آذرنگ به سوره سینما گفت: این روزها در حال بازی در نمایش «مرگ فروشنده» نوشته آرتور میلر هستم که هر شب در سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه است. مدتی است از سینما دور هستم و این اتفاق دلایل متعددی دارد. آخرین فیلمی که بازی کردم اثری بود در ارتباط با کودکان که در جشنواره کودک اخیر هم حضور داشت. در فیلم «آوا» به کارگردانی سیامک کاشف آذر نقش مربی کشتی یک کودک ناشنوا را بازی کردم. تجربه خوبی بود و نمی‌دانم فرصت حضور در جشنواره سی و سوم را پیدا می‌کند یا خیر، اما امیدوارم به زودی دیده شود.

وی درباره چرایی دور ماندن خود از سینما توضیح داد: چند پیشنهاد سینمایی داشتم اما نتوانستم دوستان را همراهی کنم. فیلمنامه‌ها باید جذابیت اولیه را برای هر خواننده‌ای فارغ از اینکه بازیگر باشد یا نباشد، ایجاد کنند. داستان و درام قوی چیزی است که کمبود آن در سال های اخیر تا حدی احساس می‌شود و مهم تر از همه، برای من خیلی اهمیت دارد در فیلمی بازی کنم که نسبت به تأثیربرانگیزی آن تا حدی مطمئن باشم. خود نقش هم طبیعتا در تصمیم بازیگر موثر است. من راغبم شخصیتی را بازی کنم که در قدم نخست درک اولیه ای نسبت به آن داشته باشم. گروه سازنده نیز در یک نگاه کلی معیار مهمی برای پذیرش است.

آذرنگ در پاسخ به این سوال که چرا همانطور که در عرصه تئاتر دست به قلم است برای سینما نمی‌نویسد، پاسخ داد: راستش را بخواهید به قدری از کار در عرصه نمایش دلگیر و خسته ام که رغبت نوشتن برای سینما به سراغم نمی‌آید. فکرش را بکنید، متنی را که هفت هشت ماه روی آن زحمت کشیده ای با دلایلی غیر حرفه ای کنار بگذارند و رسما این سلیقه‌ها باشد که سرنوشت کار شما را تعیین می کنند. بین مهره های گردن من فاصله افتاد بس که شب و روز روی کاغذهای مکتوب این متن کار کرده بودم و حالا با این ناکامی‌ها خستگی کار مثل روزهای اول همچنان در من باقی است. با این اوصاف واقعا عجیب نیست که میلی به نوشتن برای سینما نیز نداشته باشم.

برنده تندیس بازیگری نقش مکمل مرد از خانه سینما درباره این اتفاق خوب سینمایی در کارنامه خود افزود: درست است که امسال دوستان لطف کردند و بازی مرا دیدند اما با توجه به اینکه هیچ جشنی برگزار نشد، این جایزه بازخورد چندانی هم لااقل برای من نداشت. علت برگزاری یک جشن، جمع شدن افراد دور یکدیگر و تازه شدن دیدارها است . ما که با توجه به شرایط موجود از این موهبت محروم شدیم و البته گله ای هم نیست، اما می خواهم بگویم همه ما خوشحال می‌شدیم اگر در یک جشن رسمی و با همراهی و همدلی جمیع دوستان جایزه را دریافت می کردیم.

این بازیگر با سهیم دانستن مهارت نویسندگی خود در کیفیت بازی‌اش گفت: مسلما وقتی با داستان‌نویسی و انتخاب دیالوگ های درست و … آشنا باشی، راحت تر می‌توانی به زوایای پنهان یک شخصیت دست پیدا کنی و سریع تر نقش را از آن خود می‌کنی. خدا را شکر در سینما همیشه این مهارت به یاری من آمده و موفق شده ام در مسیر کوتاه به مقصد مورد نظرم برسم.

حمیدرضا آذرنگ در پایان گفت: هنرمندان می توانند با رنگارنگی نگاه خود مشکلات جامعه را با درد کمتری به چالش بکشند. ایران با همه دارایی‌هایش دغدغه ماست و هر کس که در زمینه فرهنگ و هنر این مملکت فعال است اگر از ترس‌های خود عبور کند، بهتر می تواند به رسالت خودش عمل کند. پیرو این امر مهم، مدیران فرهنگی نیز اگر بیشتر از آنکه به فکر جایگاه خود در هنر باشند، دغدغه جایگاه هنر را در میان مردم داشته باشند، همه ما می توانیم با آرامش بیشتری برای اعتلای فرهنگ و هنر این مرز و بوم تلاش کنیم.

حمیدرضا آذرنگ بازی در فیلم‌های سینمایی «ملکه»، «بلوک ۹ خروجی ۲»، «آسمان زرد کم عمق»، «بیداری رویاها» و … را در کارنامه دارد.

نوشته رنج‌های نمایشنامه‌نویسی برای آذرنگ/ حضور در یک فیلم برای مخاطب کودک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «آسمان زرد کم عمق» به کارگردانی بهرام توکلی و تهیه‌کنندگی سعید ملکان وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود.

نوشته «آسمان زرد کم عمق» به شبکه نمایش خانگی می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- میثم محمدی: شاید بتوان با این جمله از آندره بازن سراغ فیلم  «آسمان زرد کم عمق» رفت. جایی که او می گوید طبیعت همواره خوش عکس است. در واقع بهرام توکلی در ادامه جدیت خود در سینمای نوین و دغدغه مندش در این اثر کش و قوسی باورپذیر و منطقی با طبیعت محیطی و طبع انسانی و دنیای ذهنی آدمها دارد تا رهیافتی به گوشه ای از حقیقت زندگی داشته باشد که البته معلق نگه داشتن معنا در این اثر و فراخواندن مشارکت مخاطب در رمزگشایی از نمادهای موجود بطور محسوسی قابل درک است.

«آسمان زرد کم عمق» به عنوان درامی روانکاوانه با برخورداری از اتمسفر و هندسه ای سرد و رنگ آمیزی بی روح و مملو از فضایی خالی از اسباب مادی،تطابقی عجیب میان خیال و واقعیت به وجود آورده و در واقع فضای رئالیسم جادویی را تداعی می‌کند.توکلی با انتخاب فرم غیر خطی و تلاطم و آشفتگی زمانی در واقع جهان داستانی خود را در خلاء ذهن مخاطب دایر می کند.مهران با بازی صابر ابر شخصیتی است که در گذشته به حرفه عکاسی مشغول بوده و بر حسب اتفاق تلخی که در یک سانحه تصادف برای خانواده همسرش غزل با بازی ترانه علیدوستی می افتد زندگی خود را در مسیری پر پیچ و خم می بیند.چرا که غزل برای دیدن او راهی شده بود و در آن حادثه هدایت ماشین را برعهده داشت و اکنون پس از گذشت مدتها هنوز هم اثرات حمله روانی آن حادثه را در او مشاهده می کنیم.

حالا مهران تلاش می کند تمام داشته هایش را برای احیای دوباره روحیه همسرش بگذارد،غافل از اینکه غزل در آن حادثه دچار استحاله ای شده که نگاه او را به دنیای پیرامونش تغییر داده است و در همین مسیر ما وارد خانه ای می‌شویم با دیوارهایی پوسیده که گذشته ای مجلل داشته و اکنون صاحب آن نیز مانند خانه اش در حال احتضار است و مهران و غزل برای گذاشتن تخت در یکی از اتاق ها و فراهم کردن گوشه ای از خانه برای بازگشتن صاحبش به آنجا آمده اند،اما یک ماه و نیم بعد در آنجا ماندگار شدند.در طبقه بندی نشانه شناسانه از نگاه متفکران این حوزه نگاه نمادین به عناصر موجود در فیلم کارکردی غیرقابل انکار دارد.در واقع خانه ای که تمام اتفاقات و روایت در آنجا بروز می یابد نمادی از دنیای گذران و مادی است که امروز غزل با آن در تعارض است و،اما اعتقادی به از بین بردن آن ندارد،بلکه حتی در جایی از فیلم در جواب همسرش که اعتقاد دارد بصورت موقتی در آنجا هستند و باید برای چیدمان وسایل حساسیت نداشته باشند می گوید که  موقتی باشه.چرا قشنگ نچینیم خونه رو؟.

آشفتگی و درهم ریختگی خانه،زخمهای بیشمار روی دیوارها،رنگ های خنثی و شیشه های شکسته و در مجموع اغتشاشی که در شخصیت این بنا وجود داشت بی شباهت به آدمهای داستان نیست و در اصل منطبق با همین فضا و شخصیت های آن عمل می کند.مهران اکنون در یک بنگاه معاملات ملکی کار میکند.او همسرش را دوست دارد،اما پس از آن اتفاق نمی تواند با رفتارهای او کنار بیاید و حتی در جایی می گوید رابطمون مثل دیوارهای این خونه می پوسه و در اصل او زمینی تر از غزل برخورد می کند.

در مقابل غزل که اعتقاد دارد قبل از آن حادثه با چیزی شبیه جادو و یه تصویر جادویی و زیبایی واقعی روبرو شد ،مدام در حال آرام کردن همسرش است.این تعارض درونی از لحاظ دیدگاهی و ذهنی باعث می شود که مخاطب در واقعیت و رویا رفت و آمد داشته باشد و تعلیقی به وجود می آید که کشف معنا در آن نیاز به بررسی و تامل مخاطب دارد.البته بازی های یکدست و هدایت شده و آگاهانه بازیگران این اثر نیز در ایجاد فضای مورد نظر کارگردان بی تاثیر نبود. بروز تعارض زناشویی و برانگیختگی اضطراب که در پی تغییرات رفتار روانی ناشی از حادثه تصادف بوجود آمده غزل را به کشف زاویه دیدی رهنمون شده  و تجربه ای وصف ناپذیر را در دنیای ذهنی او به ارمغان آورده است که همسرش در این مسیر روانپزشک او را نیز در تثبیت این موقعیت نامفهوم برای او مقصر می داند.

غزل از ابتدای فیلم شخصیتی آرام،ایستاده در طبیعت است که حتی در آن خانه کذایی هم ما مدام او را در گلخانه ای که شاید برای او آرامترین نقطه آن ساختمان است می بینیم و حتی شاید بتوان پا را فراتر نهاد و خود او را تکه ای از طبیعت زیبا و درخششی از خورشید زرد نهفته در آسمان دید و با بازگشتی به آغاز فیلم و این جمله مهران که من غزل را گم کردم به این نتیجه رسید که همین می تواند مجرایی باشد برای نفوذ به درون انسانی که طبیعت واقعی وجود انسان را رها کرده و در همین راه حرفه عکاسی را نیز کنار گذاشته که در واقع آن هم گزینشی از واقعیت های موجود در طبیعت است که در ادامه بیشتر به آن خواهم پرداخت.غزل برخلاف همسرش که بشدت ذهنی مغشوش و درگیر دارد و مدام بدنبال مقصری برای تنش های موجود در زندگی خود می گردد، با آرامشی رویایی و از جنس جادو به مسیر خود ادامه می دهد و مدام در طول فیلم می بینیم که در پی شکافتن موضوعات و برملا کردن اتفاقاتی که گذشته، نیست و نمونه آن را می توان در تصادفی که مهران او را مقصرش می داند دید که در جواب اینکه چرا او پشت رل نشسته بود به او می گوید چه فرقی می کنه تو تصادف کی پشت فرمون بشینه؟

از طرفی نشان دادن عکس در فواصلی از فیلم و اینکه مهران در گذشته عکاس بوده نیز یکی از نکات کلیدی موجود در این اثر است.عکس در واقع نشانه ای نمادین از حضور طبیعت که با حقیقت و واقعیت درونی موضوع تطبیق پیدا کرده و بدون هیچ اتکایی به دخالت انسان جز عمل مکانیکی دوربین ،نماینده ای برای مواجهه با حقیقتی است که کمترین دخالت انسانی در آن صورت گرفته که به همین دلیل شخصیت های اصلی داستان و ابتدا غزل را می بینیم که خود را در این فضا رها کرده و مشغول تماشای آن است و سپس همسرش نیز با راه یافتن به این دنیای ذهنی ملموس به آرامشی قابل وصف می رسد و او را در مقابل همسرش در میان طبیعت می بینیم که می گوید: همه چیز زیر نور خورشید غرق در زیبایی،من فقط نگاه می کنم به آسمان زرد کم عمق.

نوشته تطبیق شگفت انگیز خیال و واقعیت/ نگاهی به «آسمان زرد کم عمق» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، فیلم سینمایی «آسمان زرد کم‌عمق» به کارگردانی بهرام توکلی تاکنون در تهران ۶۶ میلیون تومان فروخته است. فیلم سینمایی«نازنین» ۱۲۴ میلیون تومان در تهران و ۱۱۰ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است. فیلم سینمایی «عملیات مهد کودک» به کارگردانی فرزاد اژدری ۹۵ میلیون تومان در تهران و ۷۰ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است.

در «آسمان زرد کم‌عمق» ترانه علیدوستی، صابر ابر، سحر دولتشاهی، حمیدرضا آذرنگ، سعید چنگیزیان و … بازی کرده‌اند. در «نازنین» سحر قریشی، پژمان بازغی، مجید صالحی و … بازی کرده‌اند.

نوشته «عملیات مهدکودک» ۹۵ میلیون تومان در تهران فروخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصاویر فیلم سینمایی «آسمان زرد کم عمق» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- امیر صدری روزنامه نگار و منتقد سینما در حاشیه سی و یکمین جشنواره فیلم فجر درباره «آسمان زدر کم عمق» ساخته بهرام توکلی با خبرنگار سوره سینما صحبت کرد. وی با اشاره به ویژگی‌های مثبت فیلم گفت: «آسمان زرد کم عمق» فیلم خوبی است. بهرام توکلی کارگردانی است که سینما را می‌شناسد.با این حال توقع ما به عنوان نویسنده سینمایی این است که در سالی که نام‌های بزرگ‌ سینما کمتر هستند،نام‌هایی که می‌شناسیمشان و به آن‌ها اعتماد داریم شاهکار نشانمان دهند. این موضوع شاید وظیفه کارگردانانی مثل بهرام توکلی را خیلی سنگین کند.

وی ادامه داد: وقتی سینماگری که سه چهار فیلم خوب ساخته در کنار کارگردانان کمتر شناخته شده و فیلم اولی قرار می‌گیرد انتظار ما دیدن فیلم شاهکار از او است. «آسمان زرد کم عمق» فیلم خوبی است،ولی شاهکار نیست. فیلم چند ایراد داشت که فکر می‌کنم خود کارگردان هم این را می‌دانست. مهمترین مشکل فیلم این بود که بیشتر از آنکه نشان دهد،می‌گفت. یعنی اتفاقات مهم فیلم را ما در دیالو‌گ ها شنیدیم و این ایراد است.

صدری گفت: توکلی تعمدا می‌خواست داستان در دو لوکیشن بگذرد،لوکیشنی با فضای زیبا و یک لوکیشن که فضای خاکستری و مرده داشت. فیلم بین این دو فضا پاس‌کاری می‌شد.ایده ایده خوبی بود. رفت و برگشت زمان و متعجب کردن مخاطب در چند جا عالی اجرا شده بود. بازی صابر ابر خیلی خوب بود، اما ترانه علیدوستی،مشکل‌ترین نقش این سال‌هایش را می‌توانست بهتر اجرا کند. با این حال بازی‌ها در کل قابل قبول بود.

وی افزود: باز هم می‌گویم،مهمترین مشکل فیلم این است که فقط به ما گفته شد که چه اتفاقی افتاده،سه تراژدی پشت سر هم داستان به این صورت به مخاطب منتقل شد،از ظرفیت تصویر استفاده نشد و این مشکل بزرگ «آسمان زرد کم عمق» است. ریتم فیلم برای مضمون داستان مناسب بود، وقتی در مورد تباهی و مرگ صحبت می‌شود کارگردان ناگزیر به استفاده از ریتم کند است. البته ناخودگاه سینمای مبتنی بر اندیشه و تاثیر گذار بر ذهن و نه احساس با ریتم کند روایت می‌شود. چون می‌خواهد از ورای ثانیه‌ها بر ذهن تاثیر بگذارد.

این منتقد و روزنامه نگار ادامه داد: یکی دیگر از اشکال‌های فیلم استفاده نابه جا از موسیقی در بعضی از صحنه‌ها بود. بعضی نما‌ها چندین بار تکرار شد و این فیلم را بدون علت از ریتم می‌انداخت.

نوشته انتظار شاهکار از یک کارگردان خوب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-زینب عسکری: حمیدرضا آذرنگ کارگردان و بازیگر با سابقه تئاتر که اخیرا در جشن انجمن منتقدان دیپلم افتخار نقش مکمل را برای بازی در فیلم «ملکه» به دست آورد،امسال در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر با دو فیلم سینمایی «آسمان زرد کم عمق» و « یک، دو، سه…پنج» حضور دارد. وی درباره حضور خود در این دو فیلم با سوره سینما صحبت کرد.

درباره حضور کوتاهتان در فیلم سینمایی «یک، دو، سه… پنج» به کارگردانی محمد معیری توضیح دهید.

حمیدرضا آذرنگ: حضوری دو دقیقه‌ای قبل از تیتراژ آغازین و در پایان بندی دارم ولی عاشق قصه فیلم هستم و این شخصیت بیگناه را خیلی دوست دارم. اندازه نقش برایم اصلا مهم نبود.

آشنایی‌تان با بهرام توکلی و بازی در فیلم «آسمان زرد کم‌عمق» چطور اتفاق افتاد؟ این همکاری برای شما ویژگی‌هایی به همراه داشت؟

سعید ملکان من را به بهرام توکلی معرفی کرد. من و بهرام عزیز یکدیگر را دیدیم و این دیدار منجر شد به یک همکاری یک ماه و نیم و خاطره‌انگیز. بهرام عزیز به معنای واقعی و تام و تمام یک هنرمند حرفه‌ای است. برای همه بازیگران آرزو می‌کنم که در کنار بهرام توکلی بودن را تجربه کنند.

توکلی چه ویژگی خاصی در کارگردانی دارد که چنین آرزویی برای بازیگران دارید؟

این حرف را بی دلیل نمی‌زنم و به آن ایمان دارم. او طوری با بازیگرش رفتار می‌کند که بازیگر هر چیزی در توان دارد ارائه می‌کند. هیچ سدی برای بازیگر تعریف نمی‌کند و همین برخورد نوعی امنیت برای بازیگر و نهایتا کل گروه فراهم می‌کند

این حس و حال خوب در تئاتر چطور اتفاق می‌افتد؟

در تئاتر همه عوامل مدت زیادی در کنار هم هستند و کنار هم بودنشان مثل پروسه تولید یک فیلم مقطع و بریده بریده نیست. پروسه تمرین یک تئاتر به یک همکاری چند ماهه منتج می‌شود همین زمان طولانی ناخودآگاه یک حس خانوادگی به گروه می‌دهد و گروه خود را مثل یک خانواده می‌بیند. این همیاری و همکاری در تئاتر یگانه است.

در این سال‌ها حضورتان در تصویر پررنگ‌تر است. پیش از این فقط در تئاتر حضور داشتید. در این باره توضیح دهید.

اتفاقا به نسبت پیشنهاداتی که دارم حضور کمی در سینما و تلویزیون دارم. پیشنهادهای تصویر را با ترس می‌پذیرم. همیشه اعتقاد داشته‌ام که آخرین کار اولین کاری است که با آن مورد قضاوت قرار می‌گیرم. دین بزرگی بر گردن خود احساس می‌کنم. طبیعی است که حضور در سینما و تلویزیون قضاوت عمومی‌تری را برای بازیگر رقم می‌زند و کار بازیگر از دید مخاطبان بیشتری مورد بررسی قرار می‌گیرد. این قضاوت عمومی با توجه به دینی که بر گردن خود برای ارائه دقیق نقش احساس می‌کنم کمی من را برای پذیرفتن پیشنهادات حساس می‌کند.

برای پذیرفتن پیشنهادهای سینمایی و تلویزیونی با چه متر و معیاری عمل می‌کنید؟

اگر با فیلمنامه‌ای مواجه شوم که با توجه با توانایی‌هایم نتوانم چیزی به شخصیت اضافه کنم آن پیشنهاد را نمی‌پذیرم.

با وجود توانایی‌هایتان در تئاتر کمی دیر به سینما راه پیدا کردید. از این بابت احساس ناراحتی نمی‌کنید؟

من از خود تئاتر یاد گرفتم که برای رسیدن نباید عجله کرد. زود رسیدن گاهی به زود تمام شدن می‌انجامد. اگر در این هنر فرهنگ‌ساز (سینما و تئاتر) اصل را بر ماندگاری بگذاریم پس طبیعی است که برای ماندگار شدن باید با تأنی و تأمل بدون عجله گام برداشت. تاریخ نشان داده است آدم‌هایی که به سرعت نمایان می‌شوند به سرعت هم افول می‌کنند.

شما بهتر از هر کس می‌دانید بازیگران بسیار خوبی در تئاتر داریم که هنوز نتوانسته‎اند به سینما راه پیدا کنند. برای فراهم کردن این بستر چه شرایطی لازم است؟

بازیگران تئاتر برای رسیدن به این فرصت نباید زحمتی بکشند. آنها همه تلاش و زحمت خود را کشیده‌اند. به تئاتر هنوز به اندازه لیاقتی که دارد شخصیت و اعتباری داده نشده است در حالی که بازیگران تئاتر به نحو احسن از عهده رسالت خود برآمده‌اند. کاندیداهای بازیگری در جشنواره فیلم فجر سال گذشته، اکثرشان تئاتری بودند. این مسئله نشان می‌دهد که تئاتر آنقدر بزرگ است که خودش را تحمیل می‌کند. به خاطر صداقت، درستی و سلامتی که دارد در جای درست خود قرار می‌گیرد. هر کارگردان سینما که با بازیگران تئاتر کار کند به اعتقاد من کار خودش را راحت کرده است. در دو، سه سال اخیر خیلی از بچه‌های تئاتر به سینما رفته‌اند و خیلی از بچه‌های سینما به تئاتر آمده‌اند. همین نشان می‌دهد که سینمایی‌‌ها فهمیده‌اند که در تئاتر خبری هست که در سینما نیست. نگاه کارگردانان سینما بیشتر متوجه تئاتر شده است. این اتفاقات شروعی دوباره است برای رسیدن به نقطه‌ای که تئاتر برای سینما چهره تربیت کند. همانطور که اگر نگاهی به تاریخ سینما بیندازیم می‌بینیم که صد در صد ستاره‌های سینما بازیگران مطرح تئاتر بودند. چون تئاتر ریشه‌ها را به بازیگر می‌شناساند و او را ماندگار می‌کند.

سال گذشته در جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ نقش مکمل شدید و در انجمن منتقدان هم دیپلم افتخار گرفتید. این موفقیت را چه طور تحلیل می‌کنید؟

من نبودم که جایزه گرفتم. من و شخصیت سیف الله با هم این جایزه را گرفتیم. در داوری چیزی که به آن توجه نمی‌کنیم این است که شخصیت نوشته شده در فیلمنامه را هم ارزش‌گذاری کنیم. گاهی اوقات مثلا جایزه‌ای به بهانه سال‌ها تلاش و فعالیت به یک بازیگر تعلق می‌گیرد در حالی که هیچوقت شخصیت‌های نوشته شده برای بازیگران در داوری‌ها مورد توجه قرار نمی‌گیرد. این آدم‌های واقعی نیستند که باید تقدیر شوند. شخصیت‌ها و کاراکترها هم باید تقدیر شوند. اگر از این نگاه شخصیت‌ساز بگذریم و به آن توجه نکنیم و جایزه را به آدم‌های حقیقی بدهیم کم کم با بازیگرانی رو به رو خواهیم شد که خودشان را در نقش‌های مختلف تکرار می‌کنند. کما اینکه این اتفاق افتاده است.

به نکته خوبی اشاره کردید واقعا چرا خیلی از بازیگران خودشان را در نقش‌های مختلف تکرار می‌کنند؟

دلایل مختلفی دارد. مثلا به خسرو شکیبایی در «هامون» نگاه کنید. حضور او در این فیلم نوید یک فوق ستاره را به سینما داد. در شرایطی که خسرو شکیبایی در شرایط عادی هم در صحنه درخشندگی داشت، بعد از هامون برای توانایی‌هایش شخصیت‌های مختلف نوشته نشد. همه برای خسرو شکیبایی نقش می‌نوشتند در حالی که برای توانایی‌های ویژه خسرو باید کاراکتر نوشته می‌شد نه برای شخصیت و ویژگی‌های ظاهری خسرو شکیبایی. اکبر عبدی را در فیلم‌های علی حاتمی ببینید که چقدر ویژه است. فیلم‌های حاتمی و مثلا در فیلم «هنرپیشه» عبدی ارائه‌ای تکراری ندارد چون علی حاتمی کارش را در مرحله نوشتن درست انجام داده است اما در برخی فیلم‌های دیگر نقش را برای اکبر عبدی نوشته‌اند و طبیعی است که این اتفاق باعث می‌شود اکبر عبدی را در فیلم‌های متفاوت ببینیم نه شخصیت‌های مختلف را در قالب پوسته اکبر عبدی.

خیلی‌ها خود بازیگر را در این زمینه مقصر می‌دانند. پس به نقش فیلمنامه‌نویسان هم باید توجه کرد.

برخی شخصیت‌پردازی‌ها آدم حقیقی را بر کاراکتر غالب می‌کند. دلیل دیگر تکرار در بازیگری برخی تعاریف غلط از بازیگری است. به اعتقاد من بازیگری حلق یک آدم دیگر در وجود بازیگر است. بازیگر می‌تواند شخصیتی را در درونش بپروراند و در صحنه به دنیا بیاورد. این خلق و آفرینش چیزی نزدیک به خلقت خداوند است. این نگاه به بازیگری باید در عرصه عمومی هنر پررنگ شود. هر آفرینشی با آفرینش بعدی فرق می‌کند. این روزها هر کس که بتواند جلوی دوربین راحت و روان حرف بزند نامش را بازیگر می‌گذارند. این باور که همه می‌گویند کسی که خوب تقلید کند بازیگر است از تعاریف غلط بازیگری است که باید حذف شود. بازیگری تعریف پیچیده‌تری دارد.

فکر می‌کنید امسال برای بازی در فیلم سینمایی «آسمان زرد کم‌عمق» کاندید سیمرغ شوید؟

زیاد به این ماجرا فکر نمی‌کنم. فعلا نگاهم به بازیگری، انجام وظیفه است. اگر فعلی درست اتفاق بیفتد دهان به دهان تعریفش را همه می‌شوند. ارائه شخصیت سیف الله در فیلم «ملکه» گرچه به جایزه گرفتن ختم نشد ولی همه این ارائه را دیدند و درباه‌اش حرف زدند. من همه قله‌های تعریف شده برای بازیگری را در تئاتر تا حدودی لمس کرده‌ام و جایزه‌هایم را در تئاتر گرفته‌ام.  هنوز راه زیادی برای نماد شدن و یگانه شدن در این عرصه پیش روست. امیدوارم شخصیتی که در این فیلم سینمایی بازی کردم به خاطر زحمت کل گروه اجرایی دیده شود. هر اجرای موفقی حاصل یک کل موفق است.

این روزها مشغول چه کاری هستید؟

نوشتن نمایشنامه «ترن» و زحمت هشت ماهه‌ای که برایش کشیدم کمی خسته‌ام کرد. ولی باز هم این روزها به متن جدیدم فکر می‌کنم و مشغول نگارش آن هستم.

نوشته آرزو می‌کنم همه بازیگران با توکلی همکاری کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمد کارت: سعید چنگیزیان بازیگر تئاتر که دانش آموخته این رشته است. او تاکنون در نمایش‌های «کالیگولا» ،«۱۷دی کجا بودی» ،«به خاطریک مشت روبل»،‌ «کروکی» و … بازی کرده و توانسته خود را در مسند یک بازیگر مستعد و با استعداد ثابت کند. در دو سال‌ اخیر در چند فیلم سینمایی و سریال به ایفای نقش پرداخته است. با این بازیگر درباره حضورش در دو فیلم کارگردان‌های جوان سینمای ایران صحبت کردیم.

همکاری شما با بهرام توکلی برای بازی در «آسمان زرد کم عمق» چگونه شکل گرفت؟

سعید چنگیزیان: آقای توکلی اهل دیدن تئاتر است، پیش از این همکاری بازی من در تئاتر را دیده بود و با هم آشنایی داشتیم، بعد برای بازی در این فیلم از من دعوت کرد. کار با این کارگردان را چطور ارزیابی می‌کنید؟ همکاری بسیار خوب و هیجان انگیزی داشتیم و من واقعا از روند کاری و مدل فیلمسازی او لذت بردم.

وجه تمایز کارگردانی بهرام توکلی با دیگران در چه بود؟

او به کاری که انجام می‌دهد و بازیگری که انتخاب می‌کند اطمینان دارد. با تعامل صحیح بازیگر را آزاد می‌گذارد تا به درک درستی از شخصیتی که بازی می‌کند برسد. فضای کار در این فیلم با توجه به تک لوکیشن بودن آن بسیار گرم و صمیمی و در عین حال جدی و منسجم بود.

همکاری‌تان با بهروز شعیبی چگونه اتفاق افتاد؟

من پیش از «دهلیز» با بهروز شعیبی در فیلم تلویزیونی «دنیای بهتر» همکاری کرده بودم و نقش اصلی آن کار را به عهده داشتم. بعد از آن کار رفاقت و شناختی که از هم داشتیم منجر به همکاری مجدد در این فیلم شد.

در این فیلم‌ها نقش‌هایی کوتاه بازی کردید، حجم نقش برایتان اهمیت ندارد؟

واقعا برایم اندازه نقش مهم نیست. کارکردن با کسانی که نوع فیلمسازی آنها را دوست دارم برای من در اولویت قرار دارد. اما سعی می‌کنم هر شخصیتی که بازی می‌کنم تا جایی که می‌توانم صحیح و به اندازه آن را ارائه دهم.

تئاتر برای شما در اولویت کاری قرار دارد یا سینما؟

من از تئاتر شروع کردم و حدود ۱۵سال است که در این زمینه فعالیت داشته‌ام. روند زندگی‌ام تئاتری شده اما برایم نفس بازیگری مهم است و مدیوم خاصی برایم در اولویت قرار ندارد. بیشتر علاقمندم با افراد شایسته و کاربلد کار کنم.

چرا در زمینه سینما فعالیت کمتری داشته‌اید؟

هماهنگی و برنامه‌ریزی بین کار تئاتر و سینما بسیار سخت است اغلب زمانی که من سر کار تئاتری بودم در سینما پیشنهادهایی داشتم و گاهی آنها را از دست داده ام. اما زمانی هم شده که بیکار بودم اما پیشنهادی در سینما نداشتم. این ناهماهنگی که در این سالها بین کارهای تئاترم با کارهای تصویری پیش آمده باعث شده که فعالیت سینمایی و تلویزیون‌ام کمتر باشد. این قضیه اختیاری نیست. اما ارتباط و لذتی که در مواجهه با مخاطب تئاتر تاکنون حس کرده‌ام برایم بسیار شیرین است.

ورود بازیگران تئاتر به سینما به نظر شما دستاورد مثبتی برای سینمای ایران داشته است؟

تاکنون ثابت شده که حضور اهالی تئاتر در سینما به نفع ماهیت و پیشبرد کیفی سینما تمام شده است. ذات بازیگری و توان ایفای نقش در تئاتر شکل می‌گیرد. درسینما بازیگر کمتر فرصت تمرین و پیداکردن نقاط ضعف و قوت خود را دارد. اما در تئاتر با تمرین مداوم درک درست تری از خلق یک شخصیت پیدامی‌کند، سینما می‌تواند از نیروی بازیگران تئاتر برای بالابردن درجه کیفی بهره ببرد. بزرگان سینما از تئاتر شروع شروع کرده‌اند.

تفکری از طرف برخی اهالی سینما نسبت به بازی اغراق آمیز بازیگران تئاتر رایج است، از نظر شما چقدر این قضیه واقعیت دارد؟

کسانی که این تفکر را درباره بازیگران تئاتر دارند بسیار کم به تماشای آثار نمایشی می‌نشینند. مقوله بازیگری در سال‌های اخیر کاملا عوض شده است. روند و سیستم بازیگری در تئاتر امروز عوض شده و شخصیت پردازی و ارائه نقش روند جدیدی را پیدا کرده که تمایل زیادی به سمت بازی سینمایی دارد. اغراق در بازی‌ها کمتر دیده می‌شود و اغلب بسیار به اندازه و خط کشی شده بازی خود را روی صحنه ارائه می‌دهند. بازیگران تئاتر برای بازی در هر مدیوم اعم از تئاتر، سینما و تلویزیون با نقششان رفاقت می‌کنند. تئاتر به بازیگر هوش، تمرکز و توانایی بازی می‌دهد. بازیگران تئاتر در حال حاضر به وجوه تکنیکال سینما و بازی در آن مدیوم کاملا اشراف دارند و اغراق در آنها بسیار کم وجود دارد.

با دو فیلم در جشنواره فیلم فجر حضور دارید. فکر می‌کنید نقش‌هایتان استحقاق دریافت سیمرغ بازیگری مکمل را دارند؟

به این قضیه فکر نمی‌کنم. مهم برای من خود فیلم‌ها و کیفیت‌شان است تا زحمات تمام عوامل آن دیده شود و با مخاطب ارتباط خوبی برقرار کند.

نوشته از مدل فیلمسازی بهرام توکلی لذت بردم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- استقبال از مهمترین فیلم برج میلاد در دومین روز جشنواره فیلم فجر از ساعت ۱۸ امروز جمعه ۱۳ بهمن ماه شروع شد، سالن کاملا پر شد و تمام صندلی های سالن نیم ساعت قبل از نمایش فیلم پر شده بود. برای نخستین بار در دو روز نخست جشنواره امسال، تعدادی صندلی هم در کنار سالن چیده شد تا تماشاگران فیلم توکلی را تماشا کنند.

«آسمان زرد کم عمق» با بازی صابر ابر، ترانه علیدوستی، حمید آذرنگ، سحر دولتشاهی و …چهارمین ساخته توکلی است.

نوشته استقبال از «آسمان زرد کم عمق» در سینمای رسانه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چهارمین ساخته فیلمساز جوان سینمای ایران، تجربه ای تازه در کارنامه او است. «آسمان زرد کم عمق» داستان غزل (ترانه علیدوستی) و مهران (صابر ابر) زوجی است که تلاش می کنند بحرانی را که پشت سر گذاشته اند را فراموش کنند. فیلم مانند ساخته های قبلی این کارگردان فرم روایتی متفاوت دارد و بازی هایی در یادماندنی. صابر ابر و ترانه علیدوستی می توانند نامزد دریافت سیمرغ بلورین بازیگری باشند. علیدوستی نقشی دشوار را با مهارتی غریب بازی کرده است. فیلمبرداری «آسمان زرد کم عمق» درخشان است.

«آسمان زرد کم عمق» آنقدر با تولیدات سینمای ایران تفاوت دارد که در یاد بماند، تجربه گری بهرام توکلی در حوزه فرم و روایت به پختگی و کمال رسیده و می توان او را یکی از مهمترین فیلمسازان نسل تازه سینمای ایران در این سال ها دانست

کارگردانی بی حاشیه و جنجال که می کوشد به زبان و نگاه خود در سینما دست پیدا کند، تلاش احترام آمیزش برای رسیدن به این نگاه مهم است. سینمای رسانه در دومین روز نمایشش در انتظار دیدن فیلم تازه سازنده «پرسه در مه» و «اینجا بدون من» است. بعد از ظهر امروز برج میلاد یکی از شلوغ ترین روزهایش را پشت سر می گذارد.

نوشته سینمای رسانه در انتظار «آسمان زرد کم عمق» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در بخش مسابقه سینمای بین‌الملل (جام جهان‌نما) ۱۳ فیلم خارجی به همراه ۳ فیلم ایرانی با یکدیگر به رقابت می‌پردازند.

در این بخش فیلم‌های سینمایی «قاعده تصادف» به کارگردانی بهنام بهزادی، «آسمان زرد کم‌عمق» به کارگردانی بهرام توکلی، «برلین منفی هفت» به کارگردانی رامتین لوافی پور از جمهوری اسلامی ایران با ۱۳ فیلم خارجی از کشورهایی چون چین، آمریکا، فرانسه، روسیه، آلمان، استرالیا،‌کره جنوبی، بلژیک، اوکراین، هند، ژاپن، انگلستان، کنیا و لوگزامبورک به رقابت می‌پردازند.
فیلم‌های بازگشت به ۱۹۴۲، نابینا، آفتاب سوخته ۲ ، آرامش در دریا ، رنگ آسمان ، فرار از تبت ، آشپز قصر، خانه و برجک، کاروان نظامی، روزی که میشیما سرنوشت خود را رقم زد، سال اولی، غول‌ها و پرتقال‌ها و آفتاب عناوین ۱۳ فیلمی است که در این بخش حضور دارد.
در بخش جام جهان نما (مسابقه سینمای بین‌الملل) هشت سیمرغ بلورین و یک جایزه ویژه دبیر جشنواره و در بخش سینمای سعادت(مسابقه فیلمسازان جهان اسلام) نیز ۶ سیمرغ بلورین یک جایزه بیرق طلایی(جایزه مصطفی عقاد) و یک جایزه وی‍ژه هیات داوران اهدا خواهد شد.

نوشته اکران «آسمان زرد کم عمق» در بخش مسابقه بین‌الملل جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.