در یادداشت وی آمده است:

ایران ما، این روزها تجربه‌ای متفاوت از همه سال‌های دور و نزدیک‌اش‌ را، پشت سر می‌گذارد و ناباورانه تجاوزی آشکار در مقطعی که قرار بود با دیپلماسی پیش برویم، اتفاق افتاد.

تجاوزی که شخص اول مملکت، رهبر انقلاب را در دفتر کارش و همراه با خانواده‌اش که نزدیک به آنجا زندگی می‌کردند، به شهادت می‌رساند، ۱۴۰ کودک بی‌گناه مینابی ناباورانه آرزوهای کودکانشان به باد می‌رود و مردم بی‌گناهی که زیر بمب‌های مدعیان آزادی و دموکراسی جان می‌دهند.

خوب می‌دانیم که این رسم انسانیت و دموکراسی نیست که‌ ناجوانمردانه ترور کنند و ای کاش مردانه می‌جنگیدند. این روزها مردم ایران باید بیشتر ایمان بیاورند که دست هیچ حکومت خارجی نمی‌تواند نجات‌دهنده باشد، جز همراهی خودمان با هم برای ایرانی که می‌تواند روزهای زیبایی را زیر سایه همدلی خودمان رقم بزند.

نوشته دست هیچ حکومت خارجی نمی‌تواند نجات‌دهنده باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«قایق‌سواری در تهران» که به علت استقبال مردمی تاکنون درمجموع ۱۵ اکران فوق‌العاده در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر داشته، درامی اجتماعی با لحن طنز است و این فیلم به ماجرای مردی میانسال می‌پردازد که در شرف ازدواج با دختری جوان و بسیار کوچک‌تر از خود، درگیر ماجراهایی تازه می‌شود.

در این فیلم بازیگرانی چون پیمان قاسم‌خانی، امین حیایی، سحر دولتشاهی، زهرا داوودنژاد، محمد بحرانی و بنیتا افشاری ایفای نقش کرده‌اند.

«قایق‌سواری در تهران» به تهیه‌کنندگی روح‌الله سهرابی و با حمایت سازمان حمل و نقل و ترافیک در موسسه تصویر شهر تولید شده است.

نوشته رونمایی از تیزر «قایق‌سواری در تهران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روح‌الله سهرابی در ابتدای نشست درباره غیبت رسول صدرعاملی کارگردان فیلم گفت: من به احترام ‌دوستانی که تا این وقت شب فیلم را تماشا کردند در نشست حاضر شدم. درباره تغییر زمان اکران فیلم باید بگویم که اگر در اکران‌های مردمی فیلم را تماشا کرده باشید، متوجه اصلاحات آن می‌شوید. آقای صدرعاملی با مادرشان در مشهد تشریف دارند و بابت غیبتشان عذرخواهی کردند. وقتی مطمئن شدم که آقای صدرعاملی در نشست نیستند تصمیم گرفتم به دیگر عوامل هم زنگ نزنم و این اتفاق حمل بر بی‌ادبی من نباشد.

بنیتا افشاری بازیگر این فیلم عنوان کرد: خیلی خوشحالم که در این فیلم بازی کردم و با آدم‌های معروفی آشنا شدم. امیدوارم که من‌ امروز سیمرغ را بگیرم.

وی درباره کمک‌های صدرعاملی برای نزدیک شدن به نقشش گفت: در بیشتر صحنه‌ها آقای صدرعاملی به من کمک می‌کردند. در یک صحنه قرار بود بگویم «یاحسین» و سختم بود. به همین دلیل آقای صدرعاملی و بازیگردانم خانم نانکلی به من خیلی کمک کردند.

سهرابی درباره تصویر تهران در این فیلم ‌بیان ‌کرد: هدف ما این بود که تهران در فیلم‌ ما شیک و‌ دوست‌داشتنی تصویر شود که آقای آرمان فیاض به‌خوبی از پس این اتفاق برآمده‌اند.

وی درباره همکاری‌اش با صدرعاملی تصریح کرد: خانم پیرکاری با توجه به ضلع آقای صدرعاملی و‌ قاسم‌خانی تهیه‌کنندگی‌ فیلم را به من پیشنهاد دادند.

بنیتا افشاری بیان کرد: من قبل از این فیلم تئاتر «شاپرک خانم» و همچنین در سریال «افعی تهران» بازی کردم.

روح‌الله سهرابی درباره قسمت‌های گذشته بازیگران گفت: بازیگران برای صحنه‌های گذشته گریم شدند و‌ به سلیقه بنده گریم آقای قاسم‌خانی ‌و خانم دولتشاهی خوب بود اما طرح گرافیکی را تست کردیم و آقای صدرعاملی هم‌ بسیار دوست داشتند.

این بازیگر کودک درباره ارتباط با بازیگران فیلم گفت: خانم سحر دولتشاهی در فیلم مامان خوبی بود برای من و پشت‌صحنه باهم خیلی خوش می‌گذراندیم. آقای قاسم‌خانی در ماشین خیلی نگران ‌من‌ بود‌ و آرزوهای من را برآورده می‌کرد مثلاً یک روز‌ از من پرسید که غذا چه می‌خوری و‌ من گفتم پیتزا و او‌ آرزویم را برآورده کرد.

در بخش دیگر این نشست روح‌الله سهرابی بیان کرد: من‌ فیلم «زیبا صدایم کن‌» را دوست داشتم و فیلم‌نامه این کار هم‌ مشخص بود و با مشورت خانم‌ پیرکاری تصمیم گرفتیم که آقای صدرعاملی به دلیل علاقه‌شان‌ به تهران این فیلم را بسازند.

سهرابی تصریح کرد: تولید فیلم در تهران واقعاً سخت است و سختی کار در خیابان کمتر از فیلم دفاع مقدسی نیست و از همه گروه بابت اعتماد و‌ تلاششان تشکر می‌کنم.

بنیتا افشاری در پایان گفت: همه فکر‌ می‌کنند که بازیگری سخت است اما اگر تلاش کنیم همه ما می‌توانیم‌ یک روزی بازیگر شویم.

نوشته امیدوارم که من‌ سیمرغ را بگیرم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم که به تهیه‌کنندگی روح‌الله سهرابی و با نویسندگی و بازیگری پیمان قاسم‌خانی تولید شده، بازیگرانی چون امین حیایی، سحر دولتشاهی، زهرا داوودنژاد، محمد بحرانی و بنیتا افشاری به ایفای نقش پرداخته‌اند.

بر این اساس امروز پنجشنبه ۱۶ بهمن ماه در سانس سوم ساعت ۱۹، فیلم «حال خوب زن» ساخته مهدی برزکی به نمایش درمی‌آید.

نوشته تغییر روز نمایش «قایق‌سواری در تهران» در خانه جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این درحالی است که ظرف تنها چهار روز از آغاز اکران‌های مردمی در چهل‌و چهارمین جشنواره فجر، «قایق‌سواری در تهران» مجددا و برای بار چندم در دو پردیس سینمایی ایران‌مال و نیایش‌مال به اکران فوق‌العاده رسیده است.

در این فیلم که به تهیه‌کنندگی روح‌الله سهرابی و با نویسندگی و بازیگری پیمان قاسم‌خانی تولید شده، بازیگرانی چون امین حیایی، سحر دولتشاهی، زهرا داوودنژاد، محمد بحرانی و بنیتا افشاری به ایفای نقش پرداخته‌اند.

امین حیایی که حضورش در فیلم قبلی صدرعاملی «زیبا صدیم کن» نیز مورد اقبال تماشاگران و منتقدان قرار گرفت، در «قایق‌سواری در تهران» بازی ویژه و متفاوتی به نمایش گذاشته است.

«قایق‌سواری در تهران» محصول موسسه تصویر شهر و سازمان حمل و‌نقل ترافیک تهران است.

نوشته رونمایی از گریم امین حیایی در «قایق‌سواری در تهران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه فیلم «زیبا صدایم کن» آمده است: خسرو که در آسایشگاه روانی بستری است تمام این سال ها را در فکر دخترش زیبا سپری کرده است. امروز تولد ۱۶ سالگی زیبا است …

در این فیلم بازیگرانی از جمله امین حیایی، ژولیت رضایی، مهران غفوریان، ستاره پسیانی و حسن میرباقری ایفای نقش کرده‌اند.

عوامل فیلم «زیبا صدایم کن» عبارتند از: کارگردان: رسول صدرعاملی، تهیه‌کننده: مازیار هاشمی، نویسندگان: میلاد صدرعاملی، محمدرضا صدرعاملی، آرش صادق بیگی براساس رمانی به همین نام نوشته فرهاد حسن‌زاده، مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: کریستف رضاعی، مدیر پروژه: حسین هادیانفر، صداگذاری و ترکیب صدا: علیرضا علویان، طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظرفصیحی، طراح چهره‌پردازی: عظیم فراین، طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: هدی میرزایی، مدیر صدابرداری: طاهر پیشوایی، عکس: مجید طالبی، طراح نشان: ابراهیم حقیقی، طراح پوستر: روژان ایرجی.

در سیزدهمین دوره‌ جشنواره‌ فیلم جگران هند سه منتقد فدراسیون جهانی منتقدان سینما FIPRESCI (اشوک رانه، رویتا داتا و ویکی جوزف) جایزه‌ فیپرشی بهترین فیلم بین‌المللی را به رسول صدرعاملی برای فیلم «زیبا صدایم کن» اهدا کردند. فیلم رسول صدرعاملی پیش از این در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم ورشو، بوسفور و خروس طلایی چین روی پرده رفته بود.‌‌

بلیت سینما آنلاین ۱۳۰ هزار تومان است و با پرداخت هزینه بلیت نیازی به خرید اشتراک نیست.

یازده یازده، خواب تلخ، صددام، نُه، خانه ارواح دیگر فیلم‌های سینما آنلاین فیلم‌نت هستند.

صدرعاملی کارگردان «زیبا صدایم کن» پیش از این درباره ساخت فیلم گفته است: سال‌ها پیش از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رمان پرفروشی به نام «زیبا صدایم کن»‌ به دست من رسید که نویسنده آن آقای فرهاد اصلان‌زاده است. احساس کردم می‌توانم برای آن کاری کنم. فیلم خیلی سختی بود چون قصه آن ۲۰ سال پیش نوشته شده بود و مناسبات آن نسبت به دنیای امروز عوض شده بود. ۲ کاراکتر اصلی و لوکیشن متعلق به کتاب است. خسرو در آسایشگاه و زیبا در خوابگاه خیریه‌ای بود. بقیه داستان بازنویسی شد ولی همین میزان داستانی که کتاب به ما داد هم خیلی خوب بود.

نوشته «زیبا صدایم کن» از دوم دی‌ماه در سینما آنلاین فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احتمال می‌رود که با صادر شدن پروانه ساخت این اثر، صدرعاملی به زودی به سراغ فیلم جدید خود برود.

رسول صدرعاملی به عنوان کارگردان و یا تهیه کننده در پروژه‌هایی چون «زیبا صدایم کن»، «جنگل پرتقال»، «شنای پروانه»، «سال دوم دانشکده من»، «دیشب باباتو دیدم آیدا»، «من ترانه پانزده سال دارم»، «دختری با کفش های کتانی» و … حضور داشته است.

آخرین فیلم صدرعاملی «زیبا صدایم کن» بود که در اکران خود توانست بیش از ۱۵ میلیارد بفروشد.

تهیه‌کنندگی این فیلم را روح‌الله سهرابی برعهده دارد.

نوشته رسول صدرعاملی «تهران» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست نسخه بازسازی شده فیلم سینمایی «باشو غریبه کوچک» به کارگردانی بهرام بیضایی اکران شد. این سومین نشست از سلسله نشست‌های «قرار هفت» است که به همت جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان و با همکاری بنیاد سینمایی فارابی، مرکز آموزش‌های هنری و سینمایی دارالفنون و اندیشکده امید برگزار می‌شود.

در ابتدای این نشست صدرعاملی درباره رفتار مناسب فیلمسازان در حوزه  ساخت آثار سینمایی برای تقویت کنشگری نوجوانان توضیح داد: عرصه دفاع مقدس دوره حاکمیت نوجوان‌ها بود. شاید در آمار ۳۶ هزار دانش آموز در میان شهدای جنگ باشند، ولی بخش بزرگی از بار زندگی در جامعه و میدان جنگ روی دوش نوجوانان بود. بچه‌هایی که یا پدرشان در جنگ بود یا برادران بزرگتر و آن‌ها باید خانواده را مدیریت می‌کردند. آنها نسلی بودند که می‌توانستند عظیم‌ترین سرمایه جامعه باشند، اما درگیر هشت سال دفاع مقدس شدند.

دوران فراموش شده نوجوانی

وی با اشاره به فیلم‌های اجتماعی در این فضا عنوان کرد: یکی از فیلم‌های خوب این حوزه در سینما فیلم «نیاز»  ساخته علیرضا داودنژاد است که نشان می‌دهد نوجوانان این فیلم چطور قهرمانانه زندگی می‌کنند. باید بدانیم که سینمای کودک و سینمای نوجوان ربطی به هم ندارند. سینمای کودک مفرح، سرگرم‌کننده و شادی‌آور است، اما سینمای نوجوان دقیقا نقطه مقابل آن قرار دارد. نوجوان در این سن باید مهم‌ترین تصمیمات عمرش را بگیرد در حالی که کمترین توجه را از خانواده و جامعه می‌گیرد. در همه‌ جای دنیا جشنواره‌های فیلم نوجوان مستقل است و ما نتوانستیم این را بگوییم که این دو سینما باید دو بخش مجزا باشد؛ امیدوارم این اتفاق بالاخره رخ دهد. حتی وقتی برخی درباره جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان صحبت می‌کنند بخش نوجوان را هم یادشان می‌رود و می‌گویند جشنواره کودک در حالی که این اشتباه است.

صدرعاملی در ادامه یاداور شد: فیلم درباره کودک و فیلم برای کودک دو دیدگاه متفاوت است. مخاطب فیلم درباره کودک خانواده‌ها و والدین هستند و مخاطب فیلم برای کودک، خود کودکان. سینمای کودک خوب و جذابی در این سال‌ها داشته‌ایم، ولی برای سینمای نوجوان کم کاری شده است. سینمای کودک باید رویاپردازی کند، قهرمان داشته و خیال‌پردازانه باشد تا کودک خودش را جای قهرمان بگذارد. همانطور که جهان کودک تصور، تخیل و قصه‌پردازی است. ما باید با کمک کتاب و سینما ذهن کودک را تقویت کنیم.

وی در توضیح سینمای نوجوان نیز تصریح کرد: سینمای نوجوان می‌شود سینمای مسئولیت‌پذیر، جایی که قهرمان در مواجهه با جهان اطرافش قصه‌های متفاوت و جذابی دارد. مثلا فیلم «باشو غریبه کوچک» ۴۰ سال پیش ساخته شده و بهرام بیضایی در این اثر یک حرف ساده می‌زند. دو فرهنگ و زبان شمال و جنوب را در برابر هم قرار می‌دهد و بعد از ایران حرف می‌زند. چهل سال پیش بهرام بیضایی نسخه‌ای می‌نویسد که می‌گوید به «با هم بودن» و «یکدست بودن» فکر کنید و ما امروز به این حرف رسیده‌ایم. داریوش مهرجویی ۴۰ سال پیش گفت نمی‌شود وقتی در یک خانه هستید هرکس برای خودش کار کند، کسی به او گوش نکرد. به این فیلم‌ها و حرف‌های آن توجه نشد چون سینما درک نشد.

محمدرضا شریفی‌نیا نیز در این نشست ضمن قدردانی از کیفیت خوب نسخه جدید فیلم «باشو غریبه کوچک»  گفت: بیضایی آدمی است که ما با او نامهربانی کردیم. کسی که بخش اعظمی از ادبیات اجتماعی و مذهبی این مملکت روی دوش او بود. او دو کار ویژه داشت، یکی «روز واقعه» و دیگری «مجلس ضربت زدن» که در «روز واقعه» به زیبایی درباره امام حسین(ع) صحبت کرد و شرایط اجتماعی آن دوران را تصویر کرد.

وی افزود: ما با وجود تعداد زیاد شهدا، و اسرای نوجوان کاری برای آن‌ها نکرده‌ایم. فیلمساز خوب می‌تواند فیلمش را بسازد، اما در دوره‌هایی افرادی بوده‌اند که مثلا نخواسته‌اند نشان دهند جنگ چه تاثیری در خانواده داشته  و این سانسور است؛ همان کاری که با «باشو غریبه کوچک» کردند؛ این فیلم سه سال اجازه اکران نداشت. در آن زمان شما اگر می‌خواستید فیلمی بسازید که تبعات جنگ در خانواده را نشان دهد با مهر ضد جنگ توقیف می‌شد در حالی که  اگر این ذهنیت وجود نداشت، شاید ما امروز فیلم‌های بسیاری درباره نوجوان‌ها و جوان‌هایی که آن روزها را درک کردند، داشتیم. ۴۵ درصد اسرای ایرانی در زمان جنگ دانش آموزان بودند، چرا ما به جز چند مورد سال‌های اخیر هیچ فیلمی راجع به آن‌ها نداریم؟

تبعات جنگ واضح و محرز است

شریفی‌نیا گفت: تبعات جنگ واضح و محرز است و نمی‌توان آنها را نشان نداد. شما برای اینکه دشمن را خوب بشناسانید باید زندگی آن بچه را که نابود شده است نشان دهید. من قبول دارم که «باشو غریبه کوچک» یک فیلم ضد جنگ است، ولی نباید جلوی این فیلم‌ها را گرفت.

وی ادامه داد: فیلم‌های کودک در کشور ما خوب بوده از قدیم که «گلنار» و… بود تا همین انیمیشن «بچه زرنگ» ولی برای نوجوان کاری نکرده‌ایم و نسل زد را فراموش کردیم، به تدریج می‌فهمیم دیگر این بچه‌ها را درک نمی‌کنیم.

صدرعاملی در ادامه با اشاره به «باشو غریبه کوچک» عنوان کرد: این فیلم تنهایی و جدا افتادگی یک نوجوان از خانه و کاشانه و جامعه خودش که باعث می‌شود او به سرزمینی ناشناخته در بخش دوری از ایران پناه ببرد، را به نمایش می‌گذارد. فیلمساز تنوع فرهنگ‌ها را نشان می‌دهد و به دنبال چالش است. اگر چهل سال پیش ما به دو روایت ساده و یک خطی که بیضایی در فیلم مطرح می‌کند، توجه می‌کردیم و فیلمش با آن شرایط اکران نمی‌شد، امروز وضعیت دیگری داشتیم. بهرام بیضایی در این فیلم به ما نشان می‌دهد که جنگ خوب نیست، اگر مجبور به جنگ هستیم مراقب اقوام مختلف باشیم و کاری کنیم همدلی کنند.

این کارگردان درباره ساخت فیلم خود نیز یادآور شد: فیلم اول من «رهایی» درباره جنگ بود که موضوع متفاوتی داشت و هیچوقت درست دیده نشد. برای همین هم من از سینمای دفاع مقدس به سمت سینمای ملودرام و اجتماعی رفتم. داستان را از دل نامه‌ای واقعی از افسر عراقی نوشتم که در نامه‌اش نوشته بود من شما را دوست دارم، اسلام ما، قرآن ما و پیامبر ما یکی است و چرا باید همدیگر را بکشیم؟ فیلم به خاطر مضمون ضدجنگ که داشت اجازه اکران نداشت.

شریفی نیا نیز درباره اولین کتاب خود عنوان کرد: اولین کتاب من کتاب «پسری به رنگ شب» بود. این کتاب برای سال ۵۵ بود درباره تبعیضات نژادی در آفریقای جنوبی. من در آن زمان درباره تربیت کودک در جامعه امروزی یک مقاله نوشته بودم‌ چون تربیت بچه مهم است. نمی‌توان فرزند را لای پر قو بزرگ کرد. شما نمی‌توانید بگویید فرزندم را طوری بزرگ کنم که هیچ چیز بدی در زندگی‌اش نبیند. باید مردم ما با تبعات رویدادی مثل جنگ آشنا می‌شدند، ولی متولیان مخالف بودند. ما فیلم‌های جنگی زیادی در کشور داشتیم ولی درصد پایینی از آن‌ها به کودکان و نوجوانان مربوط می‌شود. متاسفانه فیلم‌ها در این حوزه انگشت شمار هستند.

تبلیغ آثار در تلویزیون ممنوع است

این بازیگر سینمای ایران با اشاره به فیلم اخیر صدرعاملی بیان کرد: یکی از بهترین فیلم‌هایی که اخیرا دیدم «زیبا صدایم کن» است. کاش بتوانید تبلیغاتی داشته باشید که این فیلم‌ دیده شود. متاسفانه تجهیزات تبلیغاتی ما بسیار سطح پایین است. تلویزیون به فکر این نیست که حتی فیلم و سریال‌های خود ما را تبلیغ کند، این در حالیست که  تا به مردم اطلاع ندهید فیلم را نمی‌بینند.

وی درباره «پیر پسر» نیز گفت: فیلم «پیر پسر» موقعیت اجتماعی خوبی پیدا کرد، در جشنواره هم بخشی به آن اختصاص داده شد و بیشتر دیده شد. «زیبا صدایم کن» هم می‌توانست بیشتر دیده شود. چرا این فیلم باید ۱۵ میلیارد بفروشد؟ این فیلم باید در جامعه ما بیش از ۳۰۰ میلیارد تومان بفروشد؛ اثری که در تجلیل مقام پدر است. فیلم «پروین» هفت جایزه در جشنواره گرفت اما در زمان اکران هیچ اتفاقی برای آن نیافتاد.

صدرعاملی نیز درباره بازار جدید فیلم و سریال عنوان کرد: وقتی رسانه‌های متعدد و پلتفرم‌ها می‌توانند فیلم به نمایش بگذارند شرایط تغییر می‌کند. این پلتفرم‌ها توقع مردم را از سینما بالا می‌برند. در دنیا یکی از گران‌ترین و خاص‌ترین تفریحات سینماست، ولی در اینجا سینما هنوز ارزان است.

وی اضافه کرد: باید به نوجوان بیاموزیم سینما رفتن را از یاد نبرد. باید حواسمان به سالن‌های سینما باشد، به مخاطب سینما ارزش بگذاریم تا بلیط خریدن برایش با دیدن فیلم به گونه‌ای دیگر متفاوت باشد. ما سالن‌های خوبی نسبت به سال‌ها و دهه‌های قبل داریم ولی تولیداتی که مناسب پرده باشد کم داریم.

نیازمند اراده جمعی برای بازگشت مخاطب هستیم

این کارگردان سینما با اشاره به اهمیت مخاطب هدف تصریح کرد: یک زمانی وقتی «شهر موش‌ها» و «دزد عروسک‌ها» و فیلم های ایرج طهماسب ساخته می‌شد، مخاطب داشت ولی ما این مخاطب را از دست دادیم و به یک اراده جمعی برای بازگرداندن او نیاز داریم. ما نباید فیلمی بسازیم که اول تا آخر کلاس اخلاق باشد. یک فیلم باید قصه جذابی داشته باشد، حرفی بزند و حالا اگر نکته‌ای هم داشت که چه بهتر.

صدرعاملی درباره ساخت کارهای سفارشی عنوان کرد: همه جای دنیا کارهای سفارشی تولید می‌شود. فیلم‌هایی که پرهزینه‌تر و بار فرهنگی بیشتری دارد توسط مراکز دولتی و شهرداری سرمایه گذاری می‌شود. ولی برای بخش خصوصی باید فضا را باز کرد چون بخش خصوصی نمی‌تواند با سانسور و ممیزی شدید فیلم بسازد. البته منظورم این نیست که سفارش دهید فیلم مستهجن ساخته شود. به نظر من سینما از ابتدا مدیر بردار نیست. سینما یعنی بخش خصوصی، استودیوهای فیلم‌سازی و ارتباط آنها با مردم. این افراد نیاز جامعه را می‌سازند و براساس آن فیلم می‌سازند. در عین حال دولت باید برود برای فیلمی که دوست دارد بسازد هزینه کند.

وی اضافه کرد: اشکال بزرگ سینمای ایران این است که طی ۴۰ سال گذشته، تهیه کننده‌های مقتدر و استودیوهای بزرگ در آن شکل نگرفته است. سینمای اصلی آزاد و مستقل است و سینمای سفارشی و دولتی در کل جهان وجود دارد. در آمریکا سالانه چند فیلم ساخته می‌شود که یک پلان تاثیرگذار از پرچم آمریکا داشته باشد، اما بخش خصوصی هم کار خودش را می‌کند.

شریفی نیا سپس درباره تفاوت مدیوم‌ها تصریح کرد: تفاوتی بین تلویزیون و شبکه نمایش خانگی وجود دارد. تلویزیون موظف است چیزی پخش کند که بدون مشکل باشد و خیلی از مسائل را رعایت کند. چون همه اقوام در سراسر کشور پای این برنامه نشسته‌اند. به نظرم ایجاد پلتفرم‌ها بهترین کار بود تا فیلم‌ها و سریال‌هایی ساخته شود که فضا در آن‌ها بازتر است و امروز تماشاگر پول می‌دهد که این سریال‌ها را ببیند. در حالی که تلویزیون کاری کرد که مردم اگر سریال‌هایش را مجانی نمی‌دیدند حالا پول می‌دهند سریال‌های شبکه نمایش خانگی می‌بینند.

وی اضافه کرد: یک مدیر فرهنگی که فرهنگ این مملکت زیر نفوذ اوست باید تمام وجوه زندگی مردم ما را درک کند. اگر من فیلمنامه‌ای به ارشاد می‌دهم برای تصویب یا پروانه ساخت، من را صدا کند و بگوید شرایط جامعه ما این است، تو باید این را به فیلم اضافه کنی. مسئول فرهنگی جامعه وقتی هنرمند است باید چند سال بعد جامعه را هم ببیند و همه چیز در اختیار هنرمند بگذارد تا کارش را بکند. مثل فیلم «باشو غریبه کوچک» هنرمند اثری با مفهوم همدلی می‌سازد، ولی مسئول فرهنگی آن زمان این را نمی‌فهمد و جلوی فیلم گرفته می‌شود. شما می‌خواهید فیلمسازان آثاری شبیه به تلویزیون بسازند و این جواب نمی‌دهد.

نیازمند سینمای مستقل برای نوجوانان هستیم

بازیگر «اخراجی‌ها» در بخشی دیگر از سخنان خود عنوان کرد: به نظرم سینما باید فضای بازتری حتی از پلتفرم‌ها داشته باشد. تلویزیون را ۵۰ میلیون نفر می‌بینند، در پلتفرم ۳ میلیون نفر و در سینما ۱ میلیون نفر مخاطب وجود دارد. پس باید اینجا معضلات جامعه آزادتر مطرح شود. مثل کاری که صدرعاملی در فیلم آخرش انجام داده است. من اطمینان دارم فیلم اگر در پلتفرم‌ها قرار بگیرد، قطعا بیشتر دیده می‌شود.

کارگردان «زیبا صدایم کن» در ادامه درباره یکی دیگر از فیلم‌های نوجوان سال‌های اخیر بیان کرد: «باغ کیانوش» یکی از کارهای خوب و قابل توجه سال‌های اخیر بود که بخش عمده‌ای از تاثیرگذاری‌اش را از اقتباس گرفت. نهادی مثل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان باید سالی ۱۰ اثر اینچنینی بسازد تا جریان ساز شود.

صدرعاملی تصریح کرد: ما تا زمانی که جشنواره مستقل نوجوان نداشته باشیم، سینمای نوجوان هم نداریم. باید جشنواره تخصصی نوجوان داشته باشیم تا دیده شود.

صدرعاملی در پایان بیان کرد: سینما مقوله دشواری است، صد فیلم باید ساخته شود تا ۵ اثر تاثیرگذار باقی بماند. همه ما وقتی فیلم می‌سازیم تصور می‌کنیم بهترین فیلم جهان را می‌سازیم ولی در نهایت خروجی چیز دیگری است. سینما قواعد ثابتی ندارد که بگویی اگر آنها را رعایت کنیم حتما بهترین فیلم‌ها را می‌سازیم. دو فیلمساز و دو نویسنده مثل هم فکر نمی‌کنند، هرکسی از دید خود حرف می‌زند. به تعداد آدم‌ها می‌توان سینمای دوست داشتنی و جذاب ساخت به شرطی که آدم‌ها بخشی از ذهنشان که مثل هیچکس نیست را پرورش دهند.

در این جلسه نماینده موسسه «کدومو» نیز در توضیحاتی درباره این نهاد بیان کرد: کار اصلی کدومو کمک به خانواده در حوزه آشنایی با رسانه‌هاست و به والدین کمک می‌کند تا تشخیص دهند خوراک فرهنگی و رسانه‌ای فرزندشان چه می‌تواند باشد؟

وی با اشاره به جایگاه نوجوانان در سینمای دفاع مقدس دهه ۹۰ گفت: فیلم «بزرگمرد کوچک» به کارگردانی صادق صادق دقیقی، «تنگه ابوقریب» به کارگردانی بهرام توکلی که نوجوان در آن نقشی نمادین دارد. فیلم «۲۳ نفر» به کارگردانی مهدی جعفری که براساس واقعیت است، فیلم «کارو»، «میرو»، «باغ کیانوش» و «بچه مردم» دیگر آثار حاضر در این فهرست هستند که به جز آخری مابقی به اکران درآمدند. در فیلم «بچه مردم» نوجوان‌ها در شرایط عدم حضور والدین در زندگیشان، همگی تصمیم می‌گیرند به هدف مشترک‌شان که دفاع از خاک ایران است ورود کنند.

نوشته غفلت سینمای ایران از نوجوانان قهرمان دفاع مقدس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست محمدرضا شریفی‌نیا بازیگر سینما و تلویزیون و رسول صدرعاملی کارگردان و تهیه‌کننده سینما حضور دارند و فیلم «باشو، غریبه کوچک» اثر ماندگار بهرام بیضایی نمایش داده می شود.

این نشست به همت جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان و با همکاری بنیاد سینمایی فارابی، مرکز آموزش‌های هنری و سینمایی دارالفنون و اندیشکده امید برگزار می‌شود.

پیش از این، اولین جلسه از سلسله نشست‌های «قرارِ هفت» با موضوع «مروری بر کارنامه ده سال اخیر جشنواره فیلم کودک و نوجوان» و دومین جلسه نیز با موضوع «بازنمایی تصویر کودک و نوجوان در سینمای ایران» برگزار شده بود.

علاقه‌مندان می‌توانند برای حضور در این نشست به خیابان ۳۰ تیر، موزه آبگینه، بنیاد سینمایی فارابی مراجعه کنند.

سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان در ۳ بخش ملی (فیلم‌های بلند، کوتاه و پویانمایی)، بخش بین‌الملل و بخش ویژه از ۱۲ تا ۱۶ مهر سال جاری با دبیری حامد جعفری در شهر اصفهان برگزار می‌شود.

نوشته شریفی‌نیا و صدرعاملی در نشست «کنش‌گری نوجوان و سینمای دفاع مقدس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ بازگشت کوروش تهامی با «محکوم» و یادآوری خاطره‌ای از «زیر تیغ»، ماجرای عجیب ممنوع‌التصویری پژمان جمشیدی، حضور جنجالی آزاده صمدی در «سووشون»، خاطرات ناگفته و صریح گوهر خیراندیش از «بانو»ی داریوش مهرجویی و در نهایت حمایت‌های رسول صدرعاملی از سینمای اجتماعی و فیلمسازان جوان.

کوروش تهامی؛ از «زیر تیغ» تا «محکوم»

حضور دوباره کوروش تهامی در سریال و قاب شبکه نمایش خانگی بعد از چند سال وقفه، اتفاقی بود که توجه بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کرد. تهامی آخرین بار در سریال «دل» منوچهر هادی (۱۳۹۸) ایفای نقش کرده بود؛ سریالی پرستاره اما پرانتقاد که در نهایت برای بازیگرانش دستاورد چندانی نداشت. حالا او با «محکوم» ساخته سیامک مردانه بازگشته و در نقشی متفاوت ظاهر شده است؛ خسرو، تراپیستی آرام و مهربان که رویای ازدواج با نسرین (ساره بیات) را دارد اما خیلی زود درگیر بحرانی خانوادگی می‌شود؛ بحرانی که با قتل دختر خسرو به دست پسر نسرین آغاز می‌شود.

بازی تهامی در همین دو قسمت ابتدایی سریال توجه بسیاری را برانگیخت. او با کنترل احساسات، تغییر حالت‌های چهره و بازی درونی توانست لحظات پرالتهاب سریال را باورپذیر کند. به‌ویژه در صحنه مواجهه با خبر قتل دخترش، بازی او یادآور اتفاقاتی بود که مخاطبان سال‌ها پیش در «زیر تیغ» محمدرضا هنرمند دیده بودند. قصه «محکوم» در تقارن عجیبی با «زیر تیغ» قرار دارد همان قصه تراژیکی که تهامی را به چهره‌ای شناخته‌شده در تلویزیون بدل کرد. بیست سال پیش تهامی در «زیر تیغ» باید خون‌خواهی پدرش را از خانواده معشوقه‌اش می‌کرد، و حالا در «محکوم» در موقعیتی قرار گرفته که باید خون دخترش را از همسر جدیدش مطالبه کند.

تهامی در کارنامه‌اش نشان داده که از تیپ «پسر خوب و مودب تلویزیون» فراتر رفته است. او با بازی در «رگ خواب» حمید نعمت‌الله وجه دیگری از خود را نمایان کرد؛ شخصیتی پیچیده و تاریک که فاصله زیادی با تصویر آشنای تلویزیونی‌اش داشت. همین تنوع انتخاب‌ها، تهامی را به بازیگری قابل احترام تبدیل کرده است.

هرچند تنها دو قسمت از «محکوم» گذشته، اما همین آغاز نشان می‌دهد که تهامی می‌تواند با کارگردانی درست، بازی‌های به‌یادماندنی ارائه دهد. باید دید سیامک مردانه که سابقه دستیاری محمدحسین مهدویان را دارد، می‌تواند از این ظرفیت استفاده کند یا سریال به ورطه تکرار می‌افتد. آنچه مسلم است، کوروش تهامی بار دیگر ثابت کرد همچنان یکی از برگ‌های برنده تلویزیون و سینمای ایران است.

پژمان جمشیدی؛ در پوستر نه، روی پرده بله!

پژمان جمشیدی در سال‌های اخیر چنان پرکار بوده که کمتر هفته‌ای می‌گذرد بدون خبری از او. این هفته اما خبرها نه درباره فیلم تازه‌اش، بلکه به خاطر غیبت چهره‌اش در بیلبوردها و تبلیغات محیطی بود. حذف تصویر او از پوسترهای سریال «محکوم» سیامک مردانه و فیلم «کوسه» به کارگردانی علی عطشانی، شایعات ممنوع‌التصویری‌اش را به صدر اخبار آورد.

محمدرضا منصوری، تهیه‌کننده «محکوم»، در گفت‌وگویی با سینما نوین تأیید کرد که مجوز نصب تصویر جمشیدی صادر نشده و این تصمیم از سوی نهادی به نام «شورای چهره‌ها» گرفته شده است. او تأکید کرد که گروه سازنده به هیچ‌وجه راضی به حذف تصویر پژمان نبوده‌اند و همچنان پیگیر رفع این محدودیت هستند. نکته عجیب ماجرا اما تناقض آشکار در سیاست‌هاست؛ چراکه فیلم «ناجورها» همزمان با تصویر پژمان روی پوستر در حال تبلیغ است، در حالی که «کوسه» و «محکوم» چنین اجازه‌ای ندارند!

سوال اینجاست که چگونه تصویرش در تبلیغات مجاز نیست اما حضور پررنگش روی پرده ادامه دارد. تناقضی که هم برای مخاطبان و هم برای رسانه‌ها سؤال‌برانگیز است.

پژمان جمشیدی از سال ۱۴۰۰ با بیش از ۱۲ فیلم روی پرده، به یکی از رکوردداران حضور در سینمای ایران بدل شده است. او در ژانرهای متنوع از کمدی تا درام اجتماعی امتحان خود را پس داده و با گیشه موفق، نشان داده مخاطب گسترده‌ای دارد. اما هم‌زمان با این موفقیت‌ها، حاشیه‌ها نیز سایه‌ای سنگین بر مسیرش انداخته‌اند؛ از انتقاد به پرکاری گرفته تا حالا ماجرای ممنوع‌التصویری.

با وجود این، جمشیدی همچنان یکی از پرطرفدارترین چهره‌های سینما و نمایش خانگی است. تماشاگران، او را چه روی پرده ببینند چه در تبلیغات نه، انتخاب می‌کنند. شاید همین تناقض باعث شده این بازیگر بیش از همیشه خبرساز باشد؛ بازیگری که حتی در غیاب تصویرش هم دیده می‌شود.

آزاده صمدی؛ جسارت در انتخاب و جنجال در «سووشون»

ویدئوی رقص آزاده صمدی در نقش «سودابه هندی» در قسمت هشتم «سووشون» کافی بود تا نامش دوباره به ترند شبکه‌های اجتماعی بدل شود. کاراکتری کوتاه در رمان سیمین دانشور که صمدی با گریم متفاوت، لباس‌های هندی و حرکات حساب‌شده، توانست به نقش عمق ببخشد. نگاه‌ها، لبخندها و حرکات موزونش تصویری به‌یادماندنی از زنی ساخت که در رمان نماد وسوسه و بی‌ثباتی است. او نشان داد حتی در حضور کوتاه می‌تواند نقشی را ماندگار کند.

اما نکته‌ای که بیش از هر چیز به چشم آمد، نه قصه سریال بلکه تقلای آن برای حاشیه‌سازی بود. گویی از همان ابتدا در ذهن کارگردان این بوده که هر قسمت باید چیزی داشته باشد که خبرساز شود؛ چه بازیگران بدانند و چه خود گروه سازنده. «سووشون» در روایت، آن‌چنان دندان‌گیر و پرکشش عمل نکرد، اما در ساخت حاشیه موفق بود. وایرال شدن رقص آزاده صمدی نمونه روشن همین ماجراست؛ جایی که ویدئوهای حاشیه بیش از متن سریال دیده شدند و مخاطب پیدا کردند. هرچند «سووشون» در روایت داستان و جذب مخاطب چندان موفق نبوده، اما صمدی با جسارت انتخاب این نقش حاشیه‌ساز شد.

صمدی که در سال‌های اخیر با نقش‌های متنوعی از کمدی «خوب، بد، جلف» گرفته تا نقش جدی‌اش در «می‌خواهم زنده بمانم» و فیلم امسال «عزیز» که حتی در فهرست اولیه معرفی به اسکار ۲۰۲۶ قرار گرفت، نشان داده هر نقش را با دقت و جسارت انتخاب می‌کند. این بار نیز با نقشی که مرز میان جذابیت و حاشیه را باریک کرده، سووشون را؛ که در متن داستان موفقیت چندانی ندارد؛ در شبکه‌های اجتماعی زنده نگه داشت. آزاده صمدی بار دیگر ثابت کرد از آن دست بازیگرانی است که «انتخاب درست» را به «پرکاری» ترجیح می‌دهد؛ حتی اگر نتیجه‌اش حاشیه‌ای باشد که بیشتر از متن سریال دیده شود.

گوهر خیراندیش؛ ناگفته‌هایی از «بانو»

گوهر خیراندیش این هفته با گفت‌وگویی صادقانه درباره فیلم «بانو» داریوش مهرجویی دوباره خبرساز شد. ویدیویی که او در آن با بغض از خاطرات پشت صحنه گفت، در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. خاطراتی که عشق بی‌پایان او به بازیگری را آشکار می‌کرد.

گوهر خیراندیش وقتی از تجربه حضورش در «بانو» می‌گوید، نه فقط خاطره‌ای شخصی را مرور می‌کند، بلکه درباره از یکی از مهم‌ترین فصل‌های سینمای ایران صحبت می‌کند. او معتقد است «بانو» هیچ‌گاه به ساده‌سازی مسائل تن نداد و تصویری بی‌پیرایه و واقعی از زندگی و روابط انسانی ارائه داد؛ نگاهی که باعث شد این فیلم حتی پس از سه دهه همچنان تازه و قابل تأمل باشد.

خیراندیش در روایتش از پشت صحنه، جزئیاتی شنیدنی را بازگو کرد: از لحظاتی که داریوش مهرجویی در میان فیلمبرداری نظر او را می‌پرسید، تا استقبال کارگردان از بداهه‌گویی‌هایش. برای او، گریم سنگین نقشی مانع نبود؛ برعکس، همیشه از تغییر چهره و تجربه نقش‌های دشوار استقبال کرده و خودش می‌گوید «دیوانه‌ی این گریم‌ها» بوده است. حتی در جایی که قرار بود آواز بخواند، با جسارت نظرش را مطرح کرده و آن‌قدر پافشاری کرده تا مهرجویی را قانع کند. همین تعامل و اعتماد متقابل میان بازیگر و کارگردان، به خلق صحنه‌هایی انجامید که هنوز در حافظه سینمایی مخاطبان زنده است.

او همچنین از نگاه فلسفی مهرجویی به «بانو» گفت؛ نگاهی که فیلم را از یک روایت ساده خانوادگی فراتر برد و آن را به اثری عمیق درباره حقیقت‌های کمتر دیده‌شده تبدیل کرد. حقیقت‌هایی که شاید همین صداقت‌شان دلیلی شد برای سانسور و توقیف طولانی فیلم. «بانو» یازده سال پشت درهای اکران ماند، اما همین غیبت، بر ارزش و ماندگاری‌اش افزود.

این بازیگر باسابقه که نزدیک به شش دهه در سینما، تئاتر و تلویزیون حضور داشته، همچنان در آثار تازه درخشیده است. از «زیر خاکی» گرفته تا «ازازیل» در شبکه نمایش خانگی، حضور او برای هر گروه سازنده یک امتیاز است. خیراندیش نشان داده نه‌تنها گذشته‌ای درخشان دارد، بلکه هنوز هم می‌تواند کنار بازیگران جوان بدرخشد.

این گفت‌وگو فقط مرور خاطرات نبود؛ یادآوری جایگاه بازیگری که با صداقت و عشق، بخش مهمی از تاریخ سینمای ایران را رقم زده است. گوهر خیراندیش همچنان همان بانوی توانمند و صمیمی سینمای ایران است که حضورش هم خاطره می‌سازد و هم آینده.

رسول صدرعاملی؛ کارگردانی که پشت جوان‌ها ایستاده است

رسول صدرعاملی این هفته با دو گفت‌وگو دوباره خبرساز شد. یکی درباره فیلم «ناتور دشت» محمدرضا خردمندان که او با تحسین آن، تماشاگران را به دیدنش ترغیب کرد؛ و دیگری در برنامه «ساطور» با منصور ضابطیان که خاطرات ورودش از روزنامه‌نگاری به سینما و دشواری‌های ساخت فیلم‌های اجتماعی را بازگو کرد.

صدرعاملی درباره «ناتور دشت» گفت: «فیلمی است که حتی یک پلان معمولی ندارد و برای همه صحنه‌ها زحمت کشیده شده است.» حمایتی که از زبان او ؛کارگردان «من ترانه ۱۵ سال دارم» و «دختری با کفش‌های کتانی» ؛ وزنی دوچندان پیدا می‌کند و می‌تواند برای یک فیلم جوان نقطه عطف باشد. او پیش‌تر هم در برابر توقیف و فشارها از آثار اجتماعی دفاع کرده و نشان داده که نه‌تنها فیلمساز، بلکه حامی نسل تازه سینماست.

حمایت رسول صدرعاملی از سینمای جوان و اجتماعی فقط به «ناتوردشت» ختم نمی‌شود. او سال‌هاست در بزنگاه‌های حساس کنار فیلمسازان تازه‌نفس ایستاده و بارها صدای آنها شده است. چندی پیش، وقتی زمزمه‌هایی از نیمه‌کاره رها شدن اکران فیلم «پیرپسر» شنیده شد، صدرعاملی در یک استوری نوشت: «پیرپسر و فیلم‌های اجتماعی و مطرح سینمای ایران و خالقان آثار ارزشمند فرهنگی، هنری و سینمایی، حذف شدنی نیستند».

صدرعاملی این هفته در گفت‌وگویش با ضابطیان، از دشواری‌های دهه‌های گذشته گفت؛ از سانسور تا چالش‌های ساختن فیلم عاشقانه در فضایی بسته. او با آرامش و صراحت، مسیری را روایت کرد که برای نسل تازه می‌تواند درس صبر و پشتکار باشد.

کارگردان آثاری چون «دختری با کفش‌های کتانی» و «من ترانه ۱۵ سال دارم»، این روزها با فیلم «زیبا صدایم کن» در سینما حضور دارد. اما مهم‌تر از آثار خودش، جایگاهی است که برای فیلمسازان دارد. هر حمایتش دلگرمی برای فیلمسازان جوان است و هر گفت‌وگویش کلاس درسی برای علاقه‌مندان سینما. او همچنان یکی از ستون‌های سینمای اجتماعی ایران است؛ فیلمسازی که هم خاطره می‌سازد و هم امید.

نوشته از بازگشت تماشایی «کوروش» تا حمایت‌گری به سبک «رسول» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم از ۲۱ خردادماه اکران خود را آغاز کرد و تا به امروز بیش از ۶۱ میلیارد تومان فروش داشته و به زودی «موسی کلیم‌الله (ع)» را هم پشت سر خواهد گذاشت و سومین فیلم پرفروش سال خواهد شد.

فارغ از نگاه‌های مثبت و منفی برخی منتقدان به ساختار سینمایی و مضامین این اثر، به تازگی موجی علیه اصل اکران این فیلم شکل گرفته است و برخی با خوانش‌های مختلف و لو دادن کامل قصه فیلم و حتی نشان دادن صحنه‌های مهم و کلیدی، قصد حاشیه‌سازی برای شرایط طبیعی اکران این فیلم را دارند. در مقابل این حاشیه‌سازی‌ها به تازگی حسن فتحی، رسول صدرعاملی و حامد بهداد نسبت به این موضوع واکنش نشان دادند.

حامد بهداد یکی از بازیگران این فیلم با یادداشتی به حمایت سینمادوستان از «پیر پسر» واکنش نشان داد.

بهداد در صفحه شخصی خود ضمن انتقاد از برخی تلاش‌ها برای توقف اکران این فیلم نوشت: «منتظرش بودم. تعجب نمی‌کنم اما این وسط، دم آن منتقدها و سینمایی‌ها گرم که پای فیلم اجتماعی هستند و تعصبش را می‌کشند و این نگاه و رویکرد تکراری و قدیمی به فیلم‌های اجتماعی داستانی را مردود می‌دانند. آفرین به فیلم‌سازهایی که سلیقه و فکرشان را تبدیل به سینما و قصه کردند و از سرمایه و فکر و عمرشان مراقبت می‌کنند. خیلی‌هایمان بی‌حس شده‌ایم اما هنوز هستند توی همین جماعت سینمایی که قلب‌شان برای سینمای واقعی می‌تپد و جای خالی‌اش را فریاد می‌زنند.»

حسن فتحی با انتقاد از این نوع رفتارها نوشته است: «پیر پسر» را هنوز ندیده‌ام و طبعا در این چند کلمه قصد سخن درباره محتوای این اثر را ندارم، اما در مقام یک فیلمساز که با مشکلات عدیده فیلمسازی در این سال‌ها آشناست بر خود لازم می‌دانم که از موجودیت به‌شدت آسیب‌دیده سینمای دغدغه‌مند اجتماعی و فیلمسازان فعال در این عرصه دفاع کنم. فیلمی که بر اساس شنیده‌ها پروانه نمایش و اکران خود را از دستگاه فرهنگی دولت قبلی گرفته و اکنون که در روزگار مدیران فرهنگی جدید امکان اکران یافته و با استقبال خوبی هم روبرو شده است مورد حملات تند و درخواست توقیف از جانب جریان‌هایی قرار گرفته، که سال‌های بسیاری است که با سینمای اندیشمند و معترض اجتماعی مخالفت جدی دارند. جز از فیلم‌های کمدی سخیف و سرشار از سبک‌سری و ابتذال، هیچ ژانر سینمایی دیگری را برنمی‌تابند. این گروه غافل از آنند که دیگر دوران قیم‌سالاری و تعین تکلیف برای مردم و تحمیل سلیقه به نسل جوان جامعه ایران و در سخن ما علاقمندان به سینما مدت‌هاست به‌سر رسیده است و مردم خود محق‌اند به اینکه حسب سلایق و علایق خود چه فیلم و سریالی را تماشا کنند.

رسول صدرعاملی کارگردان نام آشنای سینمای ایران که فیلم «زیبا صدایم کن» او هنوز روی پرده سینماهاست هم در واکنشی به این حواشی نوشت: «پیر پسر» و فیلم‌های اجتماعی و مطرح سینمای ایران و خالقان آثار ارزشمند فرهنگی، هنری و سینمایی، حذف شدنی نیستند.

نوشته واکنش‌ سینماگران به حواشی «پیر پسر»/ قلب‌هایی که برای «سینما» می‌تپد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. روایت این هفته، سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رسول صدرعاملی که سکوتش را شکست و از روزهای پرحادثه و مسیر حرفه‌ای اش گفت، تا پریناز ایزدیار که با گام‌هایی مطمئن بر فرش قرمز کن قدم گذاشت. از اکبر عبدی که همچنان مرز بازیگری و بازی را به چالش می‌کشد، تا رضا عطاران که با همان لبخند قدیمی‌اش، دل مخاطب را به سالن می‌کشاند و هانیه توسلی، آرام و بی‌صدا، اما پررنگ‌تر از همیشه بازگشته است.

رسول صدرعاملی؛ مردی که با قلم آمد و با تصویر ماند

سال‌ها بود رسول صدرعاملی تن به گفت‌وگو مشروح با رسانه‌ها نداده بود. این هفته در برنامه «اکنون» سروش صحت، مردی با موهای سفید و صدایی آرام اما ریشه‌دار، آمده بود تا بگوید چه‌ها بر او گذشته و چه ناگفته‌هایی داشت! از پسرک عاشق نوشتن تا مردی که دوربین را به دست گرفت تا روایت کند، نه فقط از دختران این سرزمین، که از تاریخ، از درد، و از امید.

صدرعاملی پیش از آنکه فیلم بسازد، روزنامه‌نگار بود. نوجوانی‌اش را با چاپ اولین مطلبش در مجله «فردوسی» آغاز کرد؛ مجله‌ای که آن روزها قبله آمال قلم‌به‌دستان بود. در میانه التهاب انقلاب، او خبرنگاری می‌کرد؛ همان روزها که در پاریس با آیت‌الله خمینی مصاحبه کرد و با همان پرواز معروف به تهران برگشت. خودش و نوشابه امیری، روزنامه نگار کیهان، تنها بازماندگان آن پرواز تاریخی‌اند.

اما روزی، روزنامه برایش کوچک شد. دوربین به دست گرفت و شد صدای دختران خاموش؛ دخترانی که بعدها با نام‌هایی چون پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی و نگار جواهریان بر پرده درخشیدند. سینمای صدرعاملی، سینمای جست‌وجوی روشنایی در دل تاریکی‌ست. او که «دختری با کفش‌های کتانی» را ساخت، هنوز هم می‌گوید: «چه قصه‌هایی از دخترکان این سرزمین که ننوشته‌ایم.»

صدرعاملی  از سینما گفت که او و هم‌نسلانش در سال‌های پس از انقلاب، زمانی که سینما در آستانه تعطیلی بود و سینماداران امیدی نداشتند، با حمایت و یادآوری فیلم‌های ماندگاری مانند «گاو» داریوش مهرجویی، «گل‌های داوودی» خودش، «تاراج» ایرج قادری و «مدرسه موش‌ها» تلاش کردند درهای سینما را باز و سینمای ایران را زنده نگه دارند.

این روزها فیلم «زیبا صدایم کن» بر پرده‌ست؛ قصه‌ای دیگر از دختری دیگر. صدرعاملی دو پسر دارد، اما جهان دخترانه را بهتر بلد است. کتاب خاطراتش را می‌نویسد؛ روایتی دست اول از روزهای پرحادثه. بی‌شک، وقتی آن کتاب منتشر شود، تاریخِ زنده‌ای از فرهنگ و سیاست ایران پیش چشم‌مان خواهد بود.

پریناز ایزدیار؛ دختری از «ابد» تا فرش قرمز کن

در میان برق فلاش‌های عکاسان کن، پریناز ایزدیار ایستاده بود؛ بی‌تکلف، اما مطمئن از جایی که ایستاده. تصویری که از او در جشنواره کن امسال ثبت شد، بیشتر از هر عکس دیگری دست‌به‌دست شد؛ چون فقط تصویر یک بازیگر نبود، تصویر مسیری بود که از «ابد و یک روز» تا فرش قرمز با سعید روستایی ادامه یافته است.

او همان «سمیه» است، دختری زخمی از فقر و اعتیاد و درماندگی، اما حالا با استایلی که چشم مجله‌های خارجی را گرفت، نشریه پیپل او را کنار جنیفر لارنس در لیست نامزدهای بهترین بازیگر زن پیش بینی کرد. حضور پریناز در فیلم «زن‌وبچه» سعید روستایی، تیر خلاص بود بر تمام تردیدها؛ بازیگری که حالا نه‌فقط در ایران، که در سطح جهانی دیده می‌شود.

پریناز ایزدیار را اولین بار با سریال‌های حسن فتحی شناختیم؛ چهره‌ای آرام با چشم‌هایی پر از حرف. اما آنچه او را بازیگر کرد، نه فقط قاب تلویزیون، که ریسک نقش‌های سخت بود. از «ابد و یک روز» تا «متری شیش‌ونیم»، از «سرخپوست» تا «ملاقات خصوصی»؛ هر بار در قالب زنی که بار جهان را به تنهایی به دوش می‌کشد.

همزمان با حضور او در کن، در ایران چرخ بازی به کمدی چرخیده. در فیلم «صددام»، پریناز نقش ثریا را بازی می‌کند؛ معشوقه بدل صددام. لبخندی که در آن نقش می‌زند، شاید برای خودش هم تازگی داشته باشد. بعد از سال‌ها نقش‌های جدی، این بار خنداندن مخاطب را تجربه می‌کند، و منتقدانی که می‌گویند: «موفق بوده»

ایزدیار حالا دیگر نه فقط ستاره‌ای پرفروش در داخل، که بازیگری جست‌وجوگر است. از فرش قرمز کن تا صحنه‌های کمدی، هر بار بخشی تازه از خود را نشان می‌دهد. و مخاطب، هر بار می‌ماند با این سؤال: پریناز بعدی، چطور غافلگیرمان خواهد کرد؟

اکبر عبدی؛ مردی با هزار چهره، بازهم در لباس زنانه

اکبر عبدی دوباره برگشته؛ نه به این معنا که رفته بود، بلکه حالا در قاب تازه‌ای دیده شده که باز هم همه را غافلگیر کرده. این‌بار در برنامه «جوکر خانوادگی» با پوشش زنانه ظاهر شد و بار دیگر نشان داد که هنوز هم می‌تواند مردم را بخنداند؛ آن‌هم در روزگاری که خنده، کمیاب شده.

اما با عبدی، هیچ چیز ساده نیست. همین یک حضور کوتاه، تبدیل شد به بحثی داغ. عده‌ای گفتند: «او شأن خود را پایین آورد»، و گروهی دیگر از «قدرت بی‌نظیر تغییر چهره و بازیگری‌اش» گفتند. و انگار این هم بخشی از معجزه عبدی‌ست؛ همیشه محل بحث، همیشه در کانون توجه، همیشه غیرقابل پیش‌بینی.

اکبر عبدی بازیگری‌ست که نه به کلاس بازیگری رفت، نه تئوری خواند؛ او با غریزه‌اش بازی کرد، با چشم‌هایش، با بدنش. از «اجاره‌نشین‌ها» تا «مادر»، از «آدم‌برفی» تا «خوابم می‌آد»، او نشان داد هر چهره‌ای، حتی صورت یک مادر پیر، می‌تواند ابزار بازیگری‌اش باشد. او اولین بار وقتی لباس زنانه پوشید، برای خنداندن نبود؛ برای شکستن یک تابو بود.

در جوکر اما، همه چیز طنز است، و عبدی هم بلد است چطور در دل یک موقعیت ساختگی، خنده واقعی بسازد. خنده‌ای که از تماشاگر بیرون کشیده می‌شود، گاهی هم به این شکل نا متعارف و همین او را ماندگار کرده؛ مردی که کمدی را می‌شناسد، نه فقط در واژه‌ها، که در سکوت‌ها، در مکث‌ها، در نگاه‌هایی که هنوز هم برق دارند.

منتقدان ممکن است بگویند عبدی در این سال‌ها افت کرده، یا نقش‌هایش سطحی شده. اما عبدی یک اصل دارد: «مردم باید بخندند.» و حالا دوباره خندانده، با همان قدرت همیشگی. شاید به همین خاطر است که هنوز هم او را مرد هزارچهره سینمای ایران می‌نامند و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کند این عنوان را از او بگیرد.

رضا عطاران؛ از جنس مردم اما معلق میان «صددام» و «صالح»

رضا عطاران همین‌جاست؛ همان جایی که همیشه بوده، میان مردم، با لبخندی مهربان، ساده، و دست‌هایی که عادت دارند با مخاطب سلام کنند. این روزها روی پرده است؛ در فیلم «صددام» پدرام پورامیری، نقش بدل صدام را بازی می‌کند، نقشی که فقط او می‌توانست بازی کند؛ با آن ترکیب طنز و واقعیت، با بازی‌ای که جدی است و هم‌زمان، بامزه.

مخاطب به محض دیدن اسم عطاران، خیال می‌کند قرار است بخندد. همین هم هست که او را از دیگران جدا کرده؛ نه فقط کمدی، بلکه اعتمادی که سال‌هاست مخاطب به اسمش دارد. هرجا باشد، انگار خیال جمع است. اما این اعتماد، این‌بار با تردیدهایی هم همراه شد ومنتقدان معتقدند صددام فیلم نامه قوی ندارد و در نهایت هم خنده نمی‌گیرد.

همزمان با اکران صددام با آغاز پخش سریال «اجل معلق» عادل تبریزی، عطاران دوباره وارد خانه‌ها شد؛ در کنار عباس جمشیدی‌فر. اما واکنش‌ها این‌بار متفاوت بود. بعضی گفتند: «تکراری شده»، بعضی گفتند: «مثل همیشه خندیدیم، پس موفق بوده». تکرار؟ شاید. اما مگر کسی مثل او، که «خانه‌به‌دوش»، «بزنگاه»، «متهم گریخت» و «ورود آقایان ممنوع» را در کارنامه‌اش دارد، می‌تواند تکراری باشد؟

عطاران آن بازیگری است که با کلاه نقاب‌دار، دمپایی و لبخند مهربان، آمده تا بگوید کمدی را نباید پیچیده کرد. او ساده است، و همین سادگی‌اش او را ماندگار کرده. اهل حاشیه نیست، اهل ژست‌های روشنفکری هم نه. اما بلد است کاری کند که مردم، وسط خستگی‌های روزمره‌شان، بخندند. این کار کمی نیست.

شاید اجل معلق، سریالی نباشد که نامش در تاریخ بماند، شاید صددام فیلمی نباشد که منتقدان تحسینش کنند. اما رضا عطاران؟ او همین حالا هم در ذهن مردم مانده، با این حال باید دید در قسمت‌های بعدی، آیا عطاران و «اجل معلق» می‌توانند همانند آثار موفق قبلی‌اش در ذهن مردم ماندگار شوند یا اینکه مثل بسیاری از فیلم‌های کمدی سطحی این روزها فقط ساعاتی مخاطب را بخندانند و فراموش شوند.

هانیه توسلی؛ بازگشت بی‌سر‌وصدا، با صدایی بلند

هانیه توسلی آرام برگشت. بدون جنجال، بدون تیترهای داغ. اما حالا حضوری دو جانبه در سینما و نمایش خانگی را تجربه می‌کند. بعد از سه سال دوری، حالا هم روی پرده سینماست با «بی‌سروصدا»ی مجیدرضا مصطفوی و هم در قاب نمایش خانگی با «کنکل» رامتین لوافی. مثل همیشه، متفاوت، مثل همیشه کمی دورتر از هیاهو، اما درست وسط صحنه.

در «بی‌سروصدا» با گریمی متفاوت و نگاهی خاموش، نقش زنی را بازی می‌کند که دیگر چیزی از زندگی‌اش نمی‌خواهد جز غر زدن. همسر پیمان معادی است، اما بیشتر یک غریبه در خانه؛ زنی که زندگی‌اش را بلد است در سکوت فریاد بزند. باز هم نقشی که به او می‌آمد. توسلی بلد است در کم‌حرفی، پرمعنا باشد.

اما اتفاق بزرگ‌تر در «کنکل» افتاد. جایی که سارا صابری شد؛ زنی که نقشه سرقت می‌کشد. این نقش، برشی از توسلی بود که کمتر دیده بودیم: جسور، بی‌پرده، با نیم‌نگاهی خلاف جریان. کنار مهدی پاکدل، صابر ابر و پیمان شریفی، شاید حالا وقتش رسیده که به‌جای دختر آرام «شب‌های روشن»، زن پیچیده و چندلایه‌ی «کنکل» را به‌خاطر بسپاریم.

توسلی از آن بازیگرهایی است که راه خودش را رفت. از «شام آخر» تا «دهلیز»، از «کافه ستاره» تا «جهان با من برقص» سروش صحت، همیشه میان انتخاب‌های سخت مانده؛ نقش‌هایی که زن بودن در آن‌ها یک مفهوم جدی است، نه فقط یک ویژگی جانبی. برای همین است که حتی اگر کمتر دیده می‌شود، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

در دو سه سال گذشته شایعه ممنوع‌الکاری، غیبت سه‌ساله، سکوت در فضای مجازی… همه و همه به او هاله‌ای دادند که حالا با قدرت از آن بیرون آمده. این روزها دوباره دیده می‌شود، اما نه به خاطر جنجال، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش.

و حالا همه چشم‌به‌راهند ببینند آیا او هم در «کنکل» برگ برنده خواهد شد؟ یا مثل همیشه، فقط نقش متفاوتی بازی کرده است.

نوشته از ناگفته‌های هیجان‌انگیز آقا «رسول» تا پرکاری بی‌سروصدای «هانیه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صدرعاملی با ساخت فیلم‌های ماندگاری همچون «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «دختری با کفش‌های کتانی» و «دیشب باباتو دیدم آیدا» همواره توجه ویژه‌ای به روایت‌های انسانی و خاصه جهان دختران در آثارش داشته است. او در گفت‌وگو با سروش صحت به روند شکل‌گیری این نگاه در فیلم‌هایش پرداخت و از تجربه‌های زیسته‌اش در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای در سینما سخن گفت.

صدرعاملی همچنین در بخش‌هایی از این گفت‌وگو، به روزهای جوانی‌اش اشاره کرد و از دوران خبرنگاری‌اش در روزنامه اطلاعات در سال‌های منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی ایران یاد کرد؛ ایامی که با شوق نوشتن و علاقه به مستندسازی و روایت‌گری همراه بوده است.

برنامه «اکنون» با اجرای سروش صحت و تهیه‌کنندگی و کارگردانی محمدرضا رضائیان از پلتفرم فیلیمو پخش می‌شود و در هر قسمت میزبان یکی از چهره‌های برجسته حوزه فرهنگ و هنر کشور است.

نوشته رسول صدرعاملی به برنامه «اکنون» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در روز اول این دوره از جشنواره کارگاه تخصصی فیلم‌سازی و تجربه‌نگاری با تدریس رامبد جوان برگزار شد و علاوه بر آثار حاضر در بخش مسابقه و خارج از مسابقه جشنواره، مستند «شگرد» جعفر صادقی و فیلم سینمایی «ناتور دشت» به نمایش درآمد و محمدرضا خردمندان هم با حضور در پردیس سینمایی ملت نشست پرسش و پاسخی با مخاطبن این فیلم داشت.

در روز دوم جشنواره نیز کارگاه انتقال تجربه محمدحسین مهدویان برگزار شد و علاوه بر نمایش آثار حاضر در بخش مسابقه و خارج از مسابقه، مستند «یک وجب خاک» به کارگردانی نیما مهدیان و فیلم سینمایی «بچه مردم» به کارگردانی محمود کریمی به نمایش درآمد و پس از آن نیز کریمی در نشستی صمیمی به پرسش و پاسخ با مخاطبان و علاقه مندان جوان پرداخت.

روز گذشته، در سومین روز و روز پایانی جشنواره نیز کارگاه فیلمسازی مهدی جعفری برگزار شد و مستند «موتورسواران» به کارگردانی مسعود دهنوی و فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی به نمایش درآمد و پس از نیز جلسه پرسش و پاسخ آن با حضور پرشور جوانان و مخاطبان برگزار شد.

مهدی جعفری در بخشی از این کارگاه مطرح کرد: خون سینما بیشتر در فیلم‌های کوتاه رواج یافته و نبض سینما در این حوزه می‌زند چون آزادی عمل زیادی در این زمینه وجود دارد و مسائل اقتصاد سینما، جای ریسک، آزمون و خطا را از فیلم‌ساز نمی‌گیرد. راستش را بخواهید کسانی که به حوزه سینمای بلند می‌آیند اگر استثنای بچه پولداری نباشد سخت می‌توانند آزادی عمل داشته باشند. براساس تجربه‌های خودم می‌گویم تا زمانی که در عرصه فیلم کوتاه هستید و می‌توانید بلندپروازانه و آزادانه عمل کنید از این فرصت استفاده کنید.

اگر تماشاگر سینمای کوتاه هستید خودتان قاضی خوبی هستید که بدانید سینما آنجا جریان دارد. با هر سختی که این فیلم‌ها دارد تولید می‌شود ولی باز هم نبضش می‌زند. اگر مسئولان بدانند که چقدر این حوزه اهمیت دارد، با کشاندن بودجه و حمایت به این عرصه، درخشش استعداد فیلم‌سازان فیلم کوتاه را شاهد خواهند بود. این فیلم‌سازان تحملشان زیاد است و هر اتفاقی که رخ دهد باز هم آن‌ها را از مسیرشان منصرف نمی‌کند. حالم با فیلم کوتاه خیلی خوب است و خوشحالم که اگر فیلم اجتماعی و کمدی وضعیت نامناسبی دارد به جای آن فیلم کوتاه در ژانرهای متفاوت موفق بوده و در این زمینه‌ کارهای خوبی صورت گرفته است.

یکی دیگر از برنامه های مهم روز سوم نمایش مستند «موتورسواران» بود که با حضور رائد فریدزاده و محمدمهدی دادمان و استقبال خوب مخاطبان به نمایش درآمد. مستندی به تهیه کنندگی و کارگردانی مسعود دهنوی که محصول مرکز مستند سوره است و به گروهی از موتورسواران می پردازد که به عنوان اولین گروه به بالگرد رئیس جمهور شهید و همراهان می رسند.

در بخش دیگر فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی که در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر هم حضور داشت، به نمایش درآمد و پس از آن نیز نشست پرسش و پاسخ برگزار شد.

رسول صدرعاملی در بخشی از این نشست گفت: همیشه فکر می‌کنم چقدر قصه‌های نگفته، ننوشته و فیلم ساخته نشده در این سرزمین داریم. هیچ وقت نگذاشتند استودیوهایمان شکل بگیرد و تهیه‌کننده‌های قدرتمند از دل این استودیوهای فیلم‌سازی متولد شوند. به این دلیل است که سینما تبدیل می‌شود به شوهای تلویزیونی که البته خوب است ولی سینما نیست. باید فکر کنیم چرا این اتفاق برای خیلی از فیلم‌سازهای ما افتاده است. ما خیلی فقیرانه کار کرده‌ایم. اولین فیلمی که برای ساختش کمتر احساس فقر کردم و مجبور نبودم دنبال پول بدوم «زیبا صدایم کن» بود. اگر این فقر در سینمای ایران نبود و مجبور نبودیم دنبال پول بدوییم حتما جهان به تسخیر سینمای ایران در می‌آمد.

روز گذشته با ترافیکی از حضور مدیران و مسئولان سینمایی و فرهنگی و هنرمندان همراه بود که ازجمله این حاضران می‌توان به رائد فریدزاده، محمدمهدی دادمان، جواد رمضان نژاد، مجید زین العابدین، حامد جعفری، آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی نیا، رابعه اسکویی و… اشاره کرد.

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰، به دبیری یوسف منصوری امروز به پایان می رسد و اختتامیه این رویداد سینمایی امروز جمعه ۱۹ اردیبهشت ماه در تالار اندیشه حوزه هنری انقلاب اسلامی برگزار می شود.

نوشته حضور علاقه‌مندان پرشور، مدیران و هنرمندان در روز پایانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره مشکلات اقتصادی موجود در سینمای ایران ادامه داد: ما خیلی فقیرانه کار کرده‌ایم. اولین فیلمی که برای ساختش کمتر احساس فقر کردم و مجبور نبودم دنبال پول بدوم «زیبا صدایم کن» بود. اگر این فقر در سینمای ایران نبود و مجبور نبودیم دنبال پول بدوییم حتما جهان به تسخیر سینمای ایران در می‌آمد.

کارگردان فیلم «زیبا صدایم کن» درباره چگونگی شکل گیری این فیلم گفت: سال‌ها پیش از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رمان پرفروشی به نام «زیبا صدایم کن»‌ به دست من رسید که نویسنده آن آقای فرهاد اصلان‌زاده است. احساس کردم می‌توانم برای آن کاری کنم. بعد روند نوشتن فیلم‌نامه و تولید آن طولانی شد و در نهایت توانستیم اثر را به جشنواره فجر ۴۳ برسانیم.

کارگردان پیشکسوت سینما افزود: فیلم خیلی سختی بود چون قصه آن ۲۰ سال پیش نوشته شده بود و مناسبات آن نسبت به دنیای امروز عوض شده بود. دو کاراکتر اصلی و لوکیشن متعلق به کتاب است. خسرو در آسایشگاه و زیبا در خوابگاه خیریه‌ای بود. بقیه داستان بازنویسی شد ولی همین میزان داستانی که کتاب به ما داد هم خیلی خوب بود.

صدرعاملی بیان کرد: برای این فیلم حدود ۵ ماه پیش تولید داشتیم و عجله‌ای برای فیلم‌برداری نداشتیم. همه چیز را روی کاغذ به خوبی بررسی کردیم که بدانیم دقیقا در روزهای فیلم‌برداری چه چیزی می‌خواهیم برداشت کنیم. با حضور فیلم‌بردار خوب گروه و کار کردن زیاد روی استوری‌بردها باعث شد در ۵۳ جلسه فیلم‌برداری، کار را جمع کنیم اگرنه ممکن بود ۶ ماه فیلم‌برداری آن طول بکشد. این در حالی است که تعهد من ۵۰ جلسه فیلم‌برداری بود و فقط ۳ جلسه بیشتر شد. سعی کردم کمتر خطا کنم و سعی کردیم فیلم، سینما به معنای واقعی باشد؛ سینمایی که تماشاگر در آن بنشیند و ببیند که روی پرده اتفاقاتی می‌افتد که حالش را خوب می‌کند.

وی ادامه داد: صحنه و لباس سعی کردند تا جایی که می‌شود با من همراه باشند. از همه مهم‌تر درک و حرف شنوی بود که امین حیایی داشت. هنوز هم انعطاف بدنش، روی فرم بودنش و آرتیست بودنش خیلی کمک می‌کند. ما با یک بازیگر چهره کار می‌کردیم و باید با او فیلم را سر پا نگه می‌داشتیم.

صدرعاملی گفت: خیابان‌گردی وجه تشابه این فیلم با فیلم «دختری با کفش‌های کتانی» است. در آن فیلم هم با دختری مواجه بودیم که دوست داشت روی جدول راه برود ولی داستان «زیبا صدایم کن» تفاوت‌های زیادی داشت.

صدرعاملی با تاکید بر اینکه فیلم‌هایی از این دست، نیازمند حمایت مخاطبان است، اظهار داشت: تا زمانی که مخاطب اعتماد کند که با این فیلم حالش خراب نمی‌شود و بیاید این فیلم را ببیند، سه هفته طول می‌کشد بعد هم فیلم از روی پرده می‌رود به همین دلیل به حمایت ویژه شما نیاز است. ما همه تلاشمان را کرده‌ایم که این سینما را دو دستی به شما تقدیم کنیم.

کارگردان فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» گفت: از سال ۵۸ تا کنون که کار فیلم‌سازی می‌کنم ذره‌ای رانت یا پول از جایی نگرفته‌ام. برای ۳ فیلم اولم حتی ادامه فرهنگ و ارشاد اسلامی و بنیاد سینمایی فارابی تشکیل نشده بودند. خودم شخصا تلاش کرده‌ام که سینما بماند و باشد تا امروزی که به دست شما برسد و امیدوارم شما امانتداری خوبی برای آن باشید.

وی با اشاره به اینکه سینما برای نسل جوانی است که به تازگی وارد این عرصه شده‌اند اظهار داشت: من حداقل هفته‌ای دوتا فیلم‌نامه از شما می‌خوانم ولی چه کنم که کمکی از دست من برای ساخت فیلم‌ها بر نمی‌آید.

صدرعاملی همچنین توضیح داد: کار کردن با بازیگران جوان و تازه نفس صبوری می‌خواهد. مهم این است که مسئولیت‌پذیری یک دختر یا پسر ۱۶ ساله چطور است. برایم مهم بود که بازیگر نقش دختر، چهره معمولی داشته باشد که همه بتوانند با او همزاد پنداری کنند و همه چیز اندازه باشد. ۴ ماه روی صدای ژولیت رضایی کار کردیم که لهجه او از بین برود.

وی با بیان اینکه سینما هنر اندازه‌ها بدون افراط و تفریط است، گفت: بازیگر باید بداند که تا چه اندازه باید چه حسی را بازی کند. به عنوان کسی که ۴۰ سال است دارم ملودرام می‌سازم همچنان می‌ترسیدم که اندازه‌ها کم و زیاد نشود. بخشی از رعایت این اندازه‌ها با تجربه به دست می‌آید و بخشی از آن هم به توانایی بازیگر بر می‌گردد.

این کارگردان سینما ادامه داد: در همه کارها از مفهوم ساختن فراری بودم و دوست ندارم مفهوم بسازم به نظرم اینکه بخواهی با ضرب و زور به پلان چیزی را بچسبانی درست نیست. باید چیزی روایت شود و تو این فرصت را به دیگران بدهی که هرکس برداشت خودش را داشته باشد.

صدرعاملی افزود: بازیگری از لحاظ فیزیکی کار سختی هست ولی کافی است تو بدانی چه چیزی از چه کسی می‌خواهی. هرکس بازیگر زندگی خودش است. مهم این است که تو به عنوان کارگردان چه چیزی از بازیگرت می‌خواهی. کار کردن با کسی که کلاس بازیگری رفته برای من سخت‌تر است چون نمی‌دانم چه چیزهایی را به او فهمانده‌اند و جایگزین کردن آن‌ها سخت است.

وی اظهار داشت: با حرفه‌ای‌ها کار کردن روش دیگری است که باید سعی کنی پسماندهای نقش قبلی را از ذهنش بیرون کرده و نقش جدیدش را برای او در ذهنش بسازی. کار کارگردان این است که انتخاب درستی داشته باشد. باید با بی‌رحمی بر مبنای داستان انتخاب کند و دنبال دوست، آشنا و حامی مالی شدن نباشد. اگر بهترین بازیگر باشد که در باور کردن من تردید دارد من با او کار نمی‌کنم. برای من مهم است که وقتی سر صحنه می‌روم عوامل تیمم به من باور داشته باشند و احترام بگذارند و از ابتدا تا انتهای کار پای تو باشند.

کارگردان «زیبا صدایم کن» با بیان اینکه سینما روزهای سختی را می‌گذراند بیان کرد: امیدواریم تماشاگران از این فیلم‌ها حمایت کنند ولی واقعیت این است که تولید دست سینمادارها است و این اصلا اتفاق خوبی نیست. گاهی فروش‌های ۳۰۰ میلیارد تومانی هیچ فضیلتی ندارد بلکه سینمای متفکر و اندیشمند ایران نیاز به حمایت دارد. حواسمان باشد که این سینما را حفظ کنیم و از دست ندهیم.

همچنین در ادامه این نشست سید مازیار هاشمی گفت: سینما فرزند زمانه‌اش است. اگر «زیبا صدایم کن» یادآور «دختری با کفش‌های کتانی» است چون هر کدام به خواسته‌های نسل نوجوان ما که باید بیشتر از آن‌ها بشنویم، توجه کرده‌اند. گفتن و شنیدن از این نیازها در سینما ممکن می‌شود که ارزش‌های فرهنگی هنوز در آن جریان دارد.

وی افزود: این فیلم با زیر ۲۵ میلیارد تومان هزینه ساخته شده است. البته قرار است بعدا بخشی از هزینه‌ها را پرداخت کنیم ولی با روحیه ناب و سرشار از زندگی، موفق شدیم با تیمی که قلبش برای سینمای صدرعاملی می‌تپید دور هم کار کنیم و کار ۹۰ جلسه‌ای را در ۵۳ جلسه به اتمام برسانیم.

گفتنی است نشست تجربه‌نگاری و نمایش فیلم‌های سینمایی «ناتور دشت»، «بچه مردم» و «زیبا صدایم کن» یکی از بخش‌های چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم۱۰۰ بود که حضور کارگردانان این آثار و فیلمسازان مستعد حاضر در این رویداد سینمایی برگزار شد.

نوشته صدرعاملی: سینمای متفکر و اندیشمند ایران نیاز به حمایت دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.