این فیلم پیش از این جایزه بهترین بازیگر نقش اول بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌ کازان روسیه را به خود اختصاص داده بود.

فیلم «آهو» محصول سال ۱۳۹۹ است. علی مصفا، حامد کمیلی، سهیلا رضوی، رضا یزدانی و رضا کیانیان از دیگر بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم پیش از این نیز در جشنواره‌های بین‌المللی دیگری مانند جشنواره فیلم مسکو، جشنواره فیلم‌های آسیایی-اروپایی لندن (ECG)، جشنواره فیلم‌های ایرانی پراگ، جشنواره فیلم‌های اول دهمین دوره جشنواره سریلانکا و همچنین بخش مسابقه سومین دوره جشنواره سینمایی جهان در کلکته هند نیز حضور داشته است.

موسسه «هنر هفتم» پخش جهانی فیلم «آهو» را برعهده دارد.

این جشنواره از ۲۵ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در آمریکا برگزار می‌شود.

نوشته «آهو» نامزد دریافت جایزه جشنواره یونیورسال آمریکا شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیامک انصاری و مهران غفوریان دو چهره شناخته شده و مطرح عرصه سینما و تلویزیون برای اولین بار به‌طور مشترک به عنوان میزبان و‌ مجری در این مسابقه حضور دارند.

احسان روزبهانی، هاشم بیگ‌زاده، محمد زارع، محمد مرادی، محمد بخشی، فریبا فرجی‌پور، بهناز شفیعی، نازنین‌ ملائی، زهرا کریمی، سوگند سالاری، مهسا جاور، مسعود کریموند، حسین حلوایی، میثم‌ عابدی، آمین باصر، امیر حسین محمودپور، ایمان خالقی، مرتضی خوش‌قلب، فرامرز ایزدخواه و سجاد سالاروند از جمله شرکت‌کنندگان این مسابقه نفس‌گیر و دشوار هستند.

«بازمانده» با نام انگلیسی «survivor» همه ساله در بسیاری از کشورهای دنیا اعم از آمریکا، بریتانیا، استرالیا، کانادا، فرانسه، ایتالیا، یونان و‌ ترکیه برگزار شده و لقب «بزرگترین و‌ پرطرفدارترین مسابقه تلویزیونی در جهان» را به خود اختصاص داده است.

این مسابقه از طریق یکی از پلتفرم‌های داخلی برای پخش در شبکه نمایش خانگی عرضه خواهد شد.

سایر عوامل اصلی این پروژه عبارت هستند از: مشاور و مدیر پروژه: جواد نوروزبیگی، کارگردان تلویزیونی: افشین اربابی، مدیران تصویربرداری: منوچهر مظفری و مهرداد حمیدیان، سرپرست تدوین: سیامک مهماندوست، مدیر صدابرداری: شاهین ثابت، مدیر تولید: مهدی چراغی، جانشین تولید: حامد آزادی، مدیر برنامه‌ریزی: نیلوفر چهارمحالی، طراح صحنه: مهدی موسوی، داور و کارشناس فرهنگی: علی فرهنگی، طراح لباس: سحر سهرابی، مجری طرح: امیر حسین نوروزبیگی، مدیر بازرگانی: آرمین موگویی، طراح گریم: سولماز صدرالاشرافی، گروه کارگردانی: مجید بذرپاچ (سرپرست)، مرتضی قیاسی (مدیر محتوایی و کمپ‌ها)، یاسر نیکخواه‌آزاد (بازیگردانی و هماهنگی)، سید میلاد بنی‌طبا (دستیار یک کارگردان)، شاهین علیزاده (ناظر کیفی چالش‌ها)، بهزاد رحمان‌پور (مدیر صحنه)، آیلار تقوی (منشی صحنه)، سرپرست گروه ایده و‌ محتوا: مسعود مرعشی، تیم پزشکی: مریم مشایخی و شایان صفامنش، اصلاح رنگ و جلوه‌های ویژه کامپیوتری: علی تصدیقی، آهنگساز: پیام آزادی، صداگذار: علی غفارنژاد، مدیر جلوه‌های ویژه میدانی: مرتضی رمضانی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، مدیران تدارکات: امید چراغی و حسین آزادی، عکاس: احمد رضا شجاعی، فیلم‌بردار پشت صحنه: محمد رضا چراغی، هماهنگی‌های ارگانی: مصطفی حسنی‌کیا و‌ محمد رسول حسنی‌کیا.

نوشته مسابقه بزرگ «بازمانده» مقابل دوربین رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سپیده آرمان که برای بازی در این فیلم، با نقد‌های متفاوتی مواجه شده بود، اکنون با مسیر تازه‌ای روبه رو خواهد شد.

فیلم «آهو» محصول سال ۱۳۹۹ است. علی مصفا، حامد کمیلی، سهیلا رضوی، رضا یزدانی و رضا کیانیان از دیگر بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم پیش از این نیز در جشنواره‌های بین‌المللی دیگری مانند جشنواره فیلم مسکو، جشنواره فیلم‌های آسیایی_اروپایی لندن (ECG)، جشنوارۀ فیلم‌های ایرانی پراگ، جشنواره فیلم‌های اول دهمین دوره جشنواره سریلانکا و همچنین بخش مسابقه سومین دوره جشنواره سینمایی جهان در کلکته هند نیز حضور داشته است.

موسسه «هنر هفتم» پخش جهانی فیلم «آهو» را برعهده دارد.

بیستمین جشنواره مسلمانان کازان از ۱۶ تا ۲۱ شهریور برگزار شد و شامگاه روز گذشته با معرفی برگزیده‌های هر بخش به کار خود پایان داد.

نوشته سپیده آرمان بهترین بازیگر جشنواره فیلم کازان شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روستایی ساخت دو فیلم پرفروش و موفق «ابد و یک روز» و «متری شیش و نیم» را در کارنامه دارد. فیلم‌هایی که در کنار اکران و جوایز داخلی در نمایش‌های جهانی هم موردتوجه قرار گرفتند از جمله می‌توان به اکران این روزهای «متری شیش و نیم» در فرانسه اشاره کرد که با واکنش مثبت منتقدان این کشور همراه شده است.

«برادران لیلا» یک درام اجتماعی است و طی هفته‌های آینده در تهران کلید می‌خورد.

نوشته «برادران لیلا» پروانه ساخت گرفت/ آغاز پیش‌تولید سومین فیلم سعید روستایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ادامه گفت: بیشتر بازیگران سریال جلوی دوربین رفتند و ما در حال حاضر مراحل فنی این سریال معمایی متفاوت را پیش می‌بریم  تا بتوانیم همزمان تصویربرداری قسمت‌های باقی مانده را انجام دهیم و امیدواریم با شروع پخش مخاطبان را با خود همراه کند.

مجری طرح سریال «میدان سرخ» یادآور شد: «میدان سرخ» پربازیگرترین سریال نمایش خانگی است که به صورت اختصاصی قرار است از فیلیمو پخش شود و به زودی زمان پخش دقیق آن اعلام می‌شود.

بنابراین گزارش حمید فرخ نژاد، مهتاب کرامتی، بهرام افشاری، کاظم سیاحی، مسعود کرامتی، امید روحانی، بهدخت ولیان، آرمین رحیمیان، با هنرمندی علی مصفا و امیر حسین آرمان بازیگران این سریال هستند. دیگر بازیگران این سریال نیز به زودی معرفی خواهند شد.

«میدان سرخ» نخستین تجربه کارگردانی ابراهیمیان در سریال‌سازی است که به تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی و مجری طرح سعید صفرپور بصورت اختصاصی از فیلیمو منتشر می‌شود. ابراهیمیان پیش از این فیلم‌های سینمایی «آآآدت نمی‌کنیم»، «پیلوت» و «ارسال یک آگهی تسلیت به روزنامه» را در مقام کارگردان ساخته است.

نوشته تصویربرداری «میدان سرخ» تا اعلام شرایط مناسب متوقف شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از سالها فعالیت در حوزه روزنامه نگاری ورودتان به دنیای بازیگری چگونه اتفاق افتاد؟

علاقه من به بازیگری بر می‌گردد به سالها پیش از آن که وارد دنیای روزنامه نگاری شوم. از همان روزهای تحصیل در دبیرستان علاقمندی من به سینما و بازیگری باعث شد که دوره‌های آموزشی را آغاز کنم. در دوران دانشگاه با اینکه در رشته علوم اجتماعی دانشگاه تهران درس می‌خواندم، اما علاقه‌ام به بازیگری همواره مرا از دانشکده علوم اجتماعی به پردیس هنرهای زیبا می‌کشاند. همان سال‌ها دوره‌های بازیگری را که توسط جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران برگزار می‌شد، شرکت کردم. همزمان با تحصیل در دانشگاه فعالیت مطبوعاتی‌ام را آغاز کردم اما عشق به بازیگری همیشه همراه من بود و باعث شد من دوره‌های بازیگری را زیر نظر اساتیدی مانند رضا حامدی خواه، صدرالدین شجره و رحمت امینی ادامه دهم و در این سالها تجربه حضور در تئاترها و فیلم های کوتاه متعددی داشته باشم. در این سالها پیشنهاداتی برای بازی داشتم تا آنکه در نهایت در نقش اصلی فیلم سینمایی در پروژه آهو حضور پیدا کردم.

نگارش فیلم‌نامه آهو هم برعهده شما بود. تجربه‌تان در نویسندگی به چه زمانی بازمی‌گردد؟

برخورد اولیه من با هنر در همان سالهای کودکی و نوجوانی با ادبیات و بالاخص شعر شروع شد، شعر برای من فیلتری بود که از طریق آن دنیای بیرون را به رنگهای دلخواهم می دیدم. در همان سالهای نوجوانی اشعار شاعران معاصر ایرانی و خارجی را خوانده بودم. انس و الفت من با شعر همیشه همراهم بود و در ایجاد فضای فیلم نامه هم کمکم کرد. نگارش فیلم‌نامه آهو از روزهای ابتدایی فرودین سال ۹۹ آغاز شد. پیش از نگارش آهو کتابی به نام «پروانه ها در باد می رقصند» را خواندم و پیوندش زدم به کتابهای پرویز دوایی و روح همه شعرهایی که خوانده بودم و نگارش آهو آغاز شد و پس از دو ماه شاکله اصلی اش شکل گرفت. سپس بازنویسی ها آغاز شد و پس از ماه ها و در اواخر مهرماه آخرین نسخه بازنویسی پس از دورخوانی ها با بازیگران و سایر دست اندرکاران فیلم نهایی شد. در فیلم نامه شمال را برای روایت عاشقانه قصه انتخاب کرده بودم چون بیش از هر لوکیشن دیگری پتانسیل نمایاندن شاعرانگی موضوع را داشت.

ایفای نقش اصلی زن فیلم در نخستین تجربه حرفه‌ای بازیگری سینما چگونه رخ داد؟

نقش اصلی فیلم آهو را باید بازیگری با چهره ی جدید بازی می کرد، چهره ای که مخاطب پیش فرضی از آن نداشته باشد. فیزیک و صدای بازیگر هم باید با شغل او و فضای قصه هماهنگ می شد. حضور من در نقش اصلی فیلم آهو به جرات متفاوت ترین تجربه زندگی کاری ام بود که جنبه جدیدی از حیات را به من نشان داد. برای بازی در این نقش باید خودم را به دختری نزدیک می کردم که عشقش را از دست داده و از دنیا و مافیها بریده و در شهری غریب زندگی منزوی خود را آغاز کرده است. دختر اما در عین حال منتظر بازگشت عشق باقی می ماند و این امید باعث می شود زندگی برایش تحمل پذیر شود و این مسیر انتظار و انزوا دختر را به کشف ابعاد جدید شخصیتی اش می رساند. از آنجا که خودم فیلم نامه را نوشته بودم از ماهها پیش از شروع فیلمبرداری با شخصیت قصه زندگی می کردم. آهو در تمام مدت نگارش فیلم نامه همراهم بود و در نهایت در روزهای فیلمبرداری به تصویر در آمد.

از تجربه همکاری با بازیگران حرفه ای در این پروژه بگویید.

افتخار من در این پروژه حضور در کنار بزرگانی بود که هر کدام در حرفه خود نفر اول بودند. جواد نوروزبیگی تهیه کننده کار که یکی از بزرگترین تهیه کنندگان سینمای ایران است، علیرضا زرین دست که لقب جادوگر سینمای ایران می تواند بخشی از هنرمندی های او را در کسوت فیلمبرداری روایت کند و دست اندرکاران حرفه ای و کاربلد پشت دوربین و بازیگرانی که هر کدام دنیای از توانمندی و اخلاق بودند. علی مصفا که آرامش و صمیمیتش باعث می شود بازی مقابلش دلنشین و لذت بخش شود و رضا کیانیان، حامد کمیلی، سهیلا رضوی و رضا یزدانی که همه شان خوش درخشیدند و پارنترهای با اخلاق و درجه یکی بودند.

با توجه به آنکه این فیلم برخلاف انتظارات به جشنواره راه نیافت و ارزیابی از واکنش‌ها به آن مشخص نشد، خود شما واکنش مخاطبان به فیلم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

یکی از مولفه‌های این فیلم حضور آقای گلمکانی در کسوت کارگردانی است. منتقد پیشکسوت سینما و سردبیر ماهنامه فیلم که پس از سالها نقد سینما، اولین فیلمش را مقابل دوربین می برد و این خبر فی نفسه کنجکاوی برانگیز است. اینکه واکنش ها در برابر این فیلم چه خواهد بود به نوع مخاطبان بستگی دارد. به نظر من طرفداران درام هایی عاشقانه می توانند از تماشای فیلم لذت ببرند.

شما هم مانند آقای گلمکانی به عنوان یک روزنامه نگار نخستین تجربه حرفه‌ای سینمایی را از سر گذارندید. از این حیث این همزمانی و اشتراک در این پروژه رخ داد. فکر می‌کنید روزنامه‌نگاری چقدر در حوزه بازیگری کمکت کرد؟

من در رشته جامعه شناسی تحصیل کرده‌ام و از جمله مطالعاتم در حوزه روانشناسی است که به نظر من هر دوی اینها از ملزومات بازیگری و به طور کلی سینماست. از سوی دیگر فعالیت در حوزه روزنامه نگاری نگرشی ایجاد می‌کند که این نگرش، تلقی فرد در ابعاد مختلف زندگی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. روزنامه نگاری برای من کلاس درس زندگی بود، روزنامه نگاری همانطور که همه می‌دانند کار بسیار سختی است و یکی از سخت ترین مشاغل دنیا لقب گرفته است، مثل بازیگری. به نظر من جهان بینی حاصل از سابقه فعالیت مطبوعاتی در کنار دشواریهای آن می تواند می تواند در بازیگری بسیار به کمک من بیاید. از طرف دیگر بازیگری هم کار بسیار سختی است و به نظر من بازیگری باعث می شود انسان با خودش و با دنیای پیرامون مواجهه جدید داشته باشد.

برنامه ‌تان برای آینده چیست؟

برای بازیگری که در جستجوی فرصتهای بهتر و تجربه های تازه است سینما همواره عرصه کشف و آموختن و تجربه کردن خواهد بود. سینما امکان زندگی های متعدد را برای بازیگر فراهم میکند که تجربه ای بی نظیر است و در هیچ هنر دیگری با این عمق و گستردگی قابل دسترسی نیست. من هم مانند هر بازیگر جوان دیگری منتظر نقش های خوب و کارکردن با کارگردانان صاحب سبک و شاخص سینما هستم.

نوشته کارگردانی گلمکانی فی نفسه کنجکاوی‌ برانگیز است/ «آهو» زندگی عاشقانه دختری در انتظار و انزوا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیمیایی در بیست‌ونهمین فیلمش داستان خانه‌ای قدیمی را روایت می‌‌کند که همه چراغ‌هایش خاموش بوده و هیچ‌کس در اتاق‌هایش ساکن نیست. در این میان یکی از ساکنین این خانه می‌آید، اهالی این کاشانه را دوباره دور هم جمع کرده و همه چراغ‌ها را روشن می‌کند.

سعید آقاخانی، سیامک انصاری، لیلا زارع، نسرین مقانلو، هومن برق‌نورد، سیامک صفری، اکبر معززی و مریم عباس‌زاده بازیگران این فیلم هستند. علیرضا زرین‌دست مدیریت فیلمبرداری را برعهده دارد و هایده صفی‌یاری تدوین آن را انجام داده است.

این فیلم در اکران نوروز توسط پخش «نمایش گستران» روی پرده سینماهای تهران و شهرستان‌ها است.

نوشته رونمایى از تیزر رسمى فیلم سینمایی «خون شد» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خون شد» تابستان سال گذشته جلو دوربین رفت و در جشنواره به نمایش گذاشته شد. منتقدان از این فیلم استقبال کردند و آن را گامی جلوتر از فیلم‌های اخیر او دانستند.

کیمیایی در بیست‌ونهمین فیلمش داستان خانه‌ای قدیمی را روایت می‌‌کند که همه چراغ‌هایش خاموش بوده و هیچ‌کس در اتاق‌هایش ساکن نیست. در این میان یکی از ساکنین این خانه می‌آید، اهالی این کاشانه را دوباره دور هم جمع کرده و همه چراغ‌ها را روشن می‌کند.

سعید آقاخانی، سیامک انصاری، لیلا زارع، نسرین مقانلو، هومن برق‌نورد، سیامک صفری، اکبر معززی، مریم عباس‌زاده و… بازیگران این فیلم هستند. علیرضا زرین‌دست مدیریت فیلمبرداری را برعهده دارد و هایده صفی‌یاری تدوین آن را انجام داده است.

این فیلم در اکران نوروز روی پرده سینماهای تهران و شهرستان‌ها است.

نوشته «خون شد» کیمیایی در سینماهای ایران روی پرده ‌است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با اشاره به لزوم توجه به پژوهش در آثار سینمایی نیز افزود: متاسفانه این اتفاق در آثار سینمایی کمتر می‌افتد، بعضا فیلمنامه‌هایی را می‌بینیم که تخیل هستند، درصورتیکه تحقیق و پژوهش در فیلمنامه باعث می‌شود تا منطق در قصه‌ها شکل بگیرد. شخصا سعی می‌کنم فیلمنامه‌هایی که برایم می‌آیند اگر فاقد این ویژگی باشند در پیش‌تولید و حین ساخت خلاءشان را جبران کنم. یعنی هر موضوع تخصصی که داشته باشد سعی می‌کنیم درباره آن تحقیق کنیم و مشاوره بگیریم.

نوروزبیگی در بخش دیگری از صحبت‌هایش تصریح کرد: اما متاسفانه تعداد زیادی از فیلمنامه‌ها بدون تحقیق و پژوهش به نگارش در می‌آیند و این امر آسیبی جدی به اثر می‌رساند.

وی درباره اینکه آیا پژوهش تنها مربوط به حوزه فیلمنامه‌نویسی می‌شود نیز گفت: در زمان اجرا نیز می‌توان به این موضوع پرداخت چرا که نتیجه فیلمنامه همان چیزی است که ما اجرا می‌کنیم، طبیعتاً اگر در زمان تولید و اجرا نیز به تحقیق و پژوهش اهمیت داده شود شاهد کار منسجم‌تری خواهیم بود. از همین‌رو حضور مشاوران لازم و ضروری به نظر می‌رسد چرا که کارگردان در همه حوزه‌ها تخصص ندارد و نمی‌تواند روی تمامی موضوعات اشراف کامل داشته باشد. یک کارگردان در طول کار، در زمینه کار تخصصی‌اش یعنی همان کارگردانی متمرکز می‌شود اما این مشاوران هستند که می‌توانند نظر تخصصی درباره هر سوژه و موضوعی را داشته باشد.

این تهیه‌کننده با تاکید بر اینکه اگر به موضوع پژوهش در آثار سینمایی اهمیت بیشتری داده شود می‌توان شاهد آثار منسجم‌تر و تاثیرگذارتری بود، گفت: اثری که این مرحله را طی کرده باشد اثری با منطق می‌شود که جای هیچ سوالی را برای مخاطب باقی نمی‌گذارد و همه پاسخ‌ها در فیلم داده می‌شود.

گفتنی است، اختتامیه چهارمین دوره جایزه پژوهش سال سینمایی به دبیری بهروز محمودی بختیاری فروردین‌ماه ۱۴۰۰ برگزار می‌شود.

نوشته جواد نوروزبیگی: ساخت آثار بدون پژوهش آسیب جدی به سینما می‌زند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روح‌الله حجازی در ابتدای این نشست درگذشت علی انصاریان و مهرداد میناوند را تسلیت گفت و افزود: با توجه به شرایط، حضور در کاخ جشنواره برای ما سخت، بود اما به احترام اهالی رسانه حاضر شدیم.

در ادامه جواد نوروزبیگی ضمن تسلیت درگذشت علی انصاریان گفت: من و روح‌الله حجازی در گذشته دور سابقه همکاری با هم را داشتیم و این بار، بعد از خواندن فیلمنامه «روشن» و با توجه به ویژگی‌هایی که داشت، علاقه‌مند شدم که این فیلم را با این کارگردان کار کنم.

رضا عطاران، بازیگر «روشن» در ابتدای سخنان خود، درگذشت علی انصاریان و مهرداد میناوند را تسلیت گفت و درباره خاطرات مشترکش با علی انصاریان در سریال «زیر آسمان شهر» صحبت کرد و ادامه داد: اولین بار که فیلمنامه را خواندم، شخصیت «روشن» به نظرم کاراکتری جالب توجه آمد که انفعال خاصی داشت. در واقع به این دلیل که شخصیت عجیب و غریبی بود، نظر من برای ایفای آن جلب شد.

سارا بهرامی در ادامه این نشست درباره تجربه حضور در فیلم «روشن» گفت: من فیلمنامه را دوست داشتم و مشتاق به همکاری با روح‌الله حجازی بودم. حضور رضا عطاران نیز در این فیلم برایم تعیین کننده بود. من به طول نقشم فکر نکردم و تنها دوست داشتم که در این فیلم حضور داشته باشم.

حجازی درباره حضور رضا عطاران در این فیلم گفت: من به رضا عطاران گفتم که اگر در این فیلم بازی کنی، من آن را می‌سازم، چراکه این نقش را برای شما نوشتم و فقط می‌خواهم شما در آن حضور داشته باشی.

حجازی در پاسخ به این سوال که وضعیت مردم در ۸ سال دولت شبیه به فیلم شما است، گفت: من فیلمساز سیاسی نیستم و آثارم خیلی تعابیر سیاسی ندارند. مسئله من شخصیت «روشن» بود و خیلی دنبال این ماجرا نیستم که بر مبنای مقطعی که در آن زندگی می‌کنیم، فیلم بسازم.

او ادامه داد: این فیلم بیشتر بعد جامعه‌شناختی دارد و علاقه‌ام موضوعات روانکاوانه است.

حجازی درباره سیاه‌نمایی در فیلم‌هایش گفت: من فکر می‌کنم این بار دست بر موضوعی گذاشتم که برای طبقه متوسط جامعه نیست و به سراغ طبقه فرودست جامعه رفتم. در آثار قبلی‌ام بیشتر روی روابط آدم‌ها تمرکز داشتم و در این فیلم به مسائل روانشناختی پرداخته‌ام.

کارگردان «روشن» درباره کمبود اطلاعات درباره شخصیت اصلی فیلم گفت: این اولین فیلم کاراکترمحور من است و به اعتقاد خودم به اندازه کافی به ابعاد مختلف این شخصیت پرداخته‌ام.

او ادامه داد: اگر سراغ مکان‌هایی در جامعه برویم که کمتر دیده شده و اقشار طبقه فرودست را ببینیم، متوجه می‌شویم که رسالت سینما پرداختن به معضلات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. بحث سیاه‌نمایی نیست و ما بایدبه این موضوعات بپردازیم.

حجازی درپاسخ به این سوال که شخصیت «روشن» نماد مردم ایران است، گفت: من به دنبال نماد در آثارم نمی‌گردم. پیش‌تر هم می‌گفتند که اگر فیلم تک لوکیشن باشد یعنی نمادی از ایران است. اما اینجا سینما است و این تعابیر محلی از اعراب ندارد. گذر زمان به ما ثابت می‌کند که قضاوت‌های ما درست هستند یا خیر.

مرتضی نجفی، مدیر فیلمبرداری «روشن» با تسلیت به مناسبت درگذشت علی انصاریان گفت: هدف ما این بود که کادر را مربع فیلمبرداری کنیم که انزوای شخصیت «روشن» را به تصویر بکشیم. فکر می‌کنم سال‌ها بود که فیلمی با فیلمبرداری کادر «مربع» نداشتیم. بر اساس کادر مربع لوکیشن‌ها انتخاب و طراحی صحنه انجام شد، ضمن این که سعی کردیم از تهران تاریک فاصله بگیریم.

میثم مولایی درباره تدوین فیلم «روشن» گفت: کار کردن در این اثر و همکاری با روح‌الله حجازی و رضا عطاران برایم هیجان‌انگیز بود. این فیلم شخصیت‌محور بود و چنین فیلم‌هایی در تدوین چالش‌برانگیز هستند از این سو که بدانیم کجا نقطه نگاه را به سمت شخصیت اصلی ببریم و کجا از آن دور شویم.

سهیل دانش‌اشراقی درباره طراح صحنه این فیلم توضیح داد: کار کردن با روح‌الله حجازی بسیار لذتبخش است؛ چرا که این کارگردان به فرم، نور و تصویر  اهمیت زیادی می‌دهد. ما در این فیلم به بسیاری از آثار سینمای کلاسیک نیز ادای دین کردیم و در انتخاب لوکیشن بسیار دقت کردیم و سختی کشیدیم.

او ادامه داد: در عین حال هم تلاش ما این بود که چیزی از قاب بیرون نزد. هدف ما این بود که همیشه یک المان قرمز در صحنه داشته باشیم و همه این مسائل را هنگام پیش‌تولید کار حل کردیم. من تا به حال تجربه کار رئال و در این سبک را نداشتم و این فیلم به لحاظ رنگ و نور برایم جذابیت زیادی داشت.

بامداد افشار در خصوص آهنگسازی فیلم «روشن» توضیح داد: خیلی خوشحالم که با روح‌الله حجازی همکاری کردم و این فیلم یکی از سخت‌ترین آثاری بود که برایش آهنگسازی کردم. از یک سو به دلیل بیماری کرونا استودیوها تعطیل بود و برای هماهنگی با نوازنده‌ها پروسه مشکلی را طی کردیم و مجبور بودیم نت‌ها را به صورت پی‌دی‌اف برای نوازنده ها ارسال کنیم.

او افزود: از سوی دیگر شخصیت «روشن» به گونه‌ای بود که موسیقی ساده‌ای را می‌طلبید و نباید به سراغ موسیقی ارکسترال می‌رفتیم.

سرگل لواسانی باریگر خردسال فیلم درباره تجربه‌ بازی در این فیلم گفت: این فیلم اولین تجربه حرفه‌ای من بود و حضور در کنار رضا عطاران برایم خیلی دلچسب بود. امیدوارم بازهم با روح‌الله حجازی همکاری کنم… باید بگویم که زمانی که فیلمبرداری کار تمام شد، گریه‌ کردم.

در ادامه نازنین سهامی‌زاده درباره تجربه حضور در «روشن» توضیح داد: من در این فیلم با یک گروه بی‌نظیر و درخشان کار کردم و برایم به مثابه کلاس درس بود. من در شروع راه قرار دارم اما فکر می‌کنم با حضور در این اثر شروع پرقدرتی داشتم.

حجازی درباره پایان فیلم گفت: هر چیزی که می‌کاریم برای برداشتش نیاز به سال‌ها زمان دارد و خیلی نمی‌توانیم تمرکزمان را به سمت یک دولت ببریم. من فیلمم را می‌سازم اما شما مجاز هستید که برداشت خودتان را داشته باشید. من فیلمی در فضای مجازی دیدم که بسیار من را تکان داد. فکر می‌کنم موضوع را باید کلان‌تر دید و خیلی نباید قضیه را جناح‌بندی کرد.

او ادامه داد: من برای دولت فیلم نمی‌سازم و هدف من فیلم ساختن برای مردم است. نمی‌توانم درباره ممیزی‌ها هم نظر دهم چراکه دست من نیست. من به قواعد مملکتم مشرف هستم و این‌جا سعی کردم که به یک فرم برسم و محدودیت‌ها من را به یک زبان و نوآوری سوق داد.

حجازی در پاسخ به سئوالی که فیلم را نمادگرا دانست، گفت: لباس‌های شخصیت روشن در سکانس آخر برای فیلم «پاریس، تگزاس» است و به این دلیل است که شخصیت یک عشق فیلم است. فکر می‌کنم فیلمی بسیار خوش‌رنگ و لعاب ساختیم.

کارگردان «روشن» در پایان گفت: یکسری بازیگران مطرح چون مهدی حسینی‌نیا، ابراهیم عزیزی، مسعود میرطاهری و محمد ولی‌زادگان

داشتیم که سکانس‌هایشان حذف شده است و من بابت حضور در فیلم از آن‌ها ممنونم و از همه عزیزانی که در شکل‌گیری این فیلم به ما کمک کردند، تشکر می‌کنم.

نوشته نشست فیلم «روشن» برگزار شد/ روح‌الله حجازی: در این فیلم به مسائل روانشناختی پرداخته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمنامه «آهو» با نگاهی به داستان «پروانه‌ها در برف می‌رقصند» (نازنین جودت) توسط گلمکانی و سپیده آرمان به نگارش در آمده و مدیر فیلمبرداری‌اش علیرضا زرین‌دست بوده است.

«آهو» حکایت انزوای خودخواسته دختری است که آرزوهایش را بربادرفته می‌بیند اما هنوز امیدش را از دست نداده و‌ بازیگرانش رضا کیانیان، علی مصفا، حامد کمیلی، سهیلا رضوی، رضا یزدانی با معرفی سپیده آرمان در نخستین نقش سینمایی‌اش هستند.

هوشنگ گلمکانی سردبیر ماهنامه «فیلم» پس از ۴۸ سال فعالیت مطبوعاتی و نقد فیلم، نخستین فیلم بلند سینمایی‌اش را می‌سازد.

سایر عوامل تولید فیلم عبارتند از: جانشین تهیه‌کننده: سعید مروت‌پور، مشاور کارگردان: سامان سالور، مدیر برنامه‌ریزی و دستیار اول کارگردان: عادل معصومیان، فیلمبردار: رضا نوروزی، مدیر تولید: مجید بابایی، جانشین تولید: آرش نجفی، مجری طرح: قصیده گلمکانی. تدوینگر: عماد خدابخش، طراح چهره‌پردازی: محسن دارسنج، طراح صحنه: سعید آهنگرانی، صدابردار: بابک اخوان، طراح لباس: ثنا  نوروزبیگی، عکاس: حبیب مجیدی، مشاور رسانه: امید سهرابی.

با پایان فیلمبرداری، مراحل فنی فیلم سینمایی «آهو» آغاز شده است.

نوشته پایان فیلمبرداری «آهو»/ اولین ساخته هوشنگ گلمکانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این قرار بود فیلم سینمایی «سراسر شب» از ۲۳ مهر در سینماهای ایران اکران شود که با آغاز موج سوم کرونا و تعطیلی مراکز فرهنگی و هنری، اکران این فیلم به تعویق افتاد اما با بازگشایی مجدد سینماهای کشور روی پرده خواهد رفت.

پخش بین‌المللی این فیلم در آلمان بر عهده کمپانی «tarpictures» و پخش در ایران بر عهده شرکت «نمایش گستران» است.

الناز شاکردوست، امیر جعفری، آزاده صمدی، سینا حجازی، مهدی سلطانی، امیرحسام شجاعی و افسانه چهره‌آزاد بازیگرانی هستند که در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته تیز فیلم سینمایی «سراسر شب» هم‌زمان با اکران در آلمان منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مستند روایت سفر چند روزه علیرضا اُسیوند از شلوغی‌ها و آشفتگی‌های زندگی شهری تا رسیدن به آرامش و سکوت بیابان و کویر است. در واقع در این سفر وی نوع دیگری از زندگی را تجربه می‌کند. آقای اُسیوند در این سفر با مردمی آشنا می‌شود که از طریق شتربانی و دامداری شتر در بیابان و کویر زندگی خود و خانواده را تأمین می‌کنند. خیلی وقت‌ها پیش می‌آید که دوست داریم از شلوغی ها و درگیری‌های کاری و همهمه شهر به جایی پناه ببریم که حتی تلفن همراهمان هم آنتن نداشته باشد، چرا که گاهی خارج از دسترس بودن هم نعمت بزرگی است!

عوامل فیلم «بی آب و نان…بیابان» عبارتند از: تهیه کننده: جواد نوروزبیگی، نویسنده‌ و کارگردان: مهدی گلستانیان، نویسنده گفتار متن: مرجان امید، مشاور کارگردان: علیرضا اُسیوند، مشاور پروژه: دکتر علی روحانی، مدیر فیلمبرداری: عبد عبدی نسب، صدابردار: مهدی افجه، تدوین: اشکان فرخی راد، جلوه های ویژه بصری: مهران جبلی، صداگذاری: وحید شهسواری، موسیقی: محمدحسین دماوندی، عکاس: سجاد ابراهیمی، مدیر تولید: حمیدرضا قنبری، جانشین تولید: علی گلستانیان، پشتیبانی مراحل فنی فیلم: سیدعلیرضا مرادی پور/ استودیو فنی دانشگاه سوره تهران، تصویربردار هوایی: محسن زینل زاده، طراح پوستر: علیرضا اَکّار، ساخت تیزر : پژمان سلیمانیان، نوازنده عود: فرشاد خزایی، نوازنده سنتور : علیرضا فتحی، مشاور رسانه ای: مجید بهره مند.

بازیگران بومی: احمد ذبیحی، حجت الله قنبری اردستانی، امیر حسین مهرانجو، رسول نقیبیان، حسن ملائی و به روایت علیرضا اُسیوند

نوشته عرضه «بی آب و نان…بیابان» در سامانه‌های فیلیمو و نماوا/ رونمایی از تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز افخمی که اجرای این برنامه را بر عهده دارد، دربخشی از این برنامه با جواد رضویان و جواد نوروزبیگی کارگردان و تهیه‌کننده فیلم سینمایی «زهرمار» به گفت‌وگو می‌نشیند.

در بخش دیگری از برنامه محمدصادق لواسانی اخبار سینمای ایران در هفته‌ گذشته را مرور و بررسی خواهد کرد.

تهیه‌کنندگی برنامه‌ «نقدسینما» برعهده محمد تنکابنی است. همچنین محمدرضا رضاپور سردبیر و وحید رونقی مجری طرح این برنامه‌ تلویزیونی هستند.

این برنامه محصول مرکز تلویزیون و انیمیشن حوزه هنری است که جمعه‌ هر هفته ساعت ۲۲ به صورت زنده از شبکه‌ پنج سیما پخش خواهد شد.

نوشته نقد «ما همه با هم هستیم» در برنامه «نقدسینما»/ گفتگوی افخمی با سازندگان «زهرمار» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

* به نظر می رسد باز هم به همان بحث زیرساخت ها برگشتیم؟

علی سرتیپی: بله همه این ها مربوط به زیرساخت‌ها است، شما می‌توانید سالن‌های خوب بسازید، به مردم احترام بگذارید، صدا و تصویر خوبی داشته باشید بعد ببینید مردم و سینمادار چقدر نگاه شان به مسئله مخاطب و فیلم تغییر می کند. الان در شیراز دو سالن سینمای کوچک ساخته شده ببینید چگونه مردم از سینما رفتن استقبال می‌کنند. شاید بحث من انحرافی شود ولی در تولید به دلیل اینکه سریع و زودبازده است، همه ارگان‌ها کمک می‌کنند و وام می‌دهند، ولی در حوزه زیرساخت چون دیده نمی شود کسی هم حمایت نمی کند.

سالن هویزه مشهد سالن استانداردی است که خیلی خوب کار می کند. اگر سینمای کوروش ۲۰ تا ۳۰ درصد کل فروش سینمای ایران را تغییر داد فکر می کنید به چه دلیل بود؟ در حالی که حدود چهار سال پیش می گفتند اینها چه نادانند که وسط اتوبان ۱۳ تا سالن می سازند و کسی به اینجا نمی‌آید امروز مشاهده می کنید که مردم از نقاط دیگر تهران برای تماشای فیلم به کوروش می آیند چون می خواهند فیلم را با بهترین شرایط ببینند. در حال حاضر ارزان ترین تفریح مردم سینماست. اگر سینمای خوب بسازید و فیلم خوب اکران کنید نسبتا خیال تان از فروش هم راحت است.

به جز کشور هند که در برخی سینماهای تک سالنه قیمت بلیت دو دلار است مابقی کشورها هفت تا هشت دلار است. حتی در عراق هم قیمت بلیتش از هشت دلار کمتر نیست. بنابراین حتی کشورهای ضعیف هم می دانند که سینما تفریحی اقتصادی است. ما تا جایی که امکان بود سینما را در زمره ارزان ترین تفریح مردم نگه داشتیم در صورتی که خودمان همچنان در حال هزینه کردن هستیم. تا کنون سه ورسیون دستگاه‌هایمان را در پردیس کوروش تعویض کردیم چون به روز بودن برای مان مهم بود و مردم هم این تغییرات را می بینند که از آن استقبال می‌کنند.

* بله درست است با رعایت همه اینها امروز سینما توانسته دو میلیون نفر را به خود جذب کند. اگر به موضوع خود فیلم ها برگردیم به نظرتان استانداردهای سینما چگونه باید بررسی شود، آیا شما به آنچه که منتقدان می‌نویسند، اعتقاد دارید؟ تا اینجای بحث همه درباره استاندارد و فیلم خوب حرف زدیم ولی به جزییات اشاره نشد. چطور ممکن است که درباره یک فیلم مفرح، نظرهای جالبی ارائه نمی‌شود ولی فروش خوب و خوشحال‌کننده‌ای دارد. اساساً استاندارد برای یک فیلم مفرح چیست؟

جواد نوروزبیگی ـ تهیه‌کننده: اگر مروری بر آثاری که دوستان حاضر در این جمع طی سه سال گذشته انجام دادند، داشته باشیم، می بینیم همه شان فیلمنامه‌هایی داشته اند که مردم هدایت شان کرده است و دیگر آن قصه فرهنگی که ما باید جریان‌سازی کنیم و به مردم خوراک فرهنگی را بدهیم، رفته‌رفته کنار می‌رود و تبدیل می شود به فیلم‌های سفارشی می‌شود که در حوزه و جاهای دیگر ساخته می‌شود و مسیر خودش را می‌رود.

درواقع فیلمنامه‌نویس مردم را رصد می‌کند. در حال حاضر هر فیلمنامه‌ای که به من ارائه شده، ترکیبی است و نمی‌توان آن را ساخت یا در آن طنز است و یا فضای سینما به لحاظ مفهومی، به سمت اِروتیک رفته یعنی اگر مستقیم به فرد نشان نمی‌‌دهد ولی غیرمستقیم مفهوم را بیان می‌کند و مردم هم من نمی دانم به چه دلیل ولی از این مسئله استقبال می‌کنند. دلیل آن را باید از یک جامعه‌شناس پرسید که چه چیزی از مردم گرفته که مردم می‌خواهند این مسئله را در سینما ببینند. مردم در سینما خیلی دنبال مشاهده آداب اجتماع و اطلاع‌رسانی آسیب اجتماعی و مسائل دیگر نیستند چون می‌گویند ما این مسائل را در جاهای دیگر پیدا می‌کنیم، ما می‌خواهیم به سینما بیاییم تا بخندیم.

گویا تفریح را در فقط در سینما یافت کردند چون شاید بخشی از آن را در جای دیگر نتوانستند برای خودشان پیدا کنند. الان فیلم‌های پرفروش دنیا همه شان که طنز نیستند. به قول آقای سهراب‌پور ما کشورهای دیگر را هم می‌بینیم که فیلم‌ها کاملاً فرهنگی و مخصوصا با موضوع آسیب‌ اجتماعی هستند و فروش خوبی هم دارند. اینکه چرا اینجا مردم به این سمت کشیده شده‌اند را اگر آسیب‌شناسی کنیم می بینیم حتی به زیرساخت هم ربطی ندارد. بنابراین مشکل از جای دیگر است، مخاطب خودش به ما می‌گوید که برای ما چیز دیگر نسازید. من این را می خواهم و پول هم بابت آن می دهم. پس شاید استاندارد را باید از آنچه مطالبه مردم است، دانست.

چندی پیش جریانی پیش آمد که آقای سرتیپی و دیگر دوستان برادرانه به من گفتند از آن صرف نظر کن. برنامه ای داشتیم که مردم برای یک فیلم استاندارد و خانوادگی در برج میلاد ۳۰۰ هزار تومان پول پرداخت کردند، این نشان داد مشکل مردم پول نیست، آن برنامه کنسل شد و البته علی رغم اینکه اغلب شایعه کردند این پول‌ها برگردانده نشده ولی ما این هزینه‌ها را برگرداندیم. می خواهم بگویم مردم برای چیزی که بخواهند پول می‌پردازند و به منِ تهیه‌کننده القا می کنند اگر می خواهی فیلمت را ببینیم برای ما این را بساز. بنابراین مردم مسیر ما را مشخص می‌کنند بحث زیرساخت‌ها هم وجود دارد که البته در حیطه تخصص آقای سرتیپی است.

* پس با این تفاسیر قبول دارید که بحث استاندارد، شعاری و کلیشه‌ای است و نظر منتقد در این مقال نمی گنجد؟

نوروزبیگی: منتقد هرگز درباره این فیلم‌ها نمی‌تواند نظر کارشناسی بدهد و اصلاً نباید هم در این حیطه وارد شود، چون تهیه کننده خودش به کاری که انجام می دهد آگاه است، پول از جیب منتقد نمی‌رود پول را تهیه‌کننده ای می دهد که باید از برگشت هزینه به قدری مطمئن باشد که بتواند فیلم بعدی را بسازد.

در رابطه با سینمای مفرح و پرفروش بهتر است کلا منتقد را کنار بگذاریم و روی فیلم بحث کنیم. یعنی ببینیم آیا قواعد فیلمنامه‌نویسی وکارگردانی رعایت شده است یا نه که در این بحث هم من به شما می گویم در سینمای پرفروش‌ حال حاضر هیچ کدام از این مسائل رعایت نشده است ولی به قدری فضای فیلم، مردم را سرگرم می‌کند که اصلا عدم رعایت این اصول مهم نیست. منتقد دنبال ایراد و نقد است و قطعا هنگام دیدن این فیلم ها نمی خواهد بخندد ولی این قبیل فیلم ها را ما به صورت مشخص برای مردم می‌سازیم نه منتقدان. من خودم هم به نقدهای فیلم واقفم ولی مخاطب هدف ما در فیلم های مفرح فقط و فقط مردم هستند.

سرتیپی: البته در این بحث هم استاندارد به صورت نسبی مهم است یعنی می‌گوییم یک فیلم همه ایرادات را دارد ولی با فیلمی که به صورت کمدی و طنز ساخته می‌‌شود که زیراستاندارد است، تفاوت می کند.

راست‌گفتار: در رابطه با استانداردسازی در سینما باید بگویم که اساساً در سینما چیزی به نام استاندارد وجود ندارد. اگر مردم استانداردسازی را بر اساس سینمای دنیا می‌سنجند پس وقتی فیلم «آواتار» و «ترمینیتور» و فیلم‌هایی که در حال حاضر در آمریکا ساخته می‌شود با آن کیفیت فیلمبرداری، جلوه‌های ویژه ، بازی‌ها و گریم‌های عجیب و غریب در سینمایشان می‌بینند، انگار آثاری که در ایران تولید می شود در حد فیلم تلویزیونی است.

به دلیل شرایط فرهنگی که بر سینمای ما حاکم است و به لحاظ استاندارد فنی و زیبایی‌شناسی، هرگز بهترین فیلم‌های ما قابل رقابت با بدترین فیلم‌های هالیوودی و بالیوودی نمی‌تواند باشد. پس باید به مردم حق داد که با خانواده‌هایشان به سینما بیایند و یک شکم سیر بخندند، پفکی بخورند و خریدی هم داشته باشند و به خانه‌های شان برگردند چون انتظاری که مردم ما از سینما دارند برآورده نشده، آنها هم انتظارشان را قطع کردند و فقط برای اینکه حداقل از گرفتاری‌های روزمره زندگی رهایی پیدا کنند به این تفریح ارزان که شبیه سیرک شده روی آورده اند. مردم دیگر به دنبال تفکر در سینما، فیلم‌ها، گریم‌ها و صحنه‌های عجیب و غریب در سینما نیستند بلکه به دنبال این هستند که دو ساعت شاد باشند و کمپلکس‌های اجتماعی روانی‌شان برطرف شود، همان چیزی که در خارج از کشور در سیرک اتفاق می‌افتد و در سینماهای ما هم برای مردم ما اتفاق می‌افتد و همین که به تماشای فیلم بیایند و بخندند، برایشان کفایت می‌کند.

لشگری قوچانی: مردم مصرف‌کننده هستند و مردم دنبال یک فضای شاد هستند که من معتقدم سطح سلیقه مردم پایین آمده و این مسئله به منِ سینمادار مربوط نمی‌شود.

نوروزبیگی: نه من قبول ندارم که ذائقه مردم پایین آمده. مردم جریان فرهنگی را در جای دیگری دنبال می‌کنند. وقتی می‌گوییم ذائقه مردم یعنی مشخصاً در رابطه با مسائل فرهنگی صحبت می‌کنیم و کار دیگری هم نداریم. اتفاقا شعور فرهنگی مردم بالاتر رفته و پایین‌تر نیامده است. سینما به این مسائل کاری ندارد بلکه به تفریح مردم کار دارد. یعنی به نظر بنده فیلم‌هایی که در حال حاضر به فروش می‌رود، ممکن است تذکرات فرهنگی هم بدهد ولی به صورت ریشه‌ای فرهنگ‌سازی نمی‌کند چرا که فرهنگسازی در اصل باید در مقاطعی بالاتر از سینما شکل بگیرد.

لشگری قوچانی: چطور می شود بگوییم سطح ذائقه مردم اعتلا پیدا کرده در حالی که فیلم های با موقعیت کمدی یا کمدی کلامی بیشتر می فروشد؟ این دو مسئله با هم تناقض دارد. منظور بنده آن دو میلیون نفری است که به سینما می‌آیند. فیلم کمدی کلامی که ارزش فرهنگی و محتوایی ندارد، فروش بیشتری دارد به دلیل اینکه شما می گویید مردم در سینما به دنبال فرهنگ نیستند و مقوله فرهنگ را به شکل دیگری جستجو می‌کنند. به من هم آدرس دهید ببینم آن جای دیگر کجاست؟

راست گفتار: الان سینما هم نمی تواند ذائقه بالا رفته مردم را تطمیع کند. سطح فکر مردم به حدی بالا رفته که سینما نمی تواند به آن چه مردم می خواهند برسد.

نوروزبیگی: به صورت مشخص کدام فیلم توانسته ذائقه فرهنگی مردم را بالا ببرد یا جریان ساز باشد؟ یعنی در جامعه ۸۰ میلیونی جریانی ایجاد کند که همه توجه ها به آن معطوف شود.

لشگری قوچانی: ما تنها با دو میلیون از ۸۰ میلیون مردم ارتباط داریم قطعا سینما برای این دو میلیونی که فیلم می بینند نمی تواند جریان ساز باشد. در این بین ما هم مقصر هستیم ولی دلیل اصلی بیرون از سینما است ما در داخل نمی توانیم جریان سازی کنیم.

سرتیپی: ولی اگر ما در همین سینما فیلم هایی مثل همین «نهنگ عنبر» بسازیم می توانست با رعایت کمی بیشتر جزییات دوبرابر این هم بفروشد. یا همین «سلام بمبئی» که آقای نوروزبیگی ساخته را اگر الان خودش ببیند می گوید اگر فلان اتفاق ها در فیلمم افتاده بود ۳۰ میلیارد می فروختم. ولی این بهبودها باز هم نتیجه بخش نیست مردم انقدر درگیری و دغدغه دارند که اصلا حوصله نمی کنند دنبال جزییات بروند. مردم می خواهند بروند سینما که سرگرم شوند.

سینما در کنار سرگرمی می تواند که حرف هم بزند ولی اصل این است که برود و تفریح کند. نه تنها در ایران بلکه در امریکا هم سینما یکی از تفریحات مردم محسوب می شود نه جایی که قرار باشد فرهنگ مردم را تغییر دهد. دنیا مقوله تکنیک و خشونت را دارند که ما از آن بی بهره هستیم. این دو مقوله سینما را به سطحی برده که سلیقه های مختلف از آن بهره می برند.

نوروزبیگی: بله آنجا سینمای اکشن واقعا می فروشد. ما همین جا فیلم اکشن بسازیم نگاهش هم نمی کنند.

سرتیپی: چون در این ژانر با اینکه مفرح و پولساز است ضعیفیم. ما هیچ وقت نمی توانیم به کیفیت سینمای هالیوود فیلم اکشن بسازیم.

* ضعف ما نسبت به هالیوود و بالیوود بر کسی پوشیده نیست. اما خارج از این مقایسه در شرایط فعلی چقدر به تقویت تجهیزات در حد بضاعت سینمای خودمان قابل پیش بینی است؟

منصور سهراب پور: باز هم به همان ابتدای سخن برمی گردیم. اگر این بحث را باز کنیم باز به زیرساخت ها برمی گردیم. هیچ سینماگری در بخش خصوصی نمی تواند ادعا کند که من می توانم فیلم اکشن بسازم و همه امکاناتش را خودم فراهم می کنم. ما نباید روی دو میلیون مخاطب متمرکز شویم چون این تعداد نشان داده اند که اهل رصد فیلم ها هستند و خوب و بد سعی می کنند از این سبدی که در برنامه شان گذاشتند استفاده کنند. ما باید تمام انرژی مان را صرف این کنیم که افرادی بیش از این تعداد جذب دنیای سینما شوند. چرا در سطح کلان آنها که در بهبود زیرساخت ها نقش دارند نسبت به این مسئله بی توجه هستند؟ علی رغم اینکه بزرگان اشاره می کنند سینما یک ابزار فرهنگی است که می تواند بسیار تاثیرگذار باشد اما در عمل می بینیم که دولت اینگونه عمل نمی کند.

علی سرتیپی: آنها بیشتر به جشنواره اهمیت می دهند.

سهراب پور: می شد به جای هزینه های سرسام آوری که بابت جشنواره ها پرداخت می شود یک سال همه این رویدادها تعطیل شود و به زیرساخت ها بپردازند. زیرساخت یعنی علم استفاده از تجهیزات روز دنیا که در صورت فراهم شدن؛ کیفیت و تکنیک را چند پله ارتقا دهد. ما نیاز به سینماگرانی داریم که با حمایت دولت به هالیوود بروند و از علم و تجهیزات آنجا بهره گرفته و با خلاقیتی بالاتر از آنچه که تا الان بوده به ایران برگردند.

مسئولان باید بدانند که سینمای دنیای حرف اصلی را در چرخه اقتصاد یک کشور می زند ولی در کشور ما همین سینمای دست و پا بسته هم اگر وجود دارد به خاطر فیلمسازانی است که دل شان برای این هنر می سوزد و به آن علاقه دارند.

زمان اکران «من سالوادور نیستم» با اتفاقی مواجه شدم که هنوز من را آزار می دهد. زمانی که فیلم به فروش خوبی رسید چند سینمادار با من تماس گرفتند و گفتند که توانستند حقوق معوقه کارمندان شان را بپردازند. واقعا چرا باید شاهد این قصه ها باشیم؟ در این زمینه متاسفانه دولت ضعیف عمل کرده که این ضعف مستقیما به وزارت ارشاد برمی گردد. مسئولان پشت هم تغییر می کنند اما در وضعیت سینما تغییری ایجاد نمی شود. کلا به نظر می رسد سینما هیچوقت در اولویت هیچ مسئولی نبوده است. در همین شرایط فعلی یک پنجم فیلم هایی که در سینمای ایران تولید می شود قابلیت اکران های جهانی را دارد که بخشی از آن فیلم های مفرح است.

جواد نوروزبیگی: اینکه می گویید فیلم های ما را دو میلیون نفر می بینند واقعا اینطور نیست در فاصله ۴ماه از اکران این آمار به بالای بیست میلیون نفر می رسد. شما الان به ضعیف ترین روستاها هم سر بزنید می بینید فیلم تان را دیده اند. در واقع فیلم به مخاطب رسیده اما پولش دست شما نرسیده است. اکران تمام شده و کار در شبکه نمایش خانگی با قیمتی کمتر توزیع شده اما پولش دیگر در جیب شما نمی رود. امروزه در دنیا همزمان با اکران عمومی، مردمی که شرایط سینما رفتن ندارند فیلم را به صورت آنلاین می توانند در خانه خودشان ببینند. یعنی شرایط برای مخاطب به هر طریقی فراهم است که همزمان پول بدهد و فیلم را ببیند. این نشان می دهد سینما فقط سرگرمی نیست بلکه بحث صنعت هم در آن مهم است. امروزه صنایع و سرمایه گذاران دنیا به سینما رو آورده اند ولی اینجا اصلا کسی رغبت به سرمایه گذاری ندارد. از طرفی تلویزیون هم هیچ همکاری نمی کند در صورتی که اگر نگاه صنعتی داشته باشیم رسانه ملی می تواند تاثیرگذار باشد.

*  صنعت سینمای مفرح را تا چه اندازه می توان در دنیا بسط داد؟

نوروز بیگی: سینمای مفرح اقلیمی است و به خود کشور بستگی دارد ما در این ژانر شاید نتوانیم در دنیا نفوذ کنیم چون اساسا ژانر کمدی و مفرح مختص فرهنگ و شوخی های یک جغرافیای خاص است.

سهراب پور: دقیقا در زمانی که کودتای ترکیه پیش آمد من فیلم «من سالوادور نیستم» را با مردم در سالن سینما تماشا می کردم برایم عجیب بود که آن به صحنه های این فیلم می خندند. برعکس آن من «ناردون» را در همان سالن داشتم اما واکنشی در حد «سالوادور» از ایشان ندیدم. به نظرم خندیدن به سینمای مفرح در دنیا به پارامترهای غیرقابل پیش بینی بستگی دارد. فیلم هایی مثل «بارکد» «سالوادور» و «سلام بمبئی» آثاری هستند که بیرون از کشور هم میتوانند موفق باشند البته ما انتظار موفقیت های انفجاری نداریم اینها به اندازه خودشان ظرفیت دیده شدن در کشورهای مختلف را دارند چون بازارش هم هست و من خودم به تجربه این مساله را دریافتم.

* به عنوان تهیه کننده در سال های اخیر چقدر از عایدی آثار مفرح رضایت داشتید؟

سهراب پور: من به تازگی در سینمای مفرح وارد شدم و آن هم به خاطر شرایط و نیازهای جامعه است. شخصا از اینکه مردم خوشحال از سالن سینما بیرون می روند ترغیب می شوم در این ژانر بیشتر کار کنم. البته روی دیگر این ماجرا را نباید نادیده گرفت.  بخشی از قصه که همه مان در آن هم نظر هستیم اینکه وقتی فیلمی به فروش نسبی خوب می رسد در عمل اتفاق خوبی برای تهیه کننده نمی افتد. در دنیا حتی یک بلیط هم که فروخته می شود سهم تهیه کننده را بلافاصله به او می دهند اما با توجه به شرایط موجود و روند بازگشت سرمایه در ایران ممکن است ۸ماه از اکران فیلم تان گذشته باشد و تهیه کننده یک ریال هم دستش نیاید. صدای مان هم به هیچ جا نرسیده است. اگر دولت و ارشاد را نقد می کنم چون آنها می توانند در این داستان موثر باشند اما کاری انجام نمی دهند.

شاید یکی از موضوعاتی که باعث شده تولید کم شود همین است. اگر بدانید پول تان همزمان با فروش بلیت برای شما واریز می شود قطعا به کیفیت کار بعدی فکر می کنید و برایش برنامه می ریزید ولی چون این اتفاق نمی افتد معمولا برای کار بعدی در چیدن کست ها و تصمیم گیری ها مجبورند اقتصادی تر عمل کنند که گاهی به فیلم ضربه می زند.

* در این شرایط غیرمنطقی بازیگر چه سهمی از جذب مخاطب دارد؟

نوروزبیگی: ما هنرمندان مان جایگاه بالایی در دل مردم دارند. وقتی عکس بازیگر در کنار یک برند سود میلیاردی به همراه دارد پس سینما باید بتواند از این بازیگر درآمد چندین برابری کسب کند به شرطی که مطابق میل مردم بازی کند. مثلا عطارانِ فیلم طنز را مردم عام بیشتر دوست دارند تا عطاران فیلم های جدی. این مساله اصلا جدا از بحث کیفی فیلمهاست. در واقع می توان گفت مردم خودشان به شما می گویند چه می خواهند. جریان ساز اصلی مردم هستند حتی اگر از نظر منتقد این بازیگر در فلان نقش کلیشه شود. اینجا هم نمی توان با نظر منتقد جلو رفت چون او کاملا درست می گوید ولی حرف درست او ضامن گیشه نیست. چون منتقد در ژانر کمدی و مفرح هیچگاه جریان ساز نبوده است ولی فیلمی که برای جشنواره می سازم صرفا برای منتقد است و می سازم که نظر منتقدان را بدانم و خودم را برای پاسخ آماده می کنم.

وقتی مردم یک چیزی بخواهند همه مجموعه ها که حوزه هنری هم شامل آن می شود با آنها همسو می شود چون می داند اگر مردم نباشند مخاطب معنا ندارد. همه ما باید روی این موج سوار شویم و حرف مان را بزنیم. با سد راه شدن کاری از پیش نمی رود. کاندیداهای ما هم انتخابات در ریاست جمهوری بعضا به خط قرمزها هم کاری نداشتند و صرفا کارهایی می کردند که به ذائقه مردم خوش بیاید چون جلب نظر مردم را می خواستند. الان به هر کدام شان بگویید با فلان چهره که جایگاه اجتماعی بالایی هم ندارد عکس بگیر قطعا قبول نمی کند.

* گویا به این نتیجه رسیدیم که ذائقه از جایی دیگر کنترل می شود.

سهراب پور: بعضا می گویند در کارهای کمدی حرف هایی زده می شود که در شان مردم جامعه نیست. من احساس می کنم فرهنگی ایجاد شده که در شوخی راحت تر می شود حرف زد. این یک تکنیک است و این شوخی ها منظورم کلامی و اروتیک نیست بلکه تنها حقایقی هستند که چون در قالب طنز بیان می شوند و از طرف مخاطب هم خوشایند است؛ تحملش از جانب برخی آدمها سخت می شود. ضمن اینکه گاهی بضاعت فکری طرف همین است و چون در قالب جدی امکان بیان حرف دلش را نداشته این روش را به کار برده است تا باعث جذب مخاطب شود. غلط یا درست این مساله نیاز به بررسی دارد اما آنچه امروز مشاهده می کنیم اینکه بیان برخی حرف ها در قالب شوخی یک فرهنگ شده است.

راست گفتار: پس تکلیف این سینمایی که ۸۰ درصد فیلم هایش هزینه اولیه اش را هم در نمی آورد چه می شود؟

لشگری قوچانی: تهیه کننده برای بازگشت سرمایه اش اول به سراغ کمدی می رود اما توقعی که من از مسئولان ارشاد دارم اینکه اگر قرار به ساخت کمدی هم باشد کمک کند بار دیگر طنزی از جنس «اجاره نشین ها» و «مارمولک» را در سینما ببینیم. امروز به این فیلم ها پروانه نمی دهند امیدوارم مسئولان جدید نسبت به سینمای مفرح دید بازتری داشته باشند.

سهراب پور: یک بخشی از مسئولیت متوجه مسئولان است و بخشی دیگر متوجه خود ما. یعنی نمی توانیم هر اتفاقی که در حوزه سینما می افتد را گردن مسئولان بی اندازیم. اگر شوخی کلامی زشت در فیلم ها می بینیم قبل اینکه مسئولی بازبینی کند این ما هستیم که شوخی را در فیلم گنجانده ایم.

لشگری قوچانی: به نظر شما امروز اگر «مارمولک» به ارشاد برود پروانه ساخت می دهند؟

راست گفتار: بله اما به شما نمی دهند. ما یک مشکلی که امروز با آن مواجهیم همین است. تعدای سینماگر که خود را ستون های انقلاب می دانستند تغییر مسیر دادند یا از موقعیت فعلی سینمای کمدی استفاده کردند و با سوءاستفاده از رانتی که در ارشاد دارند مجوزهایی می گیرند که این مجوزها را به امثال ما نمی دهند. اینها هستند که به سینمای سخیف جهت می دهند و از آن سود اقتصادی می برند. اینها هستند که به راحتی از خط قرمزها عبور می کنند و خوب می فروشند و کسی هم جلوی شان را نمی گیرد چون می گویند این فلانی خودی است. اگر او بگوید مشکلی پیش نمی آید.

* و اما کلام آخر؟

لشگری قوچانی: با وجود همه این بی عدالتی ها من هنوز ناامید نیستم و امیدوارم مسئولان جدید بیدار باشند و سینما را هم از نظر هنر و هم صنعت جدی بگیرند. سینما حداقل رسالتش رسانه ای بودنش است. امیدوارم اجازه دهند به آنچه در حیطه محدود خودش قائل است اجازه فعالیت درست بدهند.

نوروزبیگی: ما امروز شفاف درباره همه چیز صحبت کردیم اما اگر قرار باشد صدای ما به گوش شنوندگانش برسد باید شنونده ای باشد. همه ما امروز درست گفتیم ولی باید دید تا کی می توان صبر کرد و نتیجه نگرفت. من دوست داشتم به عنوان آدمی که در حوزه هنری کار کردم راجع به عملکرد نهادی که خودم را به آن متعلق می دانم صحبت کنم. اتفاق خوبی است که امروز در مکانی این صحبت ها بیان شد که جای درستی بود. حوزه هنری یک کمپانی مسلم سینمایی و فرهنگی در جمهوری اسلامی است که سینماگران بسیاری را پرورش داده است. امیدوارم در آینده بحث مان درباره تاثیرگذاری کمپانی های در حد و اندازه حوزه هنری و ارتباطش با مردم باشد.

سهراب پور: اگر همه ما با هم همصدا شویم نتایج خوبی می گیریم. نمی توانیم فقط سرمان را پایین بی اندازیم و در برابر همه اتفاقات سکوت کنیم.

راست گفتار: ما بزرگترین مشکل مان در طول سال های گذشته این است که چشم روی حقیقی ترین حقایق می بندیم امیدوارم بعد از این صدای مان در فضاهای درست شنیده شود.

نوشته منتقد به فیلم مفرح نمی‌خندد/ مجوزهایی که به هرکسی نمی‌دهند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.