یکی از روایات معروفی که درباره این محل گفته می شود خلوت کردن راهب مسیحی با سر مبارک سیدالشهدا (ع) است که با نگاهی هنرمندانه در نمایش «خورشید از حلب طلوع می‌کند» به آن پرداخته شده است. از نکات قابل توجه تازه ترین کار صحنه ای کوروش زارعی استفاده از بازیگران سوری است که این افراد توسط دستیار کارگردان آبادانی مسلط به زبان عربی در جریان چند و چون اجرا قرار گرفته اند و هر شب میزبان تماشاگران سوری بالغ بر هزار نفر بوده بوده اند. البته دیگر عوامل این تئاتر در بخش فنی و اجرایی همه ایرانی هستند.

این نمایش بعد از نماز مغرب روی صحنه می رود و علاوه بر استقبال شیعیان سوری بسیاری از مسیحیان و دیگر مذاهب این کشور نیز به تماشا نشسته و کار را پسندیدند. علاوه بر این اثر نمایشی چندی پیش فیلم سینمایی «به وقت شام» نیز در این کشور روی پرده رفت و بسیار مورد استقبال قرار گرفت. بر اساس شواهد اینگونه به نظر می رسد که مردم سوریه سینمای ایران را به خوبی می شناسند و ارتباط مطلوبی با آثار سینمایی کشور ما برقرار کرده اند. چرا که علاوه بر بخش شیعه نشین مردم دیگر بخش های شهر های بزرگ سوریه نیز تماشاگر آثار نمایشی و سینمایی ایران هستند. ضمن اینکه هنرمندان این کشور در عرصه هنرهای نمایشی بیشتر تمرکزشان بر تئاتر است و فعالیت های سینمایی کمتری دارند به همین خاطر آثار ایرانی که در این کشور روی پرده می رود همیشه با استقبال مواجه شده است.

نمایش «الشمس تشرق من حلب» یا «خورشید از حلب طلوع می‌کند» نوشته ابوباسم حیادار است و بازیگرانی چون مروان غریوان، سمیر طویل، یاسین عدس، حسان الفیصل، محمد سقا، وجد السعید، عبود طویل، شام حسنی، بشری طویل و نور شاقول در آن نقش‌آفرینی می‌کنند.

ذکر این نکته خالی از لطف نیست که اگرچه روزگار مردم برخی شهرهای سوریه همچون حلب طی سال های گذشته در جنگ و تبعات آن سپری شده اما اتحاد و همبستگی میان شان موج میزند و این ویژگی در نگاه یک توریست به شدت جلب توجه می کند. مردم این سرزمین به رونق صنعت ملی اصرار دارند و با اینکه پیش بینی می شد بعد از سال ها درگیری و حضور بی رحمانه داعش شرایط نامساعدی داشته باشند اما ثبات اقتصادی در سرزمین شان پابرجاست.

مردم دیار شام هنردوست و اهل تئاتر و سینما هستند و هر خبری که می شود به سرعت بین خود اطلاع رسانی می کنند و گاها از دیگر شهرها و علی رغم دین و آیین های غیر از اسلام خودشان را به محل نمایش می رسانند و در و دیوار شهرشان گواه این است که این روزها در عزای اربعین حسینی، رحلت حضرت رسول اکرم (ص)، شهادت امام حسن مجتبی (ع) و علی ابن موسی الرضا به سر می برند.

گزارش و عکس: امیرحسین غضنفری

نوشته مسلمانان و مسیحیان حلب از تئاتر و سینمای ایران استقبال کردند/ حال و هوای اربعین در سوریه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از واکنش مردم سوریه به فیلمم خوشحالم

وی در ادمه افزود: خدا را شاکرم قبل از وقوع فاجعه در بوسنی، من فرصت پیدا کردم در روزهایی که هنوز جنگ به اتمام نرسیده بود فیلمی داستانی از شرایط موجود در آنجا بسازم،که متاسفانه هرگز موفق به دیدار با افراد بوسنیایی و مشاهده واکنش آنها نسبت به فیلمم نشدم. ولی در مقابل بسیار خوشحالم که موفق به دیدن واکنش مردمان سوری نسبت به دیدن فیلم به وقت شام شدم.

این کارگردان ادامه داد: من از جهت فیلمسازی مایل بودم که کاملا صفر تا صد این فیلم را در سوریه بسازم و شرایط به گونه ای بود که امکان ساختن فیلم در اینجا (مثلا در شهر تدمر) از ما صلب شد.

ابراهیم حاتمی کیا در خصوص استفاده از بازیگران سوری در این فیلم اظهار داشت: قاعدتا بنده برای انتخاب بازیگرها در فیلم همیشه از کمک بازیگردان استفاده می‌کنم. برای این فیلم هم سعی کردم از کسی استفاده کنم که شناخت نسبتا دقیقی نسبت به این محیط و بازیگرانش دارند.

وی در خصوص فیلمسازی فیلمنامه فیلم سینمایی به وقت شام و انتخاب موضوع گفت: من اولین فیلمساز ایرانی نیستم که در سوریه فیلم ساخته است و قبل از بنده آقای سیف الله داد فیلم بازمانده را در سوریه ساخت و فیلم های متعدد دیگری در حوزه های مختلف هنری مشاور فیلم نامه من کسی بود که در شهرک سینمایی در نزدیکی شهر تدمر مشغول به کار سینمایی بوده است.

داستان فیلم به وقت شام زاییده تخیل من است

حاتمی گیا در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا داستان خلبان ایرانی در فیلم واقعی است و یا اینکه واقعا برای یک رزمنده ایرانی در سوریه همچین اتفاقی افتاده است؟ اظهار داشت: من برای تحقیقاتم نزدیک به یک ماه در سوریه بودم،موضوعی که پیش آمده مثل یک تابلوی نقاشی است که بنده قطعات آن را کنار هم چیده و کلاژی را ایجاد کردم که طبق تحقیقات بنده قطعه قطعه این کلاژ واقعی است و کل این موضوع یعنی داستان فیلم زاییده تخیل بنده است.

امیدوارم مخاطب این فیلم مردم خاورمیانه باشند

گارگردان فیلم سینمایی به وقت شام در پاسخ به سوالی دیگر در خصوص اینکه مخاطب این فیلم چه اشخاصی می‌باشند و اینکه آیا شما این فیلمنامه را برای بیننده سوری نوشته اید گفت: بنده در تحقیقاتم با افرادی که سوری بودند همکاری داشتم، من امیدوارم مخاطب این فیلم مردم خاورمیانه، از کشور خودم، کشور شما و همه کشورهای همسایه باشند و سعی کردیم که شخصیت هایی را وارد فیلم کنیم که مثلا از کشورهای به غیر از خاورمیانه و قار ه های دیگر باشند.

به دنبال سینمای جشنواره پسند نبودم

حاتمی کیا در ادامه این نشست رسانه ای تصریح کرد: من یک سینماگر قصه گو هستم، جذلبیت داستان برایم مهم است و هرگز مایل نبودم فیلمی بسازم که جنبه هنری و جشنواره ای داشته باشد و دوست دارم که طیف های مختلفی از مردم فیلمم را مشاهده کنند و در صدر به عنوان فیلم، لذت کافی را ببرند. در کل به عنوان اصل اول دوست داشتم که فیلم بسازم و این اصل هم برای بنده مهم بود.

وی با ذکر مثالی در این خصوص گفت: به عنوان مثال باند فرودگاه تدمر نزدیک به ۱۰۰۰ متر می‌باشد ولی برای من اصلا مهم نبود که به این موضوع فکر کنم که آیا در واقعیت هواپیمایی مثل هواپیمای در فیلم می‌تواند در آن فرود بیاید یا نه. مهم برای ما این بوده و است که در ساختار فیلم شما و یا مخاطب باور کند که همچین موضوعی ممکن است اتفاق بیفتد.

این کارگردان سینما در پاسخ به سوال یکی از خبرنگاران گفت: در جواب اینکه دوربین من در این فیلم دنبال چه چیزی بوده باید بگویم که دنبال آدم ها، احساسات و عواطف آنها، شادی و غم هایشان که در این موضوع درگیرند هستند.

در فیلم جنگی به دنبال صلح می گردم

در ادامه این نشست دو ساعته حاتمی کیا در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه چه چیزی در فیلم های جنگی هست که شما را جذب می‌کند و شمارا به ساختن فیلم در این زمینه سوق می‌دهد؟ توضیح داد:  من در ایران مشهور به کارگردانی هستم که فیلم‌های جنگی زیادی ساخته است. برای من موقعیت هایی که بیم مرگ و زندگی است جذاب است، چون خودم در این چنین فضاهایی حضور داشتم و به همین دلیل دوست داشتم و تعقیب گر صلح و وجوه انسانی جنگ بودم.

آژانس شیشه ای سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران تلقی می شود.

حاتمی کیا در خصوص وجهه سیاسی فیلم به وقت شام گفت: منظور من از سیاسی نبودن فیلم این است که این فیلم بیانیه سیاسی نیست. به نظر من اینکه فرد سیاسی وجود ندارد،کذب محض است. مشهورترین فیلم من که آژانس شیشه ای است، سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران تلقی می‌شود.

قرار بود بازمانده را من بسازم!

کارگردان به وقت شام در پاسخ به سوال «اگر جنگ نبود آیا شما باز هم رغبت می‌کردید که در رابطه با سوریه فیلمی بسازید؟ و اگر می‌ساختید در چه حوزه ای بود؟» نیز تاکید کرد: حرف درستی است، اگر جنگ نبود امکان نداشت که من فیلمی درباره سوریه بسازم و فقط برای زیارت به اینجا می آمدم.لازم به ذکر است که در ابتدا قرار بود فیلم بازمانده آقای داد را بنده بسازم اما به جهت بروز برخی مسائل شخصی قبول نکردم.

اسراییل دشمن مشترک ایران  و سوریه است

وی در ادامه این نشست خبری افزود: ما سعی می‌کنیم در همه جا نقاط مشترک با خودمان را پیدا کنیم.هر کشوری ممکن است با کشور دیگر نقاط مشترک داشته باشد مثل دشمن مشترک کشور سوریه و ایران که اسراییل است.

حاتمی کیا ادامه داد: کشور سوریه تاریخ بسیار مهمی دارد و امکان ندارد که بتوان با آن شوخی کرد و به نظر من حرف های شنیدنی زیادی دارد.

وقتی حاج قاسم به وقت شام را دید، ترسیدم

ابراهیم حاتمی کیا در خصوص واکنش حاج قاسم سلیمانی بعد از تماشای فیلم به وقت شام گفت: واقعیت این است که من از برخورد با ایشون می‌ترسیدم و هنگامی هم که قرار شد با ایشان فیلم را ببینیم در هنگام دیدن فیلم حتی از ایشان دورتر نشسته بودم ولی وقتی که فیلم را دیدند و خدا را شکر راضی بودند و وقتی خواستند من را در آغوش بکشند و گریه کردند بسیار خوشحال بودم از اینکه سردار سلیمانی فیلم بنده را تحسین کردند.

نوشته نشست خبری «به وقت شام» در سوریه برگزار شد/ حاتمی‌کیا: از واکنش مردم سوریه به فیلمم خوشحالم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر پایه این خبر، عناوین فیلم‌های سوریه جشنواره به این ترتیب است:

“آغازی بر یک پایان” به کارگردانی سعید صادقی و تهیه‌کنندگی مرتضی شعبانی / مستند

“خانواده مقاومت” به کارگردانی روح الله رفیعی و تهیه‌کنندگی مؤسسه فرهنگی روایت فتح / مستند

“نسل مسعود” به کارگردانی و تهیه‌کنندگی سید مهدی میرحاجی / مستند

“بدون مرز عشق” به کارگردانی وحید فراهانی و تهیه‌کنندگی سیدهاشم موسوی / مستند

“کوثر” به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مهدی خوش نژاد / مستند

“عروسک” به کارگردانی و تهیه‌کنندگی هاشم مسعودی- مرتضی علیزاده / کوتاه داستانی

گفتنی است چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت با شعار “تجلی گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی” به همت بنیاد فرهنگی روایت و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس از ۲ تا ۹ مهرماه سال جاری در تهران برگزار می‌شود.

نوشته ۶ اثر با موضوع سوریه در بخش مسابقه جشنواره فیلم مقاومت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دمشق مثل هر شهر بزرگی در ساعت های اول صبح خیابان های شلوغ و ترافیک سنگین داشت. مردم سر کار می رفتند و بچه ها در راه مدرسه بودند و هیچ نشانی از جنگ به چشم نمی آمد. رفتیم پایین که صبحانه بخوریم. آنجا فهمیدم ۲ تا از جوان های گروه که اتاقشان در طبقات بالاتر و زاویه بهتری بوده از ماجرا با دوربین تلفن همراه فیلمبرداری کرده اند. فیلم ها را روی همان صفحه تلفن نشانم دادند. اولین فیلم سربازی را نشان می داد که مردی با لباس شخصی زیر بغلش را گرفته بود و او را از پشت سر روی زمین می کشید و عقب عقب می رفت. سرباز روی زمین نشسته بود و پاهاش روی آسفالت دراز شده بود و همانطور که به عقب کشیده می شد هیچ حرکتی از خودش نداشت. یکی که از بالای سر من نگاه می کرد گفت این بنده خدا تمام کرده. گفتم معلوم نیست شاید بیهوش باشه. سرباز و مردی که او را می کشید پشت دیوار از دید خارج شدند. دوربین چرخید و زوم کرد روی محل فرود خمپاره که یک دایره سیاه بود به قطر دو متر و وسطش آسفالت به اندازه یک سینی گود شده بود.

خمپاره روی آسفالت که پایین بیاید خیلی وحشی می شود و ترکش هاش ممکن است صد متر یا بیشتر پرواز کند و هر کس را در فاصله زیاد ناکار کند اما اگر روی خاک نرم یا گل و لای پایین بیاید پیش از آنکه ماسوره عمل کند به خاطر سرعت فرود توی خاک یا گل فرو می رود و ترکش هاش کم زور می شود.

فیلم دوم اما خیلی بدتر بود. یک سرباز دیگر را نشان می داد که با پای خودش لنگ لنگان به کمک یک غیرنظامی در حاشیه بزرگراه می رفت و می خواست سوار ماشینی بشود تا خودش را به بیمارستان برساند. بیست سی متر جلوتر یک پسربچه هفت هشت ده ساله روی دست یک غیرنظامی دیگر افتاده بود. مرد داشت می دوید و دوید تا اول صف ماشین هایی که می خواستند از حاشیه وارد بزرگراه بشوند و با راننده ها حرف می زد. یکی پیچاند و رفت اما دومی سوارشان کرد.

***

دیشب شیخ احمد حسون مفتی اعظم سوریه برای گروه سخنرانی کرد. شیخ برای عنوان مفتی اعظم جوان به نظر می رسد و شاید بیشتر از پنجاه سال نداشته باشد. پسرش را در جنگ های حلب شناسایی کرده اند و کشته اند و برادرش را گروگان گرفته اند که معلوم نیست کجاست. حرف هایش انقدر ساده و فصیح و شورانگیز بود که من هم با آن که عربی بلد نیستم بیشترش را فهمیدم. شیخ می گفت ما ترجیح می دهیم قدیمی ترین مسجدها و کلیساهایمان را بزنند و ویران کنند اما یکی از بچه هایمان کشته نشود چون آن مسجد یا کلیسا را می توانیم سنگ به سنگ دوباره بسازیم و برگردانیم اما چه کسی می تواند بچه ای را که رفته، برگرداند.

شیخ بعد از سخنرانی دیشب به اعضای گروه یکی یک تسبیح یادگاری داد. تسبیح، دانه های چروک خورده نقره ای رنگ دارد و عزیزترین تسبیحی است که من تا حالا در عمرم هدیه گرفته ام.

نوشته «تسبیح نقره‌ای»، روایتی از بهروز افخمی/ قصه‌خوانی کارگردان ایرانی در دانشگاه دمشق اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.