وی افزود: علاوه بر این کار فیلم سینمایی «مسخره باز» ساخته همایون غنی زاده را کار کردیم، در فیلم «مردی بدون سایه» نیز با گروه علیرضا رئیسیان همکاری داشتیم و آخرین فیلم سعید روستایی را نیز اخیرا به پایان رساندیم که بیشتر کارشان تعقیب و گریز، رانندگی و تصادف بود. خوشبختانه در اکثر پروژه های سینمایی بازیگران همکاری خوبی با ما دارند و معمولا نسبت به کارهایی که باید انجام دهند اشتیاق نشان می دهند اما گاهی استثنائاتی وجود دارد که بدیهی است.

بدری اشاره کرد: برخی بازیگران از نظر حرفه ای در کار خود بی نظیرند اما متاسفانه در اخلاق و کار گروهی ما را اذیت می کنند. گاهی استثنائاتی هست که در هر کاری پیش می آید و در این جور مواقع که اخیرا هم پیش آمد حاضر می شدم دو برابر دستمزدم پرداخت کنم و بی خیال این بی اخلاقی ها شوم اما بقیه اعضای تیم به خصوص تهیه کننده و کارگردان بسیار رفتار حرفه ای داشتند. اساسا شکل کار ما به گونه ای است که بیشتر بازیگران به هیجان های کار جذب می شوند و دوست دارند که همکاری کنند ولی برخی به دلایلی راغب نیستند.

وی در پاسخ به اینکه بدلکاری چه ژانری بیشتر مورد علاقه اوست؛ گفت: ما تجهیزات سینمایی مان کامل است و آمادگی حضور در هر پروژه ای را داریم اما هنوز در حیطه جنگ و سینمای دفاع مقدس پیشنهادی نداشتیم. البته در خارج از کشور برای فیلم های سینمایی خارجی این کار را انجام دادیم اما در سینمای ایران هنوز برای مان پیش نیامده است که بتوانیم یک گروه خیلی بزرگ را هدایت کنیم. این شرایط در فیلم های جنگی بیشتر امکان بروز دارد و مبارزات و اتفاقات اکشن در صحنه از نظر تصویری بسیار جالب توجه می شود.

بدری درباره سایر فعالیت های خود نیز بیان کرد: چندی پیش برای یکی از مجموعه های تلویزیونی در شبکه نسیم کار کردیم که هنوز طلبکاریم. البته ما به این رفتار تلویزیون عادت داریم و این عدم پرداخت ها خیلی برای مان عجیب نیست. خارج از فضای سینما و تلویزیون هم چند مسابقه پارکور و دوچرخه سواری در ماسوله و کندوان برگزار کردیم که از کل ایران بهترین ها در جمع شدند و به رقابت پرداختند.

وی در پایان در پاسخ به اینکه بازیگران چقدر به رشته های مهیج علاقه نشان داده اند، گفت: بعد ازبانجی جامپینگ بوستان ولایت، اخیرا در توچال هم راه اندازی کردیم که اگرچه فعالیت آن آغاز شده اما به زودی مراسم افتتاحیه آن نیز برگزار می شود. خوشبختانه بازیگران به این تفریح علاقه نشان داده اند و تا کنون از بین بازیگران خانوم مهناز افشار و شبنم قلی خانی نیز پریده اند. محمدرضا گلزار هم جزو بازیگرانی است که به رشته کاری ما به خصوص پرش از هواپیما علاقه نشان داده و اگر شرایطش فراهم شود به زودی این فضا را فراهم خواهیم کرد.

نوشته بدلکاری در سینمای جنگ را دوست دارم/ علاقه گلزار به پرش از هواپیما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدری که افشین عراقی، علیرضا اردلان، محسن انصاری، علیرضا بدری، ناصر حسینی، محمد خانزاده، سهیل حسین نژاد و بهنام شیرازی را در تیم خود دارد در رابطه با ویژگی های بدلکاری این دو پروژه توضیح داد: در فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» سکانس هایی از مبارزه همزمان ۲۰ نفر را داشتیم که نیاز به طراحی متفاوتی داشت. از طرفی با توجه به ویژگی های نقش نوید محمدزاده و فرهاد اصلانی و دیگر بازیگران لازم بود قبل از اجرا با آنها تمرین کنیم.

وی ادامه داد: نکته قابل توجه فیلم سینمایی «مصادره» تجهیزاتی بود که پیش از این در سینمای ایران نمونه اش را نداشتیم. به عنوان مثال در یکی از سکانس ها ما از تجهیزات استانت ریگینگ استفاده کردیم که نمونه بدلکاری آن پیش از این در «اسپایدرمن» و «بتمن» انجام شده است.

این بدلکار توضیح داد: این امکان، لباس های مخصوص بدلکاری است که زیر لباس بازیگر پوشیده می شود و به وسیله طناب های نازک به یک سیستم کنترل شونده وصل می شود. این کنترل گاهی دستی و گاهی الکتریکی – مکانیکی است. بزرگترین مزیت آن حفظ جان و امنیت است و با وجود این خود بازیگر می تواند بدون نیاز به بدلکار نقشش را ایفا کند.

بدری با اشاره به سانحه ای که اخیرا برای الناز شاکردوست پیش آمده گفت: در آن پروژه هم اگر از این سیستم استفاده می شد هیچ اتفاقی برای ایشان رخ نمی داد در همه جای دنیا حتما بدلکار تشخیص میدهد که یک پروژه نیاز به این سیستم دارد یا خیر. چند سال پیش هم خانم پگاه آهنگرانی سر فیلمبرداری دچار مشکل مشابه شده بود. دو سال بعد از این اتفاق ما در یک فیلم دیگر همکار شدیم و ایشان قرار بود از بالکن پایین بپرد.

وی افزود: او ابتدا قبول نمی کرد اما ما متقاعدش کردیم و خوشبختانه همانطور که انتظار داشتیم مشکلی هم پیش نیامد. امیدوارم گروه های سینمایی بعد از این بیشتر برای امنیت عوامل اهمیت قائل شوند. شاید به نظر برسد این سیستم هزینه دارد اما حفظ جان آدم ها ارزش بیشتری دارد. البته همیشه به دلیل صرفه جویی نیست و بیشتر اوقات ناآگاهی از چنین تجهیزاتی باعث سانحه می شود.

امیر بدری که در فیلم های بین المللی نظیر «اسکای فال»، «علی و نینو» به عنوان بدلکار همکاری داشته است و جایزه بهترین بدلکاری « SAG Award » از کشور آمریکا را در کارنامه خود دارد، عنوان کرد: هنگام فیلمبرداری «حوض نقاشی» به کارگردانی مازیار میری صحنه ای بود که دو کودک باید از نردبان بالا می رفتند. خیلی برایم جالب بود که با ما تماس گرفتند این لباس ها را تن کودکان کنیم تا از هرگونه خطر احتمالی مصون بمانند.

وی در پایان گفت: این سیستم احتمال هرگونه خطر جانی را به صفر می رساند. گاهی آسیب هایی وجود دارد که اصلا به چشم نمی آید اما هنگام کار خد را نشان می دهد. امیدوارم همه کسانی که در سینما فعالیت می کنند از این تجهیزات باخبر شوند و در کارهای بعدی برای حفظ جان بازیگران و عوامل و استفاده از بازیگر به جای بدلکار از آن استفاده کنند.

نوشته امیر بدری: استفاده از تجهیزات «بتمن» در «مصادره»/ سینماگران به تضمین امنیت عوامل اهمیت دهند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این طراح بدلکاری در بخش دوم و پایانی به نکات جالب توجهی در رابطه با آنچه در هالیوود می گذرد اشاره کرد و به توضیح فعالیت هایی پرداخت که به دلیل بی توجهی به آنها خودش پایه گذار آنها شد. بدری همچنین توجه به اعطای جایزه را جزو انتظاراتش از مسئولان دانست و در این باره بیشتر توضیح داد که در ادامه می خوانید:

* چقدر پیش می آید که به دلیل ریسک و محدودیت های ایمنی سکانس های بدلکاری را حذف کنند؟

– بعد از فوت پیمان ابدی تا یکی دو سال این ترس وجود داشت که دوباره اتفاقی رخ ندهد اما به مرور برطرف شد و کمتر پیش می آید چنین صحنه هایی حذف شود. حتی می توان گفت گاهی برعکس شده یعنی در فیلمنامه نیم خط بیشتر به چنین سکانسی تعلق نداشت اما در اجرا یک هفته برایش وقت گذاشتیم و بیش از آنچه بود طراحی و اجرا کردیم.

* به عنوان بدلکاری با ۱۰ سال سابقه سینمایی چه توقعی از مسئولان این حوزه دارید؟

– سینمای ما در حیطه بدلکاری آنقدری جایگاه ندارد که بتوان درباره آن بحث کرد. نهایت زمانی که در فیلم ایرانی به بخش بدلکاری اختصاص می دهند یک هفته است. بزرگترین پروژه هم «مختار» بوده که بعد از آن باز به روال سابق برگشتیم. به طور کل سبک فیلم های ما بدلکاری نمی طلبد و تنها انتظار ما این است که این بخش در فیلم ها زیاد استفاده شود و ضرورت بدلکاری را متوجه شوند. شاید بسیاری از همکاران من در پاسخ به این سوال بگویند باید به ما باشگاه و امکانات دهند اما وظیفه کسی نیست که شرایط تمرین ما را فراهم کند. من اگر در شغلم پیشرفت می خواهم خودم باید تلاش کنم.

* درباره حرفه خودتان در سینمای ایران هیچ دغدغه ای ندارید؟

– دغدغه من بخش جایزه است و به نظرم جای اهدای یک جایزه برای بخش بدلکاری در سینمای ایران خالی است. تا الان هم اگر چنین جایزه ای نبوده چون استدلال شان این است که اسکار برای این بخش جایزه ندارد. این دلیل اصلا منطقی نیست چون درباره اسکار هم بدلکاران همیشه معترض به این مساله هستند و از طرفی جوایز بسیار معتبر دیگری در دنیا وجود دارد که زحمت بدلکاران را بی نصیب نمی گذارد و ما هم برای فیلم «جیمز باند» جایزه SAG از کشور آمریکا را دریافت کردیم. در کشورهای دیگر انواع جوایز وجود دارد و در بخش هایی چون بدلکار، تیم بدلکاری، صحنه مبارزه، طراحی با تجهیزات و بدون تجهیزات جایزه اعطا می کنند.

در این زمینه خیلی پیگیری کردیم حتی گفتم جشنواره فیلم فجر و خانه سینما را کنار بگذاریم و از انجمن صنفی خودمان بخواهیم که چنین جایزه ای را مد نظر قرار دهد. در نتیجه امسال برای اولین بار جشنی برگزار شد که در آن پیشکسوتان به پاس ۴۰ سال فعالیت های شان مورد تجلیل قرار گرفتند و شب به یاد ماندنی برای همه ما بود. جالب اینکه اگرچه اکثرشان در رشته های مختلف ورزشی جوایز متعددی گرفته بودند اما همه انتظار داشتند که از سینما چنین توجهی ببینند.

* چه تفاوت هایی بین بدلکاران امروز و پیشکسوت وجود دارد؟

– جنس فیلم هایی که آنها قبول می کردند با ما فرق دارد. ضمن اینکه برخی از آنها همچنان معتقد به انجام کارهایی هستند که واقعا ضرورتی ندارد اما خودشان احساس می کنند نشانه شجاعت و نترسی است. من فکر می کنند کسانی که از هیچ چیز نمی ترسند ممکن است به خود و دیگران آسیب برسانند. اکثر بدلکاران امروز و حتی برخی از پیشکسوتانی که با بدلکاری امروز خود را وفق داده اند افراد محتاط و معمولی هستند که اتفاقا برخی مسایل را بیشتر رعایت می کنند. وقتی کاری را به آنها می سپاری دقیقا همان را انجام می دهند و برای نشان دادن جسارت شان حرکات اضافه تر انجام نمی دهند.

* کدامیک از سکانس هایی که طراحی و اجرا کرده اید برای خودتان دلچسب بوده؟

– گاهی شاید کار سختی نبوده اما خیلی به خودمان چسبید. مثلا کار کردن با آقای کیمیایی لذت بخش است چون همه چیز ایده آل پیش می رود. ما می دانیم کارگردان از بدلکاری چه می خواهد و زاویه های دوربین را برای نمایش بهتر می شناسیم بنابر این دقیقا همان کاری شکل می گیرد که باید باشد. این وقت ها کار خیلی برای خودمان رضایت بخش تر است.

* چه چیزی در بدلکاری هالیوود بیشتر توجه شما را جلب می کرد؟

– هنگام فیلمبرداری «جیمز باند» بعد از ضبط یکی از سکانس ها دوربین کاملا از بین رفت و فقط CF را در آوردند تا از تصاویر استفاده کنند. جالب اینکه نه تنها کسی به این اتفاق اعتراضی نداشت بلکه همه برای بدلکار دست زدند. آن زمان متوجه شدم همه اعضای یک پروژه سینمایی تنها به کاری که باید انجام شود فکر می کنند و امنیت آدم ها برای شان بسیار مهمتر از امنیت ابزار و وسایل است. در کشور ما شکل ماجرا فرق می کند. از آنجا که دوربین و سایر تجهیزات گران است همه بیشتر نگرانند وسایل آسیب نبیند. در هالیوود گاهی ماشین ها کاملا نابود می شود اما اینجا ما درصد خطاهای مان صفر است. همیشه باید مواظب باشیم تا چیزی آسیب نبیند و به کوچکترین اشتباهی واکنش های تند نشان می دهند. در صورتی که هالیوود می گوید اول جان بدلکار و بعد هم خوب درآوردن سکانس مهم است اینجا انقدر که اشتباه نکردیم سطح انتظارات را بالا برده ایم درصورتی که درصد اتفاق در کار ما باید بیشتر از یک بازیگر باشد که گاهی یک سکانش را به خاطر اشتباه او در چند برداشت می گیرند.

* بین پیشکسوتان مطرح هالیوود کدام شان برای شما الگو بود؟

– کوردیناتور «جیمز باند» از نظر من حرفه ای ترینِ این کار بود. در آن پروژه تمام بزرگان بدلکاری دنیا حضور داشتند. کسانی که سال ۲۰۱۱ دیدن هر یک نفرشان برای ما آرزو بود ولی ۴۰ نفرشان را یکجا دیدیم. سابقه و تجربه آنها بی نظیر است و بهتر از آنها درد نیا وجود ندارد. هر کدام شان یک الگوی کامل هستند و می توان از همه شان آموخت.

اوایل که سر این پروژه رفته بودیم به یکی از همین افراد گفتیم که خیلی دوست داریم در کارهای بعدی حضور داشته باشیم و او گفت من شخصا خوشحالم که به این پروژه دعوت شدم و حضور در این فیلم آرزوی من بود. آنجا متوجه شدیم که بزرگان بدلکاری هم برای حضور در چنین جایگاهی خوشحال هستند و ما خواسته مان خیلی زیاد بود.

روزهای اول اصرار داشتیم هر طور شده خودمان را به این افراد ثابت کنیم تا حساب ویژه تری روی ما باز کنند. آن زمان سن مان هم کمتر بود و افکار و دغدغه های دیگری داشتیم و می خواستیم همه کارها را خودمان انجام دهیم. بعد از دو روز متوجه شدیم کسی که از ما تست رانندگی گرفت بن کالینز راننده برنامه معروف «تخته گاز» بود. احتمالا اگر قبلش می دانستیم او چه کسی است کار را خراب می کردیم. دائم می خواستیم خودمان را ثابت کنیم ولی دیدیم همه بزرگتر ها کنار ما هستند و همیشه هم کارهای خیلی خفن انجام نمی دهند.

* شما علاوه بر اجرا کار طراحی نیز انجام می دهید. چقدر خود بازیگر را در اجرای سکانس ها شریک می کنید؟

– تا جایی که بشود برای طبیعی تر شدن صحنه ها ترجیح مان این است که از خود بازیگر استفاده کنیم. گاهی اوقات بازیگر خودش راغب است مثلا در فیلم «آرایش غلیظ» حامد بهداد مایل بود خودش انجام دهد و ما بعد از چندبار تمرین و آمادگی او این شرایط را فراهم کردیم اما برخی مواقع باید حتما بدلکار انجام دهد ولی بازیگر اصرار دارد خودش بازی کند. یکبار در سریال «سقوط آزاد» چنین اتفاقی افتاد و پوریا پورسرخ آسیب دید. گاهی هم کار امن است اما بازیگر راضی نمی شود و ما سعی می کنیم متقاعدش کنیم که این کار ترس ندارد و اگر خودش انجام دهد خروجی بهتری خواهیم داشت.

* تشویق کردن مردم عادی به چنین کارهایی ریسک نیست؟

– در پارکور و بانجی جامپینگ به همه مردم می گویم که حتما امتحان کنند و بپرند. اگر تشویق شوند و بتوانند این کار را انجام دهند تابویی در ذهن شان می شکند که بعد از آن متوجه می شوند هرکاری بخواهند می توانند انجام دهند. یک سری محدودیت ها در ذهن ما نقش بسته در صورتی که توانایی اش در ما وجود دارد.

اتفاقا ما به نسبت مردم عادی خیلی کمتر ریسک می کنیم. برخی رفتارهای روزمره ای که اصلا نیازی به وسواس ندارد برای ما مهمتر می شود. مثلا نسبت به دیگر خیلی محتاط تر از خیابان رد می شویم چون بارها دیده ایم که بعد از خطر چه اتفاقاتی رخ می دهد و دانستن و دیدن چندباره این اتفاقات اجازه برخی بی تفاوتی ها را به ما نمی دهد. شاید انجام برخی کارهایی که برای اطرافیان مان عادی است را ما حذر می کنیم.

* از آنجایی که شهربازی به دفعات خسارت های جانی داشته شاید مردم دیگر این اعتماد را نداشته باشند.

– بانجی جامپینگ بوستان ولایت دست خود ماست و اتفاقا این ورزش در ایران سانحه نداشته است چون مثل شهربازی به دیگری اجاره نمی دهیم که به خاطر صرفه جویی؛ هزینه تعمیر و نگهداری صحیح وسایل را به تاخیر بی اندازیم. کش بانجی جامپینگ در یک مدت استفاده مشخص عوض می شود و از نظر ایمنی مردم را به چیزی دعوت می کنم که خودم از آن اطمینان دارم.

* پس از ۱۰ سال انجام کارهای هیجان انگیز و خطرناک امروز چه اتفاقی می تواند شما را هیجان زده کند؟

– امروز انجام کارهای عجیب و غریب واقعا برایم جذاب نیست. هر تجربه ای در این زمینه را داشته ام و الان تنها چیزی که من را خوشحال می کند اینکه خروجی کارم با کیفیت از آب در بیاید. در گذشته صرفا انجام شان برایم جالب بود اما الان کیفیت آنچه انجام می دهم بیشتر اهمیت دارد.

* منظورتان کاری است که از آن درآمد کسب می کنید؟

– شامل آن هم می شود از وقتی به بخش تبلیغاتی ورود کرده ام پریدن از پل ۱۵۰ متری صرفا برای معرفی یک محصول نیست اتفاقا اگر کارهای مان را ببینید متوجه خواهید شد که هیجان بر تبلیغ غالب است. این همان نتیجه ای است که برای من لذت دارد.

* در حرفه خودتان کاری بوده که از خبر تجربه کردنش گذشته باشید؟

– بله. بیس جامپ یا پریدن از صخره تنها کاری است که نمی خواهم تجربه اش کنم در حالی که ۴ سال پیش بزرگترین هدف من بود. در این ورزش لباس های مخصوصی تن تان می کنید و با چتر از صخره می پرید. در عین حال که خیلی هیجان دارد بسیار خطرناک است و به خاطر همین فعالیت طی ۸ ماه ۱۰ نفر از حرفه ای ترین ورزشکاران جهان جان شان را از دست داده اند. مهدی حبیبی نیز یکی از ایرانی هایی بود که سال گذشته قربانی این کار هیجان انگیز شد و من او را تقریبا می شناختم. با دیدن چنین اتفاقاتی ترجیح می دهم با وجود هیجان زایدالوصفی که دارد اما هیچوقت سراغش نروم و به جای آن از هواپیما بپرم و همان لذت را ببرم ضمن اینکه مطمئنم امنیت جانی خودم را تامین کرده ام.

 * بین طراحی و اجرا کدام را بیشتر ترجیح می دهید؟

– هر دو را دوست دارم اما این روزها از طراحی بیشتر لذت می برم. خوشبختانه امروز توانایی های بچه های این رشته بسیار است و امیدوارم پروژه ها به سمتی پیش برود که بتوان از بچه هایی که در این زمینه فعال هستند به خوبی استفاده کرد.

* کاری بوده که دوست داشته باشید در پروژه ها انجام دهید اما هیچ وقت اتفاق نیفتاده باشد؟

– بله و امروز تمرکزم دقیقا روی همه آن چیزی است که دلم می خواست زمان ما بود اما اتفاق نیفتاد. به همین خاطر دست به کار شدیم و خودمان اجرایی اش کردیم. مثلا همیشه دلم می خواست یک مسابقه حرفه ای برگزار شود تا خودمان را در آن محک بزنیم اما چون چنین فرصتی وجود نداشت چندی پیش مسابقه شیرجه خیابانی را برگزار کردیم که اتفاقا بسیار هم حرفه ای برگزار شد. این مسابقه ۸ سال است که در هلند برپا می شود اما آنچه ما در برج میلاد برگزار کردیم ابعاد گسترده تری داشت.

* پس امروز جایزه ای که هیچ وقت نبوده را به دیگران اهدا می کنید؟

– همیشه خودم دوست داشتم چنین جابزه ای ببرم اما امروز خودم به بقیه جایزه می دهم. امیدوارم این بحث در سینما هم جدی شود و روزی برسد که بخش بدلکاران هم به جشنواره فیلم فجر اضافه شود. چنین خواسته ای واقعا هزینه ندارد اما از نظر روحی برای افرادی که در این عرصه فعالیت می کنند بسیار خوشحال کننده و انگیزه بخش است.

نوشته جایزه به بدلکاران انگیزه می‌دهد/ محتاط تر از آدم‌های معمولی هستم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدری متولد ۱۳۶۹ است و با داشتن ۲۷ سال سن در حرفه خودش تجربه های فراوانی دارد و می تواند به علاقمندان پارکور و بدلکاری سینما آموزش دهد. به قول جوانان امروزی تا ته خط را رفته و در دنیای بدلکاری سینما بزرگانی را دیده و در فیلم هایی حضور داشته که اغلب بدلکاران خبره آرزویش را دارند. ۱۷ ساله بود که بعد از انجام چند تیزر تلویزیونی با فیلم سینمایی «راه آبی ابریشم» به کارگردانی محمد بزرگ نیا وارد سینما شد و در کنار تجربه های کار در سینمای ایران، بدل کاری فیلم های «Bang Bang» محصول ۲۰۱۴ بالیوود، «Ali and Nino» از کمپانی انگلیسی Piepive در سال ۲۰۱۵ و همچنین فیلم سینمایی «Sky Falll» از سری فیلم های «جیمز باند» را انجام داده که برای کار آخر موفق به دریافت جایزه SAG از کشور آمریکا شد.

با امیر بدری یکی از کم سن و سال ترین بدلکاران سینمای ایران که فرصت اندوختن دانش و تجربه های گرانبهایی را برای خود فراهم کرده به گفتگو نشستیم که بخش اول آن را می خوانید:

* بدلکاری به عنوان یک شغل درآمد خوبی دارد؟

– تا دو سال پیش حرفه اصلی من بدلکاری سینما بود اما در گذر زمان به جایی رسیدم که امروز مطمئنم بدلکاری شغلی نیست که از درآمدش بتوان زندگی را تامین کرد.

* شما فرصت این را دارید که در هالیوود و بالیوود کار کنید. آیا بازهم آن درآمد را کافی نمی دانید؟

– من برنامه ریزی ام برای فعالیت در ایران است و در سال شاید یک یا دوبار کار برای خارج از کشور پیش بیاید که مدت زمانی را آنجا می گذرانم و می دانم هر پروژه آنطرف اندازه یکسال و نیم کار در ایران درآمد دارد. شاید تا ۳ سال پیش کار کردن در سینمای جهان آرزوی بزرگ من بود اما امروز دغدغه های بزرگتری دارم که در کنار بحث درآمد ترجیح می دهم به آنها بپردازم البته این دغدغه ها آورده مالی نیز دارند. به همین خاطر امروز بدلکاری را به عنوان حرفه ای که دوستش دارم انجام می دهم و بحث مالی را با انجام کارهای دیگر تامین می کنم.

* پس شما هم به شغل دوم روی آوردید؟

– نه به این عنوان چراکه کار جدیدم از نظر حرفه ای خیلی متفاوت با آنچه انجام می دادم نیست فقط شرایطش تغییر کرده است. همچنان فعالیت های هیجان انگیز انجام می دهم اما به جای سینما به بخش هایی از دنیای تبلیغات ورود کردیم که اکت های خاصی دارد. پیش از این سازنده تیزر همان شرکت های تبلیغاتی بودند که بنا به سفارش شان کارهایی انجام می دادیم اما در حال حاضر صفر تا صد کار دست خودمان است و بیشتر در فضای مجازی فعال هستیم.

* با توجه به ۱۰ سال تجربه بدلکاری سینما بفرمایید جدا از بحث توانایی ها، شباهت فیزیک بدلکار به بازیگر چقدر در سینمای ما مورد توجه قرار می گیرد؟

– در ایران بدلکار ثابت برای یک بازیگر وجود ندارد چون تعداد بدلکاران زیاد نیست. بنابر این گروه تولید باید از همین تعدادی که هستند انتخاب کنند. تعداد تیم های بدلکاری انگشت شمار است و من به خاطر ارتباط خوبی که با بقیه تیم ها دارم سعی می کنم اگر احساس کردم که بازیگر به بدلکاری خارج از تیم من شباهت بیشتری دارد او را معرفی کنم. بارها نیز این اتفاق رخ داده است.

* اوضاع بدلکاری برای زنان چگونه است؟

– در ایران بدلکار زن خیلی لازم است و سکانس هایی که نیاز به بدلکار داشته باشد زیاد داریم اما به خاطر مدل لباس و حجاب خیلی جاها حس نمی شود و تفاوت های فیزیکی محسوس نیست. تا وقتی مهسا احمدی ایران بود اکثر کارهای سینمایی به او پیشنهاد می شد اما امروز تعدادی بدلکاران خانم هستند که خوب هم فعالیت می کنند.

* امنیت شغلی در حرفه شما چطور معنی می شود؟

– در کار ما چنین موضوعی فعلا جدی نیست البته صنف بدلکاران خانه سینما در تلاش است تا بحث امنیت اعضا را به شکلی سازماندهی شده اجرایی کند اما در پروژه هایی که امروزه کار می کنیم من نمی توانم برای حفظ امنیت جانم از گروه تولید توقعی داشته باشم و چون می دانم امنیت خود و تیمم به عهده من است نکاتی را به آنها متذکر می شوم تا بدانند برای سکانس های مربوطه چه چیزهایی را باید فراهم کنند اگر پذیرفتند همکاری مان آغاز می شود. ضمن اینکه معمولا در گروه های فیلمسازی چند نفر بدون اسم جزو لیست بیمه شده ها هستند.

* چه تفاوتی بین نسل شما و بدلکاران قدیمی وجود دارد؟

– زمان قدیم امکانات خیلی کم بود ما بدلکار قدیمی زیاد داریم که همچنان هم فعالیت می کنند ولی به خاطر عدم تجهیزات همیشه از توانایی بدنی شان استفاده می کردند و همه چیز واقعی اتفاق می افتاد اگر چه امروز همه امکانات لازم وجود دارد ولی برخی از پیشکسوتان همچنان اصرار دارند به شیوه قدیم کارشان را دنبال کنند که به نظر من منطقی نیست.

ما اگرچه تجربه پریدن از ارتفاع ۶۰ متر را هم داشتیم اما سر صحنه برای پرش از ساختمان ۲طبقه نمی گذارم هیچکس از اعضای تیم من این کار را انجام دهد. وقتی با طناب و یک لباس مخصوص از هر ارتفاعی می توانید بپرید بدون اینکه کوچک ترین ریسکی کرده باشید چرا مثل قدیم باید روی زمین تشک بگذارید و خودتان را در معرض حادثه قرار دهید؟ اتفاقا در شیوه جدید چون هیچ ابزار مزاحمی (تشک) وجود ندارد دست کارگردان برای گرفتن نماهای متنوع تر بازتر است. ضمن اینکه من در یکی از سفرهایم یک تشک پرش استاندارد آورده ام و به دیگر تیم ها و خانه سینما نیز اعلام کردم هر زمان نیاز داشتند می توانند از آن استفاده کنند اما گاهی مواقع اصلا لزومی به این کار نیست.

جناب علیرضا فتحی به عنوان رییس صنف بدلکاران خانه سینما تلاش های زیادی در زمینه های مختلف انجام داده اند و جزو پیشکسوتانی هستند که کاملا از نظر دانش و استفاده از تجهیزات خود را به روز کرده اند.در واقع جزو افرادی نیستند که به کار بدنی اصرار داشته باشند. خیلی ها هستند هنوز دوست دارند از طبقه ۴ بپرند و این را قدرت در حرفه می دانند اما امروز این کار غیرمنطقی است .

* شاید به خاطر روحیه ریسک پذیرشان است.

– اتفاقا در کار ما نباید ریسک کرد خیلی ها به خاطر کارهای عجیب و غریب و فشارهایی که به بدن شان وارد کردند از بین رفتند و آنها هم که سالم ماندند واقعا شانس آوردند. اینکه با سر هنوز در شیشه می روند امروز بیشتر از اینکه شجاعت تلقی شود کاری غیرمنطقی است اما برخی به همین افتخار می کنند. الان شیشه های مخصوصی آمده که مثل شکلات و پولکی است و ۱۰ بار هم با سر بروید در شیشه طوری تان نمی شود اما قیمتش ۲ میلیون است. اگر پروژه ای پیشنهاد شود که نیاز به این وسیله باشد مطرح می کنیم در صورتی که گروه تولید زیر بار پرداخت این هزینه نشود ما هم کار نخواهیم کرد.

* برای ضبط برخی صحنه ها گویا فیلمبردار هم باید بدلکار باشد. آیا واقعا چنین است؟

– بله گاهی به فیلمبردار بدلکار هم نیاز داریم ولی در واقع برعکس است. یعنی بدلکارانی هستند که فیلمبرداری هم انجام می دهند. یک سری از صحنه ها هست که فیلمبردار نمی تواند انجام دهد. ما در «جیمز باند» این تجربه را داشتیم که یک pov از خود جیمز باند می خواستند بگیرند و او باید روی قطار می پرید. ضبط چنین سکانس هایی را یکی از بدلکاران انجام می داد.

در ایران چنین چیزی کم اتفاق می افتد چون دوربین ها قیمت بالایی دارند و اینکه ابزار آسیب نبیند مهمتر است بنابراین به سادگی چنین سکانس هایی را حذف می کنند.

* تلویزیون رسانه ای است که ظرفیت های بسیاری برای نمایش مهارت شما و دوستان تان دارد. چرا همکاری پایداری بین شما و رسانه ملی شکل نگرفته است؟

– تلویزیون به شدت نیازمند به نوآوری است. ما هم ایده های بسیاری داریم که می توان در این رسانه اجرا کرد اما در جلساتی که داشتیم متوجه شدیم دیدگاه شان با ذهنیت ما فاصله بسیاری دارد. گاهی چیزهای خیلی ساده برای شان فوق العاده جذاب است و مثلا یک سرسره بادی معمولی به اندازه ای برای برخی مدیران شبکه هیجان انگیز است که احساس می کنم برای ادامه آنچه در ذهن دارم بهتر است سکوت کنم. به نظر من تلویزیون باید بخشی از فعالیت هایش را به بخش خصوصی بدهد تا نوآوری شکل بگیرد.

«خندوانه» خلاق است چون بخشی از کارهای شان را به بخش خصوصی واگذار کردند و دست شان را برای برخی کارها باز گذاشتند. آنچه خیلی مورد توجه قرار نمی گیرد اینکه توانایی و استعداد جوانان ما در همه زمینه ها وجود دارد اما کسی نیست استفاده کند. ما هم از نظر آمادگی بدنی و هم تجهیزات و ایمنی در سطح بسیار خوبی هستیم کارمان هم قطعا برای اکثر مردم جذاب است و نه تنها دوست دارند تماشاگر باشند بلکه با دیدن آن گاهی این انگیزه به وجود می آید که فعالیت کنند ولی فرصتی در فضای رسانه ای وجود ندارد که از همه این ها بتوان استفاده کرد و به همین خاطر اکثر فعالیت های مان فردی و یا تیمی شکل می گیرد.

* یعنی ورود به حرفه شما هیچ ساز و کار مشخصی ندارد؟

در حال انجام برخی تصمیم ها هستند تا هر کسی نتواند وارد این حرفه شود چون حادثه هایی پیش آمده که جبران پذیر نبود. در این رابطه صنف خانه سینما به خوبی پیگیر است.

* با این توضیح به نظر می رسد در بخش آموزش هم خبری از شکل نظام مند وجود ندارد؟

برخی از تیم ها هستند که علاوه بر فعالیت های شان، آموزش هم می دهند ولی شکل آکادمیک ندارد. البته آنها دوست دارند چارچوب مشخص و آکادمیک داشته باشد و اگر چنین فضایی فراهم شود استقبال می کنند. من خودم از ارشاد پیگیری کردم که مجوز فعالیت و آموزش بگیریم اما به جایی نرسیدیم. گویا زمانی که پیمان ابدی در قید حیات بود پیگیری هایی داشت که در حال شکل گرفتن کلاس های آموزشی بود اما بعد از ایشان نیمه کاره ماند.

* با پیمان ابدی همکاری داشتید؟

– من یکی دوسال همزمان با پیمان ابدی کار می کردم اما هیچوقت ارتباطی با ایشان نداشتم. او فرد متخصصی بود ولی به هر حال آدم ها اشتباه می کنند و همانطور که گفتم من خودم مسئول تامین امنیت جان خودم هستم و نمی توانم هر اتفاقی که در صحنه افتاد گردن کس دیگری بی اندازم.

* برای بدلکاری در انیمیشن در چه جایگاهی قرار داریم؟

– در ایران تا حالا کار نکردیم اما نمونه خارجی زیادی وجود دارد. جایگاه ما از نظر توانایی بچه ها در سطح بالایی است اما هیچ تولیدی در این راستا شکل نمی گیرد. همانطور که گفتم ما از نظر امکانات عقب نیستیم بلکه از نظر فکری هنوز به روز نشده ایم و توانایی های ما خیلی جلوتر از برنامه ریزی های مان است.

در کار هالیوودی شما شاید در تصویر چیز خاصی نبینید اما در تیتراژ بخش ویژال افکت ۱۵۰ نفر اسم نوشته شده در ایران در بهترین شرایط ۳ نفر هستند چون ساپورت مالی نمی شوند که بتوانند از کارهای سنیگن استفاده کنند و خیلی ها انقد پول نگرفتند دیگر در سینما کار نمی کنند.

* با کدامیک از کارگردان ها راحت تر کار می کنید؟

– با مسعود کیمیایی ۳ فیلم آخرش را کار کردم که هر سه کار فارغ از نقد و نظرها و صرفا در نوع همکاری ام با ایشان تجربه بسیار خوبی بود. آقای کیمیایی ریسک پذیر است در حالی که خیلی از کارگردانان جوان هستند که می خواهند همان چیزی که در ذهن شان می گذرد را به بدلکار دیکته کنند اما نمی دانند در خروجی همیشه درست از آب در نمی آید. مسعود کیمیایی همه چیز را به بدلکار می سپارد و حتی اینکه دوربین کجا قرار بگیرد را با طراح بدلکاری چک می کند و کارگردانی چنین سکانس هایی را به ما می دهد. ایشان به واسطه تجربه اش می داند که بدلکاری تخصص است و باید به طراح اعتماد کند اما درباره بیشتر کارگردانان چنین همکاری ای وجود ندارد.

ادامه دارد …

نوشته توانایی بدلکاران از تفکر امروز جلوتر است/ امنیت جانم را خودم بر عهده دارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدری در ادامه افزود: این رکورد برای اولین در جهان انجام شد و برای این پرش بیش از ۸ ماه در کشور هلند تمرین کرده بودم و این پرش با موفقیت انجام شد.

گفتنی است امیر بدری پیش از این در مسابقات جهانی بدلکاری در روسیه مقام خوبی کسب کرد، همچنین جایزه بهترین بدلکاری از انجمن بازیگران آمریکا در سال ۲۰۱۲ به دست آورد. وی رکورد دار پرش از ارتفاع در ایران و از فعالان رشته «Sky Dive» سقوط آزاد می باشد.

امیر بدری که به تازگی به ایران بازگشته است در حال حاضر طراحی صحنه های بدلکاری فیلم سینمایی «شکستن همزمان بیست استخوان» به کارگردانی جمشید محمودی و «مغزهای کوچک زنگ زده» به کارگردانی هومن سیدی را بر عهده دارد.

همچنین وی در فیلم‌های «Ali and Nino» ، «Bang Bang» و «Skyfall» و آثاری چون «قاتل اهلی» مسعود کیمیایی‌ و «نهنگ عنبر۲» سامان مقدم  و «ساعت ۵ عصر» مهران مدیری  به عنوان بدلکار همکاری داشته است.

نوشته رکورد جدید امیر بدری بدلکار سینمای ایران در آمستردام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.