آیا نگاه غیرکارشناسی و فله ای مسئولان نظارت و ارزشیابی در صدور مجوزها و فقدان نظام موضوعی در چرخه تولیدات باعث این خلاء ها و کاستی ها نشده است؟این در حالی است که بدتر از سینما، متاسفانه در رسانه ملی و تلویزیون هم شاهد تولید آثار متناسب این ایام نیستیم و همچنان، این رسانه عظیم و غول پیکر  به پخش تکراری و چندین باره یکی دو نمونه سریال و مجموعه های تولید شده از سال های خیلی دور بسنده می کند.

وقتی سینمای ایران هیچ دغدغه ای برای تولید فیلم های عاشورایی ندارد ریشه معضل کجاست؟ وقتی سالانه بیش از ۷۰ تا ۱۰۰ فیلم سینمایی تولید می شود و در رسانه ملی بیش از ۲۰ عنوان فیلم و سریال را شاهد هستیم آیا نمی توان با قدری هوشمندی و درایت سبد تولیدات سال را متناسب با مقتضیات اجتماعی و نیاز خانوادها طراحی و هدف گذاری کرد؟

حتی با استناد به سخنان توجیهی وزیر محترم ارشاد مبنی بر اینکه وزارت ارشاد به عنوان یک ریل گذار است  و تولید کننده نیست باید پرسید این وزارتخانه در زمینه تولید فیلم های عاشورایی چه مشوق هایی را در نظر گرفته؟و  چه تسهیلاتی را برای ساخت فیلم با مضامین عاشورایی تعریف کرده است؟

یادم می آید در دوره ایی به ابتکار یکی از مدیران حوزه تئاتر کشور در همین دهه اول محرم تجربه برپایی همایشی را با عنوان همایش آئین های عاشورایی در مجموعه تئاتر شهر شاهد بودیم که به طور غیرمنتظره با استقبال بی سابقه مشتاقان فرهنگ عاشورا روبرو گردیده بود و این تجربه نشان داد که می توان با بهره گیری از ظرفیت های سینما و تئاتر بخش هایی از جامعه را با مفاهیم و مضامین عاشورایی پیوند داد.

حماسه عاشورا از چشم سینما مهجور مانده است. در حالی که سینما می توانست با خلق اثاری مبتنی بر این واقعه یا الهام گرفته از مفاهیم متعالی مکتب عاشورا غنا و جذابیت مضاعفی یابد با محافظه کاری و ترسویی جسارت مواجهه با این حماسه را از دست داده و عاشورا، بار دیگر، در عرصه هنر و سینما مظلوم مانده است. در این راستا، نمی توان مطالبات و تفسیر به رای های برخی را نادیده گرفت که باعث سلب اعتماد به جامعه هنری و سینمایی کشور برای نزدیدک شدن با مضامین عاشورایی شده اند. سرنوشت مبهم فیلم رستاخیز ساخته احمدرضا درویش یکی از نمونه هایی است که با بی ملاحظی، در محاق مانده است.

فارغ از ساخت فیلم های تاریخی و بازسازی تاریخ، ده ها و صدها مضمون، مفهوم و روایت را می توان با الهام از مکتب عاشورا و محرم در سینما و تلویزیون ساخت و پرداخت.

نیاز است با برنامه ریزی و هدف گذاری و با تعریف و طراحی بسته های حمایتی برای تولید فیلم های عاشورایی از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شرایط و فضا را برای ورود جدی تر سینماگران به مفاهیم عاشورایی گشود. ظلم است که به چند نمونه  آثار ساخته شده مانند: سفیر، روز واقعه، کربلا جغرافیای یک تاریخ و یا فیلم های کوتاهی که در سال های اخیر توسط مراکز سینمایی حوزه هنری تولید می شوند دلخوش بود. اگر چه از اهمیت همین جریان شکل گرفته توسط نسل جوان سینماگران در حوزه هنری هم نباید غافل بود با این حال، فرهنگ و مکتب عاشورا به خلق آثار سینمایی و مجموعه هایی بزرگ سینمایی نیاز دارد.

نوشته به مناسبت ایام عزاداری سیدالشهدا(ع)/ محرم و سینمایی که ادای دین نمی‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی توضیح داد: مداحان افراد مشخصی بودند که از نظر کسوت و ظاهر ویژگی خاصی داشتند. آنها شعرها و نکاتی را که بیان می کردند از مقاتل و کتب معتبر بود و باعث رونق عزاداری و سینه زنی می شد. کم کم  تغییراتی در شکل ظاهری مجالس پدیدار شد و در دهه گذشته آهنگ های جدید در نوحه خوانی ورود کرد و نوحه سرایان آواز خود را آهنگین تر کرده و به نوعی از موسیقی روز یا پاپ استفاده کردند. بسیاری از نخبگان دینی با اعلام نظر مخالف با این گونه نوحه ها بیان کردند که احترام اشعار و عزاداری باید حفظ شود. نوحه، روضه و مداحی شیوه و روش خاص خود را دارد که شبیه هیچ یک از آهنگ ها و دستگاه های موسیقی نیست مگر دستگاه دشتی که برای نوحه سرایی شناخته می شود.

مجید ابهری عنوان کرد: اخیرا برخی خوانندگان پا را از این فراتر نهاده و همراه با آهنگ و شعر اقدام به نوحه سرایی کرده اند. یعنی ترانه هایی اجرا می کنند که شامل نکات عزاداری و سوزناک در مورد مظلومیت سالار شهیدان و یاران شهید ایشان است. به عنوان یک رفتار شناس باید عرض کنم درست است که اینگونه ترانه ها ابراز ارادت خوانندگان را به حریم مطهر سیدالشهدا می رساند اما نباید این روش ادامه پیدا کند چرا که چند سال پیش به یاد داریم دستگاه های موسیقی و آلات آن وارد دسته های عزاداری شده بود و مورد مخالفت بزرگان قرار گرفت مگر نی که صدای سوزناکی داشته و با سوگواری همخوانی دارد.

وی با اشاره به اینکه امروز مشاهده می کنیم ترانه هایی با کلمات و مضامین سوگ و عزاداری وارد بازار می شود، افزود: اگر این موضوع را فرصت طلبی ننامیم ابراز ارادتی است که از مسیر درست خود بیان نمی شود. بنابراین بهتر است در هنگام عزاداری همان مداحی سنتی یا نوحه سرایی مداحان باشد و خوانندگان عزیز بدون آهنگ و وسایل موسیقی نوحه خوانی کنند و اجازه ندهند حریم مقدس سیدالشهدا و عزاداری برای ایشان آلوده به غرض شود و نسل های جوان و آینده را دچار گمراهی و غلط فکری کند.

ابهری ادامه داد: حضور خوانندگان پاپ در جذب مخاطب جوان تاثیری در عمق عزاداری ندارد. اگر تصور کنیم خوانندگان می خواهند جذابیتی برای مجالس عزاداری ایجاد کنند باید یادآور شویم در محافل و اماکن این چنین هیچگاه اینگونه آهنگ ها و ترانه ها پخش نمی شود. بنابراین جذابیتی برای محفل عزا ندارد و نوعی ریاکاری هنری قلمداد می شود. وزارت ارشاد باید تا دیرتر از این نشده و موضوع به انحراف کشیده نشده به میدان بیاید و از این حرکات جلوگیری کند.

این رفتارشناس در پایان گفت: آنها که از ابتدا شیوه مداحی پیش گرفته و همان را ادامه داده اند محترم تر از کسانی هستند که آهنگ و ترانه را وارد سوگواری کرده اند. قرار نیست برای جذب جوانان و مردم به دین دست به هر کاری بزنیم ما باید مسیر درست را شناسایی کرده و به آنها معرفی کنیم. ممکن است مخاطب بگوید با رقص عزاداری کنیم خوب است ما که نباید در دام آنچه میخواهد بیفتیم.

نوشته ابراز ارادتی که در مسیر درست نیست/ مرز بین مداحی و ترانه‌خوانی کجاست؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.