فیلم از بازنمایی «کودکان شرور» که دیدگاه غربی است، پرهیز می‌کند و «کودک کنشگر» نشان می‌دهد، کودکانی که رؤیای بزرگ دارند، یعنی «بزرگ شدن» و «برنده بودن در امور». درواقع مسئله فیلم صرفاً برنده‌شدن در مسابقه فوتبال نیست بلکه میدان فوتبال، استعاره‌ای از زمین‌های بزرگ زندگی است که باید با تلاش و عدالت و اخلاق، آن را کسب کرد. ازاین‌جهت، این مستند، علاوه بر «اجتماعی»، مستند «ورزشی» هم محسوب می‌شود.

ترغیب به ورزش فوتبال برای کودکان باعث می‌شود که آن‌ها رؤیا و آرمان خود را محقق بسازند و صفات برتر اخلاقی کسب کنند.

بازنمایی کودکان و نوجوانان «آرمان‌خواه» نیاز مبرم سینمای امروز ایران است. گفتنی است که نوجوان، منطق خیر و شر را می‌فهمد و ذاتاً آرمان‌گراست، حس کنجکاوی دارد، حقیقت‌طلب است و لذا فیلم‌هایی ازاین‌دست با ایجاد تعلیق و ایجاد کنجکاوی، فکر مخاطب کودک و نوجوان را حرکت می‌دهند، و همین خاصیتِ «حقیقت‌طلبی»، این کنجکاوی را به سمت خیال و رؤیای مثبت کنترل می‌کند.

اهداف رفتاری ژانر ورزشی در ایران بسیار حائز اهمیت است. سخن از ژانر ورزشی، سخن از فردای یک کشور است، و سخن از دیروز و امروز نیست. «ژانر» یک جهان می‌سازد و جهان نیز سرشار از بازنمایی‌ها و برساختن صفات اخلاقی و هنجارها است، و حال، چه‌بهتر که این جهان ژانری، مروج صفات برتر باشد.

ورزش، به دلیل دارابودن ماهیت «هیجان»، قوه خیالِ کودک را مدیریت می‌کند. با ژانر ورزشی می‌توان برای کودک و نوجوانان، «ذائقه‌سازی» کرد.

تبدیل جاذبه‌های حسی به عقلی با ژانر ورزشی و اکشن و حتی فانتزی از طریق ذائقه‌سازی و شراکت دادن او در یک لذت آرمانی و تزریق «هیجان معنوی» و معرفی «انسان معنوی» برای نسل کودک و نوجوان امکان‌پذیر است.

حال، مدیریت «خیال» و «هیجان» و «صفات برتر» برای نسل نوجوان با «خیال بانی» به‌جای «خیال‌بافی» و مدیریت «آرمان» باید از سوی مدیران فرهنگی صورت بپذیرد.

وقتی سینما بتواند غلبه بر غرایز را نشان بدهد، تدریجاً نسل مقاوم تربیت می‌کند، و همین «نسل مقاوم» می‌توانند تمدن فردا را بسازند.

لذا مخاطب اصلی این معارف، قطعاً کودکان هستند، و رسانه و سینما می‌تواند، این ارتفاع بصیرت و تئوری را تحقق ببخشد و قهرمانان بزرگ را برای قشر کودک و نوجوان معرفی کند.

در شرایطی که ایران تحریم است و آمریکا در این سال‌ها قصد داشته با فشار اقتصادی، «آنارشی فقرا» و «شورش گرسنگان» را در ایران راه بیندازد، سینمای کودک و نوجوان باید بتواند جلوی این هجوم منفی را بگیرد. وقتی‌که یک بحران روحی و جمعی رخ می‌دهد، افراد سعی می‌کنند به‌نوعی فانتزی و خیال ذهنی رجوع کنند و مدلی از زندگی بهتر را در ذهن خود بسازند؛ لذا اگر فیلم‌سازی در این شرایط، در «مدیریت خیال» مهارت داشته باشد، می‌تواند جامعه از «اختیال منفی» و «هذیان و خرافات» و «سیاه‌نمایی» و… دور بدارد.

مستند اجتماعی با رویکرد فرهنگی، دقیقاً آن چیزی است که در قدرت نرم تأثیر می‌گذارد و می‌تواند قدرت نرم طرف مقابل را کاهش بدهد. بازنمایی «الگوی موفقیت برای کودکان» درواقع قدرت نرم جامعه را بالا می‌برد یعنی توانمندی را در قدرت نرم بالا می‌برد.

نوشته رؤیایت را زمین مگذار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.