وی ادامه داد: از طرف دیگر کیفیت کارگردانی حجت قاسم زاده اصل برایم آشکار بود. وی از باسوادترین و کاربلدترین کارگردانان تلویزیون ما هستند به همین جهت با اطمینان کافی همکاری را قبول کردم و مطمئنم سریال با کیفیتی به مخاطب ارائه می‌دهیم.

بازیگر فیلم سینمایی «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» با اشاره به اینکه این شانس را داشتم که همواره در کارهایم با گروه حرفه‌ای همکاری کنم ادامه داد: برایم ملاک پذیرش نقش‌ها دیده شدن صرف نیست. تلاش می‌کنم کار خوب به بیننده ارائه دهم. تمام این سالها سعی‌ام برای کار خوب بوده و شهرت و دیده شدن و پول اولویت من نبوده است و سعی می‌کنم قابل دفاع ارائه ‌دهم.

بازیگر فیلم «قاعده تصادف» افزود: متاسفانه باید بگویم که در سالهای گذشته به دلایل مختلف از جمله کمبود بودجه؛ کیفیت سریالهای تلویزیون افت چشمگیری پیدا کرده و به همین دلیل حاضر نیستم در هر کاری بازی کنم.

این بازیگر ادامه داد: با وجود آنکه حجم کار در سریال «تاریکی شب روشنایی روز» روی عوامل زیاد و با سختی فراوانی همراه است اما بهترین گروهی است که با آنها همکاری می‌کنم. حجت قاسم زاده اصل اصول و قواعد خاص خود را در طول کار دارد و حساسیتش هم بسیار بالاست.

سریال «تاریکی شب روشنایی روز» به کارگردانی حجت قاسم زاده اصل به احتمال فراوان بهمن از تلویزیون پخش می‌شود.

بهاران بنی احمدی علاوه بر بازیگری به تازگی کتابی از وی توسط نشر چشمه به چاپ رسیده تحت عنوان «چیزی به تابستان نمانده»که این کتاب کمتر از یک ماه انتشار به چاپ دوم رسیده است.

بنی احمدی داستان این کتاب را داستان همه ما ایرانیها می‌داند که با اتفاقات آن هر روز دست و پنجه نرم می‌کنیم.

نوشته بهاران بنی احمدی: سعی می‌کنم کار قابل دفاع ارائه دهم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهاران بنی احمدی به سوره سینما گفت: «آزادی مشروط» به کارگردانی حسین مهکام چند هفته ای است که کلید خورده است. ما تا امروز در لوکیشن های متعدد کار کرده‌ایم و در آینده این گوناگونی مکان ادامه دارد. فیلم به لحاظ تولیدی ویژه است، همانطور که داستان خاصی دارد. درام آن طوری طراحی شده که همه کاراکترها دارای اهمیت هستند. این فیلم در ردیف آثار اجتماعی قرار می‌گیرد و در نگاه اولیه درباره پسربچه‌ای است که اتفاقاتی برای او رخ می‌دهد.

بنی احمدی در پاسخ به این سوال که پس از موفقیت در فیلم بهنام بهزادی، همچنان گزیده کار بوده گفت: من یک تجربه عالی را پشت سر گذاشته بودم، چرا باید آن را با یک انتخاب ناصحیح خراب می‌کردم؟ در این مدت پیشنهادهای متعددی به من شد که اتفاقا پول خوبی هم داشت، اما تلاش کردم این مسیر ایجاد شده در محیط کاری ام را به درستی طی کنم. پیشنهاد بازی در اولین فیلم حسین مهکام را پذیرفتم، چون همه عوامل از دستیار اول و برنامه ریز گرفته تا تهیه‌کننده، فیلمبردار،کارگردان و دیگران به خوبی در کنار هم چیده شده بودند. گذشته از آن فیلمنامه بسیار خوبی پیش رویم گذاشته شد که من را به پذیرش نقش ترغیب کرد. در حال حاضر به جز فیلم «آزادی مشروط»، درگیر تمرین‌های یک نمایش هم هستم.

این بازیگر جوان درباره جشنواره امسال گفت: جشنواره سی و دوم می تواند آبستن اتفاقات خوبی برای سینما باشد. قرار است رقابت جالبی بین بزرگان سینما و جوان ترها وجود داشته باشد که همین موضوع اتفاق را جذاب تر می‌کند. امیدوارم همه آثار به آنچه حق شان است، دست پیدا کنند.

در «آزادی مشروط» هنگامه قاضیانی، رامبد جوان، علیرضا آقاخانی، حسین پاکدل، شاهرخ فروتنیان و محمد کارت بازی می‌کنند. فیلمبرداری این فیلم سینمایی تا اواخر سال ادامه خواهد داشت.

نوشته «آزادی مشروط» به سکوت پس از «قاعده تصادف» می‌ارزید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، هفته گذشته کنفرانسی با موضوع بررسی هنر فرانسه در دانشگاه سن دونی برگزار شد و بهاران بنی احمدی که خود از فارغ التحصیلان همین دانشگاه در رشته فلسفه است، به بررسی تطبیقی فلسفه آرتو و تئاتر ایرانی پرداخت و جنبه های مختلف تعزیه و آیین سنتی ایران را با دید جدیدی مورد بررسی قرار داد تا بخشی از فرهنگ ایرانی و سنتی ما برای فرانسوی ها بهتر معرفی شود. این مراسم با حضور دانشجویان و اساتید این دانشگاه برگزار شد.

بهاران بنی احمدی بازی در فیلم‌های سینمایی «قاعده تصادف» و «گس» را در کارنامه دارد.

نوشته «تعزیه و آیین سنتی ایران» در یک دانشگاه فرانسوی بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنی احمدی درباره فعالیت های هنری این روزهای خود به سوره سینما گفت: فستیوال آوینیون برای تئاتری ها چیزی شبیه فستیوال کن برای سینمایی هاست. این فستیوال پس از انجام آزمون ها و مصاحبه هایی عده معدودی از هنرمندان را برای شرکت در ورک شاپ‌هایی به فرانسه دعوت کرده و من نیز به زودی عازم هستم. البته آشنایی با زبان های انگلیسی و فرانسه نیز در این دعوت بی تاثیر نیست.

بهاران بنی احمدی با فیلم «قاعده تصادف» ساخته بهنام بهزادی به سینما معرفی شد و دستیاری کارگردان در فیلم «برلین منفی هفت» را نیز در کارنامه خود دارد. وی پیش از این یک کارگاه آموزشی تئاتر در لهستان نیز برگزار کرده است.

نوشته بهاران بنی‌احمدی برای شرکت در ورک شاپ آوینیون به فرانسه می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- کیانوش نژاد: بهنام بهزادی با فیلم «تنها دوباره زندگی می‌کنیم» به عنوان سینماگری خوش قریحه و جسور به سینمای ایران معرفی شد. «تنها …» به فیلمی محبوب تبدیل شد که بسیاری از منتقدان آن را ستودند. فیلم دوم این سینماگر در فضایی متفاوت با نخستین ساخته اش تصویری از زندگی این روزهای جوان‌ها است. «قاعده تصادف» در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر روی پرده رفت و مورد توجه قرار گرفت، توجه داوران به فیلم هم نوار موفقیت های این کارگردان را کامل کرد. بهزادی در این گفتگو با سایت سوره سینما درباره اکران فیلم و فضای آن صحبت کرد.

اینکه «قاعده تصادف» نوروز ۹۲ اکران شده برایتان راضی کننده است؟

بهنام بهزادی: ما تلاش کردیم که فیلم عید اکران بشود بنابراین از اینکه در نوروز ۹۲ اکران فیلممان اتفاق می افتد راضی هستیم.

فیلم شما سوژه اجتماعی را با نگاه به دغدغه های نسل جوان امروز مطرح کرده، چقدر برای پرداختن به سوژه و طرح این فیلمنامه زمان گذاشتید؟ و چقدر پایه شکل گیری درامتان جستجو میان روابط این نسل و معضلاتشان بوده است؟ 

برای چنین کاری نیاز داشتم آدم ها و کاراکترهای فیلمم را بشناسم، برای همین در چند مقطع تحقیقات منسجم و طبقه بندی شده ای کردم. یک سری پژوهش فکری کردم که مبنایش بر اساس ساختاری است که به نام بحث‌های گروهی و مصاحبه های چالشی مطرح است.پس با تعداد زیادی از جوان ها و والدین این مصاحبه ها و بحث ها را انجام دادم و با چند صد نفر از جوانان در دوره ای گپ زدم و از آن تحقیق خیلی گسترده ای کردم.بعد از آن در واقع زمان‌های مختلف را در فضای خانوادگی این نسل و روابط بین نسل جدید و فضای مجازی ای مثل اینترنت، شبکه های اجتماعی و محیط های با تجمیع بیشتر مثل دانشگاه گذراندم و به طور منسجم و مفصلی طی حدود هفت ماه در این زمینه تحقیقاتی انجام دادم.

فیلمتان از این لحاظ  موفق و جوان پسند است اما آیا می شود در نگاهی دیگر فیلم را تضاد نسل امروز و روابطشان با نگاه سنتی نسل قبل دانست؟ نمایش شکاف بین نسل ها ؟

در اینکه این شکاف وجود دارد که شکی نیست؛ این شکاف نه مربوط به الان و نه فقط مربوط به جامعه ماست، در واقع این شکاف و جدایی هم در طول تاریخ بوده است و هم در همه جوامع پیش آمده است. بخشی از این شکاف مربوط می شود به اطلاعات و آگاهی هایی که نسل جوان ما دارند و نسل پیشین فاقد آن هستند.

طبیعتا نسل جدید و امروز در معرض اطلاعات بیشتری است و نسبت به نسل قبل تر این موضوع عیان تر است.

شاید همین اطلاعات می تواند به شکل جهان بینی و زندگی نسل جدید تاثیر بگذارد و واقعیتش این است که بچه های این نسل در معرض اطلاعات بیشتری نسبت به والدینشان هستندولیکن اگر بخواهیم فیلم را اینگونه ببینیم نوعی تعبیر است؛ تعبیری که هر نویسنده و منتقدی می تواند داشته باشد ولی فیلم من به نظرم یک بازنمایی از آن چیزی است که می شود در تعریفی به روابط بین جوان ها دربین خودشان و والدینشان اشاره کرد.

و در بعضی از صحنه های فیلم بحث این شکاف به نفوذ نسل قدیم در تصمیم گیری های نسل جدید می رسد که در پی اش حس داشتن دنیای شخصی با علایق ذهنی در نسل جدید باعث یک مبارزه می شود، موافقید؟

ببینید من اگر قرار بود در مورد فیلم تبصره یا تکمله ای بزنم دیگر خود این فیلم و مفاهیمی که شما در مورد آن صحبت می کنید را نمی ساختم، به نظرم آنچه در مضمون فیلم هست در فیلم جاری است و باید کسانی که فیلم را می بینند استنباط خود را داشته باشند.برای من سخت است که بخواهم بگویم چه تفسیری از این فیلم  می شود انجام داد و چه تفسیری جایز نیست.برای اینکه بیننده اصولا خوانش خودش را دارد؛ نه من همراهش هستم که بگویم فلان تفسیر را نکن و نه همراهش هستم که بگویم اینگونه فیلم را ببین و این تفسیر را بکن و این تفسیر نزدیک تر به آن تفسیری است که من می خواستم داشته باشم برای همین اصولا باید به خوانش بیننده احترام گذاشت.

آیا در روند شکل گیری داستان، به فکر ادای دینی به تئاتر و معضلات اقشاری که در این حرفه کار می کنند هم بودید؟ یا نه صرفا فضای اقتضا شده برای خلق این درام این گونه جمع تئاتری را می طلبید؟  

به نظرم وجه تئاتر این فیلم محملی است برای اینکه به چیزهای دیگری بپردازیم.به هر حال فیلمی با این مختصات به محملی احتیاج دارد، محملی که می‌تواند یک گروه تفریحی، گروه موسیقی و یا هر چیز دیگری باشد.تنها نکته ای که برای من وجود داشت این بود که به هر حال خواه یا ناخواه علایق آدم در کارش پیدا می شود و به گمانم این اتفاق برای من هم افتاده است، علاقمندی ای که من به تئاتر دارم  در این ماجرا دخیل بوده و به هر حال جایی خودش را نشان داده است. هر چند که این اتفاق کاملا و خیلی برای ادای دین به تئاتر نباشد اما این علاقه به تئاتر در کار من تاثیر گذار بود  و در کارم هم آمد.

پلان سکانس بودن فیلمتان یکی از مواردی است که احتمالا فیلم شما را در مرحله تولید سخت تر کرده است، در موردش توضیح می دهید؟ و اینکه نقش این پلان سکانس در زیر متن فیلمتان چه چیزی است؟ آیا به نوعی القای زنده بودن همان فضای تئاتری در درام فیلم یا باور پذیری بیشتر تنش ها بین شخصیت ها و موقعیت ها یا ؟

ببینید تمام این مواردی که گفتید با هم وجود دارد؛ همه این ها بخشی از مفهوم بزرگتری است به نام فرم یک اثر که جدا از محتوای آن نیست.نکته خیلی مهمی این است که من در طول شکل گیری این کار از اولین لحظه هایی که این کار را نوشتم این موضوع را در ذهن داشتم و اولین نگارش های فیلمنامه من به همین صورت نوشته شده است.به نظرم روند فیلمنامه شکل دادن یک مجسمه است و من همیشه این را گفتم که ما یک بار فرم مجسمه و یک بار محتوایش را نمی سازیم بلکه همه اش را با هم می سازیم و در واقع آنچه که در ذهن من بود نیز همین است.

چقدر تمرین این پلان سکانس ها طول کشید؟

فکر می کنم ما حدود دو ماه تمرین کردیم و بعد از آن فیلمبردای کردیم.

برای انتخاب بازیگرانتان از ابتدا، همین تلفیق بازیگران چهره به علاوه بازیگران کم تر شناخته شده و به نوعی تازه کار مد نظرتان بود؟ و چه پروسه ای برای انتخاب بازیگر طی شد؟

ببینید مهم ترین اتفاقی که از روز اول افتاد این بود که برای انتخاب نقش ها هرکسی را که می دیدم، با هرکسی که صحبت می کردم، تست می گرفتم، اتودی می دیدم و … باید این باورپذیری برای خود من به وجود می آمد که این آدم می تواند فلان نقش را بر عهده بگیرد یا نه!بنابراین من صرفا دنبال کسانی بودم که بتوانند این باورپذیری را به خودم بدهند و تنها چیزی که برای من ملاک بود این بود که این احساس پذیرش در من به وجود بیاید و من امیدوار باشم که اتفاق خوبی در ادامه می افتد!

فکر می کنید در ژانر اجتماعی در مورد موضوعات نسل فعلی چقدر فقر فیلمنامه داریم؟ و چقدر لزوم نگارش بیشتر در این ژانر با این موضوع خاص که گستردگی هم دارد حس می شود؟

ببینید عرصه اجتماعی در روزگار ما عرصه ای است که به همان اندازه که در واقع نیاز است که به آن پرداخته شود به همان اندازه هم همواره با اما و اگرهای زیادی مواجه است، گمان می کنم که اگر دوستان و همکاران من این فرصت را پیدا بکنند تا از این اما و اگرها بگذرند قطعا ما نمودار خیلی خوبی از فیلم های ژانر اجتماعی خواهیم داشت و این برای همه ما چه برای سازندگان و چه برای مخاطبین بهتر خواهد بود.امیدوارم که این اتفاق بیفتد که ما بتوانیم با یک نگاه بازتر و با صبر بیشتری سینمای شریف اجتماعی ایران را که بازتاب دهنده شرایط موجود ما، فرصت‌ها و تهدیدها است بیشتر بها بدهیم و فیلم های ارزشمندی در این ژانر بسازیم.

آقای بهزادی در مورد اکران فیلمتان در سینماهای کمتر نسبت به باقی فیلم‌ها هم صحبت کنید، فیلمی که یکی از موفق‌ترین فیلم های جشنواره فجر بوده باید اینگونه اکران شود؟

سوال خوبی است که این روزها مکرر با آن مواجه‌ام. واقعا باید پاسخش را از مسئولان و دست‌اندرکاران پرسید. ظاهرا خود فیلم و همه این توجهات و جوایز کمترین اهمیتی برای دوستان ندارد. حتی بسیاری از دستگاه های مسئول و یا صاحب امکان برای اطلاع رسانی و تبلیغ کمترین توجهی به این فیلم نشان نداده اند و احتمالا آنها هستند که به رغم همه ادعا و هیاهویشان باید پاسخگوی این مسئله باشند. اگر باشند.

نوشته نهادی پاسخگوی بی‌مهری به «قاعده تصادف» نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- بهاران بنی احمدی یکی از بازیگران جوان «قعده تصادف» است، بازیگر جوانی که کارش در کنار گروه بازیگران فیلم دیده می شود و می توان امیدوار بود در سال های آینده جضوری موثر در سینمای ایران داشته باشد.  تعدادی از منتقدان بازی بهاران بنی احمدی را تحسین کردند.  او درباره حضورش در این فیلم با سوره سینما صحبت کرد.

چطور برای نقش پریسا در «قاعده تصادف» انتخاب شدید؟

بهاران بنی احمدی: پیش از «قاعده تصادف» قرار بود که در یکی از تله فیلم‌های بهنام بهزادی بازی کنم. ولی آن زمان به دلیل اینکه ایران نبودم نتوانستم با ایشان همکاری کنم تا اینکه برای «قاعده تصادف» از من دعوت کردند.

این اولین حضور شما در سینماست؟

بهتر است بگویم اولین حضور جدی من در سینماست.

پیش از این تئاتر کار می‌کردید؟

من تحصیل‌کرده تئاتر و در واقع بازیگر تئاتر هستم.

چقدر تجربه کار تئاتر به شما در اجرای درست فضای فیلم که درباره یک گروه تئاتر است کمک کرد؟

خیلی زیاد. من همیشه برای اجرای تئاتر در سفر بوده‌ام و این تجربه شخصی خیلی من را به فضای فیلم نزدیک می‌کرد. اشکان خطیبی هم تجربه اجرای تئاتر در خارج از کشور دارد که این تجربه‌ها با تسلطی که بهزادی روی فضای فیلم داشت ما در مسیر اجرای درست فضا و رئالیسم کار، کمک می‌کرد.

 پلان‌های طولانی در فیلم زیاد بود. لازمه بازیگری در این پلان‌ها تمرین زیاد است. از تمرینات بگویید.

در یک تایم طولانی قبل از فیلمبرداری همه گروه با هم تمرین می‌کردیم و در واقع بعد از اینکه همه چیز را فیکس کردیم وارد فیلمبرداری شدیم. حتی بداهه‌های بازیگران هم قبل از فیلمبرداری فیکس شده بود. و در فیلمبرداری چیزهایی که تمرین کرده بودیم را اجرا می‌کردیم.

 شخصیت پریسا که شما ایفاگر آن بودید در رابطه با پدرش صمیمی‌تر از بقیه عمل می‌کند و نوعی از آرامش و امنیت بین او و پدرش برقرار است. این طراحی قرار است نوعی پیام تربیتی را منتقل کند؟

از قصد اصلی آقای بهزادی در طراحی این شخصیت اطلاع ندارم ولی به هر حال همه این شخصیت‌ها از یک پیشینه تربیتی و خانوادگی متفاوت برخوردارند که بر اساس آن عمل می‌کنند. این پیشینه به هر کدام از آنها رنگ متفاوتی می‌بخشد. رابطه موفق پریسا با پدرش به خاطر اعتماد دو جانبه‌ای است که بین آنهاست. به خاطر ظرفیت پدر پریساست که می‌تواند همه چیز را با آرامش و اعتماد از زبان دخترش بشنود.

 فکر می‌کنید فیلمی با این مختصات برای مردمی که با تئاتر آشنایی ندارند می‌تواند جذاب باشد؟

معمولا سینما و تئاتر برای مردم جذاب است. کما اینکه در فیلم عنوان می‌شود که خیلی از شخصیت‌ها، رشته‌های دیگری را تحصیل کرده‌اند ولی علاقمند به تئاتر هستند. اما فیلم تنها درباره یک گروه تئاتری نیست بلکه درباره یک نسل و ارتباط این نسل با والدینش است. از این منظر قطعا می‌تواند مردم را با خود همراه کند و همه خود را در این شخصیت‌ها تا حدودی ببینند.

بهزادی در بازی گرفتن از بازیگران چطور عمل می‌کند؟

به یک شیوه منحصر به خودشان. فکر می‌کنم روش کار بهزادی با خیلی از کارگردانان فرق می‌کند. بنا را بر این می‌گذارند که هیچ بازیگری سعی در بازی کردن نداشته باشد. شاید به نظر ساده باشد ولی همه می‌دانیم که بازی نکردن جلوی دوربین سخت است. بهزادی تأکیدش بر بازی نکردن بود و می‌خواست که همه ما به خود کاراکتر تبدیل شویم. شخصیتی که بازی کردم گرچه از خودم دور بود ولی در راستای شیوه بازیگری مد نظر بهزادی کم کم به خود شخصیت تبدیل شدم.

جمعی که در فیلم می‌بینیم یک جمع صمیمی است. پشت دوربین هم همین صمیمیت بین شما برقرار شد؟

دقیقا. یک گروه خوب و صمیمی که وقتی خاطرات آن روزها را یادآوری می‌کنم، حسرت دوباره با هم بودن در من زنده می‌شود.

بعد از این فیلم برنامه‌تان برای بازیگری چیست؟

خب من بازیگر تئاتر هستم و در این زمینه کارم را ادامه می‌دهم ولی خیلی به مرزبندی بین بازیگری سینما و تئاتر اعتقاد ندارم. هر نقش خوبی که پیشنهاد شود بازی می‌کنم چه در تئاتر چه در سینما.

چیزی که با قاطعیت می‌توانید در مورد «قاعده تصادف» بگویید چیست؟

صداقت. فکر می‌کنم صداقتی که در «قاعده تصادف» جریان دارد برگ برنده این فیلم است.

نوشته صداقت برگ برنده «قاعده تصادف» است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.