سعید عقیقی از علل ارزشمندی جوایز جشن منتقدان توضیح داد: نظر کارشناسی، خارج از نظام مندی های جشنواره ای  و محدودیت های موجود در انتخاب های هیات ها و کمیته های کارشناسی ،که بخشی از استدلال هایش به شکل مقاله و سخنرانی در طول سال ارائه  می شود و بخشی دیگر به شکل جمع بندی در انتخاب های جشن ابراز می شود، چرایی ارزش بالای جایزه این جشن برای همگان را پاسخ می دهد.

این هنرمند در ادامه  اشاره کرد: منتقدان  گروهی به ظاهرخارج  از سینما  اما در بطن آن هستند و نظرشان به واقع  برای اهالی سینما بیش ترین اهمیت را دارد. همه می دانیم که عبور از تاریخ نقدهنری، لازمه  ماندگاری آثار است.همچنین لذت همراهی با این جمع و تشویق شدن از جانب آنان، چیزی نیست که  کسی بخواهد از دست بدهد.

عقیقی از رخداد به یاد ماندنی در دوره های مختلف این جشن تعریف کرد: خاطره جذابی از شوخی من با آقای امید روحانی دوست و همکار عزیزم را درجشن منتقدان  دو سال گذشته را به یاد می آورم که حضور او در عرصه مختلف را با مزاح مطرح کردم و لحظه صمیمی و به یاد ماندنی برای من و احتمالا امید روحانی و حضار رقم خورد.

او در پایان درباره برگزاری جشن پیش رو تاکید کرد: امیدوارم این جشن به  شایستگی  برگزار شود و برای عوامل اجرایی یازدهمین دوره جشن منتقدان آرزوی موفقیت دارم.

یازدهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران اواخر مرداد ماه برگزار خواهد شد.

نوشته سعید عقیقی: عبور از تاریخ نقدهنری، لازمه ماندگاری آثار است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عضو هیئت انتخاب بخش بین الملل جشنواره فیلم شهر ادامه داد: در واقع جشنواره فیلم شهر سعی دارد دایره امکانات و ظرفیت های خود را وسیع تر کند و جایی برای فیلم‌های بین الملل باز کند، البته به اعتقاد من رخداد هر جشنواره ای در کشور باعث ایجاد فضای فرهنگی می شود که این حرکت خود به خود مثبت است.

عقیقی به ضرورت برگزاری جشنواره ها در کشور اشاره کرد و گفت: حقیقت امر این است که اگر تمام جشنواره ها در هم ادغام شوند، چه از لحاظ بودجه و چه از لحاظ هماهنگی نیروهای سرمایه گذار (کسانی که در این سیستم برنامه ریزی می کنند) می توانیم جشنواره موضوعی گسترده ای داشته باشیم به نوعی بازخورد خوبی دریافت خواهیم کرد. من همیشه در تمام جسلسات نقد این مثال را می زنم که بهتر است به جای اینکه دو هزار دکه داشته باشیم ۵ کمپانی داشته باشیم. این کمپانی باعث می شود ارتباطات بین المللی درستی داشته باشیم و ظرفیت های بیشتری از نیروی انسانی و سرمایه کاری را به کار بگیریم و بازده بیشتری دریافت کنیم.

این فیلنامه نویس درباره ارزیابی آثار بخش بین الملل جشنواره فیلم شهر، تصریح کرد: به اعتتقاد من ارزیابی آثار بین الملل خیلی پیچیده است باید با دقت تمام داوری شود که چه نوع فیلم هایی قابل نمایش هستند! یا این فیلم ها به لحاظ کیفی چه ارزشی دارند! یا این نوع فیلم های بین الملل با فرهنگ ما همخوانی دارد و مناسب نمایش دادن در ایران هست یا خیر.

به گفته عقیقی، از سختترین تصمیمات برای انتخاب اثر بخش بین الملل این است که گاهی با این موضوع مواجه می شویم که کارگردانان خارجی به مسائلی توجه دارند که امکان دارد آن مسئله دغدغه فرهنگی ما نباشد. در درجه بعد هماهنگی موضوع و فرم بسیار مهم است، که به اعتقاد من قدم اول در فیلم پرداخت «فرم» است، یعنی اگر فیلمی به لحاظ فرم خوب باشد قابلیت این را دارد که در جشنواره اکران شود.

وی به مشکلات ساخت فیلم در زمینه شهری اشاره کرد و گفت: در ایران ساخت فیلم با موضوع شهر سخت، طاقت فرسا و مشکل است، زیرا هیچ دکور تخصصی در این زمینه نداریم و همه فضاها باید فضای واقعی شهر باشد. در عین حال امکانات فیلمبرداری بسیار کم است. هماهنگی نیروهای که می توانند در بحث امنیت گروه های فیلمبرداری و گرفتن نماهای مناسب کمک کنند، خیلی ضعیف است. اتفاقی که در این فیلم ها می افتد این است که شهر معضلات بسیاری دارد و این معضلات اگر جنبه اجتماعی داشته باشد این ایراد را به آن وارد می کنند که تلخی های جامعه را نشان می دهد .

عقیقی به اصطلاح سیاه نمایی که عده ای از منتقدان به کار می برند اشاره کرد و توضیح داد: عده ای از واژه سیاه نمایی در جملات انتقادی خود به کار می برند که باید بگویم این اصطلاح را اولین بار موسولینی از آن استفاده کرد و ای کاش این واژه از ادبیات حذف شود. زیرا ما یکسری اصطلاحات داریم که نمی دانیم منشاء آنها از کجا آمده اما به اشتباه از آنها استفاده می کنیم. (موسولینی معتقد بود تمام نیروهای مخالفش دارند سیاه نمایی می کنند و این اصطلاح را به کار می برد زیرا طرفداران موسولینی پیراهن های سیاه به تن می کردند،او میگفت کسانی هستند که در ظاهر از ما طرفداری می کنند ولی در واقع مشکلات اجتماع را نشان می دهند و بر علیه ما صحبت می کنند و در واقع آنها سیاه نمایی می کنند یعنی جزء پیراهن سیاه های ما نیستند ولی تظاهر می کنند جزء ما هستند).

وی ادامه داد: شما تصور کنید که بهترین فیلم های تاریخ سینمای جهان از آن رو که واقعیت جامعه شان را نشان داده اند، اصطلاح سیاه نمایی را به آنها بدهیم. به عنوان مثال زمانی که آثار ویکتوریا دسیکا، ویسکونتی، فیلم های مکتب موج نو و آثار پازولینی را تماشا می کنیم، بگوییم آنها سیاه نمایی کردند، خب فرض کنید اگر آن نظام فکری در ایتالیا هم همین عقیده را داشت و جلوی نمایش فیلم ها را میگرفت بخش قابل توجه ای از مکاتب فکری منتصب به واقع گرایی فیلم از دست می رفت.

نوشته سعید عقیقی: ساخت فیلم با موضوع شهر سخت، طاقت فرسا و مشکل است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی انجمن، دومین نشست از سلسله نشست های آسیب شناسی سینمای ایران به بخش دوم ارزیابی مدیریت سینمای ایران در دهه شصت اختصاص دارد. در این نشست تخصصی سینماگران و کارشناسانی همچون سیروس الوند، منوچهر شاهسواری، سعید عقیقی و مجتبی راعی به سخنرانی می‌پردازند.

اولین بخش نشست ارزیابی سینمای ایران در دهه شصت ۳۰ اردیبهشت‌ماه با حضور منوچهر محمدی، کمال تبریزی، سعید عقیقی، جواد طوسی و جمعی از سینماگران و مدیران سینمایی از جمله سیدفخرالدین انوار و سیدمحمد بهشتی برگزار شد.

دومین بخش نشست تخصصی ارزیابی مدیریت سینمای ایران در دهه شصت شنبه ۶ تیرماه ساعت ۱۷ در سالن سیف‌الله داد خانه سینما برگزار میشود و حضور کلیه سینماگران، منتقدان و اهالی رسانه در این برنامه آزاد است.

نوشته بررسی مدیریت سینمای ایران در دهه شصت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- تینا جلالی: شنبه ۱۹ اردیبهشت در سالن سیف‌الله داد خانه سینما «شب قوزی» به نمایش درآمد و پس از نمایش با حضور سعید عقیقی و جواد طوسی مورد نقد و بررسی قرار گرفت. به گزارش روابط عمومی انجمن منتقدان، این فیلم در راستای سلسله جلسات مرور سینمای کلاسیک ایران به نمایش درآمد و مورد تحلیل قرار گرفت.

در ابتدای این نشست که با حضور جمعی از اعضای انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی برگزار شد، عقیقی با ابراز خرسندی از اینکه درباره فرخ غفاری و فیلم “شب قوزی” صحبت می کند گفت:« من درباره غفاری پژوهش بسیاری کرده ام. ما در بررسی یک پدیده معمولاً یک بار به صورت متن در حال تکمیل به آن نگاه می کنیم؛ اینکه در محدوده سال های ۱۳۴۰چه افرادی فیلم ساختند و سینمای ایران در چه شرایطی بوده است. وجه دوم و مورد علاقه من این است که با توجه به شرایط تاریخی موجود، چطور افراد سراغ چنین مضامینی رفته اند؟»

وی افزود:«در جریان دو قطبی سینمای دهه ۴۰ یعنی جریان عمومی و اصلی سینما، گروه معدودی سعی می کردند فیلم بسازند که نسبتی هم با خارج از کشور داشتند یعنی خارج از ایران تحصیل می کردند یا سمت داشتند به همین دلیل جریان سینمای ایران را سخیف و پیش پا افتاده می دانستند. بیست سال پیش از مرحوم جلال مقدم در این خصوص سوال کردم و او گفت (سینمایی که آن دوران به اسم سینمای ته شهر وجود داشت مایه تحقیر و تأسف بود. ما وقتی وارد سینما شدیم می خواستیم راه بهتری پیدا کنیم و فیلم های بهتری بسازیم.)»

عقیقی در خصوص پژوهش در مورد ریشه های جریان تازه  یا موج نو در سینمای ایران ادامه داد:«به عقیده من سینمای فرخ غفاری جریانی نو در سینما نیست و می توانیم آن را فرضیه سینمای متفاوت ایران بنامیم.»

او در پاسخ به پرسش طوسی مبنی بر اینکه آیا از فرضیه سینمای متفاوت ایران بودن می توان همچون نویسندگان کایه دوسینما به نگره مولف، اهمیت میزانسن و… رسید و آن فضای بی رونق را به شرایط دگرگون شده تعبیر کرد، گفت:«همانطور که سینمای فرانسه با سینمای ایران قابل قیاس نیست ریشه های فرهنگی آنها هم با ما فرق دارد. اما اساساً کایه دو سینما موج رادیکال علیه تمام سینمای فرانسه است.»

این منتقد سینمایی با بیان اینکه غفاری در “شب قوزی” تمایل خود را به سینمای فرانسه هم نشان داده افزود:«غفاری در نشریاتی که قلم زده دو موضع مشخص داشته؛ اول اینکه علیه سینمای آمریکا می نوشته و دوم اینکه تلاش او از سال ۱۳۲۹ برای ایجاد سینمای ملی در ایران بوده و برای این منظور سه مسیر فعالیت را پیش گرفته است. سال ۱۳۲۸ کانون فیلم را تأسیس و عده ای را دور هم جمع کرده تا به جای فیلم “ولگرد” و “طوفان زندگی” فیلم هایی نظیر “همشهری کین” را ببینند. همچنین نوشتن نقدهای مدافعانه بر فیلم هایی که سر و شکلی داشتند همچون “شب نشینی در جهنم”. بخش دیگر نقدهای منفی او و فعالیتش در سینما است. مثل نقدی که بر فیلم “شرمسار” یا “هفده روز به اعدام” دکتر هوشنگ کاووسی نوشته و راکورد فیلم را به ریشخند گرفته است. البته مرحوم دکتر کاووسی هم مانند یک فرد منصف صبر می کند تا “جنوب شهر” غفاری ساخته شود و تلافی کند. در واقع مسئله کاملاً شخصی است و از حالت نقد بیرون می آید و من این را معضل روشنفکری ایران می دانم.»

عقیقی با بیان اینکه غفاری در فرانسه در گروه فیلم پوزیتیو (جریان چپ سیاسی فرانسه) بوده، گفت:«وی در عین حال که چپ بوده و ریشه قجر داشته، رابطه اش با دربار هم بد نبوده است. ترکیب همه این عوامل در کنار ویژگی هایی که از وی نام بردم، از غفاری شخصیتی متعادل ساخته که به نظر من به هیچ عنوان شبیه ابراهیم گلستان نیست.»

فیلمنامه نویس شبهای روشن افزود: «غفاری در شب قوزی تلاش کرده راه حلی برای جریان اصلی سینما پیدا کند که فراتر از این جریان می شود. سالی که این فیلم اکران شده آمار بی سوادی در ایران بالای هفتاد و پنج درصد بوده؛ این یعنی اقتباس از داستانی (هزار و یک شب) که هفتاد و پنج در صد مردم نمی توانستند آن را از رو بخوانند».

عقیقی همچنین گفت:«غفاری سعی می کرد با روش خود از پایه های ادبی کمک بگیرد که به فرهنگ عمومی هم نزدیک باشد و از سوی دیگر استانداردهایی را که از طریق سینماتک آموخته بر زمینه ای پیاده کند که نتیجه اش شب قوزی شد.»

طوسی در ادامه جلسه گفت:«دوست دارم در مورد این موضوع صحبت کنیم که تناقضی در شخصیت فردی غفاری دیده می شود. او و جلال مقدم به گونه ای خودزنی کردند که با جایگاه روشنفکری آنها در جامعه همخوانی نداشت. مقدم با اینکه فیلم های فرار از تله و پنجره را ساخته بود در همدلی با غفاری وارد مناسباتی شد که ما را دچار سردرگمی می کند. مثلاً در “شب قوزی” با نگاه کنایه وار اشرافیت را به نقد می کشند و در عین حال از اصغر قوزی هم استفاده ابزاری می کنند و نگاهی سمپاتیک به این شخصیت ندارد. در مناسبات جشن هنر شیراز افتادن یا وارد مناسبات درباری شدن به نظر منطق پذیر نیست.»

عقیقی در ادامه توضیح داد:«زندگی یک انتخاب است و ما  جای او نیستیم که بدانیم چه راهی را انتخاب می کردیم. مانند اینکه چند میلیارد از فلان نهاد می گیرند و فیلم بشکن و بالا بنداز می سازند، در عین حال از خود آنها تعریف می کنند و پز اپوزیسیون هم دارند! من این را چه گونه باور کنم؟ ما امروز همین معضل را داریم. اما فرخ غفاری در فضایی زندگی می کند که مردم یا توده ای هستند یا بی سواد و رویکرد میانه رو نداریم. به عقیده من این موضوع به روحیه شخصی مقدم و غفاری هم برمی گردد و در تحلیل تاریخی درک مناسبات بهتر از لاپوشانی است.»

وی افزود:«غفاری به شاخه های مختلف نوک می زند شاید اگر این انرژی را صرف پژوهش یا کاری معین می کرد به نتیجه بهتری می رسید. در واقع روحیه طنازی وی را به وضوح در شب قوزی و زنبورک می بینیم که در ادامه مسیرش را دگرگون می کند.»

او با بیان اینکه فرخ غفاری از بدشانس ترین افراد سینمای ایران است چون نخستین فیلم واقعگرای سینمای ایران را ساخته، گفت:«به واسطه یکی از شاگردانم یک ماه قبل از فوت غفاری توانستم در پاریس گفت و گویی با او انجام دهم. او گفت (ما آدم هایی درس خوانده بودیم که ادای روشنفکرهای فرانسوی را در می آوردیم، مثل آنها چپ بودیم نه اینکه از چپ سر دربیاوریم. وقتی به ایران آمدیم متوجه شدیم ایران فرانسه نیست و فرانسه ایران نیست و مناسبات آنها با هم فرق می کند).»

عقیقی ادامه داد:«از غفاری پرسیدم چه چیز باعث شد این جریان در سینما رشد نکند و او گفت (ما قدرت درک ریشه های فرهنگی را نداشتیم. نه به این معنا که کتاب نخواندیم بلکه به این مفهوم که روشی مشخص برای زندگی و فرهنگ نداشتیم که متناسب با آن فیلم هایی مناسب بسازیم. از یک سو جامعه سنتی قرار داشت که ریشه اش در فیلم فارسی بود و از سوی دیگر جریانی که در  جشن هنر سمت و سوی مدرنیته گرفت.»

فیلمنامه نویس “هفت پرده” گفت:«در کشورهای آمریکایی یا هندوستان فیلم هایی متناسب با فرهنگ خودشان ساخته و اکران می شود. در واقع فرهنگ عمومی آنها برخاسته از فرهنگ خودشان است در حالیکه الگوی ما در ایران، الگوی سارتری است یعنی الگوی روشنفکرِ منزویِ کافه نشین که هیچ ارتباطی با فرهنگ عمومی ندارد.»

وی در بخش دیگری از سخنانش عنوان کرد:«به نظر من فرخ غفاری مسیر درستی را طی می کند؛ از طرفی فکر می کند می تواند بر سیستم دربار تأثیر بگذارد و از طرف دیگر فکر می کند می تواند بر جریان سینما تأثیر بگذارد و از فیلم های استاندارد دفاع می کند. او به محض ورود به تلویزیون ناصر تقوایی و مرحوم علی حاتمی را به تلویزیون می آورد. علی حاتمی در سال ۵۱ سه فیلم شکست خورده داشت و کسی به او کار نمی داد. به نظر من وقتی غفاری به عنوان طراح و موسس در جایی قرار گرفته معرکه عمل کرده اما تفاوتی بین جایگاه موسس و هنرمند بودن خود قائل نشده است.»

در ادامه عقیقی شباهت های “خشت و آینه” و “شب قوزی” را این چنین برشمرد:«به نظر من غفاری و گلستان هر دو شاخه های یک درخت هستند. تم مشترکی بین این دو فیلم در جریان است؛ اینکه آدم های هر دو قصه بی مسئولیت هستند. در داستان گلستان جنبه های ادبی بیشتر لحاظ شده و زیبایی شناسی تصویری بیشتر است. اما فیلم غفاری با ریشه های ایرانی و داستان های هزار و یک شب روایت می شود. جلال مقدم و فرخ غفاری در “شب قوزی” هر دو طنازند، غفاری خوب دیالوگ خوب می نویسد و مقدم بر فیلم نامه تسلط دارد.»

عقیقی در مورد حجم زیاد موسیقی فیلم و تعمد غفاری توضیح داد: «فیلم با موسیقی مطربی و یک رقص مشهور شروع می شود و آرام آرام به سمتی دیگر می رود به گونه ای که با تمام اقشار جامعه از فقیرترین تا سطوح مختلف ارتباط برقرار می کند و در نهایت همه آنها را همراه با جنازه در پاسگاه پلیس گرد هم می آورد.»

در انتها عقیقی درباره عدم انسجام بازی بازیگران، سهل انگاری در دکوپاژ و بهره نبردن غفاری از دوبلور خصوصاً در فیلم “جنوب شهر” گفت:«برای آنها کار با بازیگر در مرحله نهایی معنا پیدا می کرد و بیشتر به سطح داستان توجه داشتند. همچنین برایشان مهم بود بازیگری که در فیلمشان بازی می کند در فیلم دیگر حضور نداشته باشد و این شرایط باعث محدودیت در انتخاب هایشان می شد. در مورد “جنوب شهر” باید بگویم از این فیلم نسخه کاملی در دست نیست و بخشی از فیلم به نمایش درنیامده و بخشی هم بعدها فیلمبرداری شده و در بعضی صحنه ها کارگردان حضور نداشته است. اما منهم با شما موافقم که در فیلم “شب قوزی” بازی بازیگران یکدست نیست.»

در پایان برخی از حاضران پرسش هایی را مطرح کردند که سعید عقیقی به آنها پاسخ داد. جلسه نمایش و نقد و تحلیل فیلم سینمایی “شب قوزی” که با حضور اعضای انجمن منتقدان و صنوف دیگر ساعت ۱۷ در سالن سیف الله داد خانه سینما آغاز شد تا ساعت ۲۱ به طول انجامید.

نوشته تحلیل سعید عقیقی درباره نخستین فیلم واقعگرای سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- عقیقی فیلمنامه‌نویس، منتقد و مدرس سینما این یادداشت را به طور اختصاصی در اختیار سایت سوره سینما قرار داده است. عقیقی در این یادداشت نوشته است:

«این یادداشت صرفا برای ثبت درتاریخ است و نه چیز دیگر.آقای اصغرنعیمی با من تماس گرفتند و گفتند که می خواهند فیلم خوب بسازند.من یادداشتی به ایشان دادم که ضمن واگذاری فیلم نامه ذکر شده بود هرگونه تغییری در فیلم نامه باید با نظر نویسنده  باشد.ارتباطی با ایشان نداشتم تا خبر آغاز فیلم برداری را در سایت ها خواندم.احتمالا بسیاری چیزها در این فیلم تغییر یافته و انتخاب هایی شده  که من از آن ها بی خبرم.بعد از اطلاع از این موضوع،ایمیلی به شرح زیر به تاریخ ۲۰ ژانویه ی ۲۰۱۵که می شود سی ام دی ماه ۱۳۹۳ برای ایشان فرستادم:

من بی آن که نمایی از فیلم اقای اصغر نعیمی دیده باشم یا تصوری از آن چه به نمایش درخواهد آمد داشته باشم،نمی خواهم نامم به عنوان نویسنده یا هرچیز دیگر در فیلم ایشان باشد.این تصمیم شخصی من است و ربطی به کیفیت فیلم ایشان ندارد.در نهایت فیلم نامه ی ایشان می تواند با نگاهی به داستان نازنین نوشته ی داستایفسکی که من هم پیش تر اقتباسی از آن در کتابی با نام سه فیلم نامه منتشر کرده ام نوشته شده باشد.

من فیلم ایشان را که الان نامش سایه های موازی ست، ندیده ام و در هیچ یک از مراحل تولید فیلم نقش و حضوری نداشته ام.مهم نیست که فیلم خوبی شده یا نه.آن چه برای من اهمیت دارد، این است که آن چه بر پرده نمایش داده شده یا خواهد شد، کار من نیست.کار ایشان است. اقتباس من از داستان داستایفسکی، فروردین ۱۳۸۷ نوشته شده، و سال ۱۳۸۹در کتابی به نام سه فیلم نامه توسط نشر افکار به چاپ رسیده است. کسانی که به این موضوع علاقه مندند، می­توانند به آن کتاب مراجعه کنند. ­خُلف وعده ی کارگردان در زمینه ی قرارش با من، نشان می دهد که هدف  چیز دیگری بوده ؛چیزی که شاید ساختن فیلم به هرقیمت،بیش از ساختن فیلم خوب در آن پیدا باشد. کافی ست تاکید کنم مسولیت متنی که فیلم‌اش ساخته شده با من نیست. نه با این فیلم نسبتی دارم، نه با سعید عقیقی و داستایفسکی‌ای که نامشان بر پوستر این فیلم است،نه با موقعیتی که فیلم در آن تولید شده،نه با کسانی که بعدا از این داستان برای خود جامه‌ای خواهند دوخت.

سعید عقیقی

۲۵ فروردین  ۱۳۹۴»

سعید عقیقی فیلمنامه فیلم‌های سینمایی «شبهای روشن»، «صداها» و «هفت پرده» را نوشته است.

نوشته توضیح سعید عقیقی درباره فیلمنامه «سایه‌های موازی»/ با این فیلم نسبتی ندارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- شورای صدور پروانه‌ فیلمسازی ۳۵ میلیمتری در جلسه‌  چهارشنبه ۲۸ آبان که با حضور اکثریت اعضا برگزار شد، با صدور مجوز ساخت شش عنوان فیلم سینمایی موافقت کرد. فیلم‌های «پینو کیو ، عامو سردار و رئیسعلی» به تهیه‌کنندگی ناصر عنصری، کارگردانی سید رضا صافی و نویسندگی  سیدرضا صافی و مریم رنجبر، «تنها ولی با هم » به تهیه‌کنندگی، نویسندگی و کارگردانی ایرج کریمی، «زیبا » به تهیه‌کنندگی حسن توکل‌نیا ،کارگردانی اصغر نعیمی و نویسندگی سعید عقیقی ،«وارونگی» به تهیه‌کنندگی، نویسندگی و کارگردانی بهنام بهزادی ،«گیل» به تهیه‌کنندگی مهدی احمدی و نویسندگی و کارگردانی داریوش جهانگیری و «مسافر کوچولو » به تهیه‌کنندگی محمود فلاح و مجید پریخواه و نویسندگی و کارگردانی شاهپور شهبازی موافقت شورای صدور پروانه‌ فیلمسازی را برای ‌ساخت دریافت کردند.

نوشته «پینوکیو، عامو سردار و رئیسعلی» پروانه ساخت گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داریوش غذبانی کارگردان که برای ساخت فیلم کوتاه داستانی «حنانه» از هشتمین جشنواره فیلم کوتاه دینی «رویش» چندین جایزه بخش های اصلی را دریافت کرد، درباره فعالیت کنونی خود به سوره سینما گفت: از مدتی پیش فیلمنامه سینمایی که هنوز نام آن را قطعی نکردیم توسط سعید عقیقی و محمد شاه‌پیری در حال نگارش بود و به تازگی به اتمام رسیده است. قرار است کارگردانی آن را انجام دهم.

وی ادامه داد: این فیلمنامه درامی اجتماعی دارد که در یک فضای شهری و ششلوغ روایت می‌شود. فیلم داستان جوانی را روایت می‌کند که معلم زبان انگلیسی است. مذاکراتی با تهیه کننده انجام دادیم که با قطعی شدن به زودی برای دریافت پروانه ساخت اقدام خواهیم کرد.

غذبانی افزود: مضمون اجتماعی این فیلمنامه زبان جوانان امروزی است که در جامعه دغدغه‌هایی دارند و برای رسیدن به آنها همواره درگیر اتفاقاتی می‌شوند. با دریافت پروانه ساخت اردیبهشت سال آینده تولید را شروع خواهیم کرد.

داریوش غذبانی ساخت چندین فیلم کوتاه داستانی را در کارنامه خود دارد. سعید عقیقی فیلمنامه فیلمداریهای سینمایی «شبهای روشن»، «صداها» و «هفت پرده» را به نگارش درآورده است.

نوشته کارگردان فیلم برگزیده «رویش» فیلم سینمایی اجتماعی می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.