کورش جاهد منتقد و کارشناس سینما درباره فیلم «روشن» گفت: به نظر من این فیلم بسیار جدی و پرنکته است. ارجاعات سینمایی به فیلم‌های تاریخ سینما و به طور خاص «راننده تاکسی» ساخته اسکورسیزی یکی از ویژگی‌های این فیلم است. دغدغه‌های شخصیت اصلی شباهت زیادی به تراویس بیکل دارد و نشانه‌های دیگری هم وجود دارد؛ مثلا اینکه زنگ موبایل شخصیت روشن (رضا عطاران) موسیقی فیلم «سینما پارادیزو» است.

وی با اشاره به نحوه شخصیت‌پردازی شخصیت اصلی نیز عنوان کرد: شخصیت روشن اصطلاحا یک کودک ابدی است و فیلم نشانه‌های زیادی دال بر این موضوع ارائه می‌کند. مثلا زخم کهنه روی سینه روشن که از کودکی به جا مانده یا اینکه در حمام از شخصیت سعید (سیامک انصاری) شامپو بچه می‌خواهد و در سکانسی دیگر همراه با دخترش به شکل کودکانه می‌دود.

جاهد اضافه کرد: کودک ابدی معمولا مرد سن و سال‌داری است که نمی‌تواند بجنگد و در کودکی‌اش مانده است. یکی از صحنه‌های دردناک و تاثیرگذار فیلم، آپارتمان‌هایی است که به شکل انبوه ساخته شده و آدم‌های درمانده با نهایت استیصال در برابرشان ایستاده‌اند.

در ادامه روح‌الله حجازی نویسنده و کارگردان فیلم «روشن» ضمن تشکر از برگزارکنندگان این نشست بیان کرد: تداوم نشست‌های باشگاه فیلم فرهنگسرای ارسباران تحسین‌برانگیز است و چنین استمراری در نشست‌های فرهنگی کمتر در ایران دیده می‌شود. خوشحالم که نمایش فیلم‌های خارجی هم در این سالن با این کیفیت خوب برگزار می‌شود.

وی درباره شخصیت‌پردازی روشن گفت: در شخصیت روشن چیزی که خیلی ذهنم را مشغول کرده بود، منفعل بودن او بود. شخصیت‌ها و به طور کلی جامعه‌ای که هیچ کاری نمی‌کنند. وقتی شخصیت کاری نمی‌کند از نظر بسیاری از مخاطبان یک اشکال است، در حالی که کاری نکردن خودش یک تعریف از شخصیت است و نمی‌توان از لحاظ شخصیت‌پردازی سینمایی به این موضوع ایراد وارد کرد.

حجازی ادامه داد: عباس یاری منتقد سینما، روشن را یک تعریف مدرن از قیصر می‌داند. اگر قیصر دست به عمل می‌زد، روشن دست به عمل نمی‌زند. اینکه قهرمان فیلم منفعل باشد چالش بزرگی برایم بود. اتفاق خوبی افتاد که رضا عطاران این نقش را بازی کرد. نقشی که برای خودش نوشته شده بود و در نهایت سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول را از جشنواره فجر کسب کرد.

نویسنده و کارگردان فیلم «روشن» در پاسخ به پرسش جاهد درباره دلایل مجلل نبودن خانه و زندگی شخصیت سعید (سیامک انصاری) توضیح داد: خانه سعید در محله ارباب‌جمشید است و اصولا نمی‌خواستم تعریف کلیشه‌ای اختلاف طبقاتی را نمایش دهم. تعریفم این بود که وضعیت مالی این شخصیت فقط کمی بهتر از روشن است.

وی با بیان اینکه فیلم‌های زیادی درباره طبقه فرودست ساخته شده است، افزود: فیلم «نرگس» خانم بنی‌اعتماد، «شهر زیبا» و «رقص در غبار» از اصغر فرهادی و فیلم‌های سعید روستایی نمونه‌های مهمی در این حوزه هستند که من هم به آنها علاقه داشتم، ولی تلاش کردم کار متفاوتی با آثار قبلی با این مضمون ارائه کنم.

وی در پاسخ به پرسش یکی از مخاطبان درباره تغییر پایان فیلم گفت: در نسخه جشنواره اتفاق پایانی واقعا می‌افتد و ممیزی باعث شد به یک پایان جدید برسیم و در مرز خیال و واقعیت اتفاق پایانی را ببینیم. البته هم من و هم میثم مولایی تدوینگر فیلم از این تغییر راضی بودیم و فکر می‌کنم به فیلم کمک کرد.

حجازی در پاسخ به پرسشی درباره ریشه داشتن شخصیت روشن در شخصیت‌های واقعی بیان کرد: تلاش می‌کنم پیرامونم را خوب ببینم و شخصیت روشن کولاژی از شخصیت‌های مختلفی بود که در جامعه دیده بودم. مثلا جهان کودکانه روشن را در شخصیت یک عکاس که می‌شناختم، مشاهده کرده بودم.

وی در پایان در پاسخ به پرسشی درباره علت نام‌گذاری شخصیت اصلی گفت: اسم روشن را شنیده بودم و دوست داشتم، اما نکته‌اش برایم تعارض و تضادی بود که با فضای فیلم داشت. چون فیلم و شخصیت کاملا تاریک هستند.

نوشته نشست «روشن» در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: روشن، مرد میانسالِ عشق بازیگرى نمى‌تواند خانه ثبت نامی‌اش را بگیرد و در آستانه فروپاشى همه چیز، تصمیم مى‌گیرد نقشش را بازى کند.

فیلم «روشن» در سی‌و‌نهمین دوره‌‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر به نمایش درآمد و برنده دو جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای رضا عطاران و بهترین فیلمبرداری برای مرتضی نجفی شد. رضا عطاران، سارا بهرامی و سیامک انصاری از جمله بازیگران اصلی این فیلم سینمایی هستند.

علاقمندان برای حضور در ششصد و یازدهمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «روشن» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در دنیای به ظاهر غامض «نوبت لیلی» با توجیه نمادگرایی و سمبلیسم می توانی هر دیالوگ مجهول و اکت نامفهومی را در دهان و رفتار کاراکترها بگنجانی. به آن با خساست، رنگ و لعاب دراماتیک بزنی و چنان رندانه مضمون را پیچ و تاب دهی که مخاطب در تنگنای سرگیجه و هجوم داده و متریال های عجیب، هاج و واج بماند. بویژه که این اواخر هم با انتقاد مهران غفوریان، یکی از بازیگران سریال به ناتمام ماندن نقشش در «نوبت لیلی»، مخالفان و منتقدان دستاویز جذابی برای زیر سوال بردن آن یافتند. ضمن اینکه در جست وجوی شنیده ها از جریان تولید سریال هم به مواردی مثل ورق ورق فیلمنامه در اختیار بازیگران قرار دادن و ناقص بودن داستان و بلاتکلیفی سرنوشت برخی شخصیتها بر می خوریم!

لطفاً مقایسه کنید!

اما شاید مشابه این موقعیت را در دنیای آثار دن براون، استیفن کینگ (فارغ از کم و کیف قیاس)، یا در شماری از سریال های پرطرفدار خارجی از جمله «فرینج»، «دارک»، «مردی در قلعه بلند» هم تجربه کرده باشید. در دنیای نوشته های براون (کد داوینچی او را که حتماً به یاد دارید) و اقتباس های سینمایی از آنها، با کیفیتی بهتر، همین میزان پیچیدگی موج می زند؛ تا جایی که گاه خط داستانی آگاهانه فدای همین خط و نشان های در هم تنیده دیر فهم می شود. البته که در دنیای چنین آثاری بر خلاف پوسته سختشان، هر اتفاقی با هر میزان تخیل، بر پایه گونه ای علت و معلول و کارکرد در روایت استوار است.

معتقدم «نوبت لیلی» از قضا با وجود برخی کاستی های تکنیکی و روایی و از جهاتی روشن نبودن تکلیف متن با خودش، در ورود به مقوله ای مثل دنیاهای موازی، در مسیر خرق عادت در جریان فیلمسازی رایج ایران و خود کارگردانش قدم می زند. این لحن ساختارشکنانه و گریز از خط فرضی و روایت سرراست و پرش های تدوینی هم لازمه قصه اش است و باید به آنها تن می داده.

همان طور که تبلیغ شده، وجوه عاشقانه، فانتزی، معمایی و درام دارد و دست و پنجه نرم کردن در جهان معماها و سر درآوردن از رموز ریز و درشت آن و ور رفتن با رفت و برگشت های زمانی اش برای دوستداران این سبک از فیلمسازی، جذاب است یا در محوریت قرار دادن نظریه جهان‌های موازی که در مکانیک کوانتومی از دنیاهایی مشابه این جهان‌ صحبت می کند که آدمی مثل خود ما مشغول انجام کاری مشابه ما در آن است!

اصلاً در نگاهی کلان تر، جنبه های آرکائیسم در «نوبت لیلی» قابل تشخیص است. اشاره هایی که به سرگین غلتان یا خِپری دارد به عنوان یکی از اسطوره‌های مهم مصر باستان و نمودار طلوع خورشید یا تأکیدش بر آینه که در ایران باستان نماد راستی و صداقت در زندگی مشترک بوده است. آینه (نه کاملاً شبیه به شکل امروزی) در مصر باستان هم مقدس شمرده می شدند و از آنها «برای هدایت نور خورشید به سمت مکان های تاریکی همچون گورها و گنبدهای فراز آنها به کار می رفتند یا همراه با مردگان دفن می شدند، چون از آنجا که آینه منعکس کننده چهره انسان است احتمالا مصریان بر این باور بودند اگر آینه را زیر سر مرده در گور قرار دهند، روح (کا یا همان همزاد) خواهد توانست از آینه عبور کند و به ملاقات خدا برود.» (برداشت از مقاله تمدن های کهن و آینه های نمادین منتشر شده در خبرگزاری میراث فرهنگی)

همان طور که در جایی از سریال در دیالوگی می شنویم: «همه ما تصویریم؛ تصویری که هر کسی حقیقت رو توش می بینه».

«نوبت لیلی» زبانی دارد که برای مردم کوچه و بازار، ملموس و دوست داشتنی نیست. مشکلی که گریبان «نوبت لیلی» را گرفته و موجب شده بازخوردهای منفی مخاطبان پلتفرم ها از همان پایلوت دامنش را بگیرد، در این مسئله ریشه دارد. در تحمیل تغییر عادت به مخاطبانی که خو کرده اند به عشق و عاشقی های پر آه و سودایی و زد و خوردهای پرتنش اوباش سینمایی! هرچند به قول بهرام بیضایی که در بخشی از مصاحبه ای با ایرج افشاری اصل در کتاب «زبان آرکائیک در نمایشنامه های بهرام بیضایی» می گوید: «تئاتر باید در همان موقعی که دیده می شود، فهمیده شود و اگر تماشاگر فکر کند که کلمات نامأنوس سرش می ریزیم اظهار می کند که درک نمی کند و ممکن است فرار کند» و به نظرم می توان با ارفاق این تز را در نسبت با «نوبت لیلی» و امثالهم به عنوان یک آسیب یا شاید ویژگی لحاظ کرد.

پیوستگی با ادبیات

«نوبت لیلی» در همین راستا متوسل به ادبیات شده و مبتنی بر اشارات مدامش بر «هفت پیکر» نظامی و سرگذشت افسانه‌ای بهرام گور است. شاعری که بسیار به داستان سرایی های خیال انگیز شهره است. زبان مملو از استعاره و تشبیه او معروف است و خودداری نمی کند از اینکه در شعرش انبوهی از اصطلاحات علمی و ترکیبات عربی و مبانی حکمت و عرفان و … را وارد کند. همان گونه که در باستان گرایی (آرکائیسم)، واژگان از رونق افتاده و متروک یا شیوه نحوی مهجور و غیر متداول به ادبیات راه می یابد، لاجرم در نسخه و کارکرد سینمایی اش هم چنین اتفاقی باید بیفتد! چرا که اصولاً این پیوند میان ادبیات و سینما اصلی پذیرفته شده است و البته «جامعه هدف» آن، دایره ای محدودتر دارد.

ضمن اینکه اشاره به بناهای باستانی همچون پل خرانق در اردکان یزد نیز در «نوبت لیلی» در همین زمینه و با هدف فضاسازی باید ارزیابی شود.

بازیهایی در راستای محتوا

کند و کاو سماجت آمیز و گاه سرخوشانه لیلی و رمزگشایی کتاب مرموز یا جست و جو به دنبال نگارگری، طبعاً میدان مطلوبی برای روایتی این چنین است و در آن ملاحظات تجاری هم خواه ناخواه تا حدودی رعایت شده است. پردیس احمدیه در رأس هرم بازیها، قطعاً انتخابی باسلیقه و پسنده است. او با چهره ای که پس از چند سال بازیگری، همچنان بکر به نظر می رسد، در نقش لیلی بازی چند وجهی و رازآلودی دارد. شیطنت های دخترانه اش، حاضر جوابی ها و ریتم تند بازی اش که ضرباهنگ سریال را تعادل می بخشد، در ترکیب با سکوتهای سوال برانگیز، تردیدهای ابهام آور و نگاههای غریب و پرسشگری اش، خوب با اتمسفر داستان همخوانی دارد. زمانی که می گوید«وقتی دنبال جوابی و همه سرنخا برمیگرده به دنیای مرده ها» ما را متقاعد می کند که قضیه همین قدر مرموز است! آن طرز جالب «اتحاد» خطاب کردن پدرش همایون یا برخوردهای حمایتگرانه در قبال خواهرانش به رغم کوچکتر بودن و رفتار متفرعنانه با پسری که در پی ارتباط با اوست، در شکل گیری شخصیت خاص لیلی خیلی موثرند.

حضور مریلا زارعی به نقش روح انگیز عالی و به کمال است؛ بویژه در قسمت اول چنان سایه سنگینِ عجیب و مغتنمی روی کل روایت انداخت که به مرور با کمرنگ شدن کاراکترش، همچنان می توان اشعه های آنرا در همان حوالی دید و تأثیرش را درک کرد.

حمید فرخ نژاد پس از سالها تن دادن به نقش های سطح پایین، اینجا به نقش همایون اتحاد، منطقی و متعادل است. خاصیت پدرانگی و همدلی در مراوده با دخترانش و به شیوه گرمتری با لیلی که آمیخته با طعنه هایی شیرین شده، کارآمد است. همچنین نوعی سبکسری و عدم تکلف که حاصل رسوب غالب کاراکترهای فرخ نژاد در پیش زمینه ذهنی ما طی این سالهاست، به درآمدن نقش کمک زیادی کرده.

مشابه همین پیش زمینه را در کاراکتر آرش زرین قلم با بازی امین شعرباف که پیشتر از او سریال «قورباغه» را دیده ایم نیز صدق می کند. شعرباف همان میزان از رازآلودگی که متناسب با سریال است با خود آورده و با احمدیه زوجی دوست داشتنی را تشکیل داده. یا فرزین محدث که در جایی از سریال شرکت کوتاهی داشت و فیزیکش یادآور استیون هاوکینگ، دانشمند فقیدی است که از پیشامد روزگار، نظریه چند جهانی(Multiverse) او از پیچیده ترین و نامتعارف ترین موارد درباره جهان های بی نهایت است!

 کارگردانی به مثابه رهبر ارکستر

در این ارکستر پیچیده و چند بخشی، کارگردان باید سهم خطیر و عمده ای داشته باشد. روح الله حجازی بر خلاف قاعده آشنای فیلمسازی اش، اینجا چرخشی ۱۸۰ درجه ای داشته و کلیشه شکنی کرده است. البته اگرچه او همچنان مقید به ریتم مألوف کشدارش است و از حیث تکنیکی جای کار دارد، اما استنباط درست او از ایدئولوژی جاری در قصه را می توان در جنس فضاسازی اش با آن نمایه های کوبریکی(تلألو) مثلاً در طراحی صحنه و لباس از جمله در سکانس های منزل کاراکترهای اصلی و طیفی از رنگهای چشم نواز درون کادر حس کرد. او در قسمت اول و افتتاحیه، جوری قصه کنجکاوی برانگیز و ملیحش را با همراهی حرکات به قاعده و نرم دوربین، نورپردازی چشم نواز و در نهایت تدوین سرراست و بی ادا پیش برده که متوجه گذر زمان نمی شوید. دوست دارید همین طور ادامه پیدا کند. آغازی طوفانی که در ادامه تا حدی افت دارد. با این حال به نظرم فرقی نمی کند جزییاتی از روایت الکن باشد یا شما را سردرگم کند. می شود لذت برد از آنچه در قاب می گذرد و فرارهای زمانی و حس و حال اسرارآمیز آنرا مشتاقانه پیگیری کرد. حال هرچقدر روایت سریال می خواهد انتزاعی و تأویل پذیر باشد و شما را در لابیرنت داستانهایش گرفتار کند! در واقع امتیاز «نویت لیلی» همین گرفتاری ذهنی بیننده در بحبوحه سمبلیسم، طرح معماها و پیچشهای روایی است و حجازی تا حدود زیادی توانسته تصویر کنجکاوی برانگیزی از مجموعه این موارد را در نحوه طراحی میزانسن و دکوپاژ خود به دست دهد.

نوشته «نوبت لیلی»، در دایره دوستی و دنیای دشمنی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روح‌الله حجازی در ابتدای این نشست درگذشت علی انصاریان و مهرداد میناوند را تسلیت گفت و افزود: با توجه به شرایط، حضور در کاخ جشنواره برای ما سخت، بود اما به احترام اهالی رسانه حاضر شدیم.

در ادامه جواد نوروزبیگی ضمن تسلیت درگذشت علی انصاریان گفت: من و روح‌الله حجازی در گذشته دور سابقه همکاری با هم را داشتیم و این بار، بعد از خواندن فیلمنامه «روشن» و با توجه به ویژگی‌هایی که داشت، علاقه‌مند شدم که این فیلم را با این کارگردان کار کنم.

رضا عطاران، بازیگر «روشن» در ابتدای سخنان خود، درگذشت علی انصاریان و مهرداد میناوند را تسلیت گفت و درباره خاطرات مشترکش با علی انصاریان در سریال «زیر آسمان شهر» صحبت کرد و ادامه داد: اولین بار که فیلمنامه را خواندم، شخصیت «روشن» به نظرم کاراکتری جالب توجه آمد که انفعال خاصی داشت. در واقع به این دلیل که شخصیت عجیب و غریبی بود، نظر من برای ایفای آن جلب شد.

سارا بهرامی در ادامه این نشست درباره تجربه حضور در فیلم «روشن» گفت: من فیلمنامه را دوست داشتم و مشتاق به همکاری با روح‌الله حجازی بودم. حضور رضا عطاران نیز در این فیلم برایم تعیین کننده بود. من به طول نقشم فکر نکردم و تنها دوست داشتم که در این فیلم حضور داشته باشم.

حجازی درباره حضور رضا عطاران در این فیلم گفت: من به رضا عطاران گفتم که اگر در این فیلم بازی کنی، من آن را می‌سازم، چراکه این نقش را برای شما نوشتم و فقط می‌خواهم شما در آن حضور داشته باشی.

حجازی در پاسخ به این سوال که وضعیت مردم در ۸ سال دولت شبیه به فیلم شما است، گفت: من فیلمساز سیاسی نیستم و آثارم خیلی تعابیر سیاسی ندارند. مسئله من شخصیت «روشن» بود و خیلی دنبال این ماجرا نیستم که بر مبنای مقطعی که در آن زندگی می‌کنیم، فیلم بسازم.

او ادامه داد: این فیلم بیشتر بعد جامعه‌شناختی دارد و علاقه‌ام موضوعات روانکاوانه است.

حجازی درباره سیاه‌نمایی در فیلم‌هایش گفت: من فکر می‌کنم این بار دست بر موضوعی گذاشتم که برای طبقه متوسط جامعه نیست و به سراغ طبقه فرودست جامعه رفتم. در آثار قبلی‌ام بیشتر روی روابط آدم‌ها تمرکز داشتم و در این فیلم به مسائل روانشناختی پرداخته‌ام.

کارگردان «روشن» درباره کمبود اطلاعات درباره شخصیت اصلی فیلم گفت: این اولین فیلم کاراکترمحور من است و به اعتقاد خودم به اندازه کافی به ابعاد مختلف این شخصیت پرداخته‌ام.

او ادامه داد: اگر سراغ مکان‌هایی در جامعه برویم که کمتر دیده شده و اقشار طبقه فرودست را ببینیم، متوجه می‌شویم که رسالت سینما پرداختن به معضلات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. بحث سیاه‌نمایی نیست و ما بایدبه این موضوعات بپردازیم.

حجازی درپاسخ به این سوال که شخصیت «روشن» نماد مردم ایران است، گفت: من به دنبال نماد در آثارم نمی‌گردم. پیش‌تر هم می‌گفتند که اگر فیلم تک لوکیشن باشد یعنی نمادی از ایران است. اما اینجا سینما است و این تعابیر محلی از اعراب ندارد. گذر زمان به ما ثابت می‌کند که قضاوت‌های ما درست هستند یا خیر.

مرتضی نجفی، مدیر فیلمبرداری «روشن» با تسلیت به مناسبت درگذشت علی انصاریان گفت: هدف ما این بود که کادر را مربع فیلمبرداری کنیم که انزوای شخصیت «روشن» را به تصویر بکشیم. فکر می‌کنم سال‌ها بود که فیلمی با فیلمبرداری کادر «مربع» نداشتیم. بر اساس کادر مربع لوکیشن‌ها انتخاب و طراحی صحنه انجام شد، ضمن این که سعی کردیم از تهران تاریک فاصله بگیریم.

میثم مولایی درباره تدوین فیلم «روشن» گفت: کار کردن در این اثر و همکاری با روح‌الله حجازی و رضا عطاران برایم هیجان‌انگیز بود. این فیلم شخصیت‌محور بود و چنین فیلم‌هایی در تدوین چالش‌برانگیز هستند از این سو که بدانیم کجا نقطه نگاه را به سمت شخصیت اصلی ببریم و کجا از آن دور شویم.

سهیل دانش‌اشراقی درباره طراح صحنه این فیلم توضیح داد: کار کردن با روح‌الله حجازی بسیار لذتبخش است؛ چرا که این کارگردان به فرم، نور و تصویر  اهمیت زیادی می‌دهد. ما در این فیلم به بسیاری از آثار سینمای کلاسیک نیز ادای دین کردیم و در انتخاب لوکیشن بسیار دقت کردیم و سختی کشیدیم.

او ادامه داد: در عین حال هم تلاش ما این بود که چیزی از قاب بیرون نزد. هدف ما این بود که همیشه یک المان قرمز در صحنه داشته باشیم و همه این مسائل را هنگام پیش‌تولید کار حل کردیم. من تا به حال تجربه کار رئال و در این سبک را نداشتم و این فیلم به لحاظ رنگ و نور برایم جذابیت زیادی داشت.

بامداد افشار در خصوص آهنگسازی فیلم «روشن» توضیح داد: خیلی خوشحالم که با روح‌الله حجازی همکاری کردم و این فیلم یکی از سخت‌ترین آثاری بود که برایش آهنگسازی کردم. از یک سو به دلیل بیماری کرونا استودیوها تعطیل بود و برای هماهنگی با نوازنده‌ها پروسه مشکلی را طی کردیم و مجبور بودیم نت‌ها را به صورت پی‌دی‌اف برای نوازنده ها ارسال کنیم.

او افزود: از سوی دیگر شخصیت «روشن» به گونه‌ای بود که موسیقی ساده‌ای را می‌طلبید و نباید به سراغ موسیقی ارکسترال می‌رفتیم.

سرگل لواسانی باریگر خردسال فیلم درباره تجربه‌ بازی در این فیلم گفت: این فیلم اولین تجربه حرفه‌ای من بود و حضور در کنار رضا عطاران برایم خیلی دلچسب بود. امیدوارم بازهم با روح‌الله حجازی همکاری کنم… باید بگویم که زمانی که فیلمبرداری کار تمام شد، گریه‌ کردم.

در ادامه نازنین سهامی‌زاده درباره تجربه حضور در «روشن» توضیح داد: من در این فیلم با یک گروه بی‌نظیر و درخشان کار کردم و برایم به مثابه کلاس درس بود. من در شروع راه قرار دارم اما فکر می‌کنم با حضور در این اثر شروع پرقدرتی داشتم.

حجازی درباره پایان فیلم گفت: هر چیزی که می‌کاریم برای برداشتش نیاز به سال‌ها زمان دارد و خیلی نمی‌توانیم تمرکزمان را به سمت یک دولت ببریم. من فیلمم را می‌سازم اما شما مجاز هستید که برداشت خودتان را داشته باشید. من فیلمی در فضای مجازی دیدم که بسیار من را تکان داد. فکر می‌کنم موضوع را باید کلان‌تر دید و خیلی نباید قضیه را جناح‌بندی کرد.

او ادامه داد: من برای دولت فیلم نمی‌سازم و هدف من فیلم ساختن برای مردم است. نمی‌توانم درباره ممیزی‌ها هم نظر دهم چراکه دست من نیست. من به قواعد مملکتم مشرف هستم و این‌جا سعی کردم که به یک فرم برسم و محدودیت‌ها من را به یک زبان و نوآوری سوق داد.

حجازی در پاسخ به سئوالی که فیلم را نمادگرا دانست، گفت: لباس‌های شخصیت روشن در سکانس آخر برای فیلم «پاریس، تگزاس» است و به این دلیل است که شخصیت یک عشق فیلم است. فکر می‌کنم فیلمی بسیار خوش‌رنگ و لعاب ساختیم.

کارگردان «روشن» در پایان گفت: یکسری بازیگران مطرح چون مهدی حسینی‌نیا، ابراهیم عزیزی، مسعود میرطاهری و محمد ولی‌زادگان

داشتیم که سکانس‌هایشان حذف شده است و من بابت حضور در فیلم از آن‌ها ممنونم و از همه عزیزانی که در شکل‌گیری این فیلم به ما کمک کردند، تشکر می‌کنم.

نوشته نشست فیلم «روشن» برگزار شد/ روح‌الله حجازی: در این فیلم به مسائل روانشناختی پرداخته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی جعفری متولد ۱۳۴۸ اهواز است. او پس از یک دوره کوتاه بازیگری در تئاتر، کار فیلمسازی را از سال ۱۳۶۴ با حضور در انجمن سینمای جوانان نجف آباد آغاز کرد؛ سپس در سال ۱۳۶۷ وارد دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران شد و تحصیلات خود را در رشته کارشناسی کارگردانی سینما تکمیل کرد. جعفری از ۱۳۷۳ به ساخت فیلم‌های کوتاه داستانی روی آورد و از سال ۱۳۸۳ به عنوان مدیر فیلمبرداری در سینمای ایران مشغول به کار شد. او ساخت چندین مستند کوتاه و بلند تحسین شده را در کارنامه خود دارد و «ایستگاه اتمسفر» و «۲۳ نفر» از آثار بلند سینمایی اوست.

روح‌الله حجازی کارگردان متولد ۱۳۵۸ در آبادان و دارای مدرک درجه ۲ هنری در رشته کارگردانی از وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامی است. او در سال ۱۳۸۶ اولین فیلم خود را با نام «در میان ابرها» ساخت و در کارنامه‌اش فیلم‌های تحسین‌شده‌ای چون «زندگی خصوصی آقا و خانم میم»، «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو»، «مرگ ماهی»، «هیهات» و «اتاق تاریک» دیده می‌شود.

مصطفی رزاق کریمی متولد ۱۳۴۱ تبریز، دانش‌آموخته معماری از اتریش است. او فعالیت هنری را سال ۱۳۵۳ با ساخت فیلم‌های کوتاه و مستند آغاز کرد. رزاق‌کریمی در اتریش فیلم‌های آموزشی را به سفارش آموزش و پرورش اتریش به عنوان مواد درسی این کشور ساخته است. از آثار بلند سینمایی رزاق‌کریمی می‌توان به مستندهای «یاد و یادگار»، «خاطراتی برای تمام فصول» و «بانو قدس ایران» و فیلم داستانی «حس پنهان» اشاره کرد.

فرشته طائرپور متولد ۱۳۳۱ تهران و دانش آموخته ادبیات انگلیسی است. او به دنبال فعالیت ادبی در حوزه کودکان و نوجوانان از سال ۱۳۶۶ در زمینه سینمای کودک به کار پرداخت. همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و گروه کودک و نوجوان سیما و مدیریت خانه ادبیات و هنر کودکان و نوجوانان از جمله فعالیت‌های اوست. او بیش از ده فیلم سینمایی و حدود بیست هزار دقیقه آثار ویدیویی در خانه ادبیات و هنر کودکان و نوجوانان تهیه کرده است. او که در اواخر دهه هفتاد به عنوان رئیس هیأت مدیره خانه سینما انتخاب شد، تهیه فیلم‌هایی چون گلناز، پاتال و آرزوهای کوچک، مدرسه پیرمردها، نان و شعر، پسر مریم، زن دوم، آینه‌های روبرو و خداحافظ دختر شیرازی را در کارنامه دارد.

هادی مقدم‌دوست متولد ۱۳۵۰ در تهران است و فعالیت سینمایی خود را در مقام کارگردان از سال ۱۳۸۹ با فیلم «چسب زخم» آغاز کرد و از آن زمان به عنوان نویسنده، دستیار کارگردان، کارگردان و مدرس فیلم‌نامه‌نویسی فعال بوده است. او کارگردانی فیلم بلند سینمایی «سر به مهر» و نگارش فیلمنامه‌ فیلم‌های سینمایی تحسین‌شده‌ای چون «بی‌پولی» و «شعله‌ور» را در کارنامه دارد.

سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن همزمان با چهل‌ویکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران به دبیری ابراهیم داروغه‌زاده برگزار می‌شود.

نوشته معرفی داوران بخش‌های مستند، کوتاه و نگاه نو در سی‌و‌هشتمین جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ساعد سهیلی گفت: این فیلمنامه وقتی به دستم رسید، خیلی جذاب بود. شخصیت پدری  که همسرش بزرگ‌تر از خودش است؛ برایم واقعا هیجان‌انگیز بود.

حجازی در واکنش به این که چرا فیلم‌هایش با این که موضوعی جدی دارند؛ در لحظه‌هایی کمیک می‌شوند، گفت: به عقیده من این لحظات کمیک نیستند. شاید موقعیت‌های آشنایی برای مخاطب باشند. درواقع این خنده مخاطب به‌خاطر آشنایی و نزدیکی‌ست که با موقعیت‌ها دارد.

او گفت: من بچه دارم و یک سکانس از فیلم، دیالوگ‌هایی‌ست که عینا میان من و فرزندم اتفاق افتاده است. در سینمای ما کمتر سراغ این طور مسائل می‌روند، شاید به خاطر این است که ممیزی می‌شود. درواقع فیلمساز باید به یک زبانی برسد که بتواند به‌راحتی صحبت کند. من در ابتدا این فیلم را با ایده‌ای شروع کردم که یک بچه می‌خواهد خودش را از بلندی پرت کند و مادر فکر می‌کند چرا یک بچه به چنین فکری می‌افتد. سعی کردم مسئله کودک آزاری را در سطح نبینم و به شکل دیگری به آن بپردازم.

پیمان شادمانفر مدیر فیلمبرداری فیلم،  درمورد تفاوت کارش در فیلم آخر هومن سیدی و «اتاق تاریک» گفت: در فیلم «مغزهای کوچک زنگ‌زده» ما دوربین مستند می‌خواستیم اما اینجا به یک دوربین ساکن نیاز داشتیم. محتوای این دو فیلم هم کاملا متفاوت بود و واقعا فیلمبرداری این کار بسیار دشوار بود.

حجازی در واکنش به پرسش خبرنگار مشرق نیوز گفت: من تشکر میکنم از رسانه‌هایی که یک زمان تلاش می‌کردند مضمون فیلم‌ها را نقد کنند. خداراشکر این رسانه‌ها جدیدا تصمیم گرفته‌اند تکنیک فیلم‌ها را بکوبند. مشکل این نوع رسانه‌ها این است که با مردم فاصله دارند . شما می‌گویید فیلم‌هایم خسته کننده است اما وقتی به اکران فیلم‌ها دقت کنید متوجه خواهید شد که مخاطبان از فیلم‌هایم استقبال می‌کنند.

این کارگردان در ادامه گفت: چندی پیش نقدی منتشر شد که مشرق و سینماپرس و تسنیم نشر دادند. جالب است که شخص از اسم مستعار استفاده کرده است! اول؛ باید کمی شجاعت داشته باشید و دوم این که من شرمم می‌آید که از واژه‌های استفاده شده بگویم. امیدوارم کمی احترام قلم را نگه دارید. می‌گویید فیلم‌ام ارزش نقد ندارد ولی شش صفحه می‌نویسید و تیتر یک می‌کنید!

او گفت: من همواره از همه نقدهای مثبت استفاده کرده‌ام. با رسانه‌های اصول‌گرا هم مشکلی ندارم، چرا که آنجا نشست داشتم و مصاحبه کردم. مسئله من با نقدهایی است که جهت‌دار هستند و بی‌حرمتی می‌کنند.

نوشته نشست نقد و بررسی فیلم «اتاق تاریک» برگزار شد/ روح‌الله حجازی: سعی کردم مسئله کودک‌آزاری را در سطح نبینم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: با توجه به مفهوم عاشورایی که این فیلم دارد تلاش خود را می کنیم تا اکران عمومی آن در ماه های محرم و صفر باشد.

«هیهات» اولین فیلم چهار اپیزودی سینمای ایران است که دانش اقباشاوی، هادی نائیجی، هادی مقدم‌دوست و روح‌الله حجازی کارگردانی آن را بر عهده داشته اند.

حمید فرخ نژاد، حامد بهداد، مینا ساداتی،  بابک حمیدیان، آلا نجم، بهاران بنی احمدی و خسرو شهراز از بازیگران این فیلم هستند و این فیلم روایتگر یک داستان اجتماعی و مذهبی است.

منبع: خبرگزاری صدا و سیما

نوشته اکران فیلم «هیهات» به محرم و صفر افتاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این پوستر در «خانه طراحان انقلاب اسلامی» طراحی شده و نخستین پوستر این پروژه سینمایی  است.

عوامل فیلم سینمایی «هیهات» عبارتند از عوامل تولید این فیلم عبارتند از؛ مدیر فیلمبرداری: امیر موسوی، مدیر صدابرداری: شهرام متولی باشی، مدیر تولید: فرشید رئوفی، مدیر برنامه‌ریزی: سعید بیات، طراح چهره‌پردازی: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس: عباس بلوندی، دستیار تهیه کننده: سید سجاد طباطبایی، تدوینگر: خشایار موحدیان و سودابه سعیدنیا، مدیر صداگذاری: امین شریفی و بابک شکیبا، آهنگساز مسعود سخاوت دوست، مدیر تدارکات: سعید نظری، جلوه های ویژه بصری و ناظر پس از تولید: وحید قطبی زاده، عکاس: حسن هندی، مشاور رسانه‌ای: فائزه آقابابائی و مجری طرح: مؤسسه فرهنگی وصف صبا، محصول سازمان هنری و رسانه‌ای اوج.

نوشته «هیهات» صاحب پوستر شد / اولین فیلمی عاشورایی با ۴ کارگردان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از مشاور رسانه‌ای فیلم، حجازی چند وقتی است که در سکوت خبری کار پیش تولید «گربه رو» را انجام داده است.

«گربه رو» پنجمین فیلم سینمایی سیدروح‌الله حجازی است. او در این فیلم نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی را برعهده دارد و امیدوار است که آن را در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر رونمایی کند.

«گربه‌ رو» اکنون در پایان مرحله پیش‌ تولید است و بلافاصله پس از فراهم شدن بعضی جزئیات، جلوی دوربین می‌رود.

نوشته «گربه رو» پنجمین فیلم روح‌الله حجازی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ستادخبری سومین جشنواره بین‌المللی فیلم ویدیویی یاس، روح‌الله حجازی معتقد است: تهیه‌کنندگان معمولا برای سرمایه‌گذاری در فیلم‌های ویدیویی نسبت به سینمایی تردید دارند چرا که این نوع فیلم‌ها قابلیت‌های مدیوم سینمایی ندارند.

کارگردان «مرگ ماهی» بازخورد فیلم برای سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده را مهم دانست و افزود: فیلم ویدیویی پس از ساخت ممکن است فقط از تلویزیون پخش شود اگر تحت قوانین مورد قبول صدا و سیما ساخته شده باشد. ضمن این که فیلم‌های ویدیویی بعد تبلیغاتی زیادی ندارند و تهیه‌کنندگان از یک فیلم سینمایی بازخورد بهتری می‌گیرند. همچنین فیلم سینمایی در جشنواره‌های مختلف اعتبار بزرگ‌تری می‌آورد ولی فیلم ویدیویی این امکان را ندارند.

کارگردان «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» ادامه داد: خوب است که تلویزیون صددرصد روی تله فیلم‌ها و خرید آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده و از بخش دولتی حمایت کند چرا که این فیلم‌ها در تلویزیون مخاطب عام دارد و در یک پخش تلویزیونی در کل کشور ۱۵ میلیون نفر ممکن است یک تله فیلم را ببینند.

حجازی درباره جشنواره فیلم ویدیویی توضیح داد: برگزاری این جشنواره یعنی نگاه تخصصی به فیلم ویدیویی که خیلی خوب است و با آن موافقم.

وی با بیان این که جشنواره می‌تواند آثار شاخص را ساماندهی و جهت دهد، تصریح کرد: جشنواره به ارتقا ساخت فیلم‌ها کمک می‌کند. جشنواره فیلم ویدیویی یاس نیز به معرفی فیلمسازها کمک می‌کند و آن‌ها را به پله بعدی که ساخت فیلم بلند است هدایت می‌کند.

کارگردان «در میان ابرها» ادامه داد: فیلمساز ابتدا با ۸ میلیمتری شروع می‌کند بعد به ۱۶ و کوتاه می‌رسد پس از آن به فیلم ویدیویی و ساخت فیلم بلند روی می‌آورد. این موضوع فقط درباره فیلمساز صدق نمی‌کند بلکه بازیگران و سایر عوامل هم برای ورود به عرصه جدی سینما باید تمام این مراحل را طی کنند.

حجازی افزود: ۱۸ تله فیلم طی ۱۴ سال گذشته ساختم و از این راه تعداد زیادی عوامل سینمایی همچون تدوین‌گر، تصویربردار، بازیگر و سایر عوامل به کارزار حرفه‌ای معرفی کردم. به عنوان نمونه دوستی که نخستین تجربه خود در تصویربرداری را با من در یک فیلم ویدیویی داشته در حال حاضر مدیر فیلم‌برداری سینما است.

وی تاکید کرد: این نشان می‌دهد فیلم ویدیویی خود یک امکان و فرصت خوبی است و به طور مسلم ساخت این فیلم‌ها بر کل سینمای ایران تاثیر مثبت دارد. کارگردان و بقیه عوامل باید مراقب باشند مسیر درستی را طی کنند و پس از موفقیت حضور در جشنواره ادامه مسیر دهند. جشنواره نیز می‌تواند با سیاست گذاری‌های درست جهت خوبی به این فیلم‌ها دهد.

سومین جشنواره بین‌المللی فیلم ویدیویی یاس تا ۱۶ مهرماه در استان مازندران و به دبیری حسین مسافرآستانه برگزار می‌شود.

نوشته روح‌الله حجازی: برگزاری جشنواره یاس یعنی نگاه تخصصی به فیلم ویدیویی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.