مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی، امیر نوروزی و محسن قصابیان، با هنرمندی: عباس جمشیدی، شهرام قائدی‌ و‌‌ پرویز فلاحی‌پور، با معرفی: سحر لطفی، وحید منتظری و با حضور‌: حدیث میرامینی، مجید نوروزی، ستایش دهقان، پویا نوروزی، غزاله اکرمی، جلال محبی، محمد اشکان‌فر، سیدعلی صالحی، عرفان ناصری، یسنا میرطهماسب و مریم کاویانی بازیگران این اثر هستند.

فهرست عوامل سریال «کوری» بدین شرح است: مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، تدوین: خشایار موحدیان، الاهه ایزدی، موسیقی: حسام ناصری، مجری طرح و‌ مدیرتولید: مینا سنگ‌سفیدی، طراح صحنه: امیر زاغری، طراح گریم: محمود دهقانی، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، صداگذاری و ترکیب صدا: مهرشاد ملکوتی،محمد مهدی جواهری زاده، طراح لباس: زهرا صمدی، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریزی: راما هاشمی، بازیگردان: علی صلاحی، مدیران تدارکات: امیر جعفری، اکبر مهری، طراح جلوه های ویژه بصری: امین پهلوان‌زاده، طراح جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، منشی صحنه: گل کوشان، عکس: مجید طالبی، اصلاح رنگ و‌ نور: فائزه نظیری، فیلم پشت صحنه: رضا رشیدی‌فر، طراح پوستر: شان‌امینی، طراح لوگو‌: احسان حسینی.

نوشته پوستر رسمی سریال «کوری» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمنامه این مجموعه که به ‌صورت اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت پخش می‌شود، توسط امیر ابیلی نوشته شده است و از جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵، هر هفته ساعت ۱۲ ظهر در این پلتفرم منتشر خواهد شد.

مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی، محسن قصابیان و امیر نوروزی، با حضور افتخاری: عباس جمشیدی‌فر، شهرام قائدی، سید علی صالحی، عرفان ناصری، یسنا میرطهماسب، مریم کاویانی و پرویز فلاحی پور، با معرفی: سحر لطفی، وحید منتظری، با نقش آفرینی: حدیث میرامینی، مجید نوروزی، ستایش دهقان، پویا نوروزی، غزاله اکرمی، جلال محبی و محمد اشکان‌فر بازیگران این اثر هستند.

نوشته پخش سریال «کوری» از جمعه ۲۹ خرداد در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهتاب کرامتی با بازگشتی کم‌سروصدا اما قابل‌تأمل در سریال «گل سنگ»، امیر نوروزی با حضوری که یک اپیزود از سریال‌های مرتبط با جنگ رمضان را به تنهایی بالا کشید و بابک خواجه‌ پاشا که میان فیلمسازی و زیست شخصی‌اش، مرزی باقی نگذاشت. از اکران همزمان دو کمدی با حضور بیژن بنفشه‌خواه در سایه جنگ، تا حضور غیرمنتظره و متفاوت لعیا زنگنه در «بدنام» که تصویری تازه از او به مخاطب ارائه داد.

مهتاب کرامتی؛ «محبوبه» در مرز تکرار یا تحول

مهتاب کرامتی از آن بازیگرانی است که حضورش همیشه با نوعی «فاصله» تعریف می‌شود؛ فاصله از حاشیه، از پرکاری و حتی از تکرار. او سال‌هاست به‌جای حضور مستمر، مسیر گزیده‌کاری را انتخاب کرده و همین غیبت‌های مقطعی، هر بازگشتش را به یک اتفاق قابل‌توجه تبدیل می‌کند. این هفته، با آغاز پخش سریال «گل سنگ» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، بار دیگر نام او به تیتر خبرها بازگشت؛ بازگشتی که بیش از هر چیز، کنجکاوی درباره انتخاب تازه‌اش را برانگیخت.

کرامتی در «گل سنگ» در نقش «محبوبه» ظاهر شده؛ زنی از طبقه نسبتاً مرفه، همسر ایرج (با بازی مهدی حسینی‌نیا) و مادر یک خانواده چهار نفره که در دل یک زندگی به ظاهر آرام، با چالش‌هایی مواجه می‌شود. آنچه در قسمت اول جلب توجه می‌کند، همان ویژگی آشنای بازی کرامتی است: کنترل‌شده، کم‌اغراق اما شیک و مبتنی بر جزئیات. او تلاش کرده تصویری باورپذیر از یک زن در موقعیت عاطفی و خانوادگی ارائه دهد؛ زنی که همسر و خانواده اش را دوست دارد و قرار است بیش از حالت معمول زندگی چند ساله از عشق او و همسرش ببینیم.

با این حال، پرسش همیشگی درباره کرامتی همچنان پابرجاست؛ آیا دامنه نقش‌پذیری او محدود به تیپی خاص است؟ استایل بازی و پرسونای تصویری‌اش، او را اغلب در قالب زنانی از طبقه متوسط یا مرفه نگه داشته و کمتر اجازه داده در نقش‌های کاملاً متفاوت دیده شود. «گل سنگ» می‌تواند آزمونی برای همین مرز باشد؛ اینکه آیا او می‌تواند از این محدوده عبور کند یا همچنان در همان قلمرو امن باقی می‌ماند.

نکته قابل توجه دیگر، ترکیب او با مهدی حسینی‌نیاست؛ بازیگری که جنس بازی‌اش متفاوت و تا حدی خشن‌تر و بیرونی‌تر است. این تقابل، اگر درست پرداخت شود، می‌تواند به یکی از نقاط قوت سریال تبدیل شود. کرامتی برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، زوج هنری تثبیت‌شده‌ای ندارد و همین، دست مخاطب را برای پذیرش ترکیب‌های تازه بازتر می‌گذارد.

برای بسیاری از مخاطبان عام و قدیمی، او هنوز با «مردان آنجلس» و «خاک سرخ» به یاد آورده می‌شود؛ نشانه‌ای از ماندگاری، اما در عین حال یادآور فاصله‌ای که با جریان روز دارد. او سال‌ها پیش در نقشی که به این استایل شبیه بود در سریال «رقص روی شیشه» نیز بازی کرد، حالا «گل سنگ» فرصتی است برای بازتعریف فاصله‌ای که بین او و مخاطب ایجاد شده بود.

امیر نوروزی؛ «تماس»ی که همه چیز را روی دوش او گذاشت

امیر نوروزی از آن دست بازیگرانی است که شهرتش، نه از هیاهو که از «کیفیت» می‌آید. چهره‌ای که شاید هنوز در تعریف رایج، سلبریتی محسوب نشود، اما تقریباً در هر نقشی که ظاهر شده، ردپایی قابل دفاع از خود به جا گذاشته است. این هفته، حضور او در اپیزود «تماس» از مجموعه «سرو، سپید، سرخ» بار دیگر این گزاره را تقویت کرد؛ اینکه نوروزی حتی در محدودترین فضاها هم می‌تواند روایت را به نفع خود مصادره کند.

در «تماس»، او نقش فرهاد، یک روانشناس داوطلب در مرکز تماس بحران را بازی می‌کند؛ شخصیتی که در دل یک گفت‌وگوی تلفنی، با گذشته و احساسات سرکوب‌شده‌اش مواجه می‌شود. ساختار اپیزود به‌گونه‌ای است که بار اصلی روایت تقریباً به‌طور کامل بر دوش اوست؛ بیش از نود درصد زمان، این نوروزی است که باید مخاطب را نگه دارد، تعلیق ایجاد کند و تحول درونی شخصیت را به تصویر بکشد. و دقیقاً در همین نقطه است که اهمیت حضور او پررنگ می‌شود.

بازی نوروزی در این اپیزود، ترکیبی از کنترل، ظرافت و انفجارهای احساسی به‌موقع است. او به‌خوبی توانسته تقابل میان «جنگ بیرونی» و «بحران درونی» را به تصویر بکشد؛ جایی که یک تماس ساده، به بستری برای فروپاشی و بازسازی شخصیت تبدیل می‌شود. نکته مهم‌تر، چندلایه بودن این اجراست؛ اپیزودی که هم رگه‌های درام عاشقانه دارد، هم لحظاتی از طنز تلخ و هم بازتابی از وضعیت اجتماعی.

همزمان، حضور او در سریال «گل سنگ» در نقشی متفاوت‌‌تر و گریمی کم سن و سال‌تر، بار دیگر نشان داد که نوروزی از آن بازیگرانی است که به اندازه نقش اهمیت می‌دهد، نه اندازه دیده‌شدن. چه در نقش اصلی یک اپیزود و چه در یک کاراکتر فرعی، او همان دقت و وسواس را به خرج می‌دهد.

کارنامه او نیز گواه همین انعطاف است؛ از نقش‌های جدی در آثاری چون «می‌خواهم زنده بمانم» تا تجربه‌های کمدی در «روزی روزگاری مریخ». برایش فرقی نمی‌کند تئاتر باشد، سینمایی باشد، سریال باشد یا فیلم کوتاه یا یک اپیزود از سریال. او همچنین در فیلم کوتاه «تخطی» ساخته میکاییل دیانی هم بازی کرده که قرار است در اولین باکس اکران فیلم‌های کوتاه در سینما باشد. این تنوع، اگرچه هنوز به یک «نقش ماندگار» منجر نشده، اما سرمایه‌ای مهم برای آینده اوست.

نوروزی جایی میان تحسین حرفه‌ای و دیده‌نشدن عمومی است، اگر روزی این دو به تعادل برسند و  نقش درست در پروژه‌ای پرمخاطب به اوپیشنهاد شود احتمالاً او به یکی از چهره‌های تعیین‌کننده تبدیل خواهد شد.

بابک خواجه ‌پاشا؛ فیلمسازی که از احساساتش فاصله نمی‌گیرد

بابک خواجه ‌پاشا این روزها بیش از همیشه در مرکز توجه قرار دارد؛ نه فقط به‌عنوان یک کارگردان، بلکه به‌عنوان روایتی زنده از هنرمندی که میان «زیستن» و «ساختن» فاصله‌ای قائل نیست. حضور پررنگ او در مجموعه اپیزودیک «سرو، سپید، سرخ» و همچنین گفت‌وگوهای صریحش درباره تجربه فیلمسازی در شرایط جنگی، از او چهره‌ای ساخته که نسبت به هم صنف هایش این روزها فعال‌تر است.

اولین اپیزود او در این مجموعه با عنوان «مرزبان»، از همان ابتدا نشان داد که خواجه‌ پاشا به سراغ روایت‌هایی می‌رود که ریشه در زیست شخصی‌اش دارند. انتخاب ارومیه، زادگاهش، به‌عنوان بستر داستان، به اپیزود هویتی بومی و ملموس بخشید؛ روایتی از یک مرزبان و خانواده‌اش که در دل بحران، معنای تازه‌ای از ایستادگی را تجربه می‌کنند.

خواجه ‌پاشا این روزها غیر از فیلم‌سازی گفت‌وگوهایی تاثیرگذارهم داشته است .در یک گفت‌وگوی تلویزیونی، از داغ کودکان میناب گفت و نتوانست احساساتش را پنهان کند. این صداقت، واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشت و تصویری از او ساخت که فراتر از یک فیلمساز صرف است؛ هنرمندی که نگاهش به وطن، احساسی و شخصی است.

در اپیزود «جانِ نفس»، او یک گام جلوتر رفت و علاوه بر کارگردانی، مقابل دوربین نیز بازی کرد؛ در نقش یک رستوران‌دار که در مواجهه با نیروهای ایست بازرسی قرار می‌گیرد. این حضور دوگانه، نشان‌دهنده تمایل او به درگیر شدن کامل با روایت است؛ چه پشت دوربین و چه جلوی آن.

کارنامه اخیرش نیز همین مسیر را تأیید می‌کند. از «در آغوش درخت» که نماینده ایران در اسکار شد تا «سرزمین فرشته‌ها» که با نگاهی کودکانه به موضوع بحران در غزه پرداخت و در جشنواره فجر مورد توجه بسیاری قرار گرفت و جوایز اصلی را از آن خود کرد. او همواره به دنبال نگاهی شاعرانه و انسانی به سوژه‌هایش بوده است؛ حتی وقتی موضوع، جنگ و بحران است.

خواجه ‌پاشا از آن فیلمسازانی است که موضع دارد و از بیان آن ابایی ندارد. این ویژگی، هم می‌تواند نقطه قوت او باشد و هم چالشی جدی؛ چرا که مرز میان شعار و احساس، باریک است. با این حال، آنچه فعلاً به چشم می‌آید، فیلمسازی است که از دل واقعیت می‌آید و تلاش می‌کند همان واقعیت را، با تمام تلخی و لطافتش، روایت کند.

بیژن بنفشه‌خواه؛ کمدینی که از نقش فرعی هم فرصت می‌سازد

در هفته‌ای که سینما پس از یک دوره رکود و التهاب ناشی از شرایط جنگی، دوباره چراغ‌هایش را روشن کرد، نام بیژن بنفشه‌خواه باز هم به چشم آمد؛ اکران همزمان دو فیلم «آنتیک» و «تاکسیدرمی»، او را به یکی از چهره‌های پررنگ این روزهای پرده سینماها تبدیل کرده است؛ حضوری که شاید در این دوران سخت خنده به لب مردم بنشاند و بتوانیم بگوییم کمدی در روزهای سخت، بیش از همیشه کارکرد دارد.

در «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی، بنفشه‌خواه در نقش «ولی» ظاهر می‌شود؛ شخصیتی که در کنار «ابی» با بازی پژمان جمشیدی، در دل یک موقعیت تاریخی-اجتماعی، تلاش می‌کند از دل اتفاقاتی که برای کسب و کارشان ایجاد شده، راهی برای ادامه زندگی پیدا کند. فیلم که پیش‌تر در جشنواره فجر با حاشیه‌هایی همراه شده بود، حالا در شرایطی به اکران رسیده که مخاطب بیش از هر زمان دیگری به خنده نیاز دارد. بنفشه‌خواه در کنار جمشیدی بار کمدی موقعیت را به دوش می‌کشند.

اما در «تاکسیدرمی» ساخته محمد پایدار، او وجه متفاوت‌تری از توانایی‌هایش را نشان می‌دهد. بازی در نقش دو برادر دوقلو در دو مقطع تاریخی، فرصتی است برای خروج از تیپ همیشگی؛ هرچند همچنان با همان چاشنی طنز که امضای اوست.

حتی در جایگاه یک نقش فرعی، بنفشه‌خواه نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با زمان محدود، بیشترین اثرگذاری را داشت؛ مهارتی که تنها از یک کمدین باتجربه برمی‌آید.

کارنامه او در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که نه‌تنها از میدان دور نشده، بلکه حضوری مستمر و حتی پررنگ‌تر از گذشته داشته است. از سینما تا تلویزیون و شبکه نمایش خانگی، بنفشه‌خواه همچنان یکی از چهره‌هایی است که مخاطب با دیدنش احساس آشنایی و راحتی می‌کند؛ سرمایه‌ای که در کمدی، کمتر نصیب هر بازیگری می‌شود.. او سال‌هاست در بازیگری تثبیت شده و  همچنان بلد است در هر موقعیتی، از مخاطب خنده بگیرد.

لعیا زنگنه؛ عبور از معصومیت آشنا

در میان چهره‌هایی که این هفته با حضورشان توجه‌ها را جلب کردند، نام لعیا زنگنه نیز به‌واسطه یک تفاوت برجسته شد؛ تفاوتی که نه در میزان حضور، بلکه در جنس نقش‌آفرینی او در سریال «بدنام» معنا پیدا می‌کند. بازیگری که سال‌ها با تصویر زنِ آرام، نجیب و مادرانه در ذهن مخاطب نقش بسته، حالا در مسیری قدم گذاشته که می‌تواند این تصویر را به چالش بکشد.

«بدنام» به کارگردانی احسان سجادی حسینی و با تهیه‌کنندگی حامد عنقا، از همان ابتدا با حواشی و توقیف، توجه‌ها را به خود جلب کرد. اما آنچه پس از آغاز پخش، کنجکاوی برانگیخت، حضور متفاوت زنگنه در نقشی است که نشانه‌هایی از پیچیدگی و تیرگی در آن دیده می‌شود. او در این سریال، زنی را بازی می‌کند که روابط و تصمیماتش، در مرزهای اخلاقی قابل پیش‌بینی حرکت نمی‌کند؛ شخصیتی که هنوز به‌طور کامل برای مخاطب رمزگشایی نشده، اما نشانه‌هایش حاکی از یک کاراکتر چندلایه است و احتمالا باید دنبال روابطی نامتعارف باشیم.

این تغییر، فقط در رفتار و کنش شخصیت خلاصه نمی‌شود؛ گریم، استایل و حتی جزئیاتی مانند سیگار کشیدن، همه در خدمت ساختن تصویری قرار گرفته‌اند که فاصله‌ای محسوس با نقش‌های پیشین او دارد. این همان نقطه‌ای است که بازیگر، ریسک می‌کند؛ چرا که فاصله گرفتن از تصویری که سال‌ها برای مخاطب تثبیت شده، همیشه با احتمال پس‌زدگی همراه است.

مرور مسیر حرفه‌ای زنگنه، از «در پناه تو» تا آثار متأخرتر، نشان می‌دهد که او همواره در چارچوبی مشخص تعریف شده است. بازپخش سریال قدیمی «در پناه تو» از تلویزیون در این روزها، این تضاد را پررنگ‌تر هم کرده؛ مخاطبی که هنوز «مریم» را به یاد دارد، حالا با چهره‌ای متفاوت مواجه است.

زنگنه اگر بتواند این کاراکتر را به‌گونه‌ای پیش ببرد که مخاطب، همزمان با نپذیرفتنِ اخلاقیِ او، به باورپذیری‌اش تن دهد، می‌توان گفت که او از این گذرگاه دشوار، موفق عبور کرده است.

نوشته از بازگشت مرموز «مهتاب» تا درخشش بی‌ادعای «امیر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این دومین همکاری امیر نوروزی با سجاد پهلوان‌زاده است.

«کوری» روایتگر درامی ملتهب است که امیر نوروزی در نقش سرگرد ضرابی، مامور آگاهی در آن حضور دارد‌.

پیش از این مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی، محسن قصابیان و عباس جمشیدی‌فر به عنوان بازیگران نقش‌های اصلی سریال «کوری» معرفی شده‌اند.

«کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده، تهیه‌کنندگی کاظم دانشی و نویسندگی امیر ابیلی برای پخش در فیلم‌نت آماده نمایش می‌شود.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: «و عدالت برای همه…!»

برخی از عوامل سریال «کوری» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، طراح صحنه: امیر زاغری، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، طراح گریم: محمود دهقانی، طراح لباس: زهرا صمدی، مدیر تولید: مینا سنگ‌سفیدی، دستیار کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: راما هاشمی، بازیگردان: علی صلاحی، منشی صحنه: گل کوشان، مدیران تدارکات: اکبر مهری و امیر جعفری، عکس: مجید طالبی.

نوشته امیر نوروزی مامور آگاهی در سریال «کوری» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم کوتاه «تخطی» محصول سازمان هنری رسانه ای اوج بوده و در خلاصه داستان آن آمده است: «رسول (مامورآگاهی) درگیر پرونده‌ تیراندازی در تعقیب و گریز با یک متهم است و همزمان موقعیتی مشابه در تعقیب و گریز با یک دزد خفت‌گیر سابقه دار(کمال) برای او پیش می‌آید…»

امیر نوروزی، آرش فلاحت‌پیشه، سیاوش چراغی پور، محمد موحدنیا، مهدی حسن‌زاده و احسان صاحب‌دادی بازیگرانی هستند که در این فیلم کوتاه نقش‌آفرینی کرده‌اند.

سایر عوامل «تخطی» عبارتند از: نویسنده: بنیامین هفت‌لنگ، مدیر فیلم‌برداری: پویان آقابابایی، تدوین: اسماعیل علیزاده، مدیر صدابرداری: علی کیان ارثی، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، طراح صحنه و لباس: حسام حسینی، طراح گریم: زهرا بابایی، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، دستیار تهیه کننده: رضا رضوانی، مدیر تولید: سجاد بابایی، مدیر تدارکات: حسین واقفی مدیر امور مالی: الهه حسن‌بیگی، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: محمد رسولی واشقانی، دستیاران کارگردان: محمدحسین کریمی، نازنین زهرا احتشامی، منشی صحنه: معصومه سادات موسوی، عکاس: امیرحسین غضنفری، طراح پوستر: محمد موحدنیا، مشاور رسانه‌ای: رکسانا قهقرایی.

سانس‌های فیلم در جشنواره (پردیس ایران‌مال):

سالن یک | ساعت ۱۸:۰۰ | ۲۸مهر

سالن سه | ساعت ۱۵:۳۰ | ۲۹مهر

سالن سه | ساعت ۲۰:۳۰ | ۳۰مهر

سالن یک | ساعت ۱۳:۰۰ | یک آبان

نوشته پوستر فیلم کوتاه «تخطی» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان این فیلم کوتاه آمده است: «رسول (مامورآگاهی) درگیر پرونده‌ تیراندازی در تعقیب و گریز با یک متهم است و همزمان موقعیتی مشابه در تعقیب و گریز با یک دزد خفت‌گیر سابقه دار(کمال) برای او پیش می‌آید…»

این اثر پس از تجربه درام سیاسی «مدیر مدرسه» که در بستر اتفاقات پاییز ۱۴۰۱ ایران شکل گرفت، تلاشی دیگر از این کارگردان برای مواجهه با یک پدیده اجتماعی ملتهب دیگر است که در سال‌های اخیر امنیت اجتماعی شهروندان را مختل کرده است.

امیر نوروزی، آرش فلاحت‌پیشه، سیاوش چراغی‌پور، محمد موحدنیا، مهدی حسن‌زاده و احسان صاحب‌دادی بازیگرانی هستند که در این فیلم کوتاه نقش‌آفرینی کرده‌اند.

سایر عوامل «تخطی» عبارتند از:  نویسنده: بنیامین هفت‌لنگ، مدیر فیلم‌برداری: پویان آقابابایی، تدوین: اسماعیل علیزاده، مدیر صدابرداری: علی کیان ارثی، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، طراح صحنه و لباس: حسام حسینی، طراح گریم: زهرا بابایی، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، دستیار تهیه کننده: رضا رضوانی، مدیر تولید: سجاد بابایی، مدیر تدارکات: حسین واقفی مدیر امور مالی: الهه حسن‌بیگی، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: محمد رسولی واشقانی، دستیاران کارگردان: محمدحسین کریمی، نازنین زهرا احتشامی، منشی صحنه: معصومه سادات موسوی، عکاس: امیرحسین غضنفری، طراح پوستر: محمد موحدنیا، مشاور رسانه‌ای: رکسانا قهقرایی.

نوشته حضور «تخطی» در بین آثار داستانی جشنواره فیلم کوتاه تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تخطی» فیلمی جنایی پلیسی است که به ماجرای خفت‌گیری‌های خیابانی می‌پردازد. این اثر پس از تجربه درام سیاسی «مدیر مدرسه» که در بستر اتفاقات پاییز ۱۴۰۱ ایران شکل گرفت، تلاشی دیگر از این کارگردان برای مواجهه با یک پدیده اجتماعی ملتهب دیگر است.

در فیلم کوتاه «تخطی» که محصول مرکز رشد و توانمندسازی سازمان هنری رسانه ای اوج است، امیر نوروزی، آرش فلاحت‌پیشه، سیاوش چراغی‌پور، محمد موحدنیا، مهدی حسن‌زاده و احسان صاحب‌دادی نقش‌آفرینی کرده‌اند.

عوامل «تخطی» عبارتند از: کارگردان: میکائیل دیانی، تهیه کننده: سید محمد هادی آقاجانی، نویسنده: بنیامین هفت‌لنگ، مدیر فیلم‌برداری: پویان آقابابایی، تدوین: اسماعیل علیزاده، مدیر صدابرداری: علی کیان ارثی، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، طراح صحنه و لباس: سید حسام حسینی، طراح گریم: زهرا بابایی، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، دستیار تهیه کننده: رضا رضوانی، مدیر تولید: سجاد بابایی، مدیر تدارکات: حسین واقفی مدیر امور مالی: الهه حسن‌بیگی، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: محمد رسولی واشقانی، دستیاران کارگردان: محمدحسین کریمی، نازنین زهرا احتشامی، منشی صحنه: معصومه سادات موسوی، مدیر تدارکات: حسین واقفی، عکاس: امیرحسین غضنفری؛ مشاور رسانه‌ای: رکسانا قهقرایی.

نوشته «تخطی» مراحل پایانی پس‌تولید را سپری می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مینی‌سریال سه قسمتی «دختران کوچه غم» به کارگردانی علی جعفرآبادی و تهیه‌کنندگی مهدی فرجی و زنده‌یاد جلیل شعبانی به تولید رسیده و از دوشنبه ۱۳ اسفندماه در پلتفرم‌ فیلم‌نت منتشر می‌شود.

این اثر محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و قصه‌ای متفاوت از دهه ۵۰ شمسی را روایت می‌کند.

امیر نوروزی، پانته‌آ پناهی‌ها، بهرام ابراهیمی، المیرا دهقانی، پاوان افسر، گلنوش قهرمانی، منصور نصیری، مهرداد ضیایی، حمید ابراهیمی، الهام شعبانی، مریم ماهور، نینل یعقوبی، محرم زینال‌زاده، مجتبی لاله زاری، یاسر ساغری و دریک تکدیان بازیگران این اثر هستند.

«دختران کوچه غم» پیش از این با نام «مسیح پسر مریم» و در نسخه سینمایی تولید شده بود و پس از سه سال توقیف، به صورت سریال ارائه می‌شود.

سایر عوامل این اثر عبارتند از: نویسنده: امیر ابیلی، علی جعفرآبادی، مدیر فیلمبرداری: زنده یاد مرتضی پورصمدی، طراح صحنه: محمدرضا شجاعی، صدابردار: محمود سماک باشی، مدیرتولید: منصور غضنفری، تدوین: امیرشیبان خاقانی، مدیربرنامه ریزی: کاوه صباغ زاده، دستیار اول کارگردان: محسن بهجت، موسیقی: حبیب خزایی فر، طراح لباس: نیاز حمیدی، صداگذار: امیرحسین صادقی، اصلاح رنگ و نور: فائزه نظیری، جلوه های بصری: ایفا تصویر آریا، الهام ابراهیمی،  طراح جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، روابط عمومی: الهام عرشی‌زاده.

نوشته رونمایی از پوستر مینی‌سریال «دختران کوچه غم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دختران کوچه غم» به نویسندگی علی جعفرآبادی و امیر ابیلی محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و قصه‌ای متفاوت از دهه ۵۰ شمسی را روایت می‌کند.

امیر نوروزی، پانته‌آ پناهی‌ها، بهرام ابراهیمی، المیرا دهقانی، پاوان افسر، منصور نصیری، گلنوش قهرمانی، مهرداد ضیایی، حمید ابراهیمی، الهام شعبانی، مریم ماهور، نینل یعقوبی، محرم زینال‌زاده، مجتبی لاله زاری، یاسر ساغری و دریک تکدیان بازیگران این اثر هستند.

«دختران کوچه غم» پیش از این با نام «مسیح پسر مریم» و در نسخه سینمایی تولید شده بود و پس از سه سال توقیف، بصورت مینی‌سریال ارائه می‌شود.

نوشته «دختران کوچه غم» از ۱۳ اسفند به فیلم‌نت می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمود بابایی تهیه‌کننده این فیلم در ابتدای نشست مطرح کرد: روزی که بنا شد تهیه‌کننده این فیلم باشد، گمان می‌کردم اولین مواجهه من اکران عمومی فیلم باشد ولی این نمایش در جشنواره را به فال نیک می‌گیرم و امیدوارم آن را دوست داشته باشید.

هادی نائیجی کارگردان فیلم «آنتیک» مطرح کرد: به عوامل جشنواره تبریک می‌گویم که بالاخره اجرا با حضور خانم‌ها دیدیم و این بسیار خوشایند است. فیلم با یک‌خطی نویسنده برای من شروع شد و تجربه زیسته‌ای را درمقابل من قرار داد و به کمک دوستان به سراغ تولید این اثر رفتیم.

بابایی بیان کرد: بانی انقلاب حضرت امام است و این جشنواره برای پیروزی انقلاب برپا می‌شود. امام در وصیت‌نامه خود چند صفحه درباره خرافات و مبارزه با آن سخن گفته‌اند.

وی افزود: گفتند امروز شلوغ‌ترین سانس جشنواره را داشتیم. اینکه توانستیم جشنواره را گرم کنیم برای ما خیلی خوب است.

نائیجی درباره شباهت به زیرخاکی توضیح داد: قطعا نشانه‌های بازیگر با او همراه است و در نقش‌های بعدی او همراه می‌شود. اینکه الزاما بازیگر در هر فیلمی اسم و نشان خود را بر پرده سینما پاک کند، به بحث‌های مفصلی نیاز دارد. ولی به نظر من کم کم باید درباره خرافات و تشخیص خرافات صحبت کنیم.

آناهیتا افشار بیان کرد: براساس متنی که می‌خوانم نقش خود را انتخاب می‌کنم و زمانی که فیلمنامه «آنتیک» را خواندم آن را دوست داشتم و در آن بازی کردم.

پژمان جمشیدی درباره نقش خود توضیح داد: هر فیلمی که می‌آید من بازی می‌کنم. خیلی در این حوزه آدم باسوادی نیستم ولی احساس کردم چون درباره خرافات و اعتقادات است، فیلم خوبی‌ست و در این اثر بازی کردم.

بابایی درباره تولید در ژانر کمدی توضیح داد: اینکه موج کمدی سازی راه افتاده دلیل انتخاب من نبوده است. ما قصه ای داشتیم که می‌توانستیم در ظرف کمدی بریزیم تا به عینیت دربیاید. هرچند که مخاطب سینمای ما در این روزگار میل بیشتری به کمدی دارد. ما تلاش کردیم خلاف جریان مد سینما شنا کنیم. ولی بله، مولفه‌هایی برای فروش وجود دارد و ما به دنبال مخاطب گسترده بودیم و به درستی از مولفه‌های آن استفاده کردیم.

هادی نائیجی مطرح کرد: فیلم مصلحت را دیدم و حتما از آن تاثیر گرفته‌ام. ذهن هر فیلمسازی در معرض انواع و اقسام فیلم ها قرار می گیرد و مستقیم یا غیر مستقیم آن ها را در ذهن می‌گذراند ولی ما برای این فیلم از هیچ چیزی مستقیم برداشت نکرده‌ایم.

وی ادامه داد: نباید به مناسبت یک فیلم به کسی برچسب بزنیم. چه اصراری وجود دارد که با چنین الفاظ و عناوینی با یکدیگر صحبت کنیم و به همدیگر تهمت بزنیم؟ فیلم روایت تاسیس خرافی بخشی از دین است که ما نیز خواسته یا ناخواسته با آن ها درگیر بوده ایم.

امیر نوروزی دیگر بازیگر فیلم بیان کرد: فیلم در بستر کمدی است ولی کاراکتر اصلا شبیه به فیلم مصلحت نیست. فیلمنامه بسیار خوبی بود و از حضور در این فیلم بسیار خوشحال هستم.

نائیجی بیان کرد: تصور اولیه ما برای تولید این فیلم حضور در فجر نبود و فیلم برای اکران حتما بازبینی می‌شود

محمود بابایی درباره جریان شکایت اوقاف توضیح داد: درباره اخیرا چند رسانه گفته اند که اوقاف از فیلم شکایت کرده است و اصلا چنین چیزی وجود ندارد. این شیطنت‌های برخی رسانه‌ها است. وکلای ما جدی پیگیری خواهند کرد.

وی افزود: طبق قانون، قانون‌گذار این حق را برای همه قائل شده که از هر کسی که می‌خواهد شکایت کند و بله بحث‌های حاشیه‌ای مطرح شده و وکیلان ما به جد پیگیر آن هستند.

غلامرضا نیکخواه بیان کرد: آقای نائیجی این نقش را به من پیشنهاد دادند و تقریبا نقشی بود که تجربه آن را نداشتم و در حد توان خود تلاش کردم تا این شخصیت را به خوبی پیش ببرم. کمدی در حال حاضر روی بورس است و اصلا چیز بدی نیست. اگر اقتصاد سینما بهبود پیدا کند اصلا بد نیست. این فیلم علاوه بر کمدی بودن، پیام و حرف دارد.

هادی نائیجی توضیح داد: ظاهرا فیلم در مرزی حرکت کرده که ما به مقدسات توهین کرده‌ایم، پس در ابتدا باید امر مقدس را تعریف کنیم. یکی از دلایل انتخاب اوائل انقلاب اقتضای داستان بود نه آنکه صرفا به خاطر کمدی شدن در دهه شصت روایت شود. کجای این فیلم ما نسبت به مقدس مسلم تردید ایجاد کرده‌ایم؟

آرمان فیاض فیلمبردار اثر مطرح کرد: افسوس میخورم که هرسال سوال‌های تخصصی کمتر شده و بیشتر به حاشیه‌ها پرداخته می‌شود.

بیژن بنفشه‌خواه گفت: صدای سالن بسیار بد بود، خواهشا رسیدگی کنید.

فرزین محدث در پایان مطرح کرد: از حضور در این فیلم بسیار خوشحال هستم. وقتی فیلمنامه‌ای نوشته می‌شود از جایی تایید می‌شود و کسی نمی‌تواند بگوید من مسلمان‌تر هستم. حداقل به جایی برسیم که بتوانیم با یکدیگر گفتگو کنیم.

نوشته از داستان شکایت‌ها تا بیان خرافات اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دختران کوچه غم» پیش از این با نام «مسیح پسر مریم» و در نسخه سینمایی تولید شده بود و پس از سه سال توقیف، بصورت سریال ارائه می‌شود.

امیر نوروزی، پانته‌آ پناهی‌ها، بهرام ابراهیمی، المیرا دهقانی، پاوان افسر، مهرداد ضیایی، حمید ابراهیمی، الهام شعبانی، مریم ماهور، گلنوش قهرمانی، منصور نصیری، نینل یعقوبی، محرم زینال‌زاده، مجتبی لاله زاری، یاسر ساغری و دریک تکدیان بازیگران این اثر هستند.

«دختران کوچه غم» به نویسندگی علی جعفرآبادی و امیر ابیلی محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که قصه‌ای متفاوت از دهه ۵۰ شمسی را روایت می‌کند.

دیگران عوامل این سریال عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی پورصمدی، تدوین: میثم مولایی، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، موسیقی: حبیب خزایی‌فر، صدابردار: محمود سماک باشی، طراحی و ترکیب صدا : امیرحسین قاسمی، جلوه‌های بصری: امیر ولی‌خانی، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح صحنه: محمدرضا شجاعی، طراح لباس: نیاز حمیدی، مدیر تولید: منصور غضنفری، دستیار اول کارگردان: محسن بهجت، مدیربرنامه ریزی : کاوه صباغ زاده، روابط‌عمومی: الهام عرشی‌زاده.

نوشته «دختران کوچه غم» به فیلم‌نت رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر نوروزی، غلامرضا نیکخواه، فرزین محدث، علی باقری، مجتبی شفیعی، هادی افتخارزاده، آرش نوذری، لادن ژافه‌وند ،یدالله شادمانی، رحمان باقریان و… با معرفی مهدی قربانی بازیگران اصلی هستند که در کنار پژمان جمشیدی، بیژن بنفشه‌خواه، ستاره پسیانی و آناهیتا افشار در «آنتیک» ایفای نقش کرده‌اند.

موضوع این کمدی سینمایی پیش از این در خبرها عنوان شده ‌بود و هم‌اکنون خلاصه داستان «آنتیک» این‌چنین روایت می‌شود؛ «انقلاب شده و کاسبی اِبی و وَلی، آنتیک بازهای قبل انقلاب کساد است اما درِ بازِ ضریح پر از پول یک امامزاده، مسیر زندگی‌شان را تغییر می‌دهد».

فیلم کمدی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی در دومین روز جشنواره، شنبه ۱۳ بهمن‌ماه سانس چهارم در سینمای اهالی رسانه در برج میلاد به نمایش در می‌آید.

نوشته اعلام فهرست بازیگران کمدی سینمایی «آنتیک» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی به نویسندگی علی جعفرآبادی و امیر ابیلی در سال ۱۴۰۰ برای حضور در چهلمین جشنواره فیلم فجر و اکران در سینماها آماده نمایش شده بود.

«مسیح پسر مریم» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که قصه‌ای متفاوت از دهه ۵۰ شمسی را روایت می‌کند.

امیر نوروزی، پانته‌آپناهی‌ها، بهرام ابراهیمی، المیرا دهقانی، پاوان افسر، مهرداد ضیایی، حمید ابراهیمی، گلنوش قهرمانی، منصور نصیری، الهام شعبانی، نینل یعقوبی، محرم زینال‌زاده، مجتبی لاله زاری، یاسر ساغری، مریم ماهور، دریک تکدیان بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«مسیح پسر مریم» اولین تجربه علی جعفرآبادی در مقام کارگردانی فیلم بلند سینمایی است که به زودی اکران خواهد شد.

نوشته فیلم «مسیح پسر مریم» مجوز نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جور لرزان و بی‌ثباتی هم این را می‌گوید که هر آن احتمال انجامش می‌رود.

دیالوگی بحران‌خیز که در پیوند با سلسله رفتارهای هیجانی بعدی این کاراکتر با بازی جاندار و قرص و محکم مهدی حسینی نیا، تماشاگر را مشتاق پیگیری سرنوشت او نگه می‌دارد. شخصیتی در محور ماجرا و وسط معرکه‌ای تلخ. با شمایل سرتق، عصبی و کله شقی که برآیندی از تمام نقش‌های پرتنش او طی این سالهاست و همین پیش‌زمینه ذهنی، در بیننده کوچک‌ترین شکی برای همراهی با او باقی نمی‌گذارد!

در این رهگذر، امیر قهرمانی پراگماتیست (عملگرا) است که چون از دل اکثریت همین جامعه برخاسته، بضاعت مالی چندانی ندارد و جزو طبقه فرودست محسوب می‌شود، در اغلب کنش و واکنش‌هایش لابد محق تشخیص داده می‌شود. تماشاگر، اتهام زنی، عنق بازی و داد و فریادهایش علیه اطرافیان را سنجیده ارزیابی می‌کند. برای حیثیت لطمه دیده او و سر درآوردن از ابعاد پنهان زندگی همسرش هاجر(بهاره افشاری)، اهمیت قائل است. موتور محرکه قصه هم همین قضیه حیثیتی است.

خیلی‌ها به دلیل مشابهت‌هایی، طوری با «پوست شیر» مقایسه‌اش می‌کنند که انگار اسپین‌آف آن سریال است و مجموع این موارد موجب شده ساخته سجاد پهلوان‌زاده، جزو محصولات پربیننده این روزها باشد.

*فیلمفارسیِ بزک شدۀ بی‌مکان و تیره روز

سریال «حیثیت گمشده» ابایی ندارد که یک فیلمفارسی عامه‌پسند تلقی شود. این را می‌توان از همان نام کلیشه‌ای و سرراستش دریافت که ارجاع به چنین چارچوب و محتوای آشنایی دارد. ضمن اینکه در روایت خود از ناموس‌پرستی، «انگیزه» ای مردانه می‌سازد تا تم انتقام را داغ نگه دارد و برای مدرن ساختن مضمون، به عنصر همیشه محبوب و کار راه انداز «تعلیق» هم پناه می‌برد. تعلیقی که زنده است به گره‌افکنی و گره‌گشایی‌های پی‌درپی تا ریتم از نفس نیفتد.

به‌ویژه که پیرنگ معمایی، در لابیرنتی از آدم‌های مختلف که به‌واسطه سرنخ‌های گوناگون پایشان به قصه باز می‌شود، در «حیثیت گمشده» تشدید شده تا این ژانر مهجور، دست سریال را در جلب مخاطب بگیرد!

لفظ فیلمفارسی اما اینجا لزوماً حکم «انگ» را برای سریال مذکور ندارد. صرفاً توصیفی برای مؤلفه اصلی مضمون آن است که تلاش شده با طراحی جزییات و ‌تعلیق‌های زنجیره‌ای، امروزی‌تر به نظر برسد. آدم‌هایش را از کلیشه سیاه‌وسفید تا مرز خاکستری امتداد داده و به زیر پوست شهری رخنه کرده که گویی زیبایی توریستی چندانی ندارد و در سیاهی غوطه ور است. در واقع تهران در «حیثیت گمشده» به عنوان جغرافیایی پر مخاطره و گرفتار کشمکش و فشارهای مدام تصویر شده که برای زنده ماندن در آن باید بی‌وقفه جنگید. این تیرگی در تصاویر پرکنتراست سریال هم لحاظ شده. در چنین اتمسفری، تفاوت سازی برای صرفاً فیلمفارسی نماندن، در کنار قصه‌پردازی غیر یکسویه و قابل حدس، به یاری «حیثیت گمشده» شتافته تا تماشاگران عمده خودش را پیدا کند.

از سویی کارگردان به نظر خیلی دلبسته این نیست و اصرار ندارد که درامش در پایتخت بگذرد. به عبارتی تهران اگرچه به کل فراموش نشده، اما در پس‌زمینه ایستاده! روایتی که آدمهایش، افکار و مناسباتشان، مهمتر از مکان رویدادهاست. حال آنکه زیرساختهای همین شهر، به عنوان اشلی از یک جامعه کلان‌تر است که آدم‌ها را به موقعیتهای فعلی شان کشانده.

گویی قصه امیر در جهانی می‌گذرد که در آن، اصول اخلاقی اولویت مهمی نیست. کارفرما، کارگرش را با وعده دروغ به مرخصی اجباری می‌فرستد و در بازگشت، او را اخراج می‌کند. داماد خانواده(امیر نوروزی) نظرباز و غیر متعهد است و ادبیاتش تحقیرآمیز و خردکننده. پدران (با بازی رحمان باقریان و نادر فلاح)، عموماً عنصری نامطلوب هستند که یا بابت بدهی، دخترشان را معامله می‌کنند و یا او را برای تهیه مواد مخدر به خیابان می‌فرستند. همسر(امیر) مهرورزی عمیقی به همسرش ندارد و جلب توجه او به چشمش نمی‌آید. پزشک (رسول با بازی مهدی زمین پرداز) با پروانه مطب باطل شده همچنان مشغول کار است! قانون، قهرمان قصه را چندان به رسمیت نمی‌شناسد و او را در راه کشف حقیقت، یاری نمی‌کند و چه بسا گاهی، در جایگاه متهم نیز بنشاند.

مصادیقی که در کنار برخی عناصر ساختاری، «حیثیت گمشده» را در نوسان میان یک فیلمفارسی غلیظ -و اگر اغراق نباشد- با آثاری که سایه‌ای از موج نو دارند، نگه می‌دارد.

*فرم شناسی کارگردانی که تدوین می‌داند

سجاد پهلوان‌زاده پیش از گام گذاشتن به وادی کارگردانی، تدوینگر بوده. کار فوق‌العاده او در «ایستاده در غبار» که برایش سیمرغ به ارمغان آورد، گویا در نوع نگاه اش در مقام کارگردان بشدت مؤثر بوده. شیوه‌ای از مستندنمایی درام یا به قول محمدحسین مهدویان، داکیودراما که چه در سریال قبلی پهلوان‌زاده، «سقوط» و چه همین دومی، رشد پیدا کرده.

«حیثیت گمشده» بسیار مدیون تدوینش است. همچنین پهلوان‌زاده را از آن دست کارگردانانی معرفی می‌کند که سر صحنه مونتاژ می‌کنند؛ هرچند تدوینگر کار شخص دیگری باشد. خود را گرفتار برداشتهای بلند و وضوح عمیق نکرده تا بتواند هم در انتخاب زوایای دید با دست باز عمل و هم حواس تماشاگر را معطوف کنش صحنه کند. کاتها ملیح، منظم و حساب شده هستند و تعمداً نمی‌خواهند اعصاب بیننده را بیشتر از التهاب جاری در قصه خط خطی کنند. از حرکات دوربین روی دست به اندازه استفاده شده و شاهد پرش‌های بی‌دلیل به قصد استرس‌زایی ساختگی، حتی در سکانس‌های درگیری نیستیم. در مواردی که تصویر می‌تواند متقاعدکننده باشد، دیالوگ نداریم. از جمله سکانس تعقیب خرده‌فروش‌ها در پارک از سوی امیر و رسول یا قبلتر از آن پرسه‌های قبل از خودکشی هاجر. کادرها اغلب متناسب با کادرِ به نسبت کوچک تلویزیون بسته شده و در کلوزآپ ها افراط صورت نگرفته تا دلزدگی ایجاد کند.

*تنهایی آدم‌ها و آدمهای تنها

«حیثیت گمشده» قصه تنهایی آدمها و آدمهای تنهاست. بر همین مبنا، بازیگران طوری گزینش و هدایت شده‌اند که این تنهایی را دامن بزند و ضمناً فضا، اسیر ستاره محوری نباشد.

اگر رفاقتی هم هست (امیر و اسماعیل)، شکننده و پنداری بر حسب موقعیت شکل گرفته.

مهدی حسینی نیا در نخستین نقش اصلی‌اش، بخوبی بار سنگین شرایط تحمیل شده بر کاراکتر را به دوش می‌کشد. اکت های بجایی دارد. با نگاه و در سکوت، احساسات و فردگرایی اش را به درستی منتقل می‌کند و فیزیکش در قابل‌باور شدن شخصیت تسلیم‌ناپذیر امیر تأثیر دارد. می‌داند موقع نسق کشیدن چطور عربده‌کشی کند و به طرف بتوپد و زمان درماندگی، نزار جلوه کند.

بهزاد خلج با وجود منفی بودن نقش، انتخاب دقیقی است. سیاهی ذاتی چنین شخصیتی، با امواج مثبت چهره سمپاتیک و ذهنیت تماشاگر از او، تعدیل می‌شود.

امیر نوروزی در نقش فرشاد، بورژوای نوکیسه‌ای که از خانواده محبت ندیده و آن را از زنان پیرامونش گدایی می‌کند، با وجود قلدرمنشی و زیاده‌خواهی، در موضع ضعف، زبون و حقیر است و کاراکتری را ارائه داده که کاستی‌هایش را پشت نقاب مال و مکنت، مخفی می‌کند.

مهدی زمین پرداز در نقش رسول یک مکمل دوست‌داشتنی است. طراحی شده تا هم به وقت نیاز، کمک دست امیر باشد و هم به دلیل علاقه قدیمی به هاجر، انگیزه‌اش برای روشن شدن قضیه، منطقی باشد.

الناز حبیبی در نقش تهمینه، نمادی از زنان گرفتار و توسری خور در چنبره خانواده و جامعه‌ای سنتی و چه بسا زن‌ستیز است که او را ابزار قرار داده. مقاومت شکست‌خورده تهمینه برای تغییر اوضاع و جدال با سرنوشت محتوم، در بازی حبیبی نمود کافی دارد.

*قواعد ژانر

نوشتم که «حیثیت گمشده» یک درام جنایی و معمایی است و به الگوهای تکرارشونده این ژانر پایبند. تکروی های جسارت‌آمیز و ریسکی کاراکتر اصلی امیر، شاید در دنیای واقعی خیلی دست‌یافتنی نباشند، اما در قلمروی قصه جواب می‌دهند. او سرزده به خانه تیمی موادفروش‌ها می‌زند و با آنان درگیر می‌شود، بدون آنکه آسیب خاصی ببیند. در مواجهه غیردوستانه با قاچاقچی متوسطی مثل اسماعیل (بهزاد خلج)، ناخواسته باب رفاقت را با او باز می‌کند. در ورود به مهمانی مشکوک اعیانی موفق عمل می‌کند و علی‌رغم زد و خورد، نجات می‌یابد.

تعلیق‌ها پیاپی می‌آیند و برای یافتن راه حل، پنهان‌کاری و طفره‌های آزاردهنده ای در کار نیست. احمد سلگی، نویسنده سریال به این قول هیچکاک که گفته «این ضروری است که مردم در جریان تمام حقایق داستان باشند؛ در غیر این صورت تعلیقی وجود ندارد» اعتقاد داشته و به فراخور، اطلاعات لازم را به اشتراک گذاشته.

در پایان هر قسمت پرونده هر آدم جدیدی بسته می‌شود تا در ادامه، سرنخ‌های بعدی دنبال شوند. نکته مهمی که جلوی سرخوردگی مخاطب و بی حوصلگی اش را می‌گیرد و در عین حال، او را تشنه نگه می‌دارد تا به خود وعده دهد به‌زودی پازل کامل شده را خواهد دید.

گره بعدی را همانی وسط می‌اندازد که خود گره‌گشای سرنخ قبلی بوده. تکنیکی که شاید پتانسیل آن را داشته باشد با کمی چرخش داستانی تا ابد ادامه بیابد. این قضیه البته در شیوه بررسی «حیثیت گمشده» با تعداد محدودی که پخش شده، هنوز جای اغماض دارد و شاید مصداق پیدا نکند. اما خب! نباید از یاد برد کاسه صبر مخاطب و ظرف چنین داستانی هم حدی دارد!

باید دید این ادویه جذاب، یعنی سلسله تعلیق‌های فعلاً قانع‌کننده، همراه با اوج و فرودهای طبیعی روایت، کجا به فرجام خواهد رسید و آیا در نهایت قانع‌کننده خواهد بود.

نوشته بر مدار تعلیق‌های زنجیره‌ای اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.