وی ادامه داد: هر وقت رسول صدر عاملی فیلمی می سازد باید آن اثر را دید؛ زیرا وی هرگاه سخن و حرفی دارد فیلم می سازد.

دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو- ایران با اشاره به نمایش فیلم من ترانه ۱۵ سال دارم و برپایی نمایشگاهی از عکس هایی دیده نشده از این هنرمند خوش ذوق در فرانسه در سال های دور، عنوان کرد: امیدوارم صدرعاملی ها همواره در صدر باشند و باید تاکید کنم که این فیلم اثری بسیار خوب و عالمانه بود.

وی افزود: بسیار خرسندم در ایران با عظمت چنین سینمایی داریم و کمیسیون ملی یونسکو- ایران به طور طبیعی از ظرفیت سینمای ایران که بسیار بالا و قابل ستایش است برای پیگیری اهداف خود استفاده خواهد کرد.

در ادامه این مراسم دکتر عبدالمهدی مستکین مدیر گروه فرهنگ کمیسیون ملی یونسکو- ایران با اشاره به ویژگی های فیلم سال دوم دانشکده من، عنوان کرد: این نخستین فیلمی است که با رویکرد آسیب های اجتماعی و به ویژه مشکلات زنان با همراهی کمیسیون ملی یونسکو- ایران مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

در ادامه و با آغاز میزگرد تخصصی بررسی مسائل هویتی اجتماعی دختران دانشجو دو کارشناس مدعو نقطه نظرات خود را درباره فیلم سال دوم دانشکده من بیان کردند.

دکتر محمد تقی کرمی دانشیار گروه مطالعات زنان دانشگاه علامه طباطبایی، عنوان کرد: این اولین فیلم از رسول صدرعاملی است که من از ایشان دیدم؛ ذائقه ما به سمت سینمای طنز رفته و بارانداز مشکلات را در سینما دنبال می کنیم. به یاد دارم زمانی که خانواده ام را بردم که فیلم من ترانه ۱۵ سال دارم را ببینند خودم برای تماشای این اثر نرفتم، اما امروز به خودم تبریک می گویم که یک فیلم جدی دیدم و به صدرعاملی هم دست مریزاد می گویم.

وی با اشاره به پیگیری نقدها و نظرات درباره آثار صدرعاملی تاکید کرد که وی شاعر سینما است تا سینماگر.

فیلم سال دوم دانشکده من شاید در میان آثار صدرعاملی شاهکار نباشد چراکه همان گونه که تاکنون انتظار داشتیم صدرعاملی کارگردان دختران نوجوان است و دختران را در این سنین بهتر درک کرده و می فهمد و باید گفت که در تعریف کاراکتر و قصه برای دانشجویان نیاز به کار بیشتری دارد.

این کارشناس علوم اجتماعی تصریح کرد: روابط انسانی و عشق در این فیلم به درستی به تصویر کشیده می شود. ما اغلب آماده تجربه دوباره و سه باره از عشق هستیم که شاید به نوعی عشق سیال باشد؛ در همه حالات در وضعیت تعلیق هستیم و آن ترس از دست دادن است.

کرمی ادامه داد: انسان ها در دوره مدرن به وساطت فضای مجازی با حداقل مسؤولیت اجتماعی، کارهای خطرناکی می کنند و متأسفانه کمتر درباره این موضوع در رسانه ها صحبت می کنیم. آدم ها در این فضا این فرصت را پیدا می کنند که بی اخلاقی کنند اما پیامد آن را نپذیرند.

دکتر وحید شالچی دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی نیز در این نشست اظهار داشت: صدرعاملی شخصیت مؤثری در سینمای ایران است و دغدغه دختران نوجوان را دارد. ما در یک فیلم قصه ای می گوییم، گره ای ایجاد می کنیم و روایت های مختلفی نقل می شود اما خوشبختانه صدرعاملی صرفا برای قصه گویی فیلم نمی سازد.

وی درباره فیلم سال دوم دانشکده من افزود: عنوان فیلم ما را به جوانان نزدیک تر می کند و با نهاد دانشگاه و خانواده و همسالان و شهر روبرو هستیم. البته انتظار داشتم اصفهان در فیلم دیده شود اما این شهر تنها بستر بیان فیلم است.

این کارشناس علوم اجتماعی تصریح کرد: کشاکش های این فیلم از کشاکش های مهم جامعه است؛ کشاکش های نسلی و مسئله بی اعتمادی، وسوسه، دوستی یا ازدواج و مصرف مواد و هویت یابی. همچنین در این فیلم صرفا مقوله عقل سلیم تکرار نشده است.

شالچی ادامه داد: در این سال ها شکاف های اجتماعی را مشخص کردیم و از هنرمندان انتظار گره گشایی داریم.

شکاف جدی بین دانشگاه و دانشجو وجود دارد اما ما در این فیلم روایت دیگری را می خواستیم. تصویر حقیقی دانشگاه این گونه نیست و مهم ترین اختلافات گفتمانی هنوز از دل دانشگاه به جامعه می آید و دانشگاه فیلم رسول صدر عاملی آن دانشگاهی که باید نبود. کشمکش ها در جامعه ما جدی تر است و گمان می کنم در این اثر به این نگاه کمتر پرداخته شده است.

رسول صدرعاملی در ادامه با اشاره به نظرات دو کارشناس، عنوان کرد: از وقتی خود را شناختم نام یونسکو برایم دلنشین است و این نهاد هیچ وقت تبلیغات خارج از عرف و جنجالی نداشته و در طول سالیان از آنچه داشته ایم مراقبت کرده و به ما نیز یادآوری کرده از داشته هایتان مراقبت کنیم.

وی ادامه داد: در تمام برندهای دنیا نام یونسکو همواره نامی باور پذیر و دلسوز بوده و به مردم یادآوری می کند که به آنچه دارید، حواستان باشد.

این کارگردان سینما عنوان کرد: در شرایطی که سینمای ایران جای خالی یک جور شادمانی را پر‌ می کند که اصلا کار بدی نیست، مردم  کمتر دوست دارند بروند فیلمی ببیند که شب ذهنشان را درگیر‌ کند. در فیلم سال دوم دانشکده من، سعی کردم موقعیت خاصی را روایت کنم که کمابیش دختران و پسران سرزمینمان تجربه کرده اند؛ تعهد داشتن و باور داشتن و قدم‌ گذاشتن روی این ‌مرز دشوار بود و همیشه هر فیلم برای من یک تجربه جدید بوده و امیدوارم موضوع و دغدغه من در این فیلم نیز در طول زمان خود را نشان دهد.

کارگردان من ترانه ۱۵ سال دارم، توضیح داد: در فیلم سال دوم دانشکده من، درباره مهتاب و درگیری های او در سال ۹۷ و ۹۸ حرف می زنم. در خانواده اعضا فرسنگ ها از هم فاصله دارند و حواسمان نیست چه اتفاقی در حال رخ دادن است و نمی دانیم به عنوان والدین چقدر توانستیم درست بشنویم.

صدرعاملی تصریح کرد: قصه دختران سرزمین ما با دیگر سرزمین ها متفاوت است. حساس ترین دوران هر انسانی دوران بلوغ است، اما در کشور ما بی اهمیت ترین دوران تلقی می شود.

وی اظهار داشت: پیش از فیلمساز بودن به عنوان یک خبرنگار و روزنامه نگار دریافتم تنهایی دختران ما در خانواده ها زیاد است و گویا دختر زمانی که از ۱۵ به ۱۶ سالگی می رود از خانواده دور می شود و تنهاتر می شود.

این کارگردان سینما توضیح داد: وقتی درگیر انقلاب شدیم در ایران هم ماندگار شدیم و بعد از ساخت فیلم های پاییزان و گل های داوودی و قربانی، ۷ سال به طور اجباری کار نکردم. بعد از این مدت و پس از تحقیق روی موضوع شاهرخ و سمیه که ساعت ها در این باره مستند سازی انجام دادم به دختری با کفش های کتانی رسیدم.

صدرعاملی گفت: همیشه برخوردها با فیلم های من سرد بوده اما در ادامه، آثارم مورد توجه قرار می گیرند. بعد از آن که فیلم من ترانه ۱۵ سال دارم را ساختم، تصمیم نداشتم الزاما درباره دختران نوجوان فیلم بسازم و این طور پیش آمد. در فیلم دیشب باباتو دیدم آیدا، از نگاه دختران نوجوان خانواده را بررسی کردم. زندگی با چشمان بسته که از نگاه خودم بهترین فیلم من است، مورد بی توجهی قرار گرفت.

وی با بیان اینکه سال دوم دانشکده من، تجربه سختی بود و نمونه قبلی نداشت، تاکید کرد: فیلم درباره دانشگاه نیست و پیرامون دو دانشجو است. اصفهان تنها یک لوکیشن محسوب می شود و مسأله اصلی فیلم، کاراکترهای محوری بود.

این کارگردان سینما درباره نام گذاری این اثر نیز افزود: سال دوم دانشکده معمولا مهم ترین و پردغدغه ترین سال برای دانشجویان است و از این رو این نام را برای فیلم انتخاب کردم.

در سال سوم‌ مسیر دانشجو مشخص است، اما در سال دوم هنوز نوعی گیجی و سردرگمی در دانشجو دیده می شود.

کارگردان دختری با کفش های کتانی تاکید کرد: در فیلم سال دوم دانشکده من، مسأله پرداخت به دو کاراکتر از دو طبقه اجتماعی مختلف بود و قصه بر اساس صمیمیت بین این دو دختر روایت شد. فیلم مدعی نیست مشکلات اجتماعی امروز را بررسی می کند، اما ما در فیلم دختر آسیب پذیری داریم که اسیر قرص های آرامبخش است. کمیته انضباطی دانشگاه را عینا از روی آیین نامه تصویر کردیم و اتهام هایی که در این کمیته خوانده می شود قابل تأمل است و ما در حالی این اتهامات را جرم‌ تلقی می کنیم که در واقع جرم نیست و‌ می توان طور دیگری مسائل را حل و فصل کرد.

صدرعاملی گفت: دختران نوجوان در جامعه ما تنهاتر از سایر اقشار جامعه هستند و در شرایطی که همه در تلاش برای زنده نگه داشتن سینمای کودک و دفاع مقدس و اجتماعی هستند که به تمامی جای تقدیر دارند، یکی هم با این نگاه فیلم می سازد. اینکه فیلمی بتواند به بحث گذاشته شود، به ذات قابل تامل است.

در پایان این میزگرد، جلسه پرسش و پاسخ با حضور حاضران برگزار شد.

نوشته برپایی میزگرد بررسی «سال دوم دانشکده من» به همت کمیسیون ملی یونسکو- ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«سال دوم دانشکده من» پیش از این با اکران در جشنواره‌های معتبر خارجی از جمله جشنواره مسکو، شانگهای، اسیاپاسفیک و … با واکنش‌های مثبت بین المللی  روبرو شده بود.

همچنین سها نیاستی جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره مسکو را از آن خود کرده است.

تهیه کننده «سال دوم دانشکده من» مسعود ردایی است.

نوشته فیلم «سال دوم دانشکده من» از دهم مهرماه در گروه استقلال اکران می‌شود + تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«سال دوم دانشکده من» پیش از این با اکران در جشنواره‌های معتبر خارجی از جمله جشنواره مسکو، شانگهای، اسیاپاسفیک و … با واکنش‌های مثبت بین المللی  روبرو شده بود.

همچنین سها نیاستی جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره مسکو را از آن خود کرده است.

طراحی پوستر این فیلم سینمایی بر عهده محمدحسین هوشمندی است.

تهیه کننده «سال دوم دانشکده من» مسعود ردایی است.

نوشته فیلم «سال دوم دانشکده من» در گروه سینمایی استقلال اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جا عوض کردن یک آدم صادق و تبدیل به یک آدم غیر صادق خیلی درست نیست. شاید درسینمای مدرن باور پذیر باشد ولی در ایران نه، توضیح و توجیح وضع موجود است. ما مشکل تخیل مولد داریم. این اشکال از ذهن‌ ماست و از خود ما نشات میگیرد.

وی درباره بازی بازیگران این فیلم ادامه داد: بازی بازیگران خصوصا علی مصفا بسیار سرد و بی روح است و نمیتوان با آن ارتباط برقرار کرد. شاید درسینمای مدرن باور پذیر باشد ولی در ایران نه،توضیح و توجیح وضع موجود است. ما مشکل تخیل مولد داریم. این اشکال از ذهن‌ ماست و از خود ما نشات می‌گیرد.

‌به نظر من «سال دوم دانشکده من» فیلم‌‌ هدر شده ایست که سازنده باید آن را زود فراموش کند و به سراغ فیلم‌ بعدی برود!

سعید قطبی‌زاده منقد میهمان برنامه درباره فیلم رسول صدر عاملی ادامه داد: به نظر من «سال دوم دانشکده من» بهترین کار صدرعاملی در این مدت بوده است . صدرعاملی پرداختن به جهان دختران را وارد سینمای ایران کرد.

این ایده دراماتیک فیلم، اینکه چه قدر تبدیل یه درام‌میشود بحث اصلی است . در برخی موارد تخیل راهگشاست در برخی موارد آدمها؛ چرا این شخصیت هایی که در فیلم ها میبینیم تبدیل به آدم ‌نمی‌شود؟

قبل‌ها کارگردان شخصیت را دقیق می‌شناخت و مثل الان نبود که با یک طرح فیلم ساخته شود، ولی در حال حاضر آدمها شکل نمی‌گیرند.

نوشته فراستی: صدرعاملی «سال دوم دانشکده من» را فراموش کند/ قطبی‌زاده: این فیلم یکی از بهترین فیلم‌های کارگردان است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پرداخت فیلمنامه «سال دوم دانشکده من» آنقدر هنوز کار دارد که تو به خاطر اسم‌ها و کارنامه‌ها تلاش می‌کنی معنی و مفهومی از دل فیلم بیرون بکشی، چراکه باور نمی‌کنی حاصل همکاری کارگردان «من ترانه ۱۵ سال دارم» یا «دختری با کفش‌های کتانی» با کارگردان فیلم پرجایزه «دربند» اینقدر الکن از آب در آمده باشد، آن هم وقتی سوژه‌ی بسیار تجربه شده‌ی آنها دنیای دخترانه‌ای باشد که البته هیچ کدام زیر بار نمی‌روند که هنوز آن را به درستی نشناخته‌اند، دست کم متولدان دهه ۷۰ را. تنها چیزی که در مورد این نسل درست در فیلم نشان داده شده، بی‌تعارف بودن آنها با خودشان و به قولی با غریزه‌شان است اما در جزئیات آنقدر لنگ می‌زنند که ذهن هم ناخودآگاه از اصل به حاشیه کشیده می‌شود. سرخوشی دختران تازه دانشجو شده تنها در شلوغ‌کاری‌های بی‌معنی در راه دانشگاه یا در حیاط پر از برف دانشگاه خلاصه نمی‌شود. از طرف دیگر آواز خواندن با شعر غنی فارسی و در کنار هم قرار دادن این دو تصویرمتضاد، صورت ِ کاملی از شخصیت ناشناخته این نسل نشان نمی‌دهد بلکه تنها به ما ثابت می‌کند که تلاش کارگردان_نویسنده اثر برای روایت قصه این آدم‌ها به نتیجه نرسیده است. هنوز در سینمای ایران هیچ کارگردانی متوجه نشده که صحبت‌های دخترکان تازه دانشجو شده درباره یک جنس مخالف اینقدر دم دستی و کودکانه نیست. اصلا رابطه عاطفی برای این نسل آنقدر قصه و خرده داستان دارد که فیلمسازان با دست گذاشتن روی این سوژه‌ها و پرداخت حقیقتا ناقص، فیلم به فیلم این سوژه را حیف می‌کنند.  بزرگ‌ترین علامت سوال وقتی ایجاد می‌شود که می‌بینیم یکی از همکلاسی‌ها به کما رفته اما دیگران انگار که صرفا خاری به دست کسی رفته باشد و در نیامده باشد، همچنان دل به نشاط، به سفر و سرگرمی خود ادامه می‌دهند و حتی دوست صمیمی او بدون آن که آثار نگرانی در چهره‌اش مشهود باشد در رستوران هتل چلوکباب می‌خورد. این آسودگی خیال را باور کنیم یا اصرار او را به ماندن در اصفهان در کنار تخت دوست عزیزش؟

در «سال دوم دانشکده من» چه خبر است که ما نمی‌فهمیم؟ اگر مادر میانسال و شاید هنوز جوانِ مهتاب زنی دچار کم‌شنوایی و نیازمند سمعک است، این نکته به چه منظور در فیلم گنجانده شده؟ اگر قرار است ما به کمک این مفهوم در کنار سکانسی که مادر آوا کوله پشتی همکلاسی دخترش را متعلق به دختر خودش تصور می‌کند، درباره فاصله بین مادرها و فرزندها و نبودن گوش شنوا برای حرف‌های آنان نتیجه‌گیری کنیم، از این اتفاق چه استفاده‌ای برای روایت فیلم شده است؟ تنها این که زنی همدل دخترش نشده و متوجه نبوده که او پسرعمه‌اش را قلبا دوست ندارد؟ اگر آری، چرا خود فیلم در سکانس آخر این نتیجه‌گیری را برای ما نقض می‌کند؟ اصلا خود پسرعمه یکی از منابع بزرگ سوالات مخاطب است. یک شخصیت صبور فاخر که حتی یک بار هم فریاد او را نمی‌شنویم و قرار است درباره قشر تهیدست جامعه که تا امروز به کرات در سینما دیده‌ایم آشنایی‌زدایی می‌کند اما حقیقت آن است که ما یک پسر روشنفکر با یک روحیه به شدت فرهنگی را در لباس یک کارمند ساده اداره برق می‌بینیم و باورش نمی‌کنیم. بله، بسیارند تحصیل‌کردگانی که از بد روزگار در شغل مناسب خود مشغول نیستند اما شخصیت‌پردازی کاراکتر بابک حمیدیان به اندازه‌ای هنوز تشنه پرداخت است که به منطق ما زخم می‌زند. این پذیرفتنی است که مردی از اشتباه نامزدش عبور کند اما انصافا مخاطب نیاز دارد چگونگی این عبور را ببیند و فیلم، این حق را از او سلب کرده است. مخاطب حتی نیاز داشت بداند مهتاب چرا خواهر کوچک دهن‌لق‌اش را با خودش به بوتیک علی برد اما پاسخ این سوال را هم پیدا نمی‌کند.

مهتاب، درباره هزینه اردو، شرکت کامیون، اعتیاد آوا، دوست پسر آوا، چگونگی بازگشتش از اصفهان و خیلی چیزهای دیگر به اطرافیانش دروغ می‌گوید اما درست در جایی که در تفکر عام راستگویی او حیرت‌انگیز و دروغگویی‌اش موجه است، صادق می‌شود، یعنی هنگامی که متوجه می‌شود علیِ شاسی بلند دارِ خوش سیمای تاجر، جذاب‌تر از نامزد تنگدست و ساده‌پوش خودش است و اول به خودش و بعد به دوست صمیمی‌اش صادقانه اقرار می‌کند که در وضعیت تردید قرار گرفته است. او این راستگویی بزرگ را ادامه هم می‌دهد و در جایی که متوجه می‌شود علی تا آخرین نفس به آوا وفادار مانده است، از این احساس تازه متولد شده دست می‌کشد و به عشق سابق خودش برمی‌گردد و آفرین! آفرین به این ایده‌ای که در ذهن صدرعاملی و شهبازی بوده و تأسف، تأسف بسیار که با کاستی‌های زیاد روی پرده آمد و تا می‌خواستیم کیف کنیم، توی ذوق‌مان خورد.

نوشته نگاهی به «سال دوم دانشکده من»/ چرا نمی‌گذارید لذت ببریم؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست رسول صدرعاملی کارگردان، مسعود ردایی تهیه‌کننده، کریستف رضاعی آهنگساز، مصطفی خرقه‌پوش تدوینگر، علی مصفا، پدرام شریفی، نیلوفر خوش‌خلق، فرشته ارسطویی، سها نیاستی بازیگران این فیلم و هومن بهمنش مدیر فیلمبرداری حضور داشتند.

رسول صدرعاملی در ابتدای این نشست گفت: برای من خیلی لحظه مهمی است که بعد از ۹ سال کار نکردن الان اینجا هستم و هیجان و اضطراب زیادی دارم انگار اولین بار است که فیلمسازی را تجربه کردم و برایم مهم است که این نوع کار چقدر توانسته بیانگر شادی ها و رنج ها و خلوت ذهنی کاراکترها باشد.

او ادامه داد: ساخت این فیلم وقتی می توانست امیدوارم کند که تجربه های گذشته ام را به کار بگیرم و آن را بسازم. ضعف های فیلم به این برمی گردد که فضایی را تجربه می کردم که هیچ الگو و مشابهی نداشت. خیلی از بازیگرانم علی مصفا، ویشکا آسایش و شقایق فراهانی سپاسگزارم که واقعا آمدند و گذشت کردند و با وجود اینکه نقش های هیجان انگیزی نبود اما به من کمک کردند که این فیلم ساخته شود.

مسعود ردایی هم در ادامه این نشست گفت: خیلی خوشحالم که بار دیگر در جشنواره فجر حضور داریم و امیدوارم این فیلم هم مثل بقیه فیلم های آقای صدرعاملی با فیلمنامه پرویز شهبازی مورد توجه مخاطبان قرار بگیرد.

رسول صدرعاملی در پاسخ به سوالی درباره فاصله گرفتن از سینمای اجتماعی گفت: اینکه موضوع یک خطی باشد و اینکه به یک دغدغه ملتهب اجتماعی نپرداختم نیت اصلی من بودم. از سینمای اجتماعی فاصله گرفتم و به سینمای انسانی رسیدم. تجربه سه گانه زائر برای من تجربه جدیدی بود که به شخصیت فیلم بپردازد. برایم مهم این بود کاراکترهایم شما را درگیر مشغله‌های ذهنی خودشان کنند. در واقع قصه در ذهن کاراکترها می گذرد نه در اجتماع. فضای ملتهب اجتماعی در همه رسانه ها و فضاهای مجازی دیده می شود و فکر می کردم باید در میان این میزان از جهان خیانتکار از رفاقت حرف بزنیم و از دوست داشتنی که مبتنی بر رفاقت است. کاراکترهای در معرض غریزه خود قرار می گیرند و غیرزه شان قالب می شود و اینکه چطور از این دوران بگذرند و به انسانیت و رفاقت بگذرند.

صدرعاملی همچنین در ادامه در پاسخ به سوالی درباره علت به کارگیری بازیگران حرفه ای در نقش های آماتور گفت: همه بازیگران آن اتوبوس از بین ۹۰۰ نفر انتخاب شدند که خانم پانته آ پناهی ها در این انتخاب به من کمک کردند. من باید تمرکزم را روی این دو بازیگر که به سینما معرفی می کنم می گذاشتم. کنارش باید از علی مصفا و ویشکا آسایش و دیگران کمک می گرفتم که طراوت نقش ها بهتر دربیاید.

کارگردان فیلم «سال دوم دانشکده من» در پاسخ به سوالی درباره اینکه سعی کرده خیانت را در دهه هفتادی ها نشان دهد گفت: من از خیانت حرف نزدم. شخصیت‌ها در معرض خیانت قرار می گیرند. لحن و حرف اصلی فیلم پرداختن به غریزه‌های کمتر گفته شده انسانی است. اینکه در معرض خیانت و گناه و انواع هیجان ها قرار می گیری و بعد باورپذیر از این‌ها عبور کنی و به یک وفاداری برسی.

سها نیاستی بازیگر نقش اصلی این فیلم سینمایی در پاسخ به سوالی درباره اینکه به نظر می رسید بازی اش کپی از بازی نگار جواهریان است گفت: من قطعا رونویسی از کسی نکردم. از اول که وارد کار شدم چند نفری به من گفتند که شبیه خانم جواهریان هستم ولی من این را پیش از این نشنیده بودم.

این بازیگر در پاسخ به اینکه چطور وارد سینما شده گفت: یکی از دوستان با من تماس گرفت و گفت تست می گیرند من آن زمان دانشجو بودم و گفتم اصلا وقت ندارم. من از قبل به بازیگری علاقه داشتم ولی به خاطر اینکه در مسیر معماری قرار گرفته بودم فرصتش نبود و از لحظه ای که تست دادم برایم جدی شد.

او همچنین درباره اینکه رسول صدرعاملی چطور شما را هدایت کردند گفت: با کمترین حرف. من فکر می کنم برای این نابازیگر انتخاب می کنند که خیلی نخواهد پیش فرضی داشته باشد.

سوال بعدی درباره توجه رسول صدرعاملی به جهان زنان و دختران بود و اینکه این کارگردان چقدر از نویسندگان زن برای نزدیک شدن به جهان درونی  کاراکترهایش بهره گرفته است که او در پاسخ به این سوال، گفت: در این فیلم کمتر کار تحقیقاتی درباره شناخت زن و این نکته ای که در سوال شما بود را انجام دادم. برای اینکه تجربه های قبلی به من در ساخت این فیلم کمک کرد. کارهای قبلی ام و زمینه ها و تجربه هایم در دوران روزنامه نگاری و جامعه شناسی به من کمک کرد. از سوی دیگر ذات فیلمنامه را کسی نوشته بود که خیلی خوب این سینما را می شناسد. پرویز شهبازی درک خیلی خوبی دارد. بعد از اینکه چهار طرح برای من گفت، وقتی من این قصه را انتخاب کردم. پرویز شهبازی سه بار این فیلمنامه را بازنویسی کرد.

خبرنگار بعدی از صدرعاملی درباره مشکل دختران این فیلم سوال کرد که او در اینباره گفت: درگیری های ذهن متناقض همه ما در احوالات مختلف. شما در عاشقانه ترین شکل با یارتان ممکن است ساعتی بعد در موقعیتی آن عشق را فراموش کنید. چه کسی می گوید این موقعیت را تجربه نکرده است. اینکه در این موقعیت گذشته باشد یا فرورفته باشد به خودش مربوط است و این ربطی به نسل جوان و دهه شصت و هفتاد و … ندارد.

سوال بعدی از کارگردان فیلم «سال دوم دانشکده من» این بود «این فیلمنامه چه ویژگی ای داشت که رسول صدرعاملی را مجاب کرد بار دیگر فیلم بسازد؟»، رسول صدرعاملی در پاسخ گفت: به خاطر جذاب بودن، طراوت و تازگی اش و اینکه هرگز درباره این مساله در هیچ جا فیلمی ساخته نشده است.

کارگردان سال دوم دانشکده من همچنین درباره فضای دانشگاه در این فیلم که با دانشگاه های امروز فاصله دارد گفت: به اندازه ای که در این فیلمنامه لازم بود تحقیق کردیم و با مجموعه دانشجویان دانشگاه علم و صنعت مذاکره کردیم، درباره نوع برخوردها و مشکلات‌شان با سیستم آموزشی و مناسبات خودشان صحبت کردیم.

در ادامه نشست خبری فیلم «سال دوم دانشکده من» پدرام شریفی درباره اینکه چه شد که نقشی در این فیلم را قبول کرد گفت: اسم آقای صدرعاملی و فیلمنامه خیلی خوبی که بود و عواملی که در کار بودند این اتفاق را برای من جذاب کرد. من همه تلاش خودم را کردم امیدوارم اتفاق خوبی افتاده باشد.

«مساله اصلی شما با توجه به هنجارشکنی در فضای خانواده و طرح مساله ارتباطات دختر و پسر چه بود، خصوصا اینکه در پایان فیلم به این موضوع اشاره نشده بود؟» صدرعاملی در پاسخ به این سوال گفت: فیلم به فضای ذهنی چند دوست و به‌طور مشخص به یک رابطه رفیقانه از دو آدم در شرایط اجتماعی و مالی متفاوت می پردازد ولی اینها به یک رفاقت و همدلی و صمیمیت می رسند. خانواده ها در فیلم در حاشیه هستند.

سوال بعدی نشست خبری از نیلوفر خوش خلق بود که چرا این نقش را قبول کردید. او در پاسخ گفت: خیلی برایم جذاب بود که کنار آقای صدرعاملی کاری را تجربه کنم. هرچند برایم سخت بود چون نقش های این طوری سخت تر است که آدم خودش را بسپارد و بداند چه چیزی را می خواهد تجربه کند و کنار بازیگران و عوامل دیگر دوست داشتم تجربه کنم.

رسول صدرعاملی در پاسخ به سوالی دیگر مبنی براینکه «با معرفی دو بازیگر جدید آیا به دنبال این است که یک ترانه علیدوستی جدید به سینمای ایران اضافه کند»، گفت: ترانه علیدوستی که داریم. سینمای ایران به بازیگرهای جدید و نو و مسئولیت پذیر، اخلاق مدار و خوب نیاز دارد. همه تلاش من این است که به این سرمایه افزوده شود. کار سختی نبود از همین چهره هایی که هستند استفاده کنیم ولی این زحمت زیاد و رنج مضاعف را به همه گروه دادم اول برای اینکه بازیگران روی پرده برای تماشاگر جذاب باشد و دوم اینکه به گنجینه و مجموعه بازیگران خوبمان اضافه شود.

سوال دیگر از صدرعاملی این بود که آیا اصولا در این فیلم و کارهای قبلی به دنبال تجویز یک راهکار برای آسیب های اجتماعی هم بودید و اختلال در گفتگو را چقدر در این آسیب های اجتماعی دخیل می داند، که او گفت: فیلمساز در شرایطی نیست که راهکار نشان دهد. فیلمسازی که می خواهد به مسائل جامعه ملتهب خودش که آدم هایش هر روز با یک حادثه تازه روبه رو هستند و همیشه حوادث از تحلیل های ما جلوتر هستند بپردازد و پرداختن به این سینما که به مناسبات انسانی برسد چیزی بود که سعی کردیم به آن برسیم.

در ادامه نشست خبری فیلم «سال دوم دانشکده من»، خبرنگاری از علی مصفا درباره چرایی پذیرفتن این نقش سوال کرد که او پاسخ داد: فیلم برای من تمام جذابیت های که باید می‌داشت را داشت جدا از اینکه صدرعاملی و پرویز شهبازی هم در این فیلم حضور داشتند. فیلم‌نامه بسیار متفاوت و نو بود و به شکلی با روابط انسانی برخورد کرده بود که در سینمای ما کمتر بوده است.

صدرعاملی درباره نحوه تدوین این فیلم گفت: تدوین فیلم حدود ۸ تا ۹ ماه طول کشید زیرا این شکل فرصت می دهد که دریافت های حسی و پلان های مختلف داشته باشید در همین راستا هم یک تلاش مضاعفی در میز مونتاژ صورت گرفت.

صدر عاملی درباره پاسخ به این سوال که چرا شما که دغدغه سینمای اجتماعی دارید، نگاه اجتماعی را به نگاه اخلاقی تلفیق کرده اید و محافظه کارانه فیلم ساخته اید، گفت: سینمای اجتماعی مدعیان زیادی دارد که خوب در همه زمینه ها کار می کنند. ولی من این واحد را ۲۵ سال پیش پاس کردم و سینمای اجتماعی را تجربه کردم. عرض من در این فیلم این بوده که چگونه می شود از این سینمای اجتماعی به سینمای انسانی رسید. اینکه تاکید به اخلاق می کنید شاید اگر یک بار دیگر فیلم دیده شود این مسائل بهتر درک شود.

کریستف رضایی درباره موسیقی فیلم خطاب به خبرنگاران گفت: خواستم در موسیقی ارتباط دو دوست را مطرح کنم. من از آقاب صدرعاملی خواهش کردم قضیه آخر فیلم را مبهم بگذارد که آوا نفهمد دوست او دوست مهتاب شده است. به عقیده من بیشتر از اینکه موضوع به خیانت ربط داشته باشد، مهتاب خودش را ویران می کند زیرا وقتی آوا خوب شود او همه چیزش را از دست داده است.

او گفت: آوا ساکن است اما بی حرکتی هایش معنا دارد . مهتاب با دراماتیک زهی همراه است. دوست داشتم فضایی که جوانان امروز در دانشگاه دارند را مطرح کنم. ریتم آرام که در تیتراژ مطرح می شود تا نشان دهم حتی در دانشگاه که قانونمند هستند هرکسی فضای خودش را دارد. این دوران در واقع سن و سالی است که جوانان ذهنیت انقلابی به معنای اینکه پدر و مادرشان را قبول نداشته باشند، دارند.

نوشته نشست فیلم «سال دوم دانشکده من» برگزار شد/ صدرعاملی: خواستم از رفاقت حرف بزنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته دو فیلم سینمایی پروانه نمایش گرفتند/ «آستیگمات» و «سال دوم دانشکده من» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مسعود ردایی تهیه کننده «سال دوم دانشکده من» درباره آخرین وضعیت اکران این فیلم گفت: مراحل فنی ، تدوین ، موسیقی و صداگذاری این اثر به پایان رسید و هم اکنون آماده نمایش شده است.

وی افزود: قرارداد پخش این فیلم با موسسه فیلمیران منعقد شده و برنامه ریزی ما برای اکران سراسری از نیمه مهرماه به بعد خواهد بود.

گفتنی است ؛ علی مصفا، بابک حمیدیان، ویشکا آسایش ، شقایق فراهانی، پدرام شریفی، نیلوفر خوش خلق، شیوا خسرومهر، مریم بوبانی و علیرضا استادی بازیگران این فیلم هستند همچنین به جز بازیگران نامبرده، ٢٢ نفر از چهره های شناخته نشده نیز در این فیلم برای اولین بار به ایفای نقش می پردازند که در این میان سه نفر جزو بازیگران اصلی و مابقی در نقش های فرعی مقابل دوربین خواهند رفت.

این ٢٢ نفر از میان ٩٠٠ نفر و پس از پشت سر گذاشتن مراحل تست و تمرین بازیگری برای حضور در این فیلم انتخاب شده اند.

«سال دوم دانشکده من» به نویسندگی پرویز شهبازی مضمونی اجتماعی دارد.

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارتند از مدیر فیلمبرداری: هومن بهمنش، طراح چهره پردازی: عبدالله اسکندری، موسیقی : کریستف رضاعی ، دستیار کارگردان و برنامه ریز: میلاد صدرعاملی، طراح صحنه و لباس: آتوسا قلمفرسایی، مدیر صدابرداری: منصور شهبازی، تدوین: مصطفی خرقه پوش، مدیر تولید: مجید گودرزی، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: مریم تخت کشیان ، فیلمبردار پشت صحنه: مهیار بهمنش، مدیر تدارکات: حسن صفری.

گفتنی است مسعود ردایی پیش ار این تهیه کنندگی دو فیلم بلند سینمایی «مالاریا» و«سه بیگانه» را در پرونده کاری خود دارد.

نوشته «سال دوم دانشکده من» پاییز اکران می‌شود/ فیلمی با موضوع دغدغه‌های دختران جوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مسعود ردایی تهیه کننده این پروژه که از چندی پیش در بستر بیماری قرار گرفته بود، با جراحی موفقیت آمیز عمل قلب، هم اکنون دوران نقاهت خود را پشت سر می‌گذراند.

همزمان با فیلمبرداری مراحل تدوین این فیلم سینمایی همچنان توسط مصطفی خرقه‌پوش در حال انجام است.

اولین نمایش «سال دوم دانشکده من» در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

علی مصفا، بابک حمیدیان، شقایق فراهانی، ویشکا آسایش، افشین هاشمی، پدرام شریفی، نیلوفر خوش خلق، شیوا خسرومهر، مریم بوبانی بازیگران این فیلم سینمایی هستند که از این بین آسایش و هاشمی به تازگی به پروژه پیوسته‌اند. به جز بازیگران نامبرده، ٢٢ نفر از چهره‌های شناخته نشده نیز در این فیلم برای اولین بار به ایفای نقش می‌پردازند که در این میان سه نفر جزو بازیگران اصلی و مابقی در نقش‌های فرعی مقابل دوربین خواهند رفت. این ٢٢ نفر از میان ٩٠٠ نفر و پس از پشت سر گذاشتن مراحل تست و تمرینات بازیگری برای حضور در این فیلم انتخاب شده‌اند.

«سال دوم دانشکده من» به نویسندگی پرویز شهبازی مضمونی اجتماعی دارد.

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: هومن بهمنش، طراح چهره‌پردازی: عبدا… اسکندری، دستیار کارگردان و برنامه ریز: میلاد صدرعاملی، طراح صحنه و لباس: آتوسا قلمفرسایی، مدیر صدابرداری: منصور شهبازی، تدوین: مصطفی خرقه پوش، مدیر تولید: مجید گودرزی، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: مریم تخت کشیان، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی مجد، فیلمبردار پشت صحنه: مهیار بهمنش، مدیر تدارکات: حسن صفری.

نوشته ادامه فیلمبرداری فیلم سینمایی «سال دوم دانشکده من» در اصفهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در حال حاضر همزمان با فیلمبرداری تدوین توسط مصطفی خرقه‌پوش در حال انجام است تا این فیلم هر چه زودتر برای حضور در جشنواره سی و ششم فیلم فجر آماده نمایش شود.

براساس برنامه‌ریزی‌های انجام گرفته فیلمبرداری «سال دوم دانشکده من» تا ماه آینده به پایان می‌رسد.

علی مصفا، بابک حمیدیان، شقایق فراهانی، پدرام شریفی، نیلوفر خوش خلق، شیوا خسرومهر، مریم بوبانی بازیگران این فیلم سینمایی هستند که تاکنون بازی همگی آنان آغاز شده است. به جز بازیگران نامبرده، ٢٢ نفر از چهره‌های شناخته نشده نیز در این فیلم برای اولین بار به ایفای نقش می‌پردازند که در این میان سه نفر جزو بازیگران اصلی و مابقی در نقش‌های فرعی مقابل دوربین خواهند رفت. این ٢٢ نفر از میان ٩٠٠ نفر و پس از پشت سر گذاشتن مراحل تست و تمرینات بازیگری برای حضور در این فیلم انتخاب شده‌اند.

این فیلم یکی-دو چهره مطرح دیگر نیز خواهد داشت که بزودی انتخاب خواهند شد.

«سال دوم دانشکده من» به نویسندگی پرویز شهبازی مضمونی اجتماعی دارد.

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: هومن بهمنش، طراح چهره‌پردازی: عبدا… اسکندری، دستیار کارگردان و برنامه ریز: میلاد صدرعاملی، طراح صحنه و لباس: آتوسا قلمفرسایی، مدیر صدابرداری: منصور شهبازی، تدوین: مصطفی خرقه پوش، مدیر تولید: مجید گودرزی، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: مریم تخت کشیان، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی مجد، فضای مجازی: آرین امیرخان، فیلمبردار پشت صحنه: مهیار بهمنش، مدیر تدارکات: حسن صفری.

نوشته فیلمبرداری «سال دوم دانشکده من» از نیمه گذشت/ آغاز تدوین توسط مصطفی خرقه‌پوش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

براساس برنامه ریزی های انجام گرفته فیلمبرداری فیلم جدید صدرعاملی تا اوایل آبان ماه در تهران و اصفهان به طول می انجامد.

علی مصفا، بابک حمیدیان، شقایق فراهانی، پدرام شریفی، پانته آ پناهی ها، نیلوفر خوش خلق، شیوا خسرومهر، مریم بوبانی و علیرضا استادی بازیگرانی هستند که حضورشان در این فیلم سینمایی قطعی شده است.

به جز بازیگران نامبرده، ٢٢ نفر از چهره های شناخته نشده نیز در این فیلم برای اولین بار به ایفای نقش می پردازند که در این میان سه نفر جزو بازیگران اصلی و مابقی در نقش های فرعی مقابل دوربین خواهند رفت.

این ٢٢ نفر از میان ٩٠٠ نفر و پس از پشت سر گذاشتن مراحل تست و تمرینات بازیگری برای حضور در این فیلم انتخاب شده اند.

«سال دوم دانشکده من» به نویسندگی پرویز شهبازی مضمونی اجتماعی دارد.

آخرین ساخته سینمایی صدرعاملی فیلم «در انتظار معجزه» است که در سال ٨٨ روی پرده سینماها رفت.

تجربه مشترک صدرعاملی، شهبازی و ردایی قرار است برای حضور در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر آماده نمایش شود.

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: هومن بهمنش، طراح چهره پردازی: عبدا… اسکندری، دستیار کارگردان و برنامه ریز: میلاد صدرعاملی، طراح صحنه و لباس: آتوسا قلمفرسایی، مدیر صدابرداری: منصور شهبازی، تدوین: مصطفی خرقه پوش، مدیر تولید: مجید گودرزی، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: مریم تخت کشیان، مشاور رسانه ای: امین اعتمادی مجد، فضای مجازی: آرین امیرخان، فیلمبردار پشت صحنه: مهیار بهمنش، مدیر تدارکات: حسن صفری.

نوشته رسول صدرعاملی «سال دوم دانشکده من» را با تهیه کنندگی مسعود ردایی کلید زد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.