به گزارش سوره سینما [1]، محمود کریمی کارگردان سینما در یادداشتی برای این روزهای وطن نوشت که به شرح زیر است:
جنگ است و جنگ بر سر ایران است، اولین و آخرین نشانیام از زمین؛ روزهای شیرین، دوستان و عزیزانم. چه زود گذشت خاطرات خوش و چه نمیگذرد این روزهای جنگی، صداها، آوار و خونها، فغانها.
یاد محرم و صفرم، عَلَم و دسته و سیاهی، قصه هزار بارهی لشگریان یزید و پیروان امام شهید. تماشاچی تعزیه کجا و بازیگر معرکه کجا. حالا وسط این سرزمین وسط همین شهر کودکی کسی رجز میخواند و دیگری میجنگد، مردی فریاد میزند و زنی تیمار میکند، اسفند خورشیدی شده محرم شصت و یک هجری. ماییم و یک تاریخ و این جغرافیا…
کاش بعدها در شاهنامهها بنویسند همه با هم بودند و دست به دست تا آخر ماندند. مثل آن امام شهید که با سخاوت، هم راه را برای دوستانش گشود و هم آرزوی دشمنش را برآورده کرد و چه پایانی از این بهتر.