اکران فیلم‌های کوتاه «تخطی»، «سرود کلنل» و «های‌کپی» در اولین اکران «قرار» انجمن سینمای جوانان ایران، از روز شنبه ۱۶ خرداد در سینماهای منتخب سراسر کشور آغاز شده است. در این طرح ۳۴ سالن و پردیس سینمایی در ۳۳ شهر کشورمان به اکران آثار کوتاه می‌پردازند.

«قرار» اکران فیلم کوتاه که در همکاری با پخش موسسه سینمایی بهمن سبز صورت می‌گیرد، روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه در بازه زمانی ۱۶ تا ۱۷ در سینماهای اعلام شده برگزار می‌شود و تهیه بلیت تماشای این فیلم‌های کوتاه در تمامی سامانه‌های فروش بلیت سینما امکان‌پذیر است.

نوشته «قرار» اکران فیلم کوتاه در اراک افتتاح شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دوره چهل‌وسوم این رویداد با رویکرد «اندیشه ایرانی، روایت جهانی»، به دنبال حمایت از روایت‌های خلاقانه و متنوع با محوریت هویت ملی، فرهنگی و زیستی ایران و پرهیز از کلیشه‌های رایج است و در عین حال فیلم‌سازان استان‌های مختلف کشور می‌توانند بر اساس تجربه زیسته، جلوه‌ای از فرهنگ‌ها، آیین و رسوم، زندگی شهری و زیست اقوام سرتاسر ایران را با تکیه بر هویت ملی و دینی مردم و تمرکز بر ژانر و داستان‌گویی خلاقه در فیلم‌سازی بازتاب دهند.

جشنواره امسال در بخش‌های سینمای ایران، سینمای بین‌الملل، بخش جنبی ویژه کتاب و سینما برگزار خواهد شد و امسال در بخش سینمای ایران جایزه ویژه «پویش فیلمسازی وطن به روایت من» با موضوع جنگ رمضان نیز اهدا خواهد شد.

فراخوان چهل و سومین جشنواره فیلم کوتاه تهران

نوشته انتشار فراخوان چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متن حکم فریدزاده به مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران به شرح است:

«نظر به سوابق ارزشمند هنری و اجرایی جنابعالی، به موجب این حکم، به عنوان دبیر چهل‌و‌سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران و عضو شورای سیاستگذاری این دوره از جشنواره منصوب می‌شوید.

امید است با استعانت از پروردگار متعال، در زمانه‌ای که دفاع سرفرازانه مردم غیور ایران از میهن عزیزمان در جنگ تحمیلی سوم، موجب انسجام و همبستگی ملی شده است، با همراهی و مشارکت فعالان سینمایی و هنرمندان جوان شاهد برپایی باشکوه این رویداد مهم ملی و بین‌المللی باشیم.»

بهروز شعیبی در دوره چهل و دوم جشنواره تهران به عنوان عضو شورای سیاستگذاری و دبیر این رویداد فعالیت کرد.

مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران، در دو دهه اخیر به جز فعالیت در عرصه فیلمسازی، دبیری جشنواره فیلم کوتاه رضوی و عضویت در هیئت انتخاب و هیئت داوری جشنواره‌های سینمایی مختلف را در کارنامه دارد.

چهل‌و‌سومین دوره‌ جشنواره‌ بین‌المللی فیلم کوتاه تهران پاییز امسال در تهران برگزار خواهد شد.

نوشته بهروز شعیبی دبیر چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم‌های کوتاه «تانکر» ساخته امیر پذیرفته، «دال و مدلول» ساخته امیر بزرگ‌زاد و محمد پوستین‌دوز، «نومان» ساخته زهره زمانی و «کوتی» ساخته سهیلا پورمحمدی از ایران روی پرده رفت و در ادامه، سیامک سلیمانی، همراه با زهرا رجایی به‌عنوان میزبان برنامه با کارگردانان این آثار به گفت‌وگو نشستند.

از سینمای آزاد تا روایت تخریب جنگل‌ها در «گَته‌مردی»

خسرو معصومی، فیلم‌ساز پیشکسوت سینمای ایران و از چهره‌های تأثیرگذار سینمای آزاد، شامگاه گذشته مهمان هجدهمین جلسه پاتوق فیلم کوتاه تهران بود و پس از نمایش فیلم کوتاه «گَته‌مردی»، درباره مسیر حرفه‌ای خود، تجربه‌های فیلم‌سازی و دغدغه‌های محیط‌زیستی‌اش سخن گفت.

معصومی در ابتدای صحبت‌هایش با اشاره به مشکلات فنی نمایش فیلم گفت: متأسفانه فیلم با ناهماهنگی صدا و تصویر نمایش داده شد. این فیلم در اصل روی نگاتیو ۱۶ میلی‌متری ساخته شده و بعد به دیجیتال تبدیل شده است. برای من، دیدن فیلم با کیفیت مناسب اصل مهمی است و بابت این مسئله از مخاطبان عذرخواهی می‌کنم.

او سپس به مرور آغاز فعالیت‌های خود پرداخت و افزود: سال ۱۳۵۳ در بندرعباس و در نیروی دریایی خدمت می‌کردم. به دلیل سربازی اجازه فعالیت فرهنگی نداشتم، اما با پیشنهاد دوستانم وارد کلاس‌های سینمای آزاد شدم؛ سینمایی که مبتنی بر فیلم‌های ۸ میلی‌متری بود و نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه مستقل فیلم‌سازی من داشت.

این فیلم‌ساز با اشاره به دوره آموزشی خود در تبریز گفت: در آن دوره چهار فیلم کوتاه ۸ میلی‌متری ساختم که آغاز مسیر حرفه‌ای من بود. پس از آن، در بهشهر و گرگان با جمعی از جوانان و با امکانات محدود به فیلم‌سازی ادامه دادم و فیلمی با عنوان «خاطرات یک مرد خسته» ساختم که موفق به دریافت جوایزی نیز شد.

معصومی با اشاره به فیلم توقیفی «دوران کودکی» اظهار کرد: این فیلم که بر اساس داستانی کوتاه از آنتون چخوف ساخته شده، به گفته دوستانی چون زنده یاد عباس کیارستمی، امیر نادری و داریوش مهرجویی، از بهترین آثار من است، اما بیش از چهل سال است که در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان توقیف مانده و متأسفانه امکان نمایش آن فراهم نشد.

او درباره فیلم کوتاه «گَته‌مردی» که در این نشست نمایش داده شد، توضیح داد: این فیلم به سفارش زنده‌یاد توران میرهادی و زنده‌یاد محمدرضا سرهنگی و در قالب مجموعه‌ای درباره کودکان سرزمین ایران ساخته شد. بودجه فیلم بسیار محدود بود، اما ایده آن درباره رابطه کودک، طبیعت و مسئولیت انسانی شکل گرفت. «گَته‌مردی» در گویش مازندرانی به معنای مرد بزرگ است.

در ادامه، فیلم‌های «ملاقات» و «دوران سربی» را ساختم که «دوران سربی» با موفقیت‌های بین‌المللی و بازتاب جهانی همراه بود. سومین فیلم بلندم «آقای بخشدار» با حضور بازیگران متعدد ساخته شد. چهارمین اثرم «سفر شبانه» بود که به موضوع آسیب‌های جنگ می‌پرداخت. پس از آن، فیلم «دلباخته» را با بازی فریبرز عرب‌نیا کارگردانی کردم.

در ادامه مسیر حرفه‌ای‌ام، فیلم‌های «پر پرواز» و سپس «رسم عاشق‌کشی» را ساختم. پس از آن، یک سه‌گانه سینمایی با عنوان «جایی در دوردست» شکل گرفت و در ادامه فیلم‌های «باد در علفزار می‌پیچد»، «خرس» و «تابو» تولید شدند. آخرین فیلمی که ساختم، «کار کثیف» بود.

معصومی به تجربه تلخ قطع یک درخت زنده در جریان ساخت فیلم اشاره کرد و گفت: درختی که در فیلم می‌بینید به‌صورت غیرقانونی و قاچاق قطع شد. آن زمان آگاهی امروز را نداشتم و اکنون می‌دانم مرتکب خطای بزرگی شدیم. همین تجربه بعدها الهام‌بخش نگارش فیلمنامه و ساخت فیلم «رسم عاشق‌کشی» شد که به تخریب جنگل‌ها و مافیای چوب می‌پردازد.

وی افزود: فیلم «رسم عاشق‌کشی» موفق به دریافت جایزه اول جشنواره شانگهای چین شد و در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی به نمایش درآمد. این فیلم حتی مدتی در دانشگاه تهران به‌عنوان نمونه‌ای برای بررسی تخریب اکوسیستم جنگل‌ها تدریس می‌شد.

این کارگردان در ادامه، مروری بر کارنامه خود داشت و گفت: در طول فعالیتم ۱۷ فیلمنامه نوشته‌ام، چند سریال، شش فیلم تله تلویزیونی و هفت تا هشت فیلم کوتاه ساخته‌ام. هیچ‌گاه میان فیلم کوتاه و بلند تفاوتی قائل نبوده‌ام و برای هر دو به یک اندازه انرژی و وسواس به خرج داده‌ام.

معصومی بیان کرد: سه‌گانه «برف» منتشر شده و شش فیلمنامه از جمله «خرس»، «تابو» و «کار کثیف» به چاپ رسیده‌اند. کتاب گفت‌وگوهایم با عنوان «بادی که جوزا را لرزاند» در آستانه انتشار است و مجموعه داستانی از چهل سال داستان‌نویسی‌ام با نام «این کتاب لعنتی» نیز منتشر خواهد شد. همچنین نگارش یک سریال برای پلتفرم با عنوان «شیری» را به پایان رسانده‌ام.

در ادامه جلسه هجدهم و پس از اکران باکس فیلم های کوتاه در باره این چهار فیلم کوتاه صحبت شد.

فضاسازی و دکوپاژ، برگ‌های برنده «کوتَی»

در ابتدای جلسه، سهیلا پورمحمدی با اشاره به تجربه نخست خود در زمینه اقتباس گفت: پیش از ساخت کوتی تجربه کار اقتباسی نداشتم. بعد از فیلم کتک و دوره‌ای که پس از چوپان گذراندم، حقیقتاً ایده مشخصی برای ساخت فیلم از فیلمنامه‌های شخصی خودم نداشتم. از سوی دیگر، در آن مقطع انجمن به‌طور جدی فیلم‌سازان را به تجربه اقتباس تشویق می‌کرد و همین موضوع وسوسه‌ای در من ایجاد کرد. همواره فکر می‌کردم اگر قرار باشد از نویسنده‌ای اقتباس کنم، حتماً استاد هوشنگ مرادی کرمانی خواهد بود، چرا که فضای فکری آثار ایشان به جهان ذهنی من بسیار نزدیک است و همین نزدیکی در نهایت منجر به ساخت فیلم کوتاه کوتی شد.

پورمحمدی در ادامه، در پاسخ به پرسشی درباره میزان وفاداری فیلم به متن اصلی، توضیح داد: اقتباس من بیش از آنکه ساختاری باشد، مبتنی بر محتوا بود. تلاش نکردم وفادارانه و خط‌به‌خط پیش بروم. این شانس را داشتم که خود آقای مرادی کرمانی نیز این اجازه را به من دادند که برداشت شخصی‌ام را از قصه ارائه کنم. نمی‌توانم بگویم اقتباس کاملاً وفادارانه‌ای است، اما در عین حال سعی داشتم اصل داستان مخدوش نشود و رضایت نویسنده نیز حفظ شود.

وی با اشاره به تفاوت‌های داستان اصلی و فیلم افزود: قصه اصلی در کرمان می‌گذرد، اما ما داستان را در گیلان روایت کردیم. در داستان مرادی کرمانی، عامل اصلی ترس کودک، خزینه حمام است؛ عنصری که در لوکیشن مورد نظر ما وجود نداشت. به همین دلیل، ترس کودک را از طریق عناصر دیگری مانند حضور فرد گوژپشت، فضای مه‌آلود و کش‌آمدن زمان بازنمایی کردیم تا همان حس وحشت و تعلیق منتقل شود.

این کارگردان درباره شخصیت گوژپشت در فیلم توضیح داد: برای من مهم بود که تماشاگر در ابتدا همانند کودک از این شخصیت بترسد. برآمدگی پشت او در نگاه از دور ترسناک است، اما وقتی کودک از نزدیک با چهره و لبخندش مواجه می‌شود، متوجه می‌شود کسی که عامل اصلی وحشتش بوده، در نهایت به او کمک می‌کند. این تغییر نگاه، نقطه عطف فیلم است.

وی ادامه داد: ترس‌های بزرگ کودکان اغلب از اتفاقات کوچک شکل می‌گیرد، اما آن‌ها می‌توانند با این ترس‌ها مواجه شوند و از آن عبور کنند. در نهایت به این نتیجه رسیدم که فیلم قرار است همین حرف ساده را بزند. پس از آن، تمرکز اصلی‌ام را روی دکوپاژ، فضاسازی و تجربه یک فضای جدید در کارگردانی گذاشتم. کوتی برای من نوعی آزمون و خطا و تجربه‌ای متفاوت نسبت به فیلم‌های قبلی‌ام بود.

در ادامه جلسه، زهرا رجایی، میزبان نشست، با اشاره به رویکرد روان‌شناسانه فیلم گفت: نمایش مواجهه کودک با ترس، یادآور رویکردهای درمانی در روان‌شناسی است. با توجه به اینکه در تیتراژ فیلم اثری از مشاوره روان‌شناسی دیده نمی‌شود، این پرسش مطرح است که تا چه اندازه با نگاه روان‌کاوانه به این موضوع پرداخته‌اید و مسئله بلوغ چه جایگاهی در اولویت‌های شما داشته است؟

در بخش بعدی جلسه، سیامک سلیمانی منتقد سینما ضمن ادای احترام به بهرام بیضایی و همچنین قدردانی از حضور خسرو معصومی فیلم‌ساز باسابقه، به تحلیل فیلم پرداخت. او گفت: تمام فیلم‌های این مجموعه یک ویژگی مشترک دارند و آن، شناخت و احترام به مدیوم فیلم کوتاه است. این آثار نه فیلم بلند فشرده‌شده‌اند و نه کلیپ‌های کش‌آمده، بلکه دقیقاً در چارچوب فیلم کوتاه تعریف می‌شوند. نکته ارزشمند دیگر این است که این فیلم‌ها برآمده از جهان شخصی و دغدغه‌های خالقان‌شان هستند و وجوه تألیفی دارند.

سلیمانی درباره فیلم «کوتی» اظهار کرد: از منظر اجرا، فیلم بسیار چالش‌برانگیز است، زیرا در فضایی می‌گذرد که کارگردان به‌دلیل جنسیتش احتمالاً تجربه مستقیم آن را نداشته، اما فضاسازی فیلم برگ برنده آن است. انتخاب لوکیشن، دکوپاژ و قاب‌بندی‌ها به‌خوبی به ایجاد تعلیق و ساخت یک جهان باورپذیر کمک کرده است. توجه به جزئیات بصری و ارزش تصویر، از ویژگی‌های ثابت آثار خانم پورمحمدی است.

او در ادامه با اشاره به دشواری‌های اقتباس افزود: هر منبع اقتباسی نوعی مقاومت ذاتی در برابر تبدیل شدن به فیلم دارد. داستان مرادی کرمانی احتمالاً در قالب متن، تجربه‌ای کامل از مواجهه کودک با جهان غریبه ارائه می‌دهد، اما در سینما نیاز است شخصیت از یک آستانه عبور کند. در کوتی، کودک باید هنگام ورود و خروج از حمام تفاوتی کرده باشد؛ آستانه‌ای که اینجا می‌تواند آستانه ترس باشد.

این منتقد در پایان گفت: در فیلم، این گذار تا حدی کنترل شده، اما همچنان می‌توان انتظار داشت که رخداد درونی کودک ملموس‌تر شود؛ اینکه تماشاگر به‌روشنی احساس کند ترسی که در ابتدای فیلم همراه او بوده، در پایان شکسته است.

نشانه‌های بومی در «نومان» به خلق یک بستر رئالیستی کمک کرده‌اند

زهره زمانی، کارگردان فیلم کوتاه «نومان»، در ابتدای سخنان خود با اشاره به بستر جغرافیایی فیلم گفت: هرچند در این اثر از شرایط و نشانه‌های بومی استفاده شده است، اما «نومان» به‌معنای دقیق کلمه یک فیلم بومی‌گرا محسوب نمی‌شود. به گفته او، انتخاب یک شخصیت غیر بومی آگاهانه بوده، چرا که فیلم اساساً اثری شخصیت‌محور است و آنچه برای او اهمیت داشته، مفهوم غربت و گریز شخصیت اصلی از جامعه‌ای است که به آن تعلق دارد و ورود او به فضایی که با آن بیگانه است. زمانی تأکید کرد که المان‌های بومی شهر انزلی از جمله دریا، ماهیگیری، صید و صیادی و فوتبال، به‌عنوان عناصر هویتی شهری که به گفته او تنها یک عشق بزرگ به نام «ملوان» در آن وجود دارد به تعریف بهتر داستان این شخصیت کمک کرده‌اند.

وی در ادامه به دشواری‌های تولید این فیلم اشاره کرد و گفت: رفتن به‌سوی این داستان برای او ریسک بزرگی بوده، ریسکی که به‌دلیل وقفه هفت‌ساله‌اش در فیلم‌سازی، برایش دوچندان و حتی سه‌برابر شده است. او توضیح داد که در جریان نگارش فیلمنامه، این پرسش مطرح بوده که آیا در قالب فیلم کوتاه، زمان کافی برای پرداخت چنین داستانی وجود دارد یا خیر، اما در نهایت تصمیم گرفته‌اند از روایت‌های ساده و سهل‌انگارانه فاصله بگیرند و این مسیر را امتحان کنند، حتی اگر نتیجه نهایی کامل نباشد.

زمانی در توضیح بخش‌های چالش‌برانگیز فیلم افزود: به‌دلیل محدودیت‌های زمانی فیلم کوتاه و ضرورت پرهیز از کسالت‌بار شدن اثر، ناگزیر به انتخاب برخی راه‌حل‌های روایی شده‌اند. او تأکید کرد که اگر دوباره این فیلم را بسازد، همچنان ناچار است از همان گریز روایی، از جمله استفاده از ویدیویی که شخصیت دختر در یوتیوب پیدا می‌کند، بهره بگیرد. وی دلیل این انتخاب را تمایل شدید خود به پرهیز از دیالوگ عنوان کرد و گفت که حتی در مرحله نگارش، صحنه‌هایی با امکان دیالوگ حذف شده‌اند، چرا که مسئله ندانستن زبان میان شخصیت‌ها، خود دلیلی برای ناتوانی در برقراری گفت‌وگو بوده است.

این کارگردان افزود که استفاده از ابزارهای نسل جدید، مانند جست‌وجو در اینترنت و رجوع به تلفن همراه، به‌عنوان جایگزینی برای دیالوگ، انتخابی آگاهانه بوده است. به گفته زمانی، مسئله اصلی فیلم، فرار شخصیت نومان از خودش است؛ مفهومی که حتی در دیالوگی از زبان همسر او نیز بیان می‌شود. وی نومان را شخصیتی سرگردان و بلاتکلیف توصیف کرد که از ازدحام، شهرت و شرایط زندگی‌اش خسته شده و به‌دنبال گریز است. او همچنین به نشانه‌های ظریفی در فیلم اشاره کرد، از جمله کتاب‌هایی که شخصیت می‌خواند و موسیقی‌ای که گوش می‌دهد، که همگی نشان می‌دهند نومان فردی اهل تفکر و فرهنگ است و همین موضوع، دلیل فرار او را برای مخاطب معنادارتر می‌کند. زمانی در پایان تأکید کرد که پرداختن به داستان‌های شخصیت‌محور، کاری دشوار و پرریسک است.

در ادامه جلسه، سیامک سلیمانی، منتقد سینما، «نومان» را فیلمی جسورانه و ریسکی توصیف کرد و گفت: در قالب فیلم کوتاه، به‌دلیل زمان محدود و ضرورت ایجاز، حرکت به‌سمت درام شخصیت‌محور چالشی جدی است. به گفته او، نزدیک شدن به یک شخصیت، شناخت، درک و ایجاد همذات‌پنداری با او، فرآیندی زمان‌بر است و انتخاب چنین رویکردی، جسارت فیلم‌ساز را نشان می‌دهد. سلیمانی این فیلم را نمونه‌ای دانست که این تصور رایج را نقض می‌کند که در فیلم کوتاه امکان شخصیت‌پردازی وجود ندارد.

وی در ادامه به بخش‌های چالش‌برانگیز فیلم اشاره کرد و گفت: زمانی که شخصیت دارای پیش‌داستان مهمی است، تطبیق آن با مختصات فیلم کوتاه دشوار می‌شود. به همین دلیل، استفاده از فلش‌بک صوتی یا نمایش گذشته مهم نومان؛ از جمله ماجراهای فوتبالی و از دست دادن دخترش؛ در قالب کلیپی که از گوشی تلفن همراه پخش می‌شود، انتخابی ناگزیر بوده است. سلیمانی این بخش را، از منظر سخت‌گیرانه، چالش‌برانگیزترین نقطه فیلم دانست.

این منتقد همچنین به لایه زیرمتنی فیلم اشاره کرد و آن را از جذاب‌ترین جنبه‌های اثر دانست. به گفته او، فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد که انسان پس از یک تروما یا ازخودبیگانگی، به پناهگاهی امن یا «منطقه امن» پناه می‌برد و به‌تدریج به انزوای خود عادت می‌کند. اما گاه تنها عاملی که می‌تواند فرد را به مواجهه با گذشته و بازگشت به خویشتن وادار کند، ویران شدن همان پناهگاه کاذب است. سلیمانی تخریب کلبه نومان را نمادی از همین وضعیت دانست که شخصیت را ناگزیر به روبه‌رو شدن با گذشته‌اش می‌کند.

سلیمانی در بخش دیگری از سخنان خود، کارگردانی فیلم را مورد توجه قرار داد و گفت: یکی از نقاط قوت «نومان» تلاش آگاهانه کارگردان برای پیشبرد روایت از طریق تصویر و عناصر بصری است. استفاده از نشانه‌های بومی، هرچند فیلم به‌طور کامل بومی نیست، بستری رئالیستی برای روایت فراهم کرده است. او به صحنه بازار ماهی، ماهی‌های دودی آویزان، تخته‌نرد بازی کردن افراد محلی و حضور بدون تأکید عکس سیروس قایقران اشاره کرد و این جزئیات را در ایجاد هویت جغرافیایی و فرهنگی فیلم مؤثر دانست.

وی همچنین به استفاده آگاهانه از عمق میدان اشاره کرد و گفت: محو کردن پس‌زمینه‌ها و جدا کردن شخصیت و عروسک‌های چوبی‌اش از محیط، بدون دیالوگ و شعار، بر تنهایی و بیگانگی نومان تأکید می‌کند. با این حال، سلیمانی برخی لحظات را از منظر میزانسن و کنش، کمتر ارگانیک دانست؛ از جمله صحنه شکستن شیشه با توپ فوتبال و واکنش دختران فوتبالیست که به‌زعم او، حالتی مصنوعی و شبه‌آیینی پیدا کرده و با بافت رئالیستی فیلم هم‌خوانی کامل ندارد. او همچنین به دکوپاژ صحنه پرتاب توپ اشاره کرد که به نظرش اندکی از چارچوب تعریف‌شده فیلم فاصله می‌گیرد.

این منتقد در جمع‌بندی سخنان خود، «نومان» را فیلمی جسارت‌آمیز دانست که هم به‌دلیل رویکرد شخصیت‌محور و هم به‌خاطر روایت قصه‌ای با الگوی کلاسیک، دستاورد قابل توجهی محسوب می‌شود. به گفته او، فیلم موفق می‌شود مفاهیمی چون انزوا، ارتباط، و ویژگی‌های فرهنگی و اقلیمی را منتقل کند و در حوزه کارگردانی، دکوپاژ، طراحی صحنه و خلق پرسونای شخصیت اصلی، عملکردی قابل تحسین دارد.

«تانکر»؛ وفاداری به قصه، مهم‌ترین امتیاز فیلم

زهرا رجایی، میزبان جلسه، در ابتدای بحث با اشاره به ویژگی مشترک آثار امیر پذیرفته، کارگردان فیلم «تانکر»، اظهار کرد: فیلم‌های پذیرفته عموماً به طبقه فرودست جامعه می‌پردازند و زمانی که فیلم‌سازی با چنین رویکردی انجام می‌شود، حاصل آن صرفاً یک اثر هنری یا یک فیلم به معنای متعارف نیست، بلکه نوعی تاریخ‌نگاری از پایین شکل می‌گیرد؛ آنچه می‌توان از آن با عنوان «تاریخ فرودستان» یاد کرد. وی در ادامه این پرسش را مطرح کرد که آیا این رویکرد در آثار پذیرفته تعمدی و هدفمند است و آیا فیلم‌ساز با نگاهی تاریخی و وقایع‌نگارانه به ثبت این موقعیت‌ها می‌پردازد یا آنکه در جریان ساخت فیلم، ناخواسته در این مسیر قرار می‌گیرد. رجایی همچنین تأکید کرد که رویکرد وقایع‌نگارانه لزوماً به معنای سندیت‌بخشی صرف نیست و زیبایی‌شناسی نیز نباید با زیبا کردن سطحی فضا اشتباه گرفته شود.

در ادامه، سیامک سلیمانی، منتقد جلسه، با اشاره به کارنامه امیر پذیرفته گفت: در میان آثار این فیلم‌ساز، فیلم «اندرابا» اثری استثنایی محسوب می‌شود که خارج از الگوی سینمای اجتماعی اوست. این فیلم، اثری ژانری، موفق و متفاوت است که جایزه بزرگ جشنواره فیلم کوتاه تهران را نیز در سال نمایش خود دریافت کرده و تماشای آن توصیه می‌شود. با این حال، اغلب آثار پذیرفته در همان چارچوب سینمای اجتماعی قابل بررسی هستند.

سلیمانی با توصیف امیر پذیرفته به‌عنوان فیلم‌سازی غریزی افزود: هرچند او به طبقه‌ای نسبتاً فرودست می‌پردازد، به‌صورت بومی فیلم می‌سازد و دوربینش در کوچه‌پس‌کوچه‌های محل زیست خود می‌چرخد، اما هرگز به دام شعارزدگی نمی‌افتد. در تمامی فیلم‌های او، قصه و روایت در اولویت قرار دارد و شخصیت‌پردازی، جایگزین نگاه شعاری شده است. به باور این منتقد، پذیرفته نوعی تبارشناسی از یک شیوه زیست آشنا را ارائه می‌دهد که می‌تواند واجد وجهی استنادی نیز باشد، اما هوشمندی او در این است که از این سبک زندگی استفاده ابزاری نمی‌کند.

وی با اشاره به ساختار روایی فیلم «تانکر» گفت: این فیلم از الگوی کاملاً کلاسیک روایت پیروی می‌کند؛ مقدمه و معرفی فضا، نقطه عطف اول با نمایش کنش سخت‌گیرانه مرد، نقطه عطف دوم با آشکار شدن خالی بودن تانکر و در نهایت پرده سوم که به جمع‌بندی و نتیجه‌گیری می‌رسد.

سلیمانی ادامه داد: فیلم در خلق شخصیت موفق عمل می‌کند و انتخاب و هدایت بازیگران بومی، به شکل قابل توجهی به باورپذیری فضا و موقعیت کمک کرده است. مخاطب هم به کودک نزدیک می‌شود و هم به مادر و نگرانی‌های مادرانه‌اش، تا جایی که فیلم برای بار دوم نیز همچنان درگیرکننده باقی می‌ماند و مخاطب را به دنبال کردن سرنوشت شخصیت‌ها ترغیب می‌کند؛ ویژگی‌ای که از امتیازات مهم یک فیلم کوتاه است.

این منتقد در ادامه به امکان‌های از دست‌رفته فیلم اشاره کرد و گفت: «تانکر» می‌توانست با تمرکز بیشتر بر خلق فضا و استفاده مؤثرتر از بستر جغرافیایی، به اثری ماندگارتر تبدیل شود. آنچه در برخی آثار دیگر مانند «نومان» دیده می‌شود، خلق یک هویت بصری و استاتیک مؤثر است که از طریق عناصر ساده اما معنادار، جهان فیلم را در ذهن مخاطب حک می‌کند. در «تانکر» این مؤلفه کمتر دیده می‌شود. قاب‌بندی‌ها بیشتر در خدمت روایت‌اند تا ساخت یک جهان بصری مستقل.

سلیمانی با ذکر مثالی از یکی از نماهای فیلم توضیح داد: انتخاب برخی لوکیشن‌ها، مانند نمایی که مادر به همراه دو فرزندش برای نخستین بار به سمت خانه می‌آیند، می‌توانست دقیق‌تر باشد. وجود دیوار نیمه‌کاره و زباله‌های پراکنده در قاب، نه از سر رویکرد ناتورالیستی، بلکه ناشی از تمرکز بیش از حد فیلم‌ساز بر قصه‌گویی و کم‌توجهی به چگونگی روایت بصری آن است. وی تأکید کرد که هویت بصری الزاماً به معنای زیبایی قاب‌ها نیست، بلکه تسلط بر نشانه‌ها و عناصر درون قاب است که جهان فیلم را شکل می‌دهد.

سلیمانی در بخش پایانی سخنان خود به اصلی‌ترین ضعف فیلم اشاره کرد و گفت: حادثه محرک فیلم، یعنی واکنش خشن مرد به خوردن چند دانه پسته توسط کودک، از نظر دراماتیک باورپذیر نیست. این واکنش افراطی، به‌ویژه با توجه به چرخش ناگهانی شخصیت مرد در پایان فیلم، برای مخاطب قانع‌کننده نیست و او را به شخصیتی هیولاگونه تبدیل می‌کند، صرفاً برای آنکه قصه به جریان بیفتد. به باور این منتقد، انتخاب یک حادثه محرک قوی‌تر و منطقی‌تر می‌توانست به انسجام شخصیت‌پردازی کمک کند.

سلیمانی در جمع‌بندی خود تأکید کرد: «تانکر» با وجود این کاستی‌ها، فیلمی موفق است، چرا که قصه‌ای مشخص را روایت می‌کند، مخاطب را به شخصیت‌ها نزدیک می‌سازد، او را درگیر و نگران سرنوشت آن‌ها می‌کند و در نهایت، به ماهیت و ظرفیت‌های فیلم کوتاه وفادار می‌ماند.

وابستگی به روایت در «دال و مدول»، مرز اصلی میان سینمای تجربی و روایت تجربی

در ابتدای نشست، زهرا رجایی با اشاره به غیبت عوامل اصلی فیلم گفت: متأسفانه با اندوه فراوان مطلع شدیم که آقای امین بزرگ‌زاد، یکی از کارگردانان اثر، دو سال پیش از میان ما رفته‌اند. یاد ایشان را گرامی می‌داریم و برای خانواده و دوستانشان آرزوی صبر و سلامتی داریم. محمد پوستین‌دوز، کارگردان دوم فیلم نیز به دلیل حضور در پروژه‌ای در عراق وتوانستند در جلسه حضور داشته باشند.

رجایی در ادامه با اشاره به نگاه کارگردانان به فیلم، محور بحث را چنین مطرح کرد: با توجه به اینکه سازندگان فیلم بر این باور هستند که «دال و مدلول» یک فیلم تجربی است، بحث را از اینجا آغاز می‌کنیم که آیا واقعاً با یک فیلم تجربی مواجه هستیم و مؤلفه‌های آن چیست؟

وی همچنین درباره ساختار دیالوگ‌نویسی و روایت فیلم افزود: در چنین آثاری، شیوه دیالوگ‌نویسی و میزان مجال دادن به جریان سیال ذهن اهمیت زیادی دارد. این نوع روایت تا چه حد می‌تواند پیش برود؟ گاهی احساس می‌شود که این نوع ساختار با پراکنده‌گویی و پریشان‌گویی خلق می‌شود و در این فیلم، دست‌کم از منظر شخصی من، با چنین پدیده‌ای مواجه هستیم.

در ادامه، سیامک سلیمانی منتقد جلسه، با تأکید بر تفکیک مفهومی میان فیلم تجربی و روایت تجربی اظهار کرد: به نظر من این فیلم به هیچ‌وجه در دسته فیلم‌های تجربی قرار نمی‌گیرد. «دال و مدلول» فیلمی است با روایت تجربی. آقای پوستین‌دوز از فیلم‌سازان بااستعداد سینمای کوتاه کشور و دفتر اصفهان هستند که همواره تلاش می‌کنند در شیوه روایت و خلق جهان فیلم‌هایشان دست به تجربه بزنند و لزوماً خود را مقید به الگوی کلاسیک قصه‌گویی نمی‌دانند. این روحیه تجربه‌گرایانه برای من بسیار ارزشمند است و امیدوارم تعداد فیلم‌سازانی که به روایت تجربی می‌پردازند بیشتر شود؛ چراکه فیلم‌سازان داستان‌گو کم نداریم، اما سینمایی که فرم در آن محور اصلی باشد، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

او در توضیح تفاوت این دو رویکرد افزود: وقتی از روایت تجربی صحبت می‌کنیم، همچنان با فیلمی مواجه هستیم که روایت و قصه دارد و معنا را ـ هرچند کمرنگ ـ از طریق داستان منتقل می‌کند. اما فیلم تجربی یا اکسپریمنتال، به‌ویژه در تعاریف معاصر، ماهیتی رادیکال دارد. از ابتدای شکل‌گیری این نوع سینما در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ و سپس موج دوم آن در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی، این پرسش مطرح بوده که چرا سینما به‌عنوان هنری مستقل باید تا این حد به ادبیات و داستان وابسته باشد. فیلم‌سازان تجربی به دنبال ساخت آثاری هستند که بدون اتکا به روایت و قصه، صرفاً بر ساختار و ذات سینما استوار باشند. بنابراین هر فیلمی که روایت دارد، حتی اگر روایت آن غیرمعمول، پراکنده یا پازلی باشد، فیلم تجربی محسوب نمی‌شود، بلکه فیلمی با روایت تجربی است.

سلیمانی در تحلیل محتوای فیلم «دال و مدلول» گفت: این فیلم از الگوی جریان سیال ذهن استفاده می‌کند؛ الگویی که ریشه آن بیشتر در ادبیات است و نمونه‌های سینمایی محدودی دارد. همین انتخاب، ریسک و تجربه‌ای جذاب محسوب می‌شود، چراکه مخاطب وارد جهان ناخودآگاه شخصیت مرکزی می‌شود، در زمان حرکت می‌کند، با پس‌وپیش شدن لحظات و توصیف احساساتی مواجه می‌شود که معمولاً نمایش آن‌ها در سینما ساده نیست. فیلم‌ساز در نهایت موفق می‌شود معنای کلیدی اثر را منتقل کند؛ مفهومی که می‌توان آن را در یک جمله خلاصه کرد: گاهی عکس‌ها ـ یا به تعبیری خاطرات ـ خودشان خود را نابود می‌کنند.

وی ادامه داد: کل فیلم بر محور همین ایده شکل گرفته است؛ اینکه خاطرات گاهی تصمیم می‌گیرند فراموش شوند و ما، به‌عنوان انسان، همیشه فاعل مطلق این فرایند نیستیم. گاهی تلاش می‌کنیم زنی را که زندگی‌مان را دگرگون کرده به یاد بیاوریم، اما ناخودآگاه اجازه نمی‌دهد؛ و گاهی می‌خواهیم یک تجربه دردناک را فراموش کنیم، اما باز هم ناخودآگاه مانع می‌شود. «دال و مدلول» بیش از هر چیز درباره این وضعیت است و در انتقال این حس، هرچند با وجود برخی نکات قابل بحث، موفق عمل می‌کند.

این منتقد در ادامه با اشاره به ساختار روایی فیلم افزود: در پایان فیلم، دیالوگی وجود دارد که مستقیماً به این ایده اشاره می‌کند و به کامل شدن انتقال معنا کمک می‌کند. با این حال، جریان سیال ذهن ـ چه در ادبیات و چه در سینما ـ به معنای پراکنده‌گویی صرف نیست. در نمونه‌های شاخص این الگو، هرچند روایت در ظاهر پراکنده به نظر می‌رسد، اما در پایان مشخص می‌شود که عناصر مختلف از طریق رشته‌هایی ظریف به یکدیگر متصل بوده‌اند و کارکرد هر نشانه آشکار می‌شود.

سلیمانی تصریح کرد: در «دال و مدلول» این انسجام به‌طور کامل شکل نمی‌گیرد. ما با تداخل ذهنیت‌ها مواجه هستیم؛ ابتدا تصور می‌کنیم در ذهن شخصیت عکاس قرار داریم، سپس وارد ذهن شخصیتی دیگر می‌شویم، بعد این مسیر رها می‌شود و به کودکی می‌رسیم که نه به‌طور کامل وارد ذهن او می‌شویم و نه کارکرد روایی مشخصی برایش تعریف می‌شود. این به‌هم‌ریختگی باعث می‌شود برخی عناصر نه حامل معنا باشند و نه حتی نقش کاتالیزور در روایت ایفا کنند.

او در پایان گفت: ای کاش فیلم از انسجام بیشتری برخوردار بود تا مخاطب در انتها بتواند حلقه اتصال میان رخدادها، دیالوگ‌ها و مونولوگ‌ها را کشف کند. با این حال، این اثر تلاشی قابل احترام در بازتولید نوعی از سینماست که کمتر به آن پرداخته می‌شود؛ سینمایی که به‌جای تحویل مستقیم قصه، مخاطب را در فرایند شکل‌گیری معنا شریک می‌کند و همین ویژگی، جذابیت اصلی این نوع نگاه سینمایی است.

نوشته تقدیر از خسرو معصومی در پاتوق فیلم کوتاه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در میز سینمای ایران، محمدرضا مقدسیان و رضا صدیق در حضور جمعی از کارگردانان، به بررسی چهل‌و‌دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران می‌پردازند.

گفتگوی ویژه‌ این قسمت از برنامه با حضور بهروز شعیبی دبیر چهل و دومین دوره از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران برگزار می‌شود.

جواد طوسی و رامتین شهبازی نیز در میز سینمای جهان به نقد و بررسی فیلم سینمایی‌ «استیو» (Steve) می‌پردازند.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و با اجرای بهروز افخمی جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران به «هفت» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او افزود: نکته‌ اول این است که خوشحالی و خرسندی خودم را از کار در کنار همکاران عزیزی که با تلاش شبانه‌روزی‌شان باعث شدند امروز جشنواره آغاز شود، ابراز کنم. نکته‌ دوم، حضور استاد و برادر بزرگ‌ترم جناب آقای فرهاد توحیدی است؛ بسیار خرسندم که جشنواره فیلم کوتاه امسال با حضور ایشان آغاز می‌شود و نکته‌ سوم، اندوه عمیق ما در روزهای اخیر است به‌دلیل از دست دادن زنده‌یاد ناصـر تقوایی؛ بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین نام‌های تاریخ هنر این سرزمین. جای ایشان همیشه سبز خواهد بود، به‌خاطر آثار درخشان، اندیشه‌های ماندگار و صداقتی که در ارتباط با جهان پیرامون و با سینما داشتند.

دبیر چهل‌ودومین جشنواره فیلم‌کوتاه تهران، در ادامه از آرش رصافی بر صحنه دعوت کرد و گفت: امسال بزرگداشت این استاد را برگزار می‌کنیم چرا که از معلمان باسابقه انجمن هستند؛ بسیاری از فیلم‌سازان جوان در کنار ایشان رشد کردند و خودشان نیز همچنان به‌عنوان فیلم‌ساز و معلمی پویا فعال‌اند. بزرگداشت امسال، ادای دینی به سال‌ها فعالیت ایشان است و مطمئنم از این پس شاهد آثار بیشتری از آقای رصافی خواهیم بود.

شعیبی در ادامه از محمدرسول صادقی، مشاور دبیر و مدیر اجرایی جشنواره و همچنین از عالیه هاشمی معاون آموزش انجمن و مدیر بخش نشست‌های ۲۰۴۲ دعوت کرد تا روی صحنه بیایند و از آن‌ها قدردانی کرد و اذعان داشت: برگزاری بیست نشست تخصصی جشنواره حاصل تلاش معاونت آموزش است. پیشاپیش از زحمات وحید رونقی و حمیدرضا مدقق که اجرای نشست‌های تخصصی را برعهده دارند نیز سپاسگزارم که قبول زحمت کردند. راستش را بخواهید، حسرت می‌خورم که به‌دلیل درگیری‌های اجرایی، نمی‌توانم در نشست‌ها حضور کامل داشته باشم، اما مطمئنم با حضور شما و استادان ارجمندی که در این جلسات شرکت دارند، دوره‌ای پربار خواهیم داشت.

او در پایان بیان کرد: از میان همکاران، عطا مجابی، مدیر بین‌الملل جشنواره و سیدغلامرضا نعـمتی نیز درگیر امور اداری این رویداد هستند و ان‌شاءالله نتیجه فعالیت‌هایشان را در روزهای جشنواره خواهیم دید. در پایان لازم می‌دانم اشاره کنم که فضای بصری زیبایی که امسال در جشنواره می‌بینید، حاصل زحمات یکی از استادان بزرگ هنرهای تجسمی و گرافیک، آقای امرالله فرهادی است. امیدوارم یکی از دوستان ایشان نیز در جمع ما حضور داشته باشند.

دبیر جشنواره با حضور در اولین سانس نمایش آثار بخش مقاومت و بخش ویژه «وطن به روایت من» اکران آثار در سالن‌های این دوره جشنواره را نیز با احترام به قهرمانان مقاومت، آغاز خواهد کرد.

چهل و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران از امروز یکشنبه ۲۷ مهر تا جمعه ۲ آبان در پردیس سینمایی ایران‌مال برگزار می‌شود.

نوشته آغاز رسمی جشنواره «تهران» با یاد ناصر تقوایی و شهدای جنگ ۱۲ روزه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جشنواره فیلم کوتاه تهران طی چهار دهه اخیر به مهم‌ترین رویداد داخلی و یکی از معتبرترین رویدادهای کوتاه ‌فیلم در منطقه تبدیل شده است. این دوره از جشنواره قرار است در ایران‌مال برگزار شود و هرچند تدابیری برای جابجایی و ایاب و ذهاب اندیشیده شده است اما باید دید که این سختی دسترسی به خانه جشنواره از شور و استقبال آن می‌کاهد یا خیر.

این دوره از جشنواره به دبیری بهروز شعیبی برگزار خواهد شد. کارگردان، بازیگر و مدیر انجمن سینمای جوانان ایران که در پیام خود در آستانه برگزاری جشنواره تأکید کرده است: زندگی کوتاه است و آرزوی ما بزرگ. سینما آرزوی ماست و فیلم کوتاه عین زندگی‌ست.

نکات قابل‌توجه درباره جشنواره فیلم کوتاه تهران

در سال‌های نزدیک، دوره‌های بین‌المللی جشنواره به سمت گسترش بخش‌های تجربی، انیمیشن، مستند و حتی شاخه‌هایی مثل آثار تولید‌شده با هوش مصنوعی و واقعیت مجازی رفته‌ که نشان‌دهنده تلاش برای به‌روز ماندن با جریان‌های جهانی سینمای کوتاه است.

تعداد فیلم‌های بین‌المللی انتخاب‌شده و تنوع ملیتی افزایش یافته و هم آثار معتبر خارجی و هم توجه فیلم‌سازان جوان داخلی را بیشتر کرده است. این روند هم فرصت ارتباط و دیده‌شدن جهانی و هم چالش رقابت سخت‌تر برای فیلم‌سازان ایرانی است.

از سال ۲۰۲۰ جشنواره به‌عنوان فستیوال واجد شرایط اسکار شناخته شد و این اعتبار در جذب فیلم‌های سطح بالا و توجه رسانه‌ای مؤثر بود.

در سال‌های اخیر بخش‌های تجربی، انیمیشن و مستند رشد داشته‌اند؛ همچنین آثار موضوع‌محور دربارهٔ مسائل اجتماعی، هویتی و سیاست‌زدگی در فهرست‌ها دیده می‌شوند.

تبدیل شدن به یک پلتفرم بین‌المللی برای فیلم کوتاه که هم به فیلم‌سازان ایرانی فرصت دیده‌شدن می‌دهد و هم مخاطبان داخلی را با جریان‌های روز جهانی آشنا می‌کند.

ایجاد سابقه منظم سالانه که به تولیدکنندگان و مدرسه‌های فیلم‌سازی امکان برنامه‌ریزی و آماده‌سازی آثار را می‌دهد.

اما در کنار نکاتی که اشاره شد باید اهمیت و حساسیت بیشتری نسبت به شفافیت انتخاب و داوری داشت. گاهی نقدها بر شفافیت معیارهای انتخاب و چرایی برخی جوایز وارد شده و بهتر است حداقل آیین‌نامه و بیانیه داوران واضح‌تر مطرح شود تا شائبه‌ها کاهش یابد.

با توجه به ظرفیت‌ها و سابقه جشنواره، می‌توان امیدوار بود که ۴۲امین دوره از این جشنواره به‌خوبی از فرصت «افزایش بین‌المللی‌بودن» بهره ببرد و نمایش‌دهنده طیف گسترده‌ای از فرم‌ها (داستانی، مستند، تجربی، انیمیشن، آثار مرتبط با هوش مصنوعی) باشد. همچنین صرفاً از نمایش عبور کند و فضای گفتگو و نقد را تقویت نماید.

چهل‌و‌دومین دوره جشنواره فیلم کوتاه تهران در زمانی برگزار می‌شود که جشنواره تجربه قابل‌توجهی از بین‌المللی‌شدن و تنوع موضوعی دارد؛ همین تجربه پایه‌ای مستحکم برای ارتقای کیفیت و تأثیرگذاری رویداد است. در آستانه برگزاری این رویداد مهم امیدواریم که این دوره از جشنواره به بهترین شکل ممکن پیش برود و بتواند فضای مناسبی را برای آینده‌سازان سینمای ایران ایجاد کند.

نوشته جشنواره «تهران» در گام چهل‌ودوم/ فیلم کوتاه عین زندگی‌ست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بدرقه باشکوه خالق «ناخدا خورشید» تا حضور مدیری تازه‌نفس در جشنواره فیلم کوتاه و بازیگری که با گریم متفاوتش خبرساز شد و بازیگرانی که تجربه‌های خاص‌شان در کانون توجه قرار گرفتت.

ناصر تقوایی؛ مردی که حتی مرگش را هم کارگردانی کرد

خاموشی ناصر تقوایی، خالق «ناخدا خورشید»، سینمای ایران را در بهتی غم‌آلود فرو برد؛ مرگی که مثل آثارش، روایت متفاوتی داشت. این بار اما کارگردان بزرگ و مؤلف سینمای ایران، آخرین صحنه زندگی‌اش را خودش نوشته بود. وصیت کرد سیاه نپوشند، غم نخورند و با لباس سفید بدرقه‌اش کنند و همین‌گونه بدرقه شد؛ با سنج و دمام جنوبی و همراهی محسن شریفیان، که شأن مردی از آبادان بود.

خانه سینما پر بود از چهره‌هایی که با سکوت و احترام آمده بودند؛ بدون سخنرانی، تنها با صدای خود تقوایی که از بلندگو پخش می‌شد: «سینما واقعی‌تر از زندگی است.» صدایی که انگار هنوز دارد نقد می‌کند، هشدار می‌دهد و زندگی می‌بخشد.

ناصر تقوایی، نویسنده و فیلم‌سازی بود که سینما را از دل ادبیات بیرون کشید. از «آرامش در حضور دیگران» تا «ای ایران» و «ناخدا خورشید»، او زبان تازه‌ای به تصویر بخشید؛ سینمایی که ریشه در خاک جنوب داشت اما جهانی می‌دید. آخرین فیلمش «کاغذ بی‌خط» بیست‌و‌چهار سال پیش ساخته شد، اما تأثیرش هنوز زنده است. تقوایی بعد از آن سکوت کرد، نه از کمبود سوژه، بلکه از سر استقلال. خودش گفته بود: «اگر باید برای فیلم اجازه بگیرم، دیگر نمی‌سازم.»

او سینما را برای صداقت می‌خواست، نه شهرت. برای همین هیچ‌وقت به جشنواره‌های خارجی پناه نبرد تا با نام ایران معامله نکند. حتی در خاموشی‌اش، آیین بدرقه‌اش تبدیل به نمادی از عشق به میهن شد. پخش سرود «ای ایران» در تشییعش، وداعی بود میان مردم و مردی که سینما را با تعهد و اصالت معنا کرد.

خالق «دایی‌جان ناپلئون» و «ناخدا خورشید» رفت، اما میراثش، نه در قاب فیلم‌ها، بلکه در حافظه جمعی هنرمندان مانده است؛ کارگردانی که تا آخرین پلان زندگی‌اش، به روایت وفادار ماند.

بهروز شعیبی؛ از مقابل دوربین تا پشت میز دبیری

این روزها کمتر فیلم‌سازی را می‌بینیم که از پشت دوربین به پشت میز مدیریت برود، اما بهروز شعیبی امسال این مسیر را تجربه کرد. بازیگر نقش «سلمان» در «آژانس شیشه‌ای»، حالا در قامت دبیر چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران و مدیر انجمن سینمای جوانان، در مرکز توجه ایستاده است. هفته گذشته، نشست رسانه‌ای جشنواره با حضور او برگزار شد و فضای متفاوتی داشت؛ صمیمی، صادقانه و البته پر از چالش.

شعیبی با آرامش و حوصله پاسخ خبرنگاران را داد، اما برخی پاسخ‌هایش سوژه شد؛ از جمله وقتی گفت: «برنامه نمایش فیلم‌ها را طوری چیده‌ایم که به ترافیک نخورید!» جمله‌ای که فضای نشست را نرم‌تر کرد اما از ضعف اجرایی احتمالی هم خبر می‌داد. با این‌حال، صداقت و لحن صمیمی‌اش باعث شد خبرنگاران برخلاف معمول، با لطافت بیشتری از او سؤال بپرسند؛ گویی میان مدیر و فیلم‌ساز، هنوز خطی از اعتماد وجود دارد.

مسیر هنری شعیبی پیش از این نیز با موفقیت همراه بوده؛ از «دهلیز» که جای پای او را در سینما محکم کرد، تا «دارکوب» و «سیانور» و «بدون قرار قبلی» که نشان داد درام انسانی را خوب می‌شناسد. حالا او به‌عنوان مدیری از جنس سینماگران، امید تازه‌ای برای نسل فیلم‌سازان جوان به‌وجود آورده است؛ مدیری که نگاهش از قاب تصویر آمده، نه از صندلی سیاست.

بااین‌حال، چالش بزرگ پیش روی اوست؛ برگزاری جشنواره‌ای که عنوان بین‌المللی و اعتبار اسکارکوالیفای دارد، آزمونی برای تثبیت جایگاهش در مقام مدیر فرهنگی است. اگر شعیبی بتواند میان نظم مدیریتی و نگاه هنرمندانه‌اش تعادل برقرار کند، شاید الگوی تازه‌ای در سینمای ایران شکل بگیرد: فیلم‌سازی که نه پشت میز خشک می‌شود و نه پشت دوربین منزوی. او هنوز همان سینماگری است که باور دارد راه گفتگو با مردم، از تصویر می‌گذرد، حتی اگر این بار، صحنه‌اش سالن‌های جشنواره باشد نه صحنه فیلم.

الناز شاکردوست؛ گریمی که گریم نبود!

الناز شاکردوست این روزها دوباره با ویدیوهای بازی‌اش با گریم جدید در فضای مجازی وایرال شد؛ این بار نه فقط به‌خاطر اکران «گوزن‌های اتوبان»، بلکه به‌سبب گریم جنجالی‌اش در فیلم تازه هاتف علیمردانی، «کج‌پیله». تصویری از او با چهره‌ای مردانه در تیزری که به‌سرعت وایرال شد، موجی از واکنش‌ها را به‌دنبال داشت؛ از تحسین شجاعتش تا بحث درباره ممیزی و مرزهای جنسیتی در سینمای ایران.

شاکردوست در «کج‌پیله» دو نقش متفاوت را بازی می‌کند؛ زن و مرد. همین انتخاب، یادآور جسارتی است که او در سال‌های اخیر در نقش‌آفرینی‌هایش نشان داده است. علی‌رغم توضیح تهیه‌کننده درباره تفاوت نسخه نهایی با تیزر، به‌نظر می‌رسد این تصویر دقیقاً همان چیزی بود که فیلم می‌خواست: شکستن عادت تماشا و جذب دوباره مخاطب برای دیدن فیلم در سینماها.

در کنار این، فیلم دیگر او، «گوزن‌های اتوبان»، نیز روی پرده است و اجرای قوی‌اش در نقش «صبا» تحسین بسیاری را برانگیخته. شاکردوست حالا مسیر متفاوتی نسبت به دهه ۸۰ طی می‌کند؛ زمانی که با کمدی‌های عامه‌پسند شناخته می‌شد، اما امروز با آثاری چون «شبی که ماه کامل شد»، «تی‌تی»، «ابلق» و «بی‌بدن»، تبدیل به یکی از بازیگران تراز اول سینمای جدی ایران شده است.

شاکردوست بازیگری است که هم به ریسک علاقه دارد، هم به دیده‌شدن،  اما ترکیب این دو در او تبدیل به امضا شده است. از اکران‌های مردمی که همیشه پرحاشیه‌اند تا انتخاب نقش‌های غیرمتعارف، او می‌داند چگونه میان محبوبیت و جسارت تعادل برقرار کند.

اکنون همه نگاه‌ها به «کج‌پیله» دوخته شده؛ آیا الناز شاکردوست می‌تواند پس از موفقیت‌های درام،  بعد از کمدی «مطرب» در یک کمدی اجتماعی دیگر نیز موفق ظاهر شود؟

سحر دولتشاهی؛ بازگشت باشکوه به صحنه

از آن دست بازیگرانی است که معمولا فعالیت‌هایش زیر ذره‌بین است، به‌خصوص بعد از حضور درخشان و تأثیرگذارش در سریال‌های «قورباغه» و «افعی تهران» که باردیگر او را به قله‌ای از شهرت و محبوبیت رساند و در ادامه با «داریوش» جایگاهش در میان بازیگران موفق شبکه خانگی تثبیت شد.

سحر دولتشاهی اما این روزها نه به‌واسطه حضور در مقابل دوربین که به‌دلیل یک بازگشت باشکوه به صحنه در کانون توجه قرار دارد. او پس از هفت سال دوری از صحنه تئاتر با نمایش «رامسس دوم» به کارگردانی رضا گوران در تئاترشهر روی صحنه رفته است و همین حضور، استقبالی ویژه از این نمایش را هم رقم زده است. «رامسس دوم» نوشته سباستین تیری، کمدی سیاهی است با فضایی پرتعلیق و طنزآلود که مرز میان واقعیت و توهم را به چالش می‌کشد.

دولتشاهی در این نمایش در کنار بازیگرانی همچون علی شادمان و سعید چنگیزیان ایفای نقش می‌کند و بریده ویدئوهای مربوط به پس از اجرای آن‌ها و بازخوردی که از شوروحال مخاطبان دریافت می‌کنند، این هفته در شبکه‌های اجتماعی هم‌رسانی شد و موردتوجه قرار گرفت.

در کنار این تجربه تئاتری، سحر دولتشاهی همین هفته ایفای نقش در فیلم متفاوت سروش صحت را هم به پایان رساند. پایان فیلمبرداری «استخر» گمانه‌ها درباره احتمال رونمایی این فیلم پرستاره در جشنواره فجر پیش رو را قوت بخشیده و باید دید دولتشاهی در ترکیب بازیگران کمدی این فیلم، چه عملکردی خواهد داشت؟

مهدی زمین‌پرداز؛ چالش مرموز بودن!

اولین‌بار در جایگاه یک بازیگر گمنام در مقابل دوربین محمدحسین مهدویان ایفای نقش کرد و با شمایل شهید حسن باقری تصویرش در حافظه‌ها ثبت شد. «آخرین روزهای زمستان» تجربه‌ای متفاوت برای همه عواملش بود و نقطه آغازی برای شهرت مهدی زمین‌پرداز که پس از سال‌ها تجربه تئاتری، حالا ایفاگر نقش یک قهرمان در مقابل دوربین شده بود.

زمین‌پرداز از همراهان مهدویان در تجربه‌های بعدی هم بود و یکی از نقش‌آفرینی‌های شاخص او مربوط به فیلم «لاتاری» بود، فیلمی که او در آن نقش سرکرده یک گروه مخوف قاچاق دختران ایرانی به دبی را ایفا می‌کرد.

اما آنچه در هفته اخیر باردیگر این بازیگر جوان را در کانون توجه قرار داده است، ایفای یک نقش منفی دیگر در سریال تلویزیونی «الگوریتم» است. تازه‌ترین سریال پلیسی تلویزیون که بیژن میرباقری آن را کارگردانی کرده و تا به اینجا و در همین چند قسمت ابتدایی به‌خوبی مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است.

زمین‌پرداز در این سریال یکی از مهمترین مهره‌ها در قطب منفی داستان است که حضوری مرموز و کنجکاوی‌برانگیز در روایت دارد و بیراه نیست اگر بخشی از تعلیق و جذابیت داستان سریال را مربوط به کاراکتر و شمایل او بدانیم. باید دید در ادامه داستان او چگونه به دام می‌افتد و تا کجا شاهد ذکاوت و تیزهوشی او در مواجهه با نیروهای پلیس خواهیم بود.

نوشته از وداع با «ناخدا» تا بازگشت «سحر» به صحنه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شعیبی در این نشست ضمن تشریح بخش‌های مختلف جشنواره تأکید کرد این دوره با محوریت «استعدادهای نو، فیلم‌های مقاومت و تعامل بین‌المللی» برگزار می‌شود. در ابتدای این نشست اعضای هیات انتخاب و داوری همه بخش‌ها معرفی شد.

علی افشار، مدیر روابط‌عمومی جشنواره چهل‌ودوم، در ابتدای نشست توضیحاتی درباره روند برنامه ارائه کرد.

بهروز شعیبی، دبیر چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، گفت: آنونس جشنواره توسط روح‌الله موحدی ساخته شده و موسیقی بخش‌های مختلف بر عهده مسعود سخاوت‌دوست است. امرالله فرهادی نیز مدیریت هنری بخش‌های مختلف جشنواره را بر عهده دارد.

وی افزود: بخش‌های مختلف جشنواره شامل بخش ملی سینمای ایران، بین‌الملل و بخش‌های جنبی است. در بخش سینمای ایران و فیلم‌های داستانی، ۵۷ اثر حضور دارند؛ در بخش انیمیشن ۲۰ اثر، تجربی ۲۰ اثر، مستند ۲۱ اثر، فیلم‌های اقتباسی ۳۵ اثر و عکس ۵۳ اثر (شامل تک‌عکس و مجموعه‌عکس) حضور دارند.

شعیبی ادامه داد: در بخش بین‌الملل ۸۴ اثر از ۵۵ کشور در جشنواره حضور دارند. همچنین بخش‌های جنبی و خارج از مسابقه از اهمیت بالایی برخوردارند. این بخش‌ها شامل ۲۰ نشست تخصصی با حضور اساتید برجسته است که با نگاهی تخصصی طراحی شده‌اند. دو سانس نخست به فیلم‌سازی اختصاص دارد و دو سانس بعدی به موضوعات بینارشته‌ای همچون ادبیات، شعر و داستان‌نویسی می‌پردازد.

دبیر جشنواره خاطرنشان کرد: خوشحالیم که میزبان این اساتید برجسته هستیم. فیلمخانه ملی نیز تعامل خوبی با ما داشته است و نسخه‌های ترمیم‌شده فیلم‌های کوتاه، شامل انیمیشن و آثار فیلم‌سازان نام‌دار از دهه بیست، به نمایش درخواهد آمد.

وی بیان کرد: در بخش سوینا، یک یا دو سانس ویژه نابینایان برگزار می‌شود و یک روز میزبان سوینا با همراهی خانم گلاره عباسی خواهیم بود.

شعیبی تأکید کرد: به دلیل حجم زیاد محتوا پیرامون مسائل روز ایران و مقاومت، که بیشتر در قالب مستند بودند، تصمیم گرفتیم بخش ویژه‌ای برای فیلم‌های مقاومت در نظر بگیریم.

وی افزود: بخش استعداد نو که مربوط به فیلم‌اولی‌هاست، بسیار پرمخاطب است و امیدواریم آغاز خوبی داشته باشد.

دبیر جشنواره تصریح کرد: امسال تعامل با هنرستان‌های سینمایی و هنری نیز در دستور کار قرار گرفته است. در کنار بخش استعداد نو، بخشی برای همراهی با هنرجویان علاقه‌مند ایجاد شده است. امسال میزبان چندین هنرستان از تهران و شهرهای دیگر خواهیم بود و هر روز میزبان هنرجویان یکی از هنرستان‌های تهران خواهیم بود.

شعیبی افزود: ویژگی جشنواره فیلم کوتاه تهران، به‌دلیل اسکار کوالیفای (مورد تأیید اسکار) بودن و برخورداری از درجه کیفی الف، حاصل تلاش بسیاری از افراد در ادوار مختلف است.

وی عنوان کرد: همواره با حجم بالایی از آثار ثبت‌نامی مواجه هستیم؛ امسال ۱۰ هزار و ۲۰۰ اثر از ۱۴۵ کشور از جمله چین، هند، ایالات متحده، فرانسه و برزیل ارسال شده است.

وی ادامه داد: در میان ۹۴ اثر این بخش، ۱۵ اثر در بخش هوش مصنوعی، ۳۴ اثر داستانی، ۱۴ مستند، ۱۱ تجربی، ۱۳ پویانمایی و ۷ فیلم در بخش افق‌های نوظهور منطقه منا حضور دارند. همچنین هیأت‌های داوری و انتخاب نیز در ابتدای نشست طی کلیپی معرفی شدند.

مدیر روابط‌عمومی جشنواره در ادامه تصریح کرد: فیلم‌های فیلمخانه تصمیم رنگ شده‌اند و خبر آن امروز منتشر خواهد شد.

در ادامه نشست، علی افشار بخش پرسش و پاسخ را آغاز کرد و از رضا پورزارعی از روزنامه هنرمند دعوت کرد تا پشت تریبون بیاید. پورزارعی پرسید: آیا برای فیلم‌هایی که به جشنواره ارائه شده‌اند، خط قرمزی در نظر گرفته بودید؟

شعیبی در پاسخ گفت: هر اتفاقی که امروز در سینمای کوتاه رخ می‌دهد، مدیون مدیران سابق انجمن است و جای تقدیر دارد. از کسانی که برای فیلم کوتاه تمام توانشان را گذاشتند سپاسگزارم. اکنون نزدیک به ۶۰ دفتر در سراسر ایران فعالیت می‌کنند و اولویت همه مدیران حفظ این دفاتر بوده است.

وی افزود: نخستین ممیزی من همراهی با فیلم‌سازان جوان بود. می‌دانم هر کارگردان با چه ذوقی اثرش را ساخته است، به همین دلیل تلاش کردیم میزبان حداکثری آثار باشیم و شعار امسال جشنواره نیز به همین موضوع اشاره دارد.

شعیبی تأکید کرد: تنها نکته ما حفظ آثار و احترام به تلاش هنرمندان بود و اغلب آثار از کیفیت قابل‌قبولی برخوردار بودند.

پورزارعی در پرسش دوم خود درباره همکاری ایسفا با جشنواره سؤال کرد. شعیبی پاسخ داد: از آن‌ها دعوت کردیم امسال همراه باشند و جایزه ایسفا را به هنرمندان اهدا کنند و امیدوارم بپذیرند.

داود کنشلو از ایکنا درباره فیلم‌های بخش مقاومت پرسید و گفت: پرداختن مستقل به موضوع جنگ ۱۲ روزه اهمیت دارد، اما چرا این آثار در بخش اصلی قرار نگرفته‌اند؟

شعیبی پاسخ داد: جشنواره طی پنج روز در سانس‌های مشخص برگزار می‌شود و داوران باید در زمان‌بندی مشخص آثار را ارزیابی کنند. امسال به دلیل کیفیت بالای فیلم‌ها، زمان کل نمایش از ۸۰۰ دقیقه به هزار دقیقه افزایش یافته است. با وجود افزایش تعداد فیلم‌های بخش مسابقه، تلاش کردیم توازن حفظ شود.

وی افزود: پویایی فیلم‌سازان کوتاه همواره با مسائل روز مرتبط است. با توجه به تعداد زیاد آثار مقاومت، تصمیم گرفتیم این آثار در باکس ویژه‌ای نمایش داده شوند تا حتماً دیده شوند.

شعیبی تأکید کرد: فیلم‌سازان کوتاه روحیه‌ای درخشان دارند و هدفشان تنها کسب جایزه نیست، بلکه دیده‌شدن اثر است. آثار بخش مقاومت از نظر تعداد کمتر از مسابقه بودند، اما احتمال دارد از آن‌ها تقدیر شود.

رضا میرجعفری از خبرگزاری دانشجو پرسید: سیاست‌گذاری جشنواره در بخش بین‌الملل چگونه است و آیا می‌توانیم به تعامل فرهنگی میان کشورها امیدوار باشیم؟

شعیبی پاسخ داد: در بخش بین‌الملل دو رویکرد داریم؛ نخست مرور جشنواره‌ها و دوم توجه به آثار انتخابی عطا مجابی. او تصمیم درستی گرفته و از مدیران جشنواره‌های بین‌المللی و آثار برگزیده آن‌ها دعوت کرده است.

وی خاطرنشان کرد: در جشنواره «تامپره» نیز بخش قابل‌توجهی از آثار رقابتی متعلق به ایران است. در بخش مسابقه بین‌الملل، پذیرش آثار با سخت‌گیری انجام شد و حتی آثار ایرانی نیز با دقت انتخاب شدند. کمک به فیلم‌سازان جوان از درون سینمای ایران ممکن است، زیرا آنان خود پویا هستند.

مهدیه مالکی از پایگاه خبری صبا درباره محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی در انتخاب فیلم‌ها پرسید و خواستار توضیح دبیر جشنواره درباره ارتقای جایگاه جشنواره شد.

شعیبی پاسخ داد: فیلم‌سازان کوتاه آن‌قدر دقیق و درست کار کرده‌اند که با محدودیت خاصی مواجه نبودیم. تلاش هیأت انتخاب نیز بر کیفیت و عمق محتوایی آثار متمرکز بود و از انتخاب آثار سطحی پرهیز شد.

وی افزود: خوشبختانه با فیلم‌هایی مواجه بودیم که به موضوعات روز با دقت و پختگی پرداخته بودند. همچنین تا حد امکان از افراد با نگرش‌های مختلف برای داوری و انتخاب دعوت کردیم تا تنوع فکری حفظ شود.

بهروز شعیبی در ادامه بیان نمود: خوشبختانه با فیلم‌هایی با مضمون‌های روز مواجه بودیم که با دقت زیادی ساخته شده بودند.

وی افزود: تا جایی که توان داشتیم و ارتباطات اجازه می‌داد افرادی با نگرش‌های مختلف به جشنواره دعوت شدند و نمود آن در هیئت داوری و انتخاب مشخص است. در تمام مراحل از افرادی متخصص  استفاده شده است. برای مثال در انتخاب بخش داستانی سعی کردیم از فیلم‌سازان مرتبط و خوش‌نام در سینمای کوتاه از اقصی نقاط کشور دعوت کنیم و خوشبختانه بخش عمده‌ای از این فیلم‌سازان دعوت ما را پذیرفتند.

محمد صابری از خبرگزاری رها، ضمن تقدیر از خوش‌سلیقگی در بخش‌های هنری و طراحی پوستر جشنواره، سؤالی را درباره وجود خط قرمزهایی نظیر هم‌جنس‌گرایی و کودک‌کشی در فیلم‌ها مطرح کرد. وی همچنین درباره جانمایی کاخ جشنواره و فاصله طولانی آن از تهران، و نیز دلیل عدم برگزاری در پردیس سینمایی ملت و نبود همکاری مجموعه تصویر شهر پرسش‌هایی را مطرح نمود.

بهروز شعیبی در پاسخ به پرسش مدیر اسبق روابط عمومی انجمن سینمای جوانان تصریح کرد: بابت زحمات آقای صابری در انجمن تشکر می‌کنم. خط قرمز در ادوار مختلف وجود داشته است. به عقیده من، هر مضمون و موضوعی در حیطه ساختار قابل بررسی است. در تمام موضوعات می‌توان محترمانه و با نگاه هنرمندانه فعالیت کرد. زمانی که من فیلم سینمایی دهلیز را کار می‌کردم، نگرانی‌هایی به دلیل موضوع ملتهب آن وجود داشت، اما رویکرد و ساختار اثر باعث رفع سوءتفاهم‌ها شد.

شعیبی پیرامون ارتباط انجمن با مجموعه تصویر شهر بیان کرد: یکی از مدیرانی که از بدو ورودم به انجمن با او جلسه داشتم، خانم نازنین پیرکاری از مجموعه تصویر شهر بود. ایشان هیچ نکته‌ای مطرح نکرد که باعث شود پردیس ملت را انتخاب نکنیم. تصویر شهر از جشنواره حمایت می‌کند، اما نکاتی وجود داشت. اگر سالن‌های بیشتری برای پوشش فیلم‌های جشنواره در مرکز شهر وجود داشت، شاید انتخاب دیگری صورت می‌گرفت. ضمن اینکه تعامل خوبی با ایران‌مال شکل گرفت و استقبال، ارتباط و همکاری مؤثری با این مجموعه داشتیم.

دبیر این رویداد ادامه داد: همچنان همکاری‌هایی با پردیس سینمایی ملت وجود دارد. مهم‌ترین دغدغه ما از ابتدا، کمک به رفت‌وآمد مخاطبان و تسهیل در آن بود. خوشبختانه تعامل خوبی با شهرداری منطقه ۲۲ شکل گرفته است و به تفاهم‌های مثبتی با بخش حمل‌ونقل شهرداری نیز خواهیم رسید. در نتیجه، با توجه به جدول زمان‌بندی در نظر گرفته‌شده، با ترافیک مواجه نخواهیم شد و فضای ایران‌مال باعث می‌شود مخاطبان احساس خستگی نکنند. ان‌شاءالله شاهد اتفاقات خوبی خواهیم بود.

آزاده فضلی از پایگاه خبری‌تحلیلی یکتا هنر درباره برگزاری نشست‌های تخصصی شستا پرسید.
شعیبی در پاسخ گفت: نشست‌های امسال به شیوه گذشته نیست. در واقع، نشست‌ها در بخش ملی به شکل قبل برگزار نخواهد شد و صرفاً برای معرفی آثار است. از سوی دیگر، در بخش فیلم اولی‌ها نشست‌های تخصصی خواهیم داشت که تحت نظارت مستقیم آرش رصافی، معاون تولید انجمن سینمای جوانان ایران، برگزار می‌شود. همچنین نشست‌هایی برای معرفی فیلم‌ها نیز برنامه‌ریزی شده است.

وی خاطرنشان کرد: همچنین باید از صداوسیما و آقای محسن برمهانی تشکر کنم؛ چراکه پس از رایزنی‌ها تصمیم گرفته شد هر شب برنامه‌های مرتبط با جشنواره پوشش داده شود. علاوه بر آن، پلتفرم‌ها نیز با ما همکاری دارند و همین موضوع سبب شده مجموعه‌ای کامل از نقد و بررسی آثار جشنواره را در زمان برگزاری آن داشته باشیم.

تینا جلالی از روزنامه اعتماد پرسید: موضوع آثار تا چه اندازه جسورانه و نقادانه است؟ با توجه به اینکه قول داده شده نقدهای اجتماعی در آثار سینمایی حضور داشته باشند، چقدر این موضوع را در نظر داشتید؟
شعیبی در پاسخ اظهار داشت: مطرح کردن موضوعات اجتماعی اگر زبان و ادبیات درام پیدا نکند، تبدیل به مقاله یا خبری سطحی می‌شود.

وی ادامه داد: آنچه امسال با آن روبه‌رو هستیم، یافتن زبان مناسب برای بیان موضوعات اجتماعی است. ویژگی آثار امسال این است که به پختگی رسیده‌اند و از همین‌رو آثار بسیار باکیفیتی داریم.

شعیبی در پایان عنوان کرد: فیلم‌سازان جسارت خود را با کیفیت بالای آثارشان نشان داده‌اند که دست‌کم برای من بسیار هیجان‌انگیز است.

ناظمی از سینماپرس سؤالی درباره شفاف‌سازی و ارائه گزارش عملکرد جشنواره مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ تصریح کرد: جشنواره دارای دو بخش است. بخش اول مرتبط با کارهای اجرایی است. در این دوره منابع مالی جشنواره کمتر از سال‌های قبل است. قول‌هایی برای کمک مالی داده شده و همچنان منتظریم حامیان مالی وارد عمل شوند تا قطار در حال حرکت جشنواره به‌درستی پیش برود.

وی افزود: شورای سیاست‌گذاری جشنواره وجود دارد و چند دبیر از ادوار گذشته در آن عضو هستند. جناب رائد فریدزاده ریاست این شورا را بر عهده دارند. موارد مطرح‌شده باید به تصویب شورا برسد، اما نکته پنهانی‌ای وجود ندارد.

شعیبی خاطرنشان کرد: امیدوارم دوستانی که قول همکاری مالی داده‌اند، هرچه زودتر اعلام آمادگی کنند؛ چراکه نیروی انسانی انجمن درگیر است تا همه چیز با کیفیت مناسب پیش برود، اما درباره حامیان مالی هنوز با ابهام‌هایی مواجه هستیم.

پرستو فرهادی از خبرگزاری ایسنا پشت تریبون آمد و از بهروز شعیبی پرسید: توجه شما به بخشی از فیلم‌سازان ما که بدون مجوز مشغول ساخت آثار هستند چگونه است؟ آیا شما در این جشنواره سراغ این دسته از هنرمندان رفته‌اید؟
نکته دوم، بخش تأمین هزینه باشگاه مخاطبان و کارگاه‌ها از جانب هنرجویان است. ممکن است برخی نتوانند این هزینه را به‌راحتی تأمین کنند و در باشگاه ثبت‌نام نمایند. آیا برای این موضوع تدبیری اندیشیده‌اید؟

شعیبی در پاسخ به خبرنگار ایسنا اظهار داشت: ما با جشنواره‌ای مواجه هستیم که در آن ۱۹۵۳ اثر درخواست حضور داشتند و از طرفی هرکسی که برای ما محتوا ارسال کرد، آن را بررسی کردیم.

وی ادامه داد: ما دو اتفاق جدید داریم: یکی بازی‌های درخشان بازیگران و دیگری حضور استعدادهای نو و کارگردان‌های جوان. درخشش در هر دو عرصه به رشد متقابل کمک می‌کند.

شعیبی پیرامون حمایت از فیلم‌سازان جوان توضیح داد: ما در زمینه مالی و هزینه باشگاه، یک رویه مشخص داریم که محدود به جشنواره نیست. وظیفه ما حمایت از فیلم‌سازان جوان است. به همین دلیل، رقمی که برای اعضای باشگاه در نظر گرفتیم با رعایت احتیاط و به نفع اعضا بود، نه به نفع انجمن. اما با تمام این شرایط، اگر باز هم نیازی به کمک باشد، ما وظیفه داریم در کنار فیلم‌سازان باشیم.

ندا زنگینه از خبرگزاری مهر سؤالی را درباره بروز سلیقه شخصی داوران در ادوار گذشته مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ به پرسش مطرح‌شده بیان کرد: نام‌های شاخصی در سینمای کوتاه به‌عنوان داور انتخاب شده‌اند. سابقه فعالیت در سینمای کوتاه برای ما اولویت داشت و تلاش کردیم تنوع وجود داشته باشد. از استاد خودم، حمید نعمت‌الله، و دیگران استفاده شده است. سعی کردیم داوران دارای کیفیت مطلوبی باشند و در انتخاب و داوری از یک‌سونگری اجتناب کنیم. اسامی موجود در هیأت داوران گویای این تلاش و دقت است.

زهرا منصوری از دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران درباره جایزه آرای مردمی پرسید: جایزه بخش آرای مردمی با موافقت و اصرار شما حذف شد. چرا حذف شد و چرا بازگشت؟
شعیبی در پاسخ اظهار داشت: جایزه مردمی حذف نشده بود، بلکه در فراخوان اعلام نشد. به این دلیل که رسالت یک جشنواره هنری، توجه به کیفیت است و این امر باعث می‌شود سینمای متفکر از بین نرود. بنابراین، برای اعلام این جایزه باید روندی طی می‌شد که اکنون به‌درستی طی شده است.

منصوری به‌عنوان پرسش دوم بیان کرد: آقای شهاب حسینی سال گذشته اعتراضی نسبت به جوایز نهادی داشتند. آیا امسال هم جایزه نهادی و ارگانی داریم؟
دبیر جشنواره در پاسخ گفت: ما امسال از سوی هیچ نهاد یا ارگانی حمایت ویژه‌ای نداشتیم؛ بنابراین جایزه دیگری هم در جشنواره وجود ندارد. تنها جایزه‌ای که اهدا می‌شود، از طرف معاونت امور زنان و خانواده و خانم بهروز آذر، به‌عنوان عضو هیأت امنای انجمن است.

او ادامه داد: بخت خوب من این بود که خانم بهروز آذر بسیار همراه ما بودند و از طرفی همه اعضای انجمن دغدغه‌مند هستند و خودشان نیز بر روند جشنواره دقت ویژه‌ای دارند.

پریسا ساسانی از رسانه فیلمزی پرسید: شما به مشکلات مالی و نبود اسپانسر اشاره کردید. برای ساخت یک فیلم کوتاه آماتوری، دست‌کم به نیم میلیارد تومان هزینه نیاز است. چند درصد از تأمین این بودجه توسط بخش خصوصی انجام شده و چند درصد آثار توسط خود انجمن تولید شده‌اند؟ با چه بودجه‌ای این امر میسر شده است؟
شعیبی در پاسخ به رسانه فیلمزی عنوان کرد: از میان ۱۹۵۳ اثر، ۲۶۲ اثر تولید خالص انجمن بودند. از مجموع فیلم‌ها، ۳۰ اثر در بخش‌های مختلف جشنواره حضور دارند و بخش کمی از این تولیدات به چند ماه اخیر اختصاص دارد.

وی ادامه داد: چند اولویت در برنامه‌های ما وجود دارد؛ یکی پرداختن بیشتر به آموزش و به‌روز کردن آن در بخش‌های داستانی و دوره جامع فیلم‌سازی است.

شعیبی افزود: دو دوره مستند و فیلمنامه به بخش‌های آموزشی ما اضافه شده است و در نظر داریم به‌زودی آموزش آنلاین و ارتباط با کشورهای دیگر را نیز آغاز کنیم.

او در پایان این پرسش توضیح داد: همچنین قصد داریم درخواست به‌روزرسانی تجهیزات را ارائه دهیم؛ زیرا انجمن سینمای جوان ۵۸ دفتر در کشور دارد. ما هیچ‌گاه بودجه تجهیزات را برای دفتر تهران نخواستیم و به دنبال نوسازی تجهیزات دفاتر سراسر کشور هستیم، هرچند این امر هزینه بالایی دارد.

احمد تبریزی از خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) سؤالی را درباره فیلم‌های اقتباسی جشنواره و تأثیر کیفی آن‌ها بر سینمای بلند مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ توضیح داد: تعداد آثار بخش کتاب و سینما نشان داد که این موضوع در فیلم کوتاه و در انجمن جدی دنبال می‌شود. ۳۵ اثر در این بخش انتخاب شده‌اند که از داستان‌ها و نویسندگان داخلی تا بین‌المللی و حتی متون کهن منبع اقتباس بودند. ضمن اینکه پیوند میان ادبیات و سینما ناگسستنی است و تنها نیاز است این فرهنگ به‌درستی شکل بگیرد. این دو مدیوم می‌توانند در کنار هم هم‌زیستی مناسبی داشته باشند.

در ادامه، محمدباقر صنیعی‌منش از خبرگزاری تسنیم درباره پرورش فیلم‌سازان جوان و موضوع خردگرایی پرسید.
بهروز شعیبی در پاسخ به خبرنگار تسنیم توضیح داد: سرفصل نشست‌ها و دعوت‌های صورت‌گرفته در ۲۰ نشست، در راستای باز شدن دریچه‌های تازه است تا عمق آثار افزایش یابد. خردمحوری و اندیشه‌ورزی بر پایه همین عمق است که امیدوارم در نسل آینده بیشتر شکل بگیرد.

وی ادامه داد: به نظرم فیلم‌ساز امروز باید با شعر، ادبیات و گرافیک بیشتر آشنا شود و ارتباطی میان این هنرها و سینما برقرار کند.

منوچهر دین‌پرست از روزنامه اطلاعات پرسشی در خصوص وضعیت بودجه جشنواره و میزان حمایت مالی مجموعه ایران‌مال از جشنواره مطرح کرد.

شعیبی در پاسخ تصریح کرد: در خصوص برآورد جشنواره، پس از آن به‌صورت دقیق صحبت خواهد شد. ایران‌مال با حمایت و استقبال زیادی پذیرای جشنواره بود و تمام امکانات، از جمله سالن‌های سینما، تماشاخانه، پارکینگ و فضای اختتامیه را در اختیار این دوره از جشنواره قرار داد. اما برگزاری یک جشنواره تنها محدود به امکانات لجستیکی نیست و نیازمند آورده مالی نیز هست.

دبیر این رویداد ادامه داد: انرژی زیادی در خصوص حمایت‌های مالی صرف کردیم و قول‌هایی داده شده، اما در فاصله یک هفته مانده به جشنواره، هنوز ابهام‌هایی وجود دارد. شهرداری در تبلیغات شهری و حمل‌ونقل حمایت‌هایی انجام داده و مجموعه تصویر شهر نیز در حوزه تبلیغات شهری کمک کرده است.

شعیبی خاطرنشان کرد: این جشنواره متعلق به شهر تهران است و مجموعه‌های این شهر برای ما اولویت دارند. با این وجود، همچنان منتظر جذب حامیان مالی هستیم. خوشبختانه مجموعه ایران‌مال از نظر لجستیکی همکاری بسیار خوبی داشت.

مصطفی شاه‌کرمی از روزنامه جوان سؤالی درباره سهم فیلم‌سازان شهرستانی در رویدادهایی مانند فیلم کوتاه و چگونگی حمایت ویژه از آنان مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ گفت: در بخش ملی، از میان ۱۹۳۶ اثر، ۵۸۷ فیلم متعلق به تهران و ۱۶۶۶ فیلم متعلق به سایر استان‌ها بوده است. اولویت برای ما خود فیلم و فیلم‌ساز بوده، به همین دلیل تنها به تولیدات انجمن توجه نداشتیم. به‌طور کلی از ۵۷ شهر، ۱۳۶۶ فیلم به دبیرخانه ارسال شده که رقم جالبی است.

امیرحسین اشرفی از خبرگزاری پانا درباره تعامل با هنرستان‌ها برای نخستین‌بار در جشنواره و همچنین موضوع دخالت دبیر در حذف یا اضافه آثار بخش‌های مختلف پرسشی مطرح کرد.
بهروز شعیبی در پاسخ تصریح کرد: هیچ فیلمی را به جشنواره اضافه نکردم، چراکه بسیار به دغدغه فیلم‌سازان و تلاش آن‌ها برای دیده‌شدن آثارشان توجه می‌کنم. همچنین هیچ فیلمی بر اساس نظر شخصی حذف نشده است و خرد جمعی هیئت انتخاب بر تصمیم‌ها حاکم بوده. تلاش کردم حقی از فیلم‌سازان پایمال نشود.

وی ادامه داد: خوشحالم که هنرستان‌های دارای رشته‌های سینما، موسیقی و دیگر رشته‌ها در جشنواره حضور دارند. همچنین هنرستان‌هایی از خارج تهران نیز مهمان ما هستند و برای آن‌ها برنامه‌های ویژه‌ای تدارک دیده‌ایم. حضور تعداد زیادی از خانم‌ها در هیئت داوری و انتخاب نیز جالب توجه است. شرکت‌کنندگان خانم ۳۰۳ فیلم ارسال کرده‌اند. به‌طورکلی معتقدم در سراسر دنیا، به‌دلیل دشواری‌های مرحله تولید، باید از فیلم‌سازان زن حمایت شود.

گلاویژ نادری از روزنامه سازندگی درباره جانمایی محل جشنواره در ایران‌مال و ممیزی‌های سیاسی و اجتماعی فیلم‌های جشنواره پرسید و اینکه آیا فیلم‌سازانی از این دوره در کشور ظهور پیدا خواهند کرد یا خیر.
شعیبی در پاسخ توضیح داد: بحث فیلم‌سازی و ساخت اثر چندان مربوط به جشنواره نیست و به عملکرد انجمن در طول سال ارتباط دارد. جشنواره، حاصل تلاش‌های یک‌سال گذشته است. در بخش استعداد نو و سایر بخش‌ها، استعدادهایی وجود دارد که از آن‌ها برای همکاری دعوت خواهد شد.

وی افزود: این حجم از ارتقای تکنیک در آثار جالب توجه است و امیدوارم این پیشرفت در شکل روایت‌ها نیز دیده شود. قطعاً در این دوره شاهد ظهور چند فیلم‌ساز با استعداد نوظهور هستیم. ضمن اینکه بازگشت برادران ارک به فیلم کوتاه نیز بسیار جالب توجه است.

دبیر جشنواره درباره موضوع حجاب و ممیزی‌ها توضیح داد: در میان آثاری که ارسال شد، مسئله حجاب به‌صورت خاص وجود نداشت و فیلم‌سازان در این زمینه با ظرافت عمل کرده بودند. آثار از پختگی خاصی برخوردار بودند، هرچند ممکن است برخی فیلم‌سازان آثار خود را ارسال نکرده باشند.

وی ادامه داد: به عقیده من، جسارت فیلم‌ساز در قصه و حرفی است که مطرح می‌کند و این موضوع قابل تقدیر است. اما باید بگویم هیچ فیلمی به دلیل مسئله حجاب یا مسائل سیاسی از جشنواره کنار گذاشته نشده است.

شعیبی توضیح داد: تنها دو فیلم بودند که به لحاظ تکنیکی کیفیت خوبی داشتند، اما دارای بیان سطحی و استفاده از کلمات رکیک و نگاه نامناسب به زنان بودند، بنابراین حائز آرای لازم شناخته نشدند.

وی در پایان این بخش گفت: فیلم کوتاه شأن و جایگاهی برای خود دارد که اجازه نمی‌دهد هر فیلمی وارد جشنواره شود. ضمن اینکه در ساعات در نظر گرفته‌شده برای جشنواره، مسئله ترافیکی وجود ندارد.

زهرا بالاور از باشگاه خبرنگاران جوان سؤالی درباره نحوه اخذ آرای مردمی، شیوه محاسبه آن و همچنین اجرای موسیقی محیطی در فضای ایران‌مال مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ گفت: تیم‌های مختلفی در موسیقی محیطی نقش دارند. این برنامه میان دو سانس عصر برگزار خواهد شد و در هر برنامه شاهد حضور گروه‌های مختلف موسیقی خواهیم بود.

وی درباره شیوه جمع‌آوری آرای مردمی خاطرنشان کرد: این بخش به دوستانی سپرده شده که دارای تجربه هستند. جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران اتفاق مهمی است و امیدوارم امانت‌دار خوبی در قبال آن باشیم.

شعیبی افزود: تلاش کرده‌ایم نسبت به سال‌های گذشته برای حفظ آرا، پروتکل‌های سخت‌گیرانه‌تری اعمال شود. آرای مردمی هر روز اعلام خواهد شد، به‌جز روز پایانی که در مراسم اختتامیه اعلام می‌شود.

محمد سلیمانی از رسانه جهان سینما پرسید: ارتقای فنی و کیفی آثار کمی نگران‌کننده است. فیلم کوتاه باید سکوی پرتابی برای رسیدن به سینمای بلند باشد. چه تدبیری دارید تا این روند ساختار و شکل درستی پیدا کند؟
شعیبی در پاسخ تصریح کرد: هر موضوعی اگر در ساختار و درام درست شکل نگیرد، بی‌فایده خواهد بود. این ساختار باید روی کاغذ شکل گیرد و منظور الزاماً دکوپاژ نیست، بلکه ادبیاتی است که در فیلمنامه ایجاد می‌شود. یکی از راهکارهایی که ما به آن فکر کردیم، اقتباس است. نویسنده اثری را می‌نویسد که آن را به تصویر درآورد و ساختار اثر را حفظ کند؛ این خود یک تکنیک است.

وی ادامه داد: در نظر داریم در ادامه مسیر، مسئله ادبیات، نوشتن و ساختار قصه را تقویت کنیم و برای این منظور، از اقتباس در ادبیات آغاز خواهیم کرد تا ساختار قصه رعایت شود.

کیانا تصدیق‌مقدم از روزنامه فرهیختگان از دبیر چهل‌ودومین جشنواره فیلم کوتاه تهران پرسید: برنامه شما برای حمایت از فیلم‌سازان جوان چیست؟
شعیبی درباره برنامه انجمن در این زمینه گفت: برنامه حمایت از اعضای انجمن و فیلم‌سازان کوتاه در طول سال نیز ادامه دارد و محدود به جشنواره نیست. ما همواره تلاش می‌کنیم در طول سال میزبان کارگردانان جوان برای دیده‌شدن آثارشان باشیم و از آنان حمایت کنیم.

در پایان نشست، امیر فرض‌الهی، روزنامه‌نگار، پرسشی درباره علت نبود نشست‌های نقد آثار جشنواره مطرح کرد.
شعیبی در پاسخ گفت: قطعاً نقد نقشی مهم و سازنده در جریان سینما دارد. در این دوره از جشنواره تلاش کردیم فضای امن و آرامی برای گفت‌وگو فراهم کنیم و امیدوارم در این زمینه شاهد اتفاقات سازنده‌ای باشیم.

چهل‌‌و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با رویکرد «خِردمحوری و اندیشه‌ورزی» و به دبیری بهروز شعیبی از ۲۷ مهر تا ۲ آبان‌ ۱۴۰۴ در پردیس سینمایی ایران‌مال تهران برگزار خواهد شد.

نوشته حمایت همه‌جانبه از فیلم‌سازان جوان در جشنواره «تهران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در کارنامه هنری و حرفه‌ای وی می‌توان به عضویت در هیئت مؤسس انجمن‌های صنفی طراحان گرافیک ایران و آژانس‌های تبلیغاتی عضو سازمان جهانی تبلیغات (IAA)، تدریس در دانشگاه‌ها و مراکز علمی، مشاوره بازاریابی و تبلیغاتی برای شرکت‌های معتبر، راهنمایی پایان‌نامه‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته گرافیک، دبیری و عضو هیأت مدیره انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، هیأت موسس انجمن صنفی کانون‌های تبلیغاتی ایران، هیأت موسس انجمن صنفی نگارخانه‌داران ایران و همچنین داوری و دبیری دوسالانه‌های گرافیک اشاره کرد.

چهل‌‌و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با رویکرد «خِردمحوری و اندیشه‌ورزی» و به دبیری بهروز شعیبی از ۲۷ مهر تا ۲ آبان‌ ۱۴۰۴ در پردیس سینمایی ایران‌مال تهران برگزار خواهد شد.

نوشته مدیر هنری چهل‌و‌دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مراسم ۱۸ اثر منتخب در چهار بخش داستانی، مستند، تجربی و پویانمایی معرفی و دفاتر فعال و برگزیده انجمن نیز با اهدای لوح نشان‌دار تقدیر شدند.

در ابتدای این مراسم پس از پخش آیاتی از کلام الله مجید و سرود ملی کشورمان، فرزاد حسنی توضیحاتی درباره شکل‌گیری پویش و روند دریافت آثار ارائه داد و برنامه با پخش کلیپ «قطعه ۴٢ بهشت زهرا» با صدای احمد شاملو ادامه یافت.

بهروز شعیبی: قدردان خانواده فرهنگ باشیم

در ادامه بهروز شعیبی مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران بیان کرد: روزهای خاصی را گذراندیم، یک دوازده روز خاص که هیچ‌کدام از تجربه‌های چند سال قبل شبیه آن نبود نه کرونا، نه تنگناها و مخمصه‌های اجتماعی با تهدیدی به نام جنگ متفاوت بود.

او ادامه داد: برای ثبت آن لحظات هیچ زبان و محصولی نمی‌توانست به توانمندی فیلم کوتاه و سینما باشد.

مدیرعامل انجمن سینمای جوانان با اشاره به طرح اولیه این ایده گفت: ایده اولیه این پویش را مسعود معینی‌پور مطرح کرد و آن را با کمک سعید نجاتی که به عنوان دبیر این پویش فعالیت کرد پیش بردیم.

شعیبی عنوان کرد: در همان روزها حجم زیادی از فیلم‌سازها همه مسائل و مشکلات را فراموش کرده بودند و فکر می‌کردند باید برای ثبت این روزها و شب‌های وطن‌شان کاری کنند. قدر فرهنگ و اعضای خانواده فرهنگ را بدانیم چرا که آنها همیشه با صداقت این لحظات را ثبت کردند و خواهند کرد.

او در پایان با تشکر از مدیران دفاتر انجمن گفت: از همکاران خودم در دفاتر انجمن سینمای جوانان ایران تشکر می‌کنم که در حمایت از فیلم‌سازان استانی و ایجاد شرایط برای فیلم‌سازی به آنها یاری رساندند.

زهرا بهروزآذر: همدلی ایرانیان، بی‌نظیر بود

در این مراسم، زهرا بهروز آذر معاون زنان و خانواده ریاست جمهوری در این مراسم گفت: یکی از تجربه‌های به‌یادماندنی زندگی من، حضور در پیاده‌روی اربعین بوده است. پنج یا شش بار توفیق حضور در این مسیر را داشتم و هر بار دریافتم که این سفر، ترکیبی از غم ناشی از ایام عزاداری و در عین حال جلوه‌ای بی‌نظیر از خیرخواهی و نوع‌دوستی است؛ تجربه‌ای که آرزو داشتم همه انسان‌ها آن را لمس کنند.

وی افزود: همواره با خود می‌اندیشیدم که آیا ممکن است در جایی دیگر از جهان چنین تجربه‌ای تکرار شود؛ جایی که همه برای هم خیر بخواهند، به یاری یکدیگر بشتابند و دست یکدیگر را بگیرند. تصور نمی‌کردم که این امر در نقطه‌ای جز اربعین ممکن باشد، اما در ایام اخیر و به‌ویژه پس از حمله متجاوزانه رژیم صهیونیستی در شب ۲۳ خرداد، این حقیقت را دوباره تجربه کردیم.

وی با تأکید بر اینکه این حمله «مصداق بارز جنایت جنگی» بود، تصریح کرد: در این واقعه تلخ، بیش از هزار نفر از جان‌های عزیزی را که مایه امید ایرانیان بودند، از دست دادیم و متأسفانه در میان آنها، بیش از ۱۲۰ نفر از بانوان و ۴۰ کودک نیز به شهادت رسیدند.

بهروز آذر ادامه داد: با وجود این خسارت‌های جبران‌ناپذیر، آنچه برای من بیش از تجربه پیاده‌روی اربعین به چشم آمد، جلوه‌های همبستگی و نوع‌دوستی مردم ایران بود. در این ایام همه شهروندان، فارغ از نگاه‌ها و گرایش‌های خود، در کنار هم قرار گرفتند و فقط ایران برایشان اهمیت داشت. این همدلی بی‌نظیر، سرمایه‌ای عظیم برای کشور است.

معاون امور زنان و خانواده در پایان خاطرنشان کرد: از صمیم قلب خوشحالم که شما توانستید با وجود همه سختی‌ها؛ از جمله محدودیت‌های فنی در فیلمبرداری در بحران؛ بخشی از این حقیقت ماندگار و جلوه واقعی مردم ایران را ثبت و برای آیندگان به یادگار بگذارید.

ستاره اسکندری: هیچ هنری مثل سینما نیست

ستاره اسکندری داور پویش فیلم‌سازی «وطن به روایت من» در این مراسم، گفت: تصمیم جنگ با دیگران است، اما تاوانش را خانواده‌ها می‌دهند‌…

اسکندری گفت: هیچ هنری مانند سینما نمی‌تواند احساسات و واقعیت‌ها را بیان کند، تاریخ را به تصویر بکشاند و ماندگار کند‌‌.

وی تاکید کرد: خوشحالم که در خدمتتان بودم. منزل مادرم در جنگ ویران شد و بدانید هم‌درد هستم. به تک تک شماها افتخار می‌کنم اینکه همت کردید و هنرمندانه آسیب‌های جنگ و بودن مردم در کنار هم را دوباره به زبان تصویر یادآور شدید، سپاسگزارم.

*اهدای جایزه ویژه مدیرعامل انجمن

در بخش تقدیر ویژه، لوح نشان‌دار انجمن سینمای جوانان ایران به همراه جایزه نقدی از سوی مدیرعامل انجمن به محمد علیزاده فرد برای فیلم داستانی نسل Z (تهران) اهدا شد.

** دفاتر برگزیده انجمن:

در ادامه مدیران دفاتر فعال و برگزیده انجمن سینمای جوانان ایران در جنگ ۱۲ روزه و پویش «وطن به روایت من» معرفی و با اهدای لوح نشان‌دار انجمن تقدیر شدند:

حسن قهرمانی / مدیر انجمن سینمای جوانان ایران – اردبیل

حمیدرضا منتظری / سرپرست دفتر قم

کامران رضایی / مدیر دفتر کرمانشاه

مهدی توحیدی / رئیس دفتر مشگین‌شهر

سیدمحمد مداح حسینی / سرپرست دفتر مشهد

** معرفی آثار راه‌یافته به بخش جنبی چهل‌ودومین جشنواره فیلم کوتاه تهران

*بخش داستانی

ایران / حمید ملیحی / مشهد

پاسدار / امیرمحمد گیلان‌فر / تهران

چیزهایی مثل همیشه نبود / آرمان بابکی / تهران

روزی روزگاری / محمدمهدی محمدحسنی / قم

شرایط بحرانی / سهیل سهیلی / مشهد

طرار / سیده زهرا موسوی / مشهد

کیو کیو / عرفان نیکبخت / تهران

گره / سیما ابراهیمی / اراک

منم مثل همه / محسن رمضانیان / سمنان

نسل Z / محمد علیزاده فرد / تهران

*بخش مستند

خستگی‌های شیرین / مهرداد عسگری / مشهد

خوین / مهرداد افتخاری / کرمانشاه

سایه‌ای از او هنوز هست / فاطمه قائدی / تهران

ماهلین / سحر قناعتی / اصفهان

*بخش تجربی

پرده سبز / حسین اعتمادفرد / مشهد

رنگ نخل / سامان علی‌نژادیان / آبادان

*بخش پویانمایی

رویای بی‌صدا / سحر ابوئی / یزد

پایان‌زدگی / دانیال قاسمیان / شیروان

* جایزه ویژه اشراق

همچنین لوح افتخار و جایزه ویژه سازمان رسانه‌ای اشراق به مهرداد عسگری برای فیلم مستند «خستگی های شیرین» از مشهد رسید.

***جوایز اصلی:

هیئت داوران پویش متشکل از ستاره اسکندری، محمدعلی باشه‌آهنگر و مسعود معینی، جوایز خود را به شرح زیر اهدا کردند:

لوح افتخار و جایزه نقدی به سامان علی‌نژادیان برای فیلم تجربی رنگ نخل (آبادان)

لوح افتخار و جایزه نقدی به سحر ابوئی برای فیلم پویانمایی رویای بی‌صدا (یزد)

لوح نشان‌دار طلایی و جایزه نقدی به دانیال قاسمیان برای فیلم پویانمایی پایان‌زدگی (شیروان)

لوح افتخار و جایزه نقدی به فاطمه قائدی برای فیلم مستند سایه‌ای از او هنوز هست (تهران)

لوح نشان‌دار طلایی و جایزه نقدی به مهرداد افتخاری برای فیلم مستند خوین (کرمانشاه)

لوح افتخار و جایزه نقدی به سیما ابراهیمی برای فیلم داستانی گره (اراک)

لوح افتخار و جایزه نقدی به آرمان بابکی برای فیلم داستانی چیزهایی مثل همیشه نبود (تهران)

لوح نشان‌دار طلایی و جایزه نقدی به سیده زهرا موسوی برای فیلم داستانی طرار (مشهد)

در پایان این آیین فیلم‌های منتخب این پویش اکران شد.

نوشته اختتامیه پویش «وطن به روایت من» در کوشک باغ هنر برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این دوره، تمرکز اصلی جشنواره بر روایت‌های خلاقانه با هویت فرهنگی، ملی و زیستی ایران است. فیلم‌سازان استان‌ها نیز می‌توانند بر اساس تجربه زیستی خود، جلوه‌هایی از فرهنگ، آیین و زندگی مردم را به تصویر بکشند.

برای نخستین بار بخش ویژه‌ای با عنوان «افق‌های نوظهور» به جشنواره افزوده شده؛ این بخش به فیلم‌سازان نوپای خاورمیانه و شمال آفریقا اختصاص دارد و بستری برای نمایش صداهای تازه و خلاق این منطقه فراهم می‌کند.

متن کامل فراخوان را در وب سایت انجمن سینمای جوانان ایران بخوانید.

چهل‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، به دبیری بهروز شعیبی از ۲۷ مهر تا ۲ آبان ۱۴۰۴ برگزار می‌شود.

نوشته تمدید مهلت ارسال آثار به چهل‌و‌دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هشتمین قسمت از «۱۰۰۱» متناسب با عدد ۸، به مشهد و میزبانی این شهر از امام هشتم، حضرت رضا (ع) توجه کرده است.

بهروز شعیبی متولد ۱۳۵۸ در مشهد است که سال‌ها به عنوان کارگردان، بازیگر، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز فعالیت داشته است.

از جمله آثار سینمایی شعیبی می‌توان به «بدون قرار قبلی، «دارکوب»، «سیانور»، «دهلیز» و «آغوش باز» اشاره کرد.

این برنامه امشب، چهارشنبه ۱۰ بهمن ماه ساعت ۲۲:۳۰ از شبکه نسیم پخش می‌شود.

«۱۰۰۱» برنامه‌ای در قالب گفتگو-سرگرمی است که با اجرای محسن کیایی و با محوریت اعداد در زندگی تهیه و پخش می‌شود.

هر قسمت از «۱۰۰۱» حول محور یک عدد خاص می‌چرخد که سوژه‌ها و موضوعات مرتبط با آن عدد در برنامه مطرح می‌شود.

این برنامه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فریدالدین نیکجو ساخته شده و ‌طراح و مدیر هنری آن محمد بحرانی است.

این برنامه هر هفته، سه‌شنبه تا جمعه و ساعت ۲۲:۳۰ پخش شود و هشتمین قسمت آن امشب روی آنتن شبکه نسیم می‌رود.

نوشته بهروز شعیبی به «۱۰۰۱» می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این پوستر که توسط مهدی موسوی‌تبار طراحی شده، برای نخستین ساخته سینمایی محمود کریمی رونمایی شده است.

فیلم اجتماعی «بچه مردم» در بخش مسابقه چهل و سومین جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «تاجی: هر قصه‌ای رو دقت کنید می‌بینید قهرمانش از یه جایی رو پای خودش وایساده. الیورتوییست یه جور، سهراب و فریدون اون جور، حضرت یوسف چهار سالش بود رفت عزیز مصر شد. حضرت موسی رو بگو؛ همین دنیا که اومد دادنش به آب. ماشالا نره غول شدین، پاتون اینجاس سرتون اونجا. وقتشه خودی نشون بدین…»

در فیلم «بچه مردم» بازیگران مطرحی همچون گوهر خیراندیش، رضا کیانیان، حسن معجونی، بهروز شعیبی، سیامک صفری، سیاوش چراغی‌پور، امید روحانی، زهرا داوودنژاد، سیدجواد یحیوی، ونوس کانلی، کامبیز امینی، سیامک ادیب، زری کریمی، سیاوش جامع و همچنین مهبد جهان‌نوش، احسان احمدی، فرزین فلسفین و ایلیا یعقوبی در نقش‌های اصلی حضور دارند.

عوامل فیلم سینمایی «بچه مردم» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: میلاد پرتوی، تدوین: عماد خدابخش، آهنگساز: کریستف رضاعی، انتخاب بازیگر و بازیگردان: علی صلاحی، مدیر تولید: فواد بوربور، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح گریم: احسان روناسی، طراح لباس: نازنین خزاعی، مدیر صدابرداری، صداگذاری و میکس: پرویز آبنار، طراح جلوه‌های ویژه بصری: حسن ایزدی، جلوه‌های ویژه میدانی: مرتضی رمضانی، منشی صحنه: مریم محمدی، برنامه‌ریزان سیدرسول حسینی و علی جودی، دستیاران اول کارگردان: فاطمه آهی و علی جودی، مشاور فیلمنامه: مسعود مددی، نویسندگان: فائزه یارمحمدی و محمود کریمی، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا، عکاسان: زهرا مصفّا و باران انوری، مجری طرح: استودیو اِستوا، به اهتمام و سرمایه‌گذاری: یوسف اصلانی.

«بچه مردم» با تمرکز بر داستانی اجتماعی و پرمخاطب، یکی از آثار قابل‌توجه این دوره از جشنواره فیلم فجر محسوب می‌شود.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «بچه مردم» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«امید است در پرتو عنایات الهی و تلاش‌های خالصانه و اقدامات موثر شما مسیر خدمت به جوانان علاقه‌مند به سینمای پویا و نجیب ایران اسلامی هموار شود و شاهد شکوفایی هرچه بیشتر آنان در عرصه ملی و بین‌المللی باشیم.

فریدزاده همچنین از تلاش‌ها و خدمات مهدی آذرپندار مدیرعامل سابق انجمن سینمای جوانان ایران طی دوران مسئولیتش قدردانی کرد.»

پیش از این نیز در احکام دیگری از سوی رئیس سازمان سینمایی و رئیس هیات امنای انجمن، زهرا بهروزآذر، سیدمحمود رضوی، سیدرضا میرکریمی و سیدمحمدحسین نواب به عنوان اعضای هیات امنای انجمن سینمای جوانان ایران منصوب شدند.

بهروز شعیبی متولد ۱۳۵۸ در مشهد، سال‌ها به عنوان کارگردان، بازیگر، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز فعالیت داشته است که از جمله آثار سینمایی او می‌توان به «دهلیز»، «سیانور»، «دارکوب»، «بدون قرار قبلی» و «آغوش باز« اشاره کرد.

وی علاوه بر داوری در جشنواره‌های متعدد، در سال‌های گذشته به عنوان یکی از اعضای هیات امنای انجمن سینمای جوانان ایران حضور داشته است.

نوشته بهروز شعیبی مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.