فیلم «دزد کتاب» که بر اساس رمانی پرفروش و موفق به همین نام اثر مارکوس زوساک نویسنده استرالیایی ساخته شده است دومین اثر هالیوودی است.

سیدرضا اورنگ مدرس و منتقد سینما در این خصوص گفت: فیلم سینمایی «دزد کتاب» فیلمی بسیار جذاب و دلنشین است و شخصیت به یادماندنی را به تصویر کشیده است. مرگ به عنوان راوی قصه را تعریف می‌کند. ما در ادبیات واژه‌ای به نام برائت استدلال داریم که در هنر به معنای تعریفی از قصه است و مخاطب را برای آنچه که قرار است اتفاق افتد آماده می‌کند. برای مثال در شاهنامه فردوسی در داستان رستم و سهراب با یک تراژدی ناراحت کننده روبرو هستیم. در این قصه ما با مرگ آمده اتفاق جدیدی هستیم.

وی افزود: فیلمنامه نویس باید به جزئیات دقت بسیار کند در این فیلم هم جزئیات بسیار مهم بوده و سینما را با جزئیات به اوج می‌رساند. در واقع کلیات جایگاهی در این عرصه ندارد و جذابیت آن به بیان شرح و حال زندگی است. در سینما و فیلمنامه نویسی ایران کمتر به شخصیت پردازی پرداخته می‌شود چرا که اگر اصولی انجام شود فیلم بسیار جذاب می‌شود.

اورنگ خاطرنشان کرد: قصه از رفتار و زبان شخصیت‌ها باورپذیر می‌شود. اگر این شخصیت‌ها نباشند جذابیتی برای فیلم نمی‌ماند. در واقع اتفاقاتی رقم می‌خورد که ما دوست داریم. فردی مهربان که به یک بچه کمک می‌کند. فکر می‌کنند برای به دست آوردن یک شخصیت جذاب باید خیلی تلاش کرد اما اصلا اینگونه نیست. شما اگر برخورد اول فرانس را با این دختر دیده باشید که با مهربانی او را اعلی حضرت صدا می‌کند ما ناخودآگاه از فرانس خوشمان می‌آید فرانس برای ما یک شخصیت جذاب می‌شود یا رزا را یک شخصیت بی‌رحم می‌بینم که در طول داستان تغییر می‌کند.

وی عنوان کرد: هانس وقتی که برای جنگ می‌رود شما محبت رزا را نسبت به او می‌بینید. بنابراین ما باید با تصویر همه چیز را نشان دهیم، اینجا دو صحنه به شما نشان می‌دهد که عمق محبت رزا به هانس را درک می‌کنید، آیا این اتفاق از دیالوگ قابل اقتباس است؟ وظیفه فیلمنامه نویس این است چیزی که به تصویر کشیده می‌شود را بنویسد، مگر می‌شود بدون تصویر عمق محبت رزا را به هانس نشان داد در حالی که اینها در تصویر درآمده است.

این منتقد سینما اظهار داشت: در فیلمنامه شخصیت و شخصیت پردازی خیلی مهم است و اگر شخصیت نداشته باشید نمی‌توانید قصه را تعریف کنید. شخصیت‌ها مثل خود ما سه بعد ظاهری، درونی یا عاطفی و اجتماعی دارند و شما هر سه بعد فرانس را به راحتی در فیلم دیدید، اول قصه وقتی نشان می‌دهد کتابی را بر می‌دارد نشان می‌دهد که این دختر به کتاب علاقه دارد در حالی که بی‌سواد است و حتی نمی‌داند کتاب دستورالعمل دفن مردگان است. حتی در ایران خودمان هم خیلی‌ها را دیدیم که کتاب‌ها را در خانه‌شان نگه می‌دارند و گاهی سواد هم ندارند.

وی ادامه داد: در برخی از فیلمنامه‌های ایرانی دیده‌ام که نوشته شده سعید در را باز می‌کند و وارد می‌شود، این سعید کیست؟ چه شکلی است ؟چطور راه می‌رود؟ نمی‌توان همه چیز را به عهده کارگردان گذاشت، دنیای کارگردان با فیلمنامه نویس متفاوت است. تعدادی از کارگردانان که فیلمنامه می‌نویسند چون قصه نویس نیستند پلان‌ها پراکنده است که حتی در ایران هم داریم، خیلی جاها اشتباه می‌کنند که هر کارگردانی می‌تواند فیلمنامه نویس خوبی هم باشد، تخیلی که فیلمنامه نویس دارد هیچ وقت یک کارگردان ندارد. تمام شخصیت‌ها در این فیلم درست است که بر اساس یک کتاب است اما فیلمنامه نویس تمام آنها را به تصویر کشیده و صحنه‌هایی را خلق کرده که ما از دیدن آن لذت می‌بریم.

اورنگ در خصوص اقتباس گفت: اقتباس مبحث مهمی در فیلمنامه است، چرا ما در سینمای ایران سینمای اقتباسی نداریم، دو دلیل عمده دارد، اول اینکه کتاب‌ها و رمان‌هایی که ما داریم تصویری نیستند و حتی دیالوگی وجود ندارد، دوم اینکه اقتباس کردن برگرداندن نعل به نعل نیست، باید شخصیت‌های فردی و قصه‌های اضافه را کم کنید ولی حق ندارید به محتوای قصه دست بزنید، در این صورت کل قصه از بین می‌رود.

وی شخصیت پردازی در فیلمنامه را بسیار مهم دانست و افزود: شخصیت پردازی دارای سه بعد عاطفی و احساسی و درونی است. موضوع فیلم «دزد کتاب» در واقع عشق شخصیت دختر داستان به کتاب است. براین اساس برای جذاب کردن شخصیت‌های فیلم باید به دنبال اقدامی موثر بود که با فیلمنامه ممکن می‌شود. این در حالی است کارگردان فیلم، تفسیر کننده فیلمنامه است و دنیای او با فیلمنامه نویس کاملا متفاوت است. در واقع کارگردان فاقد تخیلات فیلمنامه نویس بوده و قادر به احیای صحنه‌های جذاب فارغ از فیلمنامه نیست چرا که در قصه آدم‌ها طراحی می‌شوند ولی در فیلمنامه خلق می‌شوند.

این منتقد سینما اقتباس کردن را به معنای برگرداندن نعل به نعل نمی‌داند و عنوان کرد: در اقتباس اختیار کم کردن شخصیت‌ها و کاراکترها وجود دارد ولی حق نداریم به محتوا دست بزنیم. در شخصیت‌های فیلم هم نسبت به پایداری محتوا اقدام شده و آشنایی‌ها توسط کتاب صورت می‌گیرد در اصل جنگ در فیلم بهانه‌ای برای بیان قصه آدم‌ها است تا نهایتا به داستان پردازی کتاب‌ها بپردازد.

وی ادامه داد: این فیلم در بیان علاقه مردم به کتابخوانی موفق بوده و منجر به کاهش ترس‌ها در شخصیت‌ها می‌شود. اگر فیلمنامه نویس به بیان سه بعد شخصیت نمی‌پرداخت داستان و مفهوم قصه نابود می‌شد. در این میان بازیگر و پرداخت به شخصیت بسیار مهم است تصور برخی افراد سینمایی در خصوص عدم توصیف شخصیت‌ها در فیلمنامه بسیار تاسف آور است. من معتقدم شخصیت پردازی در فیلمنامه مهمترین بخش فیلمنامه بوده و اگر شخصیت‌ها نباشند فیلمنامه بی‌اهمیت می‌شود.

اورنگ یادآور شد: کارگردان نمی‌تواند فارغ از فیلمنامه به بیان شخصیت‌ها بپردازد بلکه با توصیفات افراد و چک کردن بازیگران قادر است داستان موفقی را خلق کند. بنابراین امکان نادیده گرفتن شخصیت‌های یک فیلمنامه وجود ندارد. نویسنده به دنبال نشان دادن تفکرات آدم‌ها فارغ از رنگ پوست است.

وی اذعان داشت: دوربین براساس ساختار انسان‌ها ساخته شده است پس قادر به درک حالات از این طریق هستیم این در حالی است که از تمام خاصیت‌های انسان در سینما استفاده شده است. زمان درونی و بیرونی فیلم با هم متفاوت بوده و در فیلمنامه هر شخصیت داستان خاص خود را دارد در حالی که برخی فیلم‌ها شخصیت را به راحتی حذف می‌کند. در فیلم «دزد کتاب» مرگ تعاریف مختلف و جذابی دارد. و به دلیل جذابیت پیچیده انسان مرگ موضوع مناسبی برای مخاطب محسوب می‌شود.

این منتقد سینما دیالوگ را هنر دانست و ادامه داد: حرف زدن هنر نیست. دیالوگ دادن اطلاعات، افشای درونی شخصیت‌ها و بیان حالات است. صحنه‌های حضور نازیسم به راحتی درک می‌شود و قصه به دنبال پرداختن به دنیای جنگ نیست چرا که به دنبال داستان سرایی است.

وی یادآور شد: ما عادت داریم برای اذیت آدم ها به بیان ماجراهای تلخ بپردازیم ، اما با طراحی درست در این فیلم به دنبال راحتی مخاطب بوده ایم. اختیار مرگ دست خداست. شخصیت مکس نقطه عطفی برای شکل گیری دیزل است .وقتی فیلمنامه نوشته می شود باید در طول فیلمنامه همه چیز رعایت شود. ساختار جز اصلی فیلمنامه است که با رعایت آن در فیلم همه شخصیت ها منتهی به مرگ نشدند.

وی افزود: جانبداری فیلمنامه از یک عقیده ارزش آن را کاهش نمی‌دهد. بحث کمونیسم است و نه عقیده چرا که سیاهپوستان را نیز درگیر کرده است. این‌ها نمونه‌ای از عقاید است و طرز فکر و اندیشه خاصی را نشان نمی‌دهد.

اورنگ عنوان کرد: داستان‌های اقتباسی وجود دارد اما محدود است. کشورهای دیگر یاد گرفته‌اند مردم به دنبال تصویر هستند که ٨٠ درصد فیلم‌های هالیوودی اقتباس است و شخصیت‌ها توصیف می‌شود. در قصه باید توصیفات برای خواننده تداعی شود ولی در فیلمنامه باید عکس العمل‌ها به تصویر کشیده شود.

دربیشتر فیلم ها هالیوودی چند نویسنده به بیان جزئیات می‌پردازند اما در ایران این اتفاق نمی‌افتد. ما در سینما به دنبال اتفاق هستیم که متاسفانه کمتر رخ می‌دهد. وقتی قصه و شخصیت‌ها. جذاب باشد به مابقی جزئیات فکر نمی‌شود.

شایان ذکر است برنامه سینماپاتوق حوزه هنری به منظور توسعه تعامل سینماگران، حمایت از فیلمسازان جوان و گسترش مراودات بین اهالی رسانه و هنرمندان و بسترسازی برای معرفی بهتر محصولات سینمای ایران زیر نظر روابط‌عمومی و امور محافل سازمان سینمایی حوزه هنری ایجاد شده است.

نوشته شخصیت پردازی، عاملی برای جذابیت فیلم «دزد کتاب»/ چرا ما در ایران سینمای اقتباسی نداریم؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم «دزد کتاب» که بر اساس رمانی پر فروش و موفق به همین نام اثر مارکوس زوساک نویسنده استرالیایی ساخته شده است دومین اثر هالیوودی است که در این سلسله نشست‌ها نقد و بررسی می‌شود.

شایان ذکر است نمایش این فیلم با حضور هنرجویان و دانشجویان سینما، علاقمندان، اعضای کانون سینمایی سوره و جمعی از خبرنگاران و اهالی رسانه با هدف بررسی فیلمنامه فیلم پیش‌بینی شده است.

حضور کلیه منتقدان سینمایی و نمایندگان رسانه‌های گروهی در این برنامه رایگان و آزاد است.

نوشته اکران و بررسی فیلم سینمایی «دزد کتاب» در «سینماپاتوق» حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در آغاز مراسم؛ یزدان عشیری مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری گفت: سلسله نشست‌های تحلیلی «گفتمان فرهنگی انقلاب» به منظور تبیین ضرورت‌ها، نیازهای فرهنگی و چالش‌های پیش رو طراحی شده و در هر جلسه به بررسی موضوعات مهم فرهنگی و سینمایی می‌پردازد.

به گفته وی، جشنواره فیلم فجر همه ساله برگزار می‌شود و با فرارسیدن آن همه در هیاهوها و فضای فیلم‌ها غوطه ور می‌شویم و کمتر به آسیب شناسی و تحلیل ظرفیت‌ها و فرصت‌ها و حتی، آسیب‌های آن به صورت کارشناسی می‌پردازیم. از این رو، امیدواریم این سری نشست‌ها به آسیب شناسی، رشد و بالندگی جشنواره فجر کمک نماید.

در ادامه مراسم حمید بهمنی کارگردان سینما، در خصوص عملکرد جشنواره فیلم فجر گفت: جشنواره فجر ٣۶ سال قدمت دارد و برای آسیب شناسی این رویداد کمی دیر شده است چرا که سال‌ها از این فاجعه بزرگی در عرصه فرهنگ کشور می‌گذرد و در شرایطی که توده آن به سرطانی در فرهنگ تبدیل شده ما تازه به فکر درمان آن افتاده ایم. بنده معتقدم جشنواره فیلم فجر در ادوار اولیه براساس شرایط خاص جامعه و به شکل هیئتی برگزار شده است و این روند همچنان ادامه دارد و هیچ وقت در افق دیدگاه‌های خودمان فکر نمی کردیم که بعد از ٣۶ سال سابقه برگزاری، به دنبال احیای آرمان‌های گذشته آن باشیم.

وی افزود: روند اجرایی هیئتی جشنواره موجب شده که امروز این رویداد بزرگ فرهنگی هیچ شأن و منزلتی برای انقلاب اسلامی ما ندارد. این در حالی است که با رصد سینمای کشور‌هایی نظیر آمریکا، به ضریب بالای توجه و اهمیت به سینمای استراتژیک شان و نیز، توجه به دستاوردهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سینما پی می‌بریم چرا که از ارزش‌های خود حمایت کرده و آن را به دنیا تکثیر می کنند. ولی این روند در ایران برعکس بوده و توجهی به دستاوردهای انقلاب اسلامی ایران در جشنواره فیلم فجر نمی شود. ما اگر در بخش سخت افزاری و نرم افزاری جشنواره دقت بیشتری داشته باشیم و بعد مناسبی را برای آن پیدا کنیم همه آسیب‌ها و فرصت‌های آن مشخص می شود.

این کارگردان سینما خاطرنشان کرد: ما از جشنواره فجر آسیب‌های زیادی دیده ایم و در حالیکه دستاوردهای انقلاب ما جریان خاصی را دنبال می کند اما در سینمای ایران به معنای واقعی این ارزشها نرسیده ایم. یه عنوان مثال می‌توان به فیلم‌های زیادی اشاره کرد که در سطح جهان مطرح شده و اتفاقا هم جوایز مختلفی گرفته است ولی بیش از ٧۵ تا ٨٠ درصد آنها در راستای تفکر جمهوری اسلامی نبوده است و من هنوز نمی دانم چرا این اتفاق می افتد؟

وی ادامه داد: شناخت معایب سینمای ایران از سال ٧۶ در جشنواره‌های خارجی شروع شد که هر فیلمسازی را تشویق و وادار به ساخت فیلم برای حضور در جشنواره‌های خارجی کرده بود. استناد این قضیه سالها خدمتم در بخش سینمای خانگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‌است. در این سالها فیلم‌های زیادی را دیدم که بدون پروانه ساخت تولید شده و عوامل آن بر تصویب قانونی آن اصرار می کردند تا با مهر جمهوری اسلامی این فیلم‌ها را به خارج از کشور منتقل کنند در حالیکه مملکت ما برای این نگاه‌های سیاه نما به ایران هیچ قاعده ای قایل نیست.

بهمنی ضمن تاکید بر نقد به جامعه و نشان دادن مشکلات کشور در فیلم‌ها عنوان کرد: انتقاد به جامعه سازندگی را در بردارد اما نقد یک سینماگر زمانی قابل قبول است که خوبی‌های جامعه را هم ببیند و به مخاطب امید را منتقل کند. برای نمونه می توانم به فیلم‌های مجیدی اشاره کنم که فارغ از القای ناامیدی، مشکلات را به نحو خوبی منتقل می کند. بستر اصلی تولید فیلم‌هایی که برازنده کشور ما نیست توسط جشنواره فیلم فجر ایجاد شده است چرا که در این جشنواره اکثر جوایز به این فیلم‌ها اعطا می‌شود و شرایط تبلیغ را در شبکه‌های مختلف تلویزیونی فراهم کرده است اما فیلم‌هایی که در حوزه دفاع مقدس و آرمان‌های انقلاب ساخته می شود در پایین ترین سطح جشنواره قرار گرفته و عملا این نوع نگاه در فیلمسازی را سرکوب کرده است.

وی تغییر مدیران سینما و شخم آن‌ها را به نفع سینما دانسته و تنها راهکار اصلاح این مسئله می‌داند چرا که مدیران تا زمانی که درد انقلاب اسلامی را نداشته باشند و صرفا مدیریت را به منظور کسب جایگاه و درآمد قبول می‌کنند این بحران وجود دارد. بنابراین مدیری که دغدغه فرهنگی و سینمایی نداشته باشد نمی تواند در جایگاه تصمیم گیری فرهنگی در سطح کلان قرار گیرد.

جشنواره فیلم فجر مایه خجالت ما است

کارگردان فیلم سینمایی”گام‌های شیدایی” گفت: در این ٣۶ سال از برگزاری جشنواره فیلم فجر، فرصت‌های زیادی را از دست داده ایم که اگر به درستی پرداخته بودیم سینمای ما همچون خورشید تابان می درخشید. گذشت زمانی که سینمای ایران به اسم سینمای پاک مطرح بود.امروز هیچ اثری از آن نگاه خوب به سینمای ما نیست و آنقدر آلوده به سیاه نمایی شده است که از وجودش خجالت می کشیم.

وی افزود: یکی از کسانی که فیلم‌های متعددی بر علیه ایران ساخته است و به حضور در جشنواره‌های خارجی می بالد، در کمال ناباوری بر جایگاه داوری سی و هفتمین دوره از جشنواره فیلم فجر نشسته است. این چه پازلی است که در کنار هم چیده شده است؟ نگاه غلط به سینمای ما بالاخص فجر این انتخاب‌ها نشات می‌گیرد من بر این عقیده ام که مدیران اهل دلسوزی می توانند با احیای دستاوردهای روی زمین مانده این شرایط را اصلاح کنند.

بهمنی صرف بودجه‌های حوزه سینما در زمینه انقلاب اسلامی را کم می‌داند و ادامه داد: چه توقعی داریم که فیلمسازان به دنبال آرمان‌های انقلاب باشند وقتی که فیلم‌های فاجعه آور ساخته می شود و در کشورهای دیگر به عنوان سنبل فرهنگ ایران معرفی می شوند. ما آسیب شناسی خوبی در حوزه سینما نداشته ایم و از صدقه سر دولت فعلی به جشنواره فجر راهمان هم نمی دهند و آنقدر که ماجرا شور شده است که امثال ما در جشنواره جایی ندارد و فرصتی به ما داده نمی شود تا زمانی که آب‌ها سرریز شود.

افسوس میخورم که به لطف خدا به راحتی فیلم می سازیم ولی هیچ چیزی از موقعیت و اجازه نظام در این حیطه نمی دانیم. ما سینماگران مخالفان نظام را نمی بینیم و راحت از حضورشان در جشنواره به عنوان داور استقبال می کنیم ولی علاقمندان به نظام در ساخت فیلم با سختی روبرو هستند و مسئولان سینمایی با لفظ “فعلا خفه شو” آنها را به بعد موکول می کنند. من هم به اندازه سالهای فعالیتم در سینما حرف دارم ولی همیشه سرکوب شدم و اجازه نمی دهند اتفاقات خوب در سینما جاری شود.

وی خاطرنشان کرد: برای رسیدن به سینمای ملی چاره ای جز برگشت به آرمان‌ها و ارزش‌های دفاع مقدس نداریم. من معتقدم جشنواره فیلم فجر در شرایط امروز می تواند آرمانگرا باشد در حالی که غرب خشم، تناقض و غیره را به سینما تزریق می کند،آرمان‌های ما مهربانی، محبت و دوستی را به همراه دارد می‌تواند فضای امروز سینما را بهبود بخشد. بنابراین سینمای فجر می تواند به تابلوی جدیدی از سینمای دنیا تبدیل شود و از ظرفیت آن برای تبدیل به سرمشقی برای دیگر کشورها استفاده شود.بنابراین رفع مشکلات جشنواره فیلم فجر منوط به بهره مندی از سیاست‌های سینمایی موجود در کشور بوده و مدیران سینمایی را فارغ از محدودیت‌های زمانی، به دردمندی برای انقلاب کشاند چرا که سینمای فجر تنها جشنواره ملی و بومی و برگرفته از ظرفیت‌های انقلاب اسلامی است. حیف است که از این شرایط غافل باشیم. این در حالی است که ما فیلمسازان خوب را نادیده گرفته‌ایم و سطح سینمای جهان را بالاتر از خود دیده‌ایم.

ما با سینما مخالف نیستیم ما با فحشا مخالفیم

علی رویین تن کارگردان سینما در ادامه این نشست خبری، آسیب شناسی جشنواره فیلم فجر را اقدام سنجیده حوزه هنری دانست و گفت: من کارشناس انقلاب نیستم و ترجیح می دهم به جای آن از سینما حرف بزنم. ولی به عنوان یک شهروند از نظام جمهوری اسلامی تنها این را می دانم که میدانی داریم که اسمش انقلاب است امروز ارمان‌های انقلاب کمرنگ شده است. و هیچ ردی از آن جریان بزرگ و جدید در فرهنگ و هنر این مملکت نیست. ولی وقتی که امام خمینی (ره) رهبر این انقلاب شد گفت: ما با سینما مخالف نیستیم ما با فحشا مخالفیم. من با قاطعیت می‌گویم که امروز ما با سینما مخالفیم ولی با فحشا مخالف نیستیم سینمای ایران بوی فحشا می‌دهد و اثر از بوی انقلاب در آن نیست و ترجیح داده‌ایم انقلاب همان میدان چراغانی شده بماند.

وی افزود: اندیشه و آرمان‌های انقلاب مال آدم‌های بزرگ است. انقلاب ما حماسه ای است که شبیه هیچ انقلاب دیگری در جهان نیست که دین و تشیع را به همراه دارد چه بسا که دینداری و شرعیت مداری کار هر کسی نیست.در حال حاضر این آرمان‌ها و انسان‌ها را به دلایلی خودخواهانه کنار می گذارند و تاثیرات آن را در فرهنگ به وضوح می بینیم. مگر در بافت سیاسی انقلابگری هست که توقع داریم در سینما باشد؟ انقلابگر، آدم‌هایی هستند که امروزه به یک افسانه تبدیل شده اند.

این کارگردان سینما خاطر نشان کرد:.قرار بر این بوده است که دستاورد یکسال سینمای ایران و دگرگونی فیلمسازان جوانان در جشنواره فجر جمع و بررسی شود و فرهنگ یکسال آینده کشور را تعیین کند.

جشنواره فجر چندسال اخیر عصاره که هیچ،تمامیت هم که اصلا، یک ذره از ثمره سالیانه ایران نیست. ٢٠ فیلم نمایش داده می شود ولی جولان و میان داری سینما در طول سال را فیلم‌های دیگر دارند که هیچ ربطی به جشنواره فیلم فجر ندارند.درود بر شرف کسانی که گفتند ما در جشنواره شرکت نمی کنیم.

وی جشنواره فیلم فجر را ثمره سلیقه فرنگی معرفی کرد و اظهار داشت:سودا، پول تکنولوژی و در آمد سینمای ایران از جشنواره و فیلم‌های فجر نیست یعنی ١٠روز انقلاب یک فیلم نشان می دهیم مابقی ایام فیلم‌هایی دیگر پخش می شود.آسیب بزرگ چندسال فیلم‌های مردمی جشنواره فجر هیچ تطبیقی با فیلم‌های آرای مردمی ندارد. جشنواره از زمانی که برای خوشایند و خوش رقصی خارجیان کار می کند دیگر جشنواره ما نیست بلکه سلیقه آن‌ها را عملی می کنیم.آدم‌هایی در این جشنواره راجع به انقلاب فیلم می سازند که خیلی حرفه ای به این انقلاب نگاهی سینماگرایانه نه آرمان گرایانه دارند.

رویین تن اذعان داشت: نباید در فیلم‌ها به نحوی به انقلاب می پردازیم که منجر به آسیب می شوند ولی خارجی‌ها از بزرگان انقلاب تشرع زدایی می کنند. من به ترامپ تبریک میگویم. ما نیاز به تحریم نداریم ما خودمان هستیم که تمام باورهای دینی مان را خراب کرده ایم، ما همه خوابیم.

وی یادآور شد: سلیقه جشنواره فجر را فیلمسازان تعیین نمی کنند بلکه کسانی دیگری در این امر دست دارند و هیچ عمدی در آن نیست. برخلاف نظر بهمنی همه کسانی که در ادوار مختلف داوری کرده اند آدم‌های ناپاکی نیستند اما کسانی که سلیقه می سازند بسیار بزرگ و باهوش هستند که ما نمی فهمیم. ما در هیچ جایی اساسنامه ای برای جشنواره نداریم که در آن به صراحت حضور و فعالیت فیلمسازان ضد انقلابی را منع کرده باشد. اتفاقا ما از نمایش فیلم‌های مخالفمان هم استقبال می کنیم. بدبختی ما این است که فیلم‌های خودمان را هم نمی سازیم.

کارگردان فیلم ” دلشکسته ” ادامه داد: خائن کسی است که حرف و عملش با هم متفاوت باشد. من احساس می کنم هنرمندان و مسئولان فرهنگی مملکت ما خائن نیستند بلکه شریف هستند چون حرف و عملشان با هم متفاوت است. چرا که همه به خاطر قدرت کار می کنند. در حالی که مدیری همانند سیف الله داد پای حرفش ایستاد وگفت فیلمی که مخالف آرمان ما است تا زمانی که من زنده هستم اجازه پخش به این فیلم‌ها نمی‌دهم.

وی ادامه داد: فیلمسازی در ایران داریم که وارد دهکده جهانی شده باشد و با ساخت فیلم خود به او احترام بگذارند؟جشنواره فجر به منش هنرمندانه و سینماگری سینماگرهایش برپا مانده است و پرداختن به موضوع انقلابی تاثیری در موفقیت آن نداشته است.

احترام به مخاطب شاه کلید موفقیت سینما

رضا اورنگ، کارشناس سینما یکی دیگر از میهمانان این نشست تحلیلی بوده است که جشنواره فیلم فجر را این چنین ارزیابی کرد: ما اهل گفتمان نیستیم و این یک ایراد بزرگ است چرا که در حوزه سینما هرکسی حرف خودش را می زند. جشنواره فیلم فجر جایگاهی برای پخش فیلم است و هر نوع فیلمی اعم از انقلابی، اجتماعی و جنگ و طنز و غیره را در خود جای داده است. بنده مخالف نظر اقای بهمنی هستم که جشنواره فجر را منوط به اکران فیلم‌های انقلابی می داند و باید بگویم که فجر، جشنی همگانی است. باید یادآوری کنم که مدیران چپ و راست براساس سلایق خود عمل می کنند. انجمن دفاع مقدس چقدر از کارگردانان این ژانر حمایت کرده است؟

وی افزود: ما در سینمای دهه ۶٠ موفق به دیدن فیلم‌های خارجی شده‌ایم که جایگاه آن در جشنواره فیلم فجر فراهم شده است. ما فیلمسازان غیرانقلابی را با پیروزی انقلاب کنار گذاشته ایم در حالی که این استادان با تجربه می توانستند با نگاهی جدید به آموزش حرفه ای جوانان،در این زمینه فعالیت کنند.

این کارشناس سینما، مشکلات جشنواره فیلم فجر را خودمحوری و نگاه سلیقه ای مدیران معرفی کرد و ادامه داد: جداسازی بخش ملی و بین الملل جشنواره همانند نصف کردن پیکره یک انسان است. در کجای دنیا دیده اید که سینمای حرفه ای خود را نصف کنند؟ حتی، در جشنواره‌های محلی روستاها هم این چنین جداسازی اتفاق نیافتاده است. این در حالی است که قبل از انقلاب ٧٠ درصد فیلم‌ها خارجی و ٣٠ درصد مابقی ایرانی بوده. در سینمای ایران نوع نگاه و بیان ما مهم تلقی می شود. عملکرد ما اشتباه است که فیلمی در خصوص انقلاب نداریم. هنر لطافت می خواهد ولی این کافی نیست.سینمای ما قانون ندارد و سیاست زده شده است. وقتی قانون وجود داشته باشد نوع مدیریت افراد و ذائقه آنها تفاوتی پیدا نمی کند و مسیر مشخصی برای آن وجود دارد.

وی خاطر نشان کرد: متاسفانه سینمای ما درگیر ادا شده است و در حالی که احترام به مخاطب شاه کلید موفقیت سینما محسوب می‌شود، هرگز به آن اهمیت نمی‌دهیم. ما باید سیستم و قانون مردمی داشته باشیم و مردم را در این انتخاب شریک کنیم. به عنوان مثال فیلم‌های‌هالیوود ابتدا در شهر‌های کوچک اکران می‌شود و بعد از اعمال انتقاد‌ها در شهرهای بزرگ اکران نهایی صورت می‌گیرد.

بخش ملی جشنواره در حال فراموشی است/ وادادگی، سیاست دولت در گفتمان بین المللی

محمدرضا شرف الدین تهیه کننده و مدیر سینما در ادامه این برنامه گفت: در جداسازی بخش ملی و بین الملل باید سیاست‌های آینده را در نظر گرفت و با توجه به اهداف تعریف شده این مسیر را ادامه داد. به نظر من مدیران مربوطه با جداسازی این دو بخش جشنواره فیلم فجر قصد داشته اند تا بخش بین المللی را تقویت کرده و به طور کل بخش ملی را به فراموشی بسپارند. ما جشن‌های فجر داریم و جشنواره ای سینمایی با این عنوان نداریم و فیلمسازانی را می پذیرند که فیلم‌های خود را با معیار و طرز فکر غرب ساخته باشند. سیاست‌های جشنواره نیز سندی برای اثبات این قضیه است که همه سیاست‌های خارجی ما در ارتباط با غرب، در سیاست فرهنگی ما نیز نفوذ کرده است. امیدوارم این حرف من تا ۵ سال دیگر یادتان باشد و فرآیند آن را در سینما ببینید.

وی افزود: خیلی از اتفاقات در کشور ما آغازی دارد که قرار بر تاکید آن نبوده است. ورود غیرمنتظره برخی سیاست گذاری‌های دیکته شده غرب به ما، بسیاری از سیاست گذاری‌های ما را تحت الشعاع قرار داده است و مدیران مربوطه آن را به راحتی پذیرفته اند. ما امروز از آینده سینمایی کشورمان خبر نداریم. هیچ نگاهی از انقلاب مظلوم ما در سینمای امروز وجود ندارد و معتقد هستم که ما باید به دنبال باز خوانی آرمان‌های انقلاب در فجر باشیم و بررسی کنیم.

این مدیر سینما عنوان کرد: ما به سینمای بین الملل و ارتباط با دنیا نیاز داریم ولی ساختار مناسب و صحیحی در این زمینه نداریم. ابزار ارتباطی جامعه امروز سینما است که باید موضوعی برای ارائه به آنها داشته باشیم اما معرفی امثال فیلم “هزارپا” به عنوان فرهنگ ایران اقدامی وحشتناک است که ناشی از عدم وجود سیاستگذاری و بی هدفی دبیران جشنواره در این زمینه است.

وی در خصوص انصراف و بی میلی برخی فیلمسازان نسبت به شرکت در جشنواره فیلم فجر اظهار داشت: علت انصراف و تغییر سلیقه فیلمسازان نسبت به انصراف از حضور در جشنواره نیاز به تحقیق و پژوهش دارد و سوال من هم هست و وظیفه دبیرخانه دائمی جشنواره است که به این سوال پاسخ دهد. جشنواره فیلم فجر مهمترین ابزار تبلیغاتی دهه فجر است که آسیب‌هایی نیز خواهد داشت. اگر چیزی برای ارائه نداریم چرا باید جشنواره برگزار کنیم؟ حتی، اگر یک فیلم خوب داریم به خاطر همین یک فیلم باید جشنواره برگزار شود. در سینمایی که نماد فرهنگ ما است باید به جای الزام در برگزاری جشنواره، به فکر کیفیت فیلم‌ها باشیم.

شرف الدین ادامه داد: در همه جشنواره‌ها، فیلم متاثر از فضای سیاسی است که در هر دوره بنابر نظرات دولت و مدیران دچار تغییر شده است. سینمای ما در چهار سال تغییر هر دولتی دچار سیاست‌های جدیدی می شود و سیاست دولت وقت ما در گفتمان بین المللی دچار وادادگی است که نتیجه اش هم سینمای امروز است. ما در مسائل مختلف کشور دچار وادادگی غربی شده ایم و ریشه آن هم به سینما و جشنواره فیلم فجر رسیده است. در حالی “سینمای بد” معنا پیدا کرده و آسیب‌های سنگین اجتماعی را به دنبال داشته است که در سریال “شاه بز” بد حجابی در سینما نهادینه کرده و با الگو قرار دادن بازیگران آرام آرام فضای خانواده و جامعه را تسخیر کرده است. رسانه‌های بیگانه نیز بخش دیگری از اشاعه بی فرهنگی در کشور ما است. سینما توانمندی زیادی دارد اما مهمترین معضل آن بی سوادی است. سرانه مطالعه در سینما بسیار پایین است. متاسفانه فیلم‌های ما به کپی برداری از غرب رسیده و چیزی به نام فرهنگ ملی و اسلامی ایرانی در فیلم‌ها رو به فراموشی است. در حال که جشنواره ملی با آثار ملی شکل می گیرد، من هنوز نمی‌دانم در سبد ارائه فرهنگ ما فیلم‌هایی نظیر” هزار پا ” چه سهمی دارد؟

اعمال سلیقه مدیران جشنواره را به منجلاب کشاند

ایزد مهر آفرین، فعال رسانه نیز یکی از آفت‌های کشور ما را نبود گزاره و مستند از هر اتفاقی دانست و اذعان داشت: ما در بیان اظهارات سند و مدرکی از عقبه تاریخی اتفاقات نداریم سینما هم از این قضیه مستثنی نیست و نسبت دادن سیاه نمایی مطلق بدون اسناد و مدارک به سینما اصلا قابل قبول نیست. هر اظهار نظری در این حوزه نیاز به سندیت دارد.

وی افزود: جشنواره فیلم فجر صرفا نباید به فیلم‌های انقلابی بپردازد و حتی اظهارنظر در خصوص تغییر اسم جشنواره کاملا نادرست است. جشنواره در ادوار گذشته تا این حد سیاست زده نبوده و از سال ٨٨ در عملکرد خود تحت تاثیر تغییرات سیاسی قرار گرفته است.”هزار پا” محصول مشکلات جامعه است و نمی توان آن را نقض کرد اما تاکید می‌کنم فیلمسازان باید گزاره درستی را به مخاطب ارائه دهند.

این فعال رسانه خاطر نشان کرد: جشنواره فیلم دفاع مقدس و مقاومت به مختص به فیلم انقلابی است و کسی هم اعتراضی ندارد اما توقع صرفا فیلم انقلابی در جشنواره فجر اشتباه است. شاخصه ای برای ساخت فیلم‌ها و انتخاب آن در جشنواره فجر وجود ندارد. در شرایطی که آیین نامه ای برای این جشنواره وجود ندارد، نمی توان به انتخاب فیلم‌ها، مدیران و حتی داوران انتقاد کرد.

مهرآفرین تاکید کرد: ما در سینما باید انگاره‌های مستند و پژوهش شده داشته باشیم چرا که کلی گویی و حرف‌های غیراصولی راه به جایی نمی‌برد. طی سال‌های اخیر شاهد اعمال سلیقه مدیران مربوطه در این جشنواره بوده‌ایم که بدون تحقیق و پژوهش به مرحله اجرا رسیده است و منجلابی از مشکلات را ساختع است. در این میان باید مردم را در این معیار‌ها در نظر گرفت.

من معتقدم ارائه دستورالعمل و قوانین مشکلات جشنواره فیلم فجر را برطرف خواهد کرد و سلایق شخصی مدیران و کادر اجرایی را از این پروسه حذف می‌کند. نمونه‌ای از نبود آیین نامه در اکران فیلم‌های این دوره از جشنواره منجر به بی عدالتی در اختصاص سانس‌های اول به فیلم‌های کوتاه و مستند شده است.

اگر آیین نامه، قانون و پژوهش یه سینمای ایران اضافه شود به مرور به جشنواره‌ای قدرتمند و با هویت شده است.

شایان ذکر است سلسله نشست‌های گفتمان فرهنگی انقلاب در ادامه با حضور سینماگران و مدیران سینمایی به موضوع جشنواره فیلم فجر؛ فرصت‌ها و تهدیدها» خواهد پرداخت.

نوشته سینمای ایران بوی انقلاب نمی‌دهد/ بخش ملی جشنواره در حال فراموشی است/ وادادگی، سیاست دولت در گفتمان بین‌المللی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شخصی که برای تماشای فیلم به سینما می رود، آنچه را که دوست دارد می بیند و احساساتش برانگیخته می شود. علاقه مردم به دیدن فیلم که از همان روزهای ابتدایی تولد سینما بروز پیدا کرد، باعث شد مردانی هوشمند و سرمایه دار پا به میدان سینما بگذارند تا از این علاقه مردم، هم برای اعتلای سینما کمک بگیرند و هم کسب درآمد کنند. این افراد که بعد تهیه کننده و صاحب کمپانی نام گرفتند، توانستند با ابتکارات خود، سینما را مطرح ترین رسانه کرده و گردش اقتصادی خوبی نیز به راه بیندازند. مهم ترین کشف آنان مخاطب بود. از همان ابتدا به این مهم پی بردند، فقط مخاطب است که می تواند موجب پیشرفت سینما شده و چرخ های اقتصاد آن را بچرخاند. برای همین از همان ابتدا فریاد زدند که حق همیشه با مخاطب است و باید مطابق ذوق و خواست او عمل کنند. این شعار ساده باعث انقلابی در عالم هنر و سینما شد.

صاحبان کمپانی ها مخاطبان را دسته بندی کردند تا بتوانند مطابق با سلیقه آنان فیلم های متفاوتی را بسازند که مورد اقبال قرار گرفته و گیشه سینما همیشه پر رونق باشد. این دسته بندی در هالیوود سبب شد ژانر به وجود بیاید.

یکی از مهم ترین گروه های مخاطبان، خانواده ها بودند که قشر عظیمی را در بر می گرفتند. از همین رو کمپانی های معظم هالیوود همواره فیلم هایی را تولید می کردند که مورد اقبال خانواده ها قرار بگیرند. در این گونه فیلم ها صحنه های آنچنانی و خشونت وجود نداشت و یا کمتر دیده می شد، زیرا از کودک تازه پا گرفته تا پیران از پا افتاده را شامل می شد. بیشتر این فیلم ها ملودرام های خانوادگی بودند با داستان هایی ساده، اما گیرا که به مذاق مخاطبان خوش آید.

دسته بندی مخاطبان در ایران، آن گونه که باید و شاید شکل نگرفته است. در پیش از انقلاب اسلامی نیز کمتر فیلمی روی پرده می آمد که خاص خانواده ها باشد. با تعریفی که از فیلم های خانوادگی کردیم، طبیعتا فیلمفارسی ها در قالب آن نمی گنجند.

قبل از انقلاب خانواده ها بیشتر به تماشای فیلم های خارجی می نشستند، زیرا با توجه به اکران ژانرهای مختلف، خانواده ها به راحتی می توانستند فیلم مورد نظر خود را انتخاب کرده و به تماشای آن بنشینند.

در اواخر دهه چهل یک اتفاق خاص در سینمای ایران افتاد و آن اکران فیلم مستند”خانه خدا”ساخته مرحوم جلال مقدم بود. این فیلم با توجه به موضوع آن توانست  مخاطبانی را به سالن های تاریک سینما بکشاند که به خاطر دیدگاه مذهبی شان، حتی یک بار نیز پا به سالن سینما نگذاشته بودند.خانواده ها بیشترین مخاطبان این فیلم بودند،زیرا با خیال راحت می توانستند به تماشای آن بنشینند.

پیروزی انقلاب اسلامی تحول بزرگی در سینما ایجاد کرد، مهم ترین تحول آشتی مردم مومن و خانواده ها با سینما بود.چون  صحنه های مستحجن  در فیلم ها وجود نداشت که برای کودکان و نوجوانان بدآموزی داشته باشد.این تحول موجب بالا رفتن آمار مخاطبان سینما شد. سازمان های نوظهوری نیز مانند حوزه هنری وارد این عرصه شده و فیلم هایی تولید کردند که مورد توجه خانواده ها باشند. تهیه کنندگان هم که دیگر نمی توانستند در فیلم های شان صحنه های رقص و آواز داشته باشند، برای اینکه بتوانند روی پا بمانند، ملودرام های خانوادگی تولید کردند که اکثر آنها مورد اقبال مخاطبان و خانواده ها قرار گرفت.

وضعیت سینما با توجه به اتفاقات دهه شصت بسیار خوب بود و اقتصاد سینما پر رونق،اما ناگهان عده ای تهیه کننده محدودگر، مدیران وقت سینمایی را تحت تاثیر قرار دادند تا اکران فیلم های خارجی را ممنوع کنند.این مسئله خیلی زود باعث شد سالن های سینما مخاطبان شان را از دست داده و یکی یکی ورشکست شوند.

ممنوعیت اکران فیلم های خارجی، موقعیتی برای برخی از تهیه کنندگانی که هنوز دل در گروی فیلمفارسی داشتند فراهم کرد تا دوباره نقبی بزنند به گنداب این گونه فیلم ها. کم کم ملودرام های خانوادگی از پرده سینماها حذف شدند تا فیلمفارسی ها با اروتیک پنهان، الفاظ ناشایست و بی اخلاقی در عرصه بی رقیب سینمای ایران جولان دهند. این مهم باعث شد خانواده ها و اکثر مخاطبانی که به سینمای بعد از انقلاب دل بسته بودند، با سالن های سینما قهر کرده و دیگر پای به آنجا نگذارند.

در حال حاضر سینمای ایران کم مخاطب ترین دوران خود را تجربه می کند. در طول تاریخ سینما چنین وضعیتی دیده نشده است.

آشتی دوباره خانواده ها و مخاطبان اصیل با سینما بسیار بعید می نماید، به نظر می آید  فقط یک معجزه بتواند این اتفاق را رقم بزند.با این وجود باید یک عزم ملی به وجود آید تا سخیف سازان به حاشیه رانده شده و سینماگران توانا و اخلاقمدار وارد متن سینما شوند و آن را از مرگ حتمی نجات دهند.

نهادهایی چون حوزه هنری،کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بنیاد سینمایی فارابی،به ویژه حوزه هنری با توجه به امکاناتی که دارد، باید آستین همت را بالا بزنند  و با تولید آثار ارزشمند و خانواده پسند دوباره مخاطبان را به سینما برگردانند.

باید هم فیلم خوب تولید کرد و روی پرده فرستاد و هم آثار خارجی را اکران کرد تا مخاطبان را از قهر بیرون آورد. در طول این سه دهه به مخاطبان توهین شده و حق انتخاب از آنان گرفته شده است، باید این احترام به مخاطبان برگردد و حق انتخاب شان را محترم شمرد. اگر غیر از این باشد باید فاتحه سینما را خواند.

امیدواریم حوزه هنری ،کانون و بنیاد فارابی با همراهی دولت، هر چه زودتر تولید فیلم های خوب را شروع کرده و زمینه اکران واقعی فیلم های خوب خارجی را نیز ایجاد کنند تا سینمای ایران از مرگ حتمی نجات یابد.

بدون مخاطب سینما می میرد، همان گونه که به قول قدیمی ها اگر نفسی در خانه ای نباشد آن خانه فرو می‌ریزد.

نوشته خانواده، دم مسیحایی سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ایران نیز، پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، نهادهایی در عرصه سینما با اهداف خاص وارد شده و سرمایه گذاری کردند که موفقیت هایی نیز در جهان سینما به دنبال داشت.

پس از انقلاب اسلامی، دیری نگذشت که سینمای ایران دچار تحول شد. با تغییر سیاست های فرهنگی، سینمای ایران فضای جدیدی را تجربه کرد که می توان گفت مهم ترین آثار سینمایی نیز در این دوره تولید و روی پرده رفتند.

در این ایام حوزه هنری انقلاب اسلامی با تولید فیلم توجیه، به صورت جدی وارد سینما شد و با تولید و حمایت از برخی فیلم ها،کمک شایانی به سینمای ایران کرد. زمانی که هنرهفتم در ایران دچار تحول شد، برخی از بازیگران ترک دیار کرده و بعضی نیز، به دلیل برخی از سیاست های نادرست از نقش آفرینی محروم شدند.

حوزه هنری، در آن زمان با سرمایه گذاری روی جوانان و تربیت نیروهای تازه نفس، توانست خون جدیدی را به رگ های سینمای ایران تزریق کند. بسیاری از این جوانان، در حال حاضر جزو فیلمسازان و بازیگران مطرح هستند. در دهه شصت، حوزه هنری در اکثر آثار خود از این نیروها استفاده کرد. دیری نگذشت که حوزه هنری در سینمای ایران جای پای محکمی پیدا کرد و به یک حامی جدی و تعیین کننده تبدیل شد.

سال ۱۳۷۹ معاونت سینمایی حوزه یا همان سازمان سینمایی سوره با تصویب اساسنامه با ساختاری جدید و قانونی مدون تشکیل شد. این سازمان که دارای تشکیلاتی منظم شده بود، با طرح ها و برنامه های جدید به فعالیت های سینمایی اش، قوی تر از همیشه به ادامه داد.

سازمان سینمایی سوره، برای تولید فیلم، چشم به گیشه ندوخته و بیشتر به ساخت فیلم های فرهنگی که با اساسنامه اش تطبیق داشت همت گماشت.

داشتن حدود نود سینما درسطح کشور، به این هدف کمک شایانی کرده و می کند،اما تاثیرگذاری حوزه هنری در سینمای ایران، بیشتر در بخش تولید و آموزش متجلی است. سازمان سینمایی سوره، در سینماهای متعلق به خود، فیلم های دیگر سینمای ایران را نیز نمایش داده و می دهد و در این مهم نیز، طبق سیاست های تدوین شده سازمان عمل می کند.

سازمان سینمایی سوره،همواره در جشنواره های فیلم فجر،از آغاز تا کنون موثر بوده و همکاری بدون چشمداشت با این رویداد ملی داشته است.

حوزه هنری با راه اندازی کلاس ها و کارگاه های فیلمسازی و فیلمنامه نویسی، باعث شکوفایی استعداد بسیاری از هنرمندان جوان شده است که این جوانان، امروز درعرصه سینمای ایران، در تمام شاخه ها هنرنمایی می کنند. سینمای ایران به خاطر این مهم به حوزه هنری مدیون است و خواهد بود.اگر نبود این گونه کلاس ها و کارگاه ها، بسیاری از استعدادهای سینمایی از بین می رفتند و آینده سینمای ایران تهدید می شد.

سازمان سینمایی سوره در بخش های مختلف فعالیت موثر دارد،از تولید برنامه های تلویزیونی گرفته تا ساخت فیلم های کوتاه.این حجم گسترده فعالیت ،موجب اشتغال بسیاری از هنرمندان کارکشته و جوان شده است که قابل تقدیر است.

از حق نباید گذشت و باید گفت،سینمای ایران مدیون حوزه هنری است،اگر این نهاد از همان سال های نخست پس از انقلاب اسلامی وارد این عرصه نمی شد،معلوم نبود چه بر سر سینمای ایران می آمد.

بسیاری از کسانی که علم مخالفت با حوزه هنری را به دوش گرفته اند،به خوبی می دانند که حوزه هنری چه حقی بر گردن سینما و حتی خودشان دارد و بارها به آن اعتراف کرده اند.

اکران نکردن برخی از فیلم ها در سینماهای متعلق به حوزه هنری، بهانه ای شد عده ای که از سوی برخی سازمان ها و تهیه کنندگان تهییج یا تطمیع شده بودند به این نهاد مهم بی دلیل بتازند.اولین نکته در این قضیه، این است که حوزه هنری سینمادار است و جزو اختیارات آن است که درباره اکران فیلم ها تصمیم بگیرد.دوم اینکه معترضان می توانستند با حوزه هنری تعامل کنند، نه اینکه با جار و جنجال رسانه ای باج خواهی کنند. مطمئنا، نهادی که این همه کمک به سینما کرده و عصای دست آن بوده، ترجیح می دهد در کنار سینمای ایران باشد، نه مقابل آن،این را بارها ثابت کرده است.

برخی از مدیران گذشته و حال سازمان سینمایی سوره نیز اشتباهاتی کرده اند،به خصوص همکاری با برخی از تهیه کنندگانی که فقط به جیب گشاد خویش می اندیشند، نه اعتلای سینمای ایران و حوزه هنری. مدیران این نهاد مهم و تاثیرگذار باید بسیار با وسواس دست به انتخاب بزنند.

یکی از کارهای مهم دیگر حوزه هنری که از سال ها پیش شروع شد،نمایش فیلم های مهم روز دنیا با زیرنویس فارسی،همراه با نقد و تحلیل بوده که چون منفعت طلبان،اکران فیلم های خارجی را در سینمای ایران ممنوع کرده اند، بسیار مهم و ارزنده است، زیرا سبب می شود جوانانی که لذت دیدن فیلم های روز دنیا را روی پرده نچشیده اند،به این لذت بی نظیر برسند. نمایش این گونه فیلم ها برای نسل جدید فیلمسازان بسیار موثر است، زیرا نماهای واقعی را در آنها می بینند و آشنا می شوند.

سینمای ایران مدت هاست به نفس نفس افتاده است،اگر نبود نفس نهادهایی مانند حوزه هنری که به کالبد نیمه جانش دمیده می شود، بی شک مدت ها پیش از نفس می افتاد.

مدیران سینمایی، از گذشته تاکنون،خوب می دانستند و می دانند تاثیر حوزه هنری در سینما تا چه حد است،منتهی برنتابیده و نمی تابند چنین نهاد مهم و بزرگی خارج از نفوذ آنها فعال باشد، برای همین تمام توان خویش را به کار گرفته و می گیرند تا آن را از بین  برده یا از اعتبار ساقط کنند. به این هدف واهی خود هرگز نرسیده و نخواهند رسید.

سینمای نیمه جان ایران برای زنده ماندن و ادامه حیات به همه محتاج است. بنابراین به جای مخالفت ها و دشمنی ها باید دور یک میز بنشینند و به دور از غرض ورزی چاره ای برای این سینما بیندیشند.

بی شک مهم ترین نهادی که برای نجات سینما باید با آن تعامل کنند حوزه هنری است.

نوشته حوزه هنری، عصای دست سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جلوگیری از اکران فیلم های خارجی، جلوگیری از تهاجم فرهنگی نیست، بلکه مصداق بارز تهاجم فرهنگی است. اگر ایران از سینمای جهان دور باشد و همپا با آن حرکت نکند، زمینه تهاجم فرهنگی بیش از این مهیا می شود که شده است.

اگر اکران فیلم های خارجی ممنوع یا محدود نمی شد، مخاطبان سینمای جهان به جای اینکه سرگردان فضای مجازی شوند و ساعت ها وقت خود را صرف دانلود فیلم های خارجی کنند، می توانستند روی صندلی  سینما ها بنشینند و بدون دغدغه  فیلم مورد علاقه خود را تماشا کنند.

ممنوعیت اکران فیلم های خوب خارجی، دروازه ای شد برای تهاجم فرهنگی بیگانگان تا جوانان ایرانی را توسط فضاهای مجازی جادو کرده و از راه بدر کنند.

از وزارت ارشاد و سازمان سینمایی برای اکران فیلم خارجی نا امید شده ایم، زیرا آنها حفظ افراد خاص و رابطه ها برای شان مهم تر از اعتلای سینمای ایران است.

حوزه هنری که زمانی با نمایش فیلم های خوب خارجی و برای اولین بار با زیر نویس، علاقه مندان را از دیدن چنین فیلم‌هایی بی نصیب نمی گذاشت، این بار نیز برای نجات سینمای ایران پیشقدم شده و از ظرفیت سالن های مجهز خود استفاده کرده و به جای اکران اجباری فیلم های ضعیف وطنی و دردسر ساز، فیلم‌های خوب سینمای جهان را اکران کند. با این کار،هرچند دیر،اما تا حدودی  جلوی تهاجم فرهنگی گرفته می شود.

مدیر حوزه هنری اکران فیلم های خارجی در سینماهای متعلق به این نهاد را یکی از گزینه ها اعلام کرده است. این مهم نباید تنها یک گزینه باشد که آن را بررسی کرد، بلکه باید ضرورتی دانست برای نجات سینمای ایران. اکران فیلم های خارجی، احترام گذاشتن به حق انتخاب مخاطب است که سال ها از آنان به ناحق گرفته شده است.

حوزه هنری، بدون فوت وقت فیلم های خوب خارجی را در سینماهای متعلق به خود اکران کند. اگر این کار را انجام دهد، مطمئنا احیاگر سینمای ایران خواهد شد.

وظیفه ذاتی حوزه هنری کمک به اعتلای هنر ایران است. اکران فیلم های خوب خارجی، یکی از هموارترین راه ها برای رسیدن به این هدف تعیین شده است.

نوشته حوزه هنری با اکران فیلم‌های خارجی سینمای ایران را نجات دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.