فینچر تا کنون چند قرارداد چندین ساله با نتفلیکس داشته که آخرین آن قرار بود در سال ۲۰۲۴ به پایان برسد. اما شرایط تغییر کرد. فینچر اخیراً به مجله پریمیر گفته است که قراردادش با نتفلیکس را برای سه سال دیگر تمدید کرده و این قرارداد هم‌اکنون تا سال ۲۰۲۷ معتبر است.

فینچر طی ده سال گذشته غرق دنیای استریم و فضای نتفلیکس بوده و سریال‌هایی اعم از «خانه‌ پوشالی»، «شکارچی ذهن»، «عشق، مرگ و روبات‌ها» را در این فضا ساخته و ارائه کرده است – البته دو فیلم سینمایی شامل «منک» و «آدم‌کش» را نیز در همکاری با نتفلیکس کارگردانی کرده است.

و با این حال وی در مصاحبه‌ای با لو موند، اظهار داشت که به باور قلبی‌اش، نتفلیکس بهترین مکان در هالیوود برای ساختن فیلم است:

«آن‌ها استانداردهای صنعتی را اتخاذ کرده‌اند که برای فیلم‌سازان قابل درک است. نتفلیکس با اختلاف بالاترین کنترل کیفیت را در هالیوود داراست.»

همزمان با بسته شدن درهای استودیوها به روی فیلم‌سازان «مولف»، فینچر با جاه‌طلبی‌ها و نیازهای ویژه‌اش، این مسیر را در این محدودیت فرصت برای ساختن فیلم‌های خود انتخاب کرده است.

آیا فینچر همچنان سینماگری مطرح است و آثاری به معنی واقعی، سینما، می‌سازد؟ به نظر بسیاری بله، اما گویا رئیس جشنواره کن یعنی تیری فرمو این را باور ندارد. در ویدئویی که اخیراً از سال ۲۰۲۰ منتشر شده، فرمو باور دارد که فینچر و سینما دیگر موازی یکدیگر حرکت نمی‌کنند:

«فینچر سینما را ترک کرده است. او هم‌اکنون آثار شگفت‌انگیزی را برای استریمرها می‌سازد. من تلاش کردم تا صادقانه برای او شرح دهم که او دیگر به وضوح در جهان سینما حضور ندارد. حداقل برای ما چنین شخصی دیگر وجود ندارد. به دلایلی که متناسب با نیازهای اوست، او جهان خلاقانه خودش را می‌خواهد که قرار نیست در آن با مدیران استودیویی به بحث و بررسی و مشاجرات بپردازد؛ فیلم‌های او به نظر بسیار پرهزینه می‌آیند، ولی با همه این‌ها دوست دارم او به سینما و نزد ما بازگردد، چون که او یکی از بزرگان است.»

فینچر فیلم‌سازی در مقیاس جهانی است. سوال اینجاست که آیا آثاری نظیر «منک» و «آدم‌کش» در الگوریتم بی‌پایان نتفلیکس به فراموشی سپرده خواهند شد یا خیر. به نظر مخاطبان جواب این سوال روشن است. فینچر یکی از فیلم‌سازان مولف است، و زمانی که شما به جایگاهی که وی به آن دست‌یافته تکیه می‌زنید، بسیاری از دوستداران سینما شما و فیلم‌های‌تان را دنبال خواهند کرد. حالا این که کجا هستید آن قدر اهمیت ندارد.

نوشته همکاری دیوید فینچر با نتفلیکس تمدید شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روایت قاتلی که در آخرین ماموریت خود موفق نمی‌شود سوژه خود را به قتل برساند می‌توانست بسیار جذاب باشد اما کارگردان به عمد خواسته است که اینگونه نباشد. فینچر که «آدم‌کش» را براساس کتابی به همین نام ساخته است و شخصیت قاتلش را از بازی سرد فاسبندر در «پرومتئوس» ریدلی اسکات قرض گرفته است، از همان سکانس افتتاحیه و ادای دین غیروفادارانه‌اش به پنجره پشتی «هیچکاک»، تکلیفش را با مخاطب مشخص می‌کند، قرار نیست با فیلمی مهیج و گرم طرف باشیم.

«پنجره پشتی» با نمایی طولانی در یک روز گرم تابستانی آغاز می‌شود و ما را با محیط، همسایه‌ها (تا حدی که از پنجره قابل درک است) و شخصیت اصلی از طریق قاب عکس‌های اتاقش آشنا می‌کند(قاب‌هایی از مسابقات اتومبیل‌رانی، همسرش و دوربین عکاسی). در «آدم‌کش» اما، سکانس افتتاحیه فیلم، شخصیت اصلی را در حالیکه در هوایی سرد، کنار یک هیتر، بر روی صندلی نشسته و از پنجره به بیرون خیره شده است نشان می‌دهد. از اینجا به بعد مونولوگ بر تصویر چیره می‌شود و ما با شخصیت قاتل نه از طریق اشیای در تصویر بلکه از طریق صحبت‌های ذهنی او آشنا می‌شویم. بیهوده‌ترین کار در مواجهه با «آدم‌کش» انتظار برای دیدن اکشنی میان قاتل و مقتول است. قتل در سینما علی‌القاعده جذاب است و پرکشش اما در «آدم‌کش» تمام تلاش فینچر صرف بی‌رمق کردن فضا و نمایش کسالت‌بار شغل کشتن و مرارت‌هایش شده است. اولین جمله فیلم هم به صورت طعنه‌آمیز همین است: اگر نتونی بی‌حوصلگی رو تحمل کنی این کار(فیلم) برای تو نیست.

اما سوال اساسی و کار دشوار همینجا است که چه طور می‌شود مرارت و کسالت را نمایش داد اما مخاطب دچار مرارت و کسالت نشود حداقل «آدم‌کش» فینچر جواب خوبی به این سوال نداده است.

توجه به جزئیات همان چیزی است که در فیلم‌های فینچر انتظار می‌رفت اما تمام این جزئی‌نگری‌ها بیهوده خواهد بود وقتی با یک کل بی‌رمق و وارفته طرف باشیم که به عمد می‌خواهد مخاطب را از خود دور کند.

در همان یک ربع ابتدایی، فاسبندر تمام جهان خود را که یک هیچ بزرگ است بنا می‌کند. قاتل، نهیلیست است. از نظر او هیچ ‌جهان ماورایی وجود ندارد و اعتقاد به این موضوع، آزادی بی‌نهایتی ایجاد می‌کند که قاتل را به انجام قتل سوق می‌دهد. قتل او را دچار تزلزل نمی‌کند چرا که آزادی ایجاد شده از پس هیچ‌انگاری سرپوش بزرگی است بر وجدانش. او قتل‌های پی در پی خود را که حالا او را تبدیل به قاتلی حرفه‌ای کرده است اینگونه توجیه می‌کند «هر ثانیه ۱.۸ نفر می‌میرن درحالیکه ۴.۲ نفر در همان یک ثانیه به دنیا میان» حالا آیا افرادی که من می‌کشم آمار نهایی را تغییر می‌دهند؟ نه. پس می‌کُشم. اما مسئله اینجا است که او در آخرین ماموریتش موفق ظاهر نمی‌شود حالا باید بین قوانینی که همیشه رعایت کرده است با انتقام از افرادی که به دلیل شکست او در پروژه آخرش به همسرش آسیب زده‌اند یکی را انتخاب کند. پس تصمیم می‌گیرد قوانینش را زیر پا بگذارد و از این فرودگاه به آن فرودگاه برود تا مقصران را مجازات کند اما آیا این یک حرکت اخلاقی نیست؟ اینکه برای انتقام از کسانی که به همسرت آسیب رسانده‌اند احتیاط را کنار بگذاری یعنی هنوز به نهیلیستی کامل تبدیل نشده‌ای.

نهیلیستی که شانس، کارما و عدالت واقعی را در مونولگ ابتدایی‌اش منکر می‌شود، بر اثر تصادف، اشتباهی مرتکب می‌شود، تمام خودستایی‌های ابتدایی‌اش از بین می‌رود و حالا در دو راهی نظر و عمل قرار می‌گیرد. تمام فیلم اثبات این است که آیا قاتل، نهیلیستی کامل است یا نه.

از اینجا به بعد شخصیت اصلی تمام افرادی که در حمله به خانه‌اش دخیل بوده‌اند را به سبک فیلم‌های معمایی و پلیسی با استفاده از تکنولوژی پیدا می‌کند و این پیدا کردن و رسیدن به مقتول دقیقا جایی است که ضعف فیلم نمایان می‌شود. ضعف فیلم جایی است که فیلمی اکشن، می‌خواهد چیزی فراتر از اکشن باشد یا اصلا اکشن نباشد پس به همین خاطر دیگر مراحلی که قاتل طی می‌کند تا برسد به جایی که قرار است سوژه‌هایش را به قتل برساند کسالت‌آور و اساسا بی‌مورد می‌شود. خلاف ژانر عمل کردن این معایب را هم دارد.

قاتل در نهایت سفارش‌دهنده پروژه آخرش را که سرمایه‌دار بزرگی است پیدا می‌کند اما برخلاف سوژه‌های قبلی توضیحات سرمایه‌دار او را قانع می‌کند اما این چه معنی‌ای می‌دهد؟ اینکه سرمایه‌دار با او دشمنی شخصی نداشته است و نادانسته قرادادی را امضا کرده است یعنی چه؟ مگر در لیست قوانین قاتل دلسوزی ضعف نبود پس چرا به راحتی از قتل سرمایه‌دار گذشت؟ یا شاید نهیلیسم دشمن طبقات زیرین جامعه(افرادی که در طول فیلم کشته بود) است و سرمایه‌دار به نهیلیسم دچار نمی شود؟

هر چه هست، قتل سرمایه‌دار مهر تاییدی بود بر اینکه او انتقام را تا مرحله آخر انجام داده است و این یعنی او دیگر نهیلیست نیست اما قاتل نظر را به عمل و نهیلیسم را به انتقام از روی عشق ترجیح داد.

نوشته «آدم‌کش»؛ سردتر از چیزی که انتظار داشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.