سیامک اطلسی پیشکسوت دوبله و گویندگی و بازیگری اگرچه خود را گوینده می داند اما معتقد است این روزها بازیگری را به کار دوبله ترجیح می دهد چرا که معتقد است برای گذران زندگی دستمزد حضور در یک پروژه سینمایی به اندازه یکسال کار دوبله است. او همچنین تجربه کارگردانی ۳ فیلم سینمایی را نیز در کارنامه خود دارد ولی از جایی به بعد تصمیم گرفت این کار را ادامه ندهد. مثل اکثر هنرمندان پیشکسوت او هم از گزند حواشی به وجود آمده از فضای مجازی مصون نماند و چندی پیش شایعه درگذشت او به سرعت منتشر شد تا اینکه دخترش خبر را تکذیب کرد و از مردم خواست تا هنرمندان را کمتر این چنین آزار دهند. به بهانه حضور کمرنگش در رسانه ها گفتگویی با ایشان انجام دادیم که در ادامه می خوانید:

* آقای اطلسی حضور شما در عرصه رسانه خیلی کمرنگ است. این روزها مشغول چه کاری هستید؟

– سیامک اطلسی: به تازگی فیلم سینمایی «شن» ساخته کارگردان جوانی به نام آقای کزازی را تمام کرده ام که فیلمنامه خوبی داشت و بخش آخر آن از اسفندماه تا فروردین به طول انجامید. در کار دوبله هم جسته گریخته فیلم هایی را داشته ام اما چون خیلی فیلم خوب وارد نمی شود اوضاع تعریف چندانی ندارد. بیشتر سریال های کره ای به دست ما می رسد و نسبت به گذشته آثارمان محدودتر است. ضمن اینکه اواخر سال پیش گفته بودند که قرار است دستمزد دوبلور ها را زیاد کنند اما تا امروز که خبری نشده است. ضمن اینکه من هر چقدر هم در سینما باشم ریشه ام از گویندگی است و خودم را گوینده می دانم تا بازیگر.

* این روزها علاقمندان بسیاری دوست دارند وارد کار دوبله شوند اما چرا تعداد کمی در این فضا ماندگار می شوند؟

– دوبله کار سختی است و حقیقتا عشق می خواهد. صدا و سواد ملزومه این کار است ولی تنها صبر است که در این راه نتیجه می دهند. جوانانی که وارد کار گویندگی می شوند با اینکه هر دو ویژگی را دارند اما می خواهند یک شبه به همه جا برسند. در امر صداپیشگی چنین خواسته تقریبا محال است. در یک فیلم سینمایی کارگردان رفتار بازیگر را کنترل می کند و بارها کات می دهد تا نقش در بیاید اما در دوبله همه چیز به شخص دوبلور بستگی دارد.

باید پرسوناژ را بشناسد و موقعیت های پرچالش نقش را درک کند تا خنده و گریه اش باورپذیر باشد. با متن خواندن و رفتن کسی دوبلور نمی شود. جوانانی که این روزها پا به عرصه دوبله گذاشته اند با استعدادند اما هنوز پختگی لازم را پیدا نکردند و زمان می برد تا یک مدیر دوبلاژ به آنها اعتماد کند و نقش دهد. به این دوبله های امروز که در شبکه های مختلف می شنوید نگاه نکنید. دوبله های قدیمی چنان جادویی داشتند که شما را به شخصیت های خارجی نزدیک می کردند و بدون اینکه مخاطب متوجه شود با آنها همذات پنداری می کرد.

الان همه چیز دیجیتالی شده و گوینده ها نقش را می گویند و می روند حتی زمان دوبله کنار پارتنرشان هم نمی نشینند. همین باعث می شود جای خالی فضای دراماتیک در استودیو هم توی ذوق بزند. البته گاهی واقعا چاره ای نیست چون برخی اوقات زمان کم است و هماهنگی بین همکاران سخت می شود بنابراین مجبورند که چنین کاری انجام دهند.

* اوضاع مالی برای دوبله از اول هم ناراضی کننده بود؟

– کار دوبله با اینکه از بازیگری سخت تر است اما درآمدش نیز کمتر است. زمانی که وارد این رشته شدم علاقمند بودم و شبانه روز تلاش کردم. آن زمان مساله پول نبود و عاشقانه فقط کار می کردیم چون زمانه مثل امروز سخت نمی گرفت. من ابتدا کارم همین بود و هیچ وقت شغل دیگری نداشتم. ما قدیمی ها حواس مان به فردای مان هم بود ولی امروز فقط با هنر نمیتوان امرار معاش کرد.

امروز دلم برای جوانانی که وارد این کار می شوند می سوزد. چون عاشقانه کار می کنند و با همین عشق به خودشان ظلم می کنند. با آن همه سواد و استعداد و علاقه اگر دنبال کار دیگری بروند می تواند درآمد بهتری داشته باشند. ضمن اینکه در این دنیای شلوغ تلاش شان هم دیده نمی شود.

* در بازیگری چطور؟

– بازیگر خوب کم نداریم اما متاسفانه بیشترشان در حال تکرار کردن خودشان هستند. تقصیری هم ندارند این کارگردان است که دائم از آنها یک مدل می خواهد. در گذشته کسانی در سینما بودند که واقعا برای نقش شان زحمت می کشیدند. بهروز وثوقی از آن دست بازیگرانی بود که وقتی او را در نقش یک معتاد میدید هیچ شباهتی با وقتی که نقش بلوچ را بازی می کرد نمیافتید. یکبار سر فیلمبرداری در لوکیشنی خارج از شهر چند ساعتی غیب شد و همه دنبالش می گشتند. تا اینکه خودش برگشت و وقتی دلیل غیبتش را پرسیدند گفت «رفته بودم جایی که نور خورشید بر پوستم بتابد و بتوانم بیشتر خودم را برای نقش آماده کنم» برخی زحمت ها که بازیگران در گذشته برخود متحمل می شدند اصلا برای بازیگران امروز قابل درک هم نیست.

* چطور شد که از دوبله به بازیگری رسیدید؟

– صابر رهبر از کارگردانان قدیمی سینمای ایران زمانی که تصمیم داشت فیلم سینمایی «مردان خشن» را بسازد  به من پیشنهاد بازی داد و من هم استقبال کردم. از همان فیلم که پایم را به سینما باز کرد تا امروز در پروژه های زیادی بازی کردم. امروز هم اگرچه همچنان علاقه ام به گویندگی است اما امکان قبول کردن کارهای سریالی را ندارم چون دوبله سریال به شدت وقتگیر است و امکان حضور در بازیگری را از من می گیرد. همه این ها هم به خاطر بحث دستمزد است. متاسفانه درآمد بازیگری از دستمزد یکسال دوبله هم بیشتر است.

* شما ۳ فیلم سینمایی را کارگردانی کردید که اتفاقا زمان خوب مورد توجه قرار گرفتند چرا دیگر فیلمسازی را ادامه ندادید؟

– « مشت»، «سفر پرماجرا» و «راز شب بارانی» را هم نوشتم هم ساختم و خوشبختانه در اکران هم خوب بودند اما اوضاع یکباره تغییر کرد. بعد از آن چند یلمنامه بردم برای پروانه ساخت که تصویر نکردند و اوضاع اقتصادی رفته رفته بدتر می شد. کارگردان های بنامی که بسیار باسابقه تر از من بودند نیز امکان فیلمسازی نداشتند. فیلم هایی که با ۳۰۰ میلیون تومان جمع می شدند کم کم هزینه های شان میلیاردی شد بدون اینکه بازگشتی در سرمایه داشته باشد. بنابراین تصمیم گرفتم از این کار کنار بگیرم چون همانطور که در سال های اخیر هم دیده ایم سرمایه گذارانی وارد سینما شده اند که برای کارگردان شرط می گذارند و این اثر مولف را زیر سوال می برد.

 * شما هم چون دیگر هنرمندان از شایعات فضای مجازی در امان نبودید. خودتان چقدر اهل این فضا هستید؟

– نه تنها من بلکه خیلی از همکارانم درگیر این شایعات هستند. زمانی که برای من چنین اتفاقی افتاد دخترم متوجه شد و این موضوع را پیگیری کرد. اگرچه بالاخره این خبرها تکذیب می شود اما کسانی که چنین کارهایی انجام می دهند متوجه نیستند چنین اخباری چه بلایی سر خانواده ها و اقوام شان می آورد. تا زمانی که تکلیف این اخبار مشخص لحظه های نگران کننده ای برای آدمها سپری می شود. من شخصا خیلی اهل فضای مجازی نیستم چون به نظرم اشکالات زیادی دارد. مثلا گاهی حرفهایی منتشر می شود که ادم نمی داند باور کند یا نه. من ترجیح می دهم خیلی درگیر این فضاها نشوم و بیشتر دوستانم را در فضای واقعی ملاقات کنم.

* از میان جامعه هنرمندان با کدام شان بیشتر در ارتباط هستید؟

– همیشه زندگی شخصی ام از کارم جدا بوده و دوستان هنرمند را سر هر پروژه ای که مشترک باشد یا در مراسم های مختلف سینمایی می بینم. به نظر من به این شکل خیلی بهتر است چون هنرمندان زمانی که در یک فضای مشترک هستند نهایت صمیمیت و مهربانی را نسبت به هم ابراز می کنند اما زمانه به گونه ای است که وقتی کار تمام می شود انگار همه آن ابراز محبت ها هم فراموش می شود.

* و در آخر برای بهبود اوضاع حرفه ای و شخصی خود و همکاران تان چه خواسته ای از مسئولان دارید؟

اول اینکه مسئولان از جنس هنرمندان باشند تا دغدغه های شان را درک کنند. ما کارگردانانی داریم که دهه ۷۰ و ۸۰ با فیلم و سریال های شان خاطره ساختیم اما امروز هیچکس از آنها خبر ندارد. این افراد همچنان باانگیزه و عاشق کار هستند اما شرایط نابرابر مالی و ارتباطی فرصت کار را از ایشان دریغ کرده است. متاسفانه این روزها کسی حال شان را هم نمی پرسد و در بهترین حالت شاید بعد از ۱۰ سال یک تله فیلم بسازند. امیدوارم مسئولان به این افراد توجه نشان دهند تا باز هم شاهد فیلم و سریال های جذاب بیشتری باشیم.

نوشته دستمزد بازی در یک فیلم با یکسال دوبله برابر است/ برخی زحمت‌ها برای جوانان امروز قابل درک نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- زهرا نوروزی: اخیرا رادیو تهران نظر سنجی مردمی برای انتخاب ۵ دوبلور برتر را برگزار کرد. تاکنون رتبه اول این نظرسنجی به منوچهر اسماعیلی، رتبه دوم به خسرو خسروشاهی و رتبه سوم به منوچهر والی‌زاده تعلق گرفته است. این موضوع بهانه ای شد تا سری به منوچهر والی زاده بزنیم و پای درد و دل او بنشینیم. دوبلوری که ۵۰ سال فعالیت هنری خود را در اتاق دوبلاژ گذرانده و ده‌ها فیلم سریال خارجی و داخلی را دوبله کرده است.

در نظر سنجی مردمی برای انتخاب بهترین دوبلور که رادیو تهران برگزار کرده تا این لحظه شما در مقام سوم هستید. این تقدیر برای شما تداعی کننده چیست؟

منوچهر والی‌زاده: این تقدیرو تشکرهایی که در سال‌های اخیر اتفاق افتاده برایم روزهای آغاز جوانی و ۱۸ سالگی را تداعی می‌کند. اگرچه عشق به دوبله از کودکی در وجود من بود اما اسمش را نمی‌دانستم. یادم هست همیشه انشاها را بلند می خواندم. کمی که بزرگتر شدم در سینما برنامه‌های فیلم ها را اعلام می کردم. روزی که اولین بار به خدمت آقای علی کسمایی رسیدم و متنی را خواندم، خواندن متن برایم اضطراب آور بود. ضبط ما از ۹ صبح تا ۱ بعد از ظهر طول کشید. با صداقت گفتم نمی‌توانم بخوانم و می خواهم بروم اما آقای کسمایی  مرا نگه داشت و به من اعتماد به نفس داد. اما حالا شرایط فرق کرده است گاهی یک فیلم سینمایی از صبح تا ساعت شش ضبط می‌شود. این سرعت بدون دقت از کیفیت کار دوبله کم کرده است.ما نه دستمزدهای آنچنانی داریم نه پشتوانه اقتصادی مرفه داریم  مثلا سازمان صدا و سیما چند سال است که وعده داده دستمزد ما اضافه شود اما تا این لحظه هنوز این اتفاق رخ نداده است. با اطمینان می گویم تمام آنچه که در این سال ها پای ما را درحرفه ثابت کرده است، دلگرمی مردم و احترام رسانه‌ها بوده است.

حالا جوان ترها مشتاقانه به سوی دوبله می‌آیند. به نظر شما آن‌ها از این وضعیت خبر دارند؟

تصوری که آدم های این حرفه دارند با واقعیت خیلی فرق می کند. برخی تصور می کنند این حرفه پول، شهرت و مقام می آورد. شاید باورتان نشود دستمزدهای ما به قدری پایین است که گاه از گفتنش خجالت می‌کشیم. با این شرایط وقتی کسی وارد عالم دوبله می‌شود بعد از چند سال می‌بیند که هیچ به دست نیاورده است. چون فعالیت حرفه ای و موفق صنعت دوبله دیگر مثل سابق ارزشمند نیست. فیلم های خارجی کمتر خریده می‌شوند و صدا برداری سر صحنه در همه فیلم‌ها وجود دارد. با این وضعیت انگیزه افراد جوان کمرنگ می‌شود. افراد می‌بینند نه پول به دست آوردند و نه شهرت. با این اوضاع خیلی ها از انتخاب خود پشیمان می‌شوند و فرار را بر قرار ترجیح می‌دهند.

شما از فعالیت در این حرفه خسته نشده‌اید؟ بلاخره زندگی سختی‌های خودش را دارد؟

نه پشیمان نیستم. ما با عشق این حرفه را انتخاب کردیم، عشقی که زندگی‌مان را از روز اول متحول کرد. شما به وضعیت رادیو نگاه کنید. اگر عاشق باشید نمی‌توانید رادیو را به راحتی ترک کنید. من ۱۵ سال است که سه شنبه ها ۴ صبح به رادیو پیام می‌روم. باور کنید انگیزه مادی برای اجرای برنامه ندارم. در رادیو از پول خبری نیست. فقط عشق مخاطبان برنامه است که من را از خانه بیرون می‌آورد. شما راست می‌گویید زندگی کاری ندارد که فقط شاغلی یا شاغل عاشق هستی (می‌خندد). زندگی امروز سختی های اقتصادی زیادی دارد. دوبلورها دو دسته هستند. عده ای به فکر آتیه بودند و پول جمع کردند، عده ای هم مثل من فقط پولشان را خرج کردند.(می‌خندد)

۵۰ سال با سرد و گرم دوبله و بازیگری مانده‌اید. نمی‌خواهید دوران بازنشستگی و استراحت را تجربه کنید؟ 

در هنر بازنشستگی وجود ندارد. هنر دوبله با جان و سرشت من آمیخته شده است. با اینکه این روزها به دلیل شرایط حجم کار نسبت به گذشته کمتر شده، اما من خیال ترک کار و بازنشستگی ندارم. می خواهم تا آخرین نفس با هنری که عاشقانه دوستش دارم، زندگی کنم.

نوشته در رادیو از پول خبری نیست/ خیال بازنشستگی ندارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چنگیز جلیلوند دوبلور و بازیگر درباره فعالیت‌های اخیر خود به سوره سینما گفت: مشغول بازی در سریال «معمای شاه» به کارگردانی محمدرضا ورزی هستم. این سریال فیلمنامه‌ای جذاب دارد و همین جذابیت باعث شد بازی در آن را بپذیرم. نقش ژانرال هایزر را بازی می‌کنم که یک کاراکتر متفاوت است. تولید طبق برنامه‌ریزی دارد پیش می‌رود و همه چیز رضایت‌بخش است.

وی درباره حضورش در «نوشدارو» که این شب‌ها روی آنتن شبکه اول است توضیح داد: «نوشدارو» سریال متفاوتی است. شخصیت‌پردازی کلیشه‌ای که مشکل بسیاری از سریال‌های ماست در این سریال جای ندارد و ما آدم‌های متفاوتی را در این داستان می‌بینیم. من نقش یک پرفسور مدرس یکی از دانشگاه‌های لندن را بازی می‌کنم.

جلیلوند درباره تمرکزش روی بازیگری در سال‌های اخیر گفت: حضورم در عرصه بازیگری به دلیل کمرنگ شدن دوبله است. بازیگری جنبه سرگرمی و رنگ و لعاب بیشتری برایم دارد. البته همیشه ترجیحم با دوبله است و برای این حوزه تمرکز بیشتری می‌گذارم.

این بازیگر گفت: هر هنری که درخشندگی بیشتری داشته باشد هنرمند را جذب می‌کند. البته بازار هم مهم است. گاهی اوقات بازار تئاتر خوب نیست و بازیگران به سمت سینما گرایش پیدا می‌کنند و گاهی اوقات بازار دوبله خوب نیست و دوبلورها ممکن است گرایش بیشتری به سمت هنرهای دیگر پیدا کنند.

جلیلوند از دوبلورهای با سابقه است که در سال‌های اخیر بیشتر به عنوان بازیگر در مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی حضور داشته است.

نوشته جلیلوند: کمرنگ شدن هنر دوبله من را به سمت بازیگری کشاند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- بنابر اعلام روابط عمومی این انجمن کلیه خبرنگاران می‌توانند از ساعت ۱۰ تا ۱۴ روز پنج شنبه ۱۷ مرداد ماه با همراه داشتن کارت خبرنگاری در محل انجمن واقع در فلکه دوم صادقیه، ابتدای بلوار فردوس، بین ولیعصر و قبادی، پلاک ۱۱۲ حضور به هم رسانده و از مزیت گزینش به صورت رایگان و بدون نوبت برخوردار شوند.

انجمن صنفی گویندگان جوان در آغاز هشتمین سال فعالیت خود با دوبله بیش از ۹۰۰ عنوان فیلم و انیمیشن برای سازمان صداوسیما و موسسات ویدئو رسانه افتخار همکاری با جوانان هنرمند کشور را داشته است.

نوشته خبرنگاران علاقمند به دوبلاژ تست دوبله می‌دهند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.