میز سینمای ایران این قسمت از برنامه به فیلم سینمایی «برای رعنا» اختصاص دارد که با حضور امیر قادری، رضا صدیق و ایمان یزدی (کارگردان اثر) برگزار می‌شود.

گفتگوی ویژه این قسمت با موضوع بهرام بیضایی با حضور سعید مستغاثی و رامتین شهبازی برگزار می‌شود.

همچنین پرونده ویژه این قسمت نیز با موضوع «جمعیت در قاب سینما» و با حضور صالح قاسمی برگزار می‌شود.

پرویز جاهد و جواد طوسی نیز در میز سینمای جهان به نقد و بررسی فیلم سینمایی «فلسطین ۳۶» (Palestine 36) می‌پردازند.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و اجرای محمدرضا مقدسیان جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته گفتگوی ویژه درباره بهرام بیضایی در برنامه «هفت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید مستغاثی، متولد ۱۳۴۰ در تهران است. او فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی سینما بوده و روزنامه‌نگار، منتقد سینما و مستندساز است. او همچنین برنامه‌های تلویزیونی «سینما تئاتر۷۴»، «با شما برای شما»، «زن در تاریخ سینما» و مستندهایی همچون «راز آرماگدون»، «محراب انقلاب»، «پیش از آغاز»، «آب در هاون»، «اشغال»، «… و اینک آخرالزمان»، «در مسیر نیل» و… را در کارنامه خود دارد.

سیدمحمدرضا خوش‌رو، دکترای علوم ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبایی، عضو شورای‌عالی نمایش سیما، مدرس دانشگاه و مدیر شبکه تلویزیونی «نسیم» است. او همچنین مشاور معاون سیما، مدیر گروه‌های مختلف پژوهشی و نقد ارزیابی برنامه‌های مرکز پژوهش‌های اسلامی صداوسیما و مدیر اطلاعات و برنامه‌ریزی بنیاد سینمایی فارابی و مشاور دبیر جشنواره فیلم فجر بوده است.

عباس رافعی، متولد ۱۳۴۱ در شیراز، نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده است. وی فارغ‌التحصیل رشته فیلم‌نامه‌نویسی از دانشکده صداوسیما بوده و کارشناس ارشد ادبیات دراماتیک از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد است. از ساخته‌های او می‌توان «راز مینا»، «پروانه در باد»، «آیه‌های زمینی»، «راه طی شده»، «بیگانگان»، «آفتاب بر همه یکسان می‌تابد»، «تولدی دیگر»، «کیمیا و خاک»، «ملاقات»، «آزادراه»، «آوازهای سرزمین من»، «فصل فراموشی فریبا» و… را نام برد. او همچنین برنده دیپلم افتخار و جایزه بهترین فیلمنامه در جشنواره بین‌المللی فیلم آوانکا شد و جوایز بین‌المللی متعددی دریافت کرده است.

هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم شهر ، به دبیری مجید اکبرشاهی در بخش‌های مسابقه پویانمایی، سریال‌های تلویزیونی و نمایش خانگی، سینمای ایران، محله و اقلام تبلیغات سینمای ایران و آفرینش‌های هنری شهری، مستند و فیلم‌های داستانی کوتاه و نیمه‌بلند برگزار خواهد شد.

نوشته معرفی هیئت انتخاب بخش سینمایی جشنواره فیلم شهر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فی‌المثل جشنواره فیلم برلین که از منظم‌ترین فستیوال‌های بین‌المللی فیلم در جهان به شمار رفته و همواره در اواسط فوریه هر سال میزبان هزاران نفر از اهالی سینما بود، امسال در دو بخش، به صورت آنلاین و با دو تا چهارماه تأخیر برگزار خواهد شد و جشنواره فیلم کن که مهمترین جشنواره هنری سینمایی دنیا محسوب شده، به جای اواسط ماه مه، با دو ماه تأخیر، در اواخر جولای (اوایل مردادماه) برگزار می‌شود. همچنین برگزاری مراسم اهدای جوایز آکادمی اسکار از اواخر فوریه با دو ماه تأخیر به اوایل آوریل منتقل شده و به دنبال آن تقریباً تمامی مراسم فصل جوایز سینمایی آمریکا مانند گلدن‌گلوب و جوایز منتقدین و انجمن‌ها و کانون‌های هنری و… با دو ماه تعویق مواجه شده‌اند.

این در مورد آن‌دسته از فستیوال‌ها و جشنواره‌ها و مراسم سینمایی است که برگزاری به موقع، از امتیازات اعتباری آن‌ها محسوب شده و این نظم تقریباً در همه برنامه‌هایشان رویت می‌گردد. اما جشنواره فیلم فجر که طی سال‌های گذشته به دلایل مختلف بارها زمان برگزاری‌اش جا‌به‌جا شده (حتی دوره‌ای در اسفندماه برگزار شد و دوره‌ای در اواخر بهمن یا بخش بین‌الملل آن که اصلاً به اردیبهشت منتقل گردید) و بی‌نظمی در نمایش فیلم‌ها و برنامه سالن‌ها و حتی زمان دریافت نسخه نهایی آثار و جابه‌جایی فیلم‌ها و‌… از جمله خصوصیات آن محسوب گردیده، امسال علی‌رغم توصیه خیرخواهان و دوستان، با اصرار غریبی تصمیم گرفته کاملاً منظم و سر موقع و بدون حتی یک ساعت تقدم و تأخیر برگزار شود! در‌حالی‌که آمار مبتلایان و فوت‌شدگان کرونا مجدداً سیر صعودی گرفته و نظر کارشناسان و متخصصین پزشکی از جمله در وزارت بهداشت این است که با این سهل‌انگاری‌ها و عادی‌پنداشتن‌ها، موج چهارم این بیماری، بسیار سخت‌تر از گذشته، کشور را گرفتار خواهد کرد.

از طرف دیگر گفته شد که ۱۱۰‌فیلم برای حضور در جشنواره فیلم فجر، ثبت‌نام کرده که از آن میان ۶۲ یا در اعلام بعدی ۵۷فیلم پذیرفته شدند ولی آنچه در برنامه نمایش جشنواره برای رسانه‌ها و مردم اعلام شد، فقط ۱۶‌فیلم بود که گفتند این شانزده‌فیلم، آثاری هستند که از سوی داوران کاندیدای دریافت جایزه شده‌اند!

در واقع رسانه‌ها و منتقدین و روزنامه‌نگاران، فیلم‌هایی را به تماشا خواهند نشست که سلیقه یک هیئت داوران ۷‌نفره برای اعطای جایزه آن‌ها را تعیین کرده است؛ هیئت داورانی که چندان هم به‌روز نیست و برخی اعضای آن، مدت‌هاست جلوه‌ای در رشته خود و عالم سینما نداشته‌اند.

قابل ذکر اینکه یکی از خصوصیات جشنواره‌ها و فستیوال‌های معتبر فیلم در جهان، برخورد و مواجهه مستقل رسانه‌ها و خبرنگاران و منتقدین و همچنین مردم با آثار آن‌هاست. بدین‌معنی‌که در بسیاری از این جشنواره‌ها، نتایج آراء هیئت داوران رسمی تنها بخشی از اهمیت جشنواره یاد‌شده را تشکیل می‌دهند و بعضاً نظرات و جوایز و جداول و ستاره‌های منتقدان و نویسندگان نشریات معروف سینمایی، واجد اهمیت بیشتری هستند.

ازهمین‌روست که مثلاً جایزه فیپرشی به عنوان نظر منتقدان بین‌المللی از جایگاه ویژه‌ای نسبت به جوایز رسمی برخی از این جشنواره‌ها برخوردار می‌شود یا فیلم‌هایی که بیشترین ستاره‌ها را در جدول ارزشیابی منتقدان و نویسندگان نشریه اسکرین یا ورایتی دریافت می‌کنند، بعضاً حتی در میان نامزدهای دریافت جایزه هیئت داوران رسمی جشنواره به چشم نمی‌خورند.

اما متاسفانه در سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر، منتقدان و خبرنگاران رسانه‌ها و همچنین مردم جشنواره‌رو از اینکه به‌طور مستقل به تماشا و قضاوت درباره فیلم‌ها نشسته و انتخاب‌های خود را با برگزیدگان هیئت داوران رسمی جشنواره به محک بگذارند، محروم شده و در واقع این جشنواره است که از نظرات و آراء مستقل جامعه نقد و اهالی رسانه و همچنین انتخاب‌های مردمی به دور مانده است!

در حقیقت در این دوره از جشنواره، رسانه‌ها و خبرنگاران و منتقدین و مردم، به‌طور مبتذلی فیلم‌هایی را می‌بینند و قضاوت می‌کنند که هیئت داوران رسمی جشنواره برای آن‌ها برگزیده است و این جز یک دیکتاتوری سینمایی و استبداد هنری و یک توهین آشکار به جامعه رسانه‌ای و منتقدین و مردم، چه می‌تواند نامیده شود که یک گروه هفت‌نفره نه‌چندان متخصص به‌عنوان قیّم، برایشان تصمیم بگیرند چه فیلم‌هایی را تماشا کرده و چه آثاری را نبیند؟! به چه فیلم‌هایی رأی دهند و چه فیلم‌هایی را اصلاً در نظر نیاورند؟! به این ترتیب به‌طور خیلی واضح و روشن، امکان قضاوت و داوری و نقد و تحلیل مستقل از جامعه تأثیر‌گذار منتقدین و خبرنگاران سلب شده است.

یک وجه این توهین و تحقیر صریح جامعه نقد و رسانه‌ای این است که منتقدین و خبرنگاران نمی‌توانند فیلم‌هایی که موردپسند داوران قرار نگرفته را ببینند. به‌‌این‌ترتیب و براساس سلیقه هیئت داوران، ما هرگز نمی‌توانستیم در جشنواره‌های قبل فیلم‌هایی همچون لاتاری، شیار‌۱۴۳، بوتیک، ماجرای نیمروز و‌… را دیده و در مقایسه با دیگر آثار حاضر در دوره‌های جشنواره مربوط، مورد داوری قرار دهیم، چرا‌که هیچ‌کدام از آن‌ها مورد پسند داوران آن دوره از جشنواره نبودند!

وجه دیگر آن، با توجه به اینکه اعضای هیئت داوران جشنواره سی‌و‌نهم در بسیاری از رشته‌های فنی سینمایی، متخصص نیستند (مانند جلوه‌های ویژه و چهره‌پردازی و صدا) ولی متاسفانه درباره آن‌ها اعلام رأی می‌کنند (و این همواره یکی از چالش‌ها و آسیب‌های سی‌و‌هشت دوره جشنواره فیلم فجر بوده)، بنابراین امکان اینکه فیلم‌هایی علی‌رغم ضعف روایتی و ساختاری به دلیل همان رأی‌های غیر‌تخصصی به جمع ۱۶فیلم راه یافته باشند، وجود دارد و در‌عین‌حال، احتمالاً، آثار قوی و شایسته حضور در میان نامزدهای بهترین فیلم یا کارگردانی به دلیل محدودیت تعداد کاندیداها در آن رشته‌ها، در میان این ۱۶فیلم نیستند.

به این ترتیب اهالی نقد و رسانه و البته مردم به دلیل همان آراء غیر‌تخصصی یک جمع محدود داوری، از مواجهه با برخی از فیلم‌های قابل‌قبولِ شرکت‌کننده در جشنواره باز می‌مانند و نمی‌توانند قضاوت منصفانه‌ای داشته باشند.

حال تصور کنید با این روش و تدبیر مدیران جشنواره فیلم فجر، جشنواره‌هایی مانند برلین و کن و ونیز و… که تعداد جوایزشان هم محدود است، در هر دوره می‌بایست تنها چهار، پنج‌فیلم را در جشنواره به نمایش بگذارند!

اما همه آنچه گفته شد علاوه بر سایر رویکردهای غیراستاندارد جشنواره فیلم فجر است که سالیان سال ادامه داشته؛ ‌مثل همین ریختن فله‌ای تعدادی فیلم کوتاه و مستند در سبد هیئت داوران فیلم داستانی بلند، در‌حالی‌که هر یک از شاخه‌های مستند یا فیلم کوتاه، تخصص و کارشناسی ویژه خود را برای داوری می‌طلبد. یا اعلام برترین‌های هر رشته توسط همان‌ها که کاندیداهای آن رشته را اعلام کرده‌اند و یا تصمیم‌گیری یک جمع ۵ یا ۷نفره درباره ۱۷رشته تخصصی سینما که در نهایت با دو یا سه‌رشته آن مربوط هستند. و یا ارائه ملغمه‌ای شتر‌گاو‌پلنگی از جشنواره‌هایی مثل کن و برلین و مراسمی همچون اسکار و بفتا و گلدن‌گلوب و… .

نوشته یادداشت سعید مستغاثی/ ساختار جشنواره: ملغمه‌ای شتر‌گاو‌پلنگی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: این تصویر و این برداشت ؛ روایت ما نیست که بخواهیم بگوییم دچار توهم شده ایم. این مطالب را منتقدانی که تنها در جشنواره های خارجی نشسته اند و یکی دو فیلم ایرانی را نگاه می کنند نمی گویند، بلکه آنهایی هستند که به ایران سفر کرده اند و کلیت فیلم های یک سال سینمای ایران را فرضا در جشنواره فجر تماشا کرده اند.

این منتقد سینما گفت: در چنین فضایی کاملا طبیعی است که خانواده ها احساس امنیت و آرامش نمی کنند و رغبت سینما رفتن ندارند.

وی به صحبت هایش افزود: در سینمای آمریکا یک فیلم اگر کلمه نامناسب در آن وجود داشته باشد بلافاصله درجه سنی به آن می خورد و محدودیت برای نمایش آن بوجود می آید؛ حال آنکه در ایران فیلم ها با الفاظ و ارتباطات نامناسب بدون هیچ معیاری در مکان های مختلف به نمایش در می آید و اعتراضات خانواده ها را که مجبور شدند این فیلم ها را ببینند بر می انگیزد.

مستغاثی افزود: به شخصه شاهد بودم در اتوبوسی خانواده ها به نمایش فیلم یک معمولی (از نظر منتقدین) اعتراض داشتند ؛چرا که پر از الفاظ رکیک  و رابطه های غیراخلاقی بود. جوان هایی که ارتباط  و ازدواجشان معقولانه است وقتی در فضای چنین فیلم هایی قرار می گیرند دچار شرم و حیا می شوند چرا که برای خود محدودیت قائل هستند.

وی ادامه داد: متاسفانه اغلب فیلم هایی که در سینمای ایران در حال حاضر ساخته می شود نه ارتباطی به جامعه دارد و نه خانواده ها آن را می پسندند. فضای سینمای ایران به شدت نامناسب است فیلم ها را به اسم سینمای اجتماعی اما به شدت غیراخلاقی تحویل مخاطب می دهند. نه تنها خانواده ها که جوانها هم شرم از دیدن این فیلم ها دارند.

مستغاثی در ادامه گفت: به نظر من سینمای ایران سینما نیست؛ به شخصه معتقدم اگر فیلم های خارجی ببینم به مراتب بهتر است از دیدن این نوع فیلم های ایرانی .

نوشته سعید مستغاثی: اغلب فیلم‌های حال حاضر سینمای ایران ارتباطی به جامعه ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.