این جشنواره ۲۷ می تا ۲ ژوئن ۲۰۲۱ در شهر زوریخ کشور سوییس برگزار می شود.

«هفت روایت کوتاه درباره عشق»  پیش از این در جشنواره لندن (Lift-Off Global NETWORK) در بخش مسابقه اصلی این جشنواره نیز حضور داشت.

مریم رحیمی، فربد فرهنگ، آوا شریفی، محمد خاکساری،  نعمت الله امیری، میلاد شجره، حلیمه نسیم امیری، فرزانه میدانی،  رها مقدم، بهزاد فراهانی، محمد ابهری، افسانه حیدری، شهناز انوشیروانی، مرتضی حسینی، شبنم هاشمی حائری، فریبا شاهسوند، سحر آقاسی و هوشنگ الهیاری در این فیلم نقش آفرینی دارند.

عوامل این فیلم عبارتند از:  نویسنده و کارگردان: هوشنگ اللهیاری و  بابک بهداد ، فیلمبردار: رضا تیموری، صدابردار :حبیب محمدی،  تدوین : بابک بهداد،  صداگذار: مهرشاد ملکوتی،  موسیقی: مسعود نامنی ، چهره پرداز: ندا هراتی، طراح صحنه و لباس: هوشنگ الهیاری و  بابک بهداد ،مدیر تولید و عکاس: مهرداد معظمی لواسانی، طراح پوستر: بهزاد خورشیدی دستیار فیلمبردار: سهیل صباحی و روابط عمومی: سپیده حیدرآبادی، پخش فیلم :Silk Road Film کانادا، محصول ایران و اتریش.

نوشته حضور «هفت روایت درباره عشق» در جشنواره فیلم زوریخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اگر جشنواره‌های اروپایی معمولا به دنبال برجسته کردن فیلم‌های سینمایی خاص در داخل کشور هستند، جشنواره فیلم بیروت که در سال‌های اخیر و با حمایت تیم‌های فرانسوی توانسته به یکی از جشنواره‌های معتبر سینمایی در خاورمیانه تبدیل شود، همواره دست روی آثاری گذاشته که صراحتا ضدایرانی هستند و توسط کاگردانان مقیم خارج از کشور که مواضع تندی نسبت به جمهوری اسلامی دارند، ساخته شده‌اند. این جشنواره به ویژه پس از فتنه ۸۸ هر سال با فیلم‌هایی ضدایرانی همراه بوده است؛ از جمله فیلم‌های خانواده مخملباف از جمله محسن و حنا مخملباف که از این جشنواره جایزه‌های زیادی کسب کرده‌اند.

در همین زمینه امسال هم مانند سیاق سابق فیلم جدید از محسن مخملباف در این جشنواره حاضر است. داستان این فیلم که به یک مهاجر ایرانی می‌پردازد داستان جوانی به نام «امیر علی» است که چند ماه است غیرقانونی به لندن آمده و در خانه پیرزنی انگلیسی مستاجر است و امروز آخرین روزی است که اگر اجاره اتاقش را نپردازد از خانه بیرون انداخته می شود و باید در خیابان زندگی کند؛ امیرعلی با آن که لندن را نمی‌شناسد، برای آن که اجاره خانه‌اش را جور کند راهنمای دو توریست کور می‌شود و این در حالی‌ست که یک مشکل دیگر هم دارد و به خاطر شکنجه‌ای که شده هر روز یکی دوبار غش می‌کند!

جز فیلم مخملباف اما، از فیلم‌های دیگر این جشنواره می‌شود به فیلم کوتاه «بچه» ساخته علی عسگری، کارگردان ایرانی‌الاصل ساکن ایتالیا اشاره کرد. این فیلم درباره زنی است که می‌خواهد فرزند نامشروعش را از پدر و مادرش پنهان کند. عسگری سال گذشته هم با فیلم «بیشتر از دو ساعت» توانسته بود جایزه جشنواره بیروت را از آن خود کند. «بیشتر از دو ساعت» درباره زنی است که باکرگی خود را به شیوه‌ای غیرسنتی از دست می‌دهد و بیمارستان برای جلوگیری از خونریزی وی مدرکی رسمی می‌خواهد که وجود شوهرش را اثبات کند.

در این بین اما باید به این توجه کرد که نگاهی به دو جشنواره تقریبا همزمان بیروت و زوریخ، یکی در اروپا و دیگری در لبنان، نشان می‌دهد که اساسا سیاست جشنواره‌ها نسبت به ایران، بی‌توجه به منطق جغرافیایی و دولت‌های مختلف تقریبا یکیست. یکی تمرکزش بر آثاری از سینمای ایران است که ارتباطی با بدنه اجتماعی ایران و حتی بدنه اصلی سینمای ایران ندارند و حتی تعدادی از آنها در ایران توقیف شده‌اند، تا مانند اکثریت مطلق جشنواره‌های دیگر به فیلم‌هایی با رویکرد خاص در کشور پر و بال دهد و پررنگشان کند.

دیگری نیز نظیر جشنواره بین‌المللی فیلم بیروت، اساسا سینمایی را تحت عنوان سینمای ایران به مخاطبین ارائه می‌دهد که به هیچ عنوان ربطی به اهالی سینما در ایران ندارد و آثارش توسط افرادی که در خارج از کشور زندگی می‌کنند و به طور کامل به دنبال نمایش چهره غیرواقعی از جامعه ایرانی هستند، تولید شده‌اند؛ یعنی یک جریان قلابی و دروغین، ولی به اسم «سینمای ایران» و با ارائه چهره‌ای غیرواقعی از مناسبات سیاسی و اجتماعی ایران.

برگزاری جشنواره بیروت و زوریخ و نگاهی به اثار نمایش درامده در آنها بهانه خوبیست برای مرور چندباره‌ی مسئله‌ی جشنواره‌های جهانی، نسبت ما با آنها و سیاست‌ها آنها در برابر ما. این روزها که حضور فیلم «محمد رسول‌الله(ص)» در جشنواره‌های مختلف و همچنین معرفی‌ش به اسکار یکی از مهمترین اخبار سینمای ایران است، باید به این هم توجه کرد که ایا حضور جشنواره‌ای چنین اثاری غایت هدف سازندگان است، یا اکران گسترده جهانی آن برای مردم؟

نوشته از زوریخ تا بیروت؛ در جشنواره‌های جهانی چه چیزی به عنوان «سینمای ایران» عرضه می‌شود؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – اگر اهل سینما و فیلم باشید، حتما نام «سینمای جشنواره‌ای» به گوشتان خورده است؛ سینمایی که اقبال «مردم» از یک اثر در درجه اول اهمیتی برای آن ندارد و اساسا برای دیدن شدن توسط مخاطب تلاشی نمی‌کند وفقط به دنبال ارائه یک مفهوم انتزاعی به منظور جلب نظر برخی منتقدین خاص خارجی و کسب موفقیت در جشنواره‌ها و محافل سینمایی/هنری داخل و علی‌الخصوص خارج از کشور است.

سینمای جشنواره‌ای توانسته در سال‌های اخیر طیف زیادی از کارگردانان جوان را به سمت خود جذب کند و به همین دلیل است که هر روز از تعداد کسانی که تمایل دارند تا بلیت بخرند و برای تماشای یک فیلم سرگرم کننده به سینما بروند، کاسته می‌شود. در این زمینه، شکل‌گیری برخی جشنواره‌های خاص سینمایی در خارج از کشور را نیز باید در تقویت این جریان موثر دانست.

اگر سال‌های قبل‌تر تنها چند جشنواره معروف عموما اروپایی، نظیر کن فرانسه و برلین آلمان این امکان را برای حضور فیلم‌های خاص و پذیرش آنها فراهم می‌کردند، در چند سال اخیر هر روز بر تعداد جشنواره‌های کوچک سراسر دنیا که اساسا هدف آنها تبلیغ و تروجی نوع خاصی از سینما در کشورهای هدف است افزوده می‌شود.

جشنواره فیلم زوریخ را باید یکی از جشنواره‌هایی دانست که اگرچه امسال یازدهمین دوره برگزاری خود را تجربه می‌کند اما به تازگی پای فیلم‌های ایرانی به آن باز شده است؛ فیلم‌هایی که نگاهی کوتاه به لیست آنها مشخص می‌کند که گویا قرار است دور تازه‌ای از تقویت یک نگاه خاص در سینمای ایران با اعطای جوایز فرمالیته آغاز شود.

«سیزده» ساخته هومن سیدی، «آتلان» ساخته معین کریم الدینی، «ناهید» ساخته آیدا پناهنده، «مادر قلب اتمی» ساخته علی احمدزاده، «روز روشن» ساخته حسین شهابی، «ماهی و گربه» ساخته شهرام مکری، «عصبانی نیستم» ساخته رضا درمیشیان، «ما در بهشت» ساخته سینا عطاییان دنا، «احتمال باران اسیدی» ساخته بهتاش صناعی‌ها، «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلولند و «در دنیای تو ساعت چند است؟» ساخته صفی یزدانیان، فیلم‌های بلند ایرانی حاضر در این جشنواره هستند؛ فیلم‌هایی که فارغ از یکی دو اثر، همگی یا در طیف فیلم‌هایی قرار می‌گیرند که در دو سال گذشته در گروه «هنر و تجربه» اکران شده‌اند و یا به دلیل حاشیه‌های مختلف امکان نمایش و اکران در سینماهای کشور را نداشته‌اند.

از سوی دیگر، نگاهی به سابقه و نوع رویکرد این جشنواره می‌تواند گویای بسیاری از مسائل باشد. جشنواره بین‌المللی فیلم زوریخ که از سال ۲۰۰۵ به همت یک شرکت فیلمسازی و حامیان منطقه‌ای برگزار می‌شود، بیشتر بر کشف استعدادهای جدید در فیلمسازی تاکید دارد. جشنواره فیلم زوریخ سه بخش رقابتی دارد که تنها آثار اول، دوم و سوم کارگردانان می‌توانند در این بخش‌ها پذیرفته می‌شوند. هدف دیگر از برگزاری این جشنواره یافتن و تشویق کارگردانان تازه‌کار در کشورهای آلمانی‌زبان است و به همین منظور یک بخش مسابقه‌ای ویژه در جشنواره تدارک دیده شده است. بخش‌های غیررقابتی شامل نمایش فیلم‌های فاخر، نمایش فیلم‌های ویژه و نگاهی به دنیای جدید است. این بخش هر ساله به یک کشور و کارگردانانی اختصاص دارد که در سال‌های اخیر مبتکرانه‌ترین فیلم‌ها را ساخته‌اند. ایران امسال مهمان ویژه این بخش است. هند (۲۰۱۴)، برزیل (۲۰۱۳)، سوئد (۲۰۱۲) و ترکیه (۲۰۱۱) نیز پیش از این مهمان این بخش بوده‌اند. بخش‌های غیررقابتی شامل پنجره‌ای رو به جهان، خطوط مرزی با تکیه بر وضعیت در مرز کشورها، درگیری‌های ارضی و مسایل اجتماعی بین یک فرد و دولت‌ها، فیلم‌های کودکان و آثار تلویزیونی است.

تمرکز ویژه این جشنواره بر سینمای ایران آن هم با آثاری که ارتباطی با بدنه اجتماعی ایران و حتی بدنه اصلی سینمای ایران ندارند و حتی تعدادی از آنها در ایران توقیف شده‌اند، حکایت از جریان جدیدی دارد که هدفش-مانند اکثریت مطلق جشنواره‌های دیگر- پر و بال دادن به فیلم‌هایی با رویکرد خاص در کشور است.

این مساله از آنجایی قابل اهمیت است که دریافت جایزه از اینگونه جشنواره‌ها در آینده به عنوان ابزار تبلیغات فیلم‌ها استفاده می‌شوند و علاوه بر تلاش برای القای تاثیرگذاری در جامعه، زمینه را برای اکران گسترده و همچنین ایجاد یک راه و مسیر در راستای تولیدات بیشتر با این مضامین فراهم می‌کنند.

در مجموع این انتظار وجود دارد که نحوه حضور و شرکت فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های خارجی یک نظام و سروسامان ویژه پیدا کند تا به عنوان مثال، فیلمی که به دلیل ارائه تصویر دروغ از جامعه ایرانی در داخل کشور نیز توقیف است، نتواند هر چند ماه در یک جشنواره خارجی شرکت کند و جایزه بگیرد.

نوشته مسئله «سینمای جشنواره‌ای» و اینبار جشنواره زوریخ/وقتی جشنواره‌های اروپایی دست به کشف استعدادهای سینمای ایران می‌زنند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند  تجربی، یازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «زوریخ» طی روزهای دوم تا دوازدهم مهرماه ۱۳۹۴ در کشور سوئیس برگزار خواهد شد و فیلم مستند «من می‌خوام شاه بشم» ساخته مهدی گنجی، در بخش غیر رقابتی «دیدگاه دنیای جدید» این جشنواره روی پرده خواهد رفت.

این فیلم همچنین در بخش Video Library جشنواره «زوریخ» نیز به نمایش درمی‌آید. نمایش فیلم در این بخش، بصورت قرار دادن لینکی روی سایت سیناندو است تا همه خریداران و مدیران شبکه‌های مستند تلویزیونی که عضو سایت سیناندو هستند، به آن دسترسی داشته باشند.

فیلم مستند ۷۰ دقیقه‌ای «من می‌خوام شاه بشم» که تولید سال ۱۳۹۳ مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است، مستندی درباره‌ی «عباس برزگر» یکی از اهالی روستایی نزدیک شیراز است که سال‌هاست با کمک خانواده‌اش از توریست‌های خارجی پذیرایی می‌کند و آنها را به دیدن عشایر می‌برد؛ اما او یک رویای بزرگ در سر دارد…

از عوامل تولید این فیلم می‌توان به مهدی گنجی (پژوهشگر، صدابردار، تصویربردار، کارگردان)، اسماعیل منصف (تدوینگر)، حسین و حسن مهدوی (صداگذار)، علی باقری (عکاس) و سحر رضوی (تهیه‌کننده) اشاره کرد.

سال گذشته، مستند «من می‌خوام شاه بشم» نماینده سینمای ایران در بخش مسابقه فیلم‌های مستند بلند جشنواره معتبر «ایدفا» هلند بود. ضمن اینکه مهدی گنجی با این فیلم، سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی فیلم مستند جشنواره فجر را نیز بدست آورده بود. مستند «من می‌خوام شاه بشم» در جشنواره‌های مستند «مونیخ» آلمان، «پلانت داک» ورشو لهستان، مستند «شفیلد» انگلستان، سیلور داکس، میلینیوم هم به نمایش درآمده و فینالیست جایزه مستند ۲۰۱۵ شبکه TRT ترکیه بوده است.

نوشته نمایش «من می‌خوام شاه بشم» در زوریخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.