حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای سلام‌الله‌علیه یکی از نوادر حوزه‌های علیمه است زیرا نه تنها در دروس حوزوی و عقیدتی و سیاسی و نظامی و دیپلماتیک مهارت دارند، با اطلاع کامل می‌نویسم ایشان در عرصه فرهنگی و هنری علی‌الخصوص هنرهای تصویری و ادبیات صاحب نظر و عمیق هستند.

او مرهم الهی بود بر زخم قلب آزدگان جهان. خدا را شاکریم بر وجود عزیزش.

نوشته او مرهم الهی بر زخم قلب آزادگان جهان است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: در حقیقت، آنچه ما تا به حال از فیلم­های جشنواره­ای سینمای ایران دیده‌ایم که معمولاً از آن، به عنوان «فیلم هنری» یاد می شود مثل کارهای آقایان کیارستمی و فرهادی، کاملاً با این آثار تفاوت دارند.

این منتقد سینما افزود: این فیلم‌ها(سینمای مستقل ایران) بیشتر وابسته به منطق روایت خطی و روش­های کلاسیک مونتاژ(تدوین)، مثل پویایی شرایط فیلمبرداری، تدوین موازی، روابط دائمی بین شخصیت­ها و… هستند، بنابرین شخص با دیدن این فیلم ها متوجه می شود با یک سری آثار سینمایی ژانر سر و کار دارد که مطابق با چارچوب و قواعد ژانر سینمایی است.

وی در ادامه سخنانش بیان کرد: دو فیلم سینمایی ابوالقاسم طالبی، یکی بنام «قلاده های طلا» ساخته سال ۲۰۱۱ و دیگری «یتیم‌خانه ایران» ساخته ۲۰۱۴ یا ۲۰۱۵ هر دو هم به سنن و رسوم نگاه ویژه‌ای دارند و هم به رخدادهای واقعی، البته به شکلی نسبتاً تخیلی، می پردازند.

فرانک اظهار داشت: «قلاده های طلا»، در مورد کودتای ناموفقی که توسط سیا، MI6 و موساد مدیریت شد و در زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران سال ۲۰۰۹، که طی آن احمدی­نژاد مجدداً انتخاب شد، است و سعی دارد به نوعی به سبک فیلم اکشن، گرایش پیدا کند و این گرایش در اواخر فیلم بیشتر مشخص می شود.

وی تصریح کرد: این فیلم، پویایی بسیار با اهمیتی دارد و شیوه ای خاص در روایت داستان را پی می گیرد، به طوری که به ما ایرانی را که قبلاً نمی شناختیم، نشان می دهد، چرا که ما امروزه، نگاهی بسیار غربی شده نسبت به ایران داریم در حالی که خصوصیات این کشور، ایرانی‌ها و همچنین روایات و رویدادهای مربوط به آنها بسیار متفاوت است.

این منتقد سینما عنوان کرد: فیلم دوم که بسیار قوی کار شده است و داستان بسیار تأثیرگذاری را نمایش می دهد، عنوانش «یتیم خانه ایران» است و در مورد اتفاقی است که حدود ۱۰۰ سال پیش در ایران رخ داده است. قحطی بزرگی که باعث کشته شدن تعداد کثیری از مردم و کودکان شد که دلیل اصلی آن جلوگیری از توزیع مواد غذایی توسط نیروهای بریتانیای کبیر که آن زمان با نیروهای روسیه همکاری می کردند، بوده است. به عبارتی، روس ها موادغذایی مردم را به انگلیسی ها می دادند.

وی در همین باره ادامه داد: این یک قصه کاملاً شناخته شده در دنیاست. بنابراین، تمام این قحطی، وبا و مشکلاتی که ملت ایران متحمل شد، در ترکیب با گرایشات مردم در آن دوره که عده ای به فکر اتحاد ملی بودند و عده‌ای گرایش به غرب داشتند که این مورد دوم در زمانی که فیلم روایت می‌کند، غالب و چیره است و در نهایت این مسئله را نمایش می دهد که ملت به‌طور کلی قربانی می شود، قربانی غرب.

فرانک تصریح کرد: نکته مهم دیگر این است که این فیلمها در زمان اکرانش در ایران، ۱ میلیون بازدید کننده داشته که این رقم بسیار قابل توجه است.

«فابیو مارسلو سوریتا»، مسئول برگزاری هفته فیلم سینمای مستقل ایران در آرژانتین هم درباره آثار اکران شده خاطرنشان کرد: این فیلم‌ها، آثار جشنواره‌ای نیستند، اما فیلم‌های بسیار محبوبی در ایران هستند. اگر این هفته فیلم نبود، قطعاً چنین آثاری به آرژانتین نمی‌رسید.

وی تاکید کرد: سینمای ایران در سال، ۲۰۰ فیلم می سازد که این خودش برای ما خیلی جذاب بود. با توجه به اینکه این فیلم‌ها به بخش مستقل سینمای ایران تعلق داشتند، علاقمند شدیم که آن ها را به نمایش بگذاریم، چرا که سینمای ایران بسیار فعال است و سالانه جشنواره‌های بسیاری دارد که جوایز زیادی در آنها اهدا می‌شود و سینمای ایران، از سینماهای مهم دنیا به شمار می‌رود.

«ناتالیا»، از مخاطبان آرژانتینی هم درباره آثار اکران شده بیان کرد: فیلم سینمایی «یتیم‌خانه ایران»، برای من، حیرت انگیز بود. قبلاً فیلم‌هایی که از ایران دیده بودم، بیشتر فیلم‌های جشنواره‌ای و هنری بودند در حالی که این فیلم با قالب حماسی و تاریخی خیلی برای من، جالب و حیرت انگیز بود. به اضافه اینکه، این فیلم به گونه‌ای مرا بیدار کرد، چراکه متاسفانه امروزه شرایطی است  که برخی قدرت‌های اقتصادی، عزت و شرافت کشورهای نوظهور را پایمال می‌کنند.

یکی از مخاطبان آرژانتینی نیز درباره آثار اکران شده گفت: تمام‌ فیلم‌های کوتاه رو دیدم و خیلی از آنها خوشم آمد، حس زندگی خدایی و خوبی  داشتند و  صحنه‎‌ها و زمینه آنها بسیار زیبا بود.

«زاورینا» مخاطب دیگر هم با اشاره به تماشای فیلم «تنهای تنهای تنها» اظهار داشت: برای من، خیلی جالب است که از طریق این هفته فیلم، می‌توانیم با کشوری که فاصله زیادی با ما دارد، رابطه برقرار کنیم و آن را بشناسیم. حقیقتاً بازی دو کودک فیلم «تنهای تنهای تنها» و هم بزرگ‌ها خوب بازی می‌کردند، اما بازی این دو کودک را خیلی دوست داشتم.

«گابریل»، دیگر مخاطب آرژانتینی با اشاره به تماشای فیلم «یتیم‌خانه ایران» عنوان کرد: خیلی از این فیلم و روایتی که داشت، لذت بردم. به نوعی برای من، غیر قابل باور بود چون واقعاً به این نوع فیلم‌ها دسترسی نداشتم. من خیلی سینمای مستقل را دوست دارم. در مورد خود فیلم هم، باید بگویم از موسیقی، صحنه‌هایش و آن پیرزن که با خاطراتش به فیلم چارچوب روایتی می‌دهد، خیلی خوشم آمد. مشخص است که این آثار، فیلم‌هایی هستند که با بودجه کمی ساخته شده‌اند اما جنبه های تصویری و صوتی فراوانی دارند که انسان مجذوب آنها می شود.

گفتنی است هفته فیلم سینمای مستقل ایران به همت بخش بین الملل جشنواره مردمی عمار و با شعار «ایرانی که هرگز ندیده اید»، از ۵ تا ۷ اسفند(۲۳ تا ۲۵ فوریه) در بوینس آیرس آرژانتین برگزار شد.

نوشته منتقد آرژانتینی: ابوالقاسم طالبی برخلاف آثار جشنواره‌ای ایران به واقعیات پرداخته است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وحید جلیلی به روزنامه «کلارین ان»: ترامپ ذاتا نژاد پرست است

این روزنامه علاوه بر گفتگو با فابیو سوریتا مسئول اکران های جشنواره عمار در آرژانتین مصاحبه مفصلی را نیز با وحید جلیلی رئیس شورای سیاستگذاری جشنواره عمار داشت.

«کلارین ان» برای گفتگو با فابیو سوریتا تیتر «سینمای ایران ریشه در فرهنگ چندهزارساله دارد» و برای گفتگو با جلیلی تیتر «ترامپ ذاتا نژاد پرست است» را انتخاب کرده بود.

این روزنامه علاوه بر این مطلبی را بر اساس حاشیه نگاری های خبرنگار خود از هفته فیلم جشنواره عمار تهیه کرده بود و علاوه بر نگاه به سینمای ایران و برخی مباحث سیاسی حول و حوش ایران، رقابت بین جشنواره عمار و جشنواره فجر در ایران را تحلیل کرده و آن را برای غرب جالب توجه دانسته بود.

اما روزهای پایانی هفته فیلم جشنواره عمار نیز با استقبال مردمی مواجه شد به گونه ای که فابیو سوریتا از این جشنواره گزارش داد که :روزهای آخر مراسم همراه با گرمای هوا در حال شروع شدن بود که برق سالن قطع شد و گروهی در گوشه ای اجتماع کرده بودند و به قطعی برق اعتراض می کردند؛ اول فکر کردیم همه چیز دست به دست هم داده تا این بخش پایانی جشنواره با رونق کمتری برگزار شود، به ویژه با قطعی برق، دیگر آماده شده بودیم که لغو برنامه را اعلام کنیم اما با آرامش و اندکی صبر طبق برنامه قبلی و پس از اتصال مجدد برق مرحله پایانی جشنواره را آغاز کردیم.

* مردم چند باره به دیدن «یتیم خانه ایران» نشستند

سوریتا می گوید: برنامه را با فیلم های کوتاه و انیمیشن شروع کردیم و در کمال تعجب دیدیم که جمعیت عظیمی در مراسم شرکت کردند؛ مردم خیلی از این هفته سینما شادمان و متشکر بودند و خیلی ها بعد از دیدن فیلم های گامونت به این سالن آمده بودند؛ به عنوان مثال در آخرین اکران یتیم خانه ایران، سالن پر شده بود و در بین جمعیت افرادی نیز حضور داشتند که قبلاً فیلم را در گامونت دیده بودند و می خواستند در این سالن در جلسه و بحث و بررسی فیلم پس از آن شرکت کنند و به همین منظور تا پاسی از شب نیز در آنجا منتظر ماندند.

وی می افزاید: مردم خیلی هیجان زده بودند؛ خیل عظیمی از جمعیت به طور گروهی و دائمی در این اکران ها شرکت می کردند و از همه طیف نیز در برنامه حضور داشتند، از خارجی های با ملیت آمریکایی و اروپایی گرفته تا جوانان و دانشجویان و حتی کسانی که با تواضع تمام از راه های دور برای دیدن این فیلم ها سفر کرده بودند.

سوریتا می گوید: خیلی ها از آقای ابوالقاسم طالبی صحبت می کردند که قبلاً کارگردانی ناشناخته بود، اما امروز جایگاهش را بین مردم بوئنوس آیرس پیدا کرده است، درباره فیلم هایش نظر می دادند و از ایده هایش برای ساخت فیلم های تاریخی به این شکل در شعف بودند؛ کسانی بودند که از من اطلاعات بیشتری در مورد این رخدادهای تاریخی می خواستند و با قربانیان این وقایع ابراز همبستگی و همدردی می کردند.

*استقبال از «تنهای تنهای تنها»

تنهای تنهای تنها، نیز مورد توجه مردم آرژانتین بوده است؛ چه اینکه سوریتا می گوید: «تنهای تنهای تنها» فیلمی بود که خیلی مورد استقبال واقع شد؛ درباره مستند «ایران عالی است» از زوایای مختلفی با من صحبت شد. گروهی آن را یک کار انسان شناسانه جالب می دانستند و گروهی دیگر آن را شبیه برنامه های تلویزیونی و در کل تمامی فیلم های کوتاه مورد رضایت جمع واقع شدند.

اتفاق مهم دیگری که در این روزها افتاده است حمله یک آرژانتینی به صف مردم و گیشه سینما بود که با شعارهایی علیه ایران که کشورمان را کشوری تروریستی می خواند قصد آشوب داشت اما با برخورد شدید تماشاگران آرژانتینی مواجه شد و بدون دخالت مسئولان جشنواره مجبور به ترک مکان شد.

در این بین کارشناسان و منتقدان بسیاری به سینماهای اکران فیلم عمار در آرژانتین مراجعه کرده و ضمن دیدن فیلم های سینمایی و کوتاه نظرات ویژه ای درباره سینمای ایران و انقلاب ارائه کردند که از جمله آنها لویس فرانک منتقد آرژانتینی و همچنین نماینده جشنواره بین المللی ماردل پلانا معروف ترین جشنواره آمریکای لاتین بودند.

نوشته پایان هفته فیلم جشنواره عمار در آرژانتین/ ابوالقاسم طالبی دیگر کارگردانی ناآشنا نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*تولیدات رادیویی

در بخش تولیدات رادیویی ضمن تقدیر از اثر «روز خبرنگار» هیات داوران جایزه خود را به «روزگار شیرینگ»، «سنگ زیرین آسیاب» و «بیست نوامبر» اهدا کرد. فانوس این بخش به نمایشنامه «آغازی بر یک پایان» اثر سهیلا خدادادی رسید.

*بخش انیمیشن

هیات داوران بخش انیمیشن جشنواره سید محمود رضوی، حامد جعفری و محمدحسین نیرومند و همچنین هیات داوران بخش جنگ نرم: آرش دریابندری، احمد سبحانی، فواد ایزدی و پیمان جبلی را شامل می‌شدند.

هیات داوران لوح افتخار بخش انیمیشن را به سازندگان «بیشه» و «علامه طبرسی» اثر حقانی اهداء کردند. و اثر «کابوس» محمدرضا خردمندان و « انتخاب با خودمونه» از علی محمد خانیکی و مجتبی احسانی از دیگر برگزیده بخش موشن‌گرافی بود. فانوس بخش پویا نمایی به اثر «جنگ جهانی سوم» کارگردانی عبدالامیر سبیعی رسید.

همچنین خانواده شهید سید عبیر حسینی از شهدای پاکستانی مدافع حرم، لوحی که پیام رهبر انقلاب برای «زینبیون» روی آن درج شده بود توسط پنج مادر شهید تقدیم شد.
این مادر شهید در سخنانی گفت: پیام من به همه مومنان خودسازی است که برای امر باید سه چیز را رعایت کنیم تا به مقصود مورد نظر برسیم. نخست مراقبت از چشم‌ها،‌دوم، مراقبت از کلام و سوم، سکوت در برابر زیاد صحبت کردن

همچنین خداوندی را که همه کاینات را افرید توجه و نظاره کنیم. اگر هم درحالت سکوت هستیم به خداوند فکر کنیم. خداوندی که برای هدایت ما هزاران پیامبر و معصوم فرستاد تا راهمان را از ظلمت پیدا کنیم. مدام در حال ذکر کسی باشیم که به ما جان بخشید و راهی جز رسیدن به او نداریم

*بخش جنگ نرم

جایزه ویژه این بخش بن‌های ویژه خرید پوشاک ایرانی است که به برگزیدگان سه بخش اهدا می‌شود و جایزه ویژه مرگ بر آمریکا از دیگر جوایز این بخش است. هیات داوران ضمن تقدیر از آثار «قرارداد ۱۸ژوین» و «ساحره سوزان» لوح افتخار  این بخش را به قصه «فیل و الاغ» مهدی نقویان و «رویای ایرانی» مصطفی ایرانی و «متولد کالیفرنیا» علیرضا بوالی اهداء کردند. فانوس این بخش به اثر «جزیره فارسی» اثر سیدمحمدعلی صدری نیا رسید.

جایزه ویژه این بخش به اثر «شب نامه» به کارگردانی سید مهدی کرباسی، جایزه موزاییک مرگ بر آمریکا هم به او تقدیم شد.علی صدری نیا در این مراسم جایزه خود را تقدیم به کسانی کرد که در جزیره فارسی امریکایی ها را سال گذشته به ذلت کشاندند.

*بخش مستند داستانی کوتاه

هئیت داوران ضمن تقدیر از سازندگان «قابلمه»، «جیب کت»، «سرباز» و «مامان بازی»، لوح افتخار این بخش را به اثر «تیوب» کارگردانی سید صدرالدین فردوسی اهدا کردند و جایزه دیگر دستاورد فنی و لوح افتخار جلوهای ویژه به محمدحسن فلاح برای اثر فضای مجازی تعلق گرفت. فانوس بهترین اثر داستان کوتاه به اثر دوئل به کارگردانی سید محمدرضا خردمندان رسید.بخش جایزه ویژه اثر مستند داستانی کوتاه به «روزی روزگاری در شرق» به کارگردانی حامد بذرافکن اختصاص یافت.

*بخش مستند داستانی بلند

لوح افتخار مستند داستانی بلند به «از تبار حبیب» به کارگردانی مصطفی کوچکی و لوح بعدی به «چین آخر» به کارگردانی سعید حسن پور تعلق گرفت. فانوس بخش مستند داستانی بلند به اثر «سلام» به کارگردانی محمدرضا حاجی غلامی اهداء شد.جایزه ویژه این بخش به اثر «روزهای بارانی» به کارگردانی عبدالله عزیزی رسید.

*برگزیدگان بخش فیلم داستانی بلند

هئیت داوارن لوح افتخار این بخش را به «فیلمنامه ترمینال غرب» محمدعلی نیکدل اهداء کردند. لوح افتخار بخش بازیگری نیز به هوشنگ توکلی و یوسف مرادیان بازیگران ترمینال غرب رسید. فانوس این بخش نیز به فیلم بلند «ترمینال غرب» اثر قربانعلی طاهرفر رسید.

*برگزیدگان مدافعان حرم

هئیت داوران لوح افتخار بخش مدافعان حرم را به اثر «نبرد پالمیرا» ساسان فلاح فر و «فرمانده» به کارگردانی هادی نعمت اللهی اهداء کردند. فانوس این بخش به اثر «پل کارگردانی» امیر حسین نوروزی رسید.
جایزه ویژه این بخش به اثر «آهنگر» به کارگردانی محمدمهدی خالقی تعلق گرفت.

جایزه ویژه هیات داوران به گروه رسانه‌ای فاطمیون به دلیل تولید تصاویر موثر اهدا شد.

* بخش سبک زندگی

لوح افتخار بخش سبک زندگی به مرجان اسماعیلی کارگردان مستند داشتن و نداشتن اهدا شد و فانوس این بخش به عباس صالح‌مدرسه‌ای به خاطر مستند دوازده نفر اهدا شد.

* منتخبان بخش اقتصاد مقاومتی

در بخش اقتصاد مقاومتی آرش انیسی کارگردان مستند «حراج بزرگ» و وحید فرجی کارگردان مستند «غزال ایرانی» لوح افتخار دریافت کردند. جایزه فانون این بخش به مستند « ۴۴نفر» به کارگردانی امیر مهر یزدان رسید.

در ادامه این مراسم پدر شهید احمدی روشن متن بیانیه جایزه استقلال را اینگونه قرایت کرد:

این جشنواره برای عماریون است. کسانی در گوشه سرزمین با نیروی عشق کارستان می‌کنند. علم استقلال ایران روی دستان هنرمندان همچنان ایستاده و اینها شرافتمندانه از میراث شهدا پاسداری می‌کنند. نشان مردمی استقلال ازسوی استقلال طلب ترین یعنی خانواده شهدای هسته‌ای به شما تقدیم می‌شود که اهل استقلال ایران اسلامی هستید.

نشان مردمی استقلال توسط خانواده شهدای هسته ای تقدیم به رسول ممیان برای فیلم شخصیت وقتی گفتند نمی‌شود. نشان دیگر به کارگردان مستند زیر درختان زیتون از جناب آقای محمد جواد رحیمی به نمایندگی از اقای بلندنظر شخصیت این مستند تقدیم شد.

نشان استقلال بعدی تقدیم به خانوم جعفری شخصیت مستند ۴۴نفر تقدیم شد. نشان استقلال اخر به خانوم چنور محمدی شخصیت مستند کرکوم تقدیم شد.

به گزارش فارس در ادامه همسر شهید علی محمدی طی سخنانی گفت: چون هفته جاری سالگرد شهادت همسرم شهید احمدی روشن است، خواستار یک فاتحه برای ایشان از سوی شما هستم. از همه کسانی که برای این جشنواره زحمت می‌کشند تشکر می‌کنم.

*مادر شهیدان مدافع حرم خالقی‌پور از ابوالقاسم طالبی تقدیر کرد

بخش بعدی این مراسم، از ابوالقاسم طالبی کارگردان «قلاده های طلا» و «یتیم خانه ایران» تقدیر شد. پیش از آن کلیپی از مصاحبه برخی هنرمندان و اصحاب فرهنگ درباره طالبی پخش شد.

خانواده شهدای مدافع حرم دانشگر، سید عبیر حسینی، آبیاری، فض‌اللهی، باقریان و نیکوفر و مادر شهیدان خالقی پور از ابوالقاسم طالبی تقدیر کردند. مادر شهیدان خالقی پور چفیه پسر شهیدش را به ابوالقاسم طالبی تقدیم کرد.

خانواده شهید سید عبیر حسینی از شهدای پاکستانی مدافع حرم لوحی که پیام رهبر انقلاب به زینبیون روی آن درج شده بود ترا به ابولقاسم طالبی تقدیم کرد.

این مادر شهید در سخنانی گفت: پیام من به همه مومنان خودسازی است که برای امر باید سه چیز را رعایت کنیم تا به هدف برسیم. نخست، مراقبت از چشم هاست. دوم، مراقبت از کلام و سوم، سکوت در برابر زیاد صحبت کردن است. در سکوت باید به خداوند فکر کنیم. خداوندی که برای هدایت ما هزاران پیامبر و معصوم فرستاد تا راهمان را از ظلمت پیدا کنیم. مدام در حال ذکر کسی باشیم که به ما جان بخشید و راهی جز رسیدن به او نداریم.

نادر طالب زاده دبیر جشنواره عمار در مراسم تقدیر از ابوالقاسم طالبی گفت:کار یتیم خانه ایران واقعا شاهکار و یک افتضاحی برای انگلیس و سانسور بزرگ غرب بود. از زیبایی های کار سکانسهای مربوط به انگلیس‌ بود که توسط  هنرمندان تئاتر انگلیس اجرا شد. این کار سانسور صد ساله آنها را برملا می‌کند. امیدواریم ما بتوانیم بخشهای دیگر تاریخمان هم سانسور شده برملا کنیم.

ابوالقاسم طالبی گفت: این جشنواره مثل یک رویا برای من بود، همیشه آرزو داشتم در هنر مردم پای کار بیایند چون وقتی مردم پای کار نیایند آن کار راه نمی افتد.از نادر طالب زاده تشکر می کنم. از وحید جلیلی و مسعود ده نمکی که آن روزهای نخست پای کار آمدند و این جشنواره را راه انداختیم تشکر می‌کنم. از روحانیونی که مردم را به تماشای «یتیم خانه ایران» ترغیب کردند به خصوص حاج آقا پناهیان، حجت الاسلام شهاب مرادی و آیت الله علم الهدی تشکر می کنم. پول «یتیم خانه ایران» به جیب من نمی رود ولی وقتی فرزندان شما این فیلم را ببینید به اندازه چند کتاب از تاریخ کشور فرا می گیرند.

*بخش ویژه پاسداشت زنان حجاب

بخش ویژه پاسداشت زنان حجاب به مناسبت هفدهم دی ماه فاجعه گوهرشاد در زمان رژیم رضاشاه برگزار شد.

عبدخدایی از مبارزان علیه رژیم پهلوی که مادرش هم از شهدای فاجعه گوهر شاد بود،طی سخنانی گفت: من قدیمی ترین زندانی سیاسی مذهبی ایران هستم. دراعتراض به پیمان نظامی سنتو به زندان رفتم.

وی گفت: پدر من از کسانی بوده که با متحدالشکل شدن مخالف بوده و نشریه ای هم دراین باره منتشر می‌کرد.  وی هم دوره شیخ محمد خیابانی بوده است. پدر من می‌گفت که ما کشوری کثیرالقوم هستیم. اقوام مختلف داریم که اینجا زندگی می‌کنند این اقوام طی سالیان دراز سنت‌هایی پیدا کردند و لباس‌هایشان با شرایط مختلف اتفاق نظر دارد. رضاخان ازهمه خواست یک شکل بپوشند.رضاخان مثل اتاتورک به مردم تحمیل کرد که یکشکل بپوشند. بنابراین پدر من به مشهد تبعید شد.

عبد‌خدایی در پایان خاطرنشان کرد: پاسبانها به قدری بی رحم بودند که در جایی هم که پستشان نبود چادر ازسر می‌کشیدند مادرم یک روز به حمام میرود و پاسبان حمله میکند که چادرش  را بردارد و پای مادرم به پاشنه درب همسایه گیر می‌کند و با اینکه باردار بوده فرزند سقط می‌کند و بعد از چندروز از دنیا می‌رود.

منبع: خبرگزاری فارس

نوشته برگزیدگان هفتمین جشنواره فیلم عمار معرفی شدند/ تقدیر از ابوالقاسم طالبی/ فانوس بهترین فیلم کوتاه برای «دوئل» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابوالقاسم طالبی و بازیگران فیلم سینمای «یتیم خانه ایران» همزمان با آغاز اکران این فیلم میهمان بهروز افخمی بودند.

طالبی در گفتگو با بهروز افخمی درخصوص حواشی ممانعت از اکران این فیلم بیان داشت: فیلم ما طبق برنامه قرار بود از ۵ آبان اکران شود اما شرایط ناگهان دو روز به اکران عوض شد و به ما اعلام کردند که مشکل دفاتر وجود دارد. اما پخش کننده ما آقای سرتیپی در مسافرت خارج از کشور بود و طبیعتا هرکسی خودش نباشد جانشینی هم ندارد. لذا پیگیری های زیادی شد تا مشکل حل شود و خداروشکر حل شد.

طالبی: یک بیلبورد شهری نداریم!

کارگردان فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» اضافه کرد: لذا کار تبلیغاتی و پخش ما ضعیف است و امروز یک بیلبورد شهری نیز از ما بالا نرفته است! تنها چند تیزر آن هم به لطف آقای علی عسگری در تلویزیون پخش شد. در شهرستان ها و برخی سالن های تهران نیز هنور فیلم اکران نشده است. قاعدتا موتور اصلی اکران ما از فردا روشن می شود.

وی درخصوص علت سریال ساختن این موضوع برای پخش از تلویزیون گفت: خیلی ها به من گفتند چرا سریال نساختی. اما سریال تلویزیونی برای چنین موضوعی جامعه را دچار افسردگی می کند. سریال روزنامه است و سینما کتاب! من به نظرم رسید ما باید برای چنین اتفاق تلخی یک کتاب در سینما داشته باشیم. متاسفانه کسی نمای روشنی از قحطی آن سال ها ندارد و همه خاطراتی مبهم به یاد دارند و این فاجعه عظیم در کتب درسی تاریخی ما نیز از زمان پهلوی تا بعد از انقلاب گنجانده نشده است!

فیلم را تنها با ۸ میلیارد تومان ساختیم

طالبی درخصوص هزینه های ساخت این فیلم گفت: برآورد مالی فیلم بسیار بالا بود. اما در سفری که در سوریه با بهروز افخمی داشتیم اتفاق های خوبی افتاد و آنجا با کمک بهروز افخمی و تجهیزات و لوکیشن های مانده از فیلم «فرزند صبح» توانستیم هزینه تولید فیلم به اندازه ۹ میلیارد تومان بکاهیم! لذا بسیاری باورشان نمی شود که ما این فیلم را با تنها ۸ میلیارد تومان تولید کردیم.

طالبی ادامه داد: بازیگران خارجی را با رج زنی خوب به گونه ای به ایران آوردیم که هزینه تمام بازیگران خارجی ما کمتر از بازیگران ایرانی شد. چیزی کمتر از ۵۰۰ میلیون تومان. من بازیگران خارجی فیلم را با وب کم و مکالمه اینترنتی با آنها انتخاب کردم تا هزینه ها کاسته شود. والا می توانستم ۱۰ روز به انگلیس بروم.

وی افزود: بازی آقای جعفر دهقان در این فیلم یک بازی جدیدی بود که از پس نقش نیز به خوبی برآمد. این نقش را قرار بود در ابتدا آقای مرحوم ارجمند بازی کنند. الحمدلله همه بازیگران و عوامل در این فیلم به خوبی همراهی کردند.

در ادامه برایان طرفه، بازیگر خارجی فیلم بیان داشت: تجربه همکاری با ابوالقاسم طالبی تجربه بسیار خوبی بود. مانند کودکی بودم که قرار بود به او شنا یاد دهند اما به ناگهان به درون آب پرتش کرده باشند. بازی با یک گروه ایرانی و بزرگ و فارسی صحبت کردن شبیه به این بود. من بازیگر تئاتر کمدی و موزیکال در انگلستان بودم.

نورایی: برخی گمان می کنند سینما ملک پدری شان است

علیرام نوری، بازیگر نقش اصلی «یتیم خانه ایران» بیان داشت: برای ارتقا و بهبود آمادگی بدنی ام برای بازی در مارتن سخت این فیلم آموزش های زیادی دیدم. آموزش سوارکاری و… .

نورایی درخصوص شایعات بایکوت او بعد از بازی در فیلم «قلاده های طلا» گفت: اول از همه باید گفت چه کسی بایکوت می کند؟ من بعد از «قلاده های طلا» همچنان مشغولم و راهم را در سینما ادامه می دهم. برخی گمان می کنند سینما ملک پدری شان است و همین آنها را دچار توهم می کند!

طالبی: هیچ کدام از بازیگران «قلاده های طلا» هیچگاه بایکوت نشدند

طالبی در همین خصوص بیان داشت: یکی از معظلات و مشکلات سینما توهم است. امین حیایی هیچگاه بعد از «قلاده های طلا» بایکوت نشد و کسی اصلا نمی تواند و جرات ندارد کسی را بایکوت کند. بله سعی کردند این جو را ایجاد کنند که وای بایکوت می شوید، اما هیچ کدام از بازیگران آن فیلم هیچگاه واقعا بایکوت نشدند!

وی افزود: آقای برایان اهل انگلیس است، اما در فیلمی کاملا علیه انگلیس بازی کرده است. اصلا سینما این نیست. واقعی نیست. مجاز است. برخی خیلی واقعی آن را نگاه می کنند و بچه بازی درمی آورند. باید این طرز نگاه را کنار بگذارند.

من یک فیلمساز انقلابی ام

این کارگردان ادامه داد: کسانی که چنین تصورات خامی و چنین خیالاتی در سر دارند، باید به روان پزشک مراجعه کنند. قطعا با خوردن قرص خوب می شوند! ما ۵ سال برای «یتیم خانه ایران» وقت گذاشتیم. و الان نیز داریم بر روی فیلم جدید کار می کنیم. اصلا دست این افراد نیست. همه چیز دست خداست. تعزمن تشاوتذل من تشا ! اندیشه های من مشخص است. من یک فیلمساز انقلابی ام. ۱۶ سالم بوده که با امام (ره) بیعت کردم و تا زنده ام همین خواهد بود. هیچگاه کتمان نکردم و ادا هم درنیاوردم.

طالبی با اشاره به توقیف فیلم «آقای رئیس جمهور» گفت: من وقتی فیلم سینمایی «آقای رئیس جمهور» را می ساختم می دانستم چنین برخوردی می شود. فیلم را توقیف کردند و هنوز هم حاضر نشدند در تلویزیون آن را پخش کنند! من زمانی به شوخی به آقای ضرغامی می گفتم نمی خواهید فیلم را پخش کنید؟ او هم می گفت عه! پخش نکردند؟! نهایتا گفت آقای خاتمی بدش می آید. بعد گفتند آقای احمدی نژاد بدش می آید. حالا نمی دانم آقای روحانی هم بدشان می آید یا خیر…

وی نهایتا بیان داشت: از افرادی که اهل فکر و نظرند که وقت مطالعه و پژوهش ندارند درخواست می کنم بروند فیلم «یتیم خانه ایران» را ببینند تا با قطعه ای گم شده از تاریخ معاصر ایران آشنا شوند.

میرشکاک: رفتن سراغ سینمای آخرالزمان باور قوی می خواهد

«هفت» در ادامه میزان یوسفعلی میرشکاک، نویسنده بود تا با بهروز افخمی درخصوص «سینمای آخرالزمان» گفتگو کند. وی بیان داشت: من معتقدم ما خودمان وقتی که انقلاب کردیم بخشی از فتنه آخرالزمان بودیم. لذا جهان غرب و جهان عرب به جان ما افتادند بلکه سر این فتنه را بخوابانند! بعدها شروع کردند ادای ما را درآوردن و طالبان و داعش را به راه انداختند. اما این انقلاب خود به خود گل کرد. یعنی خود ما بازیگران اولین فیلم آخرالزمانی شدیم.

وی افزود: وقتی به تقلید از غرب رفتیم و دوست داشتیم سینمایی شبیه به آنها داشته باشیم و مصالح سیاسی و دینی و… را درنظر نمی گیریم – چون سینمای هالیوود به هیچ وجه مصلحت اندیشی چیزی را نمی کند – بین این دو راهی ماندیم. فیلمش را ناقص و ابتر بازی کنم یا راهش را ادامه دهیم؟

این نویسنده ادامه داد: اساسا هنرمندان ما بدون ترس و حساسیت سراغ کدام موضوع می توانند بروند که سراغ سینمای آخرالزمان بروند؟ اما اساسا مسئله این نیست. اولین مسئله در سینمای آخرالزمان ظهور منجی است. یعنی یک باور خیلی قوی می خواهند و رفتن به سمت اسطوره و ربط دادن اسطوره به اسوه. منجی تنها ویژه ما نیست. ویژه همه ادیان است. از هر کیشی همه با هم این را گفته اند. خب چه کسی می تواند این را جمع کند؟ اولا اینکه باور داشته باشد. نه باور عوامانه! که اسپانسر باشد، میلیارد تومان خرج شود که ده میلیون تومان بفروشد!

وی نهایتا گفت: اگر بخواهیم روشنفکربازی را کنار بگذاریم می توانیم راجع به این موضوعات فیلم بسازیم. ظهور رندانه، پست مدرن، نیمایی، پسانیمایی و… توانسته در شعر بروز کند. چرا نتواند در سینما بروز کند؟ نیازی به رفتن به سراغ اسطوره و خلق اسطوره و … هم ندارد. هرجا که در بستر یک داستان فلسفه ظهور بروز کند کافیست.

نقد مستند «نویسنده بودن»

برنامه «هفت» در بخش انتهای خود با حضور مسعود فراستی، مصطفی آل احمد کارگردان مستند «نویسنده بودن» و مهدی قزلی نویسنده مستند «جلال در اسالم» به نقد و بررسی این دو مستند درباره زندگی نامه جلال آل احمد پرداخت.

مصطفی آل احمد، کارگردان مستند «نویسنده بودن» از آثار اکران شده در گروه هنر و تجربه در ابتدا بیان داشت: جا دارد از برنامه «هفت» بخاطر توجه به نقد فیلم های مستند در بخش میز نقد خود تشکر کنم. داستان ساخت این فیلم مفصل است چون در دوره های مختلفی تولید شده است. از حدود سال ۸۰ فیلمبرداری آن آغاز شد اما نه بخاطر جلال، چون در ابتدا قرار بود فیلم برای سیمین دانشور تولید شود و بعد موضوع آن عوض شده است.

مهدی قزلی نیز در این خصوص بیان داشت: من نیز تشکر می کنم. بازکردن پای ادبیات به این برنامه که با وجود سابقه آقای افخمی انتظار هم می رود پیشتر و بیشتر این اتفاق رخ دهد، جای تبریک و تشکر دارد.

در ادامه مسعود فراستی درخصوص مستند «نویسنده بودن» بیان داشت: «نویسنده بودن» عنوان مناسبی برای این فیلم نیست چون بیشتر از نویسنده بودن به جوانب دیگر این فرد پرداخته می شود. دوم اینکه نبود منابع کافی سبب می شود که نهایتا بعد از تماشای فیلم چیز زیادی دست ما را نمی گیرد. یک سری تصاویر آرشیوی داریم که حذف آن چیزی را کم نمی کند. فیلم به شدت کمبود ملات تحقیقی دارد. مستندی که قرار است پرتره شخصیت مهم در تاریخ ایران باشد، هم به لحاظ سیاسی و هم به لحاظ ادبی باید داری پژوهش قوی تری باشد.

نگاه جانبدارانه در روایت های زندگی جلال

آل احمد پاسخ داد: من امشب دوست داشتم برخلاف دیگران با مسعود فراستی موافق باشم و نقدپذیر باشم. چون در جامعه ما متاسفانه هیچ کسی نقد نمی پذیرد از دکتر و مهندس تا وزیر و رئیس جمهور. اما من معتقدم طبیعی است که فیلم من نیز نظیر همه فیلم ها دارای اشکال است و بی نقص نیست. پس منتظر بودم تا با مسعود فراستی بر سر نقد فیلمم همنظر باشم. اما این چنین نشد و متاسفانه نقدهای مسعود را درست نمی دانم. در فیلم من ملات محتوایی کم نیست و با افراد بسیاری مصاحبه شده است.

در ادامه قزلی اظهار داشت: اما شما رابطه جلال و امام را حذف کردید. نامه جلال آل احمد به امام (ره) در فیلم به شدت مورد تفاعل و تجاهل قرار می گیرد. این تفاعل و تجاهل از سوی کارگردان و همه مصاحبه شوندگان به نظر نوع نگاهی را در توصیف جلال نشان می دهد. این نگاه را باید تشریح کرد. متاسفانه در همه سال ها جلال آل احمد هر زمان روایت شده است از سوی روشنفکران روایت شده است و سعی کردند از جلال به منع منافع خود استفاده کنند.

آل احمد در این خصوص اظهار داشت: اتفاقا جلال هربار روایت شده است از سوی جریان ایدئولوژیک مصادره شده است و سعی کردند بخش هایی از خود واقعی جلال را نادیده بگیرند و جلال ایده آل خود را بسازند! من با اقوام جلال نیز صحبت کردم اما قرار نبود از جنبه های “پاپیولار جلال” با ایشان روبرو شویم! لذا آنها را حذف کردم. خودم را نیز حذف کردم تا در جریان ساخت این فیلم تنها از زاویه دید و نوشته های جلال با وی آشنا شویم.

در ادامه فراستی گفت: فیلم «نویسنده بودن» به هیچ وجه جلال را به مخاطب نزدیک نمی کند. چه جلالی که من می شناسم چه اگر من نمی شناختم چیزی به من نمی دهد که به سمت آن بروم. ضمن اینکه چیزی به اسم بی طرف بودن را در توضیف نمی فهمم. فیلم اصلا فرم ندارد. یعنی فرم مستند ندارد. یک سری مصاحبه است که کارگردان با نشاختن مدیوم و بدون انظباط دوربین و ویژگی های فرمی فیلم گفتگومحور، آنها را به هم متصل کرده است.

انظباط، کلیشه محوری ست

آل احمد در پاسخ بیان داشت: این انضباط نیست. به نظرم این کلیشه محوری ست. اتفاقا فرم اینجا باید درخدمت نماد باشد. سعی من این بوده که هم تنوع و هم در نسبت حرفی که زده می شود، این تغییر کادر صورت گیرد.

مسعود فراستی ادامه داد: من ابدا نماد را بلد نیستم. این که کسی سمت چپ، راست، وسط و… قرار گیرد نمی فهمم چه نمادی دارد! این چشم را اذیت می کند. این فقط تنوع است و تنها حس را منقطع می کند. هیچ چیز بی انضباطی فرم نمی سازد. فرم با انضباط شکل می گیرد. آدم ها مطلقا _ که تنها دونفرشان به من حس می دهند _ حسی ندارند و تنها یکسری اطلاعات می دهند که در نماهای کلوزآپ و حتی اکستریم کلوزآپ دیده می شوند! اما نماهای مربوط به این دو فرد کاملا حس دارند و در فیلم خوب هستند باقی بلکل غیرقابل دفاع هستند.

این منتقد افزود: ما وقتی ملات کافی برای فیلم نداریم، با کوچک و بزرگ کردن کادر اتفاق تازه ای نمی افتد. راهش این بود که ما انقدر جلال را کاریکاتوریزه توصیف نمی کردیم. از طریق نقد و خاطراتی که از او می شنیدیم فیلم را جلو می بردیم.

در ادامه افخمی اظهار داشت: ما امشب دو مستند با دو منظر مختلف از جلال را در میز نقد وارد کردیم چون من فکر می کردم نقد کردن قیاسی مستند «نویسنده بودن» در کنار «جلال در اسالم» سینمایی تر و بهتر است. هرچند من هر دو فیلم را دوست دارم اما «جلال در اسالم» را بیشتر پسندیدم. البته شاید اگر قرار بود مستند دوم را نیز مانند اولی در ۱۲۰ دقیقه بسازند دیگر فرمش را از دست می داد و بدین گونه نمی شد.

«سیاسی بودن» بجای «نویسنده بودن»!

قزلی نیز خاطرنشان کرد: من به دنبال معرفی مستند خود نیستم اما آنچه که برایم دغدغه مند هستم، این است که شما آقای آل احمد، در مستندتان رابطه جلال را با برخی افراد از جمله مرد بزرگی مثل امام (ره) حذف کرده اید و روایت خود را از وی ساخته اید. این نامش زندگی نامه نیست. چرا نامه جلال به امام در مستند شما حذف شده است؟ چرا غروب جلال و سیمین دانشور از روایت شما حذف شده اند؟ مردانه بگویید ما روایت خود را ساخته ایم.

نویسنده کتاب «جای پای جلال» ادامه داد: بخش ارتباطات مردمی جلال در این فیلم نادیده گرفته شده است. بله جلال اهل سیاست بود اما موضوعی میان موضوعاتش بود. اگر بخواهیم بگوییم عاشق چه بود؟ عاشق نوشتن و معلم بودن بود. او هرجا حقه بازی می دید بیرون می کشید. اما این مستند بیش از «نویسنده بودن» درباره «سیاسی بودن» است!

آل احمد درخصوص این اتهام بیان داشت: حذفی صورت نگرفته است. من روایت خود را ساخته ام. رابطه جلال با امام و نامه ای که از آن سخن می گویید به نظرم آنقدر تاثیرگذار و مهم نبوده است. هرچند ما به همه این مسائل به اندازه کافی در مستند پرداخته ایم. دوران ایدئولوژیک گرایی تمام شده است و من سلکشن خود را ساخته ام!

فراستی نهایتا بیان داشت: آنچه که «نویسنده بودن» به من می دهد علی رغم ژست بی طرفی، تلاشی برای مخدوش کردن چهره جلال است و آنچه که مستند «جلال در اسالم» به من می دهد کوششی برای مردمی نشان دادن اوست و تاحدودی موفق است.

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن زنده شبکه سه سیما می رود.

نوشته ابوالقاسم طالبی: کسی جرات بایکوت ما را ندارد/ میرشکاک: رفتن سراغ سینمای آخرالزمان باور قوی می‌خواهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلمساز که با فیلم «یتیم خانه ایران» در سه بخش بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه نامزد دریافت جایزه شده است، افزود: من خودم را در جبهه حق می دانم. اما این که چقدر در کارم خالصانه رفتار می کنم را دیگران باید قضاوت کنند. من ایده هایم را از دفاع مقدس می گیرم. به اندازه توانم در عرصه فیلمسازی دفاع مقدس فعالیت کرده ام و دستمان هم همیشه برای رو کردن دست شیطان حیله گر خالی بوده است. برای رو کردن دست شیطان دست هنرمندانه ای لازم است. زیرا سینما خود هم یک امر وارداتی است که تبدیل کردن آن به مفاهیم ایرانی و اسلامی و بومی اهمیت دارد. زیرا در سینمای هالیوود به محض خالی بودن دست کارگردان از قصه یک صحنه غیر اخلاقی یا بسیار خشن به فیلم اضافه می شود. اما ما باید جایگزین های اخلاقی برای این تصاویر در سینما پیدا کنیم.

کارگردان «قلاده های طلا» همچنین ادامه داد: از خدا می خواهم به من اخلاص بدهد تا کارم را در جبهه ایستادگی و حق پیش ببرم. سینماگر باید بداند در کدام جبهه قرار دارد و اگر در هیچ جبهه ای نیست، از خود بپرسد که با بی طرفی اش به کدام جبهه ضرر می رساند و به کدام منفعت؟! اما خود من این را می دانم که مخالفان و موافقان من هر دو به صراحت لهجه ام در فیلمسازی اشاره می کنند.

وی در پاسخ به این که آیا قبول دارد هنر باید عاری از مطالبات حکومتی و سیاسی باشد یا نه، خاطر نشان کرد: روزی که «قلاده های طلا» را می ساختم، به من می گفتند آدم حکومت هستی؟ من گفتم: انقلاب و حکومت مال من است نه من برای حکومت. بهترین دوستان من به قول فیلم «دست های خالی» یا زیر خاک هستند یا حافظ خاک این سرزمین. من طالب اندیشه های حاکمیت هستم و خودم را یک فیلمساز انقلابی می دانم و در این راستا حرف خودم را در فیلمی که می سازم، هم بیان می کنم. من یک بسیجی ام و خاک پای بسیجیان هستم. این که «من و تو» و بقیه شبکه های معاند من را مسخره می کنند و درباره من چند نقد منفی در مطبوعات چاپ شود، برایم اهمیتی ندارد. من همینی هستم که هستم. فیلم می سازم و پایش می ایستم. «یتیم خانه ایران» هم یکی از آثار سه گانه ای است که علیه انگلیس به دنبال سریال «به کجا چنین شتابان» و فیلم «قلاده های طلا» ساخته ام.

طالبی در پاسخ به این چه بنیادها و سازمان هایی و به چه ترتیبی وظیفه حفظ و حراست از تفکر دفاع مقدس و انقلاب را برعهده دارند، توضیح داد: دفاع مقدس دفاع مردم بوده است و حالا بنیاد شهید، سازمان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و بسیج و… متولیان آن هستند. زیرا آن ها بودند که بسیج مردمی را در سال های جنگ شکل دادند و وظیفه محافظت از این تفکر را دارند. اگرچه نباید اندیشه های خود را تحمیل کنند اما باید مانع از تحریف تفکر دفاع مقدس باشند.

این نویسنده و کارگردان با اشاره به این که حتی در بین عوامل و بازیگران «قلاده های طلا» نیز رای انتخاباتی از رای وی متفاوت بود، گفت: در «قلاده های طلا » شاید دو نفر فقط با رای من نظر مشابهی داشتند. اما این اختلاف نظرها مانع از همکاری ما نشد و هیچ مشکلی هم پیش نیامد. به نظر من ما تحت یک پرچم و میثاق ملی در این کشور فیلم می سازیم و هنرمند فراتر از چپ و راست است. همچنین کارگردان مرجع تقلید یک بازیگر نیست که اگر بازیگری با او همکاری نکند، یعنی عقایدش را قبول ندارد.

وی در پاسخ به این که آیا در جریان فیلمسازی ارزشی خود تحت فشار قرار گرفته است یا نه، خاطر نشان کرد: خب طبیعی است که وقتی سیاست های انگلیس و آمریکا در یک فیلم زیر سوال می رود، نمی توان انتظار داشت که مورد ستایش و تمجید آن ها قرار بگیریم.

بخش بعدی این نشست به پرسش و پاسخ حاضران اختصاص یافت. طالبی در پاسخ به این که چرا فیلم «قلاده های طلا» به مذاق عده ای خوش نیامد، بیان کرد: به هر حال عده ای بر اساس اندیشه شان این فیلم را نپسندیدند. عده ای دیگر هم واقعا باور کرده بودند که در انتخابات تقلب صورت گرفته است. برخی که فیلم من را ندیده بودند و درباره اش قضاوت کردند، بعدا از من حلالیت طلبیدند. من ۵ سال برای یک سریال کار کردم و نزدیک به ۱۶۰ کتاب و خاطرات سربازان و ژنرال های انگلیسی درباره دفن ۹ میلیون نفر از مردم ایران را خواندم. حتی «قلاده های طلا» را به دو خانواده شهید نشان دادم که طرفدار دو کاندیدای مختلف انتخابات ۸۸ بودند و نظر مثبتی به فیلم داشتند. اما متاسفانه قبل از نمایش این فیلم سم پاشی درباره آن صورت گرفت و بی.بی.سی و سایر رسانه های معاند در ایجاد این جو تاثیر گذار بودند. بنابراین حرف هایی مبنی بر تحت فشار بودن بازیگران این فیلم آنقدرها هم صحت ندارد و جو آنقدرها هم سنگین نبود.

وی در پاسخ به این سوال که تجربه هایی را برای رسیدن به این جایگاه طی کرده است، عنوان کرد: کار در سینما آسان نیست. من در جوانی ورزش می کردم. فرمانده عملیات توپخانه بودم. تکواندو کار می کردم و هیچ رابطه ای بین من و سکته وجود نداشت! اما در میانه فیلم «دست های خالی» از فشار کار و استرس راهم به بیمارستان باز شد و سکته کردم. وقتی قرار است صدها نفر تو را در سینما تخریب کنند باید تلاش کنی و تبدیل کردن تکنیک سینما به یک گفتمان با ایدئولوژی شخصی هنرمند کار سختی است. یادم است با اصغر فرهادی در سینمای جوان اصفهان در دهه ۶۰ کار می کردیم. بعد از آن من سراغ تئاتر رفتم. کارگردانی روی صحنه انجام دادم. فیلم کوتاه ساختم و قصه می نوشتم و دانشجوی حقوق هم بودم. در همه این دوران می خواندم و می نوشتم تا این که شعبانعلی اسلامی تهیه کننده سینما از من خواست فیلمنامه «ایران گر» را که نوشته بودم خودم بسازم و این شروع فعالیت جدی من در سینما بود.

طالبی با انتقاد از شخصیت پردازی در فیلم های اجتماعی کنونی خاطر نشان کرد: متاسفانه رد فیلم های اجتماعی امروز آدم بدهای فیلم ها، چادری ها، دینداران و مذهبی ها هستند و آدم خوب های فیلم ها کسانی که اجازه می دهند ناموس شان بی حجاب بگردد یا آزادانه رفتار کند! اما من در غرب هم چنین مفاهیم و بی اخلاقی ها را سراغ ندارم. سینمای اجتماعی امروز ما امروز داستان مثلث های عشقی است و دعوا بر سر یک معشوقه که در این میان باید یک آدم هم برای نظارت در فیلم باشد و اتفاقا بد نشان داده شود. جالب است که این فیلم ها از بنیاد فارابی و برخی نهادهای دولتی و حکومتی هم کمک مالی می گیرند و دست آخر به سینما انتقاد هم کنند.

وی در پاسخ به این که چرا درباره چهره های تاریخی ایران در سینما کمتر فیلم ساخته می شود، بیان کرد: فیلمساز یک فرد مختار در جامعه است و نمی توان گفت که برای فیلمسازی درباره این شخصیت ها با ممنوعیت رو به روست. با وجود این که با وزارت ارشاد فعلی و برخی مسئولان دولتی همسویی فکری ندارم، اما معتقدم هرکس بخواهد درباره هر شخصیت برجسته ای فیلم خوب بسازد، با ممنوعیت رو به رو نمی شود. اما نوشتن درباره این افراد کار سختی است و همین سختی باعث می شود که فیلم هایی درباره شخصیت های تاریخی کمتر بسازیم یا نسازیم. زیرا باید دست کم ۱۰۰ فیلم درباره یک شخصیت خواند. سینما سخت است. حتی اگر در سینمای هالیوود که تجلی گاه سینمای دنیاست، دقت کنیم سالانه شاید ده فیلم خوب ساخته نشود. زیرا فیلمسازی امر سختی است.

نوشته ابوالقاسم طالبی: جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت خانه من است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در پنجمین روز از برنامه سخنرانی راهبردی (گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی)، دکتر حسن رحیم پور سخنرانی خواهد داشت. این برنامه در سانس اول سالن شماره سه ساعت ۱۶:۱۵ برپا خواهد شد.

کارگاه انتقال تجربه، در سانس دوم سالن شماره سه ساعت ۱۷:۳۰ با حضور ابوالقاسم طالبی پیرامون «قلاده های طلا» و … برگزار می‌شود.

همچنین ساعت ۱۹ در سانس سوم سالن شماره سه پردیس ملت، برنامه نمایش و تحلیل فیلم با موضوع «اسلام هراسی»، فیلم سینمایی «لندن سقوط کرده است» ساخته بابک نجفی از کشور آمریکا توسط تحلیلگر این برنامه «سعید مستغاثی» مورد بررسی قرار می‌گیرد.

گفتنی است چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت با شعار «تجلی گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی» به همت بنیاد فرهنگی روایت و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس روز جمعه با اعلام برگزیدگان به کار خود پایان می دهد.

نوشته سخنرانی رحیم پورازغدی، کارگاه طالبی و تحلیل مستغاثی بر فیلم «لندن سقوط کرده است» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این خبر آمده است: ابوالقاسم طالبی با آثاری چون:  دست‌های خالی،  جنگ کودکانه،  عروس افغان ، نغمه، آقای رئیس‌جمهور و فیلم سینمایی مطرح قلاده‌های طلا که بدون شک یکی از جریان سازترین و تاثیرگذارترین اثر در حوزه چالش‌های سیاسی معاصر و ژانر سینمای سیاسی ایران است دستاوردها و تجربه‌های خویش را پیش روی مشتاقان و علاقمندان سینما قرار می‌دهد.

در این خبر آمده است: این کارگاه‌ها علاوه بر جذابیت عمومی، برای علاقمندانی که در حوزه سینما فعال هستند فرصتی را ایجاد خواهد کرد تا از نزدیک با زوایای مختلف فعالیت آن هنرمند در عرصه سینمای مقاومت آشنا شده و در صورت داشتن پرسش، پاسخ خود را بی‌واسطه از آن سینماگر مطرح دریافت نمایند.

برپایه این خبر، کارگاه انتقال تجربه جشنواره مقاومت قرار است با ۵ چهره مطرح حوزه سینمای دفاع مقدس برگزار شود و در کارگاه پنج شنبه ۸ مهرماه که در پردیس ملت برگزار می‌شود، این فیلمساز پیرامون تجربیات خود در ارتباط با ساخت فیلم های “قلاده های طلا” و دیگر آثارش…  می‌پردازد و به پرسش علاقمندان پاسخ خواهد داد.

گفتنی است چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت با شعار “تجلی گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی” به همت بنیاد فرهنگی روایت و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس از ۲ تا ۹ مهرماه سال جاری در تهران برگزار می‌شود.

نوشته کارگاه انتقال تجربه ابوالقاسم طالبی در جشنواره فیلم مقاومت برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارگردان فیلم«قلاده‌های طلا» در پاسخ به این سؤال که آیا دوباره فیلم انقلابی می‌سازید، تصریح کرد: من یک فیلمساز انقلابی هستم و تا زنده‌ام بجز فیلم انقلابی فیلم دیگری نخواهم ساخت.

فیلم سینمایی«یتیم‌خانه ایران» تازه‌ترین اثر سینمایی ابوالقاسم طالبی درباره قحطی سال‌های جنگ جهانی اول در ایران است که در پی اشغال ایران توسط روس‌ها و انگلیسی‌ها و تهاجم بی‌رحمانه روباه پیر و به غارت بردن منابع غذایی مردم و ایجاد قحطی در ایران رخ داد.

در این فیلم نقش پنهان و آشکار انگلیس در از بین رفتن نزدیک به نیمی از جمعیت ایران در آن سال‌ها به تصویر کشیده شده است.

منبع: تسنیم

نوشته ابوالقاسم طالبی: تا زنده هستم بجز فیلم انقلابی، فیلم دیگری نخواهم ساخت/ اکران «یتیم‌خانه ایران» بعد از دهه اول محرم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شاید «پرویز نوری» را بتوان از قدیمی‌ترین منتقدان سینمایی پیش از انقلاب دانست که فعالیت سینمایی‌شان پس از انقلاب هم ادامه داشت.  تجربه کارگردانی نوری که تجربه سردبیری «ستاره سینما» را در کارنامه داشت در سالهای پیش از انقلاب در آثاری مانند «سه تا جاهل»، «حکیم باشی» و «عیالوار» چیزی فراتر از اندازه‌های یک فیلم‌فارسی‌ساز نشد و آخرین فیلم‌‌ش را هم دو سال پس از پیروزی انقلاب ساخت و فیلمسازی را کنار گذاشت و همان نقدفیلم را ادامه داد.

پس از نوری اما شاید بتوان سیروس الوند را از قدیمی‌ترین منتقدان و روزنامه‌نگاران سینمایی دانست که به فیلمسازی روی آورد و با فراز و فرود فراوان توانست تا امروز به فیلمسازی‌ش ادامه دهد و هم فیلم‌های مهمی چون «یکبار برای همیشه» را بسازد و هم تعداد زیادی فیلم تجاری.

پوراحمد نیز که در دهه پنجاه در مجله «فیلم و هنر» نقد فیلم می‌نوشت پس از پیروزی انقلاب و سالها فعالیت در کانون پرورش فکری، به سینمای حرفه‌ای آمد و با مجموعه «قصه‌های‌ مجید» و فیلم‌هایی مانند «شب یلدا» به یکی از فیلمسازان محبوب‌ منتقدان تبدیل شود، هرچند که در سالهای اخیر آن محبوبیت تا اندازه زیادی مخدوش شد.

ابوالحسن داوودی نیز که دو سال قبل با «رخ دیوانه» توانست جوایز اصلی جشنواره فجر را از آن خود کند در دهه ۶۰ منتقد مجله سروش بود و پس از نگارش چند فیلمنامه با «سفر عشق» در سال ۶۷ کارگردانی را آغاز کرد.

فریدون جیرانی اما احتمالا تنها فیلمسازیست که از ابتدای دهه شصت با فیلم‌نامه‌نویسی و سپس فیلمسازی، هم توانسته است در سینمای بدنه فیلم‌های مهمی چون «قرمز» هم آثار پرحاشیه‌ای مثل «من مادر هستم» را تولید کند و هم تا به امروز همزمان با فیلمسازی به فعالیت‌های مطبوعاتی و رسانه‌ایش تداوم ببخشد و مطبوعات را برای رسیدن به فیلمسازی کنار نگذارد.

اما شاید ایرج کریمی را بتوان از مشهورترین منتقدان سینمایی دهه شصت و هفتاد دانست که به فیلمسازی روی آورد. کریمی با ساخت «از کنار هم می‌گذریم»، «چند تار مو» و «باغ‌های کندلوس» توانست دل روشنفکران را به دست بیاورد اما برخلاف چهره‌های مانند جیرانی هیچگاه نتوانست به سینمای جریان اصلی روی آورد و فیلمی بسازد که با اقبال عموم مردم مواجه گردد.

از همکاران ایرج کریمی در مجله فیلم در دهه شصت اما دو چهره دیگر نیز وارد جرگه فیلمسازان شدند، اولی احمد امینی که در سال ۷۱ «سایه‌های هجوم» را ساخت اما چندین سال بعد و در نیمه دهه هشتاد با سریال‌هایی مانند «اولین شب آرامش» و «بی‌گناهان» توانست در سطحی وسیع دیده شود و دیگری احمد طالبی‌نژاد که که با ساخت «من بن‌لادن نیستم» به شکست‌خورده‌ترین منتقدِ فیلم‌سازشده تبدیل شد و بعد از آن دیگر سراغ ساخت فیلم داستانی نرفت.

از چهره‌های مطبوعاتی دهه هفتاد هم اما چهره‌های شاخصی وارد فضای فیلمسازی شدند. ابوالقاسم طالبی شاید شناخته‌شده‌ترین چهره‌ی این جمع باشد که با تجربه سردبیری ماهنامه سینمایی «سینما ویدئو» از سال ۷۴ با ساخت «ویرانگر» وارد فضای فیلمسازی شد و با ساخت «قلاده‌ای طلا» به یکی از چهره‌های جنجالی و مهم سینمای ایران تبدیل شد.

حمید نعمت‌الله نیز که شاید بتوان او را یکی از موفق‌ترین روزنامه‌نگاران و منتقدانی دانست که وارد فیلمسازی شده‌اند در ابتدای دهه هفتاد با دستیاری مسعود کیمیایی وارد سینما شد و پس از آن با ساخت «بوتیک»، «بی‌پولی»، سریال «وضعیت سفید» و «آرایش غلیظ» به یکی از معتبرترین فیلمسازان ایرانی تبدیل گشت.

هادی مقدم‌دوست، همکار همیشگی نعمت‌الله هم که در سال ۹۱ و با ساخت «سر به مهر» وارد فهرست کارگردانان ایرانی شد و توانست سیمرغ کارگردانی فیلم اول را از جشنواره فجر کسب کند، پیش از آن همزمان با فیلمنامه‌نویسی فعالیت‌های مستمری در مطبوعات سینمایی داشت.

در ابتدای دهه هشتاد اما به جز حمید نعمت‌الله، مهرداد فرید نیز با سابقه دبیر هنری روزنامه‌های سیاسی مانند «سلام» و همچنین سردبیری فصلنامه نقد سینما با ساخت «آرامش در میان مردگان» در سال ۸۴ به جرگه کارگردانان پیوست اما در طول دوران کاری‌ش چندان موفق به کسب نظرات مثبت منتقدان و مردم نشد.

در میان منتقدان فیلم‌ساز شده اما چهره‌هایی هم هستند که با ورود به فضای فیلمسازی ترجیح دادند به جای پارامترهای هنری ملاکشان فروش بیشتر باشد و به همین دلیل به ساخت کمدی‌های تجاری روی‌ آوردند. از جمله اصغر نعیمی که با بیش از یک دهه فعالیت مطبوعاتی با ورود به عرصه فیلمسازی به ساخت فیلم‌هایی مانند «بی‌وفا» یا «سلام بر عشق» مشغول شد.

نکته قابل توجه دیگر اما حضور چهره‌هایی در این لیست است که پس از سالها نقد فیلم، در دوران میانسالی تصمیم به حضور در سینما به عنوان کارگردان گرفته‌اند، از جمله؛ صفی یزدانیان که پس از سالها نقد فیلم، سال گذشته با «در دنیای تو ساعت چند است؟» به فیلمسازی روی آورد و تا حدودی مورد توجه نیز قرار گرفت.

به هر صورت روزنامه‌نگاری سینمایی و نقد فیلم همواره به عنوان یکی از مجراهای ورود به سینما باقی خواهد ماند و این روزها نیز فیلمی پرحاشیه از رضا درمیشیان بر پرده سینماهاست که شاید آخرین فرد این فهرست بلندبالا باشد، فیلمسازی که ظاهرا از مدیوم سینما نیز همانگونه استفاده می‌کند که از حوزه کاری پیشینش یعنی مطبوعات.

با این اوصاف این سوال همچنان باقیست که با وجود علاقه فعالان بسیاری از صنف‌های سینما برای تجربه فیلمسازی و کارگردانی، از جمله فیلمبرداران معتبری مانند محمود کلاری یا فیلمنامه‌نویسان پرکاری مانند پیمان قاسم‌خانی و حسین مهکام و حتی برخی از بازیگران، چرا همواره منتقدان مورد این اتهام از سوی فیلمسازان قرار می‌گیرند؟

لینک دانلود: منتقدان فیلمساز

منبع: برنامه هفت

نوشته منتقدانی که فیلمساز شدند؛ از موفقیت نعمت الله و طالبی و داوودی تا شکست طالبی‌نژاد و نوری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید جعفرزاده مشهور به «پرواز همای»، همراه با گروه «مستان» که مجموعه‌ای از نوازندگان سازهای ایرانی هستند، سبک تازه‌ای از موسیقی سنتی را ارائه کردند. وی همچنین خواننده گروه ارکسترال به آهنگسازی شهرداد روحانی در آمریکا بوده‌است. او در زمینه هنر آواز، شاگرد اساتیدی همچون فریدون پوررضا، سید کمال الدین عباسی، کریم صالح عظیمی بوده است. همچنین در زمینه شعر و ادبیات فارسی از اساتیدی همچون علیقلی محمودی بختیاری، حبیب نبوی، منصوره ثابت‌زاده، محمود طیاری و اصغر دادبه بهره‌مند شده است.

«یتیم خانه ایران» که با اتمام آخرین مراحل تدوین و صداگذاری، به زودی توسط موسسه فیلمیران اکران می شود، داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران را در سال‌های ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۷ در کوران جنگ اول جهانی و در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس روایت می کند.

عوامل فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» عبارتند از نویسنده و کارگردان: ابوالقاسم طالبی، تهیه کننده: تخت کشیان، بازیگران: علیرام نورایی، فرخ نعمتی، جعفر دهقان، داریوش اسدزاده، بهار محمدپور، علی شادمان، محسن حسینی، اصغر حیدری، ایمان صفا، شهرام تیموریان، مهری آل آقا، والا شهیدی، ملیکا شعبان، مصطفی بهشتی، مجید معافی، حمید تاج دولتی، برایان طرفه، برت جان کورن، درشن آناند، مدیر پروژه: دکتر حمیدرضا مقدم‌فر، مشاوران کارگردان: مهدی ارگانی، اکبر منصور فلاح، حسن لفافیان، مدیر فیلمبرداری: اصغر رفیعی جم، برنامه ریز: حسن لفافیان، منشی صحنه: محسن بهاری، طراح صحنه و لباس و دکور: عباس بلوندی، طراح گریم: داریوش صالحیان، مدیر تولید: داوود معدنی، تدوین: حسین زندباف، موسیقی: سرگئی کروتسنگو، صدابردار همزمان: بهمن حیدری، جلوه های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، جلوه های ویژه بصری: حسن پیله ور، صداگذاری، میکس و ترکیب صدا: بهمن حیدری، مهدی جمشیدیان، عکاس: نادر فوقانی، مدیر روابط عمومی: هادی فیروزمندی.

نوشته پرواز همای برای «یتیم خانه ایران» خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با توجه به فروش فیلم سینمایی «بارکد» و اکران «ناردون» در این گروه سینمایی احتمال اکران فیلم یتیم خانه ایران در شهریورماه خواهد بود.

 باید دید گروه هنر و تجربه برای دیده شدن هرچه بهتر تنها فیلم سینمایی که در رابطه با قحطی در ایران ساخته شده است به کمک این فیلم خواهد آمد و همزمان علاوه بر گروه سینمایی آزادی در گروه هنر و تجربه هم اکران خواهد شد یا تنها این امکان را دراختیارفیلم های «ایستاده در غبار» و «فروشنده» خواهد گذاشت.

بنابراین گزارش، فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» مظلومیت ایرانیان را در به درستی در یک اثر سینمایی نشان می دهد و تلاش شده تا برگی از تاریخ واقعی کشور که تاکنون در این مدیوم دیده نشده به درستی روایت شود.

در این فیلم بازیگرانی چون علی رام نورایی، جعفر دهقان، دکترقطب الدین صادقی و تعدادی از بازیگران خارجی به ایفای نقش می پردازند.

فیلم سینمایی یتیم خانه ایران توسط دفتر پخش فیلمیران در ایران توزیع می شود.

منبع: فارس

نوشته زمان اکران «یتیم‌خانه ایران» بالاخره مشخص شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این روزنامه در گزارشی در این خصوص آورده است: آقای ابوالقاسم طالبی بعد از ساخت فیلم سیاسی «قلادههای طلا» سراغ پروژهای تاریخی و وقتگیر به نام «یتیمخانه ایران» رفت؛ پروژهای که داستانی تراژیک درباره قحطی گریبانگیر ملت ایران هنگام جنگ جهانی اول را روایت میکند.

شنیده های «صبح نو» حکایت از آن دارند که فیلم «یتیمخانه ایران» اخیراً برای حضرت آیت الله خامنه‌ای به نمایش درآمده است و رهبر معظم انقلاب نیز ضمن تمجید از این اثر سینمایی از توجه سینما به این مضامین مهم در تاریخ معاصر  ابراز رضایت کرده‌اند؛ مضامین و سوژه‌هایی که جای خالی آنها به شدت در سینمای ایران احساس می‌شود؛ سوژهای که بالاخره ابوالقاسم طالبی بعد از چند سال موفق به نهایی کردن نسخه  تصویری آن شد.

از همان حدود پنج سال پیش و مدتی بعد از اکران «قلاده‌های طلا» که طالبی از عزمش برای تصویری کردن این برهه عجیب از تاریخ ایران در «یتیمخانه ایران» سخن گفت تا چندی قبل که اولین اکران‌های خصوصی این فیلم انجام شد همواره نوعی کنجکاوی نسبت به تصویرسازی طالبی از تاریخ در این اثر وجود داشت.

ژانر تاریخی همواره در سینما و تلویزیون ایران بستری بوده برای ابراز نظرات مختلف کارشناسان و محققانی که تک تک آنها خود را برتر و جامع‌الاطرافتر از بقیه می‌دانند و کوچکترین گاف‌های تاریخی را گلدرشت میکنند. البته که این ژانر به دلیل کمتر پرداخت شدن  با گافهایی به ویژه در طراحی صحنه و لباس آثار سینمایی و تلویزیونی مواجه بوده است.اولین نمایشهای خصوصی «یتیمخانه ایران» به لحاظ طراحی صحنه نقد زیادی بسیاری چشم انداز تصویری اثر را تأیید کردند. البته در این تصویرسازی از یک طرف حضور آقای عباس بلوندی، طراح صحنه قدیمی ایرانی و از طرف دیگر حضور آقای اصغر رفیعی جم فیلم‌بردار باسابقه و رفیق سالیان بهرام بیضایی هم به قدر کفایت نقش داشت. حالا باید منتظر ماند و دید در اکران وضعیت چطور رقم خواهد خورد. به همین بهانه سراغ آقای طالبی رفتیم.

به ماندگاری محصول فکر می‌کنم

کارگردان و نویسنده «یتیمخانه ایران» درباره تازه ترین وضعیت اکران فیلمش به «صبح نو» میگوید: برنامه ریزی قبلیمان برای اکران در تابستان بود که هنوز قطعی نشده است. مشغول رایزنی با پخش کننده و سینماداران هستیم تا زمانی مناسب برای اکران پیدا کنیم.

وی درباره پیشبینی اش از بازخورد مخاطبان بیان میدارد: ما معمولاً دو جور فیلم داریم؛ یکسری آثاری که نگاهشان به گیشه است و البته ممکن است سودآوری خوبی هم در گیشه داشته باشند اما سودآوریشان مقطعی است و محدود میشود به همان یک ماه و دو ماهی که روی پرده هستند و بعد از این مدت نه کسی درباره آنها صحبت میکند نه به عنوان اثر جریانساز از آنها یاد میشود. با این حال آثاری را هم داریم که اکرانی معمولی دارند اما طی سالیان ماندگارند و مرتب دیده میشوند و بحث ایجاد میکنند.

طالبی با اشاره به «دستهای خالی» که بارها از تلویزیون پخش شده اظهار میدارد: در برخورد گیشه ای با «دستهای خالی» ما اکرانی متوسط داشتیم اما طی یک دهه بعد از آن اکران، فیلم مرتب در شبکه نمایش خانگی و تلویزیون دیده میشود و البته بحث هم ایجاد میکند. فکر میکنم «یتیمخانه ایران» هم چنین وضعیتی داشته باشد. یعنی کیفیت اثر طوری است که طی سالیان ماندگار بوده و دیده خواهد شد.

تصمیمی برای سریال کردن فیلم نگرفته‌ام

طالبی در پاسخ به این سؤال که چقدر شنیده های مرتبط با پخش «یتیمخانه ایران» در قالب یک سریال از تلویزیون بعد از پایان اکران رسمی آن صحت دارد؟ میگوید: من از این موضوع خبر ندارم و اصلاً نمیدانم این خبر از کجا شایعه شده است. فقط میتوانم بگویم تا این لحظه هیچ تصمیمی در این باره نگرفتهایم.این کارگردان درباره اینکه آیا نسخهای از فیلم که برای اکران عمومی آماده میشود با نسخه اکران خصوصی آن تفاوت خواهد داشت یا خیر؟ میگوید: مشغول کار روی افتتاحیه و فینال اثریم تا با یکسری تغییرات، فیلم را روانه پرده کنیم.طالبی در توصیف این تغییرات با استفاده از واژه «مینیاتور» که یکی از اصیلترین هنرهای تصویرسازی در ایران است و به نوعی از نقاشی گرفته میشود که در آن از پرسپکتیو خبری نیست ولی طبیعت جای ویژهای دارد، اظهار میدارد: مشغول کار مینیاتوری بر روی شروع و پایان بندی اثریم تا محصولی قابل تأمل تر خلق کنیم.

از دیالوگ با مورخان استقبال می‌کنم

چرایی عدم رونمایی «یتیمخانه ایران» در جشنواره سی و چهارم فیلم فجر با توجه به وقت و هزینه چندسالهای که صرف تولید فیلم شده بود پرسش بعدی از طالبی بود.

طالبی با اشاره به اینکه به دلیل درگیری در پروسه فنی پس از تولید نتوانست فیلم را در جشنواره رونمایی کند خاطرنشان میسازد: فیلم به دلیل ماهیتش که ژانر تاریخی است یکسری ریزهکاریهای فنی داشت که انجام آنها زمان میبرد و به همین دلیل نسخه نهایی آن دیر آماده شد وگرنه میتوانستیم به جشنواره هم فکر کنیم.

طالبی در پایان گفت وگوی خود در پاسخ به این پرسش که آیا واهمه ای ندارد که مانند تمامی آثار تاریخی سالیان اخیر، فیلمش پس از اکران آماج نقدهای کارشناسان و مورخانی قرار گیرد که آثار تاریخی را با موشکافی میبینند؟ پاسخ میدهد: امیدوارم تمامی کسانی که حرفی برای گفتن و سررشتهای از تاریخ دارند، بنشینند و درباره فیلم صحبت کنند. شخصاً از این دیالوگ و نقد مورخان استقبال می‌کنم.

یتیم خانه در تاریخ

«یتیم‌خانه ایران» به کارگردانی ابوالقاسم طالبی داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران که در سالهای ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۷ و در کوران جنگ جهانی اول در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس رخ داد روایت می‌کند. اشغال ایران توسط قوای بیگانه شرایطی را برای مردم ایران فراهم آورد که بالغ بر چهار میلیون نفر از ایرانیان در این شرایط جان خود را از دست دادند. در چنین شرایطی یکی از شخصیتهای فیلم به نام محمدجواد به وصیت پدر، اداره یتیمخانه و قیمومیت تعداد زیادی فرزند بی سرپرست را بر عهده میگیرد و در ادامه وارد ماجرایی پیچیده می‌شود. ابوالقاسم طالبی نویسندگی و کارگردانی این اثر و محمدرضا تختکشیان نیز تهیه‌کنندگی آن را به عهده داشته‌اند.

منبع: روزنامه «صبح نو»

نوشته تمجید رهبر معظم انقلاب از فیلم «یتیم‌خانه ایران» به کارگردانی ابوالقاسم طالبی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آنچه طی سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ میلادی (مقارن ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸هجری شمسی ) در این سرزمین رخ داد یکی از تلخ‌ترین حوادث طراحی شده تاریخ بشریت به شمار می‌آید. قتل‌عام حدود ۱۰‌میلیون نفر از جمعیت یک کشور ۲۰ میلیونی (یعنی نیمی از آن) طی ایجاد یک قحطی برنامه‌ریزی شده و سیستماتیک از سوی بریتانیا و اعوان و انصارش، بزرگ‌ترین و مهیب‌ترین هلوکاست تاریخ محسوب می‌گردد. هلوکاستی که برخلاف هلوکاست افسانه‌ای صهیونیست‌ها در جنگ جهانی دوم، یک واقعیت انکار‌ناپذیر اما کتمان شده توسط همان دستگاه‌هایی است که افسانه کشتار یهودیان در اردوگاه‌های آلمان نازی را بافتند اما فاجعه نسل‌کشی ایرانیان در طی جنگ اول جهانی را از صفحات تاریخ پاک کردند، خود و اعوان و انصار داخلی‌شان، آن را منکر شده و طرفه آنکه خودباختگان داخلی در نشریاتشان بدون دریافت هیچ حق‌التحریر و هزینه آگهی، از طرف جنایتکاران انگلیسی هنوز آن را تکذیب می‌کنند!

در طول تاریخ سینما، ده‌ها و صدها فیلم و سریال درباره افسانه هلوکاست صهیونیست‌ها ساخته شده و پیرامون آن قصه‌پردازی‌ها و دروغ‌بافی‌های بسیاری صورت گرفته؛ از جمله دو فیلمی که در دو سال اخیر جوایز اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را از آن خود کردند، یعنی فیلم «آیدا» که سال گذشته این جایزه را دریافت کرد و «پسر شائول» که امسال اسکار گرفت. همچنین فیلم‌هایی مانند «فهرست شیندلر» که با دریافت هفت اسکار، در زمره پراسکارترین فیلم‌های تاریخ سینما محسوب می‌شوند.

اما در مورد هلوکاست و نسل‌کشی فاجعه‌بار ایرانیان در اواخر جنگ جهانی اول و طی سال‌های ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ تقریبا هیچ فیلمی ساخته نشده بود. تنها در چند قسمت از مجموعه مستند «اشغال» که در تیرماه ۱۳۹۰ از شبکه خبر پخش شد، براساس اسناد و تصاویر مستند، به فاجعه قحطی یاد شده پرداخته و حتی نسخه خلاصه شده‌ای از آن همراه با هیئت ایرانی شرکت‌کننده در مجمع عمومی سازمان ملل در سال یاد شده، برای اعضای این سازمان ارسال شد و در جریان مجمع عمومی یاد شده در اختیار آنها قرار داده شد تا ولو ذره‌ای با سانسور عظیم حاکم بر رسانه‌های جهان در این باب مقابله شود.

اما از چند سال پیش خبر یافتم که ابوالقاسم طالبی (فیلمساز جسور و خوش ذوق و متعهد که با فیلم قبلی خویش یعنی «قلاده‌های طلا»، کاری کارستان کرده بود) پروژه‌ای را که درباره رضاخان مدنظر داشت، کنار گذاشته و به تولید فیلمی درباره قحطی بزرگ مشغول شده است. طی تماس‌هایی با وی سعی کردم ملاقاتی داشته باشیم و نسخه‌ای از مجموعه مستند «اشغال» را در اختیارش بگذارم شاید که به کار آید اما ملاقات یاد شده میسر نشد و بالاخره رسیدیم به ساخته شدن فیلم تحت عنوان «یتیم‌ خانه ایران» و نمایش محدود آن که حقیر هم موفق به دیدن آن گردیدم.

بدون تعارف باید گفت که در درجه نخست آنچه در فیلم «یتیم خانه ایران» به چشم می‌آید، پخته‌تر شدن کارگردانی طالبی است که در همان صحنه‌های اولیه و تاکید بر جزئیات، رخ می‌نمایاند. حقیقتا باید اذعان داشت که ابوالقاسم طالبی از فیلم‌های اولش، گام به گام در زمینه سینما پیشرفت داشته، علی‌رغم آنکه معتقد است اگر تعهد به انقلاب و آرمان‌های امام (رحمهًْ‌الله‌علیه) در میان نباشد، گور بابای برادران لومیر و سینما و قس علی‌هذا و برخلاف برخی مدعیان سینما و تعهد که گام به گام در سینمایشان به عقب می‌روند و دل‌خوشند به چهار قران فروش و چهار تا به به و چه چه!

همان یک صحنه فیلم که قهرمان اصلی یعنی محمدجواد ( با بازی خوب علیرام نورایی) را زنجیر نموده و روی گاری میخ کرده‌اند و او تلاش می‌کند در زیر باران شدید، بدور از چشم محافظان و با دندانش میخ را بیرون بکشد و این تلاش از زیر گاری با جا‌بجا شدن میخ و قطرات آب و باران و خون که از کنار آن می‌چکد، قابل رویت است، کافی است تا نشان دهد فیلمساز تا چه حد بر جزییات صحنه و عناصر سینما مسلط است.

طالبی سعی کرده بر بستری تاریخی، قصه‌ای را به روانی تعریف کند تا از خلالش، واقعیات ناگفته تاریخ بیشتر بر مخاطب تاثیر بگذارد و در این مسیر تقریبا می‌توان گفت که موفق بوده است. صحنه‌پردازی‌ها، میزانسن‌ها و هدایت بازیگران، حرکات دوربین و کارگردانی خیل عوامل در شرایط سخت مکانی و آب و هوایی و حساسیت بر روی جزییات صحنه که اینک در فیلمسازی طالبی بسیار قابل لمس است، از فیلم «یتیم‌خانه ایران»، اثری در خور پدید آورده است.

حسن همه این تلاش طاقت‌فرسا آنجاست که تقریبا همه کاراکترهای فیلم، باور‌پذیر از کار درآمده‌اند از قهرمان اصلی گرفته تا آن افسر انگلیسی (که در نماهای درشت بسیار تاثیر‌گذار است و کفر آدم را در‌می‌آورد) تا روچیلد و جرج ششم و ژنرال دنسترویل و دکتر و پرستار و خود بچه‌های یتیم خانه و جعفر دهقان در نقش یک یهودی رنگ عوض کرده دو دوزه‌باز و …
صحنه‌های نمایش قحطی هم تکان‌دهنده است. انسان‌هایی که مردار می‌خورند و جان می‌دهند، اجسادی که بر بقایای آنها موش‌های سیاه لانه کرده‌اند، شیوع وبا و تیفوس و طاعون  و ضجه‌های مادران و همسران و …

طالبی به خوبی از ورای قحطی و مبارزه و قشون‌کشی استعمار، مهم‌ترین نقیصه دوران گذشته مبارزات و اساسی‌ترین نقطه قوت ایستادگی امروز ملت ایران یعنی حضور یک علمدار در پیشاپیش این قافله را بیان کرده است. او به بهانه قحطی نقاط مختلف این تاریخ را به هم می‌دوخته و برای مبارزه با استعمار، یک مبنا به‌دست می‌دهد. فیلمساز  همچنین به خوبی، سبعیت و خشونت ماهوی انگلیسی را ورای اشرافیت و متانت ظاهری آنها تصویر کرده است، چه آنجا که منطق زور و چوب افسر انگلیسی را در هر حالت نشان می‌دهد و چه آنجا که روچیلد مبادی آداب انگلیسی، جوان شکنجه شده را با دست خود به قتل می‌رساند.

اما همچنان معضل اصلی باقی است. همان معضل ترس از به دست آوردن مجدد تریبون یا همان دوربین و امکانات که برای به اصطلاح بچه حزب اللهی‌ها (اصطلاح صمیمانه‌ای که برای همفکران و همراهان به کار برده می‌شود) حکم معجزه را دارد، همچنان‌که برای شبه‌روشنفکران سهل و آسان است. میزان و تعداد آثاری که امثال ابوالقاسم طالبی می‌سازند و سیاه‌مشق‌های شبه‌روشنفکران در طول سال، مصداق این مدعاست. از همین روی وقتی این تریبون پس از تلاش و تحمل رنج و تعب بسیار به دست همین بچه حزب‌اللهی‌ها می‌رسد، سعی می‌کنند تا همه حرف‌های ناگفته و سخن‌های در سینه مانده را بگویند. به نظرم در فیلم «یتیم خانه ایران» هم اگرچه طالبی عزیز خود را بسیار کنترل کرده که درگیر این مسئله نشود، ولی بازهم نتوانسته نگوید که عاملان نسل‌کشی سال‌های قحطی همان‌ها بودند که شیخ فضل‌الله را‌ بر دار کشیدند و همان‌ها بودند که قطعات خاک این سرزمین را طی قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای از ایران جدا کردند.در بحبوحه همه این حرف‌ها، معضل شیوع امراضی مانند وبا و طاعون در برخی مواقع خود را غالب کرده و مبارزه محمدجواد و همراهانش نیز برجسته شده تا اینکه در بعضی صحنه‌ها اصل قحطی و عوامل مختلف آن منسی گردد.

اما باز هم دست مریزاد به ابوالقاسم طالبی که همچنان مرد و مردانه تا امروز در مسیر خود ایستاده، چپ و راست نزده، در مقابل زد و بندها و باند بازی‌ها و گروه گرایی‌ها تسلیم نشده و همچنان که خود بارها گفته آنچه برایش اهمیت داشته و دارد از ورای همه این فیلم‌ها و گفت و شنیدها، سخن و فرمان همان علمدار است که باید با نگاه موشکافانه به تاریخ، قدرش را در موقعیت امروزمان بدانیم. شاید حرف اصلی «یتیم خانه ایران» هم فراتر از روایت تاریخی‌اش، همین باشد.

نوشته تراژدی تاریخی در غیاب علمدار/ یادداشت سعید مستغاثی بر فیلم «یتیم خانه ایران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی کتاب «رسم دلبری» تالیف محمدمهدی زیدآبادی نژاد و علی افاضاتی را به مردم پیشنهاد کرده و درمورد این رمان گفت: کتاب دیگری که به نظرم مفید است رمان «رسم دلبری» است که بسیار رمان پرکشش و پر مفهومی است و خواننده را کاملا تحت تاثیر قرار می‌دهد. یکی از ویژگی‌های این کتاب این است که خواننده را با شرایط تاریخی خودش آشنا می‌کند. به نظر من این کتاب حتی زمینه تبدیل شدن به فیلم را هم دارد.

کارگردان فیلم سینمایی «قلاده‌های طلا» همچنین با اشاره به اینکه در این فیلم از آثار مرکز اسناد انقلاب اسلامی استفاده کرده‌ام، اظهار داشت: من در فیلم «قلاده‌های طلا» از کتاب‌های مرکز اسناد انقلاب اسلامی به خصوص از کتاب «شورش اشرافیت بر جمهوریت» نوشته حمیدرضا اسماعیلی نیز استفاده کردم که واقعا کتاب خوبی است.

منبع: فارس

نوشته کارگردان «قلاده‌های طلا» چه کتاب‌هایی را برای نمایشگاه کتاب پیشنهاد کرد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.