هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از محسن چاوشی که با «حسبی‌الله» ترنم حماسه را فریاد زد تا مریلا زارعی که با ادبیاتی شاعرانه در رثای شهدا نوشت و اکران «موسی»، از محمدحسین مهدویان که هم با «نیم‌شب» در سینما و هم با کلید خوردن «اهل ایران»، روایتگر دلاوری‌های ملت شد و داریوش فرضیایی که با قصه‌گویی‌هایش به دل غم میناب رفت و حامد عنقا که با سریال «بدنام» در میان حاشیه‌ها و ابهامات نظارتی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

محسن چاوشی؛ مرد بزنگاه‌ها و صدای گرم امید

نمی‌شود نام محسن چاوشی را در میان هنرمندان مطرح کشور برد و از قلبی که برای مردم می‌تپد سخنی به میان نیاورد. او که همیشه در حوادث غیرمترقبه، از سیل و زلزله گرفته تا مشکلات معیشتی، پیش‌قدم در کمک به نیازمندان بوده، این بار در آتش جنگ ترکیبی دشمن، باز هم همان نقش آشنا را ایفا کرد؛ اما متفاوت. با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چاوشی از اولین هنرمندانی بود که با قطعه‌ای جدید به نام «حسبی‌الله» با شعر مهدی عباسی، حضورش را در میدان حساس اعلام کرد. اثری که فراتر از یک اهنگ حماسی برای وطن، یک موضع‌گیری شفاف علیه وطن‌فروشان و خائنان بود.

چاوشی در این اثر با بیت‌های ماندگاری چون «فکر نکن چه می‌شود/ خدا بس است بنده را»، روحیه توکل و امید را به جامعه تزریق کرد و با متنی صریح پس از اهنگ، خط و نشان کشید که «ننگ بر آن که شک کند/ ننگ بر آن که خواسته شمر به ما کمک کند». این واکنش به‌موقع و شجاعانه، او را در نگاه مردم «مرد بزنگاه‌ها» نامید؛ کسی که نه از جریان‌های رسانه‌ای می‌ترسد و نه به دنبال محبوبیت‌های زودگذر است. او همان هنرمندی است که در جنگ قبلی با «علاج» التیام‌بخش زخم‌ها بود و حالا با «حسبی‌الله» باز هم علاجی شده برای روزهای سخت. اما داستان چاوشی فقط به صدایش ختم نمی‌شود؛ او این بار پای کار بازسازی مدارس تخریب شده توسط موشک‌های دشمن هم آمد و با پویشی مردمی نوشت: «با هم می‌سازیم؛ برای فرزندان عزیز ایران». چاوشی ثابت کرده که وطن‌دوستی او نه یک ژست رسانه‌ای، بلکه راهی است که با تمام وجود در آن می‌تازد.

مریلا زارعی؛ دانش‌آموز کلاس شجاعت

مریلا زارعی همیشه بازیگری بوده که با سکوت و کارش حرف می‌زند، اما در روزهای ابتدایی جنگ و شهادت رهبر انقلاب، قلم او بر کاغذ دوید و یادداشتی عاطفی و سرشار از ادب نوشت. متنی که در آن آرزو کرد شاعر بود تا در رثای این هجر بسراید و نقاش بود تا رنگ‌های غم را بر بوم بیاورد. او از غم کودکان میناب نوشت و با خطابی به مدافعان، آنان را فرزندان واقعی ایران نامید که شجاعت و ایمان‌شان باید در تاریخ تدریس شود؛ جملاتی که نشان داد او ترسی از قضاوت‌ها ندارد و حیاتش را به گعده‌های هنری گره نزده است.

در کنار این موضع‌گیری، خبر دوم اکران آنلاین فیلم «موسی کلیم‌الله (ع)» اثر ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمی که زارعی در آن نقش اصلی و نقش مادر حضرت موسی را ایفا می‌کند و در جشنواره فجر چهل‌وسوم، نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. تصویر ماندگار او در جشنواره، زمانی که برای همکارانش از جا برخاست و با تواضع آن‌ها را تشویق کرد، هنوز در خاطر اهالی سینماست. زارعی که صفحه اجتماعی ندارد و از موج‌سازی‌ها به دور است، با این دو اقدام همزمان؛ هم در عرصه عمل با بازی در اثری مذهبی تاریخی، و هم در عرصه نظر با نوشتن برای مدافعان، نشان داد که یک هنرمند با اصول و حرفه‌ای چگونه می‌تواند در روزهای سخت، چراغ روشن باشد.

محمدحسین مهدویان؛ روایت‌گر رشادت اهل ایران

محمدحسین مهدویان این روزها نامش بیش از هر زمانی با مفهوم «روایت» گره خورده است. کارگردانی که با آثاری چون «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» سینمای دفاع مقدس را متحول کرد، حالا نامش در رسانه ها دو چندان شده؛ از یک سو، فیلم سینمایی «نیم‌شب» که روایتی از جنگ دوازده‌روزه در تهران است، در اکران نوروزی روی پرده است و از سوی دیگر، سریال اپیزودیک «اهل ایران» با موضوع جنگ رمضان را کلید زده است. سریالی ۱۴ قسمتی که با حضور ۱۱ کارگردان و در مناطق مختلف تهران، همزمان با بمباران‌ها فیلمبرداری شده تا تصویری از ایستادگی مردم به نمایش بگذارد.

اما مهدویان تنها به کارگردانی بسنده نکرد. او همزمان با انتشار خبر تولید سریالش از «شکوه زندگی» به عنوان سلاحی نوشته که جنگ را مغلوب می‌کند و از مدافعان پای لانچرها یاد کرده است. مهدویان معتقد است خط مقدم این جنگ فقط موشک و پهپاد نیست، بلکه زندگی کردن است. او مردی است که داستان‌های واقعی را می‌گیرد و آن‌قدر صیقل می‌دهد تا مخاطب عام با آن‌ها همذات‌پنداری کند. حالا باید دید آیا «نیم‌شب» و «اهل ایران» می‌توانند به کارنامه مهدویان بیفزایند یا همچنان او را با آثار قبلی او به یاد می‌ورند.

داریوش فرضیایی؛ قصه‌گویی که واژه‌هایش خیس اندوه شد

داریوش فرضیایی، چهره‌ای ماندگار در ذهن کودکان، این هفته نه با شوخی و بازی، بلکه با بغضی سنگین به میدان آمد. او که همیشه حامی شادی بچه‌ها بوده، این بار در غم کودکان میناب و بمباران مدرسه‌شان شریک شد. فرضیایی در متنی احساسی نوشت: «منِ قصه‌گو که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژه‌هایم خیسِ اندوه‌اند؛ انگار هر قصه‌ای که شروع می‌کنم به بغضی می‌رسد که مال همه بچه‌هایی‌ است که ناگهان بزرگ شده‌اند.»

این همدردی صرفاً فضای مجازی نبود؛ او روز گذشته در بیمارستان کودکان مفید حاضر شد و ساعاتی را کنار بچه‌های مجروح گذراند تا روحیه‌ای تازه در کالبد آن‌ها بدمد. وزیر ارشاد نیز از این حرکت او به عنوان نمادی از حضور هنرمندان در تقویت تاب‌آوری اجتماعی یاد کرد. فرضیایی که به خاطر مادرش در تهران مانده بود، حالا غم مادران داغ‌دار را نیز بر دوش می‌کشد و نشان می‌دهد که هنر او فراتر از سرگرمی، رسالتی انسانی است.

حامد عنقا؛ درام‌سازِ حاشیه‌ها

حامد عنقا در هفته‌ای که گذشت با سریال «بدنام» خبرساز شد؛ محصولی که پس از پخش قسمت اول، به دلیل حواشی فراوان از سوی ساترا با توقیف مواجه شد و عرضه قسمت دوم آن روی پلتفرم فیلیمو به تأخیر افتاد. عده‌ای نبود پروانه نمایش و برخی دیگر شرایط جنگی و سیاسی را دلیل این توقف دانستند و پرسیدند آیا در شرایط فعلی، بازتولید تصویرهای تیره و سیاه از برخی مدعیان دین‌داری ضرورت دارد؟ عنقا که سابقه دست گذاشتن روی پرونده‌های مالی و سیاسی را در کارنامه‌اش دارد، پس از موفقیت «آقازاده» و تجربه ناموفق «گناه فرشته»، حالا با چالشی تازه روبروست؛ آن هم با سوژه‌ای ملتهب که باید دید آیا می‌تواند از آوار حاشیه‌های این روزها سربلند بیرون بیاید؟

با این حال، او در میان سکوت درباره سریالش، در میدان دیگری فعال بود؛ با انتشار یادداشتی عاطفی و بهره‌گیری از دیالوگ‌های فیلم «غریب؛ شمایل شهید محمد بروجردی»، به ایستادگی و مقاومت پرداخت و از صدای شهید ایرج نصرت‌زاد برای تشویق مردم به مقاومت تا آخرین نفس بهره برد. روز گذشته اخباری از رفع توقیف این سریال به گوش رسید، حالا باید دید «بدنام» از بلاتکلیفی خارج می‌شود و به کارنامه درخشان عنقا اضافه می‌شود یا در حاشیه باقی می‌ماند.

نوشته وقتی خروش «محسن» و حضور «داریوش» مرهم شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دل ما در سوزِ غم می‌تپد، اما در دلِ کودکانِ میناب، شعلهٔ امید خاموش نمی‌شود.

یاد آموزگاران و شاگردان شهید ایران گرامی، که با عشق، آینده را ساختند و لبخند را به مدرسه‌ها برگرداندند.

نوشته شعله امید خاموش نمی‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از گفت‌وگوی تأثیرگذار مجتبی شکوری با سروش صحت تا حضور نوستالژیک ایرج طهماسب، از «بدنامی» تازه حسن پورشیرازی تا بزرگداشت صمیمانه داریوش فرضیایی و گفت‌وگوی الهام نامی. هرکدام از این پنج نفر در مسیر خود روایتی از زیستن، تجربه و تأمل را رقم زدند؛ روایت‌هایی از درد، عشق، خنده.

مجتبی شکوری؛ نوری که از زخم گذشت

هفته‌ای که گذشت، ویدئوی گفت‌وگوی مجتبی شکوری با سروش صحت در برنامه «اکنون» بدل به یکی از پربازدیدترین ویدئوهای اینستاگرام شد؛ گفت‌وگویی که کاربران با یک عبارت ساده از آن یاد کردند: «حال‌خوب‌کن.»

اما در پسِ این حال‌خوبی، روایتی از درد و رهایی نهفته بود؛ بازگشت «معلم آرام کتاب‌باز» به قاب تلویزیون، پس از چهار سال، آن‌هم در کنار دوست قدیمی‌اش، سروش صحت. دیداری که از همان لحظه‌ی اعلام مهمان، موجی از اشتیاق در میان دنبال‌کنندگان برنامه برانگیخت.

مجتبی شکوری این بار نه در نقش مشاور یا راوی فلسفه زندگی، که در قامت انسانی آسیب‌دیده و در حال رشد ظاهر شد. او بی‌پرده از رنجی شخصی سخن گفت: تجربه‌ تعرض در کودکی و سال‌ها تلاش برای بخشیدن خویش. لحظه‌ای که بغضش در قاب نشست و سکوت سروش صحت، وزن کلماتش را سنگین‌تر کرد. این اعتراف صادقانه، برای بسیاری تابوشکنی بود؛ از کسی که سال‌ها مخاطبانش را به «آرامش و خودشناسی» دعوت کرده بود.

شکوری گفت از مهاجرت، از دیدن ایران از بیرون، از فهم شکوه و زخم هم‌زمانِ وطن. از شرمِ اشتباهاتی که ریشه در نادانی دارند و از بخششی که انسان را آزاد می‌کند. در جایی از گفت‌وگو به جمله‌ای از توماس قدیس اشاره کرد: «وقتی انسانی می‌میرد و هیچ زخمی ندارد، فرشتگان به او می‌گویند: یعنی هیچ چیزی ارزش جنگیدن نداشت؟» سروش صحت خواست دوباره تکرارش کند، و همین جمله در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد.

وقتی صحت از تغییر عنوان صفحه‌اش از «معلم» به «جست‌وجوگر» پرسید، شکوری پاسخ داد: «در واژه معلم، توهم دانایی هست؛ اما جست‌وجوگر یعنی انسانی در مسیر کشف دوباره.» حالا او، با موی و ریش سپید و نگاهی پخته‌تر، از مسیر درد گذشته و به روشنایی رسیده است.

در پایان، گفت‌وگوی شکوری و صحت یادآور همان جمله‌ی معروف مولانا شد: «شمس گفت: پس زخم‌های‌مان چه؟ گفت: نور از محل آن‌ها وارد می‌شود.» و شکوری این هفته، روشن‌ترین روایت از نوری بود که از زخم می‌گذرد.

ایرج طهماسب؛ لبخندِ فروتنِ یک نسل

ایرج طهماسب آن‌قدر در ذهن مردم خاطره ساخته و در دل‌ها احترام کاشته که هرجا نامش بیاید، صدا و تصویرش به‌سرعت وایرال می‌شود. او نه فقط یک کارگردان و مجری محبوب، که بخشی از حافظه جمعی چند نسل از ایرانیان است.

جشنواره فیلم کودک و نوجوان در روزهای نخست چندان پرشور نبود، اما شب اختتامیه با حضور ناگهانی طهماسب رنگ دیگری گرفت. از همان لحظه‌ای که تصویرش روی وال‌های سالن افتاد، فضا دگرگون شد؛ بچه‌ها، خبرنگاران نوجوان و حتی داوران نوجوان، با شور و ذوق کف زدند و سوت کشیدند. هر بار که دوربین سالن اختتامیه به سمت او می‌رفت، موجی از هیجان از میان تماشاگران می‌گذشت. طهماسب اما با همان لبخند خجالتی و چهره متواضعش، به واکنش مردم با دست تکان دادن و لبخندی مهربان پاسخ می‌داد؛ همان لبخندی که سال‌هاست با آن، شادی را معنا کرده است.

حضور خالق «کلاه‌قرمزی و پسرخاله» و «‌مهمونی» در هر مراسمی به‌خودیِ‌خود اتفاقی خاص است، اما این هفته دلیل دیگری هم داشت که نام او را بیشتر وایرال کرد. ده روز پیش، ایرج طهماسب در صفحه شخصی خود متنی منتشر کرد که به‌سرعت خبرساز شد. او بدون ذکر نام، از نوعی مصاحبه‌های شوخ‌طبعانه انتقاد کرد؛ گفت این مدل گفت‌وگوها «تقلیدی آمریکایی و فاقد صمیمیت» هستند و در آن‌ها «نگاه بازجویی و تخریب شخصیت» موج می‌زند. همین انتقاد کوتاه، بحث‌های فراوانی به‌پا کرد.

کاربران شبکه‌های اجتماعی به‌دنبال مصداق آن «مصاحبه‌ها» گشتند و بسیاری گمان بردند منظور طهماسب، امیرحسین قیاسی است. قیاسی هم در برنامه تازه‌اش با حفظ احترام، به همان شیوه طنزآمیز خود واکنش نشان داد؛ گفت حرف‌های طهماسب را می‌فهمد و حتی بعضی نقدها را می‌پذیرد، اما تصمیم را به قضاوت مخاطبان سپرد.

این واکنش محترمانه و متقابل، خود نشانه‌ای بود از جایگاه طهماسب در فرهنگ عمومی؛ جایی که حتی نقد او با احترام پاسخ داده می‌شود.

حسن پورشیرازی؛ در آستانه‌ی درخشش دوباره!؟

از روزی که فیلم «پیرپسر» اکتای براهنی اکران شد، نام حسن پورشیرازی بیش از همیشه بر سر زبان‌ها افتاده است. بازی‌اش در آن فیلم چنان تأثیری گذاشت که هر خبر تازه‌ای از او، کنجکاوی برمی‌انگیزد. این هفته، اعلام حضورش در سریال شبکه نمایش خانگی «بدنام» به کارگردانی احسان سجادی‌حسینی، دوباره او را به مرکز توجه آورد.

«بدنام» که طرح اولیه‌اش از حامد عنقاست، داستان عشقی ممنوعه را روایت می‌کند؛ موضوعی که ناخودآگاه یادآور نقش پرکشش او در «پیرپسر» است. رسانه‌ها با تیترهایی چون «پورشیرازی با عشقی بدنام بازگشت» از این حضور نوشتند و همین کافی بود تا دوباره به تیتر اخبار بیاید.

در کنار این پروژه، او در سریال تلویزیونی «بوقچی» نیز دیده شد، هرچند اثر چندان مورد استقبال قرار نگرفت. با این حال، منتقدان امیدوارند که در «بدنام» دوباره همان غافلگیری و جسارت بازیگری را ببینند که اکتای براهنی از او کشف کرد؛ بازیگری که در پنج دهه فعالیت، از سینمای اجتماعی تا ملودرام و طنز، همواره اصالت نقش را بر هر چیز مقدم دانسته است.

پورشیرازی این روزها بیش از هر زمان دیگری پخته، آرام و انتخاب‌گر به‌نظر می‌رسد. شاید «بدنام» برای او آغاز فصلی تازه باشد؛ فصلی که در آن دوباره با چشمان پررمز و لبخند نیمه‌پنهانش، ما را به تماشای پیچیدگی روح انسان دعوت می‌کند.

الهام نامی؛ آرامش در میانه شهرت

الهام نامی با نقش «سیمین» در سریال «شکارگاه» نیما جاویدی بیش از همیشه دیده شد. اما شهرت تازه، او را از مسیر آرام و بی‌حاشیه‌اش دور نکرد. این هفته حضورش در برنامه «با ضیا» و گفت‌وگوی صمیمانه‌اش درباره عشق، زندگی و انتخاب‌های شخصی بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی داشت.

در بخشی از گفت‌وگو، وقتی از تعریف رابطه سالم پرسیدند، پاسخ داد: «رابطه خوب، جایی‌ست که دو نفر رشد می‌کنند، نه می‌سوزند.» همین جمله کوتاه، بازنشر شد. او از مسیرش گفت؛ از سال‌های تئاتر، از دوبله تا نقش‌آفرینی در «شهرزاد» و «جیران». از خانواده‌ای که می‌خواستند مهندس شود، اما او هنر را برگزید.

نامی که در آستانه مهاجرت بود، با پیشنهاد بازی در «شکارگاه» تصمیم گرفت بماند. سیمین برایش نقطه عطفی شد؛ نقشی که میان نجابت و جسارت در نوسان است و در سکوت حرف می‌زند.

برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، الهام نامی اهل جنجال مجازی نیست؛ فالوور کم دارد. خودش می‌گوید: «دنبال نقش خوبم، نه نقش یک». در روزگاری که شهرت آسان می‌آید و زود می‌رود، او به نظر آرام و پیوسته قدم برمی‌دارد.

الهام نامی حالا در مسیر رشد حرفه‌ای‌اش ایستاده؛ با آرامشی که از چهره‌اش می‌تابد و با صداقتی که در بازی‌اش موج می‌زند. شاید آینده سینمای ایران، بیش از آن‌که در فریاد چهره‌های پرحاشیه باشد، در صدای آرامی نهفته باشد که این چهره های تازه به آن می‌دهند.

داریوش فرضیایی؛ کودکی که هرگز پیر نمی‌شود

عموپورنگ، همان پسر پرانرژی و صمیمی تلویزیون، این هفته دوباره خبرساز شد. در سی‌وهفتمین جشنواره فیلم کودک و نوجوان از او تجلیل شد؛ مراسمی پر از لبخند، اشک و خاطره. وقتی ویدئوی مادرش روی پرده رفت و او از عشق و دعای مادر گفت، سالن پر شد از احساس. خودش گفت: «این پاسداشت من نیست، پاسداشت مادر است. من با دعای او به اینجا رسیده‌ام.»

حضور ایرج طهماسب در همان مراسم و تأیید او با تکان دادن سر، لحظه‌ای نمادین ساخت؛ پیوند دو نسل از چهره‌هایی که کودکی ما را ساختند.

از سوی دیگر، حضور فرضیایی در برنامه طنز «شفرونی» و اجرای بامزه‌اش با نیما شعبان‌نژاد و متین ستوده در فضای مجازی وایرال شد. همه از بداهه‌گویی و انرژی کودکانه‌اش نوشتند؛ همان شادابی که پس از سال‌ها هنوز کم نشده است.

داریوش فرضیایی که به‌تازگی سریال کودکانه «آرزوهای چپکی» را برای شبکه نمایش خانگی تمام کرده، حالا در جایگاهی ایستاده که میان نسل‌ها پل می‌زند. از کودکان دهه هشتاد تا والدینی که با «عمو پورنگ» بزرگ شده‌اند، همه او را بخشی از خاطرات خود می‌دانند. شاید راز ماندگاری‌اش در همان جمله ساده خودش نهفته باشد: «من چیزی از خودم ندارم، خدا دوستم داشت که کنار مادرم و کودکان بزرگ شدم.» عمو پورنگ هنوز همان پسر صادق تلویزیون است؛ کودک جاودانی که برخلاف تابلویی که در جشنواره به او دادند هیچ‌وقت پیر نمی‌شود.

نوشته از قصه زخم‌های «مجتبی» تا لبخندهای قصه‌گوی «ایرج» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ چهره‌هایی که یا با نقشی ماندگار یا رفتاری احساسی یا اجرایی متفاوت، جریان تازه‌ای به راه انداختند. از اشک‌هایی که از جان آمدند تا پرکاری‌هایی که شاید بیش از اندازه تکرار شده‌اند.

حسن پورشیرازی؛ حضور در اکران با دو فیلم مهم

در روزهایی که بحث «پیرپسر» به یکی از داغ‌ترین موضوعات سینمایی تبدیل شده، آغاز اکران عمومی «زن و بچه» با نقش‌آفرینی حسن پورشیرازی، نام این بازیگر را دوباره بر زبان‌ها انداخت. بازیگری که سال‌هاست در قاب سینما و تلویزیون شناخته شده، اما حالا با نقشی متفاوت، حضوری ورای آن‌چه از او به یاد داریم، رقم زده است. نقش «غلام باستانی» در فیلم اکتای براهنی، نه فقط یک شخصیت منفی، بلکه یک پدر تراژیک با لایه‌هایی پیچیده است؛ مردی که با هوس، فاجعه را وارد خانه‌اش می‌کند.

پورشیرازی در این نقش چنان درخشیده که بسیاری او را شایسته جایزه بهترین بازیگر مرد دانستند و بازی او را هم‌تراز بازیگران جهانی دانستند، از جمله مصطفی زمانی که جایزه بهترین بازیگر جشنواره فجر را گرفت، با صراحت گفت: این جایزه حق او بود. بازی او چنان در دل‌ها نشست که تماشاگران ایستاده تشویقش کردند، و محمدرضا شریفی‌نیا گفت: «او با این نقش دوباره متولد شد.» غلام باستانی قطعا از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران خواهد شد؛ شخصیتی سیاه، اما باورپذیر.

در کنار «پیرپسر»، حضور پورشیرازی در فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی نیز بار دیگر توجه‌ها را به توانایی او جلب کرده است. دو بازی در دو فیلم پرمخاطب و پرفروش این روزها اتفاقی مهم در کارنامه‌ او و بازگشتی درخشان برای مردی است که سال‌ها با نقش «شوکت» در ذهن‌ها مانده بود. حالا او نه‌فقط شوکت، که غلام باستانی هم هست؛ و شاید بیش از هر زمان دیگر، کارنامه‌اش در حال کامل شدن باشد. به قول حامد بهداد: «بالاخره زحمت یک عمر فعالیتش دیده شد.»

داریوش فرضیایی (عمو پورنگ)؛ بغضی که با صداقت ترکید

ویدئویی کوتاه، یک بغض فروخورده و صداقتی که مردم با آن همراه شدند؛ این‌ها تمام چیزی‌ست که این هفته داریوش فرضیایی، عمو پورنگ بچه‌ها، را دوباره به مرکز توجه بازگرداند. او در گفت‌وگویی صریح از دلایل کناره‌گیری‌اش از تلویزیون گفت؛ نه با خشم، بلکه با اندوه. اشک‌هایش زمانی جاری شد که از رنج مادرش گفت؛ مادری که حالا درگیر آلزایمر است و دیگر متوجه پخش برنامه‌های پسرش که روزگاری دلخوشی‌اش بود، نمی‌شود.

عمو پورنگ گفت دیگر نمی‌تواند همان آدم سابق باشد، چون تلویزیون همان تلویزیون نیست، و اگر خودش نباشد، بچه‌ها هم خوششان نخواهد آمد. گلایه‌اش از حذف ترانه‌هایش از بازپخش «کلبه عموپورنگ» نه از سر غرور، که از دل‌تنگی بود. و همین صداقت، او را دوباره بازگو کرد. مصاحبه‌اش وایرال شد و مردم با ناراحتی‌اش ناراحت شدند، با دلخوری‌اش دلخور.

اما او بی‌کار نیست؛ مشغول ساخت سریال جدیدی‌ست به نام «آرزوهای چپکی» که بخشی از زندگی و زیست شخصی او هم در آن جاری‌ست. سریالی که از شبکه نمایش خانگی درحال پخش است و تعهد، اخلاق و امضای شخصی فرضیایی را دارد. او از همان‌هاست که در زلزله‌ها، کنار بچه‌های سرطانی و حتی در همدردی با کودکان غزه همیشه حضور داشته است.

داریوش فرضیایی نه فقط برند عمو پورنگ را حفظ کرده، بلکه نشان داده آن را زیسته و بازی نکرده. در خانه اولش حالا غریب است؛ اما هنوز همان مردی‌ست که با نوآوری باز هم برای بچه‌های ایران کار می‌کند.

مریلا زارعی؛ اشک‌هایی از جنس واقعیت، نه نقش

اشک‌های مریلا زارعی در پشت‌صحنه فیلم «هناس» این هفته بار دیگر نام او را در فضای مجازی چرخاند. اشک‌هایی واقعی، نه از جنس بازی، از دل زنی که نقش یک همسر و یک مادر را با تمام وجود زندگی کرده است. ویدئوی وایرال‌شده، گریه‌های او هنگام بازی در صحنه‌ ترور داریوش رضایی‌نژاد را نشان می‌دهد؛ لحظه‌ای که دیگر مرز بازی و زندگی محو شده است.

زارعی در این فیلم نقش شهره پیرانی، همسر دانشمند هسته‌ای ترورشده را ایفا می‌کند؛ و آن صحنه دردناک ترور پدر در مقابل چشمان فرزندد، او را چنان در خود حل کرده که اشک‌هایش، همان‌قدر واقعی‌اند که داغِ آن روز برای خانواده شهید. این ویدیو به مناسبت سالگرد ترور شهید رضایی‌نژاد منتشر شد و دوباره یادآور شد که مریلا زارعی بازیگری‌ست که نقش را «حس» می‌کند، نه فقط ایفا.

او بارها ثابت کرده که احساس و تعهدش به نقش‌ها فراتر از ترس از قضاوت‌هاست؛ چه در «هناس»، چه در «موسی کلیم‌الله» و «شیار ۱۴۳». مریلا زارعی بازیگر لحظه‌هاست؛ لحظاتی که در ذهن مخاطب ماندگار می‌شوند، چون با جان ایفا شده‌اند.

خبر حضور مریلا زارعی در پروژه سینمایی «کوری» با بازی امیر جعفری و سارا بهرامی از جدیدترین اخبار درباره اوست. فیلمی با فیلمنامه‌ای از امیر ابیلی و کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده. مریلا زارعی نشان داده که انتخاب‌هایش صرفاً شغلی نیست؛ هر نقشی بخشی از باور اوست و شاید همین است که اشک‌هایش، راست‌ترین روایت بازیگری‌ست.

روزبه حصاری؛ نوآوری از جنس تئاتر، کمدی و موسیقی

اگر اجرای روزبه حصاری در برنامه «کارناوال» را دیده باشید، احتمالاً شما هم جزو کسانی هستید که او را «پدیده کارناوال» تا به اینجا می‌دانند. اجرایی تلفیقی از تئاتر، کمدی و موسیقی زنده که فراتر از انتظار ظاهر شد؛ چرا که خیلی‌ها حصاری را بیشتر با درام‌های تلویزیونی می‌شناختند، نه صحنه‌های پرهیجان اجرای زنده.

او در این اجرا نه‌تنها نقش‌آفرینی کرد، بلکه خواند و نواخت؛ همراه با رایان، کودک نوازنده ساز کوبه‌ای، صحنه‌ای پرشور خلق کرد. ترکیبی از اجرا و حضور واقعی، نه فقط طراحی‌شده، که با نفس خود او. اجرایی که رامبد جوان تأکید کرد برخی بخش‌هایش فقط یک‌بار ضبط شد؛ بدون امکان بازسازی.

حصاری که سال‌ها در تئاتر کار کرده و شاگرد حمید سمندریان بوده، در این برنامه گفت که آمده تا بستری برای جوانان فراهم کند. در دفاعیه‌اش، از رفاقت با امیرحسین رستمی گفت و تأکید کرد که برای دیده‌شدن نیامده؛ آمده تا آن‌چه بلد است، ارائه دهد.

او که با «بچه مهندس» به مخاطبان معرفی شد، با فیلم‌های «عزیز» و «زودپز» در سینما هم پرکار شد. اجرایی مثل کارناوال می‌تواند شروع فصلی تازه برای او باشد؛ فصلی که در آن حصاری نه‌تنها یک بازیگر، بلکه یک مولف هنری است.

برخی چهره‌ها مانند امیرمهدی ژوله، باوجود سال‌ها فعالیت در فیلمنامه‌نویسی و پشت‌صحنه، زمانی شناخته شدند که در قاب تلویزیون «خندوانه» دیده شدند. حالا باید دید کارناوال، این فرصت را برای چه کسانی فراهم می‌کند؛ از دل تئاتر، موسیقی یا قاب‌های تلویزیون. آیا روزبه حصاری هم یکی از همان چهره‌هاست؟

پژمان جمشیدی؛ چهره‌ای پرکار، اما تکرارشونده

پژمان جمشیدی این روزها شاید کمتر وایرال شود، اما پرکارترین بازیگر حال حاضر سینمای ایران است. در چهار ماه نخست سال، او با چهار فیلم روی پرده بوده است: «دایناسور»، «کوکتل مولوتف»، «خانه ارواح» و حالا «جزایر قناری». فیلم آخر، شروع اکرانش با نقش یک مافیای مواد مخدر همراه شده؛ نقشی متفاوت از آن پژمانی که می‌شناسیم.

اما سؤال اینجاست: چرا با وجود این حجم از حضور، پژمان کمتر دیده می‌شود؟ شاید پاسخ، در تکرار نهفته باشد. تکرار نقش‌ها، لحن‌ها، حتی بازیگران همراه. آن پژمانی که با «زیرخاکی» محبوب شد، حالا در «دایناسور» هم با همان شمایل ظاهر شده. مخاطب اما، دیگر راضی نیست.

فیلم‌هایش یکی پس از دیگری با افت فروش روبه‌رو شده‌اند. نقدها کم شده‌اند و مخاطبان، دیگر به حضور او در یک فیلم به چشم نقطه قوت نگاه نمی‌کنند. در جشنواره فجر امسال هم با «آنتیک» هادی نائیجی حضور داشت؛ اما این‌بار هم نتوانست لبخند بگیرد.

جمشیدی اما توانایی‌اش را در فیلم‌هایی چون «بی‌بدن» و «علفزار» ثابت کرده؛ فیلم‌هایی که نشان دادند او در درام هم می‌تواند بدرخشد. شاید وقت آن رسیده باشد که پژمان مسیرش را بازبینی کند؛ نقشی جدی، حضوری متفاوت و دور شدن از کمدی‌های مصرفی.

در ادامه «شیشلیک» ساخته محمدحسین مهدویان و «آنتیک» هنوز منتظر اکران‌اند. باید دید آیا شیشلیک و بازی در کنار عطاران و اولین کمدی مهدویان، پژمان را برمی‌گرداند یا نه. تکرار، بزرگ‌ترین دشمن او شده است؛ و برای بازیگری که «پژمان» را خلق کرد، شاید وقت خلق شخصیتی تازه رسیده باشد.

نوشته از بغض ناتمام «پورنگ» برای مادر تا اشک‌های مادرانه «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: ۲ پیشنهاد کاری دیگر هم در همین ایام داشته‌ام اما هنوز به جمع‌بندی نرسیده‌ایم. در کنار آن‌ها صحبت‌هایی هم برای حضور در فصل دوم مجموعه «لالایی» در شبکه خانگی داشته‌ام. مجموعه‌ای که با حضور عموپورنگ، به تازگی پخش فصل اول آن آغاز شده است.

نظام‌دوست درباره حضور کمتر خود در سریال‌های تلویزیونی هم گفت: من در حال حاضر هیچ مشکلی برای حضور در پروژه‌های تلویزیونی ندارم. اتفاقاً قرار بود در یک سریال حضور داشته باشم که به دلیل تداخل زمان تولید با یک پروژه دیگر، امکان حضور در آن را پیدا نکردم. ۲ پیشنهاد تلویزیونی دیگر هم در حال حاضر دارم که روی آن‌ها فکر می‌کنم تا به جمع‌بندی برسم. قطعاً در آینده نزدیک بار دیگر مخاطبان در سریال تلویزیونی تازه‌ای شاهد حضور من خواهند بود. من خودم را فرزند تلویزیون می‌دانم و به همین دلیل همواره تلویزیون خانه من بوده است.

نظام‌دوست درباره حضور نداشتن در فصل بانوان مجموعه «جوکر» به‌عنوان یک کمدین شناخته‌شده، گفت: قطعاً به این فضا علاقه‌مندم و از حضور در هر فضایی که منجر به خنده و حال خوب مردم بشود، استقبال می‌کنم و خودم هم لذت می‌برم. خیلی‌ها با پخش همین فصل از «جوکر» پیام داده‌اند که جای من در این ترکیب خالی است! خیلی از مردم هم در فضای مجازی لطف داشته‌اند و به این موضوع اشاره کرده‌اند. برخی از دوستانم که در این فصل حضور دارند پیام فرستادند که نعیمه چقدر جای تو خالی بود! این واکنش‌ها برای من بسیار قابل احترام است.

وی درباره تولید و پخش فصل تازه مجموعه «جوکر» با حضور زنان گفت: کمدین‌های زن باید خیلی زودتر از این‌ها در چنین فضایی حضور پیدا می‌کردند. این هنرمندان سال‌هاست که در حرفه خود تلاش کرده‌اند و شکرخدا حضورشان در برنامه «جوکر» هم طرفداران بسیاری دارد و با استقبال مخاطبان مواجه شده است.

این بازیگر درباره مقایسه کیفیت حضور کمدین‌های زن و مرد در «جوکر» تأکید کرد: طبیعتاً در مواردی دست آقایان برای برخی شوخی‌ها بازتر از خانم‌هاست اما اینکه خانم‌ها توانسته‌اند اینگونه مخاطبان را سرگرم کنند و بخندانند، واقعاً دستمریزاد دارد. هر ۲ قسمت پخش‌شده از «جوکر» خانم‌ها را دیده ام واقعاً همه‌شان عالی ظاهر شده‌اند.

نظام‌دوست افزود: «جوکر» به نظر من به‌خوبی طراحی و تولید شده است. من حتی معتقدم در فصل‌های بعد می‌توان به ترکیب خانم‌ها و آقایان در این فضا هم فکر کرد و «جوکر» با حضور مشترک کمدین‌های خانم و آقا، امکان تولید و پخش پیدا کند. مطمئن هم هستم که چنین برنامه‌ای تبدیل به یک اتفاق ویژه می‌شود.

وی افزود: ما هنرمندان سال‌هاست که در پروژه‌های مختلف در کنار یکدیگر فعالیت کرده‌ایم و شناخت خوبی از ظرفیت‌ها، شوخی‌ها و بازی‌های یکدیگر داریم و طبیعتاً می‌توانیم در چنین فضایی هم در کنار هم حضور داشته باشیم و مخاطبان را سرگرم کنیم. همین امروز هم در قالب برنامه‌های رئالیتی‌شو شاهد همین حضور مشترک هنرمندان خانم و آقا هستیم. هرچند فضای «جوکر» فضای تازه‌تری است اما می‌توان به اتفاقات متفاوت‌تر هم فکر کرد.

این بازیگر در بخش دیگر صحبت هایش عنوان کرد: به‌نظرم دوستان هنرمندم در «جوکر» نهایت تلاش خود را کرده‌اند که با حفظ تمام چارچوب‌ها، بهترین شوخی‌ها را داشته باشند. مگر هنرمندی می‌تواند با چارچوب‌هایی که تبدیل به قواعد و عرف پذیرفته‌شده در جامعه‌اش شده است، شوخی کند؟

این بازیگر کمدی در پایان درباره حضور خودش در فصل جدید این برنامه گفت: قطعاً اگر برای فصل‌های بعدی از من دعوت شود، آن را می‌پذیرم. اگر بتوانم باعث خنده مردم شوم، خودم لذت می‌برم.

منبع: خبرگزاری مهر

نوشته نعیمه نظام‌دوست: گفتند جایت در «جوکر» خالی است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصاویر حضور عموپورنگ در یک برنامه تلویزیونی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.