در اولین رقابت نیمه‌نهایی که در قسمت هفدهم شاهد بودیم، روزبه حصاری مقابل سامان احتشامی قرار گرفت و با ۱۲۸ رای بیشتر، موفق شد برنده شود. حصاری در دفاعیه نیمه نهایی، ۴۳۴ رای کسب کرد و سامان احتشامی ۳۰۶ رای به‌دست آورد.

در رقابت دوم نیمه‌نهایی رئالیتی‌شوی «کارناوال»، رقابت بین سینا ساعی و بامداد افشار، بسیار تنگاتنگ پیش رفت و درنهایت ساعی با ۲۳ رای بیشتر به فینال راه پیدا کرد. در دفاعیه، ساعی ۳۲۸ رای به دست آورد و در مقابل، بامداد افشار با ۳۰۵ رای برنده این رویارویی شد.

روزبه حصاری در دور اول رقابت‌های کارناوال، امیرحسین رستمی و سامان احتشامی را شکست داد و با قدرت به عنوان سرگروه به مرحله دوم راه پیدا کرد. در مرحله دوم با دانیال کاظمی رقابت کرد و باز هم به عنوان برنده وارد مرحله نیمه‌نهایی شد. در این مرحله مقابل سامان احتشامی ایستاد و با شکست او به فینال رسید.

سینا ساعی در دور اول رقابت‌های کارناوال، بامداد افشار و سهیل مستجابیان را شکست داد. در مرحله دوم موفق شد رای بیشتری نسبت به رویا میرعلمی به دست آورد و به مرحله نیمه‌نهایی راه پیدا کند. در این مرحله با بامداد افشار رقابت کرد و درنهایت قدم به فینال گذاشت.

حالا ساعی و حصاری آماده رقابتی جدی برای فینال «کارناوال» هستند. هر دوی آنها در این چهار رقابت به امضای مشخصی رسیده‌اند و حالا باید با بهترین خودشان به میدان بیایند.

«کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی هر چهارشنبه و پنجشنبه به طور اختصاصی در پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته نبرد نهایی «کارناوال» با روزبه حصاری و سینا ساعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

براساس قرعه‌کشی انجام شده در مرحله نیمه‌نهایی، قرار است سینا ساعی با بامداد افشار و روزبه حصاری با سامان احتشامی رقابت کنند. نکته جالب اینجاست که رویارویی این شرکت کننده‌ها در مرحله نیمه‌نهایی در حالی اتفاق می‌افتد که آن‌ها در مرحله مقدماتی یکبار با هم رقابت کرده بودند و هر دو مسابقه مرحله نیمه نهایی یک تقابل تکراری است.

در مرحله مقدماتی روزبه حصاری و سینا‌ ساعی توانسته بودند به ترتیب سامان احتشامی و بامداد افشار را شکست بدهند. حالا باید منتظر ماند و دید در مرحله نیمه‌نهایی چه اتفاقی می‌افتد.

رئالیتی‌شوی «کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها به طور اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته «کارناوال» به نیمه‌نهایی رسید/ اسامی صعودکنندگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در رقابت اول روزبه حصاری که به عنوان سرگروه با ۲ برد پا به مرحله حذفی گذاشته بود، به مصاف دانیال کاظمی رفت. این شرکت‌کننده با یک باخت و یک برد به عنوان تیم دوم گروه سه وارد مرحله یک چهارم نهایی شد. این دو در اولین رقابت مرحله حذفی به مصاف هم رفتند که درنهایت روزبه حصاری با اختلاف بالا و با به دست آوردن ۳۹۳ رای در مقابل ۲۶۶ رای دانیال کاظمی راهی مرحله نیمه‌نهایی شد.

شگفتی بزرگ «کارناوال» در دومین رقابت مرحله یک چهارم نهایی اتفاق افتاد. در این مرحله بامداد افشار در یک رقابت فشرده و میلی‌متری با کسب ۹ رای بیشتر توانست امیرمهدی ژوله را از پیش‌رو بردارد. او در این مرحله توانست ۴۰۸ به دست بیاورد و به مرحله نیمه‌نهایی راه پیدا کند. افشار در حالی توانست ژوله را شکست دهد که رقیبش با ۲ برد قاطع در مرحله مقدماتی خود را به مرحله یک‌جهارم نهایی رسانده بود.

از مرحله حذفی دو مسابقه دیگر باقی مانده که طی آن قرار است رویا میرعلمی با سینا ساعی و محسن شریفیان با سامان احتشامی به رقابت بپردازد.

برنامه «کارناوال» چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۰ از فیلم‌نت پخش می‌شود.

نوشته روزبه حصاری و بامداد افشار به نیمه‌نهایی «کارناوال» رسیدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این جشنواره که از سال ۲۰۰۸ میلادی توسط بنیاد فرهنگ در شهر لس‌آنجلس بنیان‌گذاری شده، با هدف تجلیل و ترویج فرهنگ و هنر ایرانی برگزار می‌شود و هم‌اکنون به یکی از جشنواره‌های پیشرو در زمینه گرامیداشت میراث ایرانی از طریق فیلم کوتاه، ویدئو و انیمیشن تبدیل شده است. تمامی آثار بر اساس خلاقیت، کیفیت و اصالت مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

برگزیدگان امسال در ۵ مهرماه طی مراسمی جوایز خود را دریافت خواهند کرد.

این فیلم تا کنون در جشنواره‌های فیلم «گوسه‌بک» سوئد، جشنواره بین‌المللی «مستند و فیلم کوتاه کرالا» در هند، جشنواره فیلم «گریفو» ایتالیا، جشنواره بین‌المللی «فیلم احمدآباد» هندوستان پذیرفته شده.

پخش بین‌المللی این فیلم بر عهده شرکت وایت دریمز پیکچرز به مدیریت مستانه مهاجر است.

ماه منیر بیطاری، مازیار مهرگان، بیژن یگانه سیاهکل، مونیکا بهرام زاده و منوچ (گربه) در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

صداپیشگان: امید محمدنژاد، شیما جعفرزاده و مسعود سلیمانی.

نویسندگی این اثر برعهده احسان بدخشان بوده که داستان را بر اساس طرحی از روزبه حصاری نوشته است.

از دیگر عوامل این فیلم می‌توان به مدیر فیلمبرداری محمد دارائی و مدیر صدابرداری امیرحاتمی، مجریان طرح مسعود سلیمانی و روزبه حصاری، طراح گریم مرتضی کهزادی، طراح صحنه و لباس بابک صالح، آهنگساز بهنام عمران، تدوینگر نوید توحیدی، اصلاح رنگ علی شعبانی، جلوه‌های ویژه بصری علی رضا اکبری، طراحی و ترکیب صدا امیرحسین صادقی، دستیار کارگردان نیما کزازی، عکاس بهار عسگری، منشی صحنه غزال فرخندی، مدیرتولید محمدمهدی رستمی و طراح نشان مهدی میرباقری اشاره کرد.

نوشته نامزدی «کی، کجا، با کی، چرا» در جشنواره فیلم فرهنگ آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم به کارگردانی روزبه حصاری و تهیه‌کنندگی امیرمحمد سروری ساخته و تهیه‌شده‌است.

جشنواره «گوسه‌‌بک» از تاریخ ۲۸-۳۱ آگوست ۲۰۲۵ (۶ الی ۹ شهریور۱۴۰۴) در شهر هلسینبوری سوئد برگزار می‌شود. ۲۰ فیلم کوتاه و بلند از بهترین‌های سینمای روز در این جشنواره به نمایش در می‌آید.

هدف این جشنواره نمایش فیلم‌هایی است که نوآوری در داستان‌سرایی را به نمایش می‌گذارد و با شجاعت دیدگاه منحصر به فردی را درباره جهان پیرامونشان بیان می‌کند.

پخش بین‌المللی «کی، کجا، با کی، چرا؟» برعهده شرکت بین‌المللی «وایت دریمزپیکچرز» به مدیریت «مستانه مهاجر» است.

ماه منیر بیطاری، مازیار مهرگان، بیژن یگانه سیاهکل، مونیکا بهرام زاده و منوچ (گربه) در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند. نویسندگی این اثر بر عهده احسان بدخشان بوده که داستان را  بر اساس طرحی از «روزبه حصاری» نوشته است.

از دیگر عوامل این فیلم می‌توان به: مدیر فیلمبرداری محمد دارائی و مدیر صدابرداری امیرحاتمی، مجریان طرح مسعود سلیمانی، روزبه حصاری، طراح گریم مرتضی کهزادی، طراح صحنه و لباس بابک صالح، آهنگساز بهنام عمران، تدوینگر نوید توحیدی، اصلاح رنگ علی شعبانی، جلوه‌های ویژه بصری علیرضا اکبری، طراحی و ترکیب صدا امیرحسین صادقی، دستیار کارگردان نیما کزازی، عکاس بهار عسگری، مدیرتولید محمدمهدی رستمی و طراح نشان مهدی میرباقری اشاره کرد.

نوشته حضور فیلمی از روزبه حصاری در جشنواره سوئد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ چهره‌هایی که یا با نقشی ماندگار یا رفتاری احساسی یا اجرایی متفاوت، جریان تازه‌ای به راه انداختند. از اشک‌هایی که از جان آمدند تا پرکاری‌هایی که شاید بیش از اندازه تکرار شده‌اند.

حسن پورشیرازی؛ حضور در اکران با دو فیلم مهم

در روزهایی که بحث «پیرپسر» به یکی از داغ‌ترین موضوعات سینمایی تبدیل شده، آغاز اکران عمومی «زن و بچه» با نقش‌آفرینی حسن پورشیرازی، نام این بازیگر را دوباره بر زبان‌ها انداخت. بازیگری که سال‌هاست در قاب سینما و تلویزیون شناخته شده، اما حالا با نقشی متفاوت، حضوری ورای آن‌چه از او به یاد داریم، رقم زده است. نقش «غلام باستانی» در فیلم اکتای براهنی، نه فقط یک شخصیت منفی، بلکه یک پدر تراژیک با لایه‌هایی پیچیده است؛ مردی که با هوس، فاجعه را وارد خانه‌اش می‌کند.

پورشیرازی در این نقش چنان درخشیده که بسیاری او را شایسته جایزه بهترین بازیگر مرد دانستند و بازی او را هم‌تراز بازیگران جهانی دانستند، از جمله مصطفی زمانی که جایزه بهترین بازیگر جشنواره فجر را گرفت، با صراحت گفت: این جایزه حق او بود. بازی او چنان در دل‌ها نشست که تماشاگران ایستاده تشویقش کردند، و محمدرضا شریفی‌نیا گفت: «او با این نقش دوباره متولد شد.» غلام باستانی قطعا از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران خواهد شد؛ شخصیتی سیاه، اما باورپذیر.

در کنار «پیرپسر»، حضور پورشیرازی در فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی نیز بار دیگر توجه‌ها را به توانایی او جلب کرده است. دو بازی در دو فیلم پرمخاطب و پرفروش این روزها اتفاقی مهم در کارنامه‌ او و بازگشتی درخشان برای مردی است که سال‌ها با نقش «شوکت» در ذهن‌ها مانده بود. حالا او نه‌فقط شوکت، که غلام باستانی هم هست؛ و شاید بیش از هر زمان دیگر، کارنامه‌اش در حال کامل شدن باشد. به قول حامد بهداد: «بالاخره زحمت یک عمر فعالیتش دیده شد.»

داریوش فرضیایی (عمو پورنگ)؛ بغضی که با صداقت ترکید

ویدئویی کوتاه، یک بغض فروخورده و صداقتی که مردم با آن همراه شدند؛ این‌ها تمام چیزی‌ست که این هفته داریوش فرضیایی، عمو پورنگ بچه‌ها، را دوباره به مرکز توجه بازگرداند. او در گفت‌وگویی صریح از دلایل کناره‌گیری‌اش از تلویزیون گفت؛ نه با خشم، بلکه با اندوه. اشک‌هایش زمانی جاری شد که از رنج مادرش گفت؛ مادری که حالا درگیر آلزایمر است و دیگر متوجه پخش برنامه‌های پسرش که روزگاری دلخوشی‌اش بود، نمی‌شود.

عمو پورنگ گفت دیگر نمی‌تواند همان آدم سابق باشد، چون تلویزیون همان تلویزیون نیست، و اگر خودش نباشد، بچه‌ها هم خوششان نخواهد آمد. گلایه‌اش از حذف ترانه‌هایش از بازپخش «کلبه عموپورنگ» نه از سر غرور، که از دل‌تنگی بود. و همین صداقت، او را دوباره بازگو کرد. مصاحبه‌اش وایرال شد و مردم با ناراحتی‌اش ناراحت شدند، با دلخوری‌اش دلخور.

اما او بی‌کار نیست؛ مشغول ساخت سریال جدیدی‌ست به نام «آرزوهای چپکی» که بخشی از زندگی و زیست شخصی او هم در آن جاری‌ست. سریالی که از شبکه نمایش خانگی درحال پخش است و تعهد، اخلاق و امضای شخصی فرضیایی را دارد. او از همان‌هاست که در زلزله‌ها، کنار بچه‌های سرطانی و حتی در همدردی با کودکان غزه همیشه حضور داشته است.

داریوش فرضیایی نه فقط برند عمو پورنگ را حفظ کرده، بلکه نشان داده آن را زیسته و بازی نکرده. در خانه اولش حالا غریب است؛ اما هنوز همان مردی‌ست که با نوآوری باز هم برای بچه‌های ایران کار می‌کند.

مریلا زارعی؛ اشک‌هایی از جنس واقعیت، نه نقش

اشک‌های مریلا زارعی در پشت‌صحنه فیلم «هناس» این هفته بار دیگر نام او را در فضای مجازی چرخاند. اشک‌هایی واقعی، نه از جنس بازی، از دل زنی که نقش یک همسر و یک مادر را با تمام وجود زندگی کرده است. ویدئوی وایرال‌شده، گریه‌های او هنگام بازی در صحنه‌ ترور داریوش رضایی‌نژاد را نشان می‌دهد؛ لحظه‌ای که دیگر مرز بازی و زندگی محو شده است.

زارعی در این فیلم نقش شهره پیرانی، همسر دانشمند هسته‌ای ترورشده را ایفا می‌کند؛ و آن صحنه دردناک ترور پدر در مقابل چشمان فرزندد، او را چنان در خود حل کرده که اشک‌هایش، همان‌قدر واقعی‌اند که داغِ آن روز برای خانواده شهید. این ویدیو به مناسبت سالگرد ترور شهید رضایی‌نژاد منتشر شد و دوباره یادآور شد که مریلا زارعی بازیگری‌ست که نقش را «حس» می‌کند، نه فقط ایفا.

او بارها ثابت کرده که احساس و تعهدش به نقش‌ها فراتر از ترس از قضاوت‌هاست؛ چه در «هناس»، چه در «موسی کلیم‌الله» و «شیار ۱۴۳». مریلا زارعی بازیگر لحظه‌هاست؛ لحظاتی که در ذهن مخاطب ماندگار می‌شوند، چون با جان ایفا شده‌اند.

خبر حضور مریلا زارعی در پروژه سینمایی «کوری» با بازی امیر جعفری و سارا بهرامی از جدیدترین اخبار درباره اوست. فیلمی با فیلمنامه‌ای از امیر ابیلی و کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده. مریلا زارعی نشان داده که انتخاب‌هایش صرفاً شغلی نیست؛ هر نقشی بخشی از باور اوست و شاید همین است که اشک‌هایش، راست‌ترین روایت بازیگری‌ست.

روزبه حصاری؛ نوآوری از جنس تئاتر، کمدی و موسیقی

اگر اجرای روزبه حصاری در برنامه «کارناوال» را دیده باشید، احتمالاً شما هم جزو کسانی هستید که او را «پدیده کارناوال» تا به اینجا می‌دانند. اجرایی تلفیقی از تئاتر، کمدی و موسیقی زنده که فراتر از انتظار ظاهر شد؛ چرا که خیلی‌ها حصاری را بیشتر با درام‌های تلویزیونی می‌شناختند، نه صحنه‌های پرهیجان اجرای زنده.

او در این اجرا نه‌تنها نقش‌آفرینی کرد، بلکه خواند و نواخت؛ همراه با رایان، کودک نوازنده ساز کوبه‌ای، صحنه‌ای پرشور خلق کرد. ترکیبی از اجرا و حضور واقعی، نه فقط طراحی‌شده، که با نفس خود او. اجرایی که رامبد جوان تأکید کرد برخی بخش‌هایش فقط یک‌بار ضبط شد؛ بدون امکان بازسازی.

حصاری که سال‌ها در تئاتر کار کرده و شاگرد حمید سمندریان بوده، در این برنامه گفت که آمده تا بستری برای جوانان فراهم کند. در دفاعیه‌اش، از رفاقت با امیرحسین رستمی گفت و تأکید کرد که برای دیده‌شدن نیامده؛ آمده تا آن‌چه بلد است، ارائه دهد.

او که با «بچه مهندس» به مخاطبان معرفی شد، با فیلم‌های «عزیز» و «زودپز» در سینما هم پرکار شد. اجرایی مثل کارناوال می‌تواند شروع فصلی تازه برای او باشد؛ فصلی که در آن حصاری نه‌تنها یک بازیگر، بلکه یک مولف هنری است.

برخی چهره‌ها مانند امیرمهدی ژوله، باوجود سال‌ها فعالیت در فیلمنامه‌نویسی و پشت‌صحنه، زمانی شناخته شدند که در قاب تلویزیون «خندوانه» دیده شدند. حالا باید دید کارناوال، این فرصت را برای چه کسانی فراهم می‌کند؛ از دل تئاتر، موسیقی یا قاب‌های تلویزیون. آیا روزبه حصاری هم یکی از همان چهره‌هاست؟

پژمان جمشیدی؛ چهره‌ای پرکار، اما تکرارشونده

پژمان جمشیدی این روزها شاید کمتر وایرال شود، اما پرکارترین بازیگر حال حاضر سینمای ایران است. در چهار ماه نخست سال، او با چهار فیلم روی پرده بوده است: «دایناسور»، «کوکتل مولوتف»، «خانه ارواح» و حالا «جزایر قناری». فیلم آخر، شروع اکرانش با نقش یک مافیای مواد مخدر همراه شده؛ نقشی متفاوت از آن پژمانی که می‌شناسیم.

اما سؤال اینجاست: چرا با وجود این حجم از حضور، پژمان کمتر دیده می‌شود؟ شاید پاسخ، در تکرار نهفته باشد. تکرار نقش‌ها، لحن‌ها، حتی بازیگران همراه. آن پژمانی که با «زیرخاکی» محبوب شد، حالا در «دایناسور» هم با همان شمایل ظاهر شده. مخاطب اما، دیگر راضی نیست.

فیلم‌هایش یکی پس از دیگری با افت فروش روبه‌رو شده‌اند. نقدها کم شده‌اند و مخاطبان، دیگر به حضور او در یک فیلم به چشم نقطه قوت نگاه نمی‌کنند. در جشنواره فجر امسال هم با «آنتیک» هادی نائیجی حضور داشت؛ اما این‌بار هم نتوانست لبخند بگیرد.

جمشیدی اما توانایی‌اش را در فیلم‌هایی چون «بی‌بدن» و «علفزار» ثابت کرده؛ فیلم‌هایی که نشان دادند او در درام هم می‌تواند بدرخشد. شاید وقت آن رسیده باشد که پژمان مسیرش را بازبینی کند؛ نقشی جدی، حضوری متفاوت و دور شدن از کمدی‌های مصرفی.

در ادامه «شیشلیک» ساخته محمدحسین مهدویان و «آنتیک» هنوز منتظر اکران‌اند. باید دید آیا شیشلیک و بازی در کنار عطاران و اولین کمدی مهدویان، پژمان را برمی‌گرداند یا نه. تکرار، بزرگ‌ترین دشمن او شده است؛ و برای بازیگری که «پژمان» را خلق کرد، شاید وقت خلق شخصیتی تازه رسیده باشد.

نوشته از بغض ناتمام «پورنگ» برای مادر تا اشک‌های مادرانه «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم از امروز چهارشنبه ۲۸ آذرماه روی پرده سینماهای سراسر کشور رفته است و آنونس آن را امید میرزایی ساخته است.

«عزیز» یک ملودرام عاشقانه است و آزاده صمدی، روزبه حصاری، بهمن صادق حسنی، رضا عباسی، شیرین محسنی، عقیق بلوری و زنده‌یاد فاطمه محمدی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در سومین اثر سینمایی مجید توکلی، کیوان مقدم مدیر هنری، محسن حسینی مدیر فیلمبرداری، علیرضا علویان طراحی و ترکیب صدا، عباس عباسی طراح گریم، آریا عظیمی‌نژاد موسیقی، کامران کیان‌ارثی مدیر صدابرداری، میثم مولایی تدوین، فرهاد قدسی اصلاح رنگ، بابک صالح طراح صحنه، هدا میرزایی طراح لباس، جواد رمضانی مدیر تولید، فرهاد قدسی اصلاح رنگ، محمدرضا جعفری جانشین تولید، محمد امین مدیر تدارکات، سینا بیگی دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز، محمود آراسته طراح لوگو، محمد شکیبا طراح پوستر، کوروش جوان عکاس، مریم قربانی‌نیا مشاور رسانه‌ای، مسعود سلیمانی دستیار تهیه این پروژه هستند.

پخش داخلی فیلم سینمایی «عزیز» به عهده موسسه فیلمیران است.

نوشته آنونس رسمی «عزیز» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم که مدت‌ها منتظر پروانه نمایش بود، پس از حضور و استقبال در ده‌ها فستیوال بین‌المللی از چهارشنبه ۲۸ آذرماه روی پرده سینماهای سراسر کشور می‌رود.

«عزیز» یک ملودرام عاشقانه است و آزاده صمدی، روزبه حصاری، بهمن صادق حسنی، رضا عباسی، شیرین محسنی، عقیق بلوری و زنده‌یاد فاطمه محمدی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در سومین اثر سینمایی مجید توکلی، کیوان مقدم مدیر هنری، محسن حسینی مدیر فیلمبرداری، علیرضا علویان طراحی و ترکیب صدا، عباس عباسی طراح گریم، آریا عظیمی‌نژاد موسیقی، کامران کیان‌ارثی مدیر صدابرداری، میثم مولایی تدوین، فرهاد قدسی اصلاح رنگ، بابک صالح طراح صحنه، هدا میرزایی طراح لباس، جواد رمضانی مدیر تولید، فرهاد قدسی اصلاح رنگ، محمدرضا جعفری جانشین تولید، محمد امین مدیر تدارکات، سینا بیگی دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز، محمود آراسته طراح لوگو، کوروش جوان عکاس، مریم قربانی‌نیا مشاور رسانه‌ای، مسعود سلیمانی دستیار تهیه این پروژه هستند.

پخش داخلی فیلم سینمایی «عزیز» به عهده موسسه فیلمیران است.

نوشته پوستر «عزیز» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این نشست که محمود گبرلو، منتقد مدیریت آن را به عهده داشت با یادی از فاطمه محمدی، بازیگر فقید نقش عزیز آغاز شد و پس‌ازآن گبرلو با بیان این که شخصیت مادر در فرهنگ ایرانی یک شخصیت فرهیخته و ماندگار است و سینمای ایران همیشه به مادر ادای احترام کرده است، گفت: «شخصیت عزیز توانسته است به مادر ادای احترام کند و یک بیماری را که امروز فراگیر شده نشان دهد. فیلم با گره‌های داستانی خود مخاطب را برای پیگیری داستان جذب می‌کند.»

پس‌ازآن مجید توکلی گفت: «این اولین حضور فیلم عزیز در یک جشنواره داخلی است و خوشحالم فیلم در جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی حضور پیدا کرده است. در کشور ما جشنواره‌های زیادی برگزار می‌شود، اما این جشنواره به دلیل محتوا و نام آن و اهمیتی که به ایران می‌دهد اهمیت زیادی دارد.»

او درباره ایده فیلم توضیح داد: «ایده فیلم از یک خاطره که دوستم مطرح کرد آمد و خاطره او دقیقاً درباره مادری مبتلا به آلزایمر بود که عاشق پسرش می‌شود. تصور نمی‌کردم فیلم سوم من این‌قدر با دو فیلم قبلی‌ام فاصله داشته باشد و در ژانر ملودرام اجتماعی و تلخ باشد. برای خودم اتفاق بسیار خوشایندی بود که توانستم از فضای قبلی جدا شوم و یک فیلم با محتوای متفاوت تولید کنم.»

توکلی ادامه داد: «با تیم پزشکی مشورت کردیم و متوجه شدیم بیماری آلزایمر شبیه هیچ بیماری دیگری نیست و حتی بیماران آلزایمری هم شبیه یکدیگر نیستند. به همین دلیل نگارش فیلم‌نامه خیلی سخت بود.»

او درباره گویش گیلکی فیلم گفت: «از ابتدا احساس کردم اگر این فیلم از تهران بیرون بیاید بهتر است. ارادت خودم به گیلان باعث شد فیلم را آنجا ببریم و طبیعتاً احساس کردیم اگر گویش فیلم هم گیلکی باشد بهتر است، زیرا این گویش‌ها در حال کمرنگ شدن است و هرچه بیشتر بتوانیم آن‌ها را ثبت کنیم و نشان دهیم بهتر است. این مسئله باعث شد کار ما سخت‌تر شود اما این کار را انجام دادیم.»

سید علی احمدی، تهیه‌کننده فیلم درباره همکاری با مجید توکلی گفت: «قبلاً چند بار با هم قرار فیلمسازی داشتیم، اما اتفاق نیفتاده بود. ایده فیلم “عزیز” را هم خیلی وقت پیش برایم تعریف کرده بود و همان زمان گفتم هر وقت خواستی آن را بسازی من هستم. مضمون برایم خیلی مهم است و حالا بعد از ۲۸ سال تهیه‌کنندگی در تلویزیون برای اولین بار به یک فیلم سینمایی ورود کردم و دلیل آن هم وسواسی بود که داشتم.»

احمدی ادامه داد: «از فیلم‌های اجتماعی در گیشه خیلی استقبال نمی‌شود، اما اگر فیلم با بودجه کم ساخته شود می‌تواند در اکران هزینه خود را تأمین کند. این فیلم هم با هزینه کم در مدت ۲۸ روز در لنگرود ساخته شد و همه عوامل عاشقانه در آن حضور داشتند.»

گبرلو در این زمینه گفت: «تصور می‌کنم فرهنگ ما و آنچه بایسته فرهنگ ما است با سینمای اجتماعی رشد می‌کند. سینما در تاریخ می‌ماند و نسل‌های بعدی با دیدن یک فیلم می‌توانند بیاموزند و اندیشه کنند. خوشحالم شما تهیه‌کننده‌ای هستید که اندیشمندانه با این مسئله برخورد می‌کنید.»

پس‌ازآن روزبه حصاری که به دلیل حادثه در صحنه فیلمبرداری با عصا در جلسه حاضر شده بود، با اشاره به علاقه خود برای ایفای نقش در این فیلم گفت: «من هر دو مادربزرگم را به دلیل آلزایمر از دست دادم و به همین دلیل موضوع فیلم برایم اهمیت خاصی داشت. لهجه و اقوام مختلف نیز همیشه برایم دغدغه مهمی بود که قبلاً در تئاتر آن را تجربه کرده بودم و حالا در سینما هم امکان آن فراهم شد. من گیلانی نیستم اما آن‌قدر با این فرهنگ عجین شدم که آن را شهر دوم خودم می‌دانم.»

محسن حسینی، مدیر فیلمبرداری در ادامه جلسه گفت: «من در اولین قرار با مجید توکلی به اطمینان کامل رسیدم و از لحظه اول ارتباطی میان ما شکل گرفت که در همه گروه گسترش یافت. در شرایطی که تولید فیلم سینمایی خیلی دشوار شده و گیشه تعیین‌کننده است، تهیه‌کننده و کارگردان این فیلم بدون این که فکر کنند فروش فیلم چگونه خواهد شد وارد کار شدند و این برای همه گروه خیلی جالب بود.»

توکلی در ادامه گفت: «افراد خلاق زیادی هستند که هنوز شناخته نشده‌اند، مدیر فیلمبرداری ما از این افراد بود که خیلی هنرمندانه کار کرد و به نظر من فیلمبرداری خیلی به فضای فیلم کمک کرد. در این فیلم بازیگران تأثیر زیادی داشتند، اما در انتخاب بازیگر اصلاً فکر نکردیم چه کسی چهره است. آزاده صمدی چون لاهیجانی است انتخاب شد، حصاری گیلانی نبود اما خودش را به فضا نزدیک کرد. تک‌تک بازیگران عاشقانه و عالی کار کردند.»

این کارگردان افزود: «بازیگران درجه یکی در نقاط مختلف ایران هستند، اما چون در تهران نیستند شناخته نشده‌اند. ما برای شناسایی بازیگران به شهرهای مختلف رفتیم و با بازیگران تئاتر صحبت کردیم. برای شخصیت عزیز فراخوان دادیم و نوه خانم محمدی که خارج از کشور بود او را به ما معرفی کرد، ولی بقیه از بازیگران حرفه‌ای گیلان هستند.»

توکلی ادامه داد: «در سینمای ما وقتی می‌خواهیم پیش‌تولید یک کار را انجام دهیم می‌فهمیم که چقدر در زمینه بازیگر فقیر هستیم و همیشه فقط به چند اسم می‌رسیم که دائماً سر کار هستند و از یک فیلم به فیلم دیگر می‌روند، درحالی‌که بازیگران بااستعداد زیادی در شهرهای دیگر حضور دارند که دیده نمی‌شوند.»

او درباره گویش فیلم گفت: «ممکن است افراد گیلانی فیلم را ببینند و نقدی به گویش آن داشته باشند، اما به نظر من مهم این است که گویش گیلانی در فیلم ثبت شد و بعدها می‌توان به آن استناد کرد.»

او در بخش دیگری از سخنان خود درباره دشواری‌های ساخت این فیلم گفت: «اعضای شورای پروانه ساخت به‌اتفاق این فیلمنامه را رد کرده بودند و عقیده داشتند که به مقام مادر توهین می‌شود. به من توصیه کردند فیلم “مادر” آقای حاتمی را ببینم تا بتوانم فیلمی درباره مادر بسازم. این در حالی است که وقتی فیلم در هند نمایش داده شد، بعد از پایان آن تماشاگران گریه می‌کردند و می‌گفتند چقدر خوب مقام مادر را نشان دادید.»

توکلی درباره حضور فیلم در جشنواره‌های خارجی گفت: «موضوع فیلم جهان‌شمول است و ما فکر می‌کردیم بتواند در جشنواره‌های زیادی حضور پیدا کند، اما وقایع سال گذشته ایران باعث شد جشنواره‌ها به سمت فیلم‌های زیرزمینی ایران رفتند. بااین‌حال فیلم “عزیز” در چند جشنواره به نمایش درآمد.»

محسن حسینی درباره فیلمبرداری کار گفت: «هدف ما این بود کنتراست‌های رنگی ایجاد کنیم. کیوان مقدم و مجید توکلی لوکیشن فیلم را با سختگیری انتخاب کردند و ساختمان بسیار زیبایی بود که آماده خراب شدن بود. ما نمی‌توانستیم بافت معماری همگون در شهر پیدا کنیم و در چنین فضایی ساخت فیلم فولکلور دشوار می‌شود و ما درباره این که چگونه می‌توانیم اتمسفر شهر را نمایش دهیم گفت‌وگو کردیم.»

حسینی ادامه دهد: «آدم‌ها دو بخش روشن و تاریک دارند، من سعی کردم آن بخش تاریک را نشان دهم که بعداً می‌توانیم نور را در آن ببینیم. تلاش کردم به شکل بصری این سایه‌روشن‌ها را نشان دهم. ما به هر جای شهر نگاه می‌کردیم سرشار از رنگ و زیبایی بود، ولی فیلمبرداری را در اختیار درام قرار دادیم و این برایم بسیار خوشایند بود. بحث زیباشناسی و معماری همیشه برایم دغدغه بوده و سعی می‌کنم معماری ایرانی را تا جایی که می‌توانم نشان دهم.»

گبرلو هم در این زمینه گفت: «ما می‌گوییم که می‌خواهیم درباره اقوام ایرانی فیلم بسازیم اما فضایی که معماری آن اقوام در آن باشد نداریم، چون بافت شهرها تغییر کرده است.»

پس‌ازآن حصاری گفت: «فضای ساخت این فیلم آن‌قدر برایم عاشقانه بود که هر بار آن را می‌بینم اشک به چشمم می‌آید. معمولاً فیلم‌ها بعد از فیلمبرداری برایم تمام می‌شود اما عزیز هنوز برایم تمام نشده است. بعدازاین اثر من دچار افسردگی حاد شدم چون لحظه‌به‌لحظه مادربزرگ خود را می‌دیدم.»

این بازیگر افزود: «تصویر بیرونی بازیگر برای مردم جذاب است، اما آنچه درون بازیگر اتفاق می‌افتد را فقط نویسنده، فیلمبردار و کارگردان می‌دانند.»

حصاری ادامه داد: «اگر خروجی من باورپذیر بوده خدا را شکر می‌کنم. ما درباره فیزیک نقش هم خیلی گفت‌وگو کردیم. مثلاً بدن من ورزشکاری است، اما قرار بود نقش یک فرد رنج‌کشیده را بازی کنم، پس زیر نظر مربی ۲۷ کیلو وزن کم کردم. برای درست کردن لهجه تلاش کردم فرهنگ آنجا را درک کنم، آنجا زیست کردم، غذاهای آنجا را خوردم. تلاش کردم تهران را برای خودم حذف کنم. ترس من این بود میان این‌همه گیلانی من متفاوت دیده شوم.»

گبرلو هم با بیان این که بازی حصاری کاملاً قابل قبول بوده است به بازی آزاده صمدی و باورپذیر بودن آن اشاره کرد.

در پایان ‌توکلی گفت: «فیلم را تقدیم می‌کنم به همه زنان گیلان و خوشحالم که ادای احترامی کردیم به آن خطه و این گویش ثبت شد.»

او درباره جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی گفت: «امیدوارم این جشنواره سال‌ها به‌صورت منظم تکرار شود. در این جشنواره ماهیت اقوام و جغرافیای مختلف مطرح است، جشنواره جنبه سیاسی ندارد و اگر حمایت شود نتایج بسیار خوبی دارد.»

توکلی گفت: «جشنواره‌ای مثل جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی اگر فقط یک کارکرد داشته باشد حفظ میراث فرهنگی ایرانیان است. میراث فرهنگی به معنای گویش، آداب و تمام آنچه در شهرهای مختلف داریم اما به دلیل مدرنیته و تغیر سبک زندگی در حال فراموش‌شدن است. اگر جشنواره بتواند آدم‌ها را تشویق کند درباره این مسائل فیلم بسازند کار بسیار بزرگی کرده است.»

جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی با شعار «اقوام، ریشه ایران‌زمین» تا ۳۰ اردیبهشت‌ در پردیس سینمایی باغ کتاب ادامه دارد.

نوشته تلاش برای ثبت یک گویش در سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فاطمه معتمدآریا، پژمان بازغی، روزبه حصاری و آریا توسلی بازیگران «شوماه» هستند.

تهیه این فیلم سینمایی را عبدالمحمد نجیبی بر عهده دارد و مشاور کارگردان آن کیانوش عیاری است.

همچنین حمید علیقیان نویسنده و مجری طرح آن است.

«شوماه» داستان عاشقانه‌ای در بستر جنگ را روایت می‌کند.

نوشته «شوماه» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این حضور مهدی سلطانی و پژمان بازغی در این سریال قطعی شده بود. طی روزهای آینده بازیگران شناخته شده دیگری به این سریال خواهند پیوست.

این درام اجتماعی و خانوادگی که قصه آن در فضای معاصر می گذرد، برای پخش از شبکه یک آماده می شود.

طراح قصه سریال پدرام پور امیری و نویسنده فیلمنامه فرزاد فرزانه است.

این سریال محصول گروه فیلم و سریال شبکه اول سیماست.

سازندگان به جای خلاصه داستان این متن را ارائه داده اند: «در پگاه مه آلود یک روز پاییزی، در زیر شاخه های پرشکوه افرا، فرزندی زاده می شود؛ حاصلِ وصلتِ شومِ اخلاق و منفعت. چشمانِ پیرِ افرا، یگانه شاهدِ این راز در اعماق جنگل است. شاهدی که آموخت در نگاه عاشقانه به زندگی، فقط صاحب تنهایی خویشی. هیچکس نبودن، اولین و آخرین قانون کتاب عشق است….».

دیگر عوامل اصلی سریال «افرا» عبارتند از: مدیر تصویربرداری: مجید گل سفیدی، صدابردار: بابک نیازی، طراح صحنه: محمد صادقی، طراح گریم: زهره سیه پوش، طراح لباس: مهشید صادقی، مدیرتولید: رحیم بیابانی، مدیربرنامه ریزی:حبیب قلی زاده، دستیار یک کارگردان: مهدی برگ نیل، منشی صحنه: مریم ویس مرادی، عکاس: محمد دارایی، مدیرتدارکات: محمد عسگری، فیلمبردار: وحید ملک محمدی، مشاور رسانه ای: هادی اعتمادی مجد، دستیاران تصویربردار: عطا منصوری، حسن علی بخشی، رضا احمدی، علیرضا صفری، محمد اردهی، تصویربردار پشت صحنه: مهران بی پروا، دستیاران صدا: امیرحسین بیابانی، محمد استرکی، مجریان گریم: محمد سیه پوش، هانیه رضویان، دستیار برنامه ریز:سید محمد جواد رضوی، دستیار کارگردان: نوید معلومی، دستیار یک طراح صحنه: محمد قوسی پور، مدیر صحنه: سجاد جنتی کیا، دستیاران صحنه: علی حسینی، محمود ترابی، دستیاران لباس: کتایون فربود، زهره ایوبی، دستیاران تدارکات: غلامرضا نورمحمدمنش، عماد زعیمیان، خدمات: نعمت محمدی، جمال رستم زاده، حمل و نقل: منصور میزانی، یوسف خانی، صفر فکری، محمد صادق مستوفیان، یدالله پرویزی.

نوشته مجموعه تلویزیونی «افرا» کلید خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: این شب ها نمایش «تقدیربازان» به نویسندگی هاله مشتاقی‌نیا و کارگردانی سیما تیرانداز روی صحنه است و آن دسته از مخاطبانی که اهل تماشای سریال‌های تلویزیونی هم هستند، یک چهره آشنا را در این نمایش ملاقات می‌کنند. روزبه حصاری که قبلا بازی او را در مجموعه «یادآوری»، اولین سریال ساخته شده توسط شبکه آی فیلم، دیده بودیم در این نمایش در نقش مهراس ظاهر شده. مرد جوان هوشمند و موفقی که در زندگی شخصی و عاطفی خود به مشکلاتی بر خورده است. حصاری یک مهندس صنایع است که در مدرسه استعدادهای درخشان درس خوانده، اما عشق به بازیگری باعث شده قصد فعالیت در رشته آکادمیک خود را نداشته باشد. او بازیگری را در موسسه فرهنگی هنری کارنامه آموزش دیده و قصد دارد برای داشتن مدرک بین المللی بازیگری، در آینده مهاجرت کوتاهی نیز داشته باشد.

بعد از تجربه بازی در مجموعه «یادآوری» حتما پیشنهادهای زیادی داشتید. چطور شد که دومین حضور جدی شما در بازیگری با یک تئاتر رقم خورد؟

روزبه حصاری: از ابتدا قرار نبود تجربه بعدی من پس از سریال «یادآوری» نمایش «تقدیربازان» باشد و این سعادتی بود که نصیب من شد. در واقع به زمان بندی سالن‌ها ارتباط مستقیم پیدا کرد. هر جوانی اهدافی برای خود متصور است و بر اساس آن مسیری را برای خودش انتخاب می‌کند. مسیری که من انتخاب کرده ام به این شکل است که بعد از چند کار تصویر، یک تجربه تئاتری را هم به کارنامه‌ام اضافه کنم. تئاتر باعث می‌شود تو با مخاطب همدم بشوی و در کنار او نفس بکشی. این اتفاق تنها به این دلیل که فاصله ما در سالن تئاتر با مردم کم می‌شود رخ نمی‌دهد، بلکه وقتی تو می توانی نگاه منتقدانه و جامعه‌شناسانه تماشاگر را با سرعت و کیفیت بیشتری دریابی، به لذت بخش بودن تئاتر بیشتر پی می‌بری. به نظر من مخاطب عام نگاهی دارد که حتی خیلی از منتقدان ایزوله کشورمان از آن محرومند. من همیشه سعی کرده ام بدون حصار با مردم در ارتباط باشم و تئاتر این فرصت را برای من مهیا می‌کند.

سریال «یادآوری» برای شما حکم یک سکوی پرتاب بود.

سریال «یادآوری» در اصل کار مرا سخت کرد. من قبل از این مجموعه فقط تئاتر کار می کردم و پیشینه ای داشتم که چنگی به دل نمی‌زد. فرصتی که حجت قاسم زاده اصل به من داد بسیار مغتنم بود. من حتی از هم‌نشینی با او لذت بردم. به نظر من ایشان یکی از باسواد ترین کارگردانان ماست. وقتی با چنین فردی کار می‌کنید وظایف بازیگری تان را بیشتر می‌شناسید و بعد این انتظار را دارید که با کسانی شبیه به او کار کنید. در این شرایط آدم کمی سخت گیر تر هم می‌شود. من سینما را تنها به خاطر بازیگری دوست دارم و عاشق اصل آن هستم و نه حواشی مربوط به این هنر.

چطور شد که به آن مجموعه پیوستید؟

آقای قاسم‌زاده اصل دنبال یک بازیگر می گشت و اینکه قرعه به نام من افتاد، قبل از هر چیز لطف خداوند بوده است. در جریان هستم که ایشان مدت زیادی برای آن نقش به دنبال بازیگر بوده و بنا به دلایل مختلف، کسی نظر او را جلب نمی‌کرده است. از یکی از دستیاران شنیدم که می‌گفت برای پیدا کردن بازیگر مناسب این نقش ما خیلی سختی کشیدم و بالاخره موفق شدیم. یک روز آقای قاسم‌زاده مرا به دفتر دعوت کرد و من هم مثل هر جوان کم تجربه چند عکس از خودم به آنها دادم و برگه رزومه پر کردم، درباره آنچه آموخته ام توضیح دادم و دست آخر هم همان جمله معروف «با شما تماس می‌گیریم» را شنیدم. من بر خلاف برخی از دوستانم از رفتن به دفاتر سینمایی نا امید نمی شدم. عده ای می گفتند این تست گرفتن ها نمایشی است و قرار نیست راه به جایی ببرد. من اما می گفتم اگر قسمت باشد واقعا اتفاق می افتد و البته معتقد بودم این کار باعث می شود من مسوولیت بازیگری خودم را بشناسم. البته برای ایفای آن نقش در «یادآوری» رقبایی هم وجود داشتند و رقابت هم جدی و تنگاتنگ بود. در نهایت پنج نفر باقی ماندیم. من انتخاب شدم اما همیشه گفته ام آن چهار نفر همه از دوستان من بودند و هستند. کسانی که من به قدرت بازیگری آنان باور دارم. اگر قرعه به نام من افتاد شاید این موضوع به ذهنیت کارگردان از نقش بر می‌گردد و البته لطف خداوند به من.

برسیم به نمایش «تقدیربازان» که این روزها روی صحنه است. حضور در کنار چهره هایی که به نسبت شناخته شده هستند و اجرای روتین تئاتر برای شما با استرس همراه نبود؟

من همیشه برای رفتن روی صحنه نگرانم و فکر نمی‌کنم زمانی بیاید که این نگرانی از من خارج شود. جالب است بگویم در اولین شب اجرای «تقدیربازان» قلب من دچار مشکل شد و این شب ها یکی از دغدغه‌های گروه پشت صحنه این است که حواسشان به وضعیت من باشد! در واقع دچار یک عارضه قلبی شدم و حالا خودم به شدت مراعات می‌کنم و زیر نظر پزشک هم قرار گرفته ام. فکر می کنم تا پایان عمرم چنین اضطرابی را در قلب و جانم داشته باشم. وقتی روی صحنه هستم تنها به این موضوع فکر می کنم که آدم هایی که روی آن صندلی‌ها نشسته اند وقت و انرژی خود را هزینه کرده‌اند و من به عنوان یک هنرمند باید یک کالای فرهنگی خوب به مردم تقدیم کنم. اگر قرار باشد به کیفیت این کالا فکر نکنم و فقط دغدغه مادی داشته باشم مسلما نمی‌توانم نظر مخاطب را جلب کنم. رک و پوست کنده بگویم، خدا کند نانم حلال باشد.

درباره کاراکتر خودتان در نمایش، «مهراس» صحبت کنید. به عنوان ایفاگر این نقش او را چگونه دیده‌اید؟

یکی از چالش های من در زندگی شخصی پیدا کردن مرز میان عرف و اخلاق است چون این دو مقوله خیلی با هم متفاوت اند. عرف می‌تواند متعدد باشد و از جایی به جای دیگر، متفاوت. برای اخلاق اما در جامعه عموما مذهبی ما معیارهای مشخصی وجود دارد. تقریبا همه ما مرز بین اخلاق و ضد اخلاق را متوجه می شویم. جذابیت کاراکتر مهراس برای من این بود که از نظر عرف اجتماعی شاید داشت کار خطایی انجام می‌داد اما از نظر اخلاق و شرع، دلش لرزیده بود. این چالش چیزی است که خود من در زندگی شخصی جوابش را نگرفته‌ام. یک نقش به من کمک می کند تا در مورد یک مقوله اجتماعی بیشتر فکر کنم. نقش جذاب بود و ما در حین کار جدل‌های جالبی با خانم تیرانداز و خانم مشتاقی نیا داشتیم. این موضوع نشان دهنده پیچیدگی کاراکترهاست. ما درباره هر نقش تحلیل های شخصی و فنی زیادی داشتیم و فکر می کنم درستش هم همین است. جهان نمایش با همین گفت و گوهاست که شکل می‌گیرد.

بنابراین تعامل با کارگردانی مثل سیما ترانداز باید خیلی جذاب بوده باشد.

می توانم بگویم سخت و جذاب بود. خانم تیرانداز بازیگر بسیار خوبی در تئاتر ایران است. نسل ایشان نسل ویژه ای در تئاتر ما بود و امیدوارم نسل ما هم بتواند به خوبی آنان کار کند و البته به این اتفاق بسیار امیدوار هستم. خانم تیرانداز خیلی نکته سنج است. گاهی بازیگران به جای بازی کردن درگیر ادا و اطوار می‌شوند و تنها تصورشان این است که دارند بازیگری می کنند و اینجاست ک یک بازیگر با سابقه می‌تواند به داد او برسد. حضور او به ما آرامش می داد چون می دانستیم کسی هست که حواسش به درست بازی کردن ما باشد.

در این نمایش همه بازیگران از ابتدا تا انتها روی صحنه حضور دارند. این پیوستگی که گاهی با سکوت همراه است شما را خسته نکرد؟

من در وهله اول به ایده کارگردان احترام می گذارم اما نظر شخصی خودم این است که این حضور همگانی روی صحنه به انفعال کاراکترها در زمانی که دیالوگ ندارند نینجامیده، لااقل اینکه من در مورد نقشم اینطور فکر نمی‌کنم. من آخرین بازیگری هستم که شروع به صحبت می کنم و شاید نسبت به دیگران زمان طولانی تری در گوشه ای بنشینم. اگر بازیگر نداند که چرا روی صحنه نشسته است، خسته می شود. برای من این نشستن از جنس انتظار برای شروع بازی نیست، بلکه همراه با این فکر است که برای مثال در این لحظه که لادن و هامان دارند با هم صحبت می کنند، مهراس کجای زندگی آنان است؟ رفتار فیزیکی من در آن تاریکی تأثیر ویژه ای را باعث نمی شود و ما باید به سیر روایی نمایش هم احترام بگذاریم و تمرکز مخاطب را از روی صحنه اصلی نمایش در آن دقایق سلب نکنیم. شاید ایستادن بازیگر در گوشه‌ای از صحنه نوعی سلوک برای او باشد. او در این لحظات می تواند به این موضوع فکر کند که زمانی که یک طرف دیگر جهان ِ نمایش، فلان اتفاق در حال رخ دادن است، او در این طرف چه احساسی دارد؟ سختی این کار بیشتر به این برمی گردد که بازیگران بتوانند استقلال فکری خود را حفظ کنند.

از بین همکاران تان در این نمایش بازی کردن در مقابل چه کسی برای شما ساده‌تر است؟

همه بازیگران از دوستانم هستند، اما با خانم فرناز رهنما راحت ترم. صحنه مورد علاقه‌ام، صحنه ای است که در مقابل هامان (هومن کیایی) بازی دارم.

استقبال مخاطب از نمایش «تقدیربازان» تا امروز راضی کننده بوده است؟

بله در این برهه داریم فروش خوبی را تجربه می‌کنیم و خدا را شکر مخاطب هم راضی است. البته هیچ کار هنری ای در جهان نمی‌تواند رضایت صد در صدی مخاطبانش را جلب کند. من به مخالفان نمایش احترام می‌گذارم درست مثل احساسی که نسبت به موافقان اثر دارم. به خاطر موافق بودن یا نبودن کسی برای من ارجح نمی‌شود. باید آگاه بود که مخاطب، سلیقه شخصی قابل احترام دارد.

از برنامه‌های کاری آینده چه خبر؟

همانقدر که در انتخاب کار تصویری حساس هستم، برای بازی در تئاتر هم حساسیت دارم. حتی به میزان بیشتری از اولی. تئاتر برای من به معنی آموختن و یادگیری است. تئاتر خشت اولی است که اگر کج بگذاری دیوارت تا ثریا کج می‌رود. این روزها در تمرینات کارگردانی حاضر می‌شوم که یکی از مدرسان بازیگری است. این نمایش در سالن باران اجرا می‌شود و به نظر من می تواند سروصدای زیادی به پا کند.

خودتان خیال کارگردانی ندارید؟

یک سال است که قرار است متنی را از آلبر کامو روی صحنه ببرم، اما در شرایط حاضر مدیران سالن‌ها کمی هراسان هستند و اولین جمله‌ای که به من به عنوان یک کارگردان جوان می گویند این است که چقدر پول داری؟ در نگاه اول نمی توان این برخورد را زیر سوال برد. به هر حال سالن هم هزینه دارد، اما ای کاش دولت در این زمینه مداخله کند و یارانه هایی برای فضاهای فرهنگی قائل شود تا سالن‌های با کیفیت‌تری به جوانان داده شود. ای کاش جوان‌ها هم این مجال داشته باشند که روی صحنه‌های بزرگ مشق کنند.

نوشته شب اول اجرای «تقدیربازان» دچار عارضه قلبی شدم/ خدا کند پول بازیگری‌ام حلال باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصاویر فرناز رهنما و نورا هاشمی در یک نشست خبری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های کارگردان و بازیگران مجموعه «یادآوری» در کنار هم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.