«بی‌صدا حلزون» که نخستین بار در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد و نامزدی بهترین کارگردان  فیلم اول را برای بهرنگ دزفولی‌زاده به ارمغان آورد، با سرمایه‌گذاری بیژن بافکار و شرکت آلتون شنوا که یکی از شرکت‌های شنوایی شناسی در ایران است تولید شده و هدایت فیلم پخش داخلی فیلم و موسسه هنر بدون مرز پخش بین الملی آن را عهده‌دار هستند.

«بی‌صدا حلزون» داستان زنی است که بین احساس و منطقش در حال تصمیم‌گیری است.

هانیه توسلی، مهران احمدی، پدرام شریفی و محسن کیایی با حضور علیرضا جلالی‌تبار، بهنوش بختیاری، بیژن بافکار و شیرین ولی‌پور بازیگران این فیلم هستند.

عوامل فیلم «بی‌صدا حلزون» عبارتند از: نویسنده: محمد رهگذر، کارگردان: بهرنگ دزفولی‌زاده، مدیر فیلمبرداری: محمدرضا جهان‌پناه، تدوین سپیده عبدالوهاب، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: ایمان غیرتمند، منشی صحنه: شیدا باسمه‌چی، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، صداگذار: حسین ابوالصدق، مدیر تولید: مجتبی متولی، طراح گریم: سودابه خسروی، طراح صحنه و لباس: افسانه صمدزاده، مدیر جلوه‌های بصری: امین انتشاری، عکاس: مریم مَجد، جانشین تهیه‌کننده: سید مهدی نریمانی، سرمایه‌گذار: بیژن بافکار، مشاور سرمایه‌گذار: نیما رضازاده، مشاور علمى پروژه: راضیه علم بیگى، مدیر تولید: مجتبی متولی، تهیه‌کننده: مرتضی شایسته.

نوشته یک شرکت اتریشی حامی «بی‌صدا حلزون» شد/ حمایت از جامعه ناشنوایان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته پروانه نمایش فیلم سینمایی «بی‌صدا حلزون» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اقدام همزمان با جشنواره فیلم فجر ویژه افراد ناشنوا انجام می شود.

در این برنامه که جمعه ۱۸ بهمن‌ماه و از ساعت ۱۰ صبح در پردیس سینمایی ساحل برگزار می شود، افراد ناشنوا به تماشای اثری می نشینند که موضوع فیلم در رابطه با آنها خواهد بود و نیز این اثر برای این گروه از افراد دارای معلولیت، مناسب سازی شده است.

این برای نخستین بار است که در زمان برگزاری جشنواره فیلم فجر در اصفهان، فیلمی از این جشنواره برای افراد دارای معلولیت به نمایش در می آید.

گروه های متقاضی ثبت نام می توانند در ساعات اداری با دبیرخانه دائمی جشنواره کودک در اصفهان به شماره تماس ۰۳۱۳۲۲۲۵۵۳۵ تماس بگیرند.

نوشته اکران فیلم «بی‌صدا حلزون» ویژه افراد ناشنوا در پردیس ساحل اصفهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بی‌صدا حلزون» به نظرم فقط یک ایده و یک خط داستانی مناسب و قابل تامل و توجه دارد و بجز این  چه در محتوا و چه در ساختار تا حد زیادی نتوانسته مخاطب خود را راضی نگه دارد. پرداختن به قشری از جامعه که مشکلات و موضوعات و محدودیتهایی بسیار شبیه به سایرین دارند اما با این تفاوت که خود، مشکل بزرگتری را نیز باید حل کنند و آن عدم بهره گیری از حس شنوایی به عنوان یکی از حواس اصلی پنجگانه است . جذابیت ایده و خط داستانی را نیز باید در تلاش مادری جست که به هر دری می زند تا بتواند فرزندش زندگی ای طبیعی را در بطن جامعه دنبال کند و در نهایت مجبور می شود میان منطق و احساساتش دست به انتخاب بزند. اما همانگونه که پیشتر ذکر شد این جذابیت صرفا در همین حد باقی مانده و بسط و گسترش پیدا نمی کند. و از همین رو شخصیتها نیز پرداخت صحیح و مشخصی پیدا نمی کنند و دوام و قوام نمی یابند و هر شخصیت قصه دارای ابهاماتی است که مخاطب را آزار می دهد و از سوی دیگر با پیش نرفتن قصه و روایتی بسیار کند مواجهیم که ناشی از بیان الکن نویسنده در طرح و بسط موضوعات فیلمنامه است و البته خرده روایتها یا داستانکهایی که نمی توانند به شکل مطلوب به قصه و روایت اصلی متصل شوند و هارمونی مطلوبی را بیافرینند و همه این مسائل لطمه جدی به فیلمنامه و نوع روایت ان وارد ساخته اند. ضمن اینکه در یک نگاه گسترده تر اگر بخواهیم موضوع را به جامعه تعمیم دهیم با دو نکته بسیار عجیب مواجه می شویم: اول اینکه در یک جامعه که بزرگتر خانواده ۰پدر) وقتی صدایی را نمی شنود تمایلی هم ندارد تا فرزندان و سایر اعضای خانواده نیز صدایی را بشنوند و البته نکته دوم که بسیار قابل تامل تر است بی توجهی کاراکتر الهام به مرگ سعید و به نوعی دریافت حق السکوت قتل شوهرش برای رسیدن به هدفش که همان عمل کاشت حلزون فرزندش است که یادآور تئوری و نگاه معروف: هدف وسیله را توجیه می کند در این قصه بوده که به هر شکل این چنین نگاهی در نوع و جای خود خطرناک و خطرساز است.

ساختار نیز متاثر از متن بسیار ناپخته و نچسب است. شاید فقط  بازی خوب و متفاوت هانیه توسلی به نقش الهام از نقاط مثبت و برجسته ساختاری فیلم باشد و متاسفانه در سایر بخشهای بازیگری، کارگردانی، فیلمبرداری، زیبایی شناسی (بجز تنوع و تعدد لوکیشن های فیلم) نکته قابل ملاحظه دیگری را نمی توان مشاهده کرد که پیش برنده و دلگرم کننده باشد و از همین رو می بایست بی صدا حلزون را جزو یکی از فیلم های ضعیف جشنواره قلمداد کنیم که جز یک تم جذاب چیز دیگری در چنته ندارد و به احتما فراوان در اکران عمومی هم توفیق  چندانی را کسب نخواهد کرد.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «بی‌صدا حلزون»/ یک موضوع و ایده خوب و تمام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سحر عصرآزاد (منتقد) در ابتدای این نشست گفت: رویکرد بهرنگ درفولی‌زاده برایم بسیار اهمیت داشت زیرا در زیر مایه و متن، نقدی به بشر امروز زده می‌شود همچنین مشکلاتی که این قشر در جامعه دارند بیان می‌شود.

سحر منتقد آزاد افزود: فکر می‌کنم به تنوع مضمون و کاراکترهای نمایشی نیاز داریم، فیلم از آن فیلم‌های خوبی است که باید به آن فرصت دیده شدن داد تا بیشتر به این موضوعات پرداخته شود.

بهرنگ دزفولی‌زاده کارگردان فیلم «بی‌صدا حلزون» در ابتدای نشست با اشاره به ساختار فیلم بیان کرد: ساختار و قصه فیلم این را می‌طلبید که با ریتمی آرام به این مساله نگاه کنیم زیرا به افراد ناشنوا باید فرصتی برای دیده‌شدن می‌دادیم.

در ادامه مرتضی شایسته درباره چرایی فعالیت کم خود در سال‌های اخیر گفت: دو سال فعالیت کمتری داشتم اما از سال ۹۶،۹۷ و ۹۸ پنج فیلم تمام کردم و در حال حاضر به دنبال کارهای جدید هستم.

محمدرضا رهگذر نویسنده این فیلم عنوان کرد: ایده‌ها باید در جریان بیان قصه در کنار هم قرار بگیرند. زمانی که قتل یک شخص باعث عمل یک کودک ناشنوا می‌شود، باید به این موضوع اینگونه نگاه کرد که آیا این مرگ می‌ارزیده یا خیر.

بهرنگ دزفولی زاده درباره نحوه پرداخت این فیلم به ناشنوایان توضیح داد: از اول قصدم این بود فیلمی در این ارتباط بسازم، چون فقط در هفته‌های خاصی به ناشنوایان پرداخته می‌شود. همچنین در انتخاب بازیگران برایم مهم بود از بازیگرانی استفاده کنم که تکلفیشان با زبان بدنشان مشخص باشد.

در ادامه تصریح کرد: می‌خواستم این فیلم اکران عمومی داشته باشد تا مردم با ناشنوایان ارتباط بهتری داشته باشند و در این راه از بازیگر حرفه‌ای برای بیشتر دیده شدن استفاده کردم.

او افزود: از ابتدای نوشتن فیلمنامه به همکاری با یک بازیگر حرفه‌ای فکر می‌کردم.

دزفولی‌زاده در پاسخ به این سوال که آیا این فیلم تبلیغی برای عمل کاشت حلزون است، توضیح داد: من می‌خواستم اطلاعاتی درباره ناشنوایان و اینکه آیا این عمل را انجام دهند یا خیر را مطرح کنم. من هیچ گونه تبلیغی برای این عمل نکرده‌ام. بلکه برای درک بیشتر افراد ناشنوا در جامعه تلاش کردم.

او همچنین در پاسخ به چرایی استفاده از درام برای بیان این معضل توضیح داد: با توجه به فیلمنامه احساس کردم باید به این شکل داستان را روایت کنم و در این بستر نگاهی به مشکلات ناشنوایان داشته باشم. بیست سال است که در این‌باره فیلمی ساخته نشده و با این درام می‌توانستم مردم را با معضلات ناشنوایان آشنا کنم.

وی ادامه داد: کاشت حلزون بخشی از فیلمنامه بود و اصلا قصد تبلیغ نداشتم، درام قصه باعث شد به این موضوع بپردازم.

هانیه توسلی بازیگر نقش الهام درباره این فیلم گفت: اولین چیزی که درباره این نقش وجود داشت این بود که  باید همزمان هم با زبان ناشنوایان آشنا شوم و هم روی حرف زدنم به عنوان یک نیمه شنوا آمادگی پیدا کنم. رسیدن به این مهم نیاز به تمرین زیادی داشت و حدودا دوماه قبل از فیلمبرداری تمرین کردم.

توسلی درباره نقش خود توضیح داد: با چندین نفر برای یادگیری زبان ناشنوایان تمرین می‌کردم حتی صدای نیمه شنوا در تلفن همراهم ذخیره کرده بودم و سعی می‌کردم آن را بازی کنم. در حین فیلمبرداری من با این عزیزان همزبستی داشتم و در جمعی بودم که تعدادی شنوا و ناشنوا حضور داشتند. چیزی که برایم‌جای تعجب داشت این بود که بسیاری از خانواده‌های ناشنوا علاقه ندارند فرزندشان کاشت حلزونی داشته باشند.

بهرنگ دزفولی‌زاده با اشاره به تحقیق‌هایی که پیش از فیلمبرداری انجام داده گفت: هم‌زیستی و هم فکری خوبی با آقای رهگذر داشتم، او نیز بر قصه‌ای که نوشته بودیم تاکید داشت. زمانی که فیلمنامه را نوشتیم از کانون ناشنوایان با ما تماس گرفتند و گفتند می‌توانید کاشت حلزونی را به نمایش بگذارید.

دزفولی‌زاده با اشاره به سرمایه‌گذاران فیلم «بی صدا حلزون» گفت: پولی که برای ساخت فیلم مصرف می‌شود باید پاک و درست باشد، بعضی از سرمایه‌داران دانش کمتری درباره سینما داشتند. در آخرین مرحله زمانی که سمعک پاسخگو نباشد آن فرد ناشنوا به سمت کاشت حلزون توسط پزشکان سوق داده می‌شود.

او همچنین درباره آهنگسازی این فیلم عنوان کرد: یک سری ذهن‌ها هستند که تصاویر بهتری تولید می‌کنند و نگاه کلیشه‌ای ندارند، آهنگساز این فیلم انگیزه و سواد خوبی داشت و بین باقی آهنگسازان از همه بیشتر برایم جذاب بود.

رضا شبیری زنجانی آهنگساز فیلم  درباره حس و حالش برای اولین حضورش در جشنواره گفت: بسیار خوشحالم که امشب اینجا حضور دارم و از آقای دزفولی‌زاده تشکر می‌کنم. این فیلم اولین تجربه ساخت فیلم سینمایی من است.

او همچنین افزود: سعی کردم در این فیلم به خاطر موضوع از یک سری المان‌ها استفاده کنم و موسیقی را از گوش یک فرد ناشنوا بشنویم برای همین خودمان صدا به فیلم اضافه کردیم تا به نقش‌ها بیشتر نزدیک شویم.

کارگردان فیلم «بی‌صدا حلزون» درباره بازیگران این فیلم توضیح داد: در سینمای ایران انتخاب بازیگر بسیار مهم است. در این فیلم انتخاب بازیگر چهار ماه طول کشید زیرا می‌خواستیم از کسی استفاده کنیم که بتواند از عهده بازی در این فیلم بربیاید. صدای هانیه توسلی زیر است و بیننده را نمی‌ترساند، صدای او باعث ناراحتی مخاطبان نمی‌شود و می‌توانند با این کاراکتر همراه شوند.

وی ادامه داد: فیلم درباره حق‌خواهی است که امیدوارم با مطالبی که شما درباره آن می‌نویسید این صدای حق‌خواهی و فیلم شنیده شود. فکر نمی‌کردم فیلمم در بخش سودای سیمرغ نباشد و زحمت دوستانم نادیده گرفته شود اما باز با این حال به انتخاب داوران احترام می گذارم.

نوشته نشست فیلم «بی‌صدا حلزون» برگزار شد/ بهرنگ دزفولی‌زاده: برای درک بیشتر افراد ناشنوا در جامعه تلاش کردم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست بهرنگ دزفولی‌زاده کارگردان، علیرضا جلالی تبار بازیگر، محمدرضا جهان‌پناه فیلمبردار، امین انتشاری جلوه های ویژه و مهدی نریمانی دستار تهیه کننده حضور داشتند و محمود گبرلو در ابتدا با اشاره به اینکه این سال ها جوانان در سینما کارهای خوبی ارائه کرده اند، به سابقه عکاسی کارگردان اشاره و حضور چند ساله دزفولی زاده را در سینما تحسین کرد.

در ادامه دزفولی زاده بیان کرد: فیلمنامه اولین اثر من فضایی مرتبط با زندگی ناشنوایان دارد و حلزون اشاره به بخش میانی گوش است که تاثیر بسزایی در شنوایی انسان دارد. قصه ما در یک خانواده ناشنوا اتفاق می افتد و طبیعتا ورود به چنین موضوعاتی سخت است به خصوص که ما با بودجه و سختی کار همراه بودیم.

هانیه توسلی نقش یک کم شنوا

وی با ذکر اینکه بازیگران فرصت زیادی را صرف تمرین زبان اشاره کردند، افزود: یک ماه و نیم برای چند نقش وقت گذاشتیم و بازیگران هم برای نقش‌شان انرژی زیادی گذاشتند. هانیه توسلی نقش یک کم شنوا را بازی می‌کند و محسن کیایی و پدرام شریفی هم با زبان اشاره صحبت می کنند. در واقع پیش از قصه ما متوجه می‌شویم وقتی محسن کیایی به دنیا آمده ناشنوا بوده و برادرش هم زبان اشاره را یاد گرفته است.

دزفولی زاده با بیان اینکه اگر از بخش رزرو در بیاییم و به سودای سیمرغ برسیم زحمت دیگر دوستان هم دیده می شود، گفت: در بخش های مختلف بچه های بسیاری زحمت کشیدند. از زمانی که پیش تولید ۵۰ روزه داشتیم همه برای تمرین حاضر بودند که اگر تمرین نمی‌کردیم زمان فیلمبرداری دو برابر می شد.

در ادمه جهان پناه نیز عنوان کرد: به نظر من کارگردان باید سختگیر باشد و اتفاقا همکاری خوب در نتیجه همین سختگیری ها اتفاق می افتد.

جلالی تبار از بازیگران این فیلم نیز گفت: زمانی که بهرنگ دزفولی زاده عکاس بود در چند پروژه با هم کار کردیم و به خوبی او را می شناسم و می توانم بگویم از جمله سینماگرانی است که دقیقا می‌دانست از فیلمش چه می خواهد. در واقع همکاری زمانی اتفاق می افتد که بازیگر به کارگردان اعتماد داشته باشد و بداند قرار است جنس جدیدی از روایت را ببیند.

دزفولی زاده نیز در ادامه این صحبت ها اشاره کرد: علیرضا جلالی تبار لطف زیادی به من داشت که با داشتن چنین سابقه ای حاضر شد در این فیلم با نقشی کوتاه اما بسیار تاثیرگذار حضور داشته باشد. شروع قصه ما با بازی اوست و در ادامه اتفاقات متفاوتی رخ می دهد. علاوه بر این اخلاق حرفه ای از ویژگی های بارز اوست و نشان می‌دهد که از نسل بازیگران حرفه ای است.

جهان پناه نیز در بخش دیگر این نشست گفت: تابستان گذشته فیلمنامه به دست من رسید و از محتوایش لذت بردم. به مرور هم در جریان نسخه های متعدد تکامل یافته قرار گرفتم و خوشحالم که در این کار چالشی با کارگردان نداشتم. فیلمنامه برای هر دوی ما حرف اول را می‌زد.

وی افزود: من به عنوان فیلمبردار باید بتوانم با قصه ارتباط بگیرم سپس با جلسات اولیه با کارگردان متوجه شوم که چقدر امکان همکاری وجود دارد وقتی به اشتراکات هم پی می بریم دیگر کار سخت نیست و راحت تر پیش می رود در واقع فیلمنامه خودش به ما می‌گوید چه کار کنیم.

دزفولی زاده درباره فیلمنامه توضیح داد: ۵ سال پروسه نگارش طول کشید زیرل تیم های مختلفی در بخش نگارش می آمدند اما احساس می کردم هنوز مسیر درستی را پیش نگرفته تا اینکه آخرین کسی که به ما اضافه شد تا حدودی از دنیای ناشنوایان شناخت داشت و توانستیم سیناپس خوبی بنویسیم. ما تقریبا تا قبل از شروع کار ۱۴ بار فیلمنامه را بازنویسی کردیم و ارشاد بازنویسی آخر را خواند به همین دلیب مراحل پروانه ساخت به سادگی انجام شد، مرتضی شایسته نیز به عنوان تهیه‌کننده همکاری خیلی خوبی داشت.

۴ ماه پروسه انتخاب بازیگر طول کشید

وی ادامه داد: پروسه انتخاب بازیگر ۴ ماه طول کشید چون ایفای این نقش ها راحت نبود و می‌دانستیم که ناشنوایان انسان های حساسی هستند و اگر فکر کنند زیست واقعی شان به تصویر کشیده نشده، این فیلم برای‌شان پذیرفتنی نخواهد بود. از طرفی برخی بازیگران برای‌شان سخت بود که این حساسیت ها را بپذیرند.

در بخش دوم این نشست امین انتشاری اظهار کرد: در صنف ما جلوه های ویژه به دو دسته نقسیم می شود نامرئی  و مرئی. ما باید در یک فیلم رئال، پلان هایی خلق کنیم که در فضای کامپیوتری شکل گرفته است. مثلا در یکی از چالش ها سکانس آب گرفتگی داریم که بازیگر با اینکه وجود ندارد با صحنه تعامل می کند. سعی کردیم مخاطب همه این ها را به شکل نامحسوس احساس کند. امیدوارم اگر به سودای سیمرغ راه پیدا کردیم این تلاش ها دیده شود.

نریمانی نیز بیان کرد: طبق معمول تولید در ایران مشکلات خاص خود را دارد.البته با حضور عوامل و تیم حرفه ای  کار راحت تر است. بحث جذب سرمایه گذار یکی از مهمترین عواملی است که دست تهیه کننده را برای تولید مناسب باز می‌گذارد. البته ما تولید بدی نداشتیم و تلاش کردیم آنچه کارگردان و تیم می خواهد فراهم کنیم.

دزفولی زاده در تکمیل این بحث اضافه کرد: اجتماعی بودن قصه شرایط تولید را سخت می کرد و دلم نمی‌خواست در هر لوکیشنی که بارها تیم های مختلف کار کرده اند فیلمبرداری کنیم. به همین دلیل فیلمبرداری در لوکیشن اصلی ما که آتلیه بود ماه ها طول کشید. من فضای آکواریومی می خواستم که نشان دهد انگار آدم ها در این فضا گرفتار شده‌اند و در واقع آتلیه یکی از شخصیت ها را بازی می‌کند. در این مسیر فیلمبردار کمک بزرگی کرد تا کار واقعی و درونی در بیاید.

وی افزود: من به خاطر حرفه ام آتلیه های مختلفی رفتم و در این باره حساسیت های بیشتری داشتم. پیش آمده بود که به ناچار کار می کردیم و در تدوین به نظر می آمد جنس فیلم نیست و کنار می گذاشتیم.

انتشاری در آخرین صحبت هایش گفت: سینمای ایران قاب و تصویر خود را دارد و در جلوه های ویژه هم همین شکل است. می‌توان گفت در چند سال اخیر اتفاقات خوبی در سینما و این حوزه رخ داده و این جای خوشحالی دارد. مدیر جلوه های بصری باید از زمان نگارش فیلمنامه با فیلم همراه شود. ما برای برخی سکانس ها استوری بورد داشتیم و این خیلی مهم است برای اینکه جلوه های ویژه به کمک کار بیاید و به لطف کار خوب فیلمبردار، من هم می‌توانستم کار را بهتر انجام دهم.

کارگردان فیلم سینمایی «بی صدا حلزون» در پایان گفت: من ادعایی در زمینه کارگردانی ندارم و سعی کردم قصه ام را روایت کنم. بیشتر ناراحتم که هانیه توسلی برای بازی در این نقش که سختی های زیادی از نظر جسمی کشید نمی‌تواند در بخش سودای سیمرغ دیده شود البته این ناراحتی برای تمام بازیگرها و تمام عوامل است.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته بهرنگ دزفولی‌زاده: ۱۴ بار فیلمنامه را بازنویسی کردیم/ پروسه انتخاب بازیگر طولانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.