لوافی پور در رابطه با جدیدترین پروژه سینمایی خود به خبرنگار سوره سینما گفت: «دوشنبه دوست داشتنی»  یک درام شهری است، قصه ای که در یک روز اتفاق می‌افتد. این فیلم که در تهران فیلمبرداری می شود اردیبهشت آینده پیش تولید و خردادماه وارد مرحله تولید می‌شود.

این کارگردان نارضایتی از فروش «برلین ۷-» را نتیجه نه فقط یک عامل بلکه مجموعه ای از عوامل دانست و افزود: شرایط نمایش فیلم به گونه ای بود که حتی دوستان و نزدیکان هم متوجه اکران آن نشدند. ما در حد یک کاغذ A4 هم در سطح شهر تبلیغ نداشتیم . خوشحالم از اکران تمام فیلم هایی که امکان تبلیغات گسترده داشتند ولی نمی‌دانم چرا برای برلین این اتفاق نیفتاد. شرایط اکران خوب نبود هرچند از اول هم قرار نبود اتفاق میلیاردی رقم بخورد و ما هم منتظر فروش عجیب و غریبی برای آن نبودیم، اما این فیلم مخاطب خود را داشت که متاسفانه به خاطر نبود اطلاع رسانی صحیح مردمی که پیگیر اخبار سینما هستند هم در جریان اکران قرار نگرفتند.

این کارگردان اشاره کرد: اکران فیلم از ساخت آن کار سنگین‌تری است، هنگام تولید همه مجموعه راغب بودند که فیلم ساخته شود اما زمان اکران فقط من و یکی دو تا از دوستان بودیم که می‌خواستیم فیلم اکران شود و تمایلی از سایرین دیده نشد. من زمان«آرام باش و تا هفت بشمار» این تجربه تلخ اکران نشدن فیلم در ایران را داشتم و برایم سوال بود که چرا باید همه دنیا این فیلم را ببینند اما شرایط اکران برای مخاطب ایرانی فراهم نباشد. به همین دلیل دلم می‌خواست «برلین ۷-» حتما در ایران اکران شود و مخاطب ایرانی فیلم را ببیند.

وی افزود: این عبارت کلیشه ای که  «فیلم اگر خوب باشد حتما فروش خوبی هم خواهد داشت» صحت ندارد. فیلم خوب قطعا ماندگار است و بعد از سال‌ها اگر دیده شود هنوز جذابیت خاص خود را دارد اما آنچه فیلم را به گیشه مطلوب می‌رساند کیفیت کار نیست بلکه تبلیغ درستی است که باید برای آن صورت گیرد. فروش بحث تجارت است و مخاطب بحث ارتباط. وقتی فیلمی به عنوان کالای فرهنگی در بازار عرضه می‌شود همه به سودآوری فکر می کنند و فیلم بد پرفروش را به فیلم خوب کم فروش ترجیح می دهند. ذائقه مخاطب قابل پیش‌بینی نیست ما نباید برای مردم تصمیم بگیریم که چه فیلمی دوست دارند. هر کالای فرهنگی به اندازه خود ارزش دارد اگر خوب باشد می ماند، اما شکل عرضه آن هم مهم است. اکران، فروش و مخاطب یابی به نحوه ارائه بستگی دارد. این اتفاق در رابطه با فیلم‌های مستند پررنگ تر است. می‌گویند مستند مخاطب خاص و محدود دارد در صورتی که اگر فضای تبلیغاتی برای مستند وجود داشته باشد بسیاری از مردم عادی تمایل به دیدن مستند دارند.

کارگردان «آرام باشو تا هفت بشمار» افزود: بعضی از فیلم‌های به اصطلاح بفروش با سطحی ترین ذائقه مخاطب ارتباط برقرار می کند و این امکان بالا رفتن سطح سلیقه را از مخاطب می‌گیرد . به همین خاطر بسیاری از مردم این روزها از سینما فراری هستند چون سطح سلیقه شان بالاتر از فیلم‌هایی است که به عنوان تابلوی سینمای پرمخاطب به آنها عرضه می‌شود.

نوشته «دوشنبه دوست داشتنی» بهار ۹۳ کلید می‌خورد/ فیلم خوب حتما پرفروش نمی‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیامک پورشریف تهیه‌کننده فیلم سینمایی «برلین منفی هفت» به سوره سینما گفت: در پیش تولید یک فیلم مستند ۵۳ دقیقه‌ای هستم. این فیلم را برای یکی از کانال‌های تلویزیون آلمان می‌سازم و هیچ عوامل ایرانی ندارد. موضوع این مستند درباره نئونازی‌های آلمانی است.

وی درباره اکران عمومی فیلم «برلین منفی هفت» گفت: پاییز این فیلم را اکران می‌کنیم. البته بستگی دارد به اینکه چه زمانی را برای فیلم ما در نظر بگیرند. همه چیز دست ما نیست. آنونس و تیزر این فیلم برای اکران عمومی در حال ساخت است که متعاقبا اسم سازنده اعلام می‌شود.

فیلم سینمایی «برلین منفی هفت» اولین فیلم سینمایی رامتین لوافی‌پور است که مصطفی زمانی و مسعود رایگان بازیگران ایرانی آن هستند.

نوشته آنونس «برلین منفی هفت» ساخته می‌شود/ اکران در پاییز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نشست خبری فیلم سینمایی «برلین منفی ۷» با حضور رامتین لوافی کارگردان، سیامک پورشریف ، مصطفی زمانی و کارولین ایشوون،تهیه کننده و بازیگران فیلم به همراه جمعی از عوامل فیلم در سالن جنبی مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد. به گزارش خبرنگار سوره سینما  رامتین لوافی با شاره به داستان فیلم که روایتگر زندگی مهاجران جنگ زده به کشور آلمان است گفت: فیلم با نگاه به آدم‌هایی که موقعیت جنگ را تجربه کرده‌اند ساخته شد و تفاوت فرهنگ‌ها از جمله محور‌های داستان است.دغدغه جمعی باعث ساخت این فیلم شده و این فیلم یک اثر ضد جنگ است.

سیامک پورشریف تهیه‌کننده ادامه داد: من دفتری در آلمان دارم که در آن فیلم می‌سازم و  فیلم‌های ایرانی را در خارج از کشور تولید می‌کنم. پیش از «برلین منفی۷»فیلم سینمایی «چمدان» به کارگردانی مانی حقیقی را تهیه کردم.

وی افزود: این فیلم روایتگر وضعیت مهاجران است و آقای گوهری فیلمنامه‌نویس فیلم با تحقیقات گسترده‌ای که انجام دادند به فیلمنامه‌ای رسیدند که بخشی از قصه‌های آن برگرفته از واقعیت و بخشی ساختگی بود.  سرمایه‌گزار این فیلم بخش دولتی است و موضوع و ساخت آن مقبول سینمای ایران «برلین منفی ۷»از دید یک کارگردان ایرانی به مسائل جاری در عراق و آدم‌های آن جغرافیا می‌پردازد.

در ادامه این نشست مصطفی زمانی بازیگر این فیلم سینمایی ادامه داد: فیلم ازنگاه من داستان آدم‌هایی است که در جست و جوی امید هستند، «دوست داشتم یک تجربه بین‌المللی با بازیگران خارجی در کارنامه‌ام داشته باشم.ابتدا قرار بود بهروز فارسی صحبت کند.به خوبی انگلیسی حرف نمی‌زنم. ، اما یک هفته قبل از شروع فیلمبرداری زبان حرف زدن من در فیلم به انگلیسی تغییر کرد. از این تجربه راضی هستم و امیدوارم مخاطبان هم راضی باشند.
 
در ادامه پورشریف صحبت‌های کارولین ایشوون بازیگر آلمانی این فیلم سینمایی را ترجمه کرد، اما قبل از آن گفت: خانم ایشوون تئاتر خوانده است. او بعد از خواندن قصه از موضوع فیلم خوشش آمد و به جمع بازیگران فیلم اضافه شد،او راضی نمی شد بدون دختر و همسرش به ایران بیاید. او با مساعدت دبیر جشنواره با خانواده‌اش به ایران آمد و از دیدن کشورمان هنوز هم شوکه است.
 
در ادامه نشست کارولین ایشوون گفت: به آثار اصغر فرهادی علاقه دارم و فیلم‌های ایرانی را دنبال می‌کنم. پرداختن به مسائل انسانی اولین نکته‌ای بود که در فیلمنامه «برلین منفی ۷» با آن برخورد کردم و مرا جذب کرد.
 
در ادامه پورشریف در ادامه در پاسخ به سئوالیدر مور هزینه‌ای که صرف ساخت «برلین منفی ۷» شده گفت:این فیلم کار مشترک ایران و آلمان است. نوع فیلمسازی در اروپا بسیار متفاوت با ایران است. دستمزد بازیگران آلمانی به مراتب کمتر از بازیگران ایرانی بود.هزینه ساخت فیلم دو میلیارد تومان شده است.

در پایان فرشاد محمدی فیلمبردار فیلم گفت: این سومین کار من در خارج از کشور بود. شرایط کار ما خیلی خوب بود و با شرایط استاندارد اروپا کار کردیم. حداقل امکاناتی که من در اختیار داشتم بسیار بالاتر از ایران بود. فیلمبرداری ۴۶ جلسه طول کشید و طبق برنامه هم پیش رفتیم. ۱۲ ساعت مفید کار می‌کردیم کار بسیار لذت بخش بود.

نوشته «برلین منفی ۷» فیلمی ضد جنگ است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- امسال جشنواره فیلم فجر متعلق به فیلمساز‌های جوان است، با رامتین لوافی پور یکی از این فیلمسازها است که فیلمش را در کارگردان فیلم سینمایی «برلین ۷-» درباره حضور فیلمش در جشنواره فیلم فجر صحبت کردیم.

شما پیش از «برلین ۷-» یک فیلم سینمایی به اسم «آرام باش و تا هفت بشمار» را ساخته‌اید. چرا فیلم شما «برلین ۷-» در بخش فیلم اولی‌ها به نمایش در می‌آید؟

رامتین لوافی‌پور: زمانی این امکان وجود داشت که بدون پروانه ساخت فیلمی ساخته شود و بعد از ساخت، پروانه نمایش ‌گرفت. هر چند روال قانونی نبود ولی فیلم‌های زیادی به همین شکل ساخته شدند. من «آرام باش تا هفت بشمار» را بدون پروانه ساخت ساختم ولی بعد به جد گفته شد که فیلم‌های بدون پروانه ساخت نه تنها از محصولات سینمای ایران به شمار نمی‌آیند بلکه حتی پروانه نمایش خانگی هم دریافت نمی‌کنند. خیلی دوست داشتم فیلمم لااقل پروانه نمایش خانگی دریافت می‌کرد. و چون پروانه ساخت نداشت حتی هیئت انتخاب جشنواره فجر آن را ندید.

پس اگر فیلم قبلی‌تان جزء محصولات سینمای ایران به حساب نمی‌آید و حتی توسط هیئت انتخاب جشنواره دیده نشد پس حضور «برلین ۷-» در بخش مسابقه فیلم اولی‌ها طبیعی و منطقی است.

بله دقیقا همینطور است.

از روند شکل‌گیری «برلین ۷-» بگویید.

سیامک پورشریف فیلم قبلی من و برخی از فیلم‌های کوتاهم را دیده بود سیناپس «برلین -۷» را که محمدرضا گوهری نوشته بود به من داد و پیشنهاد ساخت یک فیلم بلند سینمایی بر اساس آن. با محمدرضا گوهری در یک همکاری صمیمانه روی فیلمنامه کار کردیم من نظراتم را میدادم و با هم بحث و گفتگو می‌کردیم و نهایتا به تولید رسیدیم.

چقدر در ابتدا به این فکر می‌کردید که دارید در گستره‌ای برون‌مرزی فیلم می‌سازید و فیلمتان مزیت بین‌المللی بودن دارد.

واقعا اصلا به این مسئله فکر نمی‌کردم.

اتفاق خوبی است چرا فکر نمی‌کردید؟

 بله، رسیدن به سطح بین‌المللی خیلی خوب است ولی من در ابتدا فیلمنامه را خیلی دوست داشتم و فیلمنامه باید در آلمان ساخته می‌شد. اگر از قصه فیلمنامه خوشم نمی‌آمد محال بود در بهترین شرایط فیلمبرداری و تولید، آن را بسازم. پس در وهله اول فیلمنامه مهم بود. من و همه همکارانم در این فیلم تلاش کردیم که فیلم با کیفیت بسازیم. روند ساخت فیلم چندان با تولید فیلم های ایرانی فرقی نداشت و مثلا بازیگر آمریکایی فیلم را از طریق یکی از دوستان کارگردان خارجی انتخاب کردم. چهره‌‌اش مناسب بود. چندان معروف نبود که دستمزد بالا از ما بخواهد. کارنامه کاری‌اش را دیدم، فیلمنامه را خواند و بسیار برای همکاری مشتاق شد. هیچکدام از عوامل با انگیزه مالی وارد این کار نشدند. تا آنجایی که می‌دانم، بازیگران خارجی هم کمتر از حد معمول دستمزد گرفتند و شرایط این نوع فیلم ها را می‌دانستند. برای همین تأکید می‌کنم این فیلم به لحاظ هزینه هیچ فرقی با تولید یک فیلم متوسط در ایران ندارد و تنها به خاطر تفاوت نرخ یورو و تومان هزینه بالاتری داشت.

مصطفی زمانی هم بدون انگیزه مالی در این فیلم حضور داشت؟ پیش از پذیرفتن فیلم شما مشغول بازی در «جیب بر خیابان جنوبی» بود و به یکباره به فیلم شما پیوست. دلیل این همکاری منهای انگیزه مالی چه بود؟

 من برای نقش مصطفی زمانی سه بازیگر ایرانی در رده سنی حدود ۳۲ سال در نظر داشتم که زمانی هم یکی از آنها بود. مدیر تولید با او تماس گرفت. به دفتر ما آمد. فیلمنامه را دوست داشت. طبیعتا من راجع به مباحث مالی با بازیگر صحبتی نمی‌کنم. تهیه‌کننده این مسئولیت را به عهده می‌گیرد. چالشی با زمانی نداشتیم. تهیه‌کننده و ایشان با هم به تفاهم رسیدند که همکاری شکل گرفت. در ضمن در آن زمان هیچ تعهدی نداشت.
.
شنیده‌ها حاکی از آن است که در جشنواره امسال رقابت در بخش فیلم اولی‌ها به سختی رقابت در مسابقه اصلی است. رقابت فیلمتان با دیگر فیلم‌ها را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟

من تا به حال در جشنواره داخلی شرکت نکرده‌ام ولی تجربه شرکت در جشنواره‌های بین‌المللی را دارم. اصولا لفظ رقابت را در سینما خیلی نمی‌پسندم. رقابت، آدم را یاد فوتبال می‌اندازد. طبیعتا فیلم‌ها و کارگردانان به مثابه تیم فوتبال نیستند. در داوری یک رأی می‌تواند یک فیلم را برگزیده کند و فیلم‌های دیگر را نه. اگر از این نگاه فاصله بگیریم می‌توانیم از دیدن همه فیلم‌ها لذت ببریم و من دوست دارم که بنشینم و فیلم‌های خوب جشنواره را با لذت تماشا کنم. خوشحالم که اینطور که شما می‌گویید فیلم‌های اول اینقدر با کیفیت هستند. امیدوارم همه فیلم‌ها و زحماتی که فیلمسازان کشیده‌اند در یک بستر مناسب دیده شوند و مورد ارزیابی قرار گیرند.
خوشحالید که در جشنواره فجر حضور دارید؟ دوست داشتید که «آرام باش و تا هفت بشمار» در جشنواره فجر دیده شود که این اتفاق نیفتاد.

 خوشحالم که تماشاگر ایرانی فیلمم را می‌بیند. منتظرم که بازخورد تماشاگران نسبت به فیلمم را ببینم. اگر مواجهه تماشاگر را با فیلمم نبینم استفاده لازم از بازخورد فیلم را نخواهم برد.
اگر منتقدان و تماشاگران فیلمتان را دوست نداشتند چطور با این مسئله برخورد می‌کنید؟

نقدها را به دقت می‌خوانم و می‌شنوم اگر منصفانه باشد.

فیلم شما را ضدجنگ خوانده‌اند. خودتان هم همین نظر را دارید؟

به هر حال فیلم در زیرمتن خود ضدجنگ است اما تمرکز اصلی بر روابط آدم‌ها در موقعیت مهاجرت است.

در فیلم‌های بعدی‌تان همین تم را دنبال خواهید کرد؟

فیلم بعدی‌ام نیز مضمون مهاجرت دارد. فیلم قبلی‌ام هم همینطور. نمی‌دانم. شاید موضوع مهاجرت در ناخودآگاه من ریشه دارد. به هر حال هر آدمی در زندگی‌اش به مهاجرت فکر کرده است.

همینطور ناخودآگاه، مضمون مهاجرت دارد تبدیل به تم اصلی فیلم‌هایتان می‌شود؟ باید فکری به حال خودآگاهش کنید.

(می‌خندد). نمی‌دانم چطور این اتفاق افتاده است.

شاید در طول تجربیاتتان به این رسیده‌اید که موقعیت مهاجرت بستر مناسبی برای نشان دادن روابط آدم‌هاست.

می‌تواند بهانه ای برای روایت باشد.

شما باید خیلی خوش‌شانس باشید که فیلم اولتان را با حمایت کامل تهیه‌کننده ساختید. بعضی‌ها با وجود استعداد حتی بعد از سال‌ها به چنین فرصتی دست پیدا نمی‌کنند.

وجود شانس و اقبال را نمی‌توان منکر شد. مگر می‌شود کسی بدون هیچ شانسی فیلم بسازد!!. اما سختی سال‌ها فیلم کوتاه، مستند و دیجیتال ساختن می‌تواند در رسیدن به چنین فرصتی دخیل باشد. همیشه فقط استعداد و تلاش کافی نیست هیچ وقت بدون شانس کاری از پیش نمی‌رود. ضمن اینکه تهیه‌کننده، حتما موفقیت فیلم قبلی من و جوایز متعددی که در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی کسب کرده است را در نظر گرفته و این موفقیت‌ها در تصمیمش برای انتخاب من مؤثر بوده است. من «آرام باش و تا هفت بشمار» را بدون سرمایه و کمک هیچ نهاد خاصی در شرایطی سخت و پیچیده ساختم و مشکلات نبود سرمایه و نداشتن تهیه‌کننده را تجربه کرده‌ام.

در شرایط فعلی و با این میزان تجربه‌های فیلمسازی فکر می‌کنید مخاطب خود را پیدا کرده‌اید؟

دوست دارم هیچوقت به مرحله‌ای نرسم که فکر کنم برای قشر خاص یا فلان مخاطب خاص فیلم می‌سازم. فیلم پس از ساخت یک موجود زنده است که با مخاطب خود وارد دیالوگ می‌شود و مخاطب خود را پیدا می‌کند. من مخاطب را انتخاب نمی‌کنم. این فیلم است که مخاطب را پیدا می‌کند. حتی در مرحله ساخت هم به فیلمنامه نگاه می‌کنم. ببینم خود فیلمنامه من را به کدام سمت می‌برد. تلاشی نمی‌کنم که تعمدا فیلمنامه را به سمتی ببرم که گروهی خاص را مخاطب قرار دهد.

در پایان اگر نکته‌ای دارید بفرمایید.

امیدوارم فیلم من فارغ از هر نوع حاشیه‌ای و فارغ از توجهات غیرمعمول به اینکه پروداکشن بین‌المللی داشته، مورد قضاوت و ارزیابی قرار بگیرد.

نوشته لوافی‌پور: هر آدمی در زندگی‌ به مهاجرت فکر کرده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.