دنیای سینما و بازیگری در ایران و ختی در هالیوود مشحون است از بازیگران خلاقی که با فهم و درایت ذاتی و اکتسابی شان در قالب کاراکترهای فرعی نقشهایی ماندگار را در تاریخ سینما ثبت کرده اند.

از جمله می توان به بازیگری چون «داستین هافمن» اشاره کرد. برای مثال بازی او در نقش مکمل فیلم سینمایی کابوی نیمه شب یکی از ماندگارترین نفشهای مکمل تاریخ سینما را به خود اختصاص می دهد. او در این فیلم در کنار بازیگری چون جان وویت که نقش اول فیلم را بازی می کند ایفاگر کاراکتر «راتسو ریزو» است که بی خانمانی مسلول و معلول است و در فیلمنامه زیر سایه نقش اول قرار می گیرد اما هافمن آنقدر در این نقش خوش می درخشد که برای همیشه نام خود را بر فیلم کابوی نیمه شب ثبت می کند تا جایی که مخاطبان حتی پس از چند دهه با نام بردن از فیلم «کابوی نیمه شب» بیش از وویت کاراکتر او را به یاد می آورند.

یا بازیگری چون آنتونی کویین در کارنامه سینمایی خود بیشترین نقش مکمل و فرعی را ایفا کرده و در اغلب آنها نیز خوش درخشیده است.

یا به عنوان یک نمونه ایرانی می توان از رضا کیانیان نام برد که همواره پس از خواندن فیلمنامه هایی که به دستش رسیده نقشهایی غیر از آنچه کارگردان برای او انتخاب کرده را برگزیده است. نقشهایی که بعضا فرعی تر بوده اند اما او تشخیص داده که در آن نقش می تواند ایفاگر بازی متفاوتی باشد که تا آنزمان موفق به ایفای آن نبوده است.

اما متاسفانه برخی از بازیگران جوان و تازه کار سینمای ایران می انگارند شأن آنها فقط بازی در نقشهای اصلی و کاراکترهای جذاب است.

طبق خبرها به تازگی میلاد کى مرام پیش از فیلمبردارى یکی از سکانسها در یک فیلم اعلام مى کند حاضر نیست از یک بازیگر ناشناخته فحش و کتک بخورد و این سکانس را بازى نمى کند. تلاش هاى کارگردان و دیگر عوامل نتیجه نمى دهد و این سکانس فیلمبردارى نمى شود.

ماجرا از این قرار است که این بازیگر نورسیده سینما که در این فیلم نقش کوتاهى به عهده دارد و طبق قرار باید در دو سکانس بازى مى کرد. اولین سکانس بدون مشکل فیلمبردارى شد اما دومین سکانس که در آن کى مرام باید با یک بازیگر نه چندان شناخته شده درگیر مى شد مشکلاتى براى عوامل فیلم به وجود آورد.

حال کارگردان یا باید این سکانس ها را با یک بازیگر دیگر مى گرفت اما این کارگردان تصمیم جالبى گرفت و اعلام کرد همان یک سکانس فیلمبردارى شده را در فیلم قرار مى دهد و مسئولیت ناقص ماندن نقش به عهده کى مرام است.

باید تا زمان نمایش فیلم منتظر ماند و دید آیا کارگردان بر سر حرفش خواهد ماند یا به طور کلى بازى این بازیگر را از فیلم خذف مى کند.

پیش از این و قبل از انقلاب نیز بازیگران مطرح و قهرمانان فیلم هاى آن زمان حاضر به کتک خوردن از بازیگران ناشناخته و سیاهى لشکرها نبودند اما به نظر می رسید با گذشت دهه ها از دوران ناپختگی سینمای ایران حالا دیگر این هنر به این حد از بلوغ فکری رسیده تا شاهد چنین واکنشهایی از سوی بازیگرانش نباشد.

نوشته هنر بازیگری و نورسیده هایی که حاضر نیستند در سینما کتک بخورند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: در فیلم ها و سریال های بسیاری ایفای نقش کرده است و چند نسل با آثار او آشنا هستند. تا چند سال پیش با وجود دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان روحیه خود را حفظ کرده و در نقش‌هایی که به او سپرده می‌شد ایفای نقش می‌کرد. کتایون امیرابراهیمی که بازی‌ او در سریال‌های «بدون شرح» و «من یک مستاجرم» و حضورش در فیلم‌های سینمایی «یک ارتباط خانوادگی»، «ورود آقایان ممنوع» و یک اپیزود از فیلم سینمایی «طهران، تهران» را به خاطر داریم ، در این گفت و گو از شرایط این روزهایش می‌گوید.

مراحل درمان بیماری شما به کجا رسیده و از نظر جسمانی در چه شرایطی هستید؟

کتایون امیرابراهیمی: در حال حاضر که دچار سرماخوردگی هستم، اما در مورد بیماری سرطان باید بگویم که مراحل درمان طی شد، اما متاسفانه بلای دیگری سر من آوردند و آن هم عوارض بعد از شیمی درمانی سنگینی بود که دچار آن شدم و اکنون حدود ۴۰ درصد از مغز استخوانم از بین رفته است.

پس با این شرایط  قادر به حضور در آثار سینمایی و تلویزیونی هستید. اما چند وقت است شما را در تلویزیون و سینما نمی بینیم.

بله. از لحاظ جسمی که پیش از این هم مشکل نداشتم و بسیاری از کارهای اخیرم را با همین بیماری انجام دادم، اما حالا تمایلی برای بازی ندارم . هم نقش‌های ضعیفی پیشنهاد می شود که من دوست ندارم آنها را قبول کنم و هم اینکه از لحاظ مالی پیشنهاد قابل قبولی وجود ندارد، به همین دلیل ترجیح می دهم کار نکنم.

مشکلی بابت هزینه های درمان بوجود نیامده است ؟

مگر می شود مشکلی نباشد، اما به هر طریقی هزینه ها را فراهم کرده‌ام.

مسئولان و یا هنرمندان سینما و تلویزیون سراغی از وضعیت شما می گیرند؟

به هیچ عنوان. یک نفر از مسئولان حالم را نمی‎پرسد و هیچ کدام از اشخاصی که حتی با مریضی و طول دوره شیمی درمانی در کار آنها حضور داشتم، کاری برای من نکرده اند. انگار نه انگار که کسی به نام کتایون امیرابراهیمی در سینما  وجود داشته است. البته انتظاری از آنها نمی توان داشت.

شاید بسیاری از هنرمندان از شرایط این روزهای شما اطلاع کافی ندارند.

مگر امکان دارد با این همه اطلاع رسانی خبر نداشته باشند؟ همه آنهایی که در این مملکت زندگی می کنند ، حالی از من نمی پرسند. در حالی که از آنطرف آبهای ایران برای من آرزوی سلامتی می‌کنند. با این اوصاف دیگر دوست ندارم که حالم را بپرسند. از سینما دلزده شده‌ام و به امورات خودم مشغول هستم.

پس با این شرایط فیلم های سینمایی را هم دنبال نمی کنید؟

خیر. فیلم ها را هم نمی بینم و آنقدر به من بدی کرده اند و از دست برخی از تهیه کننده‌ها و کارگردانان دردسر کشیده ام که حوصله این سینما را ندارم.

پس در حال حاضر به کارهای عادی و روزمره خودتان می رسید و از سینما و بازیگری دور شدید؟

بله . دخترم در سفر است و من هم مطالعه می کنم و گاهی مطالبی می‌نویسم و خودم را سرگرم می کنم و با کسی هم مراوده ندارم.

با وجود دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان روحیه خوب و مثال زدنی دارید. این روحیه بسیار قابل تحسین است.

بله. من به بیماری سرطان مانند سرماخوردگی نگاه می کنم و با تمام عوارضی که پس از شیمی درمانی با آن مواجه شدم، اما هنوز با روحیه به زندگی خود ادامه می‌دهم و به امورات خودم می رسم.

نوشته سرطان برایم مانند سرماخوردگی است/ گویا کتایون امیرابراهیمی در سینما وجود نداشته است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: ابوالفضل پورعرب ستاره نام آشنای سینمای دهه ۷۰ معتقد است محبوبیت خود را از مردم دارد و زمانی که سوپراستار سینمای ایران بوده مردم بیش از رسانه‌ها قدرت داشته‌اند. این بازیگر بعد از سالها دوری از سینما به اهالی رسانه و مطبوعات روی خوش نشان داد تا شاید بتواند اثر شایعاتی که این مدت زندگی هنری را برایش تلخ کرد کمرنگ کند. حرف‌های او با سوره سینما خواندنی است.

بعد از بیماری و حتی زمان بهبودی جز در سریال «وضعیت سفید» هیچ فیلم و سریالی از شما ندیدیم. دلیل کم کاری‌تان چه بود؟ حتما شایعات به گوش تان می‌رسید.

ابوالفضل پورعرب: خودم نمی خواستم کار کنم چون شرایط به سمتی پیش رفت که میلی به کارکردن نداشتم . خیلی اذیتم کردند. بعد از عکسی که از من منتشر شد هیچکس به سرطان من اشاره نکرد هرجا می رفتم می گفتند ایدز دارد یا معتاد است و هزار حرف دیگر که در شان خودشان بود. در چنین شرایطی حاضر بودم اصلا نباشم.  خیلی وقت است که حال من خوب شده اما همه همان چهره تکیده و لاغر در ذهن شان مانده من به وزن  و شرایط جسمی سابقم برگشتم و زندگی ام خوشبختانه خوب پیش می رود. رسانه ها حتی زندگی شخصی بازیگران را هم جست و جو می کنند اما نسبت به برخی سینما گران هیچ آماری بروز نمی دهند درصورتی که همه به آنها انتقاد دارند . برای من حرف‌هایی که پشت سرم گفته می‌شود اهمیت ندارد آن زمان که کار می‌کردم و نیاز به حمایت داشتم کسی نبود، الان دیگر نه آنچنان کار می کنم و نه برایم حرف و حدیث همیت دارد.

حضور شما می توانست شرایط را بهتر کند و جلوی شایعات را بگیرد.چرا بازیگری را رها کردید؟

سرطان من خوش خیم بود و به خیر گذشت، اما من در این سه سال زجر یک سرطان بدخیم را کشیدم. این شایعات انقدر بد بود که به اندازه بیماری اذیت شدم، اما به هر حال  دعای مردم و کسانی که همیشه همراه من بودند باعث بهبودم شد.هیچ خبری از آنچه در دنیای مجازی و رسانه ها می گذشت ندارم و سمتش نمی روم . خوشبختانه بیمارستان و مدارک همه موجود است و این شایعه است که سندی ندارد. آن موقع هم سالم بودم بیماری ام انقدر حاد نبود که شایعه مرگم را همه جا پخش کنند. من نرفته بودم که برگردم مدتی مریض بودم و درحال مداوا، اما ترجیح دادم کمتر کار کنم و حتی رسیدم به جایی که می‌گفتم ای کاش از اول کار نمی کردم و امروز این حواشی دنبالم نبود. صنف آهنگران بیشتر از ما به هم محبت دارند و خیلی از صنف های دیگر.

اما تصمیم گرفتید که بازیگری را ادامه دهید؟

بله. حرفه من همین است. دو پیشنهاد کار دارم یک فیلم سینمایی به کارگردانی آرش سجادی که درباره یک راننده اتبوس است و در یک سریال هم با آرش معیریان همکاری می‌کنم.

شما به عنوان ستاره سینمای دهه هفتاد، سوپراستارهای امروز را چطور می‌بیند؟

آنها هم جان می کنند تا به ستاره شدن برسند. در این مملکت به جایی و جایگاهی رسیدن خیلی سخت است چون مواردی ملاک شده که اصل و ویژگی کار نیست و اغلب با حاشیه ترکیب می شود. زمانی که نسب ما وارد حرفه بازیگری شد، همه زندگی‌مان بررسی می شد. از وضعیت ازدواج و تاهل تا شغلی که قبلا داشتیم. حتی یکبار جلوی دوربین گفتم مرسی، گفتند مرسی فرانسوی و غیر قابل پخش است. الان ورود به سینما خیلی راحت شده و از طرفی معیارها با زمان ما تفاوت کرده است. جوانان علاقمند بازیگری امروز تعدادشان زیاد است و به همان نسبت باید زحمت بیشتری بکشند.

ابوالفضل پورعرب بعد از دو دهه فعالیت با چه ویژگی هایی خود را در اذهان ثبت کرده؟ چرا ستاره‌های سینما امروز که می‌آیند فردا نامشان در خاطر کسی نمی‌ماند؟

اگر اسم من بعد از دو دهه هنوز در خاطرات مانده به این دلیل است که بازیگران جوان آن زمان آنقدر نبودند که رقابت زیاد باشد. ما جوانانی که با پشتکار سینما را دنبال می‌کردیم کمتر از این سال‌ها بودیم. در واقع مردم چاره ای جز دیدن ما نداشتند (می‌خندد) اما الان بازیگران جوان زیاد شده‌اند. من اعتقادی به شهرت ندارم و به نظرم امتیاز نیست. گاهی از مردم خجالت می‌کشم که این همه ابراز محبت می کنند. آن زمان قدرت رسانه این اندازه نبود. این مردم بودند که ما را بزرگ کردند به همین خاطر است که می گویم هرچه دارم از مردم است. جوانان امروز باید این را درک کنند که اگر بعضی بازیگران نسل من عینک می‌زنیم تا مردم مارا نشناسند به این دلیل است که نمی‌توانیم جوابگوی همه باشیم و این شرمنده مان می‌کند، نه اینکه مغرور شدیم و می‌خواهیم فخر بفروشیم.

در انتخاب نقش‌ها بر چه نکاتی تاکید داشتید؟ معیارهایتان هنوز همان است؟

به طور کل در انتخاب فیلم‌هایم به کسی باج نمی‌دهم و هر نقشی بازی نمی کنم.  زد و خورد را دوست ندارم و در نقش‌هایم هیچ‌وقت کتک کاری نکردم، اگر دیالوگم حرف بدی داشته به شرط حذف آن بازی کردم. اعتقاد دارم خانواده های ایرانی به سینما می آیند و باید حرمتشان را نگه داشت. در رابطه با فیلمنامه ‌های امروز نظرات متفاوت است و نظر شخصی من این است که برای حضور در یک نقش همه بی‌ادبی‌ها و بی اخلاقی‌‌های یک فیلمنامه را حذف می‌کنم.

نوشته عینک می‌زنم شرمنده مردم نباشم/ هرگز حمایت نشدم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر سینما و تلوزیون در رابطه با جدیدترین فعالیت‌های خود به سوره سینما گفت: همیشه در کنار بازیگری به طراحی مد و لباس علاقمند بودم به همین خاطر تصمیم گرفتم این رشته را به صورت حرفه ای دنبال کنم و در کلاس‌های جهاد دانشگاهی شرکت کردم و امیدوارم بتوانم در مقاطع تحصیلی بالاتر ادامه دهم.

وی افزود: بیش از یک سال است که هیچ فعالیتی در عرصه بازیگری نداشتم، فیلمنامه‌ها اصلا باب سلیقه من نیستند. کارهای پیشنهادی خوبی هم که در این مدت داشتم متاسفانه یا به خاطر مشکلات مالی پروژه لغو شد یا سر دستمزد به توافق نرسیدیم. بعضی فیلمسازان رقم پیشنهادیشان با ۶ سال پیش تفاوتی نکرده است. گاهی یک نقش انقدر خوب است که مسایل مالی اهمیتی ندارد اما گاهی رقم آنقدر پایین است من که همیشه دررابطه با مسایل مالی حساسیتی ندارم گله‌مند می‌شوم.

بازیگر فیلم «زمانی برای دوست داشتن» گفت: امیدوارم اوضاع فرهنگ و هنر ما سامان یابد با تغییر و تحولی که در این حوزه پیش آمد همه امیدوار بودیم شرایط بهتر شود اما رفته رفته نه تنها تغییری حاصل نشد انگار عکس آن درحال وقوع است. این روزها خودم را به کلاس‌های مد و طراحی لباس سرگرم کرده ام نه برای اینکه از بازیگری کناره بگیرم بلکه باعث شود تا این بیکاری یادم برود و به خاطر نبود شرایط بازیگری گرفتار شرایط بدتر نشوم.

نگین صدق گویا در فیلم‌های سینمایی «ابراهیم خلیل الله»، «انتخاب»، «رای باز»، «زن امروز» و … بازی کرده است.

نوشته نگین صدق گویا و یک حرفه تازه/ کیفیت فیلمنامه‌ها پایین است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، محمد کارت: اکبر عبدی در زمان ورودش به بازیگری پدیده‌ای جذاب بود. با وجود فرازو نشیب‌ در کارنامه‌اش او همچنان یک پدیده است. این بازیگر نقش‌های زیادی که شاید در شمایل کلی فیلمنامه تیپ بوده‌اند، را با تبحر ذاتی خود به شخصیت‌هایی ماندگار در سینمای ایران تبدیل کرده است. مبنای بازیگری باورپذیری است. گاهی برخی بازیگران تنها در نقشی خاص باورپذیر و روان ظاهر می‌شوند، در همان نقش می‌مانند و کلیشه می‌شوند. اما اکبرعبدی در باورپذیری و ایفای نقش‌های متفاوت از هم، جادو می‌کند. دیگر عادت کرده‌ایم عبدی را در نقش‌های مختلف ببینیم. اما با کمی تامل درمی‌یابیم همه نقش حریف بودن، کاری به غایت سخت است. در طول تاریخ سینمای جهان نیز کمتر بازیگری توانسته در قالب‌های مختلف موفق باشد. گفتگویی که می‌خوانید درباره بازیگری، وضعیت سینمای ایران و نقش‌های تازه عبدی است. لحن شوخ و نگاه طناز او به جدی‌ترین مسائل را در همین مصاحبه هم می‌شود تشخیص داد. 

این روزها مشغول چه کاری هستید؟ 

اکبر عبدی: سر کاری نیستم. کمی استراحت می‌کنم و به کارهای شخصی‌ام می‌رسم.

مجموعه «شاهگوش» داوود میرباقری

 آخرین کارتان چه بود؟

مدتی پیش برنامه کاری‌ام شلوغ شده بود. سر سریال آقای صباغ‌زاده بودم، سرفیلم سینمایی «خوابزده‌ها» به کارگردانی آقای جیرانی بودم. در قسمتی از «بفرمایید شام»  به همراه آقای فیروز کریمی، رضا داود‌نژاد که به لطف خدا حالش بهتر شده و بیژن بنفشه‌خواه حضور داشتم. در «شاه‌گوش» با استاد میرباقری همکاری کردم، گمان می‌کنم این مجموعه مورد استقبال مردم قرار بگیرد. در این مجموعه نقش جالبی دارم. آقای اسکندری گریم پیر شده نقش آشپز «دلشدگان» را روی صورتم اجرا کرد. در «شاهگوش» نقش یک کله پز را دارم. نکته قابل توجه این بود که دختر کوچک آقای میرباقری فیلمنامه را می‌نوشت او قلمی قوی‌ دارد. اول فکر می‌کردیم این کیفیت قلم داوود است. اما بعد متوجه شدیم که اینطور نیست، واقعا او از پدرش ارث برده است.

ظاهرا نقشی متفاوت را در «خواب‌زده‌ها» بازی کردید. همین طور است؟

بله. در این فیلم نقش دو پیرزن را همزمان بازی می‌کنم. دو پیرزن که خواهر یکدیگرند. یکی پولدار و خارج رفته و دیگری فقیر و روستایی. این دو پیرزن خاله و مادر کاراکتری هستند که فرهاد اصلانی بازی کرده است. گمان نمی‌کنم در فیلم‌های آمریکایی هم بازیگری در یک فیلم، نقش دو پیرزن را همزمان بازی کرده باشد.

پیرزن ها شباهتی به نقش مادر در «خوابم می‌آد» نداشتند؟

تلاش کردم نداشته باشند. حتی خواهش کردم که آقای ایمان امیدواری که در «خوابم می‌آد» طراح گریم بود، در این فیلم هم من را گریم کند، این به اجرایی متفاوت کمک می‌کرد. او می‌دانست چطور گریم کند که شبیه به نقش مادر «خوابم می‌‎آد» نشوم. جالب است در «خواب‌زده‌ها» نقش طوری درآمده بود که فرهاد اصلانی می‌گفت وقتی می‌بینمت و با هم صحبت می‌کنیم شوکه می‌شوم.

«خوابم می آد» رضا عطاران

برای اجرای نقش‌های متفاوت چقدر گریم به کمک شما می‌آید؟ چقدر در بازیگری‌ روی گریم حساب می‌کنید؟

ببینید گاهی ۹۰ درصد این تفاوت را در زمان گریم پیدا می‌کنم. مثلا وقتی زیر دست استاد اسکندری گریم می‌شوم. نم نم با مشاوره ایشان صدا، میمیک، لهجه و مقدار آن را پیدا می‌کنم.  در طول زمان گریم خودم را در آینه می‌بینم و اتود می‌زنم. تا تیپ را به کاراکتر نزدیک کنم.

فیلمنامه «خواب‌زده‌ها» فضای خوبی برای در آوردن نقشی متفاوت به شما داد؟

فیلمنامه عجیب و غریبی نداشت. شاید در نگاه اول تکراری هم بود. فیلم بازیگر محور است و فرهاد اصلانی، خانم شقایق فراهانی و خانم ساره بیات که در «جدایی نادر از سیمین» خوش درخشیده، و صابر ابر نقش‌های متفاوت را بازی کردند و به نظرم برای مخاطب جذاب است. این بازیگران همه در تئاتر رشد کرده‌اند و جلوی دوربین هم قوی ظاهر می‌شوند.

چقدر بین بازیگران تئاتر و سینما که تا کنون با آنها همکاری کردید، به لحاظ کیفیت اجرا تفاوت حس کردید؟

بازیگری که صحنه تئاتر را تجربه کرده استخوان‌دار تر است. تئاتر کیفیت بازیگری را قوت می‌دهد. وقتی یک بازیگر روی صحنه تئاتر می‌رود و رو در وری تماشاگر قرار می‌گیرد حق اشتباه ندارد. در لحظه باید بهترین تصمیم را بگیرد. پس تئاتر به بازیگر قدرت تمرکز، بداهه‌گوی و تسلط بر نقش را می‌آموزد. بازیگران هالیوودی هم قدر تئاتر را می‌دانند و با اشتیاق روی صحنه می‌روند. تئاتر برای بازیگر مثل سرویس و تعمیر برای ماشین عمل می‌کند. بازیگر برای سرویس  و تعمیرخود به صحنه تئاتر احتیاج دارد.  بعضی از بازیگران سینمای ما  اسم تئاتر که می‌آید تنشان می‌لرزد.

زمان ثابت کرده بازیگرانی که در تئاتر رشد کرده‌اند در تاریخ سینما ماندگار شده اند.

بله همینطور است.

قبل از انقلاب رضا بیک ایمانوردی بازیگر سینما معروف شده بود به مرد هزار چهره. اما من فکر می‌کنم اگر ملاک  برای لقب مرد هزار چهره، اجرای نقش‌های متفاوت باشد، اکبر عبدی مرد هزارچهره سینمای ایران است.  نظرخودتان چیست؟

خدا بیامرزد مرحوم بیک را. او بازیگری مردمی و محبوب بود. من برای هنرمندان پیشکسوت احترام بسیاری قائلم. ما نمی‌توانیم منکر زحمات و تأثیر آنها در سینمای ایران  باشیم. هنرمندانی مانند استاد فردین، ملک مطیعی، وثوقی و… آنها بودند که چرخ سینما را به حرکت انداختند تا هم اکنون ما بتوانیم فعالیت کنیم. من واقعا واژه «فیلم فارسی» که برای پایمال کردن اجر آن بزرگواران مُد شده را نمی‌فهمم. مگر ما فیلم عربی بازی می‌کنیم؟ شاید در سینمای قبل از انقلاب عده‌ای ناکاربلد و سود‌جو برای جذب مخاطب  فیلم‌هایشان تنها در کافه و صحنه‌های بزن بزن خلاصه می‌شده، اما همان زمان فیلم‌های شاخصی تولید شده که ما هم اکنون به آنها می‌بالیم.

کاملا درست است. اما جواب سوال را ندادید. اکبر عبدی مرد هزار چهره سینما است؟

نه بابا. ما در یک چهره خودمان مانده‌ایم.

شکسته نفسی می‌کنید. اگر بخواهید لقبی را برای خودتان در سینما انتخاب کنید چه لقبی را انتخاب می‌کنید؟ مثل آقای بازیگر که به آقای انتظامی نسبت داده می‌شود.

تا وقتی که استاد انتظامی آقای بازیگر است من نوکر آن آقا هستم. جناب انتظامی به دلیل سواد، سابقه، سن و بزرگ‌منشی این لقب را گرفته‌اند. من افتخار این را دارم که در اولین فیلم سینمایی جدی‌ام «اجاره نشین‌ها» همبازی آقای انتظامی بودم. اولین تئاتری را هم که کارگردانی کردم به نام «اکبرآقا آکتور تئاتر» از دست ایشان تقدیر شدم. آقای انتظامی به همراه همسر بزرگوارشان چند دفعه به تماشای آن تئاتر آمدند. خلاصه لطف خدا و مردم  با من بوده که تاکنون توانسته‌ام ادامه بدهم.

همراه با نگار فروزنده در «اخراجیها»

طی چند سال اخیر فیلم هایی مثل «اخراجی‌ها»، «خوابم می‌آد»، «رسوایی» و این اواخر «جا ب جا» که شما در آنها حضور داشتید فروش قابل توجهی داشتند. اینکه اکبرعبدی همچنان تماشاگر را به سالن سینما می‌آورد در روحیه شما چه تأثیری دارد؟

لطف خداست. دست مردم را می‌بوسم. من وارد دهه چهل زندگی هنری‌ام شده‌ام. اینکه با گذشت زمان مردم هنوز من را قبول دارند لطف خدا و عنایت آنهاست.

شما معیارهای مشخص و کلیشه‌ای ورود به بازیگری اعم از چهره  و فیزیک، پول، پارتی، و یا تحصیلات آکادمیک در رشته بازیگری را برهم زدید. با ورود شما و بازیگران دیگری مثل شما به سینما، شمایل کلی و کیفیت بازیگری عوض شد. 

من از ۸ سالگی زحمت این کار را کشیده‌ام. به قولی خاک صحنه خوردم. این استمرار به علاوه شانس و شاید وجود کمی استعداد، باعث شد بتوانم وارد شوم و این حضور تداوم داشته باشد. بازیگری به عقیده من یک جوهره ذاتی می‌خواهد. کلاس و تحصیلات این جوهره را قوت می‌بخشند.  با کلاس بازیگری رفتن نمی‌توان حمید جبلی یا… شد. استعداد بازیگری با در کسی هست یا نیست.

بعضی می‌گویند که اکبر عبدی در همه مصاحبه‌های خود از پول صحبت می‌کند. چرا در بیشتر گفتگوهایتان بحث پول را پیش می‌کشید؟

البته الان شما پیش کشیدید (باخنده). ببینید گاهی تهیه‌کننده‌ها حتی جواب تلفن هم نمی‌دهند. شاید آن مصاحبه روزنه‌ای باشد تا بتوانی ابراز گله کنی. ما که بیشتر حق از خودمان نمی‌خواهیم. اگر یک فیلم ۷ میلیارد تومان بفروشد که نمی‌گوییم بیشتر از قرار دادمان به ما پول بدهید. ما فقط وقتی حق‌مان را نمی‌دهند از آن صحبت می‌کنیم.  مثلا همین فیلم «خواب‌زده‌ها» توافق کردیم که با اتمام فیلمبرداری تسویه حساب شود. اما تا حالا که حدود ۴ _۵ ماه از شروع فیلمبرداری می‌گذرد و کار تمام شده هنوز تسویه نکرده‌اند. آن زمان که آقای جیرانی در برنامه «هفت» بود می‌رفتیم آنجا از بد حسابی‌ها گله می‌کردیم. وای به روزی که بگندد نمک. حالا باید برویم از آقای جیرانی کجا گله کنیم؟

پیش آقای گبرلو!

نه واقعا اینطور است.  ما وقتی بد حسابی می‌بینیم از آن صحبت می‌کنیم.

«آدم برفی» داوود میرباقری

فروش قابل توجه فیلم‌هایی که شما در آنها حضور دارید، در تعیین دستمزدتان و بالارفتن آن برای پروژه بعدی، تأثیر گذار است؟

نه. سینمای ایران گاهی توان تغییر و بالا بردن دستمزد را ندارد. در سینمای آمریکا که یک فیلم به طور همزمان در ۳۴۰۰ سالن سینما در جهان اکران می‌شود مطمئنا فروش‌ها در دستمزد بازیگران تأثیر دارد. اما در سینمای ما که فکر می‌کنم تنها فیلمی که توانست ۱۶۰ سالن سینما را به طور همزمان داشت «آدم برفی» بود، فیلم‌ها بتوانند خرج خوشان را در بیاورند خیلی است.

جنس بازیگری خودتان را همسو با کدام یک از سیستم‌های  بازیگری مثل مِتُداکتینگ یا بازیگری استانیسلاوسکی و… می‌دانید؟

من متأسفانه سواد آکادمیک در بازیگری ندارم. رشته دیپلمم هم تراشکاری و فنی بوده است. یک سری کتاب درباره تئوری بازیگری در زمان جوانی که وقت بیشتری داشتم خوانده‌ام و سر صحنه تئاتر و سینما از دوستان یاد گرفته‌ام. اما به طور کلی سیستم من سیستم خودم است، مِتُدعبدی. اینطور که دوستان می‌گویند اگر من استعدادی دارم، ذاتی است و لطف خدا.

در خانواده‌تان کسی با این استعداد  وجود داشته،  که بتوانیم بگوییم استعداد شما یک اتفاق ارثی است؟

بله دایی‌ام. بچه حلال زاده به دایی‌اش می‌رود. خدارحمت کند دایی کوچکم آدم بامزه و عجیبی بود. به طوری که می‌توانسته همزمان که می‌خندد سریع گریه کند و اشک بریزد. مثلا وقتی یکبار در  شهرداری کارش گیر کرده بود، می‌زند زیر گریه و مسئولان کارش را سریع راه انداخته بودند، بعد که بیرون می‌آید می‌خندد و آنها هم متوجه می‌شوند.

جالب است. در سریال جدید مسعود ده نمکی«معراجی‌ها» که قرار است نسخه سینمایی هم داشته باشد. دعوت به کار نشدید؟

نه. اما شنیده‌ام که فیلمبرداری را شروع کرده‌اند.

پیش‌بینی‌تان چیست؟ به نظرتان بدون حضور شما فیلم مورد استقبال قرار می‌گیرد؟

انشالله که مورد استقبال قرار می‌گیرد. نمی‌توان گفت چون من بازی می‌کردم فیلمش می‌فروخته ، مطمئنا مخاطب مجموع زحمات را دوست دارد.

در سینما دوست دارید با کدام کارگردان کار کنید؟

من آرزومندم در کارنامه‌ام همکاری با استاد بهرام بیضایی هم باشد.  زمانی برای فیلم سینمایی «چه کسی رئیس را کشت» در خدمت ایشان بودم حتی ۵۰ دقیقه‌ای برای تست جلوی دوربین بازی کردم اما آن کار به سرانجام نرسید. بعدها خود آقای بیضایی گفتند بارها آن تست را نگاه کردم و دوستش داشتم. همکاری با استاد کیمیایی هم تا به حال اتفاق نیفتاده.

با اصغر فرهادی دوست دارید کار کنید؟

چه کسی دوست ندارد؟

فرج الله سلحشور.

چرا او هم دوست دارد. (می‌خندد).

همراه با زنده یاد علی حاتمی در «مادر»

وضعیت سینما در روزهای اخیر با مدیریت جدید را چطور ارزیابی می‌کنید؟

آقای ایوبی واقعا شروع خوبی داشته است. او با فراهم کردن مهمانی روز سینما و دعوت از همه طیف‌های سینمایی نشان داد که دنبال ایجاد همبستگی است و یارکشی نمی‌کند. بازکردن خانه سینما هم اتفاق خوبی بود. سینما نباید به این وری و آن وری تقسیم شود. مگر سینما چقدر است که بخواهیم تقسیم بندی‌اش کنیم. در درجه اول همه ایرانی هستیم در درجه دوم عضو خانواده سینما. واقعا باید فکر کرد در کل این کهکشان ما کجای کاریم و چقدریم که بخواهیم باهم خوب نباشیم؟ من از همین جا از حسین فرحبخش به خاطر آن مصاحبه که تیتر کرده بودند «به فرحبخش تسلیت می‌گویم» عذر خواهی می‌کنم. من با شوخی گفتم و در آخر مصاحبه هم گفتم که رفاقت و همبستگی نیاز سینمای امروز ما است.

 وضعیت سینما در دولت محمود‌ احمدی‌نژاد را چطور دیدید؟

ببینید احمدی نژاد که سینماگر نبود. افرادی که برای سینما به  او مشاوره می‌دادند و مدیر پیشنهاد می‌کردند بد عمل کردند. من واقعا نمی‌توانم ایرادی از او بگیرم. نه به خاطر اینکه به من سکه داده است. به این دلیل که مثلا وقتی مریض شدم به من زنگ زد و تلفنی صحبت کردیم و آقای مشایی هم به عیادتم آمد. یا وقتی مادرم مریض شده بود همسر آقای احمدی نژاد به عیادت مادرم آمد.

 در آخر نظرتان درباره مذاکره و ارتباط تلفنی  آقای روحانی  با  اوباما رئیس جمهور آمریکا چیست؟

اوباما آدم خسیسی است. حق هم دارد بنده خدا در آفریقا درس خوانده و تلاش کرده شده رئیس جمهور. پس قدر پولش را می‌داند. گذاشته آخرین لحظه که آقای روحانی قصد برگشت به ایران داشته به او زنگ زده است. ترسیده مجبور شود ۴۰-۵۰ نفر را ناهار دعوت کند و در کاخ سفید هم جا نباشد.

نوشته اوباما خسیس است!/ در بازیگری به متد عبدی پایبندم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ستاره بلادی: نوجوانان دهه شصتی «نیمرخ»، اولین و شاید هنوز هم بهترین برنامه نوجوان تلویزیون را به یاد می آورند، امیرحسین مدرس را به خوبی می شناسند و شاید اگر کمی بیشتر به عقب برگردیم، برنامه رادیویی «تا انتها حضور» هم که پنجشنبه‌ها از رادیو «ایران» با گویندگی او پخش می‌شد، می تواند به خوبی خاطره ها را قلقلک دهد و لبخند شیرینی را به لب بنشاند. این روزها اما مدرس را می توان در هر مدیومی دید. از خوانندگی تیتراژ سریال تا بازیگری و البته خواندن و انتشار آلبوم موسیقی هم که جای خود دارد و عرصه اجرا که اصلا خانه اول اوست.

نمی توان انکار کرد که ساحت هنر محدودیت پذیر نیست و نمی توان کسی را از ورود به هر شاخه آن منع کرد و چه بسا کسی توفیق تجربه صحیح انواع مختلف آن را داشته باشد، اما تاریخ ثابت کرده چهره های شاخص هر عرصه تنها در همان یک مورد فعالیت داشته اند. شاید امیرحسین مدرس به درخشیدن های همچون ماه فکر نمی کند و تنها خواسته  مثل یک ستاره دنباله دار سرتاسر آسمان هنر را دور بزند و همین که گاهی، ردی از خود بر جا باقی گذاشته باشد، او را کفایت کند. با او درباره تنوع کارنامه این روزهایش حرف زدیم تا بدانیم حدس مان درست بوده.

چرا اینقدر در تلویزیون کمرنگ شده اید؟

امیرحسین مدرس: دو دلیل دارد. یکی اینکه در این چند سال، غیر از چند برنامه شاخص مثل «مردم ایران سلام» که در اواخر پخش آن، یعنی نزدیک به یک سال آخر، اجرایش می کردم یا «پارک ملت»، بسیاری از برنامه های تلویزیونی بی‌مایه شدند و من هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم که خودم را در روند چنین برنامه هایی قرار بدهم. برنامه هایی که فقط آنتن را پر می‌کنند و هدفشان وقت گذرانی است. این برنامه ها نه به من به عنوان گوینده و مجری چیزی یاد می‌دهند و به تجربه ام اضافه می‌کند نه به آگاهی و دانش مخاطبم چیزی می‌افزاید. دلیل دوم این است که دیگر رادیو من را به عنوان یک نیرو و گوینده جذب کرده و در قانون رادیو گوینده‌ها حق اجرای تلویزیونی ندارند، مگر اینکه برای حضور گوینده‌ای به عنوان مجری در تلویزیون از طرف مدیران هماهنگی‌ صورت بگیرد.

 در چند سال اخیر بیشتر سرگرم بازیگری شدید. محض تنوع بود یا دلیل دیگری داشت؟

مدت هاست که اجرای تلویزیونی ندارم اما در عرصه بازیگری حضور دارم. فیلم و سریال از من زیاد پخش شده. مردم ما رادیو گوش می‌دهند و فعالیت من در حال حاضر بیشتر متمرکز به رادیو است.

با وجود اینکه شخصیت هنری شناخته شده‌ای هستید، زندگی هنری و حرفه ای کم حاشیه‌ای دارید. فکر می‌کنید چطور می‌شود از حواشی‌ که معمولا برای شخصیت های هنری و رسانه‌ای بوجود می‌ آید دوری کرد؟

من دنبال زندگی خودم هستم! تمام تمرکزم روی زندگی خودم است و کاری که دارم انجام می‌دهم. دنبال حاشیه نیستم.

بزرگترین اتفاقی که از زندگی شخصی شما به  رسانه‌ها و مطبوعات راه پیدا کرد، مسئله بیماری شما بود.

بله. دقیقا، آن هم خیلی مشهود بود. یعنی من در مدتی کوتاه به شدت وزن کم کردم. این برای همه عجیب بود و راجع به این سوال می‌کردند.

شما را قبل از مجریان  نسل جدید می شناختیم. اساسا شهرت برای مجریان به واسطه اینکه خودشان را به مردم نشان می دهند مقوله خاص تری نسبت به چهره های هنری دیگر یا ورزشی است. قبول دارید؟

خوشحالم به خاطر اینکه مورد احترام مردم هستم. آنان با من احساس بیگانگی نمی‌کنند. خیلی زود با جامعه ارتباط برقرار می‌کنم. مترو سوار می‌شوم. تاکسی سوار می‌شوم. اتوبوس سوار می‌شوم. در مجامع مختلف که مردم حضور دارند، مثل قهوه خانه‌ها، رستوران‌ها، ساندویچ فروشی‌ها، فروشگاه‌ها و مراکز خرید روزانه حضور دارم و بین مردم زندگی می‌کنم. از مردم فاصله نمی‌گیرم. خدا را شکر می‌کنم که مردم به من محبت دارند و از نزدیک با من ارتباط برقرار می‌کنند.

هیچ وقت به برنامه سازی فکر کردید؟

قبل از این برنامه زیاد ساختم ولی در این شرایط خیر. هر طرحی که می‌دهم می‌گویند در اولویت نیست. معلوم می‌شود اولویت رسانه همین برنامه های بی‌مایه ای‌ است که دارند می‌سازند. پس بگذارید بسازند. خودم را مسئول می‌دانم در مقابل مخاطب و وارد چنین فضایی نخواهم شد.

 در سال های دور، مجریان تلویزیون تا چه حد می توانستند لحن انتقادی داشته باشند؟

من  برنامه‌ای اجرا می‌کردم به نام «چراغ خاموش». یک برنامه زنده چالشی با رویه انتقادی که از شبکه یک پخش می‌شد. مهمان های این برنامه همه از رده‌های بالای مدیریتی در سراسر کشور بودند. از معاون وزیر و فرمانده نیروی انتظامی‌ تا مدیران کل و استانداران. در آن برنامه ادب رعایت می‌شد و انتقادهای تندی هم، به شیوه ای که گفته شد صورت می‌گرفت تا جایی که به تغییر برخی از این مدیران انجامید.

 نظر شما راجع به ستاره سازی چیست؟ خیلی از مجریان ما در بهترین ساعت های سال مثل لحظه تحویل سال یا دقیقه‌های افطار، برای ساعت ها اجرای زنده دارند و از چهره های نسبتا شناخته شده دعوت می کنند و این به نوعی ستاره سازی محسوب می‌شود.

ما برای اینکه مخاطبمان را جذب کنیم و آبروی رسانه حفظ بشود و ریزش مخاطب نداشته باشیم و آمار بیننده ها را بالا ببریم، مجبور می‌شویم که ستاره‌ها را دعوت کنیم و در قبالش هزینه های مالی بسیار زیادی بپردازیم. یک بازیگر مطرح، برای حضور چند دقیقه‌ای در لحظه سال تحویل، میلیون‌ها تومان پول می‌گیرد. این میلیون‌ها تومان می‌تواند خرج مفاهیم و غنای همان برنامه بشود که ما مجبور نشویم از این ابزار استفاده کنیم.

این برنامه ها مورد استقبال و پسند مخاطب تلویزیون قرار می‌گیرد؟

نه الزاما. موضوعات این‌ چنینی می‌توانند در قالب گزارش در کنار متن اصلی برنامه مطرح شوند. نه اینکه به این شیوه  از ابزار چهره یک بازیگر استفاده شود. برای اینکه مثلا ازیک چهره که حرف زدن عادی خودش را بلد نیست بپرسیم شما در لحظه تحویل سال چه حالی داری؟ خوب هرکسی یک حالی دارد! یا خانم شما چه غذایی درست می‌کند؟ چه غذایی دوست دارید؟ این سوال‌ها یعنی چه؟ به چه درد مردم می‌خورد!؟ من نمی‌دانم این چه جاذبه ای دارد. اگر بحث چهره مطرح است خوب عکس بازیگران را بردارید و نشان بدهید. از نظر من آدمی‌ باید میهمان باشد که بتواند راجع به موضوعی صحبت کند و اتفاقا به غنای برنامه کمک کند و چیزی به مخاطب اضافه کند.

این برمی‌گردد به بحث همیشگی بین عامه پسند بودن و غیر عامه پسند بودن. برنامه هایی که درباره شان حرف می‌زنیم خیلی عامه پسند هستند و این ویژگی یک برنامه رسانه‌ای محسوب می‌شود.

یکی از وظایف رسانه در همه جای دنیا این است که ذائقه مردم را تغییر بدهد. این تغییر در هر دو حالت ممکن است. رسانه می‌تواند ذائقه مخاطب را به پایین‌ترین درجه برساند یا اینکه کم کم شروع کند به ذائقه سازی و اعتلا و تربیت ذائقه مخاطب. آن زمان است که ما می‌توانیم بگوییم جامعه ما به لحاظ فرهنگی اعتلا پیدا کرده است. بازیگری که یک کتاب نمی‌خواند چرا باید بیاید بشیند در یک برنامه تلویزیونی؟ آن‌وقت می‌گوییم چرا سرانه مطالعه در کشور ما پایین است. این‌ها یک زنجیره به هم پیوسته است.

موجی که اخیرا در رسانه اتفاق افتاده و برنامه ها به سمت دعوت کردن از آدم‌های معمولی رفتند که تجربه خاصی در زندگی خود داشته اند، چه طوراست ؟

با دعوت کردن این نوع مهمان ها بر اساس این ویژگی که گفتید موافقم. این چیزی است که می‌تواند به دانش مردم اضافه کند. با شنیدن تجربه یک آدم و آشنایی با زندگی او کاملا موافقم.

مجری در یک برنامه مجری محور، چقدر حق دخالت در سیاست گذاری برنامه و تعیین اولویت‌ها را دارد؟

خیلی تاثیر دارد. به هر حال مجری و گوینده ویترین برنامه است. پشت این ویترین یک اتاق فکر قرار دارد که آن گروه‌ تحقیق، اهداف، گزارش ها و سرخط ها را تعیین می‌کنند و در اختیار مجری قرار می‌دهند و باقی ماجرا توانایی مجری است که باید برای کسب اطلاعات جدید در مورد موضوع و کشف مطالب تازه ای که دستش را در اجرا پر کند، تلاش داشته باشد.

 درحال حاضر برنامه‌های زیادی ساخته می‌شود که مجری و تهیه کننده یک نفرند.

این آفت رسانه است. چون مجری در این جایگاه یا باید حواسش به عوامل برنامه باشد یا به تایم گزارش‌ها، یا به اجرایش. اینها با هم تداخل پیدا می‌کنند.

 بهترین زوج هنری شما چه کسی بود؟

در موسیقی رضا عطاران. که سه کار با هم داشتیم. در اجرا هم طبیعتا حسین رفیعی بهترین پارتنر بوده برای من تا الان. در بازیگری هم خیلی بازیگر‌ها بودند که من لذت بردم از اینکه مقابل هم بودیم. مثل شهاب حسینی، خانم رویا تیموریان، سید مهرداد ضیایی، حسن پورشیرازی، مهدی هاشمی و خیلی از دوستان دیگر.

 در این طیف گسترده از نقش های منفی و مثبتی که داشتید، کدام یکی از شخصیت های داستانی که بازی کرید به شخصیت شما نزدیک ترند؟

شخصیت کمیسر شهیدی در «خاطرات مرد ناتمام» به من خیلی نزدیک است  و شخصیت سید مرتضی کاظمی‌ در تله فیلم «مسافر ارغوان» که یک روحانی بود.

 ازاینکه در فیلم «یوسف پیامبر» بازی کردید راضی اید؟

بله. با وجود تمام انتقادهای جدی‌ که به فیلمنامه و قصه دارم و با کارگردان مطرحش هم کرده ام، به لحاظ اینکه یک کار تاریخی مورد پسند مردم انجام دادم راضی‌ام. به قصه حضرت یوسف و در کل قرآن علاقمند هستم، قطعا اگر به آن زمان برگردم و پیشنهاد این نقش را بگیرم باز قبول می‌کنم.

تلویزیون ما  چقدر پتانسیل برنامه‌ها و اجراها و سریال‌های مذهبی را دارد؟

مهم نحوه اجرا و ارائه مفاهیم در برنامه‌های مذهبی است. ما در برنامه سازی مذهبی مشکل داریم. من در این سال‌هایی که برنامه مذهبی اجرا کردم سعی کردم از ظاهر سازی و سطحی نگری پرهیز کنم. با اینکه اعتقادات مذهبی محکم و سختی برای خودم دارم ولی اعتقاد شخصی من رسانه‌ای نیست و با این نوع ارائه مذهب در رسانه به شدت مخالفم. باید زبان روز را پیدا کنیم. اینکه منبر را در تلویزیون ببریم کار به شدت غلطی است. منبر یک رسانه جداست و تلوزیون یک رسانه جدا. هر کدام لوازم و ابراز و اقتضائات خود را دارد. باید از زبان روز و تکنیک‌های روز برای بیان هر مفهومی‌ استفاده کرد.

 در این مورد نمونه‌ای دارید؟

چیزی چشمگیر یادم نمی‌‌آید. اتفاقاتی افتاده ولی به سرعت تغییر کرده و به حالت قبل برگشته. خیلی برنامه برجسته مذهبی‌ یادم نیست که بگویم این درست است.

 چند سالی است گوینده‌های رادیو خیلی علاقمند به بازیگری یا اجرا شدند. مسئله حضور هنرمند‌های رادیویی در تلویزیون و برعکس را چطور ارزیابی می‌کنید؟

من فکر می‌کنم اگر کسی توانایی اجرا و گویندگی و بازیگری را دارد باید این کار را بکند. مجری‌ای که بتواند خوب بازی کند باید بیاید و بازی کند. بازیگری که بتواند خوب اجرا کند، باید بیاید و اجرا کند.

این باعث کم شدن تنوع هنرمند‌ها نمی‌شود ؟

در همه دنیا عرصه برای ورود و کسب تجربه برای آدم‌های مختلف باز است. البته به شرط توانایی.

 در ایران عرصه برای ورود به حوزه های هنری چقدر باز است؟

خیلی کم و این اشتباه است. البته معنای حرف من این نیست که هر کسی که دلش بخواهد تاکید می‌کنم، دلش بخواهد؛ بیاید و عرصه های مختلف هنری را تجربه کند.   شرط لازم توانایی است و این توانایی شاخه های مختلفی دارد. صرف اینکه یکی در جمع خانواده خوب لطیفه تعریف می‌کند معنیش این نیست که بازیگر باشد.یا کسی که مثلا خجالت نمی‌کشد اصلا دلیل خوبی نیست برای اینکه بازیگر خوبی باشد یا اجرای موفقی داشته باشد. خیلی چیزها هست که باید در یک نفر جمع بشود تا توانایی معنا پیدا کند.

برنامه‌های تلویزیونی ماهواره ثابت کردند که بیننده‌های ما، بی نهایت تشنه آموزش دیدن در زمینه‌های مختلف موسیقی هستند، چرا یک اتفاق آموزشی در تلویزیون به شکل یک مسابقه یا یک آکادمی‌ نمی‌‌افتد؟

مسئله خیلی ریشه‌ای تر از این حرف‌هاست. موسیقی در مملکت ما بخاطر احکام شرعی‌ که وجود دارد بلاتکلیف است. در مورد موسیقی بین خود صاحبنظران شرع هم اختلاف دریافت و نظر وجود دارد و ما در مورد حکم شرعی موسیقی به یک اجماع و یک اتفاق نظر نرسیده‌ایم. این بلاتکلیفی ترسی را بوجود می‌‌آورد. آن هم نه در بین مردم. فقط در بین مدیران. مردم موسیقی خوب را می‌شنوند، از آن لذت می‌برند و خروجی یک موسیقی خوب ، یک حال خوب است و پیشرفت اخلاقیات.

 بهترین دوست شما چه کسی بوده ؟ کسانی که اگر نبودند شما الان در این جایگاه نبودید.

در مقاطع مختلف دوستان خیلی خوبی داشتم  و نمی‌توانم یک نفر را نام ببرم. ولی باید یاد کنم از کسانی که خیلی از من بزرگتر هستند. در درجه اول از همه کتاب‌هایی که تا الان خواندم یاد می‌کنم و نویسندگان آنها. چه شعرا و نویسندگان کلاسیک و چه کسانی که در عصر حاضر آثاری منتشر کردند و من آنها را مطالعه کردم. اینها بهترین دوستان منند. دوستانی که شاید خیلی از آنها را ندیدم. در حوزه حرفه‌ام از خیلی از آدم‌ها باید نام ببرم. از مسعود فروتن که هنوز که هنوز است از او یاد می‌گیرم. از علیرضا رضا داد باید نام ببرم. علیرضا رضا داد کسی بود که در حوزه شعر من را تشویق کرد و در تلویزیون سمت‌های مختلفی داشت در زمان های مختلف و در حوزه اجرا و بازیگری خیلی من را تشویق کرد. از ساعد باقری در حوزه شعر. مرحوم قیصر امین پور. سید حسن حسینی. جواد محقق. به سید مهدی شجاعی در حوزه ادبیات و نگاه ادبی به مذهب و تفکر دینی مدیونم.از  دکتر علی‌اصغر حلبی که استاد دانشگاه و محقق هستند بسیار سپاسگزارم. از جلال رفیع خیلی ممنونم و همچنین از دوستان خوب دیگرم که فرصت ذکر نامشان نیست.

نوشته تلویزیون امروز، دیگر چیزی به من اضافه نمی‌کند/ خاطره خوش همکاری با عطاران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.