در خلاصه داستان «دلبری» آمده است: «امشب عروسی امیرحسینِِ ، دوتامون خوشحالیم… من نباید اون حرف ها رو می زدم. فقط بهم بگو چرا چهار بار چشمتُ باز و بسته کردی … منظور خاصی داشتی میثم؟»

هنگامه قاضیانی، آتیلا پسیانی، عباس غزالی، محمدرضا شیرخانلو، مهسا هاشمی و مهدی عطاران بازیگران «دلبری» هستند.

پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم «داکا» از ۲۳ دی ماه الی ۱ بهمن ماه در شهر داکا پایتخت کشور بنگلادش برگزار خواهد شد.

نوشته حضور فیلم سینمایی «دلبری» در جشنواره بین‌المللی فیلم «داکا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود : «زاپاس»  را از جمله فیلم‌هایی باید دانست که به سبب گونه و لحن و فضای داستان حال تماشاگر را خوب می‌کند دی وی دی فیلم سینمایی «زاپاس» شامل فیلم پشت صحنه و گالری عکس‌های صحنه و پشت صحنه می باشد که در شبکه نمایش خانگی توزیع می شود.

خندق آبادی در ادامه گفت: «دلبری» دومین ساخته سید جلال اشکذری می باشد که ملودرامی اجتماعی است و روایت تازه ای از دفاع مقدس را بیان می کند.

کانال رسمی موسسه هنرهای تصویری سوره در تلگرام از طریق آدرس: telegram.me/vacsoureh_com در دسترس است.

نوشته «زاپاس» و «دلبری» در شبکه نمایش خانگی سوره توزیع شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با اشاره به اینکه مضمون «حالت پرواز» از «دلبری» خیلی فاصله دارد، گفت: این سناریو به نسبت دیگر آثاری که مقابل دوربین برده‌ام، بیشتر مورد توجه مخاطب قرار خواهد گرفت، زیرا پر پرسوناژ است و جریان روایی آن خارج از تهران نقل می‌شود.

اشکذری در رابطه با زمان ساخت «حالت پرواز»، خاطرنشان ساخت: فعلا با چند تهیه‌کننده مشغول رایزنی برای ساخت این سناریو هستیم، پس از توافق با تهیه‌کننده سریعا برای پروانه ساخت آن اقدام خواهیم کرد، در مجموع زمانی را برای آغاز پیش‌تولید این اثر نمایشی نمی‌توانم عنوان کنم.

وی در خصوص دیگر فیلم خود «دلبری» که این روزها روی پرده سینماها قرار دارد، گفت: بعد از اکران این اثر در رابطه با اتفاق‌هایی که برای آن رخ داده، صحبت خواهم کرد. هنگامه قاضیانی، آتیلا پسیانی، عباس غزالی، محمدرضا شیرخانلو، مهسا هاشمی، مهدی عطاران در دلبری نقش‌آفرینی کردند.

در خلاصه داستان این اثر آمده است که طوبی: امشب عروسی امیرحسینِ، دوتامون خوشحالیم …من نباید اون حر‌ف‌ها رو می‌زدم، فقط بهم بگو چرا چهار بار چشمت و بازبسته کردی … منظور خاصی داشتی میثم ؟

تهیه‌کننده فیلم سینمایی «دلبری» سید محمود رضوی است که در حال حاضر سریال «پادری» را به کارگردانی محمد حسین لطیفی را روی آنتن شبکه اول سیما دارد. فیلم سینمایی «خیابان چهل و یکم» دیگر اثر سینمایی رضوی است که هنوز موفق به دریافت پروانه نمایش و اکران نشده است، شنیده‌های خبرنگار صبا حاکی از این است که بزودی رضوی به کارگردانی بهروز شعیبی سریالی را برای صداوسیما مقابل دوربین خواهد برد.

منبع: صبا

نوشته «حالت پرواز» پروژه جدید کارگردان «دلبری» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وحید جلیلی پیش از شروع نقد در واکنش به اظهارات فریدون جیرانی در ابتدای برنامه در خصوص موضع صداو سیما درباره برنامه سینمای جشنواره ای گفت: جالب است که ایشان حرف های خلاف واقع را به راحتی و با اعتماد به نفس کامل بیان کردند.

تلویزیون همیشه در موضع فیلم های ایران در جشنواره های جهانی بوده است. در شبکه ۴ مرد جشنواره پیمای سینمای ایران، شجاع نوری برنامه ای را مدیریت می کند که به همین مسایل می پردازد.

در تلویزیون ما تمام مدافعان سینمای جشنواره ای آمدند و ساعتها دفاعیه خود را بیان کردند. اتفاقا سینمای جشنواره ای بیشترین مدافعین را در بدنه دولتی و حاکمیتی داشته است. اگر دفاع حکومت و دولت را از آن بگیرید تمام آن فرو میریزد پس اینکه بگوییم در تلویزیون آزادی بیان نیست خلاف واقع است.

جریان ظاهر الصلاح سینما جنگ ما را به سمت تیپ برده است

جلیلی در ادامه در مورد فیلم گفت: قصه فرم و محتوا باهم نسبت دارند. برخی محتواها آنقدر در سینمای ایران به فیلم تبدیل شده اند که برای ساخت مجدد آن پشتوانه بزرگی وجود دارد. اما درباره مضامینی مثل فیلم «دلبری» باید بپذیریم کارگردان در عین ساخت فیلم در حال تجربه نیز هست. و پشتوانه فرمی و محتوای زیادی در سینما ندارد. لذا به نظرم باید به این جنس فیلم ها آوانس داد.

 ما امروز در سینمای جنگ خود جریانی داریم که بسیار ظاهرالصلاح هست و حمایت خوبی را هم می برد که جنگ ما را به سمت تیپ می برد. بجای آنکه تیپ را به شخصیت تبدیل کند، در تیپ می ماند تا ژست بگیرد و مخاطب جذب کند. اتفاقا «دلبری» یکی از ویژگی هایش این است که نشانه شناسی جنگ دفاع مقدس در آن مشهود است. نشان می دهد این جنگ با جنگ ویتنام و… متفاوت است.

 سینما امروز نه تنها رانت می گیرد، بلکه خود به دیگران رانت می دهد. امروز سینمای ایران به یک طبقه خاص اجتماعی رانت می دهد. طبقه مرفه و متوسط بالا. یعنی اقلیت ۲۰ درصدی امروز در سینمای ایران ۸۰ درصد سلایق و سبک زندگی خود را در سینما اختصاص می دهند. چیزی که در فیلم «دلبری» اتفاق می افتد این است که دغدغه ها و مسائل آن ۸۰ درصد را بیان می کند.

همین فیلمی که الان داریم با بضاعتی که داریم، فیلم خوبی است.

 فراستی نیز در ادامه گفت: در فیلم ما به شخصیت نمی رسیم. فیلمنامه ابتدا محتوا نیست، موضوعی است که باید به محتوا تبدیل شود. راه تبدیل به محتوا، هم رسیدن به فرم است. فیلم به شدت تلویزیونی اندیشیده شده است و جا داشت که در دکوپاژها و طراحی مکان دوربین و قاب ها تجدیدنظر شود.

فیلم با بازی خوب هنگامه قاضیانی جلو می رود اما حرکت و زاویه دوربین ها به شدت شلخته و بدون فکر است.

 افخمی نیز در مورد فیلم «دلبری» گفت: اگر شما جرات نمی کردی این فیلم را نمی نوشتید، و نمی ساختید و این تهیه کننده پای این کار نمی آمد، عمرا بعدها کسی سراغ ساخت چنین موضوعی نمی رفت.

نوشته جیرانی حرف‌های خلاف‌واقع را با اعتماد به نفس بیان می‌کند/ جریان ظاهرالصلاح سینمای جنگ را به سمت تیپ برده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین اشکذری و غرالی جمعه شب ساعت ۲۲:۴۰ میهمان برنامه باهمستان شبکه جام جم می شوند تا درباره تولید فیلم «دلبری»، ساخت آثار در حوزه دفاع مقدس، شرایط تولید فیلم هایی با این مضمون، بازیگری در اثار دفاع مقدس و …. صحبت کنند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: طوبی :امشب عروسی امیرحسینِ ، دوتامون خوشحالیم …من نبایداون حرف ها رو می زدم فقط بهم بگو چرا چهار بار چشمت و بازبسته کردی … منظور خاصی داشتی میثم ؟

هنگامه قاضیانی، آتیلا پسیانی، عباس غزالی، محمدرضا شیرخانلو، مهسا هاشمی، مهدی عطاران بازیگران «دلبری» هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از:نویسنده و کارگردان : سید جلال اشکذری تهیه کننده : سید محمود رضوی، مدیر تولید : مرتضی متولی، مدیر فیلمبرداری : فرشاد بشیرزاده، طراح صحنه و لباس : آبتین برقی، صدابردار صحنه : طاهر پیشوایی، طراح گریم : سعید ملکان، تدوین : حمیدرضا قربانی، صداگذاری و میکس : سید علیرضا علویان، موسیقی :فرید سعادتمند، مدیر تدارکات :محمد اسماعیل کلبی آبادی ، عکاس : محمد حسن ناحی، دستیار اول کارگردان و بزنامه ریز : بابک نبی زاده.

نوشته کارگردان و بازیگر «دلبری» میهمان نمایشگاه کتاب تهران می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آغاز اکران‌های جانبی فیلم سینمایی «دلبری» از ۲۰ اردیبهشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «دلبری» ساخته سیدجلال اشکذری با موضوع وفاداری و از خودگذشتگی با بازی هنگامه قاضیانی، عباس غزالی، آتیلا پسیانی، مهدی هاشمی و… روی پرده سینماها است . این فیلم توسط دفتر سیمای مهر پخش می شود و در سینماهای آزادی، ملت، کورش، بهمن، کیان، شاهد و شکوفه تهران به نمایش درآمده است.

فیلم سینمایی «رسوایی ۲» ساخته مسعود ده نمکی با موضوع اجتماعی با بازی محمدرضا شریفی نیا، سحر قریشی، مهران رجبی، رامین راستاد و… روی پرده سینماها است . اتفاقات «رسوایی۲» چند سال بعد از قصه «رسوایی» در یک شهر فرضی با داستانی تخیلی رخ می دهد.

فیلم هم اینک در سینماهای آزادی، راگا، ملت، چارسو، زندگی، کورش، کیان،ایرانیان، استقلال، ایران،بهمن و شکوفه به نمایش درآمده است.

فیلم سینمایی «مرگ ماهی» ساخته روح الله حجازی بر پرده سینماها است در خلاصه داستان فیلم آمده است: همیشه فکر می‌کردم ماهی‌ها موقع مردن، وقتی لب می‌زنن، یه چیزی می‌خوان بگن که من اونو نمی‌شنوم…

 این فیلم با بازی نیکی کریمی، علی مصفا، طناز طباطبایی، بابک حمیدیان، مهناز افشار، پانته‌آ بهرام، ریما رامین‌فر، بابک کریمی، بهرنگ علوی و… روی پرده سینماها است.

مرگ ماهی در سینماهای آزادی، ملت، چارسو، زندگی، کورش، کیان، اریکه ایرانیان، ایران، آستارا، ماندانا به نمایش درآمده است.

فیلم سینمایی «یک دزدی عاشقانه» ساخته شهاب رضویان با موضوع اجتماعی و طنز موقعیت ساخته شده است. دراین فیلم فرهاد آئیش و مهدی هاشمی به ایفای نقش می پردازند.

این فیلم در سینماهای آزادی، راگا، ملت، چارسو، زندگی، کورش،کیان، اریکه اریرانیان، ایران،شکوفه، فلسطین، قدس، موزه سینما، ماندانا به نمایش درآمده است.

فیلم سینمایی «اژدها وارد می شود» و «خنده های آتوسا» از هفته گذشته اکران شده است و فیلم «اژدها وارد می شود» در سینماهای آزادی، ملت، سپیده،چارسو، زندگی، کورش، اریکه ایرانیان،پارس تهران، پردیس تماشا، تیراژه ۲، سمرقند، شکوفه، فرهنگ ، موزه سینما، هویزه مشهد، کاپری گرگان، ماندانا، سینما پروفسور حسابی تفرش ، سینما شهر گناباد به نمایش درآمده است.

فیلم سینمایی «خنده های آتوسا» در سینماهای  آزادی، ملت، چارسو، زندگی، کورش، کیان،اریکه ایرانیان، هویزه مشهد، کاپری گرگان به نمایش درآمده است.

منبع: فارس

نوشته فیلم‌های اکران دوم نوروزی را در کدام سینماها ببینیم؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

یا عزیز

از توهم تا واقعیت «دلبری»

خبردار شدم که یادداشتی در رسانه های مکتوب منتشر شده است با این عنوان ( اگر ثابت نکنید که «دلبری» کپی نمایش توهم نیست جلوی اکران این فیلم را می گیرم.)

خانم شاهسون شما در یادداشتی با تیتر بالا مدعی شده اید، فیلم سینمایی «دلبری» کپی نمایش شما است و چون بنده به عنوان کارگردان دلبری در یکی از مصاحبه های خود مطرح کرده ام ایده فیلم «دلبری» از فیلم کوتاهی است که در سال ۱۳۸۴ ساخته ام. حالا اگر این فیلم کوتاه واقعیت نداشته باشد شما مطمئن هستید که بنده ازنمایش شما کپی کرده ام و به دلیل اینکه نمایش توهم را در سال ۱۳۸۹ اجرا کرده اید یعنی پنج سال زودتراز فیلم سینمایی «دلبری» مدعی هستید که از اکران آن جلوگیری می کنید. مگر این که ساخت فیلم کوتاه سال ۱۳۸۴ بنده واقعیت داشته باشد که در این صورت شما از بنده عذر خواهی می کنید … بعد از خواندن این جمله یاد حاشیه هایی که تو این چند روز برای فیلم «دلبری» ایجاد شده افتادم که به هرحال تو ایام جشنواره برای هر فیلمی طبیعی و یا گاه غیر طبیعی است.

یک سوالی که برای من و شاید خواننده پیش می آید این است که اگر این مشکل به دیدن این فیلم کوتاه حل و فصل می شود چرا شما راه ساده، راحت تر و منطقی تر را که پیش رو داشتید انتخاب نکردید و به کارگردان و یا تهیه کننده فیلم «دلبری» اطلاع می دادین و آنها برای رفع این شائبه این فیلم کوتاه رو به شما ارائه می دادند. اما نمی دانم به چه دلیل یادداشت رسانه ای منتشر کردید و حالا تهمت شما بدون هیچ پشتوانه ای فضای گفتمان ساده ای را پیچیده تر کرداست.

بنده برای روشن شدن موضوع نکاتی رو در چند خط بیان می کنم:

چند سال پیش فیلم مستند زیبا و تاثیر گذاری رو به نام «نفس های ماندگار» ساخته ابراهیم اصغر زاده دیدم و بعد از آن دغدغه فیلمی با این فضا به ذهنم رسید و فیلم «نفس های سرخ» را با تاثیر از آن فیلم مستند در سال ۱۳۸۴ در حد توان و پول تو جیبم ساختم.

شباهت هایی که فیلم «نفس های سرخ» با فیلم «دلبری» دارد در چند مورد است :

۱- تک لوکیشن بودن ۲- شخصیت محوری جانباز روی تخت گوشه اتاق خانه ۳- شهادت جانباز ۴-دیالوگ نداشتن جانباز ۵- پلان پی یو وی جانباز با کمی تفاوت که کارکرد تصویری دارد و … که البته ایده فیلم سینمایی «دلبری» بعد از تحقیق میدانی، مطالعه و رجوع به پنج جلد کتاب های «اینک شوکران»، نوشته شد که در تیتراژ آخر فیلم به آن اشاره شده است.

فکر کنم این چند مورد شباهت کفایت کند برای شباهت ایده اولیه فیلم سینمایی «دلبری» با فیلم کوتاه بنده در چند سال قبل ( این فیلم پیوست این یادداشت برای تهیه کننده محترم فیلم ارسال می شود در صورت لزوم و صلاح دید ایشان ارائه می شود).

خانم شاهسون در یادداشت شما اشاره شده که نمایش توهم شما در سال ۱۳۸۹ فقط در جشنواره تاتر فجر اجرا شده و بعد از آن توقیف شده است. و حالا نکته ای است که چگونه بنده ای که تا به حال در جشنواره تاتر فجر تاتری ندیده ام،از این تاتر کپی برداری کردم.

در یادداشت شما دنبال شباهت های نمایش ندیده تان با فیلم «دلبری» بودم که به دو مورد برخورد کردم ، یکی از شباهت های اشاره شده شما این بود که نمایش توهم مونولگ یک نفره است و من به تقلید از تاتر ندیده شما مونولگ زیاد در فیلم دارم.

در حالی که شما اگر دقت کنید فیلم «دلبری» شش شخصیت دارد. هرچند که بالای ۶۰ درصد فیلم مونولگ یکی از شخصیت ها ست ، من این نکته را به عرضتان می رسانم که اگر در فیلم «دلبری» مونولگ زیادی است شاید بتوان در فیلم های بیشماری در تاریخ سینما رجوع کرد که مونولگ های زیادی دارند و این شباهت غیر طبیعی نیست.

و نکته دیگر اینکه شما نوشته اید که بنده یک کار مهم انجام داده ام که تمام ممیزی هایی که شامل نمایش توهم می شده را حذف کرده ام و با ربط دادن این قصه به یک اثر دفاع مقدسی توانسته ام پروانه ساخت بگیرم و…

به شما عرض می کنم بنده نزدیک به سی فیلم کوتاه ، مستند ، تله و سینمایی که در این چهارده سال ساخته ام که تقریبا ۷۰ درصد آن مستقیم مرتبط با فضای دفاع مقدس بوده است که آخرین آنها فیلم های سینمایی «خانه ای کنار ابرها» و «دلبری»است. این جملات را نوشتم که توهم اینکه من برای کپی از تاتر ندیده شما و برای پشت سر گذاشتن ممیزی ، ژانر دفاع مقدس را انتخاب کرده ام از ذهن شما پاک شود و برای اولین بار است که می شنوم یک نفر برای فرار از ممیزی ژانر دفاع مقدس را انتخاب می کند.

و این را به شما عرض می کنم اگر فیلم «دلبری» کپی انجام داده است کپی ناقصی از زندگی مردی ایست که در شهر نویسنده این فیلم (یزد) معروف است به دایی قاسم. او بر اثر جابه جایی ترکش قطع نخاع شد و تقریبا یک سال و نیم فقط پلک هایش باز و بسته می شد و چند ماه بعد از ساخت این فیلم شهید شد و دقیقا شخصیت میثم فیلم «دلبری» تمام این خصوصیات ظاهری را دارد.

گزارش محمدکاظم دهقانی اشکذری دوست صمیمی بنده قبل از شهادت دایی قاسم از بخش خبری شبکه سه پخش شده است ضمیمه این یاداشت برای تهیه کننده محترم ارسال می شود و شاید دیدن این سه دقیقه گزارش برای شما رفع همه شبهات بشود.

بعد از خواندن یادداشت شما یاد جمله یکی از منتقدین می افتم که می گفت فیلم «دلبری» با تم وفا ساخته شده است و مقابل تمی است که مدتی هست در سینما به راه افتاده و آن تم خیانت است. شاید این موضوع برای فیلم حاشیه ساز شود و نمونه کوچک این حاشیه که لمس کردم،این بود که چند خبرنگار و منتقد که فیلم را دوست داشتند و قبل از جشنواره فیلم را دیده بودند و قرار بود در ایام جشنواره مطلبی در باب این فیلم بنویسند، در ایام جشنواره یک کلام هم ننوشتند و حتی یکی از منتقدین در پیامی که برای من فرستاد اذعان کرد که موج منفی که در ایام جشنواره ایجاد کرده اند تاثیر زیادی روی فضای رسانه ای و بعضی منتقدین دارد و حالا حاشیه ای دیگر.

فیلم سینمایی «دلبری» دو اتفاق عجیب برای تجربه کاری من رقم زد تجربه اول اینکه این فیلم برای عده ای فیلم بسیار خوب و دلچسبی بود و برای عده ای فیلم بسیار بد.

برای عده ای تحمل دیدن فیلم بعد از بیست دقیقه سخت است و برای عده ای به گواه تماشگران متعدد نیمه دوم فیلم را تا آخر گریه کردند.

این شرایط برای من بعد از ساخت چندین فیلم کوتاه و بلند برای اولین بار است که اتفاق می افتد. با تناقض عجیبی روبرو هستم که فضای نظرات درباره فیلم صفر یا صد شده است. هیچ وقت یادم نمی رود بعد از یکی از اکران ها ی جشنواره در شلوغی بعد از اکران و مصاحبه و خوش و بش با مهمان های فیلم خانمی با ظاهری متفاوت از من تشکر گرمی برای ساخت این فیلم کرد. با صداقتی تمام گفت دقایق زیادی از فیلم بغضم می خواست بترکد و جلوی گریه خود را می گرفتم که آرایشم خراب نشود …

و حالا دومین اتفاق عجیب این فیلم شمایید که فضای نمایشتان با توجه به یادداشت تان، هیچ ربطی به فضای دفاع مقدس ندارد. و چند سال است توقیف شده است. و حالا ادعا دارید فیلم «دلبری» به قول خودتان کپی ماهرانه از آن نمایش توهم است …

البته اگر کمی بدون توهم و با دید کارشناسانه به فیلم نگاه می کردید می فهمید وقتی نویسنده شخصیت اول فیلمش را که یک جانباز قطع نخاعی است و حرکت و تکلم ندارد را انتخاب کرده تک لوکیشن بودن و مونولگ بودن فیلم بر مبنای این شخصیت منطقی به نظر می رسد.

در پایان یادآوری می کنم پیگیر حقوقی تهمتی که در یادداشت تان زدید، هستم هرچند می توانستید بدون حاشیه سازی به حقیقت برسید.

سوم اسفند ۱۳۹۴ سیدجلال اشکذری.

نوشته پاسخ کارگردان «دلبری» به ادعای کپی برداری این فیلم از یک نمایش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته کارگردان «دلبری»: مخاطب باید شخصیت اصلی «دلبری» را برای خود بازتعریف کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گذشته از عملکرد غیرمنطقی و تا حدودی مغرضانه هیئت داوران این دوره، در نادیده گرفتن معنادار برخی از مهمترین فیلم‌های جشنواره امسال که موجب تعجب طیف‌های مختلف سینما شد، این جشنواره نقاط عجیب دیگری نیز داشت که مرتبط با موضوعات مورد توجه فیلمسازان برای تولید آثارشان بود. در این گزارش نگاهی تحلیلی به موضوعات و محتوای آثار حاضر در جشنواره سی‌‎و‌چهارم فجر داریم تا ببینیم سینمای ایران در سال جدید خود می‌خواهد با چه موضوعاتی به استقبال مخاطبانش برود.

غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران  

رویکرد غالب در آثار جشنواره امسال، توجه به مسائل اجتماعی بود. رویکردی که در چند سال گذشته تبدیل به مهمترین و اصلی‌ترین دغدغه فیلمسازان شده است و بیشتر آثار تولید شده در سینمای ایران را به سمت نقد درست و نادرست مسائل و معضلات اجتماعی سوق داده است.

برای مثال بیش از نیمی از ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال رویکردی اجتماعی داشتند. آثاری چون «آبنبات چوبی» به کارگردانی حسین فرحبخش، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به کارگردانی فرزاد موتمن، «بارکد» به کارگردانی مصطفی کیایی، «خشم و هیاهو» به کارگردانی هومن سیدی، «لانتوری» به کارگردانی رضا درمیشیان، «مالاریا» به کارگردانی پرویز شهبازی، «هفت ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی، «پل خواب» به کارگردانی اکتای براهنی، «ابد و یک روز» به کارگردانی سعید روستایی، «خماری» به کارگردانی داریوش غذبانی، «لاک قرمز» به کارگردانی سیدجمال سیدحاتمی و «متولد ۶۵» به کارگردانی مجید توکلی بخشی از این آثار هستند.

نکته جالب توجه در ارتباط با بیشتر این آثار پرداختن به سه مشکل اصلی اعتیاد، خیانت و مشکلات زندگی زناشویی و همچنین مشکلات جوانان در آن‌ها است که البته ذکر این مشکلات در آثاری که به آن اشاره کردیم، بیشتر از جهت طرح موضوع بوده است و متاسفانه پس از طرح مشکل، راهکاری از سوی فیلمسازان و تولیدکنندگان آثار برای حل این مشکلات مطرح نشده است که این باعث کاهش اثرگذاری این نگاه نقادانه بر مخاطب عادی و خاص این آثار می‌شود.

سیگار و اعتیاد، پای ثابت فیلم‌ها  

اگر به عنوان یک مخاطب هر ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال را دیده باشید و بخواهید یک نقطه اشتراک در بین این آثار پیدا کنید، بدون شک اولین موضوعی که به آن فکر خواهید کرد، نمایش بیش از اندازه مصرف سیگار یا مواد مخدر در ۹۰ درصد این آثار است. اتفاقی که کثرت آن باعث شده بود تا حبیب ایل‌بیگی معاون آثار و ارزشیابی سازمان سینمایی از «سیگار» به عنوان مهمترین ممیزی فیلم‌های جشنواره امسال یاد کند.

فیلم‌های «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «خشم و هیاهو»، «هفت ماهگی»، «نقطه کور»، «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «آخرین‌بار کی سحر را دیدی؟»، «قیچی»، «چهارشنبه»، «تمرین برای اجرا»، «بارکد»، «آبنبات چوبی»، «سینما نیمکت»، «دختر»، «خماری»، «مالاریا»، «ممیرو»، «پل خواب»، «برادرم خسرو»، «اژدها وارد می‌شود»، «سگ و دیوانه‌ عاشق»، «لاک قرمز»، «گیتا»،  «اینجا کسی نمی‌میرد» و «به دنیا آمدن» از جمله این فیلم‌هایی بودند که یا در آن‌ها صحنه‌هایی از مصرف سیگار وجود داشت و یا نمایش صحنه‌های استعمال موادمخدر؛ که البته در این میان سهم برخی از فیلم‌ها از جمله «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «پل خواب» و «برادرم خسرو»، در نمایش افراط‌گونه این موضوع بیش از دیگران بود.

مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران! 

فیلم‌های ماندگار زیادی در تاریخ سینمای ایران وجود دارند که پس از گذشت سال‌ها هنوز هم مردم از آن‌ها به نیکی یاد می‌کنند. فیلم‌هایی که بعضی تلخ و بعضی شیرین هستند، اما در نهایت آن‌قدر خوب بوده‌اند، که بتوانند جایی برای زنده ماندن و ادامه حیات در گوشه ذهن مخاطب خود به دست آورند.

اما به نظر می‌رسد فیلمسازان ایرانی از سال گذشته تا کنون به این نتیجه رسیده‌اند که فقط فیلم‌های تلخ هستند که قدرت جذب مخاطب را در خود دارند، به همین خاطر علاوه بر نمایش تمام معضلات اجتماعی از خیانت و اعتیاد گرفته تا بیکاری و فقر، حالا مرگ و خودکشی را نیز به لیست بلندبالای علاقه‌مندی‌های تلخ خود برای نمایش در آثار سینمایی افزوده‌اند.

به همین خاطر است که در فیلم‌هایی چون «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «قیچی»، «هفت ماهگی»، «نیم ر‌خ‌ها»، «آبنبات چوبی»، «ممیرو»، «پل خواب»، «عادت نمی‌کنیم» و «گاهی» یا در انتهای داستان یکی از شخصیت‌های اصلی میمرد یا کشته می‌شود و یا همانند آثاری چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «گیتا» و «لاک قرمز» داستان براساس مرگ یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم پیش می‌رود. البته شاهکار این بخش، «مالاریا» پرویز شهبازی است که با خودکشی هر دو شخصیت اصلی فیلم به پایان می‌رسد! تا باز هم اثبات شود که مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران هستند و از این به بعد باید قبل از تماشای هر فیلم ایرانی خود را آماده مردن یکی از شخصیت‌های آن کنیم!

خیانت و مشکلات خانوادگی، همچنان پر طرفدار 

خیانت در زندگی زناشویی یکی از موضوعاتی است که سینماگران ایرانی همواره به آن علاقمند بوده‌اند. این دیدگاه در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و پس از تولید فیلم‌هایی چون «آبنبات چوبی»، «خشم و هیاهو»، «عادت نمی‌کنیم»، «نقطه کور» و «هفت ماهگی» که همه پیرامون همین موضوع بودند، یک بار دیگر به اثبات رسید.

البته علاوه بر موضوع خیانت، در جشنواره امسال برخی دیگر از مشکلات خانوادگی همچون رابطه فرزندان با والدین و یا رابطه زن و مرد در خانواده و فرزندآوری نیز مورد توجه فیلمسازان نسل قدیم و جدید سینما قرار گرفته بود. فیلم‌هایی چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «دختر»، «به دنیا آمدن»، «کفشهایم کو؟»، «مالاریا»، «وارونگی»، «ابد و یک روز»، «برادرم خسرو»، «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم»، «گیتا» و «نیم رخ‌ها» از جمله این آثار به شمار می‌روند.

در کنار این مسائل، یک نکته قابل تامل دیگر نیز در فیلم‌های جشنواره امسال وجود داشت که مربوط به عدم نمایش خانواده‌هایی سالم در غالب آثار این دوره بود. درواقع به جز دو فیلم «دلبری» و «بادیگارد» همه خانواده‌هایی که در آثار جشنواره امسال نشان داده شدند ، به شدت درگیر مسائل و مشکلات درونی بودند و موضوعاتی همچون احترام و اعتماد اعضای خانواده به یکدیگر در آن‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفته بود که فیلم‌هایی چون «ابد و یک روز»، «آبنبات چوبی»، «مالاریا»، «نقطه کور» و «وارونگی» از آشکارترین نمونه‌های آن به شمار می‌روند.

آخرین بار کی «امید» رو دیدی؟!   

جشنواره امسال یک ویژگی قابل تامل دیگر نیز داشت. در حالی که موضوع سینمای امید یکی از مباحث و شعارهای مورد توجه سازمان سینمایی از ابتدای کار دولت یازدهم بوده است، اما هر سالی که از عمر این دولت می‌گذرد، نقش و حضور آثاری که بر مبنای ترویج امید و روحیه ایدوارانه در میان مردم باشد، کمرنگ‌تر می‌شود.

اما اوج این ناهماهنگی در سیاست‌گذاری مدیران سینمایی با تولیدات سینما را می‌توان در جشنواره امسال مشاهده کرد. جایی که در آن فیلم‌هایی چون «مالاریا»، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «عادت نمی‌کنیم»، «نیمه شب اتفاق افتاد»، «چهارشنبه» و «یک شهروند کاملا معمولی» تولید می‌شود. فیلم‌هایی که در تضاد آشکار با معنا و مفهوم سینمای امید قرار دارند و هیچ اثری از شاخصه‌های مورد نظر در این سینما در آن‌ها دیده نمی‌شود.

سهم اندک فیلم‌های سیاسی و اکشن 

علاقه سینماگران ایرانی به موضوعات اجتماعی باعث شده تا بسیاری از ژانرهای دیگر سینما مورد بی‌توجهی قرار گیرد. ژانرهایی که از ظرفیت‌های بالایی برای جذب مخاطب برخوردارند. به همین خاطر است که سهم جشنواره سی‌و‌چهارم فجر از ژانرهای پرهیجان و جذاب سیاسی و اکشن تنها سه اثر است که البته به جز یک مورد، بقیه این آثار مورد بی‌توجهی معنادار هیئت داوران این جشنواره قرار گرفت. «بادیگارد»، «سیانور»، «امکان مینا» و «جشن تولد» چهار اثری هستند که در این دسته بندی قرار می‌گیرند و تعداد اندک این آثار خود نشان‌دهنده ضعف سینمای ایران در زمینه تولید آثار سیاسی و اکشن است.

سینمای دفاع مقدس، هر سال کمرنگ‌تر از پارسال

در طول سی‌و‌چهار دوره اخیر جشنواره فیلم فجر، سینمای دفاع مقدس همیشه پای ثابت جشنواره بوده است. البته در هر دوره نقش این سینما کمرنگ‌تر شده است تا جایی که در جشنواره امسال فقط دو فیلم «ایستاده در غبار» و «دلبری» در این ژانر حضور داشتند. یعنی از میان ۴۴ فیلم این دوره جشنواره، سهم سینمای دفاع مقدس فقط ۲ اثر بوده است که این به معنای آن است که سهم این ژانر مهم فقط ۵ درصد از کل آثار جشنواره بوده است!

کمدی، پَر!  

جشنواره امسال یکی از معدود دوره‌هایی بود که تقریبا هیچ فیلمی در ژانر کمدی نتوانسته بود، در آن حضور پیدا کند. هر چند که عده‌ای دو فیلم «بارکد» و «زاپاس» را در دسته‌بندی فیلم‌های کمدی جای دادند ولی اگر به نوع نگاه فیلمساز در ساخت این آثار توجه کنیم، متوجه می‌شویم که رویکرد اصلی این آثار کمدی نبوده است. در واقع «بارکد» که یک فیلم اجتماعی محسوب می‌شود که در گاهی از اوقات سعی کرده بود به واسطه تکه‌پرانی‌هایی یکی از شخصیت‌های فیلم، فضای فیلم را شاد کند و «زاپاس» هم یک فیلم خانوادگی با رگه‌هایی از طنز بود که نمی‌شد آن را جز آثار کمدی به شمار آورد. با این حساب سهم یکی دیگر از ژانرهای پرمخاطب سینما، در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر به صفر رسیده بود و این نیز نشانه بی‌توجهی به یکی از محبوب‌ترین ژانرهای سینما، در اثاری است که می‌خواهند سبد اکران سینمای ایران را در سال جاری پُر کنند.

همین تحلیل مختصر بر آثار نمایش داده شده در ویترین امسال سینمای ایران کافیست تا دریابیم که یکی از مهمترین عوامل کمرنگ شدن ارتباط مخاطبان با سینما، نبود تنوع موضوعی در میان آثار تولید شده است. مخاطبی که چند سال است در حصار فیلم‌های تلخ اجتماعی محبوس شده است و حق انتخاب دیگری ندارد چرا که اکثر فیلمسازان ما، فیلم را برای خودشان تولید می‌کنند و نه برای مردم؛ که اگر غیر از این بود، حداقل به مخاطب خود این شانس را می‌دانند که از میان آثار پلیسی، اکشن، کمدی، سیاسی، خانوادگی، دفاع مقدس و اجتماعی هربار به سراغ یک اثر با حال و هوایی متفاوت برود؛ نه اینکه از سینما و فیلمسازی تنها به نمایش دادن بدبختی و فلاکت و مشکلات اکتفا کنند.

البته جشنواره امسال با وجود همه نقاط ضعفی که در حوزه تشخیص نیازهای ضروری حال حاضر جامعه از سوی فیلمسازان داشت، پذیرای چند اثر ارزشمند که مطابق با شرایط فعلی نیز باشد، بود. فیلم‌هایی چون «بادیگارد» و «ایستاده در غبار» که به ترسیم شمایل یک قهرمان واقعی و قابل الگوگرفتن برای جوانان پرداختند و یا «سیانور» بهروز شعیبی که به سراغ بررسی برخی از اندیشه‌ها و فعالیت‌های یکی از موثرترین گروه‌های سیاسی سال‌های نه چندان کشورمان رفته است، از جمله نقاط امیدواری جشنواره امسال بودند که حضورشان در میان انبوهی از آثار بی‌ارزش و سطحی را می‌توان به عنوان بارقه‌ای از امید برای بهبود اوضاع سینمای ایران به حساب آورد.

نوشته نگاهی به مهمترین موضوعات آثار حاضر در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر/ غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران/ اعتیاد، خیانت و مرگ محبوب‌ترین سوژه‌ها/ بی‌اهمیتی سلیقه مخاطبان برای فیلمسازان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدا درباره فیلم اولتان «خانه‌ای کنار ابرها» صحبت کنید و بفرمایید چطور شد که توانستید اولین بار این فیلم بلند را بسازید؟ از بدنه سینما کسی حمایت کرد یا اینکه خودتان با امکانات خودتان ساختید؟
فیلمنامه آن را نوشته بودم و یک سالی از نوشتن آن گذشته بود. به چند تهیه‌کننده سینما که می‌شناختم دادم ولی به دلایلی معطل شدم. تا اینکه به این نتیجه رسیدیم که خودمان این کا را به صورت یک مجموعه انجام دهیم. بعضی از دوستان دور هم جمع شدند و فیلمنامه را خواندند در نتیجه کار شکل گرفت.

هزینه ساخت را خودتان پرداختید؟
بله خودمان پرداخت کردیم. بعضی از دوستان که هشت نفر شدند و وام گرفتند. یا اینکه قرض کردند که در نتیجه شروع به کار کردیم. ما به تهران آمدیم و با یک تهیه‌کننده صحبت کردیم. شروع رسمی کار از طریق همان مجموعه فرهنگی بود.

با توجه به اینکه خودتان در فیلم اول مشکلاتی را تحمل کردید، نظر شما درباره ورود فیلمسازان اول با سینما چیست و اینکه فکر می‌کنید فیلمسازان جوان با چه مشکلاتی رو‌به‌رو هستند؟
حوزه فیلمسازی دارای محدودیت‌هایی است. اگر بخواهیم حساب کنیم در سال حدود ۷۰ فیلم بیشتر ساخته نمی‌شود و گاهی به اکران هم نمی‌رسند یا مشکلات دیگر که بر سر راه فیلمسازان وجود دارد. بسیاری از مجموعه‌ها می‌خواهند از پیشکسوتان یا کسانی که در فیلم‌های قبلی خود موفق شد‌ه‌اند استفاده کنند. ریسک نمی‌کنند. بسیاری دوست دارند با کسانی کار کنند که امتحان خودشان را پس داده‌اند. ورود به عرصه فیلمسازی خیلی سخت است.
شاید اگر خودم با این شروع کار نکرده بودم هنوز باید به این فکر می‌کردم که یکی فیلمنامه من را بخواند! در نتیجه فیلم دوم من هم ساخته نمی‌شد.
فکر می‌کنم در مرحله اول برای ورود به این عرصه باید فیلمنامه خوبی داشته باشند. پیدا کردن سرمایه‌گذار مرحله بعدی است. همچنین بسیاری از نهادها باید حمایت کنند. بعد از اینکه فیلم من ساخته شد مثلاً سازمان اوج حمایت کرد در صورتی که قبل از آن اصلاً توجهی نمی‌کرد. البته شاید ما هم باید به آنها حق بدهیم.
الان ارشاد شرایط جدیدی برای کارهای اول دارد، در ابتدا با تهیه‌کننده اول نمی‌توانید کار کنید و بعد از آن باید مشخص کنید که آیا صلاحیت برای ساخت فیلم را دارید یا ندارید، به نظر شما این شرایط درست است؟
به این موضوع می‌توانیم از دو جنبه نگاه کنیم. جنبه اول چون یک فضای جدی است و حواشی دارد مجبورند شرایط خاصی برای ورود بگذارند. ناخودآگاه فضای رقابتی شروع می‌شود که آثار خوب و بد دارد. به نظر من کار بدی نیست.
من خودم قبل از اینکه فیلم اولم را بسازم چند تله فیلم کار کرده بودم یعنی اینکه به سمتی رفته بودم که فیلم کوتاه کار کردم و بعد از آن به این نتیجه رسیدم که می‌توانم فیلم بلند بسازم. من می‌دانستم کسی برای من سرمایه‌گذاری نمی‌کند و متوجه شدم که کسی حاضر نیست این فیلمنامه را اجرایی کند.

یعنی فیلمسازی ما مانند قیف برعکس است اول آن سخت است و بعد راحت‌تر کار می‌کنند. نظرتان چیست؟
بله درست است بعد از ورود راحت‌تر کار می‌کنند ولی تا به حال هم بوده‌اند کسانی که فیلم اول را ساخته‌اند ولی نتوانستند فیلم دوم را بسازند.

شما چه کاری انجام دادید که به سرنوشت آنها دچار نشوید؟
سعی می‌کنم فیلمنامه تولیدی بنویسم. مثلاً اگر من یک فیلمنامه بنویسم که سه میلیارد هزینه دارد این موضوع برای تهیه‌کننده سخت است چون باید ریسک کند و حق دارد زیرا به راحتی نمی‌توانند ریسک کنند. من سعی کردم کاری کنم که بتوانم فیلم دوم خودم را بسازم. در فیلم دوم سوژه‌ای را در نظر گرفتم تا بتوان با هزینه کم و از طریق اسپانسر این فیلم را ساخت. هوشمندی‌هایی را درباره فیلم دوم انجام دادم. این کار یک نوع بالانس شرایط است.

اگر فیلمی را تولید کنید فکر می‌کنید برای اکران با چه مشکلاتی مواجه می‌شوید؟
وقتی با تهیه‌کننده کاربلد و حرفه‌ای کار کنیم و یک تعامل دو طرفه اتفاق بیفتد مشکلات حل می‌شود. تهیه‌کننده تجربه دارد و موضوع اکران تا حدودی حل می‌شود. به نظر من حضور تهیه‌کننده حرفه‌ای بسیاری از مشکلات را برطرف می‌کند.
در فیلم اولم ما شرایط خاصی داشتیم زیرا تهیه‌کننده‌ای که در زمینه اکران کار کرده باشد را نداشتیم. ما هفته اول حتی نمی‌دانستیم کف فروش به چه معنایی است. در نهایت از اکران راضی نبودم. به نظر من اصلاً فروش خوبی نداشتیم. در شهرستان‌ها فروشمان بهتر بود. کسانی که فیلم را می‌دیدند از کار راضی بودند ولی از فروش آن اصلاً راضی نبودم.

مواجه شدن فیلمساز اول با جشنواره را چطور ارزیابی می‌کنید؟
فضای جشنواره یک فضای خاص است. عوامل سینما به جشنواره توجه می‌کنند زیرا جشنواره برای همه مهم است. تماشاگر حرفه‌ای می‌آید در نتیجه هنرمند هم دوست دارد کارش جایی ارائه شود که دیده شود. فکر می‌کنم جشنواره محفل خوبی برای دیده شدن است.

از دیده شدن فیلمتان در جشنواره راضی بودید؟
بله بازخورد خوبی داشت ولی ما نتوانستیم این برخورد را به سمتی که مد نظرمان بود هدایت کنیم. نتوانستیم فضای خوب جشنواره را به تبلیغات برسانیم.
بعد از آن شما سریال «حانیه» را کار کردید، کمی درباره آن صحبت کنید.
این سریال مانند فنری بود که چند سال جمع شده بود. من فیلمنامه‌ای که ارائه دادم همه چیز آن مشخص بود. و دوستان تلویزیون هم خواندند و قبول کردند. خدا راشکر هم شبکه از فیلم راضی بود، عوامل و مخاطبین هم از کار راضی بودند. بازخورد مخاطبان هم خوب بود. راضی‌کننده بود.

درباره فیلم بعدی «دلبری» صحبت کنید. پیش‌بینی شما از میزان استقبال در جشنواره چطور است؟
نمی‌توانیم قبل از دیده شدن نظر بدهیم. این فیلم یک فضای اجتماعی دارد و به تبعات جنگ می‌پردازد و در زمان حال هم روایت می‌شود.

با توجه به اینکه با یک تهیه‌کننده حرفه‌ای هم کار کردید تجربه شما از ساخت این فیلم چطور بود؟
تجربه خوبی بود. فضا کاملاً حرفه‌ای بود. تهیه‌کننده و عوامل خوبی داشتیم. تعامل خوبی داشتیم و راحت حرف هم را می‌فهمیدیم. گاهی با تهیه‌کننده‌ای که تجربه و مهارت خوبی نداشته باشد دچار مشکلات زیادی می‌شویم. من در این کار با تهیه‌کننده راحت بودم و تعامل خوبی میان ما شکل گرفته بود.

درباره فیلمتان نظر هیئت انتخاب را خودتان جویا شدید؟
من از چند نفر که پرسیدم راضی بودند. من با روزنامه‌ای مصاحبه داشتم که بعد از اتمام کسی که مصاحبه کرده بود از هیئت انتخاب پرسیده بود که از چه کارهای راضی هستید که گفته بودند یکی از کارها فیلم «دلبری» است ولی خودم اصلاً با اعضای هیئت انتخاب صحبت نکرده‌ام.

درباره جشنواره عمار صحبت کنید، آن جا هم حضور داشتید و برنده شدید، این جشنواره را چطور می‌بینید؟
به نظر من جشنواره عمار از زمانی که شروع به کار کرد رو به رشد است و راه خوبی را در پیش گرفته است. این جشنواره با جشنواره‌های دیگر تفاوت دارد که این متفاوت بودن راه خوبی است. به نظر من به این جشنواره نیاز داشتیم زیرا جای خالی آن کاملاً مشهود بود.

چه نقدی به این جشنواره دارید؟
وقتی یک جشنواره هنوز پنج سال است که برگزار می‌شود نمی‌توانیم با نگاه نقد به آن نگاه کنیم. تا به حال به این موضوع فکر نکرده‌ام.

اگر فیلمتان در جشنواره پذیرفته نمی‌شد سعی می‌کردید با دبیر صحبت کنید و تلاش می‌کردید که این فیلم پذیرفته شود؟
من اگر بلد بودم این کار را انجام می‌دادم ولی من این کارها را بلد نیستم. اگر فیلمی به جشنواره نرود دلیل بر بد بودن آن فیلم نیست. چون ناخودآگاه همه وقتی کار می‌کنند با نگاه خودشان فکر می‌کنند فیلم خوبی ساختند و زمانی که انتخاب نمی‌شود ناراحتی‌هایی به وجود می‌آید. شاید اگر من بودم درخواست می‌کردم که فیلم من را یک بار دیگر ببینند. این طبیعی است. من زمانی که فیلم می‌سازم تمام توانم را صرف ساخت فیلم کنم اما عموماً روحیه این را ندارم که به دنبال کارهای حاشیه‌ای بروم.

بعضی‌ها فکر می‌کنند اگر فیلمشان در جشنواره قبول نشود حتماً کارشان خوب نبوده است، شما با این دیدگاه موافق هستید؟
الان به این شکل نیست. البته برای کارگردان‌ها جشنواره مهم است و این یک سری تبعات دارد بعضی‌ها سرخورده و افسرده می‌شوند و فکر می‌کنند به آخر خط رسیده‌اند.
البته این موضوع بیشتر به ضرر کسانی می‌شود که فیلم را فقط به صرف جشنواره بسازند. اگر فقط به نیت جشنواره فیلم بسازیم اگر قبول نشود برایش بد می‌شود چون نمی‌تواند آن را برای دید عموم به نمایش بگذارد ولی کسی که فیلم را فقط به خاطر جشنواره نمی‌سازد موفق‌تر است و آن فیلم اگر خوب ساخته شود در هر شرایطی دیده می‌شود.
با توجه به اینکه از بازیگران و عوامل حرفه‌ای مانند آتیلا پسیانی استفاده کردید تعاملتان با آنها به عنوان یک کارگردان تازه‌کار چطور بود؟
براساس تجربه‌ای که در این چند سال دارم می‌گویم وقتی بدانیم که دقیقاً چه می‌خواهیم می‌توانیم همکاری خوبی داشته باشیم. بازیگران حرفه‌ای با کارگردان‌های مطرح کار کرده‌اند در نتیجه کار حرفه‌ای انجام می‌دهند. وقتی یک کارگردان و تهیه‌کننده کاربلد سر کار حضور داشته باشد ناخودآگاه کار خوب پیشرفت می‌کند. من خودم به فیلمنامه و فضای کار آشنایی داشتم. چون می‌دانستیم چه می‌خواهیم پس دچار مشکل نمی‌شدیم.
اگر عوامل فیلم با یکدیگر ارتباط مؤثر برقرار نکنند فیلم به نتیجه نمی‌رسد. وقتی کارگردان با بازیگر درگیر می‌شود به این دلیل است که فیلمساز نمی‌داند چه می‌خواهد. وقتی کارگردان بداند چه می‌خواهد همه کارها درست می‌شود. من سعی کردم بدانم چه چیز می‌خواهم و با عوامل هم تعامل خوبی برقرار کنم.

فیلم شما داستان‌گو است؟
بله شدیداً همین طور است.

قهرمان هم دارد؟
بله همه بازیگران تقریباً قهرمان قصه‌اند.

منظورم قهرمان به معنی کلاسیک آن است.
بله این فیلم قهرمان دارد. یک بازیگر اصلی داریم که بار اصلی داستان را به دوش می‌کشد. با اینکه کار سختی بود و فیلمنامه آرام پیش رفت اما فکر می‌کنم به نتیجه برسیم.

برای کار بعدی برنامه‌ای دارید یا هنوز مشخص نشده است؟
روی یک فیلمنامه کار می‌کنم اما می‌خواهم بازخورد این فیلم را ببینم و بعد به سراغ کارهای دیگر بروم.

منبع: جوان

نوشته کارگردان «دلبری»: جشنواره، محفلی برای دیده‌شدن است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بازیگرانی که از ترس جانشان «نه» گفتند!

نخستین نشست مطبوعاتی مربوط به فیلم سینمایی «جشن تولد» به کارگردانی عباس لاجوردی بود. کارگردان این اثر سینمایی با گلایه از عدم حمایت مسئولین به واسطه کم‌تجربه بودنش و نبود اطمینان از بازگشت سرمایه تولید آن گفت: برخی از مسئولان بنده را به این موضوع متهم کردند که چون اولین فیلم سینمایی ام را می‌سازم و قبلا مستندسازی می‌کردم اعتماد چندانی به ماجرا ندارند که این دیدگاه در این وانفسا یک توهین بزرگ به من بود؛ چراکه مستندسازی پایه و اساس فیلمسازی است. بالاخره من توانستم دو سرمایه‌گذار پیدا کنم که نه نگران بازگشت سرمایه بودند و نه به سرمایه آنها مانند نهادهای دولتی، پول نفت تزریق می شود. نکته جالب‌تر اینکه آنها بعد از این مراحلی که به آن اشاره کردم به من می‌گفتند که آیا این فیلم سودآور است؟

وی همچنین به نکته قبال تاملی در ارتباط با دلایل عدم حضور برخی از بازیگران سینمای ایران برای ایفای نقش در این فیلم سینمایی اشاره کرده است: از همان ابتدا که به چند گزینه پیشنهاد حضور در این فیلم سینمایی را دادیم، خیلی‌ها به خاطر ترس از جانشان در همان ۳۰ ثانیه اول تماس به ما جواب رد دادند! خیلی‌ها هم با توجه به شرایط فیلمبرداری در کشور سوریه تقاضای دستمزد دو برابر داشتند که ما را وارد فاز جدیدی از ماجرا کرد، اما به هر حال بعد از اینکه توانستیم گروه بازیگران را انتخاب کنیم آنها در شرایط بسیار دشواری قرار گرفتند که من از همگی آنها تشکر می‌کنم.

تجربه سخت بازی در یک فیلم مونولوگ

فیلم سینمایی «دلبری» به نویسندگی و کارگردانی سیدجلال دهقانی اشکذری دومین اثری بود که صبح امروز مورد نقد و بررسی قرار گرفت. اشکذری در این نشست با اشاره به ایده شکل‌گیری فیلمنامه «دلبری» گفت: ایده ساخت این فیلم سینمایی چند سالی همراه من بود که اساس آن وام گرفته از یک فیلم کوتاه بود. وقتی ۷۰ درصد فیلمنامه را نوشتم آن را به آقای سیدمحمود رضوی به عنوان کارگردان ارائه دادم و چون دلم به من می گفت این کار شدنی نیست به خود گفتم که می‌توانم با خیال راحت به سراغ کارهای دیگر بروم اما خوشبختانه دیدم که آقای رضوی از این موضوع استقبال کرد و این اثر ساخته شد.

هنگامه قاضیاتی بازیگر نقش طوبی که تقش اصلی این فیلم سینمایی بود، در ارتباط با تجربه در این اثر سینمایی گفت: ما در این چند سال فیلمی سینمایی که بر مبنای مونولوگ باشد، نداشتیم و ۷۰ درصد این فیلم مونولوگ است که برای من تجربه بسیار خوبی بود. بنده اصولا عادت ندارم که از اشک مصنوعی برای صحنه های بغض آلود و گریه دار استفاده کنم بنابراین در این فضا کار بسیار سخت و مشکلی داشتم که شرایطی را برای شخصیت طوبی به عنوان یک روح بزرگ خلق کرد که به اعتقاد من یکی از شخصیت های ماندگار این دهه سینما است.

این نشست البته بی‌حاشیه نبود و در آن اظهارت مجری برنامه و تک‌گویی‌های او، باعث رنجش شدید عوامل تولید به ویژه دهقانی اشکذری کارگردانان اثر و هنگامه قاضیانی شد و باعث ایجاد درگیری لفظی مجری برنامه با قاضیانی شد.

ادامه حاشیه‌های مالی یک فیلم

اما آخرین نشست مطبوعاتی امروز مربوط به فیلم سینمایی «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به کارگردانی فرزاد موتمن می‌شد. بخش عمده این نشست پیرامون بحث‌های مالی آن و نارضایتی برخی از عوامل از پرداخت نشدن دستمزدها بود که سعید عصمتی سرمایه‌گذار این پروژه در مورد آن گفت: خانم صامتی درکی نسبت به آنچه که بازی کردند نداشتند. برای همین نقدی که از فیلم انجام دادند ناعادلانه و نابجا بوده است. ‌هزینه‌های ساخت فیلم برابر شد و من همه آنها را پذیرفتم ولی ادعاهایی که ایشان درباره عدم پرداخت تسویه‌حساب‌ها کرده‌اند اشتباه بوده و چک‌هایی که ادعا شده، پاس نشده در این فیلم پاس شده‌اند. کار ایشان یک کار غیرحرفه‌ای بوده است. چند درصد تسویه حساب‌هایی هم که انجام نشده طی یکی دو روز آینده پرداخت خواهد شد.

همچنین فرزاد موتمن کارگردان این اثر نیز در سخنانی درباره تفاوت اصلی فیلم «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» با دیگر فیلم‌هایش گفت: این فیلم نسبت به فیلم‌های سابق من ریتم تندتری دارد. ولی این به این معنا نیست که این یک فیلم اکشن است بلکه این یک فیلم درام سه پرده‌ای است.

وی افزود: البته باید بگویم متاسفانه من خودم هنوز این فیلم را ندیده‌ام. شب گذشته نیز به خاطر حضور در برنامه هفت نتوانستم این فیلم را ببینم. بنابراین واکنش‌های مخاطب را نتوانستم ببینم.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز دوم جشنواره فجر/ ادامه حاشیه‌های مالی یک فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این روز هنرمندان همراه با اهالی رسانه شاهد اکران ۱ فیلم مستند به نام «مجتبی» و ۴ فیلم داستانی با نام‌های «یک شهروند کاملا معمولی»، «جشن تولد»، «دلبری» و «آخرین بار کی سحر رو دیدی؟» بودند که سهم فیلم آخر در جلب نظر مخاطبان حاضر در برج میلاد بیشتر از سایرین بود.

یک شهروند کاملا خواب‌آور! 

اولین فیلم نمایش داده شده در بخش فیلم‌های داستانی، «یک شهروند کاملا معمولی» به کارگردانی مجید برزگر بود که در گروه هنر و تجربه اکران می‌شد. نمایش فیلم در ساعت ۱۶ آغاز شد و تقریبا نیمی از سالن در زمان اکران این فیلم پر شده بود. البته به نظر می‌رسید این اقبال ظاهری به چنین اثری بیشتر به خاطر جریان تبلیغاتی بود که پیش از این برای فیلم پیشین این کارگردان، از سوی مسئولین گروه هنر و تجربه به راه افتاده بود و حالا همه آمده بودند تا ببیند کارگردان «پرویز» که فیلم جدیدش را با پول هلند و چک ساخته است، این بار قرار است به سراغ چه داستانی برود.

البته زمان زیادی لازم نبود تا همه متوجه شوند که دومین ساخته مجید برزگر یک فیلم «کاملا خواب‌آور!» است که بیشتر از آن که محتوایی داشته باشد، لابی‌های صورت گرفته پیرامون آن، توانسته فیلم را تا بخش مسابقه در گروه هنر و تجربه جشنواره فیلم فجر بالا بکشد.

لطفا برای نمازخواندن منتظر بمانید!    

اگر روزی به سالن همایش‌های برج میلاد رفتید و متوجه شدید که در ساختمانی به این بزرگی، تنها یک محوطه ۳۰ متر مربعی برای نمازخانه درنظر گرفته شده است، خیلی تعجب نکنید؛ چون از افرادی که برای چنین ساختمانی تنها ۵ سرویس بهداشتی در هر قسمت آقایان و بانوان در نظر گرفته‌اند، نمی‌توان بیشتر از این انتظار داشت!

به همین خاطر بود که وقتی در فرصت قبل از اکران فیلم دوم تصمیم گرفتیم تا نمازمان را در اول وقت و در نمازخانه به جا بیاوریم، به علت کمبود جا، مجبور شدیم به انبوه جمعیت منتظر در کنار نمازخانه ملحق شویم تا برای نمازخواندن هم همچون گرفتن شام و پذیرایی، در صف بایستیم!

غافلگیری با «جشن تولد»

دومین فیلمی که روز گذشته در برج میلاد به نمایش درآمد، «جشن تولد» به کارگردانی عباس لاجوردی بود. موضوع فیلم در ارتباط با حضور تروریست‌های تکفیری در سوریه و رنج و سختی‌های مردم این کشور از درگیری‌های پیش آمده به واسطه حملات داعش بود.

با این که بسیاری فکر می‌کردند این فیلم باید همچون برخی دیگر از آثار تولید شده در موضوعات مشابه، یک اثر تبلیغاتی و شعاری باشد، ولی اولین ساخته سینمایی عباس لاجوردی با وجود ضعف‌های متعدد، توانست با دوری کردن از شعارها و طرح یک داستان نسبتاً قابل قبول، مخاطبان را تا لحظه آخر در سالن نگه دارد.

وقتی همه دوربین به دست می‌شوند!  

بعد از اتمام اکران فیلم دوم، یکی از موضوعات جالب توجه در محل لابی سالن همایش‌های برج میلاد، حضور بیش از اندازه گروه‌های تصویربرداری برای مصاحبه با اهالی سینما و تماشاچیان بود. گذشته از حضور اهالی صدا و سیما که امسال هرکدام در قالب یک برنامه متفاوت برای شبکه‌های مختف تلویزیون و رادیو، بخشی از لابی جشنواره را در اختیار گرفته‌اند، حضور پرتعداد سایت‌ها و خبرگزاری‌ها و تلویزیون‌های اینترنتی که هرکدام تعدادی از خبرنگاران خود را برای گرفتن مصاحبه به این محل فرستاده‌اند، وضعیتی عجیب را در کاخ جشنواره پدید آورده است به شکلی که شما در هرگوشه‌ای که بروید باید مراقب باشید که از داخل کادر دوربین کسی رد نشوید!

این که رسانه‌های مختلف به فکر تولید مدیا برای تنوع بخشیدن به محتوای رسانه خود باشند، موضوع ارزشمندی است ولی باید این موضوع نیز با نظم و قانون و براساس قاعده انجام شود.

بالاخره تماشای یک فیلم قابل قبول! 

آخرین سانس نمایش فیلم‌های روز دوم در برج میلاد، به فیلم سینمایی «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» ساخته فرزاد موتمن رسید که با استقبال بازیگران و اهالی سینما روبرو شد. چهره‌های مختلفی برای دیدن این فیلم به سالن آمده بودند که در میان آن‌ها از طیف‌های مختلف سینما دیده می‌شد.

برای اولین بار در جشنواره سی‌و‌چهارم تمام قسمت اصلی سالن همایش‌های برج میلاد پُر شده بود و برای اولین بار در این جشنواره بعد از نمایش بیش از ۹ فیلم، بالاخره نوبت به یک فیلم نسبتا خوب رسید که مخاطبانش را تا لحظه آخر پای فیلم نگه داشت.

البته روز گذشته یک حاشیه در بخش نشست‌های خبری فیلم‌ها داشت که مربوط به نشست خبری فیلم سینمایی «نیمه شب اتفاق افتاد» به کارگردانی تینا پاکروان بود. حامد بهداد و رویال نونهالی دو بازیگر این فیلمهستند که قرار بود دو روز پیش در برنامه «نقد فیلم» شبکه چهار حضور پیدا کنند که مسئولین تلویزیون با حضور آن‌ها مخالفت کردند. موضوعی که باعث اعتراض شدید حامد بهداد در نشست خبری این فیلم و گلایه‌ او از مسئولین صدا و سیما شد.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۲/ از تماشای یک شهروند کاملا خواب‌آور تا انتظار در صف نمازخانه! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما نکته حائز اهمیت این است که پوسترهای فیلم به عنوان ویترین یک اثر سینمایی هستند لذا ضرورت دارد به شکل جدی مورد توجه قرار ‌گیرد و از پوسترهای تکراری و تقلید از پوستر‌های فیلم‌های خارجی پرهیز شود.

علیرضا ذاکری از گرافیست‌های کشور در این باره اظهار داشت: معمولاً پوستر فیلم‌های جشنواره فجر، در فرصت کوتاهی آماده می‌شود تا به جشنواره فجر برسد و به همین دلیل آثار قدرتمندی در این زمان محدود طراحی نمی‌شود. در صورتی که اگر این پوسترها در فرصت مناسب تا زمان اکران فیلم‌ها و با مشورت کارگردان و تهیه کننده، طراحی شود، قطعاً با نتایج بهتری مواجه خواهیم بود.

وی ادامه داد: گرافیست‌های حرفه‌ای همواره از ایده‌های خلاقه برای طراحی یک پوستر استفاده می‌کنند. برخی گرافیست‌ها این سختگیری را برای آثار هنری خود دارند و هرگز حاضر نمی‌شوند از پوسترهای دیگر طراجان تقلید کنند. اما متأسفانه در پوسترهای فیلم فجر امسال شاهد حضور پوسترهایی هستیم که مشابه آن بارها در پوستر فیلم‌های خارجی روز دنیا دیده ‌شده است.

ذاکری درباره پوستر فیلم «دلبری» گفت: پوستر فیلم «دلبری» ابتدا این فکر را به  مخاطب القا می‌کند که این فیلم قصه‌ای اجتماعی و عاشقانه دارد اما انگار مضمون این  فیلم، دفاع مقدسی است؛ این پوستر چطور می‌تواند ویترین یک فیلم دفاع مقدسی باشد. ممکن است دلیل این همه فاصله بین محتوای فیلم و پوستر با تدبیر عوامل فیلم به نیت جذب مخاطب بیشتر باشد. این نکته تنها یک گمانه زنی است  و حرفه‌ای نیست که نظر قطعی بدهیم و شایسته آن است عوامل فیلم پاسخگو باشند.

وی درخصوص پوستر فیلم «بادیگارد»گفت: این اثر، کاری جسورانه است و مخاطبی که این فیلم را ندیده، با دیدن این پوستر می‌تواند به این نتیجه برسد که با فیلمی اکشن و متفاوت مواجه خواهد شد!

ذاکری افزود: در پوستر فیلم «بادیگارد» مخاطب با محتوای فیلم ارتباط برقرار می‌کند؛ جای گلوله بر دیوار سیمانی و سرکش خون‌آلود حرف «کاف» خبر از درگیری خیابانی در این فیلم می‌دهد. به نظر می‌آید این پوستر در خدمت فیلم بوده و تلاش داشته به قصه فیلم نزدیک شود.

وی درباره پوستر فیلم «آب‌نبات چوبی» گفت: این پوستر فاقد طراحی جدی برای لوگو فیلم است و گویا اینکه گرافیست فرصت کمی داشته. این اثر از نظر من به عنوان مخاطب یک رابطه خانوادگی متشنج را نشان می‌دهد که بین زن و مرد شخص دیگری حضوری کمرنگ دارد و بی شک این پوستر یک فیلم درام خانوادگی است. مشابه این پوسترها بارها در سینما دیده است و برای مخاطب بسیار آشناست.

این گرافیست بیان داشت: من با پوستر فیلم «کفش‌هایم کو؟» زیاد ارتباط نمی‌گیرم؛ این پوستر به لحاظ لوگوتایپ و چیدمان، تقلیدی از فیلم‌های هالیوودی است؛ «رضا کیانیان» در این اثر به عنوان شخصیتی مغموم نشان داده شده؛ این اثر دورنمایی از شخصیت اصلی قصه فیلم است و کمک چندانی به مخاطب نمی‌کند که به محتوای فیلم نزدیک شود.

وی گفت: پوستر فیلم «بارکد» هم ما را به محتوای فیلم نمی‌رساند و فقط یک لوگو تایپ خوب است.

ذاکری خاطرنشان کرد: به نظرم پوسترها باید با سلیقه و روحیات مردم ایران هم‌خوانی داشته باشد؛ توقع می‌رود بعد از ۳۴ دوره از جشنواره، علاوه بر پیشرو بودن محتوای فیلم‌ها، پوسترها هم پیشرو باشد چراکه ما گرافیست‌های خوبی داریم که باید از کارهای آنها استفاده کنیم.

وی یادآور شد: جدا از پوستر فیلم دلبری که می‌توانست اثر خوبی باشد و پوستر فیلم «بادیگارد» که قابل اعتنا است، به نظر می‌آید دراین چند اثر از پوسترهای سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر، اثری غافلگیرانه که مخاطب را مجذوب کند دیده نمی‌شود.

ذاکری بیان داشت: بهترین شکل حرفه‌ای طراحی پوستر فیلم آن است که گرافیست‌ها به عوامل فیلم نزدیک شوند تا از ایده‌ها، مشورت‌ها و امکانات صحنه‌ای فیلم‌ها در آثار خود بهره ببرند.

منبع: فارس

نوشته چرا بین محتوای فیلم و پوستر آن تناسبی نیست؟/ آیا پوستر فیلم‌های فجر برای مخاطب جذاب است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: نگارش موسیقی متن این انیمیشن سینمایی دشوار بود و باید به خواسته‌های کیانوش دالوند به عنوان نویسنده فیلمنامه و کارگردان نزدیک می شدم. از همین رو جلسات متعددی با دالوند گذاشتم و درباره داستان فیلم و آنچه از موسیقی می خواهد صحبت کردیم و به نقطه نظر مشترک درباره نگارش فیلمنامه این انیمیشن سینمایی رسیدیم.

این آهنگساز تاکید کرد: عاشورا برای هر یک از مسلمانان حکایت از حماسه ای بزرگ دارد و من هم به دلیل عشق، ارادت و اشتیاقی که به امام حسین (ع) دارم سعی کردم این عشق و ارادت  را در ساخت موسیقی فیلم هم لحاظ کنم، از همین رو در نگارش موسیقی از سازبندی و هارمونیک خاص حماسه عاشورا استفاده کرده‌ام.

سعادتمند ادامه داد: موسیقی این فیلم را بر اساس شرح رشادت های حضرت ابوالفضل (ع)، شهادت امام حسین (ع)، ظلم روا شده به یاران امام و حماسه عاشورا ساختم. ضمن اینکه موسیقی هایی که می سازم ملودی محور است و د راینجا از اکستر زهی نیز بهره بردم و در سازبندی از سازهایی چون عود، قانون، هرن، کلارینت، نی ایرانی، انواع سازهای کوبه ای و ضرب زورخانه ای استفاده کردم.

وی با اشاره به چرایی استفاده از ضرب زورخانه ای در ساخت موسیقی این فیلم گفت: برای ساخت موسیقی بخش نبرد امام حسین (ع) از ضرب زورخانه ای استفاده کردم و سعی کردم رنگ موسیقی در ماهیت کلی اثر خوب از آب درآید.

فرید سعادتمند که موسیقی «دلبری» از فیلم های بخش «سودای سیمرغ» سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر را هم ساخته است در پایان گفت: علاوه بر انیمیشن «ناسور»، موسیقی فیلم «دلبری» به کارگردانی سید جلال اشکذری را هم ساخته ام کهآنجا از موسیقی ارکسترال و پیانو استفاده کردم و از جهت ساختار بسیار متفاوت تر از موسیقی فیلم «ناسور» است.

منبع: مهر

نوشته موسیقی انیمیشن «ناسور» تداعی‌‌کننده عاشورا است+ جدیدترین تصاویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.