این برنامه ساعت ۱۴ روز دوشنبه اول تیرماه در سالن سیف‌الله داد سازمان سینمایی برگزار می‌شود و پیش از نشست نسخه اصلاح‌شده فیلم در ساعت ۱۱:۳۰ به نمایش در می‌آید.

«سفیر» تولید سال ۱۳۶۱ با بازی فرامرز قریبیان، عزت‌الله مقبلی، جلال پیشواییان، کاظم افرندنیا، محمدتقی کهنمویی، کیومرث ملک مطیعی و هوشنگ دیباییان درباره قیس ابن مسهر، نماینده امام حسین (ع) است که با نامه‌ای برای سلیمان خزاعی به طرف کوفه می‌رود. او در راه به دست راهداران ابن‌زیاد، والی کوفه، دستگیر و به زندان افکنده می‌شود. قیس پیش از دستگیری نامه را از بین می‌برد و در زندان زندانیان را بر ضد زندانبان‌ها می‌شوراند. حسین ابن نمیر، فرمانده راهداران، قیس را به زندان ابن‌زیاد در کوفه، منتقل می‌کند. ابن‌زیاد به پیشنهاد مشاورش، خالد، از قیس می‌خواهد که در مسجد سخنرانی کند و به دروغ به مردم بگوید که امام قصد بیعت با یزید را دارد. قیس می‌پذیرد، اما در روز موعود علیه یزید سخنرانی می‌کند و به دستور ابن‌زیاد به شهادت می‌رسد.

نوشته نمایش و تقدیر از سازندگان «سفیر» در سازمان سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پانزدهمین جشنواره سینماتوگرافی تراک ایتالیا ۲۲ تا ۲۷ تیر برابر با ۱۳ تا ۱۸ جولای، ششمین جشنواره فیکیماد اسپانیا ۲۹ خرداد برابر با ۱۹ ژوئن و چهارمین جشنواره فیلم جوینت نیجریه ۱۱ تیرماه برابر با ۲ جولای برگزار می‌شوند.

فیلم کوتاه «دختر غزه» نگاهی ضدجنگ دارد و بر مفاهیمی چون گذشت و انسانیت تمرکز می‌کند. در دل جنگی که انسان‌ها ناخواسته روبه‌روی یکدیگر قرار گرفته‌اند، هنوز انسانیت، فداکاری و ازخودگذشتگی زنده است؛ چراکه برای ما انسان‌ها، جان همنوعان‌مان همچنان ارزشمند و مهم است.

علیرضا پیشه‌ور، مهرسا مقیم بیگلی و رها مقدم، بازیگران این فیلم کوتاه هستند.

عوامل «دختر غزه» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: حسین بابائیان، تهیه کننده: علیرضا پیشه‌ور، مدیر فیلمبرداری: یونس سبزی، تدوین: پویان شعله‌ور، صداگذار: آرش قاسمی، صدابردار: حمید زیبا کلام، اصلاح رنگ و نور: مهران جبلی، گریم: حجت موسوی، طراح صحنه و لباس: مهرانه عزآباد، موسیقی متن: آرش بابائی، مجری طرح: علیرضا نظارات، مدیر تولید: علی سالاری مقدم، روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای: آزاده فضلی، پخش بین‌الملل: فرست اسکرین.

نوشته رقابت فیلم کوتاه «دختر غزه» در ۳ جشنواره جهانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متن پیش رو یادداشتی از این فیلمساز درباره روند شکل‌گیری و تولید این مستند است:

«سال نود و سه بود و تازه برگشته بودم سرزمین مادری و رفقای قدیمی که بیست سالی می شد ندیده بودمشان یکی‌یکی سروکله شان پیدا می‌شد. از قضا یکی علی احمدی‌فر بود که موسیقیدان شده بود و آن‌موقع رئیس انجمن موسیقی گیلان هم بود. علی می‌خواست یک کاری توی حوزه‌ی تعزیه بکند که به نظرم جالب بود.

عزت‌اله خان صمصام لاشائی از سرآمدان و اساتید آواز رشت که هفت پشت و جد و آباداش تعزیه‌خوان بودند، قرار بود به سفارش انجمن موسیقی گیلان مجلس حضرت علی‌اکبر (ع) را تنظیم کند توی ردیف آوازی ایرانی. که مثلا یک رفرنسی باشد برای اهل موسیقی و تعزیه که درست اشعار را بخوانند.

از بُعد موسیقایی کار جالبی بود، اما از بعد فیلمیک صد در صدِ جذابیت مربوط می‌شد به خود استاد… این کاره باشی در همان نشست اول می‌فهمی که طرف فیلم‌خورش بالاست و دوربین دوستش دارد و آدم را گیر می‌اندازد…

فرض کنید پیرمردی جلوی شما بنشیند و دستش را بگذارد روی کلیات سعدی و بگوید به همین قرآن قسم… یا زل بزند توی چشمت و بگوید به شرافت و ملیتم قسم…

زنگ زدم به پژمان لشکری‌پور و گفتم میخواهم فیلم بسازم درباره تعزیه. پژمان گفت: «من به امام حسین بدهکارم و هستم پای کار». پژمان شد تهیه‌کننده و افتاد دنبال پول و اینطور شد که رفتم پای منبر استاد. با دوربین و بند و بساط صدا.

استاد پیر بود و الان هم به رحمت خدا رفته، اما انرژیش زیاد بود. برنامه مشخصی برای دیدار و گفت‌وگو نداشتیم. بیشتر اوقات یک یا دو یا سه بعد نیمه شب زنگ می‌زد و با صدای آرام می‌گفت که بروم پیشش. من هم نه نمی‌گفتم و می رفتم…

فرقی نمی‌کرد بیدار باشم یا هفت پادشاه را خواب ببینم… شال و کلاه می کردم و می رفتم. برای همین اکثر اوقات تنها بودم و خودم همه‌ی کارهای صدا و تصویر را می کردم… اسمش را نمی شد گذاشت چالش…

عادت دارم به اینجور فیلمسازی… اصلا اینجور مستندسازی را دوست دارم و تقریبا همه‌ی فیلم‌هایم را با گروه خیلی‌خیلی کوچک یا تک‌نفره می سازم… اصلا بعضی سوژه‌ها را نمی‌شود غیر از این مدل فیلم کرد…

استاد آدم حساسی بود… زود اشکش در می آمد… دل نازک بود و زود بهش بر می‌خورد… باید خیلی مراقبت می‌کردم که شکافی به دیوار اعتمادش نیفتد…

اطرافیانش که بهش قول داده بودند کمکش کنند، یکی یکی از دور و برش پراکنده شدند. چه تعزیه‌خوانان قدیمی و جدید، چه شاگردهای کلاس های آوازش…

گاهی سخت می‌شد که بی‌طرف بمانم و تنها نظاره کنم… یک ارتباطی بین من فیلمساز و سوژه شکل گرفته‌بود که سخت می‌شود توصیفش کرد؛ انگار خودم را در او می‌دیدم… آینده‌ی خیلی از آنها که شغل و زندگی و پول توی جیبشان به کار هنر گره خورده…

اما جنگجوی استاد زده بود بالا و با همه در افتاده بود که کار درست را بکند و ذره‌ای از استانداردهایش کوتاه نیاید… نه در تعزیه و نه در آواز تعزیه…

فیلم ما درباره واقعه‌ی کربلا و شهادت حسین علیه السلام و یارانش نبود، درباره حضرت علی‌اکبر (ع) نبود، اما درباره‌ی همه‌ی این‌ها بود، درباره اصول و ارزش‌های فراموش شده بود، درباره درست و غلط و خیر و شر بود، درباره دروغ‌ها و راست ها و نامردی‌ها و کج اندیشی‌ها بود، فیلم همه ی اینها بود و استاد تک و تنها میان این همه تضاد ساز مخالف کوک کرده بود و پای اصولش مانده بود.

استاد همه‌ی تلاشش را می‌کرد اما انگار زورش نمی‌رسید… این گزاره‌ای آشنا برای همه‌ی ما توی زندگی نیست؟ داستان دور همین گزاره بسط پیدا کرد و شد مستند بلند «مخالف خوان» با زمان ۸۰ دقیقه، که در زمان خودش مدیران گفتند:« قابل نمایش نیست و باید برود آرشیو و بایگانی بشود.»

اما چند وقت بعد سر از جشنواره ها درآورد و توی یکی با رای بیننده‌های جشنواره بین هفتاد هشتاد تا فیلم بلند مستند رسید به سه تای برتر و بعد  نمی‌دانم قهرمان شد یا دوم… گفتم که، خیلی وقت پیش فیلم را ساخته‌ام و سایه‌ای از اتفاقات تلخ و شیرین تو ذهنم مانده.

“پدرم وقتی مُرد، تعزیه هم مُرد، تمام شد رفت پی کارش آقا!!!… (دستش را گذاشت روی کلیات سعدی که همیشه رو میزش بود) به همین قرآن قسم… این را نه بخاطر اینکه پسر او هستم بگم… برید از هر کی میخواید بپرسید… (زل زد توی چشمهایم) به شرافت و ملیتم قسم…”

روح استاد شاد…»

از ماکان عاشوری، کارگردان و مدیر فیلمبرداری سینما و تلویزیون، آثاری چون «نیمروز و مَکران»، «وزرا جنگ»، «انسان و طبیعت»، «ایران از جنوب شرقی»، «کیمیا»، «ایران از شمال غربی»، «تخت سلیمان»، «آتش روی آب» و «پایان رود» تولید و عرضه شده است.

مستند «مخالف‌خوان» محصول مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و یکشنبه ۳۱ خرداد در موزه هنرهای معاصر تهران روی پرده می‌رود.

نوشته «مخالف‌خوان»؛ مجلس تعزیه حضرت علی‌اکبر (ع) به روایت یک آوازه‌خوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهران غفوریان که بار دیگر نشان داد سال‌هاست از قالب صرفاً کمدی فاصله گرفته و در «کلاغ» تصویری متفاوت از یک نظامی وطن‌دوست ارائه کرده است، بهروز رضوی که با رفتنش بخشی از حافظه شنیداری چند نسل از ایرانیان را با خود برد، پرواز همای که سرود تیم ملی و حاشیه‌های مجوز آن نامش را به صدر اخبار موسیقی رساند، امیرحسین قیاسی که با «بفرمایید جام» دوباره تلفیق فوتبال و کمدی را به فضای مجازی آورد و فاطمه مسعودی‌فر که با «گل سنگ» و سکانس‌هایی که بحث‌های فراوانی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت، بیش از همیشه مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

مهران غفوریان؛ ارتشیِ «کلاغ» و ادای دین به پدر

گاهی بعضی بازیگران آن‌قدر با یک تصویر در ذهن مخاطب گره می‌خورند که جدا شدن از آن تصویر تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد. مهران غفوریان سال‌ها یکی از همین چهره‌ها بود. اما این هفته، حضور کوتاه اما تأثیرگذار او در سریال «کلاغ» بار دیگر نشان داد که غفوریان سال‌هاست در حال بازنویسی تصویر حرفه‌ای خودش است.

از همان روزهای نخست انتشار تیزرها و تصاویر تبلیغاتی «کلاغ»، گریم متفاوت غفوریان توجه مخاطبان را جلب کرد. او در سریال محمدحسین مهدویان نقش یک نظامی را بازی می‌کند؛ مردی که از ارتش شاهنشاهی وارد ساواک شده اما همچنان نگاهش به مفهوم خدمت، با ساختارهای قدرت در‌ آن دوران تفاوت دارد. شخصیتی که بیش از آنکه به حکومت وفادار باشد، خود را سرباز مردم و وطن می‌داند.

اگرچه حضور این شخصیت در قصه کوتاه است و ظاهراً در همان قسمت‌های ابتدایی به پایان می‌رسد، اما چند دیالوگ کلیدی او به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد. دلیل این استقبال فقط مضمون دیالوگ‌ها نبود؛ بلکه باورپذیری بازیگری بود که توانست در مدت زمانی محدود، شخصیتی شریف و وطن‌دوست را به تصویر بکشد.

نکته جالب درباره این نقش، پیوند آن با زندگی شخصی غفوریان است. او بارها از پدرش، زنده‌یاد خسرو غفوریان، افسر نیروی دریایی ارتش، به‌عنوان الگویی از تعهد و وطن‌دوستی یاد کرده است. به همین دلیل بسیاری معتقدند بخشی از احساسات و باورپذیری این نقش از همین نزدیکی عاطفی سرچشمه می‌گیرد. به‌ویژه در برخی نماها و سکانس‌ها، شباهت ظاهری او به پدرش نیز چشمگیر است.

اما اهمیت حضور غفوریان در «کلاغ» فقط به این نقش محدود نمی‌شود. او طی سال‌های اخیر در آثاری چون «زخم کاری»، «بی‌سروصدا»، «محکوم»، «آبی روشن» و «زیبا صدایم کن» نشان داده که بازیگر نقش‌های جدی هم هست؛ بازیگری که می‌تواند تلخی، خشونت، اندوه و پیچیدگی شخصیت را به همان اندازه کمدی اجرا کند.

غفوریان یکی از نمونه‌های موفق تغییر مسیر در بازیگری ایران است؛ هنرمندی که پس از سه دهه خنداندن مردم، ثابت کرده می‌تواند در نقش‌های جدی نیز دیده شود، تأثیر بگذارد و حتی گاهی بیش از همیشه مورد توجه قرار بگیرد.

بهروز رضوی؛ صدایی که خاموش شد اما از حافظه‌ها پاک نمی‌شود

بعضی هنرمندان را مردم با چهره‌شان به خاطر می‌سپارند و بعضی دیگر را با صدایشان. بهروز رضوی از معدود چهره‌هایی بود که بدون نیاز به تصویر، در ذهن چند نسل از ایرانیان حضور داشت. کافی بود چند جمله از او شنیده شود تا مخاطب، حتی بدون دیدن نام یا تصویر، صاحب صدا را تشخیص دهد. این هفته با درگذشت او در ۷۸ سالگی، یکی از مهم‌ترین صداهای تاریخ رسانه ایران خاموش شد؛ صدایی که دهه‌ها همراه شب‌های رادیویی، مستندهای تلویزیونی و خاطرات فرهنگی مردم بود.

رضوی از آن دسته گویندگانی بود که حرفه‌اش را تنها به‌عنوان یک شغل دنبال نکرد. او از همان سال‌های آغازین حضور در رادیو، نشان داد که به زبان، بیان و ارتباط با مخاطب نگاهی فراتر از اجرای صرف دارد. ورودش به رادیو از مسیر نویسندگی آغاز شد اما خیلی زود استعداد کم‌نظیرش در فن بیان و گویندگی، مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد.

آنچه صدای بهروز رضوی را متمایز می‌کرد فقط گرمی و طنین خاص آن نبود. بسیاری از گویندگان صدای خوش دارند اما همه آن‌ها ماندگار نمی‌شوند. رضوی از معدود کسانی بود که میان ویژگی طبیعی صدا و دانش اجرا تعادل برقرار کرده بود. مکث‌های حساب‌شده، تسلط بر ریتم کلام، وضوح بیان و توانایی انتقال احساس، باعث می‌شد شنونده حتی در طولانی‌ترین روایت‌ها نیز همراه او باقی بماند.

همین ویژگی‌ها بود که حضورش در مجموعه «مستند ایران» و بسیاری از آثار مستند را به تجربه‌ای فراتر از شنیدن یک نریشن ساده تبدیل کرد. برای بسیاری از مخاطبان، بخشی از اعتبار و جذابیت این آثار به صدایی بازمی‌گشت که روایت را به شکلی صمیمی و قابل اعتماد منتقل می‌کرد.

اما اهمیت رضوی فقط در مهارت حرفه‌ای او خلاصه نمی‌شود. او بخشی از حافظه جمعی ایرانیان بود. نسل‌های مختلف با صدای او خاطره دارند؛ از رادیوهای قدیمی خانه‌ها گرفته تا تلویزیون و مستندهایی که بخشی از آگاهی تاریخی جامعه را شکل دادند.

شاید به همین دلیل است که خبر درگذشت او بیش از آنکه شبیه از دست دادن یک گوینده باشد، برای بسیاری شبیه از دست دادن بخشی از گذشته بود. زیرا بعضی صداها فقط شنیده نمی‌شوند؛ در زندگی مردم حضور پیدا می‌کنند. بهروز رضوی یکی از همان صداها بود؛ صدایی که حالا خاموش شده اما بعید است از حافظه فرهنگی ایرانیان حذف شود.

پرواز همای؛ وقتی یک ترانه فوتبالی به میدان حاشیه کشیده می‌شود

این هفته، نام پرواز همای نه به خاطر یک کنسرت یا آلبوم تازه، بلکه به واسطه حواشی سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت؛ اثری که بیش از آنکه درباره کیفیت موسیقایی‌اش بحث شود، به دلیل حاشیه‌های پیرامون مجوز و فرآیند تولید خبرساز شد.

ماجرا از جایی آغاز شد که مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد این قطعه بدون دریافت مجوزهای لازم منتشر شده است. همین اظهار نظر کافی بود تا بار دیگر بحث قدیمی رابطه هنرمندان، نهادهای فرهنگی و ساختار صدور مجوز به فضای عمومی بازگردد. مسئله‌ای که سال‌هاست یکی از چالش‌های مهم حوزه موسیقی محسوب می‌شود و هر بار در قالبی تازه خود را نشان می‌دهد.

اما آنچه این پرونده را متفاوت کرد، واکنش مستقیم پرواز همای بود. او در پاسخ به این انتقادها، موضعی اتخاذ کرد که خود به بخشی از خبر تبدیل شد. همای در یادداشتش تلاش کرد موضوع را از یک اختلاف اداری فراتر ببرد و آن را به مفاهیمی چون وطن، مسئولیت هنرمند و شرایط اجتماعی امروز پیوند بزند.

او با قرار دادن نام خود در میان هنرمندانی که به تعبیر خودش «آبرو و هنرشان را خالصانه خرج وطن کرده‌اند» و همچنین استفاده از تعبیر «ایران نوین» در بخشی از یادداشتش، ناخواسته دامنه بحث را فراتر از یک اختلاف بر سر مجوز یک قطعه موسیقایی برد. همین بخش از سخنان او واکنش‌های گسترده‌ای را در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت؛ تا جایی که موافقان، آن را نشانه‌ای از دغدغه‌مندی و احساس مسئولیت ملی یک هنرمند دانستند و منتقدان نیز نسبت به برخی تعابیر و مواضع مطرح‌شده در یادداشت او واکنش نشان دادند. به این ترتیب، آنچه در ابتدا صرفاً یک حاشیه اداری درباره سرود تیم ملی به نظر می‌رسید، خیلی زود به بحثی گسترده‌تر درباره جایگاه هنرمندان، نسبت آن‌ها با نهادهای رسمی و نقش چهره‌های فرهنگی در تحولات اجتماعی تبدیل شد.

از سوی دیگر، فوتبال در ایران هیچ‌گاه صرفاً یک ورزش نبوده است. تیم ملی همواره نمادی از هویت جمعی و احساسات ملی به شمار می‌رود. به همین دلیل هر اثری که به نام تیم ملی منتشر شود، ناخواسته وارد حوزه‌ای فراتر از موسیقی می‌شود. سرود جام جهانی نیز از همین قاعده مستثنی نیست؛ اثری که حالا موافقان و مخالفان خود را دارد اما بدون تردید توانسته در مرکز توجه قرار بگیرد.

شاید سال‌ها بعد کمتر کسی جزئیات این مناقشه اداری را به یاد بیاورد، اما آنچه باقی خواهد ماند تصویری است از هنرمندی که در مقطعی حساس تصمیم گرفت صدایش را به نام تیم ملی و مفهوم وطن ثبت کند. اینکه این انتخاب تا چه اندازه موفق بوده، قضاوتی است که زمان درباره آن تصمیم خواهد گرفت.

امیرحسین قیاسی؛ که هنوز جواب می‌دهد اما غافلگیر نمی‌کند

کمتر مجری یا کمدینی در سال‌های اخیر توانسته به اندازه امیرحسین قیاسی در فضای مجازی تولید لحظه‌های وایرال کند. او از نسل تازه‌ای از چهره‌های رسانه‌ای است که مخاطب را فقط از طریق تلویزیون یا پلتفرم نمی‌بیند؛ بلکه بخش مهمی از موفقیت خود را مدیون گردش محتوا در شبکه‌های اجتماعی است. این هفته با آغاز پخش ویژه‌برنامه «بفرمایید جام»، بار دیگر نام قیاسی در فضای رسانه‌ای پیچید.

حتی پیش از پخش نخستین قسمت، حواشی پیرامون برنامه باعث شده بود توجه‌ها به سمت آن جلب شود. برخی مخالف حضور قیاسی در چنین پروژه‌ای بودند و برخی دیگر معتقد بودند او دقیقاً همان چهره‌ای است که می‌تواند میان فوتبال، سرگرمی و فضای مجازی پیوند برقرار کند. با آغاز پخش برنامه، مشخص شد که سازندگان روی همان فرمول آشنای قیاسی حساب باز کرده‌اند؛ گفت‌وگوهای پرشوخی، کنایه‌های غیرمستقیم، حافظه قوی در بازخوانی حرف‌های مهمانان و لحظاتی که قابلیت تبدیل شدن به ویدیوهای کوتاه و وایرال را دارند.

گفت‌وگوی نخست او با رامبد جوان نمونه خوبی از این رویکرد بود. مصاحبه‌ای که از خاطرات «خندوانه» آغاز شد و به مرور به بحث‌هایی درباره مسیر حرفه‌ای رامبد، محدودیت‌ها و تجربه‌های شخصی او رسید. بخشی از موفقیت این گفتگو به خود مهمان بازمی‌گشت اما بخش مهم‌تر آن حاصل سبک اجرایی قیاسی بود؛ سبکی که میان مصاحبه و استندآپ کمدی حرکت می‌کند.

قیاسی در سال‌های اخیر امضای شخصی خود را پیدا کرده است. او معمولاً با طعنه، ارجاع‌های پنهان و شوخی‌های چندلایه کار می‌کند. کمتر مستقیم حمله می‌کند و بیشتر ترجیح می‌دهد انتقاد یا پاسخ خود را در قالب طنز بیان کند. همین ویژگی باعث شده بخشی از مخاطبان، او را نماینده نسل جدید کمدی رسانه‌ای بدانند.

اما موفقیت، همیشه خطر تکرار را نیز با خود به همراه دارد. مهم‌ترین چالش قیاسی در «بفرمایید جام» دقیقاً همین مسئله است. بسیاری از شوخی‌ها، واکنش‌ها و حتی ساختار گفتگوها برای مخاطبان آشنا به نظر می‌رسد. برنامه سرگرم‌کننده است اما هنوز آن غافلگیری بزرگ را که بتواند آن را از نمونه‌های قبلی متمایز کند، ارائه نکرده است.

با این حال، قیاسی همچنان یکی از معدود مجریانی است که به خوبی زبان مخاطب امروز را می‌شناسد. او می‌داند کدام جمله تبدیل به ترند می‌شود، کدام لحظه قابلیت وایرال شدن دارد و چگونه باید یک گفت‌وگو را از حالت رسمی خارج کند. شاید آینده حرفه‌ای او بیش از هر چیز به این بستگی داشته باشد که بتواند از موفق‌ترین فرمول خودش عبور کند؛ پیش از آنکه مخاطب احساس کند همه چیز را قبلاً دیده است.

فاطمه مسعودی‌فر؛ دختری که آرام آمد و حالا دیده می‌شود

گاهی یک بازیگر سال‌ها کار می‌کند اما تنها یک نقش کافی است تا ناگهان در مرکز توجه قرار بگیرد. این روزها به نظر می‌رسد فاطمه مسعودی‌فر در آستانه چنین نقطه‌ای قرار گرفته است. انتشار و وایرال شدن سکانس‌هایی از سریال «گل سنگ» باعث شده نام او بیش از هر زمان دیگری در فضای مجازی و رسانه‌ای شنیده شود؛ اتفاقی که شاید بتوان آن را مهم‌ترین مقطع کارنامه حرفه‌ای او تا امروز دانست.

در «گل سنگ» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، مسعودی‌فر نقش پروانه را بازی می‌کند؛ دختری که پس از بحرانی بزرگ در خانواده، تلاش می‌کند تکه‌های از هم گسیخته زندگی را دوباره کنار هم قرار دهد. شخصیتی آرام، کم‌حرف، خانواده‌دوست و در عین حال مستقل که میان مسئولیت‌پذیری و آرزوهای شخصی خود زندگی می‌کند.

موفقیت نقش پروانه بیش از هر چیز به باورپذیری آن بازمی‌گردد. مسعودی‌فر در اجرای این شخصیت به سمت اغراق نمی‌رود. او تلاش نمی‌کند با دیالوگ‌های پرتنش یا واکنش‌های نمایشی احساسات مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. برعکس، بخش مهمی از تأثیرگذاری نقش از سکوت‌ها، نگاه‌ها و رفتارهای روزمره او شکل می‌گیرد. همین سادگی باعث شده مخاطب راحت‌تر با پروانه ارتباط برقرار کند.

بخش دیگری از توجه رسانه‌ای به این نقش، به رابطه او با حسن با بازی امیر نوروزی مربوط می‌شود. سکانس‌های مشترک این دو بازیگر طی هفته‌های اخیر بارها در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده و مخاطبان بسیاری درباره شیمی میان این دو شخصیت صحبت کرده‌اند. رابطه‌ای که نه بر پایه ملودرام اغراق‌آمیز، بلکه بر اساس جزئیات ساده و ملموس شکل گرفته است.

اما وایرالی هفته سکانس مشترک پروانه و حسن بود؛ سکانسی که صرفاً بار احساسی نداشت؛ بلکه نوع نمایش رابطه عاطفی میان دو شخصیت، بحث‌هایی را درباره تغییر مرزهای روایت عاشقانه در آثار تصویری ایران به راه انداخت.

برای مسعودی‌فر، «گل سنگ» فقط یک نقش موفق نیست؛ فرصتی برای عبور از سایه کارهای قبلی نیز محسوب می‌شود. او سال‌ها در تئاتر و تصویر فعالیت کرده اما بسیاری هنوز او را با نقش سارای گرجی در «جیران» به یاد می‌آورند. شخصیتی که تا مدت‌ها مهم‌ترین شناسه حرفه‌ای او بود.

اکنون به نظر می‌رسد پروانه در حال گرفتن جای آن نقش است. تفاوت مهم اینجاست که این بار مسعودی‌فر نه در یک نقش فرعی تأثیرگذار، بلکه در قلب یکی از مهم‌ترین خطوط احساسی سریال قرار گرفته است. اگر این روند ادامه پیدا کند، «گل سنگ» می‌تواند همان اثری باشد که او را از بازیگری مستعد به چهره‌ای تثبیت‌شده در نمایش خانگی تبدیل کند؛ بازیگری که دیگر تنها به خاطر یک نقش شناخته نمی‌شود، بلکه به‌عنوان صاحب یک مسیر حرفه‌ای مستقل مورد توجه قرار می‌گیرد.

نوشته از ادای دین «مهران» به پدر تا خروج آرام «فاطمه» از سایه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» که حال و هوای محرمی دارد نیز به چرخه اکران اضافه شد.

روند فروش برخی فیلم‌ها نشان می‌دهد که دیگر پتانسیل حضور در سینماها را نداشته و می‌توانند جای خود را به بیان‌های تازه بدهند که باید دید این اتفاق چه زمانی و با چه فیلم‌هایی رقم خواهد خورد.

طبق گزارش سامانه سمفا، سینماها از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا زمان تنظیم این گزارش به فروش ۱,۲۷۲,۸۷۷,۵۲۹,۱۶۸ ریال دست یافته‌اند.

فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد و تهیه‌کنندگی مجید کریمی از روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد. این فیلم با حضور بازیگرانی همچون علی شادمان، آناهیتا افشار، آیدا ماهیانی، رضا کولغانی، تینو صالحی، گلنوش قهرمانی، داود ونداده و علی مصفا ساخته شده است.

«تهران کنارت» در یک هفته اخیر فروشی معادل ۷۵,۹۶۰,۰۷۱,۰۰۰ ریال ثبت کرده است.

فیلم سینمایی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی که نخستین بار در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، داستان ابی و ولی را با بازی پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه روایت می‌کند. این فیلم کمدی، ماجرای دو عتیقه‌فروش خوش‌ذوق در آستانه انقلاب است. خلاصه داستان فیلم می‌گوید: «انقلاب شده و کاسبی ابی و ولی، آنتیک‌بازهای قبل انقلاب کساد است، اما افتادن گذرشان به یک امامزاده، مسیر زندگی‌شان را تغییر می‌دهد…»

در کنار پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه، ستاره پسیانی، آناهیتا افشار، امیر نوروزی، غلامرضا نیکخواه، فرزین محدث، علی باقری، مجتبی شفیعی، هادی افتخارزاده، آرش نوذری، لادن ژافه‌وند، یدالله شادمانی، رحمان باقریان، مهدی قربانی و جمعی دیگر از بازیگران در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

این فیلم که از چهارشنبه دوم اردیبهشت به اکران درآمده در یک هفته اخیر فروشی معادل ۳۵,۶۷۶,۳۲۲,۰۰۰ ریال داشته است.

فیلم سینمایی «تاکسیدرمی» به کارگردانی محمد پایدار، نویسندگی محمد پایدار و محسن ملکی و تهیه‌کنندگی محمدجواد موحد از ۳ اردیبهشت ماه توسط پخش بهمن‌سبز در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده است.

این اثر روایت غیرمنتظرهٔ تلاش سه شکارچی برای شکار آخرین گوزن زرد ایرانی است.

مجید صالحی، حسن معجونی، هادی کاظمی، بیژن بنفشه‌خواه، هدیه حسینی‌نژاد، جواد خواجوی، آتوسا کلانتری، علیرضا مسعودی و آناهیتا درگاهی از بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

این فیلم نیز در یک هفته اخیر ۱۵,۱۰۹,۰۸۳,۹۹۷ ریال فروش داشته است.

«سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم از ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد و در یک هفته اخیر توانست فروشی معادل ۱۳,۴۲۱,۵۴۰,۰۰۰ ریال به دست آورد. «سفر به لیمونیا» داستانی فانتزی و پر رمز و راز را با حضور شخصیت‌هایی چون غولی شیطون و لیمویی روایت می‌کند؛ جایی که با باز شدن یک چمدان، همه‌چیز دستخوش تغییر می‌شود.

بهاره رهنما، ابراهیم شفیعی، محمدرضا شیرخانلو، سروش مالمیر، باربد مالمیر، محمدجواد سیانکی، رادین آسیابان، النا عسگری، هلنا پیری، حسین مبینی‌پور، آذر، امیرمهدی اکبری، یاس عباسی، بهار باباربیع، سوین یادگاری، مهدی رفائی، عسل نوربخش، آندیا جوادزاده، آرمیا جوادزاده، امید باغبان، شایلین رستمی، متین محمدی، کیانوش کیانی، رادین طلوع، آراد جعفری، ساسان بنی‌حاتم، پرهام دهمرده، عسل نوربخش و کیان غفاری از جمله بازیگران این اثر هستند.

فیلم سینمایی «نیم‌شب» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی حبیب والی‌نژاد در هفته اخیر توانست فروشی معادل ۴,۱۱۹,۲۸۰,۰۰۰ ریال کسب کند.

«نیم‌شب» با محوریت جنگ ١٢ روزه و تجاوز رژیم صهیونیستی در تابستان سال گذشته تولید شده است.

فیلم سینمایی «قمارباز» ساخته محسن بهاری به تهیه‌کنندگی سجاد نصرالهی نسب نیز در هفته اخیر ۳۵۹,۷۰۰,۰۰۰ ریال فروخت.

«قمارباز» در ژانر معمایی- جاسوسی داستانی درباره حمله سایبری به یکی از بانک‌های کشور را در روزهای جنگ ۱۲ روزه روایت می‌کند.

کورش تهامی، آرمین رحیمیان و شبنم قربانی بازیگران اصلی این فیلم هستند و امیر نوروزی، روشان رستم‌پور و عماد امامی نیز در آن ایفای نقش کرده‌اند.

فیلم سینمایی «بهشت تبهکاران» ساخته مسعود جعفری جوزانی به تهیه‌کنندگی علی قائم‌مقامی در یک هفته اخیر ۳۱۴,۹۳۰,۰۰۰ ریال فروش داشت.

این فیلم سرگذشت حسن جعفری کارمند شرکت نفت ایران و انگلیس است که اسیر توطئه ای شوم می‌شود.

بازیگران فیلم امیرحسین آرمان، لادن مستوفی، سحر جعفری جوزانی، رضا یزدانی، پژمان بازغی، هومن برق نورد، بهنام تشکر، افسانه بایگان، حمید گودرزی، حسام منظور، فخرالدین صدیق شریف، رضا شفیعی‌ جم، علیرضا جلالی تبار، اسماعیل خلج، فریبا متخصص، محمدرضا هاشمی، جواد طوسی، سهیل برخورداری، حمید متقی و فتح الله جعفری جوزانی هستند.

فیلم سینمایی «خط نجات» ساخته وحید موسائیان نیز در یک هفته اخیر به فروشی معادل ۴۰۸,۲۱۰,۰۰۰ ریال دست یافت.

داستان این فیلم در روزهای پرالتهاب دهه ۵۰ می‌گذرد و پگاه آهنگرانی، مصطفی زمانی، امیر آقایی، لادن مستوفی، آرمین رحیمیان و حسین سلیمانی بازیگران این فیلم هستند.

انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» که با موضوعی محرمی از روز چهارشنبه ۲۷ خرداد به اکران درآمده در این مدت زمان کوتاه نیز فروشی معادل ۶۰,۶۱۰,۰۰۰ ریال داشته است.

* مجموع فروش فیلم‌ها نیز به شرح زیر است:

«آنتیک»:‌ ۵۰۶,۷۶۲,۶۰۳,۳۰۹ ریال

«تهران کنارت»: ۴۳۰,۰۰۵,۵۴۳,۰۰۰ ریال

«تاکسیدرمی»: ۱۳۶,۶۰۱,۳۲۷,۸۴۶ ریال

«نیم‌شب»: ۹۳,۹۷۵,۳۱۸,۹۹۰ ریال

«سفر به لیمونیا»: ۶۸,۰۱۲,۲۵۴,۲۰۰ ریال

«قمارباز»: ۱۵,۶۸۸,۵۱۰,۱۵۶ ریال

«بهشت تبهکاران»: ۱۲,۵۶۷,۸۹۳,۷۶۷ ریال

«خط نجات»: ۹,۲۰۳,۴۶۷,۹۰۰ ریال

«شمشیر و اندوه»: ۶۰,۶۱۰,۰۰۰ ریال

نوشته وضعیت گیشه در هفته‌ای که گذشت؛ از «تهران کنارت» تا «شمشیر و اندوه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مستندها ساعت ۱۶ نمایش داده می‎‌شوند و حضور در جلسه نمایش این آثار رایگان و برای علاقه‌مندان آزاد است.

مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی در میدان شهید قندی، شماره ۱۵ قرار دارد.

نوشته برنامه «پاتوق مستند» در تیرماه اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ماجرای پارک شفق و بیمارستان محب کوثر، یکی از تکان‌دهنده‌ترین اتفاقات انسانی در جریان جنگ ۱۲ روزه بود و بعدها به نمادی از تاب‌آوری کادر درمان تبدیل شد. این اتفاق در تاریخ ٢۶ خرداد سال گذشته در منطقه یوسف آباد تهران در جریان جنگ ١٢ روزه  رخ داد و قصه فیلم «نیم‌شب» شد.

فیلمنامه فیلم «نیم‌شب» بر اساس طرحی از یاسر انتظامی به نگارش مهدی یزدانی‌خرم و اعظم بهروز روایتگر همین قصه است و این فیلم به عنوان اولین فیلم داوطلب اکران در ایام جنگ تحمیلی سوم راهی اکران شد و تا کنون به فروشی نزدیک به ١٠ میلیارد تومان رسیده است که این یک رکورد برای فیلم اجتماعی در شرایط فعلی سینمای ایران محسوب می‌شود.

طراحى این پوستر بر عهده سیروان مهدوى بوده است و این طرح به بهانه یادآورى موضوع پارک شفق و بیمارستان محب کوثر که قصه فیلم «نیم‌شب» است، طراحى شد.

کارگردانى «نیم‌شب» بر عهده محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی آن برعهده حبیب والى‌نژاد است، این فیلم محصول موسسه تصویر شهر و پخش آن بر عهده موسسه بهمن سبز است.

نوشته تازه‌ترین پوستر فیلم سینمایی «نیم‌شب» رونمایى شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تاوان» سومین فیلم ربیعی در مقام کارگردان است که در فضای جنگ تحمیلی رمضان و ژانر راز آلود – ماورالطبیعه جلوی دوربین محمود عطشانی رفته است.

در خلاصه داستان این اثر می‌خوانیم: «سارا تاوان چه کاری را می‌پردازد ؟ کمکی در راه است؟»

عوامل این فیلم کوتاه عبارتند از: سیدسجاد اسدی (مجری طرح)، زینب رضایی و محمدفاضل ربیعی (نویسندگان)، زینب کریمی‌فر (دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز)، رزا بافنده و فاطمه ظهیری (بازیگران)، محمدحسین عباس توپچی و علیرضا آقا احمد (مشاورین پروژه)، ملیکا یوسفی (منشی صحنه)، محمود عطشانی (مدیر فیلمبرداری)، ارسلان زارع (دستیار اول فیلمبردار)، امیرعباس زاهدی (مدیر صدابرداری)، نادر بادامچی (طراح صداگذاری)، نستوه سعیدی (طراح گریم)، آریانا آقازاده (عکاس)، سامان جوادی (مدیر تدارکات) و حورا لطفی‌پور (مترجم).

نوشته فیلم کوتاه «تاوان» روی میز تدوین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم به تهیه‌کنندگی و نویسندگی محمدحسین عابد و کارگردانی محسن منشی‌زاده، با نگاهی اجتماعی به پیامدها و تأثیرات جنگ بر زندگی روزمره مردم می‌پردازد و تلاش می‌کند روایتگر دغدغه‌ها، آسیب‌ها و تغییراتی باشد که چنین رخدادهایی در روابط انسانی، خانواده‌ها و زیست روزمره شهروندان بر جای می‌گذارد.

در «رستگاری در رمضان» علیرضا جعفری، مازیار مهرگان و آرمیتا مرادی و با هنرمندی محمود مقامی و سعیده عرب به ایفای نقش می‌پردازند. همچنین طناز بیطرفان، کاوه ابراهیم، ابراهیم ابراهیمی، مبین رستگار، شکیبا عابد، حسین عرب‌محمدی، مرتضی الوندی، سحر مختاری و حمیدرضا عرب‌سرخی دیگر بازیگران این اثر هستند.

عوامل اصلی این پروژه عبارتند از: تهیه‌کننده، طراح و نویسنده: محمدحسین عابد، کارگردان: محسن منشی‌زاده، مدیر فیلمبرداری: فرشاد گل‌سفیدی، مدیر برنامه‌ریزی: پیام حنفی، سرپرست گروه کارگردانی: کیانوش عینی، طراح گریم: سوفیا نساجی، طراح صحنه و لباس: سحرالسادات سجادصادقی، مدیر صدابرداری: مصطفی گودرزی، مدیران تولید: ژیلا خوشبختی و احمد صمدی، عکاس: مهدی حیدری، منشی صحنه: مهتاب شهرابی، فیلمبردار پشت صحنه: نیلوفر کریمی و مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد.

نوشته روزهای پایانی فیلمبرداری «رستگاری در رمضان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به همین دلیل بخش بزرگی از آثار عاشورایی ایران، نه خود واقعه عاشورا بلکه شخصیت‌های پیرامونی، پیامدهای تاریخی آن، آیین‌های سوگواری و تأثیر این واقعه بر زندگی انسان‌ها را روایت کرده‌اند. در واقع، مهم‌ترین آثار این حوزه اغلب از دل «حاشیه‌های کربلا» متولد شده‌اند؛ حاشیه‌هایی که گاه به اندازه خود متن، تأثیرگذار و ماندگار بوده‌اند.

هم‌زمان با آغاز ماه محرم مروری داشته‌ایم به برخی از آثاری که در این حوزه ساخته شده‌اند.

آغاز راه؛ «سفیر» و نخستین تصویر سینمایی از کربلا

در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب، سینمای ایران هنوز تجربه‌ای در پرداخت مستقیم به عاشورا نداشت. در چنین شرایطی فریبرز صالح با فیلم «سفیر» نخستین گام جدی را برداشت؛ فیلمی که بعدها به عنوان سنگ بنای سینمای عاشورایی ایران شناخته شد.

داستان تولید «سفیر» خود بخشی از اهمیت آن است. فیلمنامه اولیه کیهان رهگذر قرار بود اثری کوتاه باشد اما با بازنویسی و توسعه آن، پروژه‌ای بزرگ شکل گرفت که با بودجه‌ای قابل توجه برای آن دوران ساخته شد. فیلمبرداری بیش از هفت ماه طول کشید و «سفیر» را به یکی از نخستین تولیدات عظیم سینمای پس از انقلاب تبدیل کرد.

فیلم روایت قیس بن مسهر، پیک امام حسین(ع)، است که حامل نامه‌ای برای مردم کوفه است اما پیش از انجام مأموریتش به دست نیروهای ابن‌زیاد گرفتار می‌شود. او در برابر فشار حاکمان کوفه حاضر به انکار امام نمی‌شود و جان خود را فدا می‌کند.

اگرچه «سفیر» از نظر امکانات اجرایی امروز اثری ساده به نظر می‌رسد، اما الگوی روایی آن یعنی روایت واقعه کربلا از زاویه یک شخصیت فرعی، بعدها به یکی از مهم‌ترین شیوه‌های روایت در آثار عاشورایی تبدیل شد.

شاهکار ماندگار؛ «روز واقعه»

اگر «سفیر» آغاز راه بود، «روز واقعه» نقطه اوج سینمای عاشورایی ایران محسوب می‌شود. فیلمنامه این اثر را بهرام بیضایی بیش از یک دهه پیش از تولید نوشته بود. متنی که بسیاری هنوز آن را یکی از بهترین فیلمنامه‌های تاریخ سینمای ایران می‌دانند. مسیر تولید فیلم اما بسیار دشوار بود و پروژه سال‌ها میان توقف، بازنویسی و تغییر عوامل سرگردان ماند تا سرانجام شهرام اسدی آن را به سرانجام رساند.

«روز واقعه» داستان عبدالله، جوانی مسیحی است که به تازگی مسلمان شده و در روز ازدواج خود ندایی غیبی می‌شنود. او برای یافتن صاحب این صدا راهی سفری طولانی می‌شود تا به یاری امام حسین(ع) بشتابد، اما هنگامی به کربلا می‌رسد که واقعه به پایان رسیده است. قدرت فیلم در آن است که بدون نمایش مستقیم حادثه عاشورا، حس فقدان، اندوه و عظمت آن را منتقل می‌کند. موسیقی ماندگار، تصویرسازی‌های شاعرانه و روایت عرفانی اثر سبب شد «روز واقعه» برای سال‌ها مهم‌ترین مرجع تصویری عاشورا در حافظه جمعی ایرانیان باشد.

این فیلم پنج سیمرغ بلورین جشنواره فجر را به دست آورد و هنوز از آن به عنوان بهترین فیلم عاشورایی تاریخ سینمای ایران یاد می‌شود.

«معصومیت از دست رفته» و داوود میرباقری

پس از موفقیت سریال «امام علی(ع)»، تلویزیون وارد دوره‌ای تازه از تولید آثار تاریخی ـ مذهبی شد. در این میان «معصومیت از دست رفته» یکی از متفاوت‌ترین تجربه‌ها بود. میرباقری به جای روایت مستقیم کربلا، سراغ زمینه‌های شکل‌گیری آن رفت. داستان شوذب، یکی از یاران سابق امام علی(ع)، که در اثر جاه‌طلبی و وسوسه قدرت در مسیر سقوط قرار می‌گیرد و به جبهه مخالفان امام حسین(ع) نزدیک می‌شود.

سریال با دیالوگ‌های درخشان، شخصیت‌پردازی پیچیده و بازی‌های ماندگار، تصویری تراژیک از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که آرام‌آرام به سمت فاجعه عاشورا حرکت می‌کند.

«مختارنامه» و داوود میرباقری

«مختارنامه» را می‌توان بزرگ‌ترین پروژه تاریخی تاریخ تلویزیون ایران دانست. سریالی که سال‌ها زمان صرف تولید آن شد و همچنان از نظر مقیاس تولید، طراحی صحنه، لباس، تعداد بازیگران و گستردگی روایت، نمونه مشابهی در تلویزیون ایران ندارد.

داستان قیام مختار ثقفی برای خونخواهی شهدای کربلا، فرصتی در اختیار میرباقری قرار داد تا هم بخشی از واقعه عاشورا را بازسازی کند و هم سرنوشت عاملان آن را به تصویر بکشد. اگرچه درباره قرائت تاریخی سریال دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد، اما تردیدی نیست که «مختارنامه» مهم‌ترین و فراگیرترین تصویر عاشورا در حافظه تصویری نسل‌های جدید محسوب می‌شود.

«روز رستاخیز» و احمدرضا درویش

«روز رستاخیز» جاه‌طلبانه‌ترین تلاش سینمای ایران برای نزدیک شدن مستقیم به روز عاشورا بود.

احمدرضا درویش پس از سال‌ها تحقیق و تولید، فیلمی ساخت که از نظر طراحی صحنه، جلوه‌های بصری و استانداردهای فنی در سطحی خوب قرار داشت.

فیلم از زاویه دید بکیر، فرزند حر بن یزید ریاحی، روایت می‌شود؛ شخصیتی که در میانه جبهه حق و باطل گرفتار است و در نهایت به حقیقت واقعه عاشورا می‌رسد. با وجود تحسین‌های فراوان، نمایش چهره حضرت ابوالفضل(ع) و برخی دیگر از شخصیت‌های مقدس، حاشیه‌های گسترده‌ای ایجاد کرد و فیلم هرگز فرصت اکران عمومی گسترده پیدا نکرد. با این حال «روز رستاخیز» همچنان یکی از مهم‌ترین پروژه سینمایی درباره عاشورا به شمار می‌رود.

«شب دهم» و حسن فتحی

اگر بخواهیم تنها یک سریال درباره فرهنگ عاشورایی نام ببریم، بی‌تردید «شب دهم» در صدر فهرست قرار می‌گیرد. داستان در دوران رضاشاه و هم‌زمان با ممنوعیت تعزیه رخ می‌دهد. حیدر خوش‌مرام برای رسیدن به عشق خود، متعهد می‌شود ده شب تعزیه برگزار کند؛ تعهدی که به‌تدریج زندگی او را دگرگون می‌کند.

قدرت «شب دهم» در آن است که تعزیه را نه فقط به عنوان یک آیین، بلکه به عنوان عاملی برای تحول شخصیت‌ها روایت می‌کند. سریال هنوز پس از بیش از دو دهه یکی از محبوب‌ترین آثار محرمی تلویزیون است.

«یلدا» و حسن میرباقری

«یلدا» نیز تعزیه را محور روایت خود قرار داد. داستان پیرمردی تعزیه‌خوان که در واپسین سال‌های عمرش تلاش می‌کند سنتی در حال فراموشی را حفظ کند. اگرچه سریال به اندازه «شب دهم» دیده نشد، اما از معدود آثاری است که تعزیه را در مرکز روایت قرار داده است.

«سفر سبز» و محمدحسین لطیفی

«سفر سبز» از نخستین سریال‌هایی بود که فضای محرم را به بخشی جدایی‌ناپذیر از روایت خود تبدیل کرد. داستان جوانی ایرانی‌تبار که در آلمان بزرگ شده و برای یافتن خانواده واقعی خود به ایران بازمی‌گردد. شب‌های محرم و مراسم عزاداری در این سریال صرفاً پس‌زمینه نیستند، بلکه بخشی از مسیر هویتی قهرمان داستان را شکل می‌دهند. بسیاری هنوز این سریال را نوستالژیک‌ترین تصویر از محرم تهران در دهه هشتاد می‌دانند.

«پرده‌نشین» و بهروز شعیبی

گرچه موضوع اصلی «پرده‌نشین» زندگی روحانیت است، اما در بخش‌های پایانی سریال، آیین‌های عزاداری محرم نقش مهمی در پیشبرد روایت پیدا می‌کنند و همین مسئله باعث شده این اثر نیز در میان آثار مرتبط با فرهنگ عاشورا قرار گیرد.

«به خاطر هانیه» و کیومرث پوراحمد

فیلم با بهره‌گیری از آیین دمام‌زنی جنوب ایران، پیوندی شاعرانه میان فرهنگ بومی و واقعه عاشورا ایجاد می‌کند.

«دل‌شکسته» و علی روئین‌تن

روایتی عاشقانه که در شب‌های محرم جریان دارد و از مفاهیم توبه، بخشش و بازگشت الهام می‌گیرد.

«من و زیبا» و فریدون حسن‌پور

داستان مردی در مسیر توبه و جبران گذشته که اوج تحول درونی او در فضای عاشورایی رقم می‌خورد.

«کربلا؛ جغرافیای یک تاریخ» و داریوش یاری

مستند داریوش یاری با روایت شهاب حسینی، مسیر حرکت امام حسین(ع) و تأثیر تاریخی قیام عاشورا را بررسی می‌کند و از مهم‌ترین مستندهای این حوزه به شمار می‌آید.

مرور چهار دهه تولیدات عاشورایی نشان می‌دهد سینما و تلویزیون ایران کمتر به سراغ بازنمایی مستقیم واقعه کربلا رفته‌اند و بیشتر ترجیح داده‌اند از طریق شخصیت‌های حاشیه‌ای، پیامدهای تاریخی، آیین‌های سوگواری و بازتاب‌های فرهنگی عاشورا به این واقعه نزدیک شوند. از «سفیر» و «روز واقعه» که بنیان‌های سینمای عاشورایی را شکل دادند تا «مختارنامه» که بزرگ‌ترین تصویر تلویزیونی از این حماسه را خلق کرد و آثاری چون «شب دهم» و «سفر سبز» که عاشورا را در متن زندگی مردم جست‌وجو کردند، همه نشان می‌دهند که کربلا برای هنر ایران صرفاً یک واقعه تاریخی نیست؛ سرچشمه‌ای پایان‌ناپذیر برای روایت مفاهیمی چون آزادی، وفاداری، ایثار، عدالت‌خواهی و حقیقت‌جویی است؛ مفاهیمی که همچنان در هر نسل، به شکلی تازه بازآفرینی می‌شوند.

نوشته روایت محرم در سینما و تلویزیون/ چگونه کربلا به یکی از ماندگارترین سوژه‌ها تبدیل شد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بخش اصلی جشنواره، آثار ایرانی و خارجی در قالب مسابقه فیلم‌های بلند و مسابقه فیلم‌های کوتاه ارزیابی می‌شوند و برگزیدگان، پروانه زرین جشنواره را در رشته‌های مختلف دریافت خواهند کرد. همچنین هیئت داوران کودک و نوجوان نیز مطابق روال جشنواره، برگزیده خود را معرفی می‌کند.

در فراخوان دوره سی‌وهشتم، علاوه بر بخش‌های اصلی، بخش‌هایی همچون «بخش ویژه میناب» با موضوع کودکان و آسیب‌های ناشی از جنگ تحمیلی اخیر، و «آینه سینمای کودک و نوجوان» برای مرور و ارزیابی آثار منتخب نمایش‌داده‌شده در سینما، تلویزیون و سکوهای نمایش خانگی پیش‌بینی شده است.

بر اساس این فراخوان، ثبت‌نام و ارائه نسخه قابل بازبینی آثار از ۳۰ خرداد تا اول شهریور ۱۴۰۵ انجام می‌شود و آخرین مهلت تحویل نسخه نهایی آثار پذیرفته‌شده، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ خواهد بود.

علاقه‌مندان می‌توانند برای ثبت اثر و دریافت اطلاعات تکمیلی، از طریق سایت جشنواره و دبیرخانه سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اقدام کنند.

فراخوان سی‌و‌هشتمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان

نوشته انتشار فراخوان سی‌و‌هشتمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اکران‌ها توسط پخش سیار بهمن سبز و برای مردم حاضر در میادین کشور به نمایش درمی‌آید.

پیش از این نیز، «قمارباز» در تجمعات و اماکن مختلف شهر تهران و سراسر کشور با استقبال مردم حاضر در صحنه مواجه شده بود.

فیلم سینمایی «قمارباز» که اکران خود را در ایام نوروز آغاز کرده بود، در ژانر اجتماعی-معمایی ساخته شده‌است و آرمین رحیمیان، شبنم قربانی، امیر نوروزی، روشان رستم‌پور و عماد امامی در آن ایفای نقش کرده‌اند.

مسئولان مرتبط برای هماهنگی اکران سیار این فیلم می‌توانند از طریق درگاه اینترنتی esayar.ir اقدام کنند.

نوشته اکران سیار فیلم سینمایی «قمارباز» در میادین شهری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این حکم آمده است: «با عنایت به تخصص، تعهد، تجربه و سوابق ارزشمند جنابعالی به موجب این حکم به عنوان دبیر بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران، «سینماحقیقت»، منصوب می شوید.

بیست سالگی این رویداد مهم ملی و بین‌المللی و استمرار و قوام حیات حرفه‌ای آن، امید بخش افقی روشن پررونق برای برپایی این دوره با همیاری و همکاری صنوف سینمای مستند، سینماگران و فعالان این حوزه است. تجاوز دشمنان این مرز و بوم و شهادت رهبر حکیم و فرزانه، نقش بی بدیل سینمای مستند ایران را برای ثبت لحظات تاریخی و مستندنگاری وقایع جنگ رمضان و پایمردی و استقامت ملت بزرگ ایران، بیش از پیش نشان  داده است.

امیدوارم با یاری پروردگار متعال و مساعی  جنابعالی و همکاران گرانقدر و همراهی شورای محترم سیاستگذاری و با حضور فعالان و هنرمندان  سینمای مستند، بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» در حافظه جمعی به یادگار بماند..»

محمد حمیدی‌مقدم از سال ۹۸ به عنوان دبیر جشنواره «سینما‌حقیقت» انتخاب و امسال برای هشتمین بار به عنوان دبیر این رویداد منصوب شد.

بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران، «سینما‌حقیقت» آذرماه ۱۴۰۵ برگزار می‌شود.

نوشته محمد حمیدی‌مقدم دبیر بیستمین جشنواره «سینماحقیقت» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بررسی آمارهای رسمی فروش نشان می‌دهد که استراتژی پخش‌کننده در تمرکز بر جذب حداکثری مخاطب در این طرح سه‌روزه، به یک موفقیت چشمگیر و جهش آماری منجر شده؛ به‌طوری که شاخص حضور تماشاگران این فیلم نسبت به مدت مشابه در هفته گذشته، رشد ۴ برابری را ثبت کرده است.

کالبدشکافی و مقایسه عدد به عدد عملکرد فیلم سینمایی «نیم‌شب» در بازه سه‌روزه آخرهفته جاری با هفته گذشته، دستاورد ملموس این بازاریابی فرهنگی را به تصویر می‌کشد. شاخص حضور تماشاگران از ۵۰۰ نفر( از ۱۴ تا ۱۶ خرداد) در پایان هفته گذشته، با یک جهش خیره‌کننده به ۲ هزار نفر( از ۲۱ تا ۲۳ خرداد) در آخر هفته جاری رسیده که گویای استقبال ۴ برابری مردم است. از سوی دیگر، به دلیل ماهیت نیم‌بهای بلیت در این طرح، رقم فروش فیلم نیز علی‌رغم کاهش ۵۰ درصدی قیمت بلیت با رشد ۲ برابری مواجه شد و از ۹۰ میلیون تومان در هفته گذشته، به بیش از ۱۷۶ میلیون تومان صعود کرد تا موفقیت این طرح در احیای گیشه اثبات شود.

هم‌زمان با این جهش آماری در سالن‌های سینما، طنین روایت مقاومت در قلب پایتخت نیز جلوه دیگری از اکران‌های مردمی را به نمایش گذاشت. «نیم‌شب» که روایتی وفادارانه و صادقانه از ایستادگی و حماسه مردم در جریان یکی از شب‌های مقاومت ۱۲ روزه است، پس از گذشت قریب به ۴ ماه از آغاز اکران سراسری، اکنون گام در فاز جدیدی از نمایش‌های خود گذاشته است. در همین راستا، شامگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۵ در قالب «طرح اکران میادین»، میدان ولیعصر و پل طبیعت تهران به عنوان نخستین ایستگاه‌ها، میزبان اولین اکران‌های میدانی این فیلم بود.

توسعه اکران‌های سیار بستری برای تماشای جمعی آثار سینمایی در فضاهای شهری است. به همین منظور نمایش «نیم شب» در میدان ولیعصر و پل طبیعت، مبتنی بر رویکردهای راهبردی تحقق عدالت فرهنگی و توسعه امکان‌های تماشای فیلم در موسسه «تصویر شهر» (به عنوان مالک فیلم) و «بهمن سبز» (به عنوان پخش‌کننده) اجرا شد.

آمار کلی فیلم سینمایی «نیم‌شب» تا ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ با عبور از مرز ۱۱۰ هزار مخاطب و فروش کل نزدیک به ۱۰ میلیارد تومان، اثبات کرده است که سینمای دغدغه‌مند، ملی و حماسی می‌تواند ارتباطی وثیق، پایدار و ارگانیک با توده مردم برقرار کند. با توجه به مضمون حماسی و ساختار غیرکمدی این اثر، اکران «نیم‌شب» با شروع ماه محرم و ایام عزاداری سیدالشهدا (ع) با قدرت در سینماهای سراسر کشور ادامه خواهد داشت.

نوشته فتح پایتخت به وقت «نیم‌شب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ماه‌های گذشته، بخش عمده‌ای از بار گیشه بر دوش کمدی‌ها بوده و در کنار آن برخی آثار اجتماعی و فیلم‌های مرتبط با جنگ و مقاومت نیز روی پرده حضور داشته‌اند. اکنون «شمشیر و اندوه» به عنوان یک انیمیشن تاریخی ـ مذهبی، جای خالی ژانری را پر می‌کند که معمولاً سهم کمتری در چرخه اکران دارد.

نکته مهم آن است که با ورود این فیلم، سینماها علاوه بر آثار بزرگسال‌محور، دو گزینه مشخص برای مخاطبان کودک و خانواده نیز در اختیار خواهند داشت. موضوعی که می‌تواند به گسترش دامنه مخاطبان سینما کمک کند و خانواده‌ها را بیش از پیش به سالن‌های نمایش بکشاند. در سال‌های اخیر تجربه موفق برخی انیمیشن‌های ایرانی مانند «یوز»، «لوپتو» و… نشان داده است که آثار پویانمایی دیگر صرفاً محصولاتی مخصوص کودکان نیستند و می‌توانند طیف گسترده‌ای از مخاطبان را جذب کنند.

البته زمان‌بندی اکران «شمشیر و اندوه» را نمی‌توان جدا از تقویم مذهبی کشور دانست. بخش مهمی از تصمیم برای نمایش این اثر در روزهای پایانی خرداد، به هم‌زمانی آن با آغاز ماه محرم بازمی‌گردد. سازندگان فیلم نیز از ابتدا بر ماهیت عاشورایی اثر تأکید داشته‌اند و روایت فیلم با هدف بازخوانی بخشی از وقایع منتهی به عاشورا و ترویج فرهنگ حسینی شکل گرفته است.

از این منظر، «شمشیر و اندوه» تنها یک فیلم جدید در جدول اکران نیست؛ بلکه اثری است که تلاش می‌کند تا از ظرفیت‌های انیمیشن برای روایت یکی از مهم‌ترین رخدادهای تاریخ اسلام استفاده کند. موضوعی که در سینمای ایران کمتر تجربه شده و می‌تواند برای مخاطبانی که به دنبال روایت‌های تاریخی و مذهبی در قالبی متفاوت هستند جذاب باشد.

همچنین این فیلم از منظر فنی نیز مورد توجه قرار گرفته است. سازندگان اعلام کرده‌اند که در تولید آن از فناوری‌های روز از جمله تکنیک «متاهیومن» بهره گرفته شده و پروژه با تکیه بر توان متخصصان ایرانی به سرانجام رسیده است.

در مجموع، اضافه شدن «شمشیر و اندوه» را می‌توان گامی در جهت متنوع‌تر شدن نقشه اکران تابستانی سینماها دانست؛ اتفاقی که در کنار حضور فیلم‌های کمدی، آثار اجتماعی، فیلم‌های مرتبط با جنگ و مقاومت و دیگر تولیدات کودک و نوجوان، ترکیبی کامل‌تر و متوازن‌تر را برای مخاطبان سینما فراهم می‌کند. اگر این انیمیشن بتواند از ظرفیت ماه محرم و علاقه خانواده‌ها به آثار تاریخی و مذهبی بهره بگیرد، شانس آن را خواهد داشت که به یکی از گزینه‌های قابل توجه اکران در هفته‌های پیش رو تبدیل شود.

نوشته «شمشیر و اندوه» پازل اکران را کامل‌تر می‌کند؛ سهم محرم در ترکیب تازه سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.