقاد من این است که ما وظیفه خودمان را انجام دهیم.

تبریزی درباره شانس گرفتن سیمرغ اظهار کرد: حس من این است که بازیگران ما در بخش بازیگری، احتمالا کاندیدای دریافت جایزه شوند.

او در ادامه گفت: اگر مادرم نبود عشق سینما هیچ‌گاه در من شکل نمی‌گرفت و از مسعود کیمیایی سپاسگزارم که الفبای سینما را به من یاد داد.

بهرنگ علوی دیگر بازیگر فیلم «گیج‌گاه» گفت: قرار بود امروز علی انصاریان در سالن به تماشای این فیلم بنشیند و جای او بسیار خالی است. فکر می‌کنم جامعه ورزشی به عنوان یادبود برای ایشان ادای دین کرد، اما از جشنواره خواهش می‌کنم که در کنار جوایزشان سهم علی انصاریان را کنار بگذارند.

نوشته نشست فیلم «گیج‌گاه» برگزار شد/ عادل تبریزی: هدف من ساخت فیلمی سلامت با راهکارهای انسانی بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تی‌تی»

تی‌تی از آن دست فیلم‌هایی است که وقتی تمام می‌شود تازه چالش ابهام نقد در خصوص آن‌ها آغاز می‌شود. اینکه منتقد تصمیم بگیرد در این انبوه داده‌های ذکر‌شده اعم از متنی و فرا‌متنی کدام موضوع را دستاویز خود قرار دهد برای رسیدن به یک نقد یکپارچه.

اینکه خط باکره زایا و ارتباط آن با موضوع حضرت مریم را دستمایه مضمونی قرار دهد. و یا سادگی بلاهت‌گونه و گهگاه معصومانه برخاسته از طبیعت و چالش میان روان پاک در مقابل مغز علمی را کنکاش کند.

یا حتی اینکه مردان سوء‌استفاده‌کننده، مردان نیازمند، مردان در حسرت فرزند و اصولاً مردانگی گرفتار و درمانده را دست‌مایه قرار دهد که در بیانیه فیلم‌ساز، این درماندگی ذاتی و اصولاً برساخته از نژاد است. و یا کنکاش علمی را در مقابل تأثیرات ماورایی و باورهای قومیتی را درست یا غلط‌انگاری کند و در خصوص آن بنویسد. و یا سرنوشت کودکانی را مد‌نظر قرار دهد که در این آشفتگی یا محصول خواست بیرون از توانایی والدین هستند یا مقهور جدایی والدین و یا دست‌کم‌ رها شده که نهایتاً در دست کولی‌های دوره‌گرد بزرگ شده و تبدیل به «تی‌تی» شده‌اند.

و دست‌آخر گره خوردن تقدیر و سرنوشت آدم‌ها با وقایع پیرامونی؛ از سرنوشت کره زمین گرفته تا به هم رسیدن دو عاشق دلداده.

بله! تی‌تی از آن دست فیلم‌هایی است که شاید بیشتر از اینکه دغدغه بیان یک داستان را داشته باشد یک اثر کاملاً شخصی است و از دل‌مشغولی‌های ذهنی فیلم‌ساز بیرون می‌آید. اصطلاحاً از آن دست آثاری که می‌توان نام آن‌ها را «فیلم کالت یواشکی» نامید که قدری هم قصه نرم را دستمایه بیان خود می‌کند و نمی‌خواهد فیگور روشنفکری بگیرد و حرف‌های صد‌من‌یه‌غاز بی‌ربط را به سمت تماشاچی پرتاب کند و از این لحاظ اتفاقاً فیلم قابل‌تحمل و قابل‌احترامی است.

«گیج‌گاه»

گیج‌گاه دیر رسیده است؛ حدود بیست سال! فیلمی که در نیمه‌راه طنز و ملودرام گرفتار است و مشخص نیست فضای طنز را دستمایه روایت ملودرام خود کرده یا ملودرام ناخواسته‌ای در لا‌به‌لای فیلم طنز آن ریشه دوانده و مانع خندیدن مخاطب می‌گردد.

چیزی شبیه به فیلم دهه‌هفتادی دو فیلم با یک بلیت «داریوش فرهنگ» که درست در همین میانه راه عشق سینما بودن و بازیگری و زندگی و طنز و ملودرام گرفتار بود و دست‌آخر نه به فیلم شبیه بود و نه چیزی به فضای عشق سینمایی اضافه می‌کرد.

این اشکال در هر دو فیلم شاید زاییده انتخاب غلط زاویه روایت باشد. چیزی که فیلم گیج‌گاه فاقد آن است و مخاطب نمی‌داند بالاخره باید با سرنوشت کدام‌یک از شخصیت‌‌های داستان همراه باشد. و داستان را باید در قالب کدام کاراکتر دنبال کند. و اصولاً نقطه مرکزی و کانونی روایت کدام‌یک از شخصیت‌ها هستند.

داستان اگر از منظر پسر‌بچه داستان روایت می‌شد و «عرفان» در کانون ماجرا قرار می‌گرفت که اتفاقاً انتخاب خوبی می‌توانست باشد احتمالاً سرنوشت فیلم یک اثر نوجوان و چیزی شبیه به فیلم پدر ساخته «مجید مجیدی» از آب درمی‌آمد که مخاطب هم تکلیفش را با اثر کاملاً واضح و روشن می‌دانست.

فیلم با خوانش «مهتاب» سرنوشتی ملودرام و اتفاقاً نسبتی میان عشق گذشته و حال پیدا می‌کرد و دچار چالش‌های معمول سینمای مثلث‌محور عشقی ایران می‌شد.

و از منظر «حسن» می‌توانست با حفظ ته‌مایه‌های طنز یک روایت منسجم از مردانگی قابل‌تقدیر و قدرتمند گردد. و شاید از منظر «مرتضی»، شوهر قبلی مهتاب می‌توانست از آن دست فیلم‌های ژانر نکبت و فلاکت باشد که خوراک مطلوب این روزهای سینمای ایران است و اگر می‌شد قدری هم «سروش صحت» را درب‌وداغان‌تر و ویران‌تر و کروکثیف تر از این‌که در فیلم است به تصویر کشید که دیگر خود جنس بود و دقیقاً یک اثر در مکتب اجتماعی به سینمای اشتباهی ایران اضافه می‌کرد.

شاید هم می‌شد آن را در قالب یک فانتزی درام از منظر «ماسوتاتسو اویاما» بنیان‌گذار سبک کیوکوشین کاراته روایت کرد که در این صورت هم از آن دست فیلم‌های وراج و بی‌مزه مثلاً طنز با انبوهی از گفتارمتن از آب درمی‌آمد.

اما دریغ که @گیج‌گاه@ هیچ‌کدام نیست و اتفاقاً درست از همین منظر آسیب می‌بیند که می‌خواهد همه‌چیز بگوید و وزن تمام آدم‌های داستانش هم یکی است. برای همین فیلم اساساً اثر نازلی است که فیگور سینمای جدی را بازی می‌کند و درست شبیه کاراکتر حسن است که می‌خواهد بدل «جمشید آریا» باشد و مخاطب فقط بناست کله‌کچلش را آن‌هم از منظر فوق‌العاده پشت سر مشاهده کند.

نوشته نقد سیدمحمد حسینی بر فیلم‌های «تی‌تی» و «گیج‌گاه»/ فیلم کالت یواشکی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«یدو»

«مهدی جعفری» برای ساخت یدو همه‌چیز در خورجین خود داشت: تجربه کارگردانی، تجربه کار با بچه‌ها، طراحی صحنه خوب، فیلم‌برداری و نورپردازی عالی، موسیقی‌های بجا و البته بازیگرانی پا‌به‌کار و متناسب با نقش، اما جای یک‌چیز خالی بود: فیلم‌نامه!

یدو نه قصه منسجمی دارد و نه شخصیتی مناسب پرده، گویی جعفری داستان کوتاهی را خوانده، خوشش آمده و روی همان خوش‌آمدن، قمار بزرگی کرده است. یدو داستان مادری است در آبادان که به دلایل تقریباً نامشخص علاقه‌ای به ترک دیار خود در دوره جنگ ندارد و علی‌رغم اصرار یدو پسر نوجوانش ترجیح می‌دهد اقتصاد خانواده خود را با تکیه بر بُزهای شیردهش اداره کند. در این میان یدو در خیابان‌های آبادان سرک می‌کشد و در این سرکشیدن‌ها با موقعیت‌ها و شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود؛ موقعیت‌ها و شخصیت‌هایی که هیچ‌کدام پایدار نیستند و حذف هرکدام از آن هیچ ضربه‌ای به سکانس پایانی فیلم نمی‌زند.

درواقع جعفری تلاش کرده سبک نئورئالیسم را در کوچه‌پس‌کوچه‌های آبادان دهه شصت پیاده کند اما این نئورئالیسم چنان یارای جعفری نیست چراکه از اساس داستان بر اساس خواسته‌ها و آرزوهای یدو نمی‌چرخد. اگر برفرض یدو باید مهماتی و یا حتی آذوقه‌ای برای خانواده خود تأمین می‌کرد و در این مسیر با مشکلاتی مواجه می‌بود آن‌وقت سبک جعفری به کمکش می‌آمد، اما اینکه مادر نمی‌خواهد ترک دیار کند و اگر هم بخواهد نمی‌خواهد بُز خود را رها کند، دستمایه‌های کافی برای عرضه نئورئالیسم نیست. همچنین به نظر می‌رسد جعفری نسل جدید را در معادله روایی خود لحاظ نکرده: آیا واقعاً او انتظار دارد هم‌سن‌‌وسال‌های یدو در منزل و یا در سینما به تماشای یدو بنشینند؟ بعید است. گویی جعفری این فیلم را تنها برای دل خود ساخته و هیچ التفاتی به انتظاری که از او بعد از فیلم سخت و تحسین‌شده ۲۳‌نفر می‌رفته نداشته است. و اما یک سؤال: امثال جعفری قبل از ساخت فیلم‌های خود با چه کسانی مشورت می‌کنند؟ آیا کسی نبوده به او بگوید که علاقه یک مادر آبادانی به بُزش با امروز ما چه‌کار؟ آری می‌فهمم بُز اینجا استعاره است، اما استعاره‌ای بی‌جان. جعفری همه ما را ناامید کرد.

تی‌تی

گویی بین «ارسلان امیری» و «آیدا پناهنده»؛ این زوج هنری و پرکار سینمای ایران، یک علاقه مشترک ایجاد شده: تقابل جنون و عقل! درون‌مایه مشترک زالاوا و تی‌تی همین است: رویارویی خرد مدرن و جنون حاشیه. در زالاوا استوار و خانم دکتر عقل مدرن را نمایندگی می‌کنند و در تی‌تی آقای فیزیک‌دان (پارسا پیروزفر). در زالاوا اهالی ده جنون و خرافه خارج از عقلانیت مدرن را نمایندگی می‌کنند و در تی‌تی ، این «تی‌تی» است که به جنون، کولی بودن و خارج ماندن از منطق شهر متهم است. اگر این قضاوت به دعوای زن‌و‌شوهری نمی‌انجامد باید گفت به‌مراتب زالاوا در پرداخت و به جان هم انداختن عقل و جنون موفق‌تر عمل کرده است. تی‌تی جاه‌طلب است و همین جاه‌طلبی کار دستش داده است. کاملاً واضح است که با کنار هم قرار دادن فیزیک‌دانِ بی‌روح طبقه متوسط شهری که به‌زعم خود درصدد نجات بشریت است و دختر روستایی خدماتی که رحِمش در اجاره دیگران است، پناهنده می‌خواهد علاوه بر قصه‌گویی، حرف‌های فلسفی نیز بزند! او احتمالاً می‌خواهد تحت‌تأثیر جهان پست‌مدرن به خرد مدرن حمله‌ور شود و با عشق پاک زنی زیبا، ساده و درعین‌حال چموش، عقلانیت شهر را به سخره بکشد. اما افسوس که ابداً در این مسیر موفق نیست.

اساساً این فیلم‌نامه بارکش چنین پروژه‌ای نیست؛ هم به خاطر موقعیت طراحی‌شده و هم حفره‌های فیلم‌نامه. چرا باید تی‌تی از «ابراهیم» خوشش بیاید؟ کدام فقدان تی‌تی را ابراهیم پر می‌کند؟ اگر واقعاً عشق تی‌تی به ابراهیم عاری از جنسیت است، این دقیقاً چه نوع عشقی است؟ معلوم نیست! چرا «امیر ساسان» از همان ابتدا از دادن کاغذ مهم به ابراهیم سرباز می‌زند؟ معلوم نیست! چرا او دست به باج‌گیری‌های پیاپی می‌زند درحالی‌که به‌راحتی می‌تواند کاغذ را به ابراهیم داده و او را حذف نماید؟ اساساً کاراکتر امیر ساسان رحِم فروش است یا عاشق؟ چرا ابراهیم به‌یک‌باره تصمیم به اجازه خروج دختر خود می‌دهد و… . مقصود اینجا غلط‌گیری از فیلم‌نامه نیست، مقصود پررنگ کردن عدم تناسب ظرف و مظروف است. نمی‌شود هم مذمت عقل مدرن سخن‌سرایی کرد، اما ابژه شدن زن در نظام سنتی را به نقد کشید و هم‌زمان به عشق افلاطونی زنانه اصالت داد و هم اجازه خروج بچه را صادر کرد! نه نمی‌شود. حداقل با این فیلم‌نامه نمی‌شود! پناهنده بیش‌ازحد به علاقه فلسفی خود و همسرش «پناهنده» شد و قصه را قربانی تأملات فلسفی خود کرده است. از بازی خوب «الناز شاکر‌دوست» البته نباید غافل نشویم که به‌خوبی از عهده نقش برآمده و اما در مقام قیاس، «هوتن شکیبا»ی ابلق به‌مراتب بهتر از هوتن شکیبای تی‌تی عمل می‌کند. شاید مشکل از بازی نیست؛ مشکل همچنان از فیلم‌نامه است.

گیج‌گاه

اینکه با ارجاع سانسور و ویدئوهای یواشکی و جمع‌کردن‌های میهمانی‌های شبانه و تعارض فرهنگ رسمی و عمومی دهه شصت و هفتاد با چاشنی نوستالژی سینما فیلم طنز بسازیم اساساً ایده‌ای دستمالی‌شده و تکراری نیست؟ بعد از نهنگ عنبر چند بار باید این ایده دستمایه‌های کمدی شود؟ کمدی‌هایی که ازقضا به‌زحمت لبخند بر لب‌های ما می‌نشانند.

گیج‌گاه گیج است، نه بازی خوبی دارد نه حرف خاصی و نه می‌خنداند. اگر به شما بگویند با شاهنامه و کاراته و ناپدری و فیلم هندی و ویدئوکلوپ و ازدواج مجدد و مواد مخدر یک جمله بسازید محصولش می‌شود همین. می‌شود گزاره‌ای آ‌ن‌چنان بی‌ربط و بی‌سروته‌ که گویی از زبان کسی بیرون آمده که به گیجگاهش چیزی خورده شده باشد؛ چیزی شبیه به گیج‌گاه. بعد از خط فرضی این دومین فیلمی بود که استحقاق حضور در جشنواره را نداشت. بگذریم که حضور «حامد بهداد» نیز به‌شدت بی‌ربط است و در مسیر بازیگری پرادعا و بیرون قابش، یک ابهام بزرگ.

نوشته نقد میلاد دخانچی بر فیلم‌های «یدو»، «تی‌تی» و «گیج‌گاه»/ رویارویی خرد مدرن و جنون حاشیه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ترانه فیلم‌ها و مجموعه‌های «آقای حکایتی»، «غریبانه»، «زخمی»، «جوانمرد»، «بالاتر از خطر» و… از جمله فعالیت‌های غلامعلی در حوزه سینما و تلویزیون است.

اولین نمایش فیلم «گیج‌گاه» به تهیه‌کنندگی مشترک ولی‌الله مدنی و حنیف سروری در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر است.

در شعار تبلیغاتی این فیلم سینمایی آمده است: «گیج‌گاه نوستالژیک نیست، حالیست که دیگر نیست.»

نوشته حمید غلامعلی خواننده فیلم سینمایی «گیج‌گاه» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدرضا شریفی‌نیا پیش از این طراحی پوستر و لوگو فیلم‌هایی همچون «سارا»، «پری»، «لیلا»، «آدم برفی»، «میکس»، «دختر دایی گمشده»، «سنتوری»، «خانوم» و … را برعهده داشته است.

در «گیج‌گاه» که اولین نمایش آن در جشنواره فیلم فجر خواهد بود؛ جمشید هاشم‌پور، حامد بهداد، باران کوثری، سروش صحت، بهرنگ علوی، امیرحسین رستمی، فرهاد آییش، نادر سلیمانی، بیژن بنفشه خواه، سیاوش چراغی پور،  محمد الهی، مریم همتیان، ایمان اسماعیل پور، علی باغفر، حامد شیخی، داود ونداده و با معرفی بازیگر نوجوان علی راد و با هنرمندی رضا صفایی پور و حسن رضایی به ایفای نقش می‌پردازند.

در شعار این فیلم سینمایی آمده است: «گیج‌گاه نوستالژیک نیست، حالیست که دیگر نیست».

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «گیج‌گاه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته پروانه نمایش فیلم سینمایی «گیج‌گاه» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عادل تبریزی پیش از این تجربه همکاری با این آهنگساز را در فیلم کوتاه‌های خود از جمله «ضدضربه» داشته است.

در «گیج‌گاه» جمشید هاشم‌پور، حامد بهداد، باران کوثری، سروش صحت، بهرنگ علوی، امیرحسین رستمی، فرهاد آییش، نادر سلیمانی، بیژن بنفشه خواه، سیاوش چراغی پور،  محمد الهی، مریم همتیان، ایمان اسماعیل پور، علی باغفر ، حامد شیخی، داود ونداده وبا معرفی بازیگر نوجوان علی راد و با هنرمندی رضا صفایی پور و حسن رضایی به ایفای نقش می‌پردازند.

در شعار این فیلم سینمایی آمده است: « گیج‌گاه نوستالژیک نیست، حالیست که دیگر نیست».

اولین نمایش «گیج‌گاه» در سی و‌ نهمین جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

تهیه این فیلم سینمایی را ولی‌الله مدنی و حنیف سروری بر عهده دارند.

نوشته فیلم سینمایی «گیج‌گاه» به ضبط موسیقی رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جمشید هاشم‌پور، حامد بهداد، باران کوثری، سروش صحت، فرهاد آییش، بهرنگ علوی، امیرحسین رستمی، نادر سلیمانی، بیژن بنفشه‌خواه، سیاوش چراغی‌پور، محمد الهی، مریم همتیان، ایمان اسماعیل‌پور، علی باغفر، حامد شیخی، داود ونداده و با معرفی بازیگر نوجوان علی راد و با هنرمندی رضا صفایی‌پور و حسن رضایی بازیگران «گیج‌گاه» هستند .

تهیه این فیلم سینمایی که نسل‌های مختلف سینمای ایران در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند، بر عهده ولی‌الله مدنی و حنیف سـروری است و سرمایه‌گذاران آن محمد حسینخانی و حنیف سـروری هستند.

همچنین در تعریف شعار آمده است: «گیج گاه نوستالژیک نیست، حالیست که دیگر نیست»

نوشته «گیج‌گاه» متقاضی حضور در جشنواره فیلم فجر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جمشید هاشم پور، حامد بهداد، باران کوثری، سروش صحت، فرهاد آییش، بهرنگ علوی، امیرحسین رستمی،  نادر سلیمانی، بیژن بنفشه خواه، سیاوش چراغی‌پور، محمد الهی، مریم همتیان، ایمان اسماعیل پور، علی باغفر ، حامد شیخی ، داود ونداده و با معرفی بازیگر نوجوان علی راد و با هنرمندی حسن رضایی و رضا صفایی پور بازیگران «گیج‌گاه» هستند .

تهیه این فیلم سینمایی که نسل‌های مختلف سینمای ایران در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند، بر عهده میرولی الله مدنی و حنیف سـروری است و سرمایه‌گذاران آن محمد حسینخانی و حنیف سـروری هستند.

نوشته تدوین فیلم سینمایی «گیج‌گاه» به پایان رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جمشید هاشم‌پور با بازی در نقش جمشید آریا و همچنین زوج حامد بهداد و باران کوثری در ژانری متفاوت، باعث کنجکاوی منتقدان و مخاطبان جدی سینما نسبت به این فیلم شده‌اند.

«گیج‌گاه» اولین تجربه کارگردانی سینمایی عادل تبریزی است که ادای دینی به سینمای ایران در دهه شصت و هفتاد است.

میرولی مدنی تهیه این فیلم سینمایی را برعهده دارد و‌ تهیه کننده اجرایی و مدیر پروژه آن حنیف سروری است.

نوشته بازیگران فیلم سینمایی «گیج‌گاه» تکمیل شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این جمشید هاشم پور، حامد بهداد، باران کوثری، سروش صحت، بهرنگ علوی، علی راد و علی باغفر جلوی دوربین کوهیار کلاری رفته‌‌اند.

«گیج‌گاه» که تهیه کننده آن میرولی‌الله مدنی است به زودی وارد مراحل فنی می شود.

همچنین حنیف سروری تهیه کننده اجرایی و مدیریت پروژه این فیلم سینمایی را برعهده دارد و سرمایه گذاری آن به طور مشترک توسط محمد حسینخانی و حنیف ســروری صورت گرفته است.

نوشته معرفی بازیگران جدید فیلم سینمایی «گیج‌گاه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم سینمایی که کوهیار کلاری مدیریت فیلمبرداری آن را برعهده دارد؛ جمشید هاشم پور، حامد بهداد و باران کوثری در فضایی متفاوت به ایفای نقش پرداخته اند.

فیلمنامه «گیج‌گاه» براساس ایده‌ای از عادل تبریزی به طور مشترک توسط ارسلان امیری و تبریزی به نگارش در آمده است.

این فیلم سینمایی توسط عماد خدابخش تدوین می‌شود.

همچنین علیرضا تبریزی مشاور روانشناسی، جعفر گودرزی مشاور تولید و معراج مرادخانی مشاور رزمی فیلم سینمایی «گیج‌گاه» هستند.

تهیه کننده اجرایی و مدیر پروژه این فیلم سینمایی حنیف سروری است.

نوشته فیلمبرداری فیلم سینمایی «گیج‌گاه» به روزهای پایانی نزدیک شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.