بدخشانی اما فقط منحصر به سینمای جنگ  و امثال «دوئل» و «هیوا» نمی‌شود چراکه او به اندازه سینمای جنگ در فیلمبرداری فیلمهای تاریخی مانند «راه آبی ابریشم» تسلط دارد ضمن اینکه در ملودرامهای شهری مانند «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «مرد بارانی» و «کافه ستاره» هم تواناییهای خویش را نشان داده است. آثاری متعلق به سینمای جنایی-معمایی-اکشن نظیر «نگار»، «شب روباه» و «تله» نیز در کارنامه بدخشانی به چشم می‌خورد تا این فارغ التحصیل مدرسه عالی سینما و تلویزیون در شصت سالگی یکی از مهره های قابل اتکای حیطه پشت صحنه سینمای ایران باشد.

بهانه گفتگو با بهرام بدخشانی در چرایی کم کاری باتجربه های سینمای ایران بود و خیلی زود گفتگو به سمت یکی از معضلات این سالها که ورود بی ضابطه کارنابلدان و تولید محصولات فله‌ای است رفت.

*به عنوان فیلمبرداری تجربه‌گرا که مدیریت فیلمبرداری آثاری در گونه‌های مختلف را داشته‌اید کم شدن پیشنهادات در سالهای اخیر را احساس کرده‌اید؟

بهتر است بگوییم پیشنهاد باکیفیت کم شده است. هفته ای نیست که یکی دو فیلمنامه به دستم نرسد اما متأسفانه خواندن هیچ کدام از اینها به صفحه دوم هم نمی‌رسد و اگر فیلمنامه درگیرم نکند نمیتوانم ادامه اش دهم و چون دوست ندارم سینما را رفع تکلیف ببینم هیچ گاه به پیشنهاداتی که متن شان را دوست نداشته باشم پاسخ مثبت نمی دهم. دلیلی هم ندارد خودم را درگیر شرایطی کنم که بهش اعتقاد ندارم و در نهایت فقط اثری را به کارنامه ام اضافه کرده باشم.

*اینکه پیشنهاد باکیفیت کم شده یعنی آن که کیفیت سینما افت پیدا کرده یا سختگیری امثال شما در حفظ استانداردها افزایش پیدا کرده؟

ارتقای سینمای ایران از آنالوگ به دیجیتال که متأثر از یک جریان جهانی بوده موجب شده بسیاری از علاقمندان وارد کار تصویربرداری شوند و به لحاظ تکنیکی هم چون کار با ابزار دیجیتال سختی چندانی ندارد نام تصویربردار کنارشان بخورد اما نکته آنجاست که وقتی با یک اپراتور کار میکنید حداکثر کاری که انجام دهید جمع کردن محصول و نه تولید محصول سینمایی است! به جز این تازه کاران معمولا با دستمزدهایی کار می‌کنند که مطمئنا از سوی پیشکسوتان پذیرفته نمیشود نه اینکه دستمزد پیشکسوتان گران است. هرگز! دستمزد تازه کاران زیادی پایین است. در مقوله تولید هم معمولا حتی اگر سرمایه هنگفت داشته باشند باز بخش عمده اش برای بازیگران صرف میشود و وقتی به چینش پشت صحنه میرسند سعی زیادی دارند کمتر هزینه کنند.

پشت صحنه فیلم سینمایی «دوئل» به کارگردانی احمدرضا درویش

*…یعنی حتی اگر گردش مالی نجومی در پروژه هایی خاص وجود داشته باشد باز درصدی از آن به تصویربردار، صدابردار، تدوینگر و… نمی‌رسد؟؟

ببینید، اول که برخلاف برخی دوستان بنده وجود ارقام نجومی را کتمان نمیکنم.  پول و ارقام نجومی هست اما این ارقام نجومی هم وقتی می آید به پشت صحنه چیزی نمیرسد و بیشتر بازیگران هستند که از آن منتفع میشوند چون یک اصل مستعمل جا افتاده که بازیگران ویترین هستند و میتوان با حفظ آنها پروژه را حفظ کرد در صورتی که تا دلتان بخواهد مثال نقض داریم از این اصل و فیلمهایی که ده ها چهره مطرح داشته اند اما به خاطر کیفیت پایین تکنیکی مورد توجه قرار نگرفته اند. همین ماههای اخیر در سینمای ایران کمدیهای کیلویی زیادی ساخته شده و خیلی زود هم اکران شده اند. سطح کیفی اغلب آنها پایین است و نه نورپردازی درستی دارند و نه میزانسهای مناسبی؛ اغلب هم روشن و رنگ و وارنگ دیده میشوند! انگار که یک ماشین سری دوزی همه آنها را با یک شابلون تکثیر کرده! فکر میکنید چرا این اتفاق افتاده؟ به دلیل همان اصل مستعمل! اینکه چند بازیگر بیاور برایت بداهه پردازی کنند و تا میتوانی خرج آنها کن و بقیه عوامل را با حداقل دستمزد بچین!

*…حتی در کمدی سازی هم به سمت کمدی موقعیت یا کمدی پراکت نرفتیم و بیشتر شوخیهای کلامی است که کمدیها را شکل داده!

در کمدیهای این روزها فقط دیالوگ مطرح است؛ آن هم هرچه مبتذل تر باشد گویا بازار داغتری دارد!! اکثر کمدیهایی که خودم این اواخر دیدم سطح کیفی نازلی دارند و اصلا جرأت نمیکنی بگویی فیلم مدیر فیلمبرداری داشته!! چرا ما نتوانستیم در همین ژانر محبوب کمدی رشد کنیم؟؟؟ چون پشت صحنه را جدی نگرفتیم. محال است یک فیلمبردار باتجربه قابهای درست و اصولی برای سهل الوصول ترین سناریوها نسازد. در صورتی که با کمی منطق می توانستیم همین ژانر را هم چنان ارتقایی دهیم که محصولاتش را به عنوان نوعی کمدی حلال به کشورهای منطقه صادر کنیم اما از بخت بد، سانسور تصویری باعث شد به دامن اروتیسم گفتاری بیفتیم!

*پس می توانیم بگوییم که بخشی از مشکل کم کاری بزرگان ناشی از ساده انگاری منتج از دیجیتالیسم است؟

به سادگی نمیتوان چنین نتیجه ای گرفت چون کم کاری یا بیکاری بزرگان سینما فقط معطوف به پشت صحنه نمی‌شود. کم نداریم بازیگران بزرگی که مدتهاست حتی یک پیشنهاد هم نداشته اند. در یک دهه قبل سیاستی داشتیم با نام درهای باز که جوانان بیایند و وارد سینما شوند؛ سیاستی که خیلی هم خوب بود اما نیاز داشت به کنترل! اگر کنترلی در یک دهه قبلتر بود و صرفا افرادی می توانستند وارد شوند که به درد این کار بخورند قطعا دگردیسی سینمایمان منطقی تر می شد.

*درباره این دگردیسی بیشتر صحبت کنید.

اتفاقی که در سینمای ایران افتاد ورود بی حساب و کتاب جوانانی بود که ترجیح دادند بندها و گروههایی با حضور همنسلان خود درست کرده و کار را پیش ببرند. زمانی که ما جوان بودیم هم این گروه گرایی بود اما یک تفاوت داشت؛ در آن زمان سیاست گزاری به سمتی میرفت که کنار هر جوان لااقل یک نیروی مجرب هم باشد تا انتقال دانش صورت گیرد اما الان می بینید که از بازیگر تا کارگردان و تهیه کننده و فیلمبردار همه جوان و تازه کارند و حتی وقتی به اقتضای فیلمنامه نیاز دارند به بازیگر میانسال باز سراغ باتجربه نمیروند وترجیح میدهد نابازیگر بیاورند!! ورود بی کنترل یعنی همین که نتیجه اش هم شده تولید انبوهی از فیلمهای ضعیف یا با کیفیت متوسط بصری.

پشت صحنه فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» به کارگردانی رسول صدرعاملی

*آیا نمی شد با استفاده از صنوف مختلف سینما این ماجرا را کنترل کرد؟ آیا اصلا در فلسفه راه اندازی صنوف چنین چیزی بود؟

قرار بود این اتفاق بیفتد یعنی جوانی که میخواهد وارد حیطه فیلمبرداری شود از طریق صنف مربوطه اقدام کرده و از همین طریق باشد که رفته رفته وارد سینما شود اما مشکل اینجاست که برخی مدیومهای به جز سینما مانند شبکه نمایش خانگی یا تلویزیون به دلایل مختلف که باز اصلیترین اش نفع مادی است فقط وقتی به سراغ پیشکسوتان رفتند که میخواستند فاخرسازی کنند و جریان غالب را به تازه واردانی دادند که چون میخواستند وارد شوند بعضا حتی دستمزد هم نمی گرفتند! اینها کلی فیلم تولید کردند و حتی در برخی اداوار در جشنواره فجر هم برایشان بخش ایجاد شد. این را هم بگویم که صنوف به تنهایی نمیتوانستند عامل کنترل این روند باشند چون پروانه ساخت را در ارشاد صادر میکردند و صنوف فقط در آنجا نماینده داشتند!

*یعنی از طریق همان نمایندگان هم نمیشد اسباب کنترل را فراهم کرد؟

مدتها گذشت تا بالاخره این اتفاق افتاد و بالاخره مدیران سینما قانع شدند که در کنار نام تهیه کننده و کارگردان نام مدیر تولید و مدیر فیلمبرداری هم به هنگام دریافت پروانه ساخت قید شود تا بتوان کنترلی نسبی انجام داد بر ورود کم تجربگان. هرچند در همین سیکل هم بعضا با افرادی روبروییم که به ناگاه سر از مدیریت فیلمبرداری درمی‌آورند ولی به هر حال اینها از سوی صنف فیلمبرداران به رسمیت شناخته نمیشوند.

پشت صحنه فیلم سینمایی «نزدیک‌تر» به کارگردانی مصطفی احمدی

*با این اوصاف اینکه حالا حالاها شاهد کم کاری بزرگان پشت صحنه سینمای ایران باشیم بدیهی است.

کار برای بزرگان هست اما کاری که آنها را اقناع کند اندک است. زمانی بود که کنترل دقیقی بر همه فیلمنامه ها وجود داشت و صرفا محصولاتی خاص به تولید میرسید اما شرایط عوض شده و بخش عمده ای از سینمای این روزها کاملا متأثر از تجارت شده است آن هم تجارتی که کیفیت را فدای سود بیشتر کرده است. برخی بزرگان ما هم با این شرایط کنار آمده اند و هرازگاه نامشان را در چنین محصولاتی می بینیم ولی جریان غالب پیشکسوتان به سمت گزیده کاری رفته اند. فکر میکنم همین که کار بد را انجام ندهیم یعنی بزرگترین اثر را گذاشته ایم!!! درباره آینده هم زیاد منفی فکر نمیکنم چون بالاخره همان جوانانی که جولان میدهند هم جاهایی درمی یابند که بدون باتجربه ها نمیتوانند کاری از پیش ببرند. شما در نظر بگیر مگر امکان دارد با یک فیلمبردار تازه کار فیلم جنگی یا تاریخی بسازی؟؟ آنجاست که مجددا به سراغ نیروهای استخوان خردکرده می آیند و چاره ای ندارند که از تجربیات آنها استفاده کنند.

نوشته اگر فیلمنامه درگیرم نکند کار نمی‌کنم/ از ارقام نجومی به پشت صحنه سینما چیزی نمی‌رسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «ما به این ته سیگار رژ لبی مشکوکیم. اما این به ما کمکی نمی‌کنه!»

«نگار» اولین تجربه کارگردانی رامبد جوان در ژانر درام در سینماست که فیلمنامه آن بر اساس طرحی از جوان، توسط احسان گودرزی نوشته شده است.

در این فیلم نگار جواهریان، محمدرضا فروتن، مانی حقیقی، آتیلا پسیانی، افسانه بایگان، فریبا کامران، علیرضا شجاع نوری، اشکان خطیبی، علیرضا آقاخانی، محمود کریمی، ایلیا کیوان، ٰشایان کامروز، ٰعیسی حسینی ایفای نقش می‌کنند.

دیگر عوامل سازنده فیلم «نگار» عبارتند از: کارگردان و تهیه‌کننده: رامبد جوان، مدیر فیلمبرداری: بهرام بدخشانی، طراح گریم: سودابه خسروی، صدابردار: وحید مقدسی، طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: نگار نعمتی، تدوین: بهرام دهقان، آهنگساز: حامد ثابت، طراح بدلکاری: ارشا اقدسی، دستیار اول و برنامه‌ریز: مانفرد اسماعیلی، جلوه‌های ویژه میدانی: حمید رسولیان، جلوه‌های ویژه کامپیوتری: مرتضی و محسن نجفی، منشی صحنه: غزل رشیدی، مدیر تولید: شهرام زاهدی، عکاس: مریم تخت‌کشیان، مشاور رسانه‌ای: نازنین قنبری.

رامبد جوان پیش از این فیلم کمدی «ورود آقایان ممنوع!» را در مقام کارگردان ساخته است که با استقبال تماشاگران روبرو شد.

منبع: ایسنا

نوشته رامبد جوان با «نگار» به تهران رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمبردار «چه خوبه که برگشتی» درباره اکران این فیلم به سوره سینما گفت: دقیق نمی‌توانم بگویم استقبال از این فیلم چطور بوده. از تماشاگران حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای بازخوردهای منفی و مثبت دیدم.این فیلم نباید در این مقطع زمانی و همزمان با انتخابات اکران می‌شد. توجه مردم به سمت انتخابات و حواشی آن بود و در این مقطع فیلم‌ها نمی‌توانند توجه جلب کنند. در پاسخ به نقدهای منفی نسبت به این فیلم نه به عنوان یکی از عوامل سازنده آن بلکه به عنوان سینماگر باید بگویم که هر فیلمی را در نوع خودش باید دید و نقد کرد.

این فیلمبردار اضافه کرد: نباید انتظارعجیب و غریب از «چه خوبه که برگشتی» داشت. این فیلم یک کمدی مفرح است. مهرجویی دلش خواست و هوس کرد این فیلم را بسازد. ما نمی‌دانیم پس ذهن او چه گذشته است.

بدخشانی درباره پیشنهادهای جدیدش گفت: هیچ پیشنهاد تازه‌ای برای کار ندارم و در استراحت مطلق به سر می‌برم. با دوستان هم‌سلیقه‌ام که صحبت کرده‌ام می‌دانم آنها هم بیکارند. دوستان ارشاد سینما را به خواب فرو بردند. باید ببینیم وزیر ارشاد آینده در تغییر شرایط موجود چگونه عمل می‌کند.

بدخشانی درباره ویژگی‌های پیشنهادی برای وزیر ارشاد آینده گفت: خسته شدیم از بس که ویژگی‌ها را گفتیم و توضیح دادیم. قرار نیست وزیر ارشاد متخصص سینما، مطبوعات یا دیگر شاخه‌های فرهنگ و هنر باشد. معاونینی که انتخاب می‌کند باید آشنا به امور باشند. چیزی که در ۸ سال گذشته مطلقا شاهدش نبودیم گوش شنوا بود. گوش شنوا مهمترین ویژگی مدیران فرهنگی است که باید داشته باشند. تیتر یک روزنامه را دیدم که نوشته بود «امید باعث تقویت ریال شد». ما هم امید داریم و با امید به آینده نگاه می‌کنیم.

وی گفت: این دولت اصلاح‌طلب نیست. رییس جمهوری منتخب به این مسئله اشاره‌ای نکرده به هر حال من با تعریف رییس جمهوری و اصلاح‌طلب بودن کاری ندارم. فقط خوش‌بین هستم مثل خیلی از همکارانم. منتها این خوش‌بینی مراتب دارد. نباید آنقدر امیدوار بود که اگر اتفاق مثبتی نیفتاد دوباره همه مأیوس شویم. می‌توان امیدوار بود مدیران جدید فرهنگی دلسوز و کاربلد باشند.

بدخشانی اضافه کرد: به نظر می‌رسد مدیران سینما به اشتباه خود پی برده‌اند و در پی اصلاح هستند. اما آنقدرها هم خوش‌بین نیستم که بگویم بله یک زندگی دوباره در راه است.

نوشته بدخشانی: «چه خوبه که برگشتی» نباید همزمان با انتخابات اکران می‌شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- آبان عسکری: بهرام بدخشانی فیلمبردار سینما با اشاره به جایگاه پراهمیت کارگردانانی مثل داریوش مهرجویی عنوان تمام شدن برای نسل قدیم فیلمسازان را ناشایست دانست. وی در گفتگویی با سوره سینما درباره همکاری با این کارگردان صحبت کرد.

برای کار کردن با داریوش مهرجویی باید به دنبال انگیزه و ملاک بود یا اینکه نام مهرجویی برای پذیرفتن تجربه با او کافیست؟

بهرام بدخشانی: هر دو. هم نام مهرجویی به شدت انگیزه تجربه با او را ایجاد می‌کند و تا حدودی هم سناریو ملاک است. اما من در «بمانی» تجربه همکاری با مهرجویی را داشتم. تقریبا ۱۲ سال پیش. بعد از آن تماس‌هایی برای همکاری‌ مجدد از طرف ایشان داشتم اما متأسفانه گرفتار بودم. نمی‌توانم دقیقا توضیح بدهم برای همکاری با مهرجویی چه چیزهایی ملاک است. همکاری با او شرایط خاصی دارد که به شدت برای من جذاب و لذت‌بخش است.

شما با برخی نقدها که «چه خوبه برگشتی» را تجربه‌ای ناآشنا و یا ضعیف‌تر از سینمای مهرجویی خوانده‌اند موافقید؟ این تحلیل‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟       

من حدود دو ماه با این فیلم درگیر بودم. دوست ندارم وارد این تحلیل‌ها شوم. در شرایطی که امروز سینما دارد که یا مطلقا فیلمنامه‌ای که آدم دوست داشته باشد پیشنهاد نمی‌شود و فیلمنامه‌ای که دوست داشته باشی یا مجوز نمی‌گیرد یا پای تولید متوقف می‌شود نمی‌توان تجربه با مهرجویی را به هر شکل و با هر سبکی که دارد نادیده گرفت. زمانی که من کودک بودم مهرجویی «الماس ۳۳» را ساخته است و بعد از آن چندین فیلم شاخص. وقتی به چنین  سابقه‌ای نگاه می‌کنم دیگر تحلیل‌های این چنینی برایم مطرح نیست. من جزء عوامل فیلم هستم. ترجیح می‌دهم وارد این بحث ها نشوم. اما اگر بخواهیم به فیلم و فقط فیلم نگاه کنیم قطعا جای بحث وجود دارد و ممکن است بتوان نقاط ضعف و قوت برای «چه خوبه که برگشتی» برشمرد.

به نظر شما مهرجویی در این فیلم به دنبال چه حال و هوایی بود؟

ببینید روز اول فیلمبرداری به من گفت که می‌خواهم از فیلمی از لورل و هاردی چند صحنه را بازسازی کنی. فیلم را دیدیم و من حال و هوای آن فیلم را سعی کردم در چند سکانس پیاده کنم. شاید مهرجویی تعلق خاطر خاصی به آن فیلم داشته است. این نظر من است. در هر صورت مخالفم که به راحتی به کارگردانانی که دوران کهنسالی را پشت سر می‌گذارند بگوییم عمر این فیلمساز تمام شده است. این گونه صحبت‌ها و ادعاها بیشتر از سمت جوانان مطرح می‌شود. بله شاید برای آنها که ذره‌بین دست می‌گیرند فیلم آخر مهرجویی نشانی از سینمای او را در خود ندارد. برای من که با این فیلم خاطره دارم و لحظاتی از عمرم را در آن سپری کرده‌ام چیزهای دیگری مطرح است. برای من دیدن لبخند مهرجویی کافیست.

از مفاهمه‌ای که بین شما در مورد تصویر و فیلمبرداری وجود دارد بگویید.

مهرجویی برای هر سکانس همه را جمع می‌کند یک بار سکانس را می‌خواند بعد بحث می‌کنیم و برخی نظرها مطلقا سلیقه ایشان است و در جاهایی به نظر دیگران هم اهمیت می‌دهد. من و مهرجویی در «بمانی» بحث‌هایمان را با هم کرده بودیم و از هم شناخت داشتیم. بعضی وقت‌ها قرار نبود حرکت پن داشته باشم ولی انجام می‌دادم و مهرجویی هم از مونیتور می‌دیدید که خیلی وقت‌ها این حرکت‌های خودجوش را می‌پسندید. در برخی سکانس‌ها اختیار تام به من می‌داد.

چقدر از ضعیف شدن فیلم‌های کارگردان های بزرگ به شرایط برمی‌گردد؟

سینمای ما مدیون مهرجویی و هم‌نسلانش است. اگر عده‌ای در تجربه‌های اخیرشان قدرت سابق را نمی‌بینند به اعتقاد من باید بخشی از دلیلش را در نبود حمایت‌ها جستجو کنند. من هنوز توان و استادی را در مهرجویی می‌بینم. اما وقتی به دلیل نبود سرمایه از زمان کار کم می‌کنیم قطعا از کیفیت کار زده‌ایم. فیلم را فشرده تولید می‌کنیم و مجال برای پرداخت بیشتر نداریم. اگر شرایط کمی مثل قبل شود این فیلمسازان می‌توانند دوباره پرقدرت‌تر ظاهر شوند. ۹۹درصد از ایده‌های مهرجویی اجازه تولید ندارند. یک بار مهرجویی ایده‌ای برای من تعریف کرد که واقعا متحیر شدم و اگر این ایده عملی می‌شد و مجوز می‌گرفت شاهکار می‌شد. مطمئنم ذهن او پر است از ایده‌ها و فکرها اما برخی تنگ‌نظری‌ها افکار این استادان را برای سینما خطرناک می‌بینند.

زمانی که مهرجویی یکه و تنها پشت سر هم فیلم تأثیرگذار می‌ساخت و اندیشه به سینما تزریق می‌کرد سینمای ایران را سر و شکل می‌داد. حالا آن مهرجویی را عده‌ای که برای این سینما زحمتی نکشیده‌اند تمام‌شده می‌دانند.

این جمله بشدت نادرست است و معنا ندارد. یادم است قبل از انقلاب مطلبی خواندم که هنوز در ذهنم مانده است. در جایی مطلبی از یک کارگردان روسی خواندم که آیزنشتاین زمانی که به سن کهنسالی رسیده بود و توان کمی داشت برای تدریس به دانشگاه ما می‌آمد. در یک کلاس ۸۰ نفره جلوی چشم همه دانشجویان خوابش می‌برد و ما همه سکوت می‌کردیم. تکالیفمان را انجام می‌دادیم. یادم است یک بار حدود دو ساعت خوابید و بعد بیدار شد گفت: کجا بودیم؟ و ما برایش توضیح می‌دادیم و او بحث را ادامه می‌دادند. آیا ما واقعا چنین نگاهی به اساتید سینمایمان داریم؟ جای چنین نگاهی بین جوانان خالی است.

نوشته ۹۹ درصد فکرهای مهرجویی اجازه عملی شدن ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رامبد جوان که مدتی پیش برای ساخت فیلمنامه سینمایی «خندنده» به نویسندگی پیمان معادی و تهیه‌کنندگی جواد فرحانی پروانه ساخت دریافت کرده، درباره وضعیت تولید این فیلم به سوره سینما گفت: بازنویسی نهایی فیلمنامه توسط پیمان معادی انجام شده و به زودی مقدمات ساخت این فیلم را فراهم خواهیم کرد.

 وی افزود: طبق برنامه‌ریزی انجام شده امیدواریم بتوانیم تا اواخر بهار سال آینده فیلم را کلید بزنیم. ازمدتی پیش برای همکاری با عوامل اصلی مذاکراتی را انجام داده‌ایم، اما بازیگران فیلم هنوز قطعی نشده‌اند. طبق صحبت‌های اولیه انجام شده با عوامل، احتمال همکاری با بهرام بدخشانی به عنوان مدیر فیلمبرداری، بهرام دهقانی تدوینگر، مهرداد میرکیانی طراح گریم و مهران ملکوتی صدابردار وجود دارد.

 «خندنده» چهارمین فیلم‌ سینمایی رامبد جوان پس از «اسپاگتی در هشت دقیقه»، «پسر آدم، دختر حوا» و «ورود آقایان ممنوع» است.

نوشته رامبد جوان «خندنده» را اواخر بهار ۹۲ کلید می‌زند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.