همچنین مستند سینمایی «ادوارد» به کارگردانی محمدباقرشاهین از محصولات مرکز مستند سازمان سینمایی حوزه هنری نیز برای مخاطبان پانزدهمین جشنواره فیلم مقاومت روی پرده می‌رود.

۳ فیلم کوتاه «تراس» محمد علیزاده فرد، «کانتینر ۴۰۱» امید میرزایی، «پنجشنبه» رضوانه فتحی از آثار گروه هنری کات وابسته با باشگاه فیلم سوره حوزه هنری در بخش مسابقه این دوره به رقابت می‌پردازند.

فیلم کوتاه مستند «لوتوس» ساخته محمدرضا وطن‌دوست از شهر ساری و از محصولات حوزه هنری استان مازندران نیز در کنار دیگر آثار این رویداد سینمایی به رقابت خواهد پرداخت. همچنین فیلم کوتاه داستانی «ماجرای آن روز» به کارگردانی حسین شیخ از تولیدات حوزه هنری استان سمنان به بخش «روایت نو» پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم «مقاومت» راه یافتند.

در این خبر آمده است: علاوه بر حضور محصولات حوزه هنری در جشنواره مقاومت، حوزه هنری استان اصفهان متولی برگزاری همزمان این رویداد سینمایی در استان اصفهان شد.

گفتنی است پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت با شعار «تجلی گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی» به همت بنیاد فرهنگی روایت فتح و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس طی روزهای ۵ تا ۹ آذر ماه سالجاری به دبیری محمد خزاعی در تهران برگزار می‌شود.

نوشته حضور پررنگ فیلم‌های حوزه هنری در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی مقاومت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وحید یامین پور معتقد است «ادوارد» دریچه یی متفاوت برای کشف ماهیت منافقین  باز می کند.

وی می گوید: مستند ادوارد دریچه ی جدید و متفاوتی بود برای کشف ماهیت غیر انسانی سازمان منافقین؛ انتخاب ادوارد به عنوان یک هموطن ارمنی و قصه پرغصه او ضمن بیان متفاوت او در نقد سازمان منافقین این مستند را از نمونه های دیگر متمایز کرده است. به خصوص دیدن این مستند برای کسانی که فرصت آشنایی با این مجموعه ی شیطانی را از طریق مطالعه اسناد نداشته اند، می تواند جذاب تر باشد.

محسن اسلام زاده بر این باور است «ادوارد» همانی بود که منتظرش بودیم.

وی می افزاید: «ادوارد» یکی از هم وطنان مسیحی مان است که زندگی پر فراز و نشیبی داشته که بخشی از آن در اردوگاه اشرف و تحت سلطه سازمان تروریستی منافقین بوده. اولین نکته درست فیلم انتخاب بجای شخصیت اصلی است. روایت زندگی ادوارد، نه در زندان اوین یا اتاق های وزارت اطلاعات یا حتی داخل ایران که در یکی از کشورهای اروپای غربی روایت می شود. روایتی دردناک از شخصیتی که با کابوس های زیادی دست به گریبان است؛ از خاطرات تلخ دوران زندگی در اشرف تا تهدید علنی به ترور توسط سازمان تروریستی منافقین در قلب اروپا. دومین نکته مثبت فیلم نزدیکی به شخصیت اصلی و به تصویر کشیدن این کابوسها با کمک عنصر صدا در مقاطع مختلف فیلم است، آنجایی که فضایی وهم آلود ساخته می شود و سخنرانی های سرکرده منافقین پخش می شود. به طور حتم عهد مستندساز مبنی بر استفاده نکردن از آرشیو، او را به چنین خلاقیتی رسانده است.

به گفته وی، مستند «ادوارد» با تیم کاملا حرفه ای و با دقت و حساسیت بالای کارگردان ساخته شده،است.

جلیل سامان از سینماگران کشور «ادوارد» را  شمعی در ظلمات می داند و معتقد است سازمان منافقین شجره خبیثه ای است که جز ننگ و پشیمانی و فنای نفوس ثمره دیگری نداشته است به تعداد تک تک اعضای این سازمان داستان های عبرت آموزی وجود دارد که می توان تمام رذیلت های انسان را در آنها دید منشأ این انحرافات بزرگ و گرایش به سمت آن جز هوای نفس و بی خردی نیست.

وی ادامه می دهد:  امروز کمترین تردیدی در ارتباط با جنایت های این سازمان کثیف وجود ندارد؛ اما چگونه است که مدعیان حقوق بشر آن را به عنوان سازمانی غیرتروریستی به رسمیت می شناسند؟ این نشانه حاکمیت جهل در جهان است، حاکمیتی که به مدد پول های کثیف و رسانه ها تثبیت شده است.

به اعتقاد وی ساختن آثاری نظیر مستند «ادوارد» می‌تواند نظیر برافروختن شمعی باشد در این ظلمات… امیدوارم کارهایی از این دست برای روشنگری بیشتر و ثبت در تاریخ همچنان تولید شود.

محمدمهدی شیخ صراف از منتقدان و نویسندگان سینمایی موفقیت کارگردان «ادوارد» را در پوشاندن نقاط ضعفی می داند که می توانست مستند را به یک اثر بدون کشش تبدیل کند اما حالا نقطه قوت اوست.

وی می گوید: مستندساز با یک مرد بازگشته از طوفان سهمگین زندگی مواجه است کسی که فقط و فقط زندگی فعلی اش در کلن آلمان جلوی چشم ماست و خاطراتی که تصاویر آن فقط در ذهن او موجود است. نبود حتی یک فریم تصویر آرشیوی از زندگی پر فراز و نشیب سوژه، کار را برای کارگردان بسیار دشوار می کند. در ایران از نوجوانی تا رفتن به جبهه، در عراق از زمان اسارت تا اردوگاه اشرف و ابوغریب و حتی دوران پس از آزادی هیچ قرینه ای در دسترس نیست؛ حتی از چهره مادر ادوارد که سالها چشم به راه فرزندش بوده. کار وقتی دشوارتر می شود که کارگردان قصد کرده یک مستند پرتره بسازد، نه مثلا یک مستند درباره اسرار درون پادگان مخوف اشرف از زبان یک شاهد عینی.

این منتقد سینما اضافه می کند: او برای این کار پیش از همه دیوار بین سوژه و کارگردان را شکسته. در مستند این را می بینیم که حرف زدن با دوربین برای ادوارد دشوار است. عصبی و بر آشفته می شود، از صندلی بر می خیزد، پیراهنش را در می آورد، سیگاری روشن می کند و لحظه طلایی شکل می گیرد. ادوارد از دیوار نامرئی لنز دوربین عبور می کند. با زیرپیراهن رکابی شاهین را خطاب قرار می دهد و از این به بعد به راحتی با او صحبت می کند. حتی جایی در گفتگو با همسرش، کارگردان را دست می اندازد و البته هوشمندی کارگردان در این مواقع همان ادامه ضبط تصویر است، گاهی بدون اینکه اصلاح کادر کند.

به گفته وی، مستند ادوارد با یک تلخی انباشته مواجه است. رخدادهایی که هریک به تنهایی می تواند زندگی یک نفر را تا پایان تحت تاثیر قرار دهد برای ادوارد افتاده است. تجربه جنگ و جراحت در میدان نبرد. اسارت و زندگی در اردوگاه اسرا با سخت ترین شرایط، پیوستن به یکی از عجیب ترین تشکیلات نظامی دنیا با ساختاری آهنین و غیرقابل خروج، تجربه زندان ابوغریب و استخبارات صدام، از دست دادن دختری که عاشق او بود و سالها برای بازگشت به انتظار نشست. همه اینها موجب می شود که ادوارد پس از گذر سالها هنوز دچار کابوسهایی باشد که بیشتر آنها به خاطراتی بر می گردد که از مجاهدین خلق دارد. مستندساز اما در ورود به این خاطرات زیاده روی نمی کند و حد نگه می دارد تا غلظت آن مخاطب را آزار ندهد. بلکه به نمایش اثر درونی و نتیجه آن بر سوژه اش بپردازد و این یکی از سخت ترین کارهاست.

شیخ صراف خاطرنشان می سازد: داستان ادوارد داستان آرزوهاست. داستان بلایی که جنگ، اسارت، بی وطن شدن بر سر یک مرد می آورد. داستان آرزوهای ذبح شده. کلیدی ترین نقطه فیلم جایی است که او می گوید تنها دلش می خواست ازدواج کند و فرزند دختری داشته باشد. چطور یک مرد به جایی می رسد که ساده ترین رخدادهای زندگی برایش به آرزویی دست نیافتنی تبدیل می شود؟ این اتفاق در جایی می افتد که ازدواج در آن جرم است و حتی در دوره ای فرزندان اعضایش را از آنها جدا کرد و به خانواده های اروپایی فروخت. چنین چیزی تنها در جایی مثل اردوگاه اشرف و تشکیلات منافقین می تواند اتفاق بیفتد. شبیه بلایی که آنها سالهاست می خواهند بر سر تمام مردم ایران بیاورند.

نوشته شمعی در ظلمات اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ادوارد که در تمام مدت حیاتش سعی در فراموشی این دو را داشته است، در مسیر سرنوشت دوباره به مغناطیس عشق مادری جلب می‌شود و بعد فرصت می‌یابد به گذشته بیندیشد و به خاطر بیاورد حسن رحیمی چگونه با سپر کردن جانش باعث زنده‌ماندن او شد. زنده‌ماندنی که شاید یک مأموریت اساسی در قبال بخشی از تاریخ معاصر ایران است.  زدودن غبار تزویر و ریا از چهره فرقه‌ای که دم از آزادی می‌زند و تا نهایت ممکن دستش در خون انسان‌های بی‌گناه فرو رفته و با خیانت و جنایت و قتل و دروغ خود را زنده نگه‌داشته تا نمادی باشد از تغییر بزرگ ملاک‌های انسانیت در عصر مدرن.  فیلم در پرانتزی از نمای پاییزی درختزاری خلوت پیچیده شده که شاید نمادین‌ترین حالت بیان معنای زندگی ادوارد است. چنان‌که به نظر می‌رسد فیلمساز قصد دارد به مخاطبش بگوید زندگی ادوارد یک فصل بیشتر ندارد. فصلی که نه می‌توان فراموشش کرد و نه  با آن تا انتها ادامه داد و فقط باید با تی زمین آلوده آن را سابید و عرق ریخت تا شاید بخشی از آن جبران شود.

نوشته «ادوارد» یک فصل بیشتر ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مدت‌ها بود که اخبار جسته گریخته‌ای در مورد تولید فیلم جدید محمدباقر شاهین در آلمان می‌شنیدم. شاهین در چند سال اخیر با مستند کوتاه «مالکیه» که در سوریه ساخته بود، به موفیقت‌هایی در جشنواره‌های داخلی و خارجی دست پیدا کرده بود.

چند هفته قبل از شروع تولید مستند «ادوارد»، برای شرکت در جشنواره «نهج» کربلا با هم همسفر شدیم. گپ و گفت زیادی در مورد مستندسازی داشتیم. محمدباقر در چند سال اخیر، وقت بسیاری صرف دیدن مستند و تجزیه و تحلیل آثار سینمایی کرده بود و مشخص بود که با چنین پیشینه‌ای ایده ساخت مستند کوتاه «مالکیه» به ذهنش رسیده بود.

بالاخره بعد از یکی دو سال قرار بر رونمایی «ادوارد» در جشنواره سینما حقیقت شد. متأسفانه هیچ یک از اکران‌ها در سالن اصلی نبود و سالن‌های فرعی مملو از جمعیت برای دیدن مستند جدید محمدباقر شاهین شده بود.

«ادوارد» یکی از هموطنان ارمنی‌مان است که زندگی پر فراز و نشیبی داشته که بخشی از آن در اردوگاه اشرف و تحت سلطه سازمان تروریستی منافقین بوده است. اولین نکته درست فیلم انتخاب بجای شخصیت اصلی است. روایت زندگی ادوارد، نه در زندان اوین یا اتاق‌های وزارت اطلاعات یا حتی داخل ایران که در یکی از کشورهای اروپای غربی روایت می‌شود. روایتی دردناک از شخصیتی که با کابوس‌های زیادی دست به گریبان است؛ از خاطرات تلخ دوران زندگی در اشرف تا تهدید علنی به ترور توسط سازمان تروریستی منافقین در قلب اروپا. دومین نکته مثبت فیلم نزدیکی به شخصیت اصلی و به تصویر کشیدن این کابوس‌ها با کمک عنصر صدا در مقاطع مختلف فیلم است، آنجایی که فضایی وهم آلود ساخته می‌شود و سخنرانی‌های سرکرده منافقین پخش می‌شود. به طور حتم عهد مستندساز مبنی بر استفاده نکردن از آرشیو، او را به چنین خلاقیتی رسانده است.

در لایه‌های بعدی، مستند «ادوارد» یک اثر ضد مهاجرت است و زندگی سخت شخصیت اصلی، بخشی از واقعیت مهاجرت به غرب را به تصویر کشیده است.

مستند «ادوارد» با تیم کاملاً حرفه‌ای و با دقت و حساسیت بالای کارگردان ساخته شده؛ اما به راحتی در جشنواره سینما حقیقت بایکوت شد تا پیامی روشن به مستندسازان داده شود که سراغ اینگونه آثار نروند و اگر رفتند بدانند با سخت‌گیری نسبت به آثار اجتماعی با آن‌ها برخورد می‌شود.

هر چند بر همگان روشن است که جشنواره سینما حقیقت در چنته جریان روشنفکری بوده و آثار اجتماعی با وجود ضعیف و تکراری بودن در اولویت توجه هستند‌‌؛ اما آثار قوی جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در جشنواره یازدهم، نشان داد که با تمام سخت‌گیری‌هایی که در مورد مستندهای انقلابی می‌شود، از این پس باید بپذیرند که رُقبایی جدی و غیر قابل کتمان در جشنواره‌های داخلی و خارجی ظهور کرده‌اند که محمد باقر شاهین یکی از آنهاست.

منبع : خبرگزاری فارس

نوشته «ادوارد»، مستندی خوب با طعم گَس بی‌توجهی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ادوارد چگونه متولد شد؟

در ابتدای این نشست محمدباقر شاهین کارگردان مستند «ادوارد» درباره چگونگی آشنایی با سوژه این مستند گفت: من اولین بار «ادوارد» را در یکی از برنامه‌های شبکه بی‌بی‌سی دیدم و صحبت‌های او درباره زندگی‌اش در آن برنامه برای من جذاب بود؛ تا اینکه من در سال ۲۰۱۵ برای یکی از آثارم به جشنواره برلین دعوت شدم و در آن سفر محل زندگی ادوارد را پیدا کردم ولی احساس کردم برای پرداختن به سوژه او باید ارتباط بیشتری با او بگیرم، به همین خاطر بعد از دو سفر دیگر به اروپا و ملاقات با «ادوارد»، در اواسط سال ۲۰۱۶ ساخت این اثر آغاز شد.

کمرنگ بودن نقش پژوهش در مستند «ادوارد»

عباس سلیمی‌نمین مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران در ادامه این نشست با تقدیر از محمدباقر شاهین برای ساخت این اثر و پرداختن به بخشی از تاریخ معاصر، در ارتباط با مستند «ادوارد» گفت: اما نکته‌ای که درباره این مستند می‌خواهم بگویم آن است که این سوژه دارای ظرفیت چندانی برای پرداختن به همه ابعاد سازمان منافقین نیست. نکته دیگری که در ارتباط با این اثر با آن مواجه هستیم، کمرنگ بودن نقش پژوهش در آن است. یعنی انتظار می‌رفت که سازندگان با مطالعه در این حوزه، در اثر خود علاوه بر روایت سرگذشت زندگی شخصی ادوارد، اطلاعاتی درباره سازمان منافقین نیز ارائه می‌کردند و از این طریق سازندگان می‌توانستند به آنچه که از ساخت این اثر به دنبال آن بودند، نزدیک‌تر شوند.

سلیمی‌نمین در ادامه گفت: اما مسئله دیگر در ارتباط با ادوارد آن است که این فرد خود از جمله چهره‌های بسیار رده پایین سازمان منافقین بوده که ارتباط بسیار سطحی با سازمان داشته است. این در حالی است که در سازمان منافقین افرادی حضور داشتند که حتی تا ۱۰ سال در سلول انفرادی نگه داشته می‌شدند تا تاثیر آن‌ها بر سایر نیروهای سازمان تا حد ممکن کم شود. مثال‌های زیادی از این موارد وجود دارد ولی مسئله این است که آیا ادوارد می‌تواند به عنوان دریچه‌ای برای شناخت پدیده پیچیده‌ای چون مجاهدین خلق باشد؟

اوج خشونت منافقین در مواجهه با چهره‌های جدا شده

سلیمی‌نمین در ادامه صحبت‌های خود با اشاره به ابعاد مختلفی که سازمان منافقین داشته و لزوم شناخت این ابعاد اظهار کرد: کتاب‌های مختلفی در ارتباط با سازمان منافقین از سوی افراد جدا شده از این سازمان در خارج از کشور منتشر شده است که با خواندن آن شما می‌توانید به ابعاد مختلف این سازمان و اوج معایب ضدانسانی این سازمان پی ببرید. سازمانی که انسان‌ها را از درون تهی می‌کند و البته ادوارد هم در این مستند بخشی از این موضوعات را بازگو می‌کند ولی نکته این است که او اساسا فرد مهمی در سازمان منافقین نبوده به همین خاطر پس از جدایی نیز مورد توجه افراد رده بالای سازمان قرار نمی‌گیرد؛ اما اگر شما همین رفتار را با رفتاری که سازمان منافقین پس از جدایی علی زرکش کرد، مقایسه کنید، متوجه اوج خشونت این سازمان می‌شوید.

ادوارد درباره منافقین نیست

محمدتقی فهیم منتقد سینما دیگر چهره‌ای بود که در ادامه این نشست به نقد و بررسی مستند ادوارد پرداخت. فهیم با اشاره به پیچیده بودن موضوع منافقین گفت: ما با تشکیلات مخوفی روبرو هستیم که آسیب‌های بسیاری را به جوانان این مملکت وارد کرده است و نمی‌توان از یک اثر انتظار داشت که به همه ابعاد این سازمان بپردازد. من باید به این نکته نیز اشاره کنم که به نظرم اساسا این فیلم در ارتباط با سازمان منافقین نیست. البته باید بگویم متاسفانه این‌گونه نیست، چرا که هر جای دیگری در دنیا اگر با چنین تشکیلاتی طرف بودند که چند هزار نفر از مردم یک کشور را ترور کرده بودند، بدون شک آثار متعددی برای معرفی ماهیت واقعی آن‌ها تولید می‌شد.

«برای دخترم سمیه» هنوز بهترین مستند درباره منافقین است

فهیم در ادامه با اشاره به آثاری که در این سال‌ها در ارتباط با منافقین در سینمای ایران تولید شده است، اظهار کرد: متاسفانه آثاری که در همین چند سال اخیر هم در ارتباط با سازمان منافقین تولید شده نیز اغلب آثار اثر ضعیفی بودند که نتوانسته بودند در رویکرد دراماتیک خود قوی ظاهر شوند. در حوزه مستند نیز وضعیت به همین شکل است و اگر بخواهیم بهترین اثر تولید شده در این حوزه درباره سازمان منافقین را انتخاب کنیم، باید به مستند «فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه» اشاره کنیم.

این منتقد پیشکسوت سینما در ادامه خاطر نشان کرد: به نظر من این مستند در گونه پرتره ساخته شده و در این گونه توانسته از عهده کار خود برآید. یعنی این فیلم اساسا در ارتباط با منافقین نیست بلکه پرتره‌ای در ارتباط با یک جوان بلندپرواز است که در زندگی خود دچار فراز و نشیب‌هایی می‌شود. در این شرایط، کار مستندساز برای اینکه بتواند او را در چارچوب مورد نظر خود قرار دهد و به لایه‌های درونی سوژه خود نزدیک شود، خیلی سخت است.

«ادوارد» یک پرتره جذاب است

وی با اشاره به همنظر بودن خود با سلیمی‌نمین درباره ضعف پژوهش در این اثر گفت: این پاشنه آشیل عرصه مستندسازی کشورمان در این مستند نیز وجود دارد و من نیز در این زمینه با آقای سلیمی‌نمین همنظر هستم. البته فیلمساز در بخش فرمی، هوشمندی‌هایی را به خرج داده است. فیلمساز توانسته در این اثر با تصاویری لاغر و یک سوژه‌ تقریبا معمولی اثری را بسازد که مخاطب را سرگرم کند و این کار ساده‌ای نیست. چون در گونه پرتره اصولا ساخت مستندی که بتواند مخاطب را سرگرم کند و برای او جذاب باشد، کار بسیار سختی است ولی شاهین با هوشمندی توانسته با استفاده از عوامل مختلف از جمله موسیقی، این کار را انجام دهد.

مستندساز نتوانسته به سوژه‌اش جهت دهد

سلیمی‌نمین در ادامه این نشست با اشاره به اینکه این سوژه می‌تواتند برای نسل امروز جذاب باشد، گفت: ما در دورانی زندگی می‌کنیم که اگر بخواهیم حجم بالایی از اطلاعات سیاسی را در یک اثر هنری به جوانانمان منتقل کنیم، قبول نمی‌کنند و به اصطلاح پس می‌زنند و من فکر می‌کنم نوع ورود به این قضیه خوب است و استفاده از موضوعاتی مثل موسیقی و یا آوازخواندن شخصیت اصلی که در فیلم شاهد آن هستیم، کمی می‌تواند فضای ناشی از سیاسی شدن موضوع را تلطیف کند اما مشکل این است که مستندساز نمی‌تواند به این سوژه خوب، جهت‌دهی کند تا از طریق این سوژه انتقال پیام را انجام دهد.

برخی از جریانات داخلی به دنبال تطهیر چهره منافقین هستند

این کارشناس تاریخ با اشاره به تلاش‌های اخیر برخی از جریانات داخلی برای تطهیر چهره سازمان منافقین گفت: دلیل تاکید من بر این موضوع این است که در چند سال اخیر جریاناتی در داخل کشور تلاش می‌کنند تا جنایت‌های سازمان مجاهدین را تطهیر کنند و این سازمان را مظلوم نشان دهند. این مسئله قابل تاملی است. لذا شما می‌بینید غربی‌ها با همکاری اسرائیل همزمان با نشست اخیر سازمان مجاهدین در پاریس، به دنبال حرکتی تازه برای تطهیر این سازمان بودند.

وی افزود: من در این مدت اخیر مقالاتی را در برخی از مجلات داخلی دیدم که می‌خواهند آرام آرام سازمان منافقین را تبرئه کنند و آن‌ها را افرادی نشان دهد که از سرناچاری دست به سلاح بردند در حالی که همه مقالات نوشته شده توسط اعضای بردیه از مجاهیدن خلق در خارج از کشور نشان می‌دهد که مجاهدین خلق از ابتدای پیروزی انقلاب اعضای خود را به طرف ایجاد تنفر از انقلاب اسلامی سوق می‌دهد تا روزی آن‌ها را مجبور کند که علیه این نظام، اسلحه به دست بگیرند.

مستندساز سیاسی نیستم

محمدباقر شاهین کارگردان این اثر در ادامه برنامه در پاسخ به نقدهای مطرح شده به مستند «ادوارد» گفت: من با سوژه‌ای طرف بودم که حتی یک فریم آرشیوی از او موجود نبود و من باید روایتی از ۵۲ سال زندگی این فرد را بدون حتی یک فریم آرشیو روایت می‌کردم. این بزرگترین چالشی بود که من با آن روبرو بودم که بتوانم همه ابعاد شخصیتی او را آن‌گونه که مدنظر بودم، به تصویر بکشم. من نمی‌خواهم ارزش مستندهای سیاسی را پایین بیاورم ولی من مستندساز سیاسی نیستم و ادعایی هم ندارم که فیلم من در ارتباط با مجاهدین خلق است بلکه ارتباط سوژه با مجاهدین خلق تنها بخشی از مستند من است.

از زاویه انسانی به ادوارد نگاه کردیم نه سیاسی

وی با اشاره به این نقد که ادوارد نقش مهمی در سازمان منافقین نداشته نیز اظهار کرد: شما در هر اداره‌ای که وارد شوید، می‌توانید این نکته را ببینید که ممکن است آبدارچی یک اداره از مشاور رئیس آن مجموعه، اشراف بیشتری نسبت به شرایط و ویژگی‌های آن اداره داشته باشد و این سوژه را نیز می‌توان از همین زاویه نگاه کرد. اما به طور کلی بیشتر تلاش ما بر این بوده تا در این اثر به جای داشتن نگاهی سیاسی، با نگاهی انسانی به بررسی این سوژه بپردازم؛ هر چند که من برای افزایش شناختم در ارتباط با منافقین، بیش از ۱۵ کتاب در ارتباط با آن‌ها خواندم و چند صدساعت از برنامه‌ها و سخنرانی‌های آن‌ها را دیدم.

او در ادامه خاطرنشان کرد: من دوست دارم برای نسل جوان که خودم نیز جزئی از آن‌ها هستم، فیلم بسازم. با همین نگاه و شناختی که از نسل خودم دارم سعی کردم به نحوی قصه ادوارد را روایت کنم که نسل جوان بتواند بیشتر به شخصیت او نزدیک شود. علاوه بر این قرار نیست که ما همه سوالات مخاطب که شاید در یک سریال ۵۰ قسمتی هم نمی‌شود به آن پاسخ داد در یک مستند ۷۰دقیقه‌ای پاسخ دهیم بلکه همه تلاش ما بر این بود که برای مخاطبی که از سازمان مجاهدین خلق اطلاعی ندارد، سوال ایجاد کنیم.

نوشته «ادوارد» یک مستند پرتره جذاب است/ مخاطب «ادوارد» نسل جدیدی است که منافقین را نمی‌شناسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مستند روایت زندگی شخصی به نام «ادوارد» است که سال ۵۹ یعنی اوایل جنگ و در حالی که مشغول دفاع از کشور بوده است، اسیر می‌شود و ۹ سال از عمر خود را در زندان های عراق سپری می‌کند. او در مدت اسارت فشارهای زیادی را متحمل می شود. ادوارد در همین اثنا و در حالی که از سوی همه فراموش شده بود به سازمان مجاهدین خلق می پیوندد و حدود ۱۲ سال هم به لحاظ ایدئولوژی و تفکر اسیر منافقین می شود. ماجرای زندگی و رهایی او از دست منافقین در مستند «ادوارد» روایت می‌شود.

جلسه نمایش و نقد و بررسی این مستند در برنامه سینما روایت روز یکشنبه ۷ مرداد ماه، ساعت ۱۸ با حضور عباس سلیمی‌نمین مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران، محمدتقی فهیم منتقد سینما و محمدباقر شاهین کارگردان اثر، در مجموعه فرهنگی-هنری اسوه واقع در خیابان انقلاب، نبش خیابان بهار جنوبی برگزار می‌شود. گفتنی است شرکت در این مراسم برای عموم مخاطبان آزاد و رایگان است.

نوشته مستند «ادوارد» به «سینماروایت» می‌آید/ روایت جدایی یک ارمنی از سازمان منافقین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: به همین خاطر تمام تلاش مان را کردیم تا زندگی «ادوارد» را بر اساس کاراکترش روایت کنیم و نکاتی مثل حافظه او، طرز بیان، نگاهش به هر اتفاقی که سر راه زندگی اش قرار گرفته و … را به تصویر بکشیم. ادوارد یکی از خاص ترین آدم هایی است که در زندگی ام دیدم و آشنایی با کسی که بعد از تحمل این همه فشار و سختی همچنان امیدوارانه برای ادامه زندگی اش تلاش می کند روی من تاثیر متفاوتی گذاشت.

شاهین اشاره کرد: او بین دوستان خودش هم انسان خاصی است. هر آدم دیگری اگر جای او بود با همه شکنجه های جسمی و روحی که در این سال ها متحمل می شد نمی دانم الان در چه سطحی از افسردگی قرار داشت و اینکه اصلا زنده می ماند یا خیر؟ اما ادوارد بعد از تحمل همه این مصائب تشکیل خانواده داد و امروز با داشتن ۳ فرزند راه جدیدی برای زندگی خود در غربت ترسیم کرده است. او با آسیب های جسمی که از جنگ دیده است همیشه در حال تلاش و انجام کارهای دشوار است و می دانستم اگر بتوانم به کاراکتر او نزدیک شوم می توانیم از کلید واژه هایی که ادوارد در سرگذشت اش مواجه شده بود از جمله  اسارت جنگ، منافقین، اقلیت های مذهبی، مهاجرت و غربت را در این مستند بازنمایی کنیم چون در زندگی «ادوارد» همه این ها در هم تنیده شده اند.

وی ادامه داد: چندی پیش از طریق اینترنت مستند را برای آقای ادوارد فرستادم و خوشبختانه نظر مساعد داشت و در تماسی که بعد از دیدن فیلم بین ما برقرار شد متوجه شدم بسیار تحت تاثیر قرار گرفته است. این عکس العمل برای من خیلی ارزشمند است چون به ویژگی های شخصیتی کسانی که سراغ شان می روم پایبندم و تا آنها را جزئی از خانواده خودم ندانم نمی توان در موردشان مستندی بسازم.

کارگردان مستند «مالکیه» گفت: خوشبختانه مرکز مستند سوره در این باره با من همکاری کرد و آقای محسن یزدی با اعتمادی که به من کردند دستم را در پرداخت جامع به این سوژه باز گذاشت و این شانس را داشتم که اولین تجربه ی تهیه کنندگی خودم را در مرکز مستند سوره داشته باشم . به هر حال هرچه از دوران جنگ و انقلاب می گذرد نیاز بیشتری به روی کار آمدن نگاه های جدید احساس می شود و من با هر جانباز، رزمنده و اسیری که صحبت می کنم می بینم هر کدام یک قصه پرماجرا دارند که متاسفانه به دلیل ما نگاه سطحی به دلایل مختلف داریم  کسی آنها را نمی بیند. «ادوارد» اولین اسیر ارمنی ایران است و تعداد اقلیت هایی که ۸ سال برای مملکت جنگیدند کم نبودند اما متاسفانه کمتر به این موضوع پرداخته شده است.

وی در پایان عنوان کرد: دیده شدن همیشه به معنای جایزه گرفتن نیست. من جشنواره سینماحقیقت را از ۸۷ دنبال می کنم اما هیچوقت برای جشنواره فیلم نساختم. به نظر من جایزه ملاک خوب یا بد بودن فیلم نیست. فیلم خوب مخاطبانش را پیدا می کند و نیاز به تبلیغ هم ندارد. اگر همه رسانه های دنیا درباره یک اثر حرف بزنند که کار ضعیفی باشد آن کار دیده نخواهد شد. ما همه تلاش مان را کردیم به واقعیت پایبند باشیم وسرگذشت شخصیت اصلی فیلم را به بهترین نحو ورعایت استاندارد های سینما روایت کنیم.

نوشته «ادوارد» روایتی فراتر از جنگ، منافقین و اقلیت‌های مذهبی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سه مستند «ادوارد» به کارگردانی محمدباقر شاهین ، «راه دل» به کارگردانی مهدی زمانپور کیاسری و «ابوایست» به کارگردانی امیرصادق محمدی از تولیدات «مرکز مستند سوره» وابسته به سازمان سینمایی حوزه هنری در این جشنواره پذیرفته شده‌اند.

اسامی فیلم‌های بخش مسابقه ملی یازدهمین جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت» به ترتیب حروف الفبا به این شرح است:

مستندهای کوتاه: آب سوخته (مرتضی مطوری)، بومرنگ (پدرام ابویی)، بی‌گدار (علیرضا دهقان)، پدر پروانه‎ها (یزدان پرونده)، پرنده آبی (کاوه بهرامی‎مقدم)، پری خوانی (معصومه کیانی)، پسر ویشتاسب (عباس صاحب)، پناهگاه حامی (حامد کلجه‎ای)، پندوم (اردوان زینی سوق)، پیش از سی سالگی (فضل‌الله تاری)، تالاب جازموریان (فرهنگ خاتمی)، جام در آفساید (فرهاد درودگر)، چهل و یک (علی خوشدلی)، خاک‎های نرم فکه (عباس عمرانی بیدی)، داستان عروسک‌ها (سیدمصطفی فخاری)، دود (محمد احسانی)، دوران افشاریه (ابوالفضل توکلی)، دیوارهای خاموش (سعید خدارضایی)، راه دل (مهدی زمانپور کیاسری)، زندگی روی خاکریز (حجت طاهری)، زیورک (مهدی میرزایی)، سالسوس (آریان عطارپور)، شبیه مضحک (علی‌محمد ناصربافقی)، صحنه آخر (محمد قاسم‌پور)، فرزند (رضا فخاری)، فرهنگ عبارت است از: (مختار نامدار)، قصه بلوار (داود اشرفی)، گوتنبرگ کجاست؟ (مرتضی بالیده)، لوتوس (محمدرضا وطن‌دوست)، محیط‌بان و پلنگ (فتح‌الله امیری، نیما عسگری)، من شیخ عبدالصاحب هستم (احمد معبودی)، میرزا جواد (سعید فرجی)، میکل آنژ افغانستان (محمد صفا)، نادره کار (منوچهر مشیری)، نقطه سرخط (جمشید مجددی)، نقطه و شیر (سروناز علم‌بیگی)، وازاریه (حسن نقاشی)

اعضای هیات انتخاب بخش مستندهای کوتاه مسابقه ملی «سینماحقیقت» به این شرح بودند: آقایان علی‌اکبر ولدبیگی، ابوالقاسم ناصری، مهدی اسدی، سیدمحمدصادق جعفری، صادق سوری.

مستندهای بلند: آلاله (فرشاد اکتسابی)، ابوایست (امیرصادق محمدی)، الشیخ ابا‌ حاتم (سیدعدنان طاهری‌موسوی)، ادوارد (محمدباقر شاهین)، اینستاگرامر (سینا کیانپور)، بانوی قدس ایران (مصطفی رزاق‎کریمی)، بند آب، بند خاک (فرهاد ورهرام)، پارک ملی سیاهکوه (محسن عباسی‌سرچشمه)، پریدن از روی دیوار آتش (محمد صنگوری)، پسر حاج‌علی (حمید کوهپایی)، پنج‌شنبه‌سوری (محمدحسن فردوسی‎زاده)، ترور سرچشمه (محمدحسین مهدویان)، چند ملاقات با یک زن (احمد جلیلی‌جهرمی)، خوشبخت بودم که نمی‌توانستم متنفر باشم (رضا فرهمند)، داستان فیکا و فیدان (دلاور دوستانیان)، در جستجوی خانه خورشید (مهدی باقری)، در جستجوی فریده (آزاده موسوی، کوروش عطائی)، در گرداب انقراض (فتح‌الله امیری)، دست‎های خالی (جمشید بیات‌ترک)، رزم‌آرا: یک دوسیه مسکوت (احسان عمادی)، زنبورک در گام مینور (مریم سپهری)، ستاره‎ای دور اما روشن (مرتضی آکوچکیان)، سربازخانه (هادی معصوم‎دوست)، سمفونی ایران (وحید موسائیان)، شرح یک عکس (ساتیار امامی)، عشق به سبک دیکتاتور (یاسمین شریف‌منش)، عشق شمعدانی (میلاد محمدی)، علی آقا (کامران حیدری)، فرزندان زمین (محسن سخا)، قاضی و مرگ (حسن خادمی)، کویرس، وطن کوچک من (سعید صادقی)، مادرم ایل من (عزت‌الله پروازه)، معرف (آزادی رضائیان‌مقدم)، ملوانان تنها به دریا نمی‎روند (الله‌کرم رضایی‌زاده)، نشان (الهام اسدی)، وادی خاموشان (شهرام میراب‌اقدم)، وقایع خانه سینما (پگاه آهنگرانی)، وه انتیوک شاپور (سودابه مجاوری)، هاسوخته (لیلا امینی)، هیوا (ابراهیم سعیدی)، یک لقمه خواب (مونا زندی‎حقیقی)

آقایان احمد طالبی‌نژاد، پژمان مظاهری‌پور، محمود رحمانی، یاسر خیر و مسعود سفلایی، اعضای هیات انتخاب جشنواره در بخش مسابقه ملی مستندهای بلند بودند.

نوشته اعلام فیلم‌های بخش «مسابقه ملی» جشنواره سینماحقیقت/ حضور سازمان سینمایی حوزه هنری با سه مستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.