سامان سالور در این نشست درباره عنوان تازه ترین فیلم خود گفت: پروانه ساخت این کار ابتدا رد شد و دلیل شان هم اتفاقا نام اثر بود. می گفتند به شرطی پروانه می دهیم که نام فیلم عوض شود اما رضایت ندادیم چون ارتباط عنوان «سه کام حبس» با مضمون فیلم بسیار نزدیک است و برای انتخاب آن اصرار داشتیم. سرانجام بعد از دو ماه توانستیم رضایت شان را جلب کرده و با عنوان «سه کام حبس» وارد مرحله تولید شویم.

وی افزود: این اثر قصه ای امروزی و اجتماعی دارد و آیینه ای از رویدادهایی است که شاهدش هستیم. «سه کام حبس» سعی می کند روایتی از سرپرست های خانوار داشته باشد کسانی که نهایت تلاش شان را می کنند زندگی آبرومندی برای خانواده شان فراهم کنند و در بزنگاه های روزگار باید دست به انتخاب بزنند. تلاش مان بر این بود که قصه را با ریتم درستی روایت کنیم تا بیننده بعد از پایان فیلم هم به آنچه دیده فکر کند.

سالور با اشاره به انتخاب بازیگران و عوامل پشت دوربین ادامه داد: در انتخاب عوامل پشت صحنه سعی کردیم کسانی را انتخاب کنیم که عشق و انگیزه تولید فیلمی با کیفیت برای مردم را دارند. به عنوان مثال مسعود سلامی که در این پروژه در مقام مدیر فیلمبرداری کنار ما حضور داشت، از دوران دبستان با هم دوست هستیم و از جوانانی به شمار می رود که خون جدیدی به سینما تزریق کرده و به شدت اهل ریسک و تجربه است.

این کارگردان با اشاره به اینکه بازیگران هم خیلی زحمت کشیدند، افزود: منتظر چهره ای متفاوت از محسن تنابنده باشید که به گفته خودش یکی از سخت ترین نقش هایش را بازی کرده است. تنابنده خودش فیلمنامه نویس و کارگردان است و همین باعث می شود همیشه ایده های جذاب داشته باشد، البته که باید مواظبت می کردیم از چارچوب بیرون نزند، اما در گپ و گفت هایی که با هم و دیگر بازیگران داشتیم به جذابیت و کیفیت فیلمنامه بسیار کمک کرد. او همچنین بعد از مرحله ضبط هم کنار ما بود و روند کار را پیگیری می کرد.

وی افزود: پریناز ایزدیار یکی از شانس های مسلم ما در این فیلم بود. می خواستیم از زوجی استفاده کنیم که پیش از این مقابل هم قرار نگرفته باشند و تقابل تنابنده و ایزدیار به نظرم ترکیب جالبی شد. پریناز ایزدیار در این فیلم پوسته ای را کنار زده و یکی از ویژگی های فیلم حضور ایزدیار و سمیرا حسن پور با گریم خیلی سنگین و شرایط خاص و تلاش دیگر بازیگران است. خوشبختانه انقدر دوستان، باورپذیر ظاهر شدند که من به عنوان کارگردان در تایید گروه بازیگران برای اولین بار در تیتراژ اول از تمامی شان تشکر کردم. همچنین یادی کنیم از متین ستوده که اگرچه دیر به گروه اضافه شد اما از عهده کار به خوبی برآمد و سایر بازیگرانی که اگرچه در فیلم های دیگر نقش های طولانی داشتند، اینجا هم با همه انرژی کنار ما بودند.

سالور که اولین اکران سینمای رسانه را در پردیس ملت دارد، در این باره بیان کرد: امسال به دلیل اتفاقات اجتماعی که رخ داده سال خاصی است، اما حضورمان در جشنواره را به فال نیک گرفتیم. بر اساس قرعه این شانس را داریم که فیلم افتتاحیه جشنواره فجر باشیم و امیدوارم از همان ابتدا رویدادی جذاب و غیر قابل پیش بینی را شاهد باشیم. متاسفانه جشنواره فجر هم برخی سال ها قابل پیش بینی عمل کرده و امیدوارم همه فیلمسازانی که زحمت کشیدند و هنرمندانی که عاشقانه کار کردند، فیلم هایشان منصفانه نمایش داده شود و در حق کسی اجحاف نشود. ترکیب هیات داوران هم نشان می دهد که این اتفاق رقم بخورد.

در ادامه سمیرا حسن پور بازیگر فیلم نیز در سخنانی بیان کرد: زمانی که فیلمنامه را خواندم به نظرم همه نقش ها جذاب بود و اما به عنوان بازیگر همیشه دنبال کاراکتری هستم که نسبت به کار قبلی تفاوت داشته باشد و زمانی که با این نقش مواجه شدم دیدم چقدر با نقش های قبلی و شخصیت خودم تفاوت دارد، به این دلیل با رضایت کار را قبول کردم. من در بازیگری نمی توانم ادا در بیاورم و به نوعی باید نقش را زندگی کنم. شاید به این دلیل است که من با آقای سالور وارد سینما شدم و حضورش بر این تفکر بی تاثیر نیست.

وی افزود: سالور همین رویکرد را به دیگر بازیگران هم منتقل می کند و تقریبا در روزهای تمرین این زندگی کردن با نقش را در سایر بازیگران می دیدیم. به بهانه نقشم روزهای متمادی به بیمارستان می رفتم و ساعت ها به کار پرسنل نگاه می کردم تا بتوانم حس و حال این افراد را در فیلم پیاده کنم.

سمیرا حسن پور که پیش از این در جشنواره فیلم فجر نامزد جایزه بازیگری بود، اظهار کرد: در جشنواره سی و دوم اتفاقات خوبی برای من افتاد اما حضور در جشنواره و جایزه خیلی برایم مهم نیست بلکه ترجیحم قبل از این ها باورپذیر بازی کردن نقش و جلب نظر مردم است.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته سامان سالور: «سه کام حبس» روایتی از سرپرست‌های خانوار است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی درخشنده کارگردان به همراه رویا افشار بازیگر در این جلسه حضور پیدا کردند تا درباره فیلم «دشمنان» و رونمایی آن در جشنواره صحبت کنند. ابتدا درخشنده به اتفاقات ناراحت‌کننده ای که اخیرا در کشور رخ داد اشاره کرد و به مردم تسلیت گفت.

وی همچنین در رابطه با تازه ترین اثر سینمایی خود گفت: روزی که فیلمنامه از سمت بردیا یادگاری به دستم رسید در همان وهله اول آن را به خانم افشار دادم تا نظرشان را بدانم، چون می دانستم که به شدت سختگیر هستند و زمانی که نظرشان مثبت بود بلافاصله پیشنهاد نقش را مطرح کردم. به همین خاطر احساس می کنم او نظر بهتری می تواند درباره فیلم بدهد.

رویا افشار نیز در ادامه این سخنان اظهار کرد: من به هیچ جوانی که تازه وارد کار سینمای بلند می شود به چشم تازه کار نگاه نمی کنم چون این افراد کسانی هستند که جسارت حضور در این عرصه سخت را دارند. هر چند علی درخشنده سال ها تجربه حضور در سینما را دارد. همانطور که آقای درخشنده اشاره کرد بنده نسبت به فیلمنامه سختگیرم چون به نظرم ضامن اعتبار ما همین سختگیری‌هاست. در مورد این فیلمنامه باید بگویم موضوع عمیق اجتماعی دارد و به تاثیرات متقابل آدم های اجتماع بر یکدیگر اشاره می کند که گاهی خوشایند و گاهی ناخوشایند است. «دشمنان» کاری فرهنگی اجتماعی است که بخشی از مردم درگیرش هستند بنابراین حضورش در سینما لازم بود.

علی درخشنده نیز در این رابطه اشاره کرد: عواملی که قرار است در یک پروژه کار کنند همه باید در خدمت تفکری باشند که فیلمنامه رقم زده و محتوای مضمون را درک و قبول کنند. اگر کاری مورد پسند یکی از عوامل نباشد قطعا انگیزه ای برای اعمال یک کار خوب ندارد، اما خوشبختانه از مجید برزگر به عنوان تهیه کننده تا تک تک عوامل همه چنین روحیه ای داشتند. بهترین اتفاق این بود که تمام تلاشمان را کردیم فیلمی بسازیم که در رده خاصی قرار نگیرد. «دشمنان» اگرچه درامی روانشناختی است اما امیدوارم برای همه اقشار جالب توجه و قابل تامل باشد. این فیلم کار کم دیالوگی است و در این مواقع اتفاقا کار صدا سخت تر است. ما به دنبال کمال بودیم هر چند که می‌دانیم ضعف هایی هم در کار وجود دارد.

افشار درباره تجربه بازی در این اثر گفت: خلق محیط برای بازی در این فیلم سخت بود. ما حتی در حین ضبط با هم بحث می کردیم چون برای‌مان مهم بود که چه نتیجه ای را می خواهیم روی پرده ببریم. تمام تلاشم را کردم آنچه که مورد نظر کارگردان بود را انجام دهم و به گونه ای بازی کنم که مردم هم احترام‌شان حفظ شود.

رویا افشار همچنین درباره ته سیگار، شیرابه زباله و کلاه کاسکت گفت: از آنجا که غالبا از موتور استفاده می کنم با کلاه کاسکت خیلی موافقم. این ابزاری برای تامین جان است و می تواند موتورسیکلت را که بهترین وسیله بعد از دوچرخه است، دلپذیرتر کند. در دو مورد دیگر هم می توان گفت برای مردم اهل گل و گلاب دیدن شیرابه زباله و ته سیگار خیلی قشنگ نیست و بنابراین حتما باید فرهنگسازی کرد.

درخشنده نیز در سخنانی اظهار کرد: در جهان هستی اگر من به عنوان یک انسان محیط پیرامونم را به چشم نعمت ببینم و حضور خداوند را حس کنم قطعا قدرشناس تر خواهم بود.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته رویا افشار:‌ به جوانان به چشم تازه‌کار نگاه نمی‌کنم/ علی درخشنده: «دشمنان» درامی روانشناختی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدا کیوان علیمحمدی به همکاری مشترک کارگردانی و نگارش با علی اکبر حیدری اشاره کرد و در ادامه سیاوش مفیدی گفت: از زمانی که طرح اولیه را کیوان نوشت در جریان کار بودم و روند نگارش را می دیدم، خیلی خوب بود که توانستم با قصه از همان ابتدا همراه شوم.

پورخلیلی نیز بیان کرد: «سینما شهر قصه» فیلم خیلی سخت، اما در عین حال دوست داشتنی است و در زمینه تدوین، اگرچه همکاری زیادی پیش از این با کیوان علیمحمدی داشتیم، اما در این پروژه تجربه ای متفاوت برای من بود. چرا که احساس می کنم نسبت به همه فیلم های قبلی چالش های بیشتری داشتم. از همان ابتدا نام «سینما شهر قصه» مد نظرمان بود و این به همان سینمای معروفی برمی‌گردد که من و سیاوش مفیدی زمانی که در دوران نوجوانی هم محل بودیم با آن خاطرات بسیاری داشتیم. در واقع این فیلمنامه و این عنوان بهانه ای شد تا تاریخ معاصر را در دل این قصه روایت کنیم.

مفیدی درباره سبقه رفاقت با کارگردان و حضورش در این پروژه نیز گفت: رفاقت تاثیری در این همکاری نداشت و من هم هیچوقت از دوستانم چنین توقعی ندارم. من در این کار نقش یک آپاراتچی سینما را بازی می کنم که به نوعی آغازگر قصه است. کسی که اگرچه در سینما کار می کند، اما عشق سینما نیست و وابستگی به آن ندارد. این کاراکتر شیرینی هایی را به فضا تزریق می کند که شاید یکی از دلایل حضور من هم همین باشد البته تمرین های بسیاری داشتیم تا این نقش دربیاید و فراز و فرودهایش قبل از تولید در دورخوانی و در تست گریم نمود داشت.

کیوان علیمحمدی نیز بیان کرد: نقش سیاوش با کارهای قبلی اش خیلی متفاوت است اگرچه طنازی هایی در این اثر دارد اما او را در قالبی متفاوت خواهید دید. ضمن اینکه نسل ما فیلم های ویدیویی می دید و خاطرات فیلم پیدا کردن و سخت فیلم دیدن را دارد. شاید علاقه مان به سینما هم از همین سخت فیلم دیدن باشد. سیاوش پیشنهادهای زیادی حین کار داشت و این شناخت و روابط اینجا به کارمان آمد.

سیاوش پورخلیلی همچنین بیان کرد: من تدوین و مسیری که طی کردم را در همکاری با کیوان و امید بنکدار یاد گرفتم و خوشحالم که از اوایل کارم با این دو کارگردان آشنا شدم. شروع کار با کیوان سخت است چون حساسیت های خود را دارد و دقیقا می داند که چه می خواهد و فریم برایش از ثانیه مهم‌تر است ولی کنار این دشواری ها در طول کار وسواس‌شان باعث می شود که از نتیجه راضی باشیم.

در ادامه علیمحمدی به حضور جمشید مشایخی و هدیه تهرانی اشاره کرد و توضیح داد: سکانسی داشتیم منوط به حضور آقای مشایخی و هدیه تهرانی و اگر یکی از این دو نبودند کار شکل نمی گرفت. این سکانس را تنها استاد مشایخی و هدیه تهرانی می توانستند بازی کنند. روزی که قرار بود کار را ضبط کنیم تجربه عجیبی رقم خورد. آقای مشایخی با پرستارش آمده بود و پرستار به من گفت ایشان روزی ۲۷ قرص می خورد، اما از ۳ روز پیش به عشق این سکانس حالش خوب است. آن روز همه عوامل انرژی خوبی از حضور ایشان گرفتتد و تجربه جذابی برای همه شکل گرفت. این کار بازسازی سکانسی از «کاغذ بی خط» ناصر تقوایی است.

وی درباره سایر بازیگران نیز گفت: با حامد کمیلی در «گیلدا» کار کرده بودیم و می‌توانم بگویم این نقش از نظر شخصیتی بسیار بسیار با خودش فاصله دارد. با آناهیتا درگاهی اولین همکاری مان بود دوست داشتیم کاراکتری که از او می‌سازیم برای‌مان یادآور هنرپیشه های قبل از انقلاب مثل فروزان باشد و برای نقش هم بسیار زحمت کشید. حمیدرضا پگاه نیز یک حضور افتخاری موثر داشت. با بابک کریمی هم اولین همکاری مان بود که می توان گفت در این فیلم قطعا شخصیتی متفاوت از او خواهید دید. با فرخ نعمتی هم قبلا کار کرده بودم بازیگری که همیشه برایم آدم درجه یکی است. علی اوجی هم خیلی صمیمانه کنار ما حضور داشت و سیاوش پورخلیلی تدوینگر هم برای ما بازی کرده و درباره حضور افشین هاشمی هم ترجیح می‌دهم مخاطب او را در سینما ببیند.

ته سیگار، شیرابه و کلاه کاسکت سوالاتی بود که از حضار پرسیده شد و سیاوش مفیدی گفت: وقتی کلاه کاسکت سرمان است سیگار نکشیم که ته سیگارش را نیندازیم.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته کیوان علیمحمدی: تاریخ معاصر را در دل قصه فیلم روایت می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شهرام مسلخی تهیه کننده، هدایت هاشمی، مهشید ناصری و کیوان پرمر بازیگران این اثر در نشست حضور پیدا کردند تا به آخرین فعالیت سینمایی و حضورشان در جشنواره فیلم فجر بپردازند.

هاشمی درباره حضورش در فیلم «پدران» گفت: وقتی این کار به من پیشنهاد شد بزرگ ترین حسنش آشنایی چندین ساله با شهرام مسلخی تهیه کننده و محمدرضا گوهری نویسنده اثر بود.

وی افزود: طی این سال ها نقش های متفاوتی بازی کردم اما نقشی در فضای فیلم «پدران» هیچ وقت کار نکرده بودم و شرایط فیلم برایم جدید و ویژه بود. ضمن اینکه حضور عوامل پشت صحنه و اولین همکاری سینمایی جدی با همسرم مهشید ناصری کار متفاوتی را برایم رقم زد.

مهشید ناصری نیز بیان کرد: من بیشتر تجربه کار تئاتر دارم و برای این نقش حضور آقای هاشمی موثر بود. البته او مرا برای نقش دیگری پیشنهاد داد و در نهایت من کاراکتر دیگری را بازی کردم؛ نقشی که ۱۵ سال بزرگ‌تر از خودم است. تجربه بازی در این فیلم را دوست داشتم و می توانم بگویم این کار برای من حکم مدرسه را داشت و حضور آقای هاشمی بسیار مفید بود. با تمام وجود آنچه در توانم بود برای این کار گذاشتم.

مسلخی نیز در توضیح روند کار گفت: سالم صلواتی چند سال زودتر از من دغدغه آغاز تولید داشت و با تهیه‌کننده‌های زیادی صحبت کرده بود اما به نتیجه نرسید تا اینکه طی جلساتی همکاری‌مان شکل گرفت. تهیه‌کنندگی برای من محلی برای یادگیری است اما شخصا سودای فیلمسازی دارم و کسب تجربه می‌کنم. این کار شروع خوبی برای فعالیت سینمایی من بود و همکاری با سالم صلواتی نیز اتفاق خوبی را برای‌مان رقم زد و همین که بین ۱۰ فیلم انتخاب شدیم جای خوشحالی دارد و نشان می‌دهد استانداردهای لازم را داراست.

کیوان پرمر دیگر بازیگر این فیلم نیز عنوان کرد: «پدران» اولین کار جدی فیلم بلند من است و باعث شد فضایی کاملا حرفه ای را تجربه کنم. فیلمنامه را خیلی دوست داشتم و حس می‌کردم نقش پیشنهاد شده را واقعا می شناسم. بزرگ‌ترین حسنی که کار برایم داشت حضور کسانی بود که از آنها آموختم و خوشحالم به من اعتماد داشتند. من هم تمام تلاشم را کردم اگرچه نمی دانم چقدر موفق شدم. نکته جالب فیلمنامه این بود که اگرچه نام فیلم «پدران» است اما درباره پسران حرف می زند.

در این بخش شهرام مسلخی تلفنی با سالم صلواتی ارتباط برقرار کرد و این کارگردان در سخنانی گفت: «پدران» حاصل زحمت گروهی است که با کمترین توقع و بیشتری توان پای کار آمدند. این فیلم محصول ۵ سال دوندگی است و همراهی تهیه کننده باعث شد تا «پدران» در آرامش ساخته شود. بازیگران خوب و شناخته شده همراه و جوانان تازه وارد در جلو و پشت دوربین کار را برایمان شیرین کرد. امیدوارم خانواده بتواند با فیلم ارتباط برقرار کند چرا که مجموعه ای پر انرژی دور هم جمع شدند تا این اثر تبدیل به اثری دیدنی برای مخاطب شود.

هدایت هاشمی نیز درباره کلماتی چون ته سیگار و شیرابه زباله ها گفت: ته سیگار عمر بازیافتش در طبیعت ۱۹ سال است شیرابه هم بزرگ‌ترین معضل جهان سوم است و باید در راستای فرهنگسازی راه حلی ارائه کرد. همانطور که در بالیوود برای بهداشت هزینه می شود در کشور ما هم لازم است که بودجه هایی برای سازمان های فرهنگی اختصاص داده شود. کلاه کاسکت را هم سرتان بگذارید.

مسلخی نیز گفت: امیدوارم موتورسواران، ماشین های خوب داشته باشند و ته سیگار را در هیچ کجا نبینیم.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته اگرچه نام فیلم «پدران» است اما درباره پسران حرف می‌زند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خاطره حناچی کارگردان مستند «قصه دختران فروغ» در معرفی تازه ترین اثر خود بیان کرد: «قصه دختران فروغ» روایتی از دختران یک مرکز نگهداری تحت نظر بهزیستی است که بخشی از زندگی شان را بیان می کنند. این دختران به دلایلی از مرکز بیرون آمده و با اتفاقاتی در جامعه مواجه می شوند. شکل گیری نوع روایت هم به دغدغه شخصی من برمی گردد که در مواجهه با یک سری جریانات باعث شد تولید این پروژه ۷ سال به طول بیانجامد.

وی با اشاره به اینکه این مستند ماجرایی از سال ۹۱ تا ۹۴ را روایت می کند، اضافه کرد: تا اینجای کار مشغول تدوین بودیم برای نمایش، اما هر چه جلوتر رفتیم اتفاقاتی رخ داد که امکان نمایش پیدا نکردیم و مدتی از جریان دور شدم. به مرور مسایلی بسیار بزرگتر در رابطه با موضوع این مستند رخ داد که احساس کردم باید تغییراتی اساسی در مبحث مورد نظر بدهم. البته در این مدت بی کار نبودم و دو فیلم کوتاه و چند کار پژوهشی انجام دادم و یک همکاری نیز با خارج از کشور داشتم تا هشتمین کارم «قصه دختران فروغ» در اردیبهشت ۹۸ به سرانجام رسید.

حناچی همچنین عنوان کرد: تماشای این مستند حوصله می خواهد چون روندی که در کار خواهید دید مسیری است که من در تدوین طی کردم. به این صورت که آرام شروع می شود به فراز و فرود می افتد و دوباره فضایی آرام می گیرد. اگر چه بهزیستی کل کشور مخاطب اصلی کار است اما این فیلم برای همه مخاطبان با هر درجه و تحصیلات است.

این کارگردان همچنین در رابطه با پیام این مستند گفت: خصلت انسان، نوع دوستی و خیرخواهی است و این فیلم تلنگر می زند به انسان هایی که می خواهند کار خوب انجام دهند اما لازم است از خودشان بپرسند که چقدر انجامش را بلدند و کمک کردن را به شکل درست انجام می دهند. نکته بعدی اینکه فیلم، نظام سلطه تربیتی را نقد می کند که این صرفا مربوط به مسئولان نگهداری آن مرکز نیست بلکه والدین و همه ما را شامل می شود. فکر می کنم اگر مسئولان بهزیستی کل کشور با سعه صدر فیلم را ببینند اتفاق بهتری برای بچه ها رقم بخورد. من که تا الان نتوانستم اتفاقی رقم بزنم چون بارها دعوت شان کردم و نیامدند در صورتی که تماشای فیلم می تواند کمک بسیاری جهت رفع برخی موانع کند.

وی افزود: اکثر مسئولین در رابطه با فیلم هایی که روی آسیب های اجتماعی کار می کنند سعه صدر ندارند و همین باعث می شود که اغلب ما متهم می شویم به اینکه سیاه نمایی کردیم و به جای حل مشکل، اصل مساله را تکذیب می کنند. اگر مدیران بتوانند صاحبان این آثار را در کنارشان ببینند نه مقابل شان، اتفاقات بهتری می افتد. این آثار غالبا بازنمایی یک بحران است که متولی دارد و خیلی خوب می شود که متولی، کار را ببیند و کارشناسانه به حل آن بپردازد. به اعتقاد من مستند، وظیفه ارائه راه حل ندارد بلکه باید صورت مساله را مطرح کند.

حناچی همچنین درباره کلماتی چون ته سیگار، شیرابه زباله ها و کلاه کاسکت اظهار کرد: ته سیگار و شیرابه زباله ها به مسئولیت اجتماعی خود ما برمی گردد که اگرچه این مسئولیت بین مردم و جامعه متقابل است ولی فکر می کنم وظیفه مردم سنگین تر است. ما به عنوان یک شهروند باید مسئولیت اجتماعی مان را درست انجام دهیم و انتظار داشته باشیم که طرف مقابل هم کارش را درست انجام دهد. درباره کلاه کاسکت هم می توان گفت آن که استفاده نمی کند خودخواه است، چرا که اگر آسیب ببیند یعنی عزیزانش را نادیده گرفته است.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته خاطره حناچی: مسئولان با سعه صدر این مستند را ببینند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهرداد زاهدیان در ابتدای این نشست با اشاره به این که بیش از سه سال جمع آوری منابع تحقیق زمان برده است، گفت: مستند «زمستان است» محصول تلاش یک تیم است که به زودی در جشنواره فیلم فجر مورد نقد و قضاوت مردم و منتقدان قرار می گیرد.

وی همچنین درباره محتوای این اثر نیز توضیح داد: موضوع این مستند که در حال و هوای لاله زار روایت می شود، بررسی شیوه مواجهه جامعه ایرانی با پدیده های مدرن است. چیزی که از آن به عنوان گذار از جامعه سنتی به جهان مدرن یاد می کنیم که متاسفانه بیش از ۱۰۰ سال طول کشیده و همچنان ادامه دارد. این مساله برای من خیلی جذاب بود چرا که نوع مواجه شدن با این دوره و عبور کردن از آن مقوله ای است که این دوره تاریخی را شکل می دهد و علت رفتار امروز ما را تعریف می کند.

زاهدیان افزود: وقتی شما در مورد یک فضای شهری که ممکن است خاطره های زیادی در خود جا داده باشد حرف می زنید قطعا کنجکاوی برانگیز است و من هم تلاش کردم مخاطب را با خاطره ها و کنجکاوی هایش مواجه کنم اما نکته مهم این که مستند «زمستان است» و آثاری از این دست، استمرار داشته باشند چون منابع قابل ارجاعی هستند برای نسل های بعدی و من هم تمام تلاشم این بود بتوانم کاری بسازم که برای آیندگان هم مفید باشد.

این کارگردان در رابطه با اینکه این مستند چقدر می تواند منبع قابل استنادی باشد عنوان کرد: متاسفانه ما روایت های مختلفی حتی از یک موضوع تاریخی داریم که ممکن است خوانش های مختلفی از آن شود و این نگران کننده است. در «زمستان است» تلاش کردیم بتوانیم روایت های مختلف را بگیریم و فصل مشترک شان را مبنای صحت موضوع قلمداد کنیم. برخی موضوعات هم تفسیراتی است که برخی آدم های فراتر از مرجع می‌گویند مثلا معماری بناهای قدیمی یا تطبیق برخی فضاهای لاله زار را با چند مورخ در میان گذاشتیم که سخنان شان از هر سندی معتبرتر است. مثل عبدالله انوار که خودش تهران پژوه و محققی بنام است و اطلاعات قابل توجه و درخوری از پایتخت دارد.

مهرداد زاهدیان درباره فضای تلخ مستند گفت: با اینکه فیلم تلخی است موافقم اما نه از این جهت که افسوس گذشته را می خوریم چون اساسا فیلم نوستالژیکی نیست. شما در این فیلم تصاویر کمتر دیده شده ای را خواهید دید که از آرشیوهای مهم دنیا جمع آوری شده است. به عنوان مثال کارمند آن دوره سفارت انگلیس که خانه اش در لاله زار بوده و از اطراف محل زندگی اش عکس گرفته را شما در این اثر می بینید. این فیلم بیش از آنکه افسوس بخورد شکایت از سرنوشت می کند و روایتی از جوانمرگی است در اوج روزهایی که می توانست پر و بال بکشد و مزیت ها و ظرفیت هایش را معرفی کند، یک باره با کودتای۲۸ مرداد مواجه می شود و حاکمیت می‌خواهد این فضا را از محتوای روشنفکری تهی کند و تقدیر خوبی برای لاله زار رقم نمی‌خورد. این روند ادامه پیدا می کند و مرگ درست در جوانی لاله زار اتفاق می افتد تا به سال های انقلاب می رسد و تفسیر انقلابیون هم خیلی منصفانه نبود و سعی در پاکسازی فضا کردند.

زاهدیان همچنین اشاره کرد: خوشحالم که در سال های اخیر توجه به ژانر مستند بیشتر شده اگر این روند ادامه‌دار شود مستند بخش مهمی از زندگی مردم خواهد شد و مردم تعریف جدیدی از این گونه سینمایی خواهند داشت. جامعه مستندساز هم باید رویکردش را به فیلم مستند به گونه ای بروزرسانی کند تا این سینما بتواند در بازار عرضه و تقاضا به خوبی معرفی شود. این یک رابطه دو سویه بین فیلمساز و مردم است. فیلمساز باید به جذب مخاطب توجه کند و مردم هم نگاه شان را به مقوله سینما جدی تر کنند نه اینکه صرفا سینما را خوشگذرانی ببینند.

وی همچنین درباره واژه هایی چون ته سیگار، شیرابه ها و کلاه کاسکت گفت: می دانم که شهرنشینی پدیده ای مدرن است به این معنی که شما باید به اصول و حقوقی آشنا باشید و حق دو طرفه بین مردم و شهر وجود دارد و ما ملزم به رعایت قوانین هستیم تا مادامی که انسان متمدنی هستیم. کسی که ته سیگار خود را زمین می اندازد به عواقبش فکر نمی کند. کسی که شیرابه زباله را جلو منزل می گذارد نمی داند چه آسیبی به محیط زیست می رساند و درباره کلاه کاسکت نیز یک دوره ای مجبور بودیم به برخی از مردم درباره فواید شستن دست با صابون بگویید و احتمالا طول کشید تا برای یک جامعه جا بیفتد امیدوارم زمان کمتری لازم داشته باشیم که از فواید کلاه کاسکت بگوییم و اجرای آن را ببینیم.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته مهرداد زاهدیان: این فیلم روایت جوانمرگی است/ مستند بخش مهمی از زندگی مردم خواهد شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پورمحمدی در ابتدا با بیان اینکه این پروژه دو سال طول کشید تا به سرانجام برسد، گفت: تجربه خیلی خوبی برای همه ما بود و قطعا این کار سختی‌های خود را داشت اما همین که نتیجه را می بینیم و کار به جشنواره فیلم فجر رسیده جای خوشحالی دارد.

قربانی که امسال دومین فیلمش به جشنواره فیلم فجر راه پیدا کرده با اشاره به اینکه نویسنده کار علی زرنگار است، بیان کرد: حدود چهار سال طول کشید تا فیلم دومم ساخته شود به این دلیل که سعی می کردم به آن مدل فیلمسازی پایبند باشم اما شرایط فیلمسازی سخت‌تر شده و در این شرایط باید سوژه‌ای پیدا می‌کردم که از فضای کار قبلی دور نباشد. البته با توجه به تمرکزی که بر تفکراتم داشتم تصمیم گرفتم تغییراتی را با نگاهی ویژه‌تر به طیف مخاطب در این کار اعمال کنم. احساس می کنم فیلم اولم بیشتر مورد پسند مخاطب خاص است و در این اثر مخاطب عام هم می‌تواند بیننده کار من باشد.

وی افزود: ما دو سال پیش قصه‌ای را با نویسنده دیگری شروع کردیم که به سرانجام نرسید، اما بعد از جلساتی که با علی زرنگار داشتیم و طرحش را که خواندیم مشخص شد، می توانیم همکاری خوبی داشته باشیم. این اثر را زرنگار ۸ بار بازنویسی کرد تا موردپسند خودش و عوامل قرار گرفت. از نظر تفکر، عشق مادر به فرزند همچون فیلم قبلی در این فیلمنامه هم وجود دارد و خواسته من از نویسنده فقط این بود که نگارش به گونه ای باشد که مخاطب عام هم بتواند درگیر شود.

این کارگردان درباره عنوان فیلم گفت: در ابتدا نام خاصی برای اثر انتخاب نکرده بودیم و همچنان که پیش می رفتیم فکر کردیم این عنوان با محتوای قصه منطبق است.

در ادامه تهیه کننده «مغز استخوان» درباره انگیزه خود از تولید این اثر گفت: بعد از کار اولم پیشنهادهای زیادی از طرف فیلمسازان داشتم و خودم هم به سینماگرانی پیشنهاد دادم، اما همیشه اولویتم کیفیت فیلمنامه بود و کاری به اعتبار نام عوامل نداشتم. تا زمانی که با آقای قربانی صحبت کردیم و متوجه شدم او هم دغدغه فیلمنامه خوب دارد.

وی افزود: با تجربه ای که زرنگار پیش‌تر در سینما داشت تصمیم به صحبت گرفتیم البته سختگیری هایی هم وجود داشت تا به نتیجه رسید و همین روند دو سال طول کشید. زمانی که طرح کار تایید شد بلافاصله پیش تولید را آغاز کردیم و سراغ انتخاب بازیگران رفتیم.

کارگردان همچنین درباره انتخاب بازیگران گفت: پریناز ایزدیار از زمان نگارش فیلمنامه انتخاب شد و مطمئن بودم برای نقشی که در نظر داریم مناسب است. در مقوله انتخاب بازیگر غالبا ترجیح می دهم در شخصیت بازیگر، المان های مشترکی با نقش وجود داشته باشد و در گفت‌وگو با خانم ایزدیار دریافتم که انتخاب مان اشتباه نبود.

قربانی ادامه داد: نوید پورفرج که در «مغزهای کوچک زنگ زده» به خوبی درخشید در این جنس بازی که مدنظر ما بود انتخابی منطقی به نظر می‌آمد و بهروز شعیبی هم که بارها با هم کار کرده بودیم و می‌دانستم با این شخصیتی که قرار است بازی کند باورپذیر خواهد بود.

وی گفت: بابک حمیدیان انتخاب اول من نبود اما بازیگری که صحبت کرده بودیم پارسا پیروزفر بود که به دلیل مشغله کاری و عدم هماهنگی در زمان، امکان همکاری وجود نداشت اما الان از این انتخاب راضی هستم و متوجه خواهید شد که یک بازی جدید از بابک حمیدیان را خواهید دید. در مجموع ترکیب جدیدی از بازیگران را ملاحظه می‌کنید که در نهایت اتفاق درستی در فیلم رقم زدند.

قربانی همچنین درباره تجربه حضورش در جشنواره فیلم فجر گفت: جشنواره ویترین تولیدات سینماست و کارگردانان در نسل های مختلف انتخاب می شوند هر چند که معتقدم همه این ها بر اساس سلیقه است و آنها که بیرون گذاشته شدند، صرفا فیلم بد نیستند. من از این حضور تشکر می‌کنم و می‌دانم که اتفاقا فیلم داشتن در جشنواره شرایط سختی است. برای من دیده شدن کار مهم است و اگر جایزه بگیرد هم خوشحال می‌شوم ولی جایی است که تماشاگر و منتقد با هم اثر را می بینند و امیدوارم به درستی دیده و نقد شود.

وی افزود: امیدوارم شرایط به سمتی پیش برود که مورد استقبال مردم و منتقدان قرار گیرد. من فیلم اولم را در جشنواره توانستم بسنجم و با اینکه مورد توجه قرار گرفت اما خودم متوجه ایرادهای فیلم شدم و کمک بزرگی برای بهتر شدن کار خودم به من کرد. مساله این جاست که هر فیلمی در جشنواره هم ممکن است دیده شود و هم اتفاقا ممکن است دیده نشود و قابل پیش‌بینی نیست که چه سرنوشتی در انتظار ما خواهد بود. قطعا کار دوم من هم خالی از اشکال نیست اما تلاشم را کردم از تجربیات فیلم اولم به درستی استفاده کنم.

کارگردان «مغز استخوان» نیز عنوان کرد: تاکنون کسانی که فیلم را دیدند تعریف کردند اما منتظریم نظر مردمی را بشنویم که بی واسطه فیلم را می بینند. قصه این فیلم درباره مادری است که در رابطه با نجات فرزندش باید کاری غیرمتعارف انجام دهد و از عرف جامعه عدول کند اما در فضایی به تصویر می آید که بیننده هم با او همراهی می‌کند.

پورمحمدی نیز درباره تجربه اولین حضور در جشنواره فیلم فجر گفت: فیلم ما از جنسی است که نیاز به جشنواره دارد، هم برای دیده شدن کار عوامل و هم نوع فیلم. قطعا جشنواره به فیلم ما نیاز ندارد بلکه ما به جشنواره نیاز داریم. ما به دنبال حاشیه سازی در جشنواره نبودیم و تعاملی که با یکی از بازیگران پیش آمد، یک شوخی بود که به درازا کشیده شد. به هر حال امیدوارم کار ما مورد پسند منتقدان و روزنامه نگاران قرار گیرد و برای‌مان مهم است که در سینمای مردمی جزو پرمخاطبان جشنواره باشد و در واقع باید بگویم سیمرغ مردمی برایم خیلی جذاب است.

این تهیه کننده بیان کرد: هیچ پیش بینی درباره اینکه این اتفاق برای ما بیفتد یا نه ندارم اما فکر می‌کنم مردم از تماشای کار رضایت داشته باشند. مشکل بزرگ ما این است که مردم خیلی جذب قصه ها نمی شوند و فکر می‌کنم «مغز استخوان» از این مرحله عبور می کند و ارتباط می گیرد.

قربانی در بخشی از این نشست گفت: اصغر فرهادی، کیانوش عیاری و بهرام بیضایی سال های گذشته در این جشنواره بودند و کارهای زیبای‌شان را دیدیم و لذت بردیم. در این دوره برخی دوستان در این موقعیت احساس کردند که نباید حضور داشته باشند و من هم به نظرشان احترام می‌گذارم ولی از زمانی که وارد سینما شدم، فیلم دیدن در جشنواره فارغ از هر حاشیه ای برایم جذاب بود و همین فیلمسازان بزرگ سال های پیش بودند که راه ورود برای جوانان را هموار کردند. تا کسانی به سینما معرفی شوند که حرفی برای گفتن دارند. به نظرم نباید نگاهی سیاسی داشت و جشنواره را محلی برای گفت‌وگو دانست.

در بخش آخر نظرسنجی نیز قربانی درباره واژه‌هایی چون ته سیگار، شیرابه و کلاه کاسکت گفت: من سیگاری نیستم هر چند که اهالی سینما ارتباط تنگاتنگی با آن دارند، اما امیدوارم تفکرات به گونه ای پیش برود که از آن دوری کنند، چون واقعا دیدن ته سیگار به خصوص روی زمین ناراحت کننده است. کلاه کاسکت هم از بسیاری از اتفاقات ناگوار جلوگیری می‌کند. در کشورهای پیشرفته استفاده از آن رایج است و نیاز به فرهنگسازی در کشور ما دارد. برای شیرابه ها هم شهرداری می تواند نقش موثری در تفکیک زباله داشته باشد و مردم هم به مرور به رفتار جدید عادت می‌کنند.

پورمحمدی نیز در این باره بیان کرد: ته سیگار و کلاه کاسکت هم باید قانون‌گذاری شود هم فرهنگسازی؛ این دو در کنار هم نتیجه‌بخش هستند.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیواtva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته جایزه بهترین فیلم از نگاه مردم برایمان جذاب است/ جشنواره فیلم فجر ویترین تولیدات سینماست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هدا احمدبیگی بازیکن تیم ملی اسکیت هاکی ایران و یکی از شخصیت های اصلی این مستند به نمایندگی هم تیمی‌هایش و سام کلانتری کارگردان اثر در این نشست حضور داشتند.

ابتدا سام کلانتری در مورد عنوان مستند «جایی برای فرشته‌ها نیست» بیان کرد: عنوان فیلم، جمله ای است که در یک موقعیت خاص در فیلم بیان می‌شود و دلیلی منطقی برای این انتخاب بود، اما ترجیح می‌دهم به جای توضیح بیشتر مخاطب را به تماشای فیلم دعوت کنم.

وی همچنین درباره ایده اولیه فیلم نیز بیان کرد: یکی از بازیکنان همین تیم به نام بیتا حسین زاده از دوستان ما بود که یک بار به من پیشنهاد داد تا تیم اسکیت هاکی را از نزدیک ببینم، اما هیچ پیش زمینه ای از این رشته ورزشی نداشتم و فکر می‌کردم اصلا چگونه این ایده می‌تواند برای ساخت فیلم جذاب باشد. آن زمان به تازگی فیلم قبلی ام تمام شده بود و فرصتی داشتم تا این دیدار را قبول کنم هر چند که برایم نتیجه جالبی نداشت، جز اینکه فقط دیدم یک ورزش خشن است، اما تصمیمی نگرفتم درباره اینکه فیلم بسازم یا نه. البته در همان دیدار اول با آقای مربی آشنا شدم که این بهانه ای برای رفت و آمدهای بیشتر و سرانجام تولید مستند شد.

در ادامه هدا احمدبیگی درباره تاثیرات اکران این فیلم در جشنواره سینماحقیقت گفت: خیلی از افراد با رشته ما آشنایی نداشتند اما بعد از تولید و اکرانی که پیش از این داشتیم اتفاقاتی رقم خورد تا اول از همه رشته اسکیت شناخته شود و بعد از آن موج عظیمی راه افتاد که باعث شد این رشته مخاطبان بسیاری پیدا کند و برای رشته‌های زیرمجموعه آن مثل اسکیت هاکی افراد زیادی مشتاق به یادگیری شوند. طی این روزها من تغییر نگاه و تفکر مردم را می دیدم و جالب اینکه این تغییر در تفکرات ما بیشتر رخ داد و نگرش‌مان نسبت به این ورزش جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر شد و انگیزه بیشتری برای تلاش مضاعف پیدا کردیم.

کلانتری در این باره گفت: ورزش هاکی بهانه‌ای بود که بتوانیم جامعه زنان ایران و مشکلات و سختی های پیش روی‌شان را بشکافیم و دغدغه های‌شان را درونی‌تر ببینیم. خوشحالم «جایی برای فرشته‌ها نیست» در جشنواره سینماحقیقت جایزه بهترین فیلم از دید مخاطب را کسب کرد و این نشان داد هدفی که در ذهن داشتم عملی شد.

احمدبیگی نیز اشاره کرد: الگویی که در نتیجه این مستند برای خودمان شکل گرفت این بود که در سخت ترین شرایط ممکن اجتماعی و اقتصادی روندی پیش بگیریم تا کمک کند به خواسته هایمان برسیم. بعد از اکران های اولیه این فیلم کمپین هایی شکل گرفت که شرایط ورزش بانوان را تغییر داد.

سام کلانتری همچنین درباره تاثیر مستند و به طور کلی سینما گفت: ما کمتر از دو ماه از جشنواره سینماحقیقت اکران فیلم‌مان اتفاق افتاد و شرایطی که برای بچه ها رقم خورد بسیار قابل توجه بود؛ اما اول راهیم. هنوز فستیوال‌های زیادی در مجامع جهانی پیش رو داریم و مسلما خبرهای خوبی برای این بچه ها در راه است. از طرفی می توانم بگویم دهه پیش رو دهه مستند است به شرطی که اکران و شرایط نمایش به خوبی برای این حوزه فراهم باشد.

وی افزود: ما در دهه ای از سینما هستیم که فیلم ها از هم تفکیک نمی‌شود و فارغ از اینکه فیلمی مستند، داستانی یا انیمیشن است کار با معیار کیفیت دیده خواهد شد نه مدیوم. سینمای ما به این جایگاه رسیده که مستند به اسکار معرفی می کند و این اتفاق اگر چند سال پیش حرفش را هم می‌زدیم خنده دار بود اما به جایی می رویم که مستند هم می‌تواند سرگروه سینمایی داشته باشد. همین الان پخش‌کننده‌هایی اعلام کرده اند که می خواهند کار را خارج از گروه هنر و تجربه اکران کنند و این جای خوشحالی دارد و به این خاطر است که ما حرف دل دختران جامعه مان را زدیم.

این کارگردان درباره بازخورد مخاطبانی که تاکنون کار را دیده اند، گفت: بهترین بازخورد را از یک خانم اصفهانی گرفتیم که دختری ورزشکار داشت و می گفت فیلم شما دلخوری بین من و دخترم را بعد از ۸ سال برطرف کرد و پس از آن بازخورد مثبتی که دختران کوچک و کم سن و سال در نتیجه تماشای فیلم بروز دادند.

احمدبیگی نیز گفت: طی هفته‌های اخیر روزهای سختی داشتیم و شاهد بودیم که برخی هنرمندان نخواستند در جشنواره فجر حضور داشته باشند و این ترس برای ما هم بود که نکند کارگردان ما هم بخواهد انصراف دهد ولی خوشبختانه با ایده ای بهتر ادامه دادند و تشکر می‌کنم از سام کلانتری که به ما اجازه داد سهم کوچکی در کمک به فرهنگ مردم کشورمان داشته باشیم.

کلانتری همچنین در پاسخ به یک پرسش متفاوت در رابطه با فیلتر سیگار، شیرابه های تولید شده از زباله و کلاه کاسکت گفت: چون سیگاری نیستم درباره ته سیگار فکر می‌کنم که هر ته سیگاری می تواند یک گلوله باشد که به قلب آدم شلیک شود یا به زبانی دیگر حماقتی است از سمت یک آدم که نه به خودش فکر می‌کند نه دیگران. برای سیگار هیچ معنای مفیدی نمی‌توان پیدا کرد و در جامعه متمدن هم نباید ته سیگار زیاد دیده شود.

وی ادامه داد: شیرابه هایی که از زباله تولید می شود را می توان این گونه گفت که گاهی دولت را نشانه می گیریم و ناراحتی به حق مان را به بقیه نسبت می دهیم در صورتی که برخی اتفاقات مستقیما با خود ما مرتبط است. اگر احساس کنیم در خانه خودمان تفکیک زباله معنا ندارد پس در بیرون خانه هم طبیعی است اما اگر برای پاکیزگی خانه مان اولویت هایی قائلیم و آن را جزو تمدن می‌دانیم یکی از ساده ترین‌هایش رعایت آن در بیرون از خانه است.

کلانتری اظهار کرد: درباره کلاه کاسکت هم همین بس که ایرانی ها به هوش خود می‌نازند و انسان های باهوش از اولین جایی که مراقبت می‌کنند مغزشان است. به عنوان کسی که در حیطه مستندسازی فعال است فرهنگسازی درباره این ۳ نکته به قلابی احتیاج دارد که بین سازمان ها و نهادها برقرار شود تا با ارتباط و تعامل با همدیگر نتیجه‌بخش شوند.

احمدبیگی نیز در پایان گفت: هر کدام این‌ها نماینده کلماتی با عنوان سلامت، پاکیزگی و ایمنی است که هر سه از ما شروع و به ما ختم می‌شود که خطر یا بهبودش دست ماست امیدوارم بدون حضور قوه قهریه خودمان را ملزم به مراعات کنیم.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیواtva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته سام کلانتری: مستند جایگاهش در سینمای ایران تثبیت شده است/ دهه پیش رو دهه مستند است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدرضا مصباح تهیه کننده، بهمن ارک یکی از کارگردانان و فاطمه مسعودی‌فر بازیگر، طراح گریم بابک کشن فلاح، مدیر فیلمبرداری پوریا پیشوایی، امید شمس مشاور کارگردان و محمد حیدرقلی مدیر تولید در این نشست حضور پیدا کردند تا به معرفی فیلم خود بپردازند و از حضورشان در این دوره از جشنواره بیشتر بگویند.

در ابتدا  کارگردان این اثر بیان کرد: «پوست» درباره افسانه های محلی و داستان های روایت شده در خطه آذربایجان است و در آن عجایب نگاری های فراوانی خواهیم دید، البته باید بگویم که «پوست» عاشقانه ای است که در فضایی خیال‌گونه اتفاق می افتد. راوی اثر نیز یک عاشق محلی است که داستان را روایت می کند. در این پروژه سینمایی کاری سخت و با پروداکشن بزرگی داشتیم و به نظر خودم که ترکیب کار فرآیند عجیبی را پشت سر گذاشته است.

مصباح نیز در این رابطه بیان کرد: باید بگویم که من به دنبال فیلمنامه نبودم بلکه اول سراغ فیلمساز رفتم. کار قبلی برادران ارک به نام «حیوان» اثر درخشانی بود و من هم سبک شان را می پسندیدم. این پروژه را در سخت ترین شرایط جوی و تولیدی کار کردیم که در لوکیشن های سخت رخ می داد، اما خوشحالم با انرژی و همدلی بچه ها توانستیم کار را به سرانجام برسانیم.

بازیگر این فیلم نیز درباره تجربیات خود و نقشش در این اثر بیان کرد: این کار اولین تجربه سینمایی من بود و پیش از این کار تئاتر انجام می‌دادم که آقای ارک نیز حین یکی از کارهای تئاتر مرا دید. خوشحالم که اولین کار من با برادران ارک و آقای مصباح شکل گرفت چون بسیار به من کمک کردند و در شرایط سخت فیلمبرداری به خوبی مرا راهنمایی کردند.

ارک در این میان اشاره کرد: من قصدم برای ساخت فیلم جدی نبود یک روز مدیر تولید آقای مصباح را معرفی کرد و طی گفت‌وگویی  که با هم داشتیم یک کار ۵ صفحه ای تبدیل به فیلمنامه شد و کار شکل گرفت. بازیگران کار همه آذری زبان هستند و جالب این که به جز تهیه کننده دیگر اعضا نیز آذری هستند.

وی با اشاره به این که فکر فیلم یک اثر تصویری است که احساس را منتقل می کند و زبان در مرحله بعد مورد توجه قرار می‌گیرد، افزود: این فیلم باید ترکی ساخته می شد و نمی توانستیم با زبان فارسی آن مساله ای که در فیلم رخ می دهد را بیان کنیم. آشنایی مان با بازیگران حرفه ای تبریز که زبان ترکی را به خوبی می دانند باعث شد اتفاق خوبی رخ دهد. چون بازیگران چهره شاید به این خوبی نمی توانستند به زبان ترکی صحبت کنند.

مصباح در ادامه گفت: آنچه همیشه در سینما آزاردهنده به نظر می رسد انحصاری است که شکل گرفته و ما معمولا یک گروه بازیگران خاص را مدام جلوی دوربین می بینیم. وقتی این قصه را از بهمن ارک شنیدم انقدر فرهنگ و اصالت قصه پررنگ بود که مرا جذب کرد و معتقدم اگر سینمای ما قصه گو باشد هیچ نیازی به ستاره ندارد. شک ندارم مخاطبی که این اثر را ببیند آن را به دیگری پیشنهاد می دهد ضمن این که نکات جدیدی برای دیگر سینماگران دارد که بعد از این حتما در فیلم شان استفاده خواهند کرد.

وی افزود: تشکر می کنم از هیات انتخاب که رشادت و جسارت به خرج داد و کار به سودای سیمرغ رسید چرا که این اثر هم زبانش خاص است و هم چهره سینمایی در کار دیده نمی شود. من مطمئن هستم که بازیگران ما می‌توانند در کنار حرفه ای های عرصه بازیگری نامزد دریافت سیمرغ شوند. در اکران هم خواهید دید که این فیلم می‌تواند بسیاری از ملاحظات را کنار بزند.

مسعودی فر نیز در رابطه با اولین تجربه حضورش در جشنواره فیلم فجر در مقام بازیگر گفت: خیلی خوشحال شدم وقتی دیدم مردم مشتاقند که کار را در جشنواره ببینند. از طرفی همه سعی دارند امورات جشنواره به بهترین نحو پیش برود و این برای من و فیلم ما قطعا نتیجه بخش است.

در بخش دوم نشست کشن فلاح طراح گریم گفت: جلسات زیادی با برادران ارک داشتیم تا با دیدن افسانه ها و عکس های قدیمی به جنس اصلی کار نزدیک شویم. کار سختی های بسیاری داشت اما واقعا لذتبخش بود و سعی کردم در حد بضاعت و سوادم تکالیفم را درست انجام دهم.

وی افزود: در گریم دو بخش را باید لحاظ می کردیم بخش اول رئال که گریم بازیگر هم رئال بود و بخش دوم فضای غیرواقعی که باید پوست سر حیوان بر سر بازیگران کشیده می شد و این بخشی از سختی کار ما بود که بتوانیم انتخاب رنگ ها و چهره ها را به درستی رعایت کنیم.

ارک نیز با اشاره به این که گاهی ۱۸ ساعت گریم بازیگر طول می کشید، گفت: ما می خواستیم کار خود را با نقاشان قدیمی و باورهای مردمی بیمه کنیم و به همین خاطر با پدیده های عجیبی سر و کار داشتیم و از طرفی هم باید سن بازیگران را نسبت به سن واقعی شان تغییر می دادیم که این گریم های خاصی را می طلبید. من می‌خواستم هم فیلم واقعی به نظر برسد هم به سمت ژانری که مد نظرمان بود؛ کشیده شود و ترکیب اینها گاهی راحت نیست.

پیشوایی مدیر فیلمبرداری نیز در رابطه با پروسه خلق «پوست» گفت: ما از اول می دانستیم برای این کار نیاز به زبان بصری ویژه از جنس افسون و افسانه پریا داریم. برادران ارک هم از آن دست سینماگرانی هستند که به اتمسفر و فضانگاری فکر می کنند و صرفا دنبال تصویر یک فیلمنامه نیستند. جدا از همه سختی ها باید گفت «پوست» شگفتی و رنج عظیمی دارد.

وی افزود: اتفاقی که در پیش تولید و تولید رخ داد این بود که سلایق همدیگر را از پیشینه همکاری های قبلی می دانستیم و از ابتدای کار و پیدا کردن لوکیشن کنار هم بودیم و در همه چالش ها و ایده پردازی ها با هم تعامل می کردیم.

در بخش دیگر نشست امید شمس مشاور کارگردان در بیان نکاتی اظهار کرد: چند ماه قبل از آغاز کار ایده های زیادی داشتیم و باید بگویم در کنار برادران ارک چیزهای زیادی یاد گرفتم. خیلی خوشحالم که فیلمنامه به فیلم تبدیل شد و قرار است نتیجه اش را در جشنواره ببینیم. برایم جالب بود که کار در فیلمنامه به نظر نشدنی می آمد و روحیه کار گروهی باعث شد که امروز «پوست» را ببینیم.

حیدرقلی مدیر تولید نیز در سخنانی گفت: این پروژه یکی از سخت ترین کارهای سینمایی من بود. در روزهای سرد زمستان تبریز با شب کاری های فراوان و شرایط جوی سخت، کار کردن راحت نبود اما همدلی عوامل باعث شد کار به نتیجه برسد. از اهالی شهر تبریز تشکر می کنم که پای کار ایستادند.

بهمن ارک همچنین درباره همکاری خود با برادرش بهرام عنوان کرد: ما با هم همیشه سر جنگ داریم برخی اوقات یک پلان را دوبار تکرار می‌کنیم و گاهی هم به نتیجه مشترک می‌رسیم اما یاد گرفتیم چگونه با هم کار کنیم اگر چه باز هم باید تاکید کنم سر سازش با هم نداریم.

وی در پایان گفت: در این فیلم با تیم محلی تبریز همکاری صمیمانه ای داشتیم بدون حضور آنها کار به سرانجام نمی‌رسید و خوشحالم تعامل بچه های تهران و تبریز نتیجه خوبی را رقم زد.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته بهمن ارک: این فیلم، عاشقانه‌ای است که در فضایی خیال‌گونه اتفاق می‌افتد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست علاوه بر امیرعباس ربیعی کارگردان، توماج دانش بهزادی و مهدی نصرتی بازیگران این فیلم نیز حضور داشتند تا به معرفی تازه ترین فعالیت سینمایی خود و حضور فیلم «لباس شخصی» در جشنواره فیلم فجر بپردازند.

کارگردان این اثر در پاسخ به این پرسش که عنوان فیلم از کجا آمده است، گفت: «لباس شخصی» به معنای مصطلح جامعه، به نیروهای امنیتی گفته می شود که در ظاهر فعالیت شان مشخص نیست، در وهله اول نام جذابی برای خودم بود و از این حیث که ما هم در فیلم یک موضوع امنیتی را دنبال می‌کنیم مرتبط با اثر است، اما جنبه های دیگری دارد که اگر بازگو کنم قصه لو می رود و دوست دارم مخاطب خودش با تماشای اثر به انتخاب این عنوان پی ببرد.

وی همچنین درباره مخاطبان این اثر بیان کرد: موضوعات تاریخ معاصر با رگه های سیاسی با چالش رو به روست، من هم این را می‌دانستم و ریسک را پذیرفتم. خوبی این واقعه تاریخی که در سال های ۶۱ و ۶۲ رخ داده، این بود که طرف های درگیر ماجرا زنده بودند و من می توانستم بی واسطه سراغ شان بروم. اگرچه منابع مکتوب زیاد است اما آدم هایی که درگیر ماجرا بودند برایم اولویت داشتند که البته تعامل با آنها کار آسانی نبود. باید تمام جنبه های تحقیق را بدون اینکه ملاحظات طیف خاصی را در نظر بگیرم اعمال می کردم که همین امر باعث می شد تحت فشار بسیاری قرار بگیرم.

ربیعی ادامه داد: خوشحالم که تکلیفم با خودم و فیلم معلوم بود و تمام تلاشم را کردم که ممیزی از هیچ طیف و گروهی نداشته باشیم. امیدوارم این انصافی که در پروسه تحقیق رعایت شده تماشاچی هم درک کند، هر چند که ممکن است برخی افراد اهل مطالعه نقطه نظرات خاص تری داشته باشند، آن هم به این دلیل است که آنها به منابع موجود دسترسی داشته اند، در صورتی که من با آدم های درگیر با ماجرا ارتباط مستقیم داشتم؛ منبعی که دیگران هرگز امکان دسترسی به آن را نخواهند داشت. خوشحالم که فیلم ما خنثی نیست و اتفاقا بحث برانگیز است و می‌توان گفت فیلم جسورانه‌ای ساختیم.

در ادامه توماج دانش بهزادی بازیگر این فیلم نیز بیان کرد: من اولین کارم را با سینما شروع کردم و برایم مهم بود که با درام خوب کارم را ادامه دهم. وقتی فیلمنامه را خواندم به نظرم کار دقیقی از منظر درام داشت و این مرا ترغیب کرد که در کار حضور پیدا کنم. ابتدا به دلیل موشوع فیلم کمی نگران بودم اما مطمئن بودم که نتیجه خوبی پیش رو داریم. ما ساعت های بسیاری را تمرین کردیم تا فیلمی با ظرافت و وسواس ساخته شود و حس می‌کنم می شد دوستان هیات انتخاب طور دیگری به فیلم ما نگاه کنند.

نصرتی دیگر بازیگر حاضر در این برنامه نیز گفت: زمانی که به کار دعوت شدم عنوان «جنگ سرد» هم کنار «لباس شخصی» بود و من هم قرار بود ۵ سکانس بازی کنم. آن نقش را خواندم و دیدم خیلی ساده است. بعد از چند روز تمرین زمانی که فیلمنامه کامل به دستم رسید سعی کردم اطلاعاتی از کسانی که آگاه ترند کسب کنم و دیدم فیلمنامه هم همین حرف ها را می‌زند. تا یک هفته قبل از فیلمبرداری که دوستان صلاح دانستند من نقش اصلی را بازی کنم و همچنان دغدغه داشتم که بتوانم کارم را بهتر انجام دهم چون شرایط خیلی جدی‌تر شده بود.

کارگردان در پاسخ به اینکه کار طراحی صحنه این اثر با فیلم «ماجرای نیمروز، رد خون» مشترکا کار محمدرضا شجاعی است گفت: زمانی که من با آقای شجاعی آشنا شدم هنوز «رد خون» ساخته نشده بود و اتفاقا سازمان اوج درگیر «تنگه ابوقریب» بود اما چون اکسسوآر یکسان است و لباس های آن زمان و فضای اجتماعی مربوط به همان زمان است، سعی کردیم اگر هم از این موضوع استفاده می‌کنیم از ناخودآگاه مان باشد، ضمن اینکه سبک سلیقه سینمایی من و محمدحسین مهدویان خیلی شبیه هم نیست و نگرانی ای برایم وجود نداشت.

دانش بهزادی در ادامه  در رابطه با تاثیر حضورش در این دوره جشنواره با فیلم «لباس شخصی» گفت: من نزدیک ۲۰ سال است که بازی می‌کنم و دغدغه اش را دارم و هر جای دنیا که لازم بود آموزش دیدم. کاراکتری که بازی می‌کنم با خودم فرسنگ ها فاصله دارد و همین عامل جذابیت نقشم بود. امیدوارم نتیجه زحمات من و سایر عوامل در جشنواره دیده شود.

مهدی نصرتی نیز در این باره اظهار کرد: من سال ها به عنوان عکاس خبری در جشنواره های فجر حضور داشتم و امرار معاش می کردم. ذهنیتم درباره حضور در جشنواره فجر به عنوان کسی که دوست داشت فعالیت کند و دیده شود؛ با این اتفاق که فیلم در بخش سودای سیمرغ حضور ندارد، تغییر کرد و بخشی از انگیزه هایم را از دست دادم اما امیدوارم اتفاق خوبی برای فیلم مان بیفتد.

در پایان کارگردان این اثر بیان کرد: ما ۳ نفر از لحاظ فکری متفاوتیم اما عشق به سینما ما را کنار هم نگه داشت. من آدم سیاسی نیستم بلکه جذابیت قصه بود که مرا به این کار واداشت، امیدوارم عشق به سینما برای همه ما پایدار باشد.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته امیرعباس ربیعی: منابع تحقیق من برای این اثر در دسترس هیچکس نیست/ فیلم جسورانه‌ای ساختیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرزاد خوشدست در توضیح عنوان تازه ترین مستند خود بیان کرد: نام فیلمم یک تشابه نسبی با یک فیلم خارجی دارد و پذیرش این موضوع برای من سخت بود. البته ترجمه انگلیسی فیلم تفاوت دارد و ضمن اینکه شخصا معتقدم صحیح نیست تشابه اسمی بین هیچ فیلمی وجود داشته باشد اما این نام از دل فیلم بیرون آمد و ترجیح دادیم به تشابه توجهی نداشته باشیم.

وی توضیح داد: من سال ۹۴ فیلمی ساختم در زندان زنان به نام «زنی که نام ندارد» که در فستیوال های زیادی نمایش داده شد در آن اثر با خانمی مواجه شدم که از ۱۳ سالگی در زندان بود و آن زمان ۳۱ سال داشت. او به خاطر جرمی که مرتکب شد ابتدا به کانون می‌رود و بعد زندان رجایی شهر و سپس به زندان قرچک ورامین منتقل می‌شود. روزی که با او خداحافظی می‌کردم به من گفت کاش کارتان چند روز بیشتر طول بکشد پرسیدم چرا؟ گفت چون در این روزها قرص آرامبخش نمی‌خورم و راحت می خوابم.

خوشدست گفت: عباس کیارستمی که در مقام مشاور کارگردان کنار من حضور داشت پس از شنیدن این موضوع گفت پس این کار را ادامه بده و اگر فکر می‌کنی فیلمت در روند تولید باعث می شود فضای تنگ و تاریک حبس برای‌شان امیدبخش شود دست از کار نکش. این سخن انگیزه ای شد و من رفتم تا با بچه های زیر ۱۸ سال یک پروژه آزمایشی را انجام دهیم و ببینیم نتیجه دارد یا نه و خوشبختانه نتیجه شگرفی رخ داد. «خط باریک قرمز» به استناد نقدهایی که تاکنون دیده ام فیلم ۸۸ دقیقه ای پر ضربآهنگ و خوش ریتمی است. من از سال ۹۴ تحقیق و پژوهش را در کانون اصلاح و تربیت شروع کردم و تحقیقات به من کمک کرد کار متوقف نشود.

وی ادامه داد: این کار با مستندهای کلاسیک تفاوت داشت و بخش هایی چون گریم، طراحی لباس و … همه از عوامل حرفه ای سینما انتخاب شده بودند. از نظر هزینه هم با بودجه کار سینمایی برابری می‌کرد. به خصوص که بازیگران حرفه ای از جمله هنگامه قاضیانی و فرهاد اصلانی حضور داشتند با این تفاوت که باید نقش خودشان را بازی می‌کردند.

این کارگردان با اشاره به این که یک مشاور در گروه نمایش و یک مشاور در گروه روانشناسی داشته در پاسخ به اینکه چقدر از همنشینی با عباس کیارستمی تاثیر گرفته است، گفت: نمی‌توان جهان آدم‌ها را به هم شبیه دانست و از طرفی تاثیرات را کتمان کرد. هر انسانی یک جور به دنیا نگاه می‌کند اما معاشرت من با عباس کیارستمی کم نبود و نمی‌توانم بگویم که بی تاثیر از نگاهش هستم.

وی همچنین بیان کرد: ما در کشوری هستیم که متاسفانه آمار جرم بالاست. این فیلم هم برای موضوعی مرتبط با جرم پیشنهاد می‌دهد که آن را عملی می‌کند و جواب هم می‌گیرد. مخاطبش اگرچه در آخر مسئولان را مخاطب قرار می دهد اما روی سخنش با همه مردم است. در نتیجه این کار، نگاهم به آدمی که مجرم است تغییر کرد. اساسا اینکه پیام را برای چه دلیلی می‌خواهم روایت کنم برایم مهم‌تر از این است که بخواهم با فرم بازی کنم. در واقع تاثیرگذاری اثرم در جامعه اولویت پیدا کرده است و حتی اگر یک نفر هم نگاهش با فیلم من عوض شود برایم غنیمت است و انگار که به هدف رسیده ام.

وی همچنین با توضیح قصه اثر گفت: فیلم با قصه ای که در ذهن من بود منطبق شد که برای خودم هم جالب بود. من سینمای مستند را ناظر صرف نمی‌بینم و معتقدم کارگردان باید پتکی به جهان واقعیت بزند. آن مستندی که فقط روایت می کند به نظر من گزارش تصویری است. من هنوز با این فیلم حرف هایم را نزدم و تا زمانی که اکران عمومی نشود نمی‌توان درباره اش بیشتر صحبت کرد.

وی در پایان ضمن ابراز خوشحالی از حضور فیلم در جشنواره فجر، درباره تولید فیلم گفت: تدوین این کار ۵ ماه طول کشید و فیلمبرداری آن در جشنواره سینما حقیقت  جایزه گرفت که می توانم بگویم برای همکاران، یک کلاس درس است. امیدوارم این فیلم بتواند مخاطب را درگیر کند.

ویژه برنامه «تا جشنواره» تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته فرزاد خوشدست: کارگردان باید پتکی به جهان واقعیت بزند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست بهرنگ دزفولی‌زاده کارگردان، علیرضا جلالی تبار بازیگر، محمدرضا جهان‌پناه فیلمبردار، امین انتشاری جلوه های ویژه و مهدی نریمانی دستار تهیه کننده حضور داشتند و محمود گبرلو در ابتدا با اشاره به اینکه این سال ها جوانان در سینما کارهای خوبی ارائه کرده اند، به سابقه عکاسی کارگردان اشاره و حضور چند ساله دزفولی زاده را در سینما تحسین کرد.

در ادامه دزفولی زاده بیان کرد: فیلمنامه اولین اثر من فضایی مرتبط با زندگی ناشنوایان دارد و حلزون اشاره به بخش میانی گوش است که تاثیر بسزایی در شنوایی انسان دارد. قصه ما در یک خانواده ناشنوا اتفاق می افتد و طبیعتا ورود به چنین موضوعاتی سخت است به خصوص که ما با بودجه و سختی کار همراه بودیم.

هانیه توسلی نقش یک کم شنوا

وی با ذکر اینکه بازیگران فرصت زیادی را صرف تمرین زبان اشاره کردند، افزود: یک ماه و نیم برای چند نقش وقت گذاشتیم و بازیگران هم برای نقش‌شان انرژی زیادی گذاشتند. هانیه توسلی نقش یک کم شنوا را بازی می‌کند و محسن کیایی و پدرام شریفی هم با زبان اشاره صحبت می کنند. در واقع پیش از قصه ما متوجه می‌شویم وقتی محسن کیایی به دنیا آمده ناشنوا بوده و برادرش هم زبان اشاره را یاد گرفته است.

دزفولی زاده با بیان اینکه اگر از بخش رزرو در بیاییم و به سودای سیمرغ برسیم زحمت دیگر دوستان هم دیده می شود، گفت: در بخش های مختلف بچه های بسیاری زحمت کشیدند. از زمانی که پیش تولید ۵۰ روزه داشتیم همه برای تمرین حاضر بودند که اگر تمرین نمی‌کردیم زمان فیلمبرداری دو برابر می شد.

در ادمه جهان پناه نیز عنوان کرد: به نظر من کارگردان باید سختگیر باشد و اتفاقا همکاری خوب در نتیجه همین سختگیری ها اتفاق می افتد.

جلالی تبار از بازیگران این فیلم نیز گفت: زمانی که بهرنگ دزفولی زاده عکاس بود در چند پروژه با هم کار کردیم و به خوبی او را می شناسم و می توانم بگویم از جمله سینماگرانی است که دقیقا می‌دانست از فیلمش چه می خواهد. در واقع همکاری زمانی اتفاق می افتد که بازیگر به کارگردان اعتماد داشته باشد و بداند قرار است جنس جدیدی از روایت را ببیند.

دزفولی زاده نیز در ادامه این صحبت ها اشاره کرد: علیرضا جلالی تبار لطف زیادی به من داشت که با داشتن چنین سابقه ای حاضر شد در این فیلم با نقشی کوتاه اما بسیار تاثیرگذار حضور داشته باشد. شروع قصه ما با بازی اوست و در ادامه اتفاقات متفاوتی رخ می دهد. علاوه بر این اخلاق حرفه ای از ویژگی های بارز اوست و نشان می‌دهد که از نسل بازیگران حرفه ای است.

جهان پناه نیز در بخش دیگر این نشست گفت: تابستان گذشته فیلمنامه به دست من رسید و از محتوایش لذت بردم. به مرور هم در جریان نسخه های متعدد تکامل یافته قرار گرفتم و خوشحالم که در این کار چالشی با کارگردان نداشتم. فیلمنامه برای هر دوی ما حرف اول را می‌زد.

وی افزود: من به عنوان فیلمبردار باید بتوانم با قصه ارتباط بگیرم سپس با جلسات اولیه با کارگردان متوجه شوم که چقدر امکان همکاری وجود دارد وقتی به اشتراکات هم پی می بریم دیگر کار سخت نیست و راحت تر پیش می رود در واقع فیلمنامه خودش به ما می‌گوید چه کار کنیم.

دزفولی زاده درباره فیلمنامه توضیح داد: ۵ سال پروسه نگارش طول کشید زیرل تیم های مختلفی در بخش نگارش می آمدند اما احساس می کردم هنوز مسیر درستی را پیش نگرفته تا اینکه آخرین کسی که به ما اضافه شد تا حدودی از دنیای ناشنوایان شناخت داشت و توانستیم سیناپس خوبی بنویسیم. ما تقریبا تا قبل از شروع کار ۱۴ بار فیلمنامه را بازنویسی کردیم و ارشاد بازنویسی آخر را خواند به همین دلیب مراحل پروانه ساخت به سادگی انجام شد، مرتضی شایسته نیز به عنوان تهیه‌کننده همکاری خیلی خوبی داشت.

۴ ماه پروسه انتخاب بازیگر طول کشید

وی ادامه داد: پروسه انتخاب بازیگر ۴ ماه طول کشید چون ایفای این نقش ها راحت نبود و می‌دانستیم که ناشنوایان انسان های حساسی هستند و اگر فکر کنند زیست واقعی شان به تصویر کشیده نشده، این فیلم برای‌شان پذیرفتنی نخواهد بود. از طرفی برخی بازیگران برای‌شان سخت بود که این حساسیت ها را بپذیرند.

در بخش دوم این نشست امین انتشاری اظهار کرد: در صنف ما جلوه های ویژه به دو دسته نقسیم می شود نامرئی  و مرئی. ما باید در یک فیلم رئال، پلان هایی خلق کنیم که در فضای کامپیوتری شکل گرفته است. مثلا در یکی از چالش ها سکانس آب گرفتگی داریم که بازیگر با اینکه وجود ندارد با صحنه تعامل می کند. سعی کردیم مخاطب همه این ها را به شکل نامحسوس احساس کند. امیدوارم اگر به سودای سیمرغ راه پیدا کردیم این تلاش ها دیده شود.

نریمانی نیز بیان کرد: طبق معمول تولید در ایران مشکلات خاص خود را دارد.البته با حضور عوامل و تیم حرفه ای  کار راحت تر است. بحث جذب سرمایه گذار یکی از مهمترین عواملی است که دست تهیه کننده را برای تولید مناسب باز می‌گذارد. البته ما تولید بدی نداشتیم و تلاش کردیم آنچه کارگردان و تیم می خواهد فراهم کنیم.

دزفولی زاده در تکمیل این بحث اضافه کرد: اجتماعی بودن قصه شرایط تولید را سخت می کرد و دلم نمی‌خواست در هر لوکیشنی که بارها تیم های مختلف کار کرده اند فیلمبرداری کنیم. به همین دلیل فیلمبرداری در لوکیشن اصلی ما که آتلیه بود ماه ها طول کشید. من فضای آکواریومی می خواستم که نشان دهد انگار آدم ها در این فضا گرفتار شده‌اند و در واقع آتلیه یکی از شخصیت ها را بازی می‌کند. در این مسیر فیلمبردار کمک بزرگی کرد تا کار واقعی و درونی در بیاید.

وی افزود: من به خاطر حرفه ام آتلیه های مختلفی رفتم و در این باره حساسیت های بیشتری داشتم. پیش آمده بود که به ناچار کار می کردیم و در تدوین به نظر می آمد جنس فیلم نیست و کنار می گذاشتیم.

انتشاری در آخرین صحبت هایش گفت: سینمای ایران قاب و تصویر خود را دارد و در جلوه های ویژه هم همین شکل است. می‌توان گفت در چند سال اخیر اتفاقات خوبی در سینما و این حوزه رخ داده و این جای خوشحالی دارد. مدیر جلوه های بصری باید از زمان نگارش فیلمنامه با فیلم همراه شود. ما برای برخی سکانس ها استوری بورد داشتیم و این خیلی مهم است برای اینکه جلوه های ویژه به کمک کار بیاید و به لطف کار خوب فیلمبردار، من هم می‌توانستم کار را بهتر انجام دهم.

کارگردان فیلم سینمایی «بی صدا حلزون» در پایان گفت: من ادعایی در زمینه کارگردانی ندارم و سعی کردم قصه ام را روایت کنم. بیشتر ناراحتم که هانیه توسلی برای بازی در این نقش که سختی های زیادی از نظر جسمی کشید نمی‌تواند در بخش سودای سیمرغ دیده شود البته این ناراحتی برای تمام بازیگرها و تمام عوامل است.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» تا سه شنبه ۸ بهمن از ساعت ۱۴ تا ۲۰:۳۰ در مرکز همایش های برج میلاد در حال برگزاری است.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته بهرنگ دزفولی‌زاده: ۱۴ بار فیلمنامه را بازنویسی کردیم/ پروسه انتخاب بازیگر طولانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این برنامه که با حضور ۴ نفر از عوامل هر فیلم از جمله کارگردان، تهیه‌کننده، ‌بازیگران یا هر یک از عوامل فنی مثل فیلمنامه‌نویس، فیلمبردار، صدابردار، آهنگساز و… برگزار می‌شود، برای هر یک از آثار راه یافته به جشنواره امکان نمایش عکس، تیزر، آنونس و بخش‌هایی از فیلم همراه با گپ و گفت با مجری برنامه فراهم خواهد شد و عوامل هر فیلم طبق جدول زمانبندی شده که اطلاع‌رسانی می‌شود، می‌توانند در مدت ۳۰ دقیقه فیلم خود را معرفی کنند.

رسانه‌های مکتوب، دیجیتال و تصویری و همچنین شبکه‌ها و برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی این برنامه را پوشش خواهند داد.

این برنامه از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir به صورت زنده پخش می‌شود و ویدئوی هر قسمت  از برنامه نیز در سامانه اینترنتی آپارات منتشر خواهد شد.

نوشته فیلم‌های جشنواره فجر در برنامه «تا جشنواره ۳۸» معرفی می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.