ایران سرزمین ما است…

ما از یک آب و خاک هستیم…

ما فرزندان ایران هستیم…

نوشته ایران سرزمین ما است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛  از بازگشت سعید آقاخانی با «اسباب زحمت» به آنتن رمضان؛  تداوم درخشش جواد عزتی؛ تجربه ناتمام اجرای الهام اخوان؛ سوگ جامعه سینما برای جواد گنجی و بغض بهرام افشاری در وداع با او و «یوز» که بی‌هیاهو، کمدی‌های پرستاره را در جدول فروش کنار زد. پنج روایت متفاوت از حضور، حاشیه، فقدان و موفقیت در هفته‌ای که گذشت.

سعید آقاخانی؛ همان پدر آشنای ایرانی

با آغاز ماه رمضان و پخش سریال «اسباب زحمت»، نام سعید آقاخانی دوباره به تیتر رسانه‌ها برگشت؛ حضوری که در شرایط افت مخاطبان تلویزیون، برای رسانه ملی هم مهم بود. آقاخانی بعد از پنج فصل موفق «نون خ» حالا با سریالی تازه به آنتن آمده؛ مجموعه‌ای که برخلاف فضای روستایی «نون خ»، قصه‌ای شهری را روایت می‌کند اما همچنان بر همان تیپ شخصیتی آشنای او تکیه دارد.

آقاخانی در «اسباب زحمت» هم کارگردان است، هم بازیگر و هم محور روایت. نقش «احمد»؛ پدری زحمتکش که می‌خواهد با خرید یک خاور قسطی، زندگی خانواده‌اش را سر و سامان دهد. مردی ساده، خانواده‌دوست، مقید به سنت‌ها و گرفتار موقعیت‌هایی که بیرون از دایره امن شخصیتش شکل می‌گیرند. این همان الگویی است که پیش‌تر در «نون خ» هم دیده بودیم؛ پدر کلاسیک ایرانی با دغدغه معاش، آبرو و خانواده. تفاوت اما در جغرافیاست؛ این‌بار روستا جای خود را به شهر داده، اما جهان‌بینی تغییر محسوسی نکرده است.

کارنامه آقاخانی البته فقط به تلویزیون محدود نمی‌شود. او کارش را با «پرواز ۵۷» مهران مدیری آغاز کرد و در سینما با «خداحافظی طولانی» فرزاد موتمن سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را گرفت. از «خون شد» مسعود کیمیایی تا «بنفشه آفریقایی» و «قسم»، نشان داده در نقش‌های اجتماعی، عمق بیشتری از خود بروز می‌دهد؛ جایی که فاصله‌اش با کمدی‌های صرف، ملموس‌تر است.

طبق آمارهای اولیه «اسباب زحمت» در میان سریال‌های رمضانی امسال پربیننده‌تر ظاهر شده و واکنش‌ها عمدتاً مثبت بوده است؛ هرچند بعید به نظر می‌رسد محبوبیتش به اوج فصل‌های ابتدایی «نون خ» برسد. با این حال، حضور آقاخانی در تلویزیون، یادآور این نکته است که هنوز هم کمدیِ مبتنی بر خانواده می‌تواند برای مخاطب کار کند. اینکه این تکرارِ تیپ به تثبیت تبدیل می‌شود یا به نقطه اشباع می‌رسد، پاسخ خود را در پایان سریال خواهد داد.

الهام اخوان؛ «می‌شود»ی که نشد!

پیش از آغاز ماه رمضان، تیتر مشترک بسیاری از رسانه‌ها این بود: «الهام اخوان مجری شد». برای مخاطبی که الهام اخوان را بیشتر در قامت بازیگر می‌شناخت، این تغییر موقعیت جذاب بود. برنامه «می‌شود»  قرار بود در ۳۰ قسمت از شبکه نسیم پخش شود؛ تولیدی رمضانی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی میثم محمدحسنی که ساختاری ترکیبی داشت: گفت‌وگو در استودیو، آیتم‌های روایی و مهمانانی که از دل بحران‌هایی چون زندان، اعتیاد یا فقر، به کارآفرینی و بازسازی زندگی رسیده بودند. اخوان در این برنامه نه مجری صرف، که راوی مسیر «بازگشت» بود.

اما همه‌چیز به همان قسمت اول محدود ماند. «می‌شود» بی‌هیچ توضیح رسمی از جدول پخش کنار رفت؛ نه اطلاعیه‌ای از شبکه منتشر شد و نه توضیحی از سوی روابط‌عمومی. همین سکوت، میدان را برای گمانه‌زنی باز کرد. برخی حذف برنامه را به حاشیه‌های قدیمی بازنشرشده از صفحه شخصی اخوان پیوند زدند؛ برخی دیگر از حساسیت‌های احتمالی درباره نمایش چهره مهمانان سخن گفتند. در میان این روایت‌ها، گزینه‌ای فنی هم مطرح شد؛ مشکلات تدوین یا استانداردهای پخش. اما آنچه بیش از هر چیز دیده شد، پیوند خوردن حذف برنامه با نام مجری بود؛ پیوندی که در نبود توضیح رسمی، طبیعی اما اثبات‌نشده جلوه می‌کند.

اخوان پیش‌تر با «دودکش ۲» برای مخاطب تلویزیون شناخته شد و در سینما با «آفتاب‌پرست» دیده شد؛ بازیگری کم‌حاشیه و نه چندان پرکار که هویت رسانه‌ای‌اش تا حدی در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته است. حالا تجربه کوتاه اجرای او، بیش از خود برنامه، به سوژه بدل شده است.

این ماجرا یک پرسش مهم را برجسته می‌کند: در تلویزیونی که هر تغییر چهره‌ای به خبر تبدیل می‌شود، مدیریت روایت تا چه اندازه اهمیت دارد؟ «می‌شود» با یک قسمت، به جای آنکه درباره امید و بازسازی زندگی حرف بزند، خودش به داستانی نیمه‌تمام بدل شد. تا زمانی که توضیح رسمی منتشر نشود، این ابهام هم‌چنان با نام اخوان گره خورده باقی می‌ماند.

جواد عزتی؛ جنون عشق در پوست یک «وحشی»

با پخش قسمت‌های تازه فصل دوم «وحشی»، دوباره نام جواد عزتی در صدر تحسین‌هاست؛ بازیگری که بسیاری معتقدند جز او کسی نمی‌توانست «داوود اشرف» را این‌چنین بازی کند. فصل دوم به قسمت یازدهم رسیده و آنچه بیش از قصه دیده می‌شود، دگردیسی عزتی است؛ چرخشی نزدیک به ۱۸۰ درجه نسبت به فصل اول.

داوود در ابتدا مردی ساده بود که در پیچ‌وخم حوادث، آرام‌آرام به مرز خشونت و بی‌پروایی رسید. عزتی این تغییر را نه با اغراق، که با جزئیات بدن و نگاه ساخت؛ شانه‌های افتاده‌ای که سفت شد، نگاهی که از تردید به قساوت رسید و جنونی که از عشق جدا شد. او توانسته میان وحشی‌گری و عاشقی بی‌قید تعادلی بسازد که مخاطب هم‌زمان هم نگرانش باشد و هم همراهش. همکاری او با هومن سیدی در این سریال، یکی از نقاط عطف کارنامه‌اش به حساب می‌آید؛ اثری که احتمالاً به فهرست نقش‌های ماندگارش اضافه خواهد شد.

هم‌زمان، خبر دیگری هم درباره عزتی منتشر شد؛ همبازی شدن دوباره‌اش با رضا عطاران در فیلم «بورسیه» به کارگردانی برزو نیک‌نژاد. این دو پیش‌تر در «هزارپا» کنار هم بودند؛ کمدی پرفروشی که کنار هم قرارگیری بازی‌شان به یکی از نقاط قوت فیلم تبدیل شد. حالا بازگشت این زوج کمدی، برای مخاطبان نوستالژیک و گیشه‌پسند، اتفاقی امیدوارکننده است.

عزتی سال‌هاست میان کمدی و درام رفت‌وآمد می‌کند و در هر دو ژانر بسیار موفق بوده؛ اما «وحشی» نشان داد توانایی او در نقش‌های تیره و پیچیده، یک سر و گردن بالاتر است. حالا او در نقطه‌ای ایستاده که هم ستاره درام است و هم برگ برنده کمدی. باید دید پس از پایان «وحشی»، کدام مسیر را جدی‌تر دنبال خواهد کرد؛ تداوم این جنون تلخ یا بازگشت به خنده‌های تضمین‌شده در گیشه.

جواد گنجی؛ نامی که با اندوه، بلندتر شنیده شد

نام جواد گنجی این روزها با اندوه در فضای سینمایی ایران تکرار می‌شود؛ فیلمساز و دستیار کارگردانی که در حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد و جامعه سینما را در بهت فرو برد. مراسم یادبودش در خانه سینما، فقط یک سوگواری ساده نبود؛ محفلی بود برای همدردی، یادآوری و طرح دغدغه‌ها.

در آن مراسم، چهره‌هایی چون شهاب حسینی و بهرام افشاری از دوستی و منش حرفه‌ای او گفتند.  افشاری در مراسم خانه سینما، نه از یک همکار که از همخانه قدیمی‌اش گفت؛ از روزهایی در همدان و بعدتر در تهران که کنار هم زندگی می‌کردند، خرید خانه را با هم تقسیم می‌کردند، برای پخت غذا برنامه می‌ریختند و رویاهای مشترک‌شان را مرور می‌کردند. او با صدایی بغض‌آلود گفت هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد آن روزهای ساده و صمیمی، به چنین سرنوشتی ختم شود. جمله‌ای که بیش از همه بازتاب داشت، همین بود: «فکر می‌کردم همراه خانواده‌اش شاهد موفقیت‌هایش باشم، نه اینکه امروز درباره رفتنش حرف بزنم». شهاب حسینی نیز از او به‌عنوان یکی از داغ‌های بی‌شمار این روزها یاد کرد. این جملات در فضای مجازی دست‌به‌دست شد و نام گنجی را برای بسیاری که شاید او را نمی‌شناختند، آشنا کرد.

کارنامه او اما بیشتر در پشت صحنه شکل گرفته بود؛ بیش از ۱۹ فیلم سینمایی به‌عنوان برنامه‌ریز، ۱۷ اثر به‌عنوان دستیار اول کارگردان و همکاری در پروژه‌هایی چون «نفس» به کارگردانی جلیل سامان، «لحظه گرگ و میش» ساخته همایون اسعدیان و فیلم «آرماندو». او خود نیز فیلم‌های کوتاهی چون «جایی در میان سکوت» را کارگردانی کرد که در جشنواره فلورانس دیده شد.

شاید گنجی تا پیش از این برای مخاطب عام چهره‌ای ناآشنا بود، اما حالا نامش نه فقط در تیتراژها، که در حافظه جمعی هم ثبت شده است؛ روحش شاد.

«یوز»؛ قهرمانی که کمدی‌ها را کنار زد

گاهی یک شخصیت انیمیشنی، بیشتر از ستاره‌های زنده می‌فروشد. این هفته نام «یوز» بیش از بسیاری از بازیگران روی پرده شنیده شد؛ انیمیشنی سه‌بعدی به نویسندگی و کارگردانی رضا ارژنگی که از مهر ۱۴۰۴ اکران شده و حالا با جهشی قابل توجه، کمدی‌ها را پشت سر گذاشته است.

خبر اصلی هفته ساده اما معنادار بود: «یوز» به رتبه دوم جدول فروش رسید و از برخی آثار کمدی پرستاره جلو زد؛ یعنی در مقطعی حتی بیش از فیلم‌هایی با حضور چهره‌هایی چون مهران مدیری و پژمان جمشیدی مخاطب به سالن‌ها کشاند. برای سینمایی که سال‌ها گیشه‌اش بر دوش کمدی‌های چهره‌محور بوده، این اتفاق کوچک نیست.

داستان «یوز» درباره یک یوز ایرانی است که در نیویورک زندگی مرفهی دارد اما احساس می‌کند از ریشه‌هایش فاصله گرفته است؛ سفری برای بازگشت به سرزمین مادری و بازیابی هویت. ماجرایی ماجراجویانه و پرریتم که میان طنز و درام حرکت می‌کند و مفاهیمی چون هویت، تعلق و اصالت را برای مخاطب کودک و خانواده روایت می‌کند. همین ترکیبِ سرگرمی و معنا، برگ برنده اثر شده است.

در اکران‌های مردمی، کودکان برای عکس گرفتن با «یوز» صف می‌کشند؛ نشانه‌ای روشن از اینکه شخصیت از پرده جدا شده و به «چهره فرهنگی» بدل شده است. موفقیت «یوز» فقط یک رکورد فروش نیست؛ نشانه‌ای است از ظرفیت انیمیشن ایرانی برای رقابت جدی در گیشه. اگر این مسیر ادامه یابد، شاید سینمای کودک ایران وارد دوره‌ای شود که در آن، قهرمانان بومی نه‌فقط امکان حضور، که امکان پیشتازی داشته باشند.

نوشته داغ «جواد» روی قلب سینما/ اسباب زحمت «سعید» به دل نشست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این میان، داود اشرف و رها جهانشاهی دو شخصیتی هستند که نسبت به «وحشی ۱» بیش از دیگر کاراکترهای جهان داستان دچار دگرگونی شده‌اند؛ دگرگونی‌ای که از دل حادثه، فشار روانی و انتخاب‌های ناگزیر زاده می‌شود.

دگرگونی رفتار شخصیت‌ها در «وحشی ۲»

داود اشرف با بازی جواد عزتی، در فصل نخست «وحشی» کارگری ساده بود؛ کارگری که حتی در برابر همکاران خود می‌ایستاد تا مبادا در برابر صاحب‌کار حرکتی اعتراضی شکل بگیرد. اشرف نماینده انسانی بود که ترجیح می‌داد برای حفظ امنیت حداقلی زندگی‌اش، سکوت کند و از درگیری بپرهیزد. با این حال، یک حادثه پیش‌بینی‌ نشده، زندگی او را وارد مسیری تازه کرد؛ مسیری که با مهر قتل بر پیشانی‌اش آغاز شد و به از دست رفتن شغل و دارایی پدر انجامید.

در قسمت ۶، اشرف با دیدن وضعیت اسفناک پدر روی تخت خانه سالمندان، تصمیم می‌گیرد برای پس‌گیری خانه و ملک از دست‌ رفته اقدام کند؛ تصمیمی که این‌ بار نه از سر درماندگی، بلکه با تهدید اسلحه همراه است. جمله آب از سر من گذشته که اشرف خطاب به خانواده مقتول می‌گوید، عصاره تمام مسیری است که او طی کرده است؛ مسیری که چهره‌ای عصبی، خشمگین و در عین حال زخم‌خورده از او ساخته است. با این حال، این نقطه پایان سقوط اشرف نیست، بلکه آغازی تازه برای ورود او به مرحله‌ای تاریک‌تر از زندگی است. اشرف که در ابتدا کارگری ساده بود، در این فصل به پخش‌کننده مواد مخدر تبدیل می‌شود. این تغییر ناگهانی نیست، بلکه حاصل زنجیره‌ای از تصمیم‌ها و حوادثی است که راه بازگشتی برای او باقی نمی‌گذارد. سریال با دقت نشان می‌دهد چگونه فشار محیط، فقدان خانواده و احساس بی‌عدالتی، فردی معمولی را به سوی انتخاب‌هایی سوق می‌دهد که در شرایط عادی هرگز به آن‌ها تن نمی‌داد.

پیچیدگی روایت از جایی بیشتر می‌شود که اشرف به‌ دنبال رها جهانشاهی می‌رود، اما این‌ بار خبری از تابلوی وکالت او مقابل ساختمان اداری نیست. اشرف به همراه دوستانش، که به درخواست خسرو به هواخوری رفته‌اند، با پرس‌وجو از همکاران سابق رها در می‌یابد که جهانشاهی به جاسازی مقادیری مواد مخدر و همچنین سرقت متهم شده و در پی این اتهام‌ها، پروانه وکالتش باطل شده است. ورود اشرف به خانه رها و مواجهه با چهره سرد، پریشان و درهم‌شکسته او، در کنار نشانه‌های آشکار مصرف مواد مخدر، تصویری کامل از فروپاشی یک شخصیت حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

وکیل منضبط در دام اعتیاد

رها جهانشاهی دومین کاراکتری است که دگردیسی‌اش حتی بیش از داود اشرف توجه مخاطبان را جلب کرده است. در ابتدای «وحشی ۱»، رها وکیلی منضبط، دقیق و قانون‌مدار معرفی می‌شد؛ هرچند گاه دست‌پاچه و تا حدی سربه‌هوا به نظر می‌رسید. در «وحشی ۲» اما با شخصیتی روبه‌رو هستیم که انسجام روانی خود را از دست داده و زیر فشار شوک‌های عاطفی پیاپی فروپاشیده است.

نخستین ضربه روحی زمانی به رها وارد شد که در یک سانحه عمدی، همسرش را از دست داد؛ حادثه‌ای که بنیان زندگی شخصی او را متزلزل کرد. دومین شوک، خیانت معشوق جدیدش با یکی از نزدیکانش بود؛ ضربه‌ای که اعتماد و امنیت روانی او را به‌طور کامل از بین برد. مجموعه این حوادث، رها را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان ایستادن بر جایگاه حرفه‌ای و اخلاقی گذشته را نداشت.

بازگشت رها به قصه با دخالت داود اشرف، نه‌تنها مسیر روایت را غنی‌تر می‌کند، بلکه خرده‌داستانی معنادار در دل داستان اصلی می‌سازد. انتقال اثاثیه منزل رها به خانه قدیمی اشرف، فراتر از یک اتفاق ساده روایی است و پرسش‌های متعددی را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند: آیا خسرو در پس‌گیری خانه داود نقشی کلیدی ایفا خواهد کرد؟ آینده رها پس از از دست رفتن شغل، اعتبار اجتماعی و بلوکه شدن اموالش چه خواهد شد؟ سریال عمداً پاسخ این پرسش‌ها را به تعویق می‌اندازد تا تعلیق روایت حفظ شود.

نقش حادثه در دگرش شخصیت

با اندکی تامل می‌توان دریافت که «وحشی ۲» به‌درستی هدایت می‌شود تا مخاطب را از حالت تماشاگر منفعل خارج کند. روایت به‌گونه‌ای طراحی شده که بیننده برای یافتن پاسخ پرسش‌ها، ناچار است قسمت‌های بعدی را دنبال کند. در وهله نخست، این ویژگی نشانه سلامت یک سریال موفق است؛ سریالی که به مخاطب اعتماد می‌کند و از توضیح‌های اضافی پرهیز دارد.

در این فصل، «وحشی» نشان می‌دهد که حوادث چگونه می‌توانند مسیر زندگی انسان‌ها را دگرگون کنند و بر انتخاب‌ها، رفتارها و حتی نظام ارزشی آن‌ها اثر بگذارند. دگرگونی شخصیت‌ها نه تصادفی است و نه اغراق‌آمیز، بلکه بر پایه منطق روایی و روان‌شناختی شکل می‌گیرد. در همین راستا، می‌توان «وحشی» را در کنار سریال «بریکینگ بد» (Breaking Bad)  قرار داد؛ اثری که در آن والتر وایت با بازی برایان کرانستون، از معلمی ساده‌زیست در رشته شیمی به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان مواد مخدر تبدیل می‌شود.

به عقیده رابرت مک‌کی، مولف کتاب داستان و اصول فیلمنامه، حادثه و تغییر زمانی معنا پیدا می‌کند که حامل ارزش باشد. در سریال‌هایی چون «بریکینگ بد» و «وحشی»، تمام تغییرهای شکل‌گرفته، چه در روایت و چه در شخصیت‌ها، واجد چنین ارزشی هستند. ارزش‌هایی مانند مرگ و زندگی، خیانت، خیر و شر که به‌طور مستقیم بر سرنوشت داود اشرف و رها جهانشاهی اثر می‌گذارند.

شخصیت‌های «وحشی» همواره مخاطب را غافلگیر می‌کنند و این حاصل درام‌سازی حساب‌شده هومن سیدی است؛ درام‌سازی‌ای که بر خلق شخصیت‌های فعال در برابر کاراکترهای منفعل تاکید دارد. شخصیت‌هایی که نه‌تنها داستان را پیش می‌برند، بلکه مخاطب را نیز وادار می‌کنند تا با آن‌ها همراه شود و نسبت به سرنوشت‌شان احساس کنجکاوی و درگیری عاطفی داشته باشد.

نوشته سریال «وحشی ۲»؛ روایت دگرگونی هویت و ساختار شخصیتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با توجه به سابقه‌ نه‌چندان خوبی که در مسیر دنباله‌سازی در ایران وجود دارد، بیم آن می‌رفت که «وحشی» نیز به سرنوشت نافرجام دنباله‌های دیگر دچار شود اما امروز که ۲ قسمت از فصل دوم منتشر شده، با قطعیت می‌توان ادعا کرد که اتفاق‌های خوبی برای این سریال در انتظار است.

آن میزان مقبولیت، اعتبار و شهرتی که «وحشی» در فصل نخست خود به دست آورد، می‌توانست با یک فضاسازی موهوم و تخیلی در فصل دوم از دست برود. اما برگ برنده «وحشی» که تعلیق‌های هوشمندانه از مضامین رئالیستی است، در فصل دوم نیز به کار گرفته شد تا مخاطب فصل دوم این سریال را پس نزند.

این اهرم در شرایطی به کار گرفته شد که سریال در ابتدای فصل دوم خود، به‌مانند فصل نخست، با یک تکانه شدید شروع نمی‌کند و همین شیب ملایم داستانگویی سبب می‌شود تا با ایجاد علامت‌سوال‌های درست و بهینه، مخاطب، با دقت، وسواس و کنجاوی بالایی در انتظار قسمت‌های بعدی سریال باشد.

این فاکتور برای سریالی که بار اصلی روایت بر شانه‌های یک کاراکتر سوار است و زرق‌وبرق چندانی در سکانس‌ها به چشم نمی‌خورد، قدرت بالای درام در داستان‌پردازی را به رخ می‌کشد. همین امروز اگر به سریال‌های متعددی که در پلتفرم‌ها و حتی تلویزیون در حال پخش است، نگاهی بیاندازیم متوجه می‌شویم که تقریبا تمامی این سریال‌ها از عناصری چون بازیگران چهره بسیار، داستان‌های فانتزی و اغراق‌شده، تمرکز بر روی یک سبک زندگی پرچالش، شعارگویی و… بهره می‌برند و جالب آن‌که با وجود استمداد از این عناصر، باز نمی‌توانند ماندگاری چندانی داشته باشند حال آن‌که «وحشی» بدون بهره‌گیری از این عناصر، موفق شده در پناه یک فضاسازی مهندسی‌شده و هوشمندانه، به مخاطبان انبوه دست یابد.

در این فضاسازی، مهندسی درستی بر روی تعلیق‌آفرینی‌های متعدد صورت گرفته است. تقریبا در هر قسمت، مخاطب از زاویه‌ای که گمان نمی‌برد، غافلگیر شده و کنجکاوی او برای دنبال کردن قصه بیشتر می‌شود. عمیق این تعلیق‌ها به اندازه‌ای است که مخاطب به درک درستی از شرایط قصه می‌رسد و پروسه همذات‌پنداری، به‌عنوان یکی از سیاست‌های پنهان سریال، تدریجا در ضمیر مخاطب شکل می‌گیرد.

سویه‌بخشی به روایت‌ها در این فضاسازی، هنر بزرگی است که هومن سیدی به‌عنوان نویسنده، به‌خوبی توانسته آن را طراحی کرده و در شکل اجرا نیز به درستی مدیریت کند. این همسویی هوشمندانه در کنار بازی چشمگیر جواد عزتی که بار تکنیکی و احساسی بالایی دارد و قطعا بهترین نقش‌آفرینی کارنامه او تا به امروز است، سه‌گانه ماندگاری «وحشی» را تکمیل کرده است و مخاطب را در پایان هر قسمت، تشنه نگه‌می‌دارد.

اصرار بر تداوم این روند سبب شده تا «وحشی» در شروع فصل دوم که بزنگاه بسیارمهمی برای موفقیت یا عدم‌موفقیت یک دنباله است، به خوبی ظاهر شده و با طرح سوال‌هایی جدید در یک اتمسفر آشنا، مخاطب را به دنبال کردن ترغیب کند. روندی که در ادامه با شاخ‌وبرگ پیدا کردن هسته مرکزی روایت می‌تواند جذابیت‌های بیشتری خلق کرده و رکوردهای دیگری را به نفع سریال جابه‌جا کند. طراحی‌های درستی که برای ۴ فصل این سریال و پروسه داستان‌گویی آن در نظر گرفته شده، خود گواه دیگری بر خلق جذابیت و انطباق با استانداردهای جهانی این حوزه است.

مجموع تمام این پتانسیل‌ها سبب می‌شود تا «وحشی» را موفق‌ترین و پرمخاطب‌ترین سریال این روزهای ایران بدانیم. سریالی که محبوبیت آن تنها محدود به زمان پخش نیست و این اتفاق در خشکسالی این سال‌های سریال‌های ایرانی، به خوبی به چشم آمده و لمس می‌شود.

نوشته راز جذابیت «وحشی» چیست؟/ فرمول درست دنباله‌سازی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اکران مردمی با حضور پرتعداد علاقمندان به سریال «وحشی» برگزار شد.

جواد عزتی بازیگر نقش داود اشرف در سخنانی گفت: تولید فصل دوم «وحشی» که امشب قسمت اول آن را تماشا می کنید به پایان رسیده است و فصل سوم در پیش تولید است و به زودی کلید زده می شود.

به گفته وی، همین فاصله ای که بین پخش فصل یک و دو وجود داشت بین پخش فصل دو و سه نیز خواهد بود.

محمدرضا صابری تهیه‌کننده «وحشی» نیز در سخنانی گفت: فصل دوم «وحشی» بسیار متفاوت از فصل یک است.

وی تاکید کرد: این سریال جزو کارهایی است که هر قسمت آن تماشایی و قابل دفاع است. با تشکر از هنر هومن سیدی، جواد عزتی و همه عوامل این سریال.

سریال «وحشی» محصول پلتفرم فیلم‌نت، در ژانر معمایی و اجتماعی، به نویسندگی و کارگردانی هومن سیدی و تهیه‌کنندگی محمدرضا صابری است که ساعت ۸ شب دوشنبه‌ها پخش می‌شود. جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، رامین راستاد و… بازیگران فصل دوم «وحشی» هستند.

«وحشی» دومین تجربه همکاری جواد عزتی و نگار جواهریان با هومن سیدی در قامت بازیگر و کارگردان است.

قصه این سریال برگرفته از یک پرونده واقعی است ولی بخشی از آن دراماتیک شده و اسامی نیز تغییر کرده است. داود اشرف کارگری است که برحسب اتفاق باعث مرگ دو کودک می‌شود و سپس وارد یک پرونده قتل دیگر شده و در نهایت به زندان می‌افتد. در فصل دوم «وحشی» او از زندان بیرون می آید و اتفاقات پیچیده‌ای برایش رخ می‌دهد. در این فصل، هومن سیدی نقش مهمی را بازی می‌کند.

نوشته پخش فصل دوم سریال «وحشی» با مردم آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه ساعت ۱۹ دوشنبه ۲۴ آذر ۱۴۰۴ و در آستانه پخش سریال از فیلم‌نت در چند سالن پردیس کورش با حضور هومن سیدی و جواد عزتی بازیگر نقش داود برگزار می‌شود.

علاقمندان به شرکت در این اکران مردمی می‌توانند به برای تهیه بلیت به سامانه های بلیت‌فروشی مراجعه کنند.

جواد عزتی، نگار جواهریان، رامین راستاد، محمد صابری، نگار مقدم، احسان امانی، اشکان حسن‌پور، نجوا زمانی، امین شعرباف، مهدی صباغی و هومن سیدی از جمله بازیگران «وحشی» هستند.

فصل اول سریال «وحشی» از ۲۵ فروردین ۱۴۰۴ تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ در قالب ۸ قسمت از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و با استقبال گسترده منتقدان و طیف‌های‌ گوناگون مخاطبان همراه شد‌.

نوشته افتتاحیه فصل دوم «وحشی» با هومن سیدی و جواد عزتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فصل اول سریال «وحشی» از ۲۵ فروردین تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ در قالب ۸ قسمت از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و با استقبال گسترده منتقدان و طیف‌های‌ گوناگون مخاطبان همراه شد‌.

جواد عزتی، نگار جواهریان، رامین راستاد، محمد صابری، نگار مقدم، احسان امانی، اشکان حسن‌پور، نجوا زمانی، امین شعرباف، مهدی صباغی و هومن سیدی از جمله بازیگران «وحشی» هستند.

عوامل این اثر عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی نجفی، طراح صحنه و مدیر هنری: محسن نصرالهی، مدیر صدابرداری: مهران ملکوتی، طراح لباس: مارال جیرانی، طراح گریم: عظیم فراین، موسیقی: Nik Reich / Jaro Messerschmidt، مدیر تولید: عماد طاهری، طراحی و ترکیب صدا: زهره علی اکبری، تدوین: هومن سیدی، پیوند اقتصادی، مدیر گروه کارگردانی: حسین خضویی، فیلمبردار: داود ملک، برنامه ریز: رسول حسینی، منشی صحنه: پونه خامین، طراح و سرپرست جلوه های بصری: بیتا اخلاقی، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، سرپرست جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح بدلکاری: امیربدری، عکس: محمد بدرلو، مدیر تدارکات: سجاد نوری.

نوشته فصل دوم «وحشی» از دوشنبه ۲۴ آذر در «فیلم‌نت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش پرایم‌تایم که در چند سال اخیر در جشنواره TIFF راه‌اندازی شده است ویژه نمایش سریال‌های مطرح جهان است. نکته قابل توجه درباره بخش پرایم‌تایم این است که شاخص‌ترین و باکیفیت‌ترین سریال‌های روز جهان را برای عرضه انتخاب می‌کند.

این برای نخستین بار است که یک سریال و یک پلتفرم ایرانی در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (TIFF) حضور یافته است.

سریال «وحشی» محصول اختصاصی پلتفرم فیلم‌نت به تهیه‌کنندگی محمدرضا صابری در حالی در جشنواره به نمایش در آمد که تمامی بلیت‌های نمایش آن به‌سرعت فروش رفته و با استقبال منتقدان و تماشاگران نیز روبه‌رو شد. همچنین «وحشی» مورد توجه دست‌اندرکاران فستیوال‌ها و خریداران جهانی قرار گرفت.

علی سرتیپی مدیر عامل فیلم‌نت، هومن سیدی نویسنده و کارگردان و جواد عزتی بازیگر نقش اول مرد «وحشی» در فستیوال حضور داشتند.

در این بخش تنها ۶ سریال از سراسر جهان پذیرفته شده‌ بودند که اغلب آن‌ها تولید نتفلیکس هستند و در کنار آن‌ها برای اولین‌بار یک سریال از ایران نیز حضور یافته بود.

پنجاهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، از تاریخ ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ (مصادف با ۱۳ تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴) در کانادا برگزار شد.

سریال «وحشی» داستان داود اشرف، کارگر یک معدن را روایت می‌کند که به اتهام قتل دستگیر شده و مسیر زندگی‌اش دستخوش تحولی جدی می‌شود. جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، علیرضا ثانی‌فر، مهدی صباغی و محمد صابری از جمله بازیگران این سریال هستند.

نوشته اولین حضور سریال‌های ایرانی در جشنواره تورنتو با «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش PrimeTime جشنواره TIFF به نمایش آثار سریالی برگزیده از سراسر جهان اختصاص دارد و در سال ۲۰۲۵ تنها ۶ سریال منتخب را برای نمایش انتخاب کرده است. امسال، برای نخستین‌بار، ایران با سریال «وحشی» در این فهرست معتبر حضور دارد.

جشنواره فیلم تورنتو در بیانیه رسمی خود اعلام کرده است: «بخش پرایم‌تایم امسال میزبان جسورانه‌ترین سریال‌های جدید تلویزیونی از سراسر جهان است.»

سریال «وحشی» در کنار آثاری از کشورهای ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، مجارستان، نروژ، رواندا، آفریقای جنوبی، هند و کانادا به نمایش درمی‌آید و به عنوان تنها نماینده خاورمیانه در این بخش، جایگاهی ویژه یافته است.

این اثر با عنوان بین‌المللی The Savage در TIFF 2025 حضور دارد و International Premiere (نخستین نمایش بین‌المللی) این سریال است. نمایش این سریال همراه با نشست پرسش و پاسخ با عوامل سازنده خواهد بود.

پنجاهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، از تاریخ ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ (مصادف با ۱۳ تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴) در کانادا برگزار می‌شود.

سریال «وحشی» داستان داود اشرف، کارگر یک معدن را روایت می‌کند که به اتهام قتل دستگیر شده و مسیر زندگی‌اش دستخوش تحولی جدی می‌شود.

جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، علیرضا ثانی‌فر، مهدی صباغی و محمد صابری از جمله بازیگران این سریال هستند.

نوشته حضور سریال «وحشی» در پنجاهمین جشنواره فیلم تورنتو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازیگری تا موسیقی و اجراهای تلویزیونی، از بازتاب خشم عمومی در بستر سینما تا اظهارنظرهای جنجالی، هر کدام به نحوی بخشی از فضای عمومی و رسانه‌ای را به دست گرفته‌اند و بازتاب‌های متعددی را در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها رقم زده‌اند.

جواد عزتی؛ تولد دوباره با «وحشی»

آخرین قسمت از فصل اول سریال «وحشی» به کارگردانی هومن سیدی، پایانی موقت بود برای قصه‌ای تلخ اما نقطه‌عطفی در کارنامه جواد عزتی. بازی‌ای که در چند هفته اخیر تحسین بسیاری را برانگیخت، در هفته گذشته با پخش قسمت آخر، به اوج رسید. مخاطبان در فضای مجازی ویدیوهایی را به اشتراک گذاشتند که نه فقط قدرت بازی عزتی در این سریال، بلکه مسیر بازیگری‌اش در سال‌های اخیر را مرور می‌کردند؛ مسیری که شاید تا پیش از «وحشی» و «زخم کاری» کمتر دیده می‌شد.

نقش داوود اشرف، مردی که قربانی یک اتفاق ناگهانی و بدشانسی بود، در دستان عزتی به شخصیتی چندلایه بدل شد. او از مردی امیدوار و آرام، به انسانی افسارگسیخته و تهی از معنا تبدیل شد؛ شخصیتی که دیگر از مرگ، زندان و هیچ چیز نمی‌ترسید. همین دگردیسی روانی، لحظه‌به‌لحظه در بازی عزتی آشکار بود؛ او با کمترین اغراق و بیشترین حس، سقوط شخصیت را ملموس کرد.

تأثیر این بازی تا جایی بود که کاربران بسیاری او را در فضای مجازی تگ کردند، از او نوشتند و او، پس از سه سال، دوباره به اینستاگرام بازگشت. عزتی که حتی در ایام رونمایی از اولین فیلم  بلند خود در سینماها یعنی «تمساح خونی» هم صفحه شخصی‌اش در اینستاگرام را فعال نکرده بود، حالا با انتشار تصویری از داود اشرف در سریال «وحشی» در همین صفحه نشان داد که علقه‌ای شخصی هم به این تجربه پیدا کرده است؛ سریالی که حالا بسیاری آن را نقطه عطف کارنامه‌اش می‌دانند.

رهایی داوود از هر چیزی که او را به گذشته پیوند می‌زد، به‌درستی توسط عزتی اجرا شد. این بار دیگر بحث بر سر توانمندی بازیگری او نیست؛ بحث بر سر تثبیت جایگاهی است که سال‌ها با صبر، تلاش و انتخاب‌های درست به دست آمده است.

هادی حجازی‌فر؛ بازنمایی یک خشم عمومی

با انتشار خبر دردناک قتل الهه حسین‌نژاد، دختری که ده روز پیش‌تر ربوده شده بود، یکی از بازتاب‌های پررنگ این اتفاق در فضای مجازی، بازنشر سکانس‌هایی از سریال «پوست شیر» بود؛ جایی که هادی حجازی‌فر در نقش «نعیم» پدری داغ‌دار و خشمگین، مقابل دزد و قاتل دخترش ایستاده است. این سکانس حالا به شکلی نمادین بازنمایی خشم عمومی در برابر جنایت علیه زنان و کودکان شده و بارها دست‌به‌دست می‌شود.

نعیم، پدری است که در لحظه‌ای از رنج و خشم، صدای تمام پدرانی می‌شود که دخترانشان قربانی جنایت شده‌اند. این‌بار، زندگی تلخ الهه حسین‌نژاد، بی‌هیچ فیلمنامه‌ای، آنچه را که «پوست شیر» روایت می‌کرد، در واقعیت زندگی کرد. بازی حجازی‌فر با قدرت و کنترل، خشم را قابل لمس کرد؛ آن‌چنان که گویی درد این شخصیت برای مخاطب، شخصی است.

اما این تنها مورد نبود. در فیلم «ناتور دشت» نیز حجازی‌فر در موقعیت مشابهی قرار داشت: کودک شش‌ساله‌ای به نام یسنا گم شده بود و او در فیلم از مردم در فضای مجازی درخواست کمک می‌کرد. حالا همان سکانس‌ها دوباره در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده‌اند؛ نه فقط به‌عنوان خاطره‌ای از یک فیلم، بلکه به‌عنوان آینه‌ای از جامعه‌ای که هنوز برای نجات فرزندانش به همبستگی در بستر شبکه‌های اجتماعی نیاز دارد.

این هم‌پوشانی دردناک بین واقعیت و درام، حجازی‌فر را به‌واسطه نقش‌آفرینی‌هایش در هفته‌ای که گذشت در کانون توجه قرار داد؛ او در نقش نعیم نه فقط پدری در داستان، بلکه صدای خشم و اندوه یک ملت شد و این چیزی فراتر از بازیگری است؛ این، هنر در لحظه درست است.

بهنوش طباطبایی؛ آزمون بزرگ «زری»

با پخش قسمت اول سریال «سووشون» و بلافاصله توقیف آن، بهنوش طباطبایی بار دیگر به کانون توجه برگشت؛ اما نه صرفاً به‌دلیل نقش‌آفرینی‌اش، بلکه به‌خاطر جنجال‌ها و بازتاب گسترده‌ این اقتباس از رمان سیمین دانشور. صحنه‌هایی از عاشقانه‌ی «زری و یوسف» که با حضور طباطبایی و میلاد کی‌مرام بازی شده بود، در شبکه‌های اجتماعی به‌سرعت وایرال شد و حواشی تازه‌ای برای این بازیگر ساخت؛ صحنه‌هایی که برخی آن‌ها را دلیل توقیف سریال دانستند.

طباطبایی در «سووشون» نقش زنی را بازی می‌کند که همسرش، یوسف، کشته می‌شود و در دل شعله‌های جنگ و سرکوب، به زنی متفاوت و آگاه بدل می‌شود. «زری» یکی از ماندگارترین شخصیت‌های زن در ادبیات فارسی است و به تصویر کشیدن پیچیدگی‌ها و ظرافت‌های او، چالشی جدی برای هر بازیگری محسوب می‌شود. طباطبایی حالا با این نقش، باید از لایه‌های سطحی عبور کند و مسیری را بازی کند که از همسری عاشق به زنی مقاوم و متحول ختم می‌شود.

گرچه قسمت اول هنوز فرصتی کامل برای قضاوت بازی او فراهم نکرده، واکنش‌ها به اجرا متنوع بوده‌اند. عده‌ای با متن و لحن سریال ارتباط نگرفتند و آن را در برابر رمان، ضعیف دانستند. اما درباره بازی طباطبایی، نقدها غالباً میانه‌رو بودند؛ نه ستایش‌گر، نه سرزنش‌گر.

او مدت‌هاست درگیر تولید این سریال است، و حالا با توقیف آن و بازخوردها در فضای مجازی، این بازخوردها بیشتر هم شده. پیش‌ترهم با حضورش در نمایشگاه کتاب در کنار نرگس آبیار و امضای کارت پستال‌های «سووشون»، جنجال‌هایی را برای خود ایجاد کرده بود. اما او همچنان امید دارد زری جان بگیرد، نه آنکه سانسور، این زن را در میانه راه متوقف کند.

رضا رشیدپور؛ پشیمان از یک هیجان‌زدگی

رضا رشیدپور در هفته‌ای که گذشت باردیگر در مرکز جنجال‌ها و حاشیه‌ها قرار گرفت؛ این بار نه با اجرای تلویزیونی، بلکه به‌واسطه انتشار همزمان چند گفت‌وگوی مشروح از او در چند رسانه رسمی به بهانه دورخیزش برای تولید یک برنامه در شبکه خانگی. این جریان با مصاحبه‌ای اینترنتی در برنامه «چهارراه» آغاز شد که موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی به راه انداخت. رشیدپور در این گفتگو، صراحتاً از دخترش، تهدیدهایی که شده و حتی از گذشته سیاسی‌اش گفت. او با لحن آشنا و بی‌پرده‌اش، اعلام کرد که از انتخاب‌هایش پشیمان نیست، اما به تلویزیون هم نقد دارد؛ معتقد است صداوسیما با سیاست «سلبریتی‌زدایی» به جایی نرسیده.

اما توییتی از او بیش از همه سروصدا کرد: «از اینکه گفتم به تلویزیون برنمی‌گردم، پشیمانم.» همین یک جمله، موجی از تحلیل، طعنه و انتقاد را در پی داشت. بسیاری این چرخش موضع را نشانه‌ فشار برای دیده شدن دانستند؛ مخصوصاً برای مجری‌ای که سال‌ها جزو چهره‌های تراز اول رسانه ملی بوده و حالا برنامه‌ای ندارد. او در گفت‌وگو با خبرگزاری‌های ایرنا و مهر، صریح‌تر از این پشیمانی خود گفت و تأکید کرد: «این جمله‌ای که کلاهم هم بیفتد تلویزیون برنمی‌گردم برش دارم، بیشتر ناشی از هیجان‌های یک جوان بود و اگر برگردم به آن مقطع هیچ وقت همچین جمله‌ای را نمی‌گویم.»

واکنش‌ها به این موضع‌گیری آن‌قدر گسترده بود که خبرگزاری فارس، ویدیویی با عنوان «مناظره رشیدپور با رشیدپور» منتشر کرد؛ ترکیبی از اظهارنظرهای به‌ظاهر متناقض او طی سال‌های گذشته. این ویدیو، تصویر مردی را ساخت که گاه منتقد است، گاه حامی و حالا خودش سوژه‌ی نقد شده است. رشیدپور هم در صفحه شخصی خود با بازنشر خبر نادرست خبرگزاری فارس درباره صحت شهید رئیسی پس از سقوط بالگرد، واکنشی کنایی به این ویدئو نشان داد!

رشیدپور این روزها از پایتخت فاصله گرفته و در کیش مشغول فعالیت در حوزه گردشگری است. در عین حال، به ساخت برنامه‌های یوتیوبی و حضور در پلتفرم شیدا با برنامه «هزار و سیصد آفرین» رو آورده‌است. اما جمله کلیدی خودش شاید خلاصه‌ترین روایت این روزهایش باشد: «من عاشق تلویزیونم. خانه‌ام آنجاست. اگر بتوانم برنامه‌ای بسازم که دوستش داشته باشم، حتماً برمی‌گردم.» شاید بازگشتش فقط به یک «اجازه» بند باشد.

علیرضا قربانی؛ صدای تسلی‌بخش یا کنسرت‌های بزرگ

علیرضا قربانی هر بار که روی صحنه می‌رود، نامش در فضای مجازی بر سر زبان‌ها می‌افتد. این روزها او کنسرت بزرگی در ورزشگاه آزادی با ظرفیت هشت هزار نفر برگزار می‌کند که واکنش‌های مثبت و منفی زیادی به دنبال داشت. ویدیوهای این کنسرت در اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی به شدت دست به دست می‌شوند و مخاطبان زیادی را جذب کرده‌اند.

قربانی گفته است هدفش برگزاری اجراهایی در فضای باز است که کیفیت و حس و حال اجراهای خارج از کشور را در ایران نیز به مخاطب منتقل کند. این کنسرت در ادامه تجربه‌ای بود که پیش‌تر در تخت جمشید داشت و نشان داد می‌شود اجراهای بزرگ را با شکوه در ایران برگزار کرد.

منتقدان و طرفداران علیرضا قربانی درباره این کنسرت دیدگاه‌های متفاوتی دارند. رضا صائمی، منتقد ، آن را «بانی حال خوب» خواند و از قربانی به عنوان هنرمندی که در جامعه اثری فراتر از صرفاً زیبایی‌شناسی دارد یاد کرد. محمد آقاسی، جامعه‌شناس، صدای قربانی را «روایت آرام دردهای جمعی» دانست که سکوت مردم را به صدا درمی‌آورد و برای بسیاری تسلی‌بخش است.

اما مخالفان هم می‌گویند اجرای موسیقی سنتی در فضای باز با مشکلات فنی زیادی روبروست و کیفیت صدای قربانی در طول تور به مرور افت می‌کند. آنها معتقدند زیرساخت‌های آکوستیک ایران هنوز برای چنین کنسرت‌های بزرگی آماده نیست و این موضوع باعث می‌شود تحریرهای ظریف و دقیق قربانی به خوبی به گوش نرسد.

با وجود همه این بحث‌ها، محبوبیت قربانی همچنان بالاست و کنسرت‌هایش تقریباً همیشه پر از جمعیت است. او صدایی دارد که با تاریخ موسیقی سنتی ایران پیوند خورده و توانسته همچنان مخاطب خود را حفظ کند، حتی در دوره‌ای که سبک‌های جدید و متنوع موسیقی بازار را پر کرده‌اند.

نوشته از خشم «هادی» در سوگ «الهه» تا بازگشت «جواد» به افتخار «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ چهار چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ چهره‌های این هفته، ترکیبی است از خاطره، نوستالژی، قدرت، شگفتی و شاید هم کمی طنز. از سالن برج میلاد تا سن لس‌آنجلس، از قاب نمایش خانگی تا دابسمش‌های وایرال شده، پنج چهره هرکدام به نوعی در صدر توجه بودند.

ریما رامین‌فر؛ قصه‌های هما

«پایتخت»، برای خیلی‌ها خاطره است و برای بعضی یک آینه خانوادگی. اما در آخرین قسمت فصل هفتم، هما، شاید برای نخستین‌بار کمی از آن نقش آشنای همیشگی فاصله گرفت. برج میلاد، با جمعیتی که دعوت تلویزیون را پذیرفته بودند، در انتظار تمام بازیگران بود، اما تنها چهره‌ اصلی‌ای که آمد، ریما رامین‌فر بود. حضوری که نه‌تنها خالی از شوآف بود، بلکه جنسش از صداقت بود؛ از تعهد. مخاطبان با ویدیوهایی از حضور او دست به دست می‌کردند که هیچ شعار یا جمله‌ای لازم نداشت، فقط نگاه‌هایش، خنده‌های گاه‌به‌گاهش و احترامش به مردم، تصویر یک بازیگر محبوب را کامل می‌کرد.

هما همیشه ستون پایتخت بود، نخ تسبیحِ خانواده‌ای که با تمام فراز و فرودهای سریال، پیوستگی‌اش را مدیون او بود.  شاید هیچوقت به یاد نداشته باشید که موقعیتی در پایتخت را به هما خندیده باشید اما به جد می‌توان گفت که بار دراماتیک قصه همیشه بر دوش هما بوده هر جا داستان کم می‌آورده هما بوده و به نوعی تیکه‌‌های پازل را کنار هم گذاشته و این سخت‌تر از کار بقیه است چرا که اگر بار کمدی بر دوش همه افراد پایتخت بوده و هر یک موقعیت را خلق می‌کرده اما بار درام قصه پایتخت از ابتدا تا کنون بر عهده او بوده‌است و این بار مسئولیتی است که نه فریاد دارد، نه اغراق. بلکه به جزئیاتی بند است که شاید در نگاه اول به چشم نیاید. اما این بار، تغییر چهره هما (حتی در ظاهر) شاید نشانه‌ای بود از گذشت زمان، از خستگی یا از بلوغی تازه.

ریما رامین‌فر سال‌هاست در تئاتر می‌درخشد. اولین‌بار با «من یک مستأجرم» از آنتن تلویزیون به خانه‌های مردم آمد و بعد با «یه حبه قند»، «ابد و یک روز» و «ملاقات خصوصی» در سینما هم خوش درخشید. شاید پایان پایتخت، آغاز استقلال کامل هما باشد؛ نه فقط از خانواده قصه، بلکه از تصویری که سال‌ها در ذهن ما از او ساخته شد.

بهروز وثوقی؛ زمزمه یک بازگشت

شاید بتوان بیشترین ویدیوی وایرال شده این هفته را ویدیوی حضور بهروز وثوقی در بین بازیگران کنسرت نمایش ایرانی «سیصد»‌ در آمریکا دانست. بهروز وثوقی، از معدود ستاره‌های سینمای ایران است که چند نسل از بازیگران، با زبان تحسین از تجربه‌های درخشانش یاد می‌کنند و در طول سال‌های دوری‌اش از وطن هر از چندگاهی زمزمه احتمال بازگشت مجددش به عرصه بازیگری در سینمای ایران خبرساز شده است.

این هفته، در یکی از اجراهای تور آمریکایی کنسرت-نمایش «سیصد»، وثوقی میان تماشاگران نشست؛ دعوت سهراب پورناظری و تشویق ممتد مردم، او را به صحنه کشاند. صحنه‌ای که شبیه هیچ یک از شب‌های دیگر این اجرا نبود. خودش گفت: «یکی از قشنگ‌ترین شب‌های زندگی‌ام بود.»

در همین شب بود که بهروز وثوقی در کنار ستاره‌های جوان این سال‌های سینمای ایران سرود «ای ایران» را هم‌خوانی کرد تا تصویری متفاوت با طعم غرور ملی از این حضور در شبکه‌های اجتماعی فراگیر شود.

اما همزمان با این تصاویر در همین هفته، شهاب حسینی هم در گفت‌وگویی با فریدون جیرانی از علاقه‌مندی‌اش نسبت به کارنامه بازیگری بهروز وثوقی گفت و در لابه‌لای اظهاراتش خبر تلاش برای فراهم آوردن امکان همکاری مجدد این بازیگر با محسن امیریوسفی در قالب یک فیلم ایرانی را رسانه‌ای کرد. فیلمی درباره سرنگونی هواپیمای ایرانی توسط ناو آمریکایی که نام موقت آن «پیرمرد خلیج فارس»‌ است و در صورت تحقق حضور بهروز وثوقی در آن می‌تواند تبدیل به اولین و احتمالا آخرین حضور رسمی این بازیگر پیشکسوت در سینمای پس از انقلاب شود. بنابر روایت شهاب حسینی وثوقی پیش‌تر هم در همکاری با محسن امیریوسفی نقش‌آفرینی کوتاهی در فیلم «آشغال‌های دوست‌داشتنی» داشته اما این نسخه به اکران نرسیده و مخاطبان این فیلم را با ایفای نقش اکبر عبدی در نقش همین کاراکتر دیدند.

جواد عزتی؛ مردی از جنس تنوع، بی‌تکرار

سریال «وحشی» با نام هومن سیدی شروع شد، اما با چهره جواد عزتی دیده شد. در همان قسمت اول، «داود اشرف» (نقشی که عزتی ایفا می‌کند) لایه‌هایی از خشونت، رنج و پیچیدگی را در دل خودش داشت. چیزی که مخاطب را قلقلک می‌داد ببیند بعد چه می‌شود؟

عزتی شاید از معدود بازیگرانی باشد که هم در «دردسرهای عظیم» می‌خنداند، هم در «شنای پروانه» درد می‌پاشد. هم بابا اتی «قهوه تلخ»‌ بوده، هم مالک «زخم کاری». او نه فقط میان دو ژانر در نوسان است، بلکه در هر دو موفق است. این هفته، در فضای مجازی همه از داود اشرف گفتند، از چشم‌های سرد و نگاه‌هایی که فقط در چند فریم دلهره می‌آفرید.

او با تئاتر خیابانی آغاز کرد، پله‌پله بالا آمد و حالا نه فقط یک بازیگر پول‌ساز، که یک نمادِ بی‌حاشیه‌گی است. نه لابی دارد، نه تیم پشت‌پرده. خودش است، جلوی دوربین.

منتقدان او را هم‌تراز رضا عطاران در طنز و نوید محمدزاده در درام می‌دانند. این ترکیب، عجیب نیست؟ بازیگری که بتواند در دو قطب متفاوت بدرخشد، بدون اینکه بازی‌اش تکراری شود. حالا در «وحشی»، عزتی دوباره خودش را بازسازی کرده. سوال این است که در ادامه این سریال، تا کجا می‌توان منتظر غافلگیری بود؟

مهران مدیری؛ بازگشت به خانه، بدون دوستان!

مهران مدیری این هفته با خبری دوباره در صدر خبرها قرار گرفت: ساخت یک سریال تازه برای تلویزیون. اما این خبر وقتی جنجالی شد که مشخص شد نه پیمان قاسم‌خانی با اوست، نه امیرمهدی ژوله. تکذیب حضور این نویسندگان از آنجا حائز اهمیت بود که مدیری از زمان جدا شدن از این تیم، کمتر تجربه موفقی در عرصه سریال‌سازی داشته و در صورت صحت شایعه اولیه، این بازگشت می‌توانست در حکم احیای برند مدیری هم باشد اما همه چیز تکذیب شد و مدیری، قرار است باردیگر بدون تیم نویسندگان همیشگی‌اش در تلویزیون دست به کار شود.

در کنار این، حرف و حدیث‌ها درباره جدایی مهران مدیری از پروژه «گل ‌یا پوچ» در پلتفرم فیلیمو و تولید برنامه مشابهی با عنوان «شاه‌گل» در پلتفرم فیلمنت هم انعکاس قابل‌توجهی در فضای خبری داد و باید دید رقابت میان این دو برنامه مشابه، به نفع کدام‌یک به پایان خواهد رسید؛ به‌خصوص که هنوز سکان‌دار فصل جدید «گل یا پوچ» مشخص نشده است.

در مجموع میل بازگشت مدیری به تلویزیون قابل‌کتمان نیست. بی‌شک مدیری متوجه محبوبیتش در تلویزیون شده و گویی شانسش برای دیده شدن در این مدیوم بیشتر است. مدیری محبوبیتش را از تلویزیون به دست آورد جایی که اولین قدم‌های مهمش را برداشت، از «ساعت خوش» تا «شب‌های برره» و «مرد هزار چهره».

سال‌های اخیر اما برای مدیری پر افت و خیز بود. «هیولا»، «دراکولا»، و «قهوه پدری» نتوانستند آن ارتباط قدیمی را با مخاطب برقرار کنند. شاید نبود همان تیم وفادار نویسندگان دلیل این شکست بود.

با این حال، مدیری همچنان مدیری است. هنوز اسمش برند است. هنوز شوخ‌طبعی‌اش جنس خاص خودش را دارد و شاید سریال جدیدش با نام «شش ماهه»، بازگشتی باشد به روزهای درخشان.

محمدرضا گلزار؛ ستاره‌ای میان میم‌ها و میکروفن‌ها

گلزار این هفته نه با فیلمی جدید یا آلبومی تازه، بلکه با یک دیالوگ قدیمی سر زبان‌ها افتاد. میمی ترکیبی از دیالوگ او در سریال «عاشقانه» با آهنگ «عزیزم» اد شیرن، فضای مجازی را تسخیر کرد. ویدیوهایی طنزآمیز، مرتبط با مذاکرات سیاسی یا لحظات بحرانی، گلزار را دوباره به مرکز توجه آورد.

اما این تنها دلیل دیده‌شدن او نبود. گفت‌وگوی اخیرش درباره سبک زندگی‌اش و اینکه چرا بیست سال است روی بیلبوردهاست، بازتاب زیادی داشت. گلزار گفت: «سبک زندگی‌ام دلیل ماندگاری‌ام است.» حرفی که هم تحسین داشت، هم نقد.

او این نوروز هم با برنامه «پانتولیگ» در تلویزیون دیده شد. هرچند حاشیه‌هایی درباره دستمزدش مطرح شد، اما گلزار از معدود چهره‌هایی بود که برخلاف بسیاری از هم‌صنفانش، قهر نکرد و به تلویزیون برگشت.

گلزار که سینما را با «سام و نرگس» آغاز کرد و در «بوتیک» درخشید، حالا کمتر در نقش‌آفرینی دیده می‌شود. بیشتر در اجرای کنسرت، تبلیغات برندها و اجراهای تلویزیونی فعالیت دارد. شاید او مسیرش را عوض کرده، شاید در انتظار نقشی متفاوت است. هرچه هست، محمدرضا گلزار هنوز برای بخشی از مردم «ستاره» است، حتی اگر جنسِ درخششش تغییر کرده باشد.

نوشته از زمزمه بازگشت «وثوقی» تا شمایل دوست‌داشتنی «هما» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در فصل سوم این سریال که با عنوان انتقام منتشر شد، بازیگرانی چون جواد عزتی، رعنا آزادی‌ور، کامبیز دیرباز، الناز ملک، مهراوه شریفی نیا، سیدجواد هاشمی، الهه حصاری، عرفان ناصری، فاطمه مسعودی فر، مهران غفوریان و پژواک ایمانی حضور دارند.

در خلاصه داستان نسخه سینمایی این سریال آمده است: «مالک که همه چیزش را باخته، به ظاهر تارک دنیا شده، او در خلوت و خفا و دور از طلوعی و بقیه سهام داران هلدینگ، زندگی را سپری می کند. طلوعی برای حل مشکلات هلدینگ تلاش می کند تا به مالک نزدیک شود. مالک قول همکاری می دهد اما یک شرط دارد! اینکه سهم هر یک از سهام داران مشخص شود، همان شرطی که قبلا با ناصر ریزآبادی گذاشته! طلوعی و سهام داران به مالک خوش بین نیستند. مالک تلاش می کند تا اعتماد آن ها را جلب کند! بازی مالک آغاز می شود، هنوز بوی خون به مشام می رسد… . »

همچنین اولین قسمت از فصل چهام «زخم کاری» با عنوان مجازات نیز، جمعه ۱۶ آذر منتشر می‌شود.

نوشته نسخه سینمایی «زخم کاری ۳» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم کمدی-اکشن که از چهارشنبه ۱۴ شهریورماه به صورت اختصاصی در سینمای آنلاین فیلیمو، اکران شد، مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته و به فروش بیش از  ۵ میلیارد‌ تومانی دست یافته است. داستان «تمساح خونی‌‌» را پدرام افشار به نگارش درآورده و کامران حجازی تهیه کننده این اثر است.

جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی و سعید آقاخانی در این فیلم کمدی نقش آفرینی کرده‌اند.

اکران اولین فیلم جواد عزتی در سینماهای کشور نیز با فروشی بالغ بر ۱۶۵ میلیارد به پایان رسید. عزتی علاوه بر اکران «تمساح خونی» این روزها با درخشش در سریال «زخم کاری» مهمان خانه‌های مردم است.

نوشته جواد عزتی در اکران آنلاین هم رکورد زد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم سینمایی جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی و سعید آقاخانی با حضور جمشید جهانزاده، رامین پورایمان و کیومرث مرادی نقش‌آفرینی می‌کنند.

داستان فیلم حول محور دو شخصیت اصلی به نام‌های هومن (جواد عزتی) و پیمان (عباس جمشیدی‌فر) است که با دردسر بزرگی روبه‌رو شده و کمبود مالی دارند. به همین خاطر، آن‌ها تصمیم می‌گیرند تا به قمار روی آورند..‌.

«تمساح خونی» نخستین بار در جشنواره فجر به نمایش درآمد و پرمخاطب‌ترین فیلم این جشنواره بود.

نوشته «تمساح خونی» به فیلیمو می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم علیرغم گذشت ١٠٠ روز از اکران و اضافه شدن سه کمدی دیگر به جدول نمایش، همچنان مورد استقبال مخاطبان قرار دارد و اکنون در مجموع فروش سه روز چهارشنبه ٣٠ و پنجشنبه ٣١ خرداد و جمعه ١ تیرماه توانست با پیشتازی از فیلم «مست عشق»، به جمع سه فیلم پرفروش پایان هفته سینماها بازگردد.

این کمدی اکشن به عنوان پرفروش‌ترین فیلم گیشه سینماها در سال ١۴٠٣، با شروع فصل تابستان ادامه اکران خود را توسط پخش شهرفرنگ سپری می‌کند.

نوشته «تمساح خونی» در صدر گیشه بهار ١۴٠٣ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.