پیش از نمایش فیلم، شبنم قربانی بازیگر در سخنانی کوتاه ضمن خیر مقدم به مهمانان گفت: خوشحالم کنار شما هستم و «ناتور دشت» را برای تماشا انتخاب کردید. امیدوارم از تماشای آن لذت ببرید.

سپس هادی حجازی‌فر دیگر بازیگر این اثر اظهار کرد: فارغ از اینکه شما با فیلم چه قدر می‌توانید ارتباط برقرار کنید، باید بگویم که ما یعنی همه عوامل پروژه تمام توان خود را برای «ناتور دشت» گذاشتیم و کم‌فروشی نکردیم. از شما ممنونم که در کنار آثار کمدی و دیگر فیلم‌های اجتماعی از «ناتور دشت» حمایت می‌کنید. امیدوارم اگر فیلم را دوست داشتید آن را تبلیغ کنید.

محمدرضا خردمندان کارگردان عنوان کرد: ممنونم که یک فیلم اجتماعی را برای دیدن انتخاب کردید و خوشحالم کنار شما هستم. من عادتی دارم که اگر فیلمی را دوست داشتم، بلیت آن را برای رفیقم بخرم که او هم مثل من از تماشای اثر لذت ببرد. امیدوارم شما هم این چنین «ناتور دشت» را تبلیغ کنید. حمایت شما از سینمای اجتماعی حمایت از آگاه‌سازی جامعه است.

«ناتور دشت»، محصول سازمان سینمایی سوره، به کارگردانی محمدرضا خردمندان و تهیه‌کنندگی مهدی فرجی از ۱۲ شهریورماه روی پرده سینماها رفته و مورد استقبال مخاطبان سینمای اجتماعی قرار گرفته است.

نوشته حمایت از سینمای اجتماعی حمایت از آگاه‌سازی جامعه است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تا زمان تنظیم این گزارش و به استناد سامانه مدیریت فروش و اکران سینما (سمفا) فروش کل فیلم‌های گیشه ۹,۴۹۷,۳۲۹,۷۰۶,۸۱۷ ریال بوده است و ۱۱,۹۱۱,۰۶۰ نفر در ۳۹۴,۴۵۸ سانس به تماشای فیلم‌های موردعلاقه خود نشسته‌اند. همچنین در یک هفته گذشته ۳۲۷,۰۱۴ نفر در  ۱۱,۴۱۲ سانس به تماشای فیلم‌های موردعلاقه خود نشسته‌اند که میانگین هر سانس برابر با ۲۸ نفر است که این عدد در هفته گذشته معادل ۳۳ نفر بود.

فیلم سینمایی «مرد عینکی» به کارگردانی کریم امینی و تهیه‌کنندگی ابراهیم عامریان، یک کمدی-اکشن است که از چهارشنبه ۱ مرداد به سینماهای سراسر کشور آمد. بهرام افشاری، مهدی هاشمی، هومن حاجی عبداللهی، سام نوری، امیر کربلایی زاده ازجمله بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم در هفته‌ای که گذشت، ۸۵,۴۱۱,۳۴۴,۸۱۱ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «پیر پسر» به کارگردانی اکتای براهنی و تهیه‌کنندگی بابک حمیدیان و حنیف سروری است. در این فیلم حسن پورشیرازی، حامد بهداد، محمد ولی‌زادگان و لیلا حاتمی بازی می‌کنند.

این فیلم از ۲۱ خردادماه اکران خود را آغاز کرد و در هفته‌ای که گذشت ۵۶,۶۶۵,۱۴۴,۴۳۳ ریال فروش داشته است.

فیلم «زن و بچه» به کارگردانی سعید روستایی و تهیه‌کنندگی سیدجمال ساداتیان از چهارشنبه ۱ مرداد به سینماها آمد. در این فیلم پریناز ایزدیار، حسن پورشیرازی و پیمان معادی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

این فیلم در یک هفته اخیر، ۴۴,۸۹۳,۵۱۶,۳۰۷ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «جزایر قناری» به کارگردانی عادل معصومیان و تهیه‌کنندگی حسین مهکام نیز از چهارشنبه اول مرداد اکران خود را آغاز کرده است. پژمان جمشیدی، بهرنگ علوی، بیژن بنفشه خواه، امیرمهدی ژوله، غلامرضا نیکخواه، فرزانه قاسم‌زاده، رؤیا وحدتی، سعید سالمی، امید خسرو و رویا میرعلمی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

این فیلم نیز در یک هفته اخیر، ۱۲,۴۶۵,۲۰۵,۹۰۱ ریال فروش داشته است.

«صددام» به کارگردانی پدرام پورامیری و با بازی پریناز ایزدیار، رضا عطاران، عباس جمشیدی‌فر، آزاده صمدی یکی دیگر از فیلم‌هایی است که از ۱۷ اردیبهشت‌ماه به پرده آمده است.

این فیلم در هفته‌ای که گذشت ۱۲,۲۳۰,۴۱۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم «ناجورها» فیلمی کمدی اجتماعی به کارگردانی محمدحسین فرحبخش است که از ۵ شهریور اکران خود را آغاز کرده است. در این فیلم بازیگرانی چون پژمان جمشیدی، محسن کیایی، بیژن بنفشه خواه و… به ایفای نقش پرداخته اند.

این فیلم تا زمان تنظیم این گزارش فروشی معادل ۱۱,۹۱۲,۶۴۰,۱۳۷ ریال داشته است.

انیمیشن سینمایی «فرمانروای آب» به نویسندگی و کارگردانی مجید اسماعیلی و تهیه‌کنندگی مجتبی امینی و حسین سلطانی با موضوع نبرد موشکی و پهپادی ایران و رژیم صهیونیستی توسط پخش بهمن سبز از چهارشنبه ۸ مردادماه اکران خود را آغاز کرده است.

این فیلم در یک هفته گذشته فروشی معادل ۸,۰۷۴,۲۶۰,۰۰۴ ریال داشته است.

انیمیشن سینمایی «رویاشهر» به نویسندگی و کارگردانی محسن عنایتی و تهیه‌کنندگی مصطفی حسن‌آبادی از اردیبهشت‌ماه اکران خود را آغاز کرد. امیرهوشنگ زند مدیریت دوبلاژ این اثر را برعهده داشته است و میرطاهر مظلومی، منوچهر والی‌زاده و منوچهر زنده‌دل از صداپیشگان آن هستند.

این انیمیشن در هفته‌ای که گذشت ۳,۵۶۲,۳۷۲,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «سلام علیکم حاج آقا» به کارگردانی و نویسندگی حسین تبریزی از ۲۷ اردیبهشت اکران خود را آغاز کرده است. در این فیلم بازیگرانی ازجمله حمید گودرزی، لیلا اوتادی، علی صادقی، رز رضوی، زهرا جهرمی، سوسن پرور، ارژنگ امیرفضلی، مهران رجبی، بیتا عالمی، علی کریمی، امین چنارانی، علی بنایی، اشکان قاسمی، شیوا خسرومهر، زهره حمیدی، بهشاد مختاری، سعیده عرب، محمدرضا شریفی‌نیا و پوریا پورسرخ حضور دارند.

این فیلم در هفته‌ای که گذشت ۶۸۵,۴۷۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

در فیلم سینمایی «خانه ارواح» به کارگردانی کیارش اسدی‌زاده و تهیه‌کنندگی امیرشهاب رضویان نیز بازیگرانی چون نازنین بیاتی، پژمان جمشیدی، ستاره پسیانی، رضا کیانیان، سروش صحت، نادر فلاح، علیرضا استادی و شادی دهقان به ایفای نقش پرداخته‌اند.

این فیلم در هفته‌ای که گذشت ۶۲,۳۷۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

انیمیشن «پسر دلفینی ۲» به تهیه‌کنندگی محمدامین همدانی، کارگردانی محمد خیراندیش و نویسندگی محمد خیراندیش و محمد شکوهی نیز در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت. ناهید امیریان، حامد عزیزی، مریم جلینی، ثریا قاسمی، شراره حضرتی، ارسلان جولایی، ژرژ پطروسی، تورج نصر و… صداپیشگان این انیمیشن سینمایی هستند.

این انیمیشن نیز در هفته اخیر فروشی معادل ۱,۲۷۴,۹۰۰,۰۰۰ ریال داشته است.

«اتاقک گلی» فیلمی به کارگردانی محمد عسگری، تهیه‌کنندگی داود صبوری و نویسندگی پدرام کریمی محصول سال ۱۴۰۱ است. این فیلم سینمایی روایتی است عاشقانه که در جریان عملیات مرصاد رخ می‌دهد و تورج الوند، آناهیتا افشار، تینو صالحی و… ازجمله بازیگران آن هستند.

«اتاقک گلی» از ۱۵ مرداد اکران خود را آغاز کرده و در هفته گذشته ۱,۲۲۶,۶۳۲,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی و تهیه‌کنندگی سیدمازیار هاشمی از ۱۷ اردیبهشت‌ماه اکران خود را آغاز کرد. امین حیایی، ژولیت رضاعی، مهران غفوریان و ستاره پسیانی بازیگران فیلم صدرعاملی هستند.

این فیلم نیز در هفته‌ای که گذشت ۳۲۱,۲۰۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «غیبت موجه» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی عباس رافعی موفق از چهارشنبه هشتم مرداد در سینماهای کشور اکران خود را آغاز کرده است.

ابوالفضل پورعرب، میترا حجار، امیررضا دلاوری، علی اوجی، حسن زارعی، سلام نوری، مهری آل آقا، امیر شریعت، مسعود رضایی، آیسان کرمی، سعید درآینده، مهدی شریفی، بازیگران «غیبت موجه» هستند.

این فیلم در هفته اخیر ۱۸۱,۵۵۰,۱۲۷ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «آنجا، همان ساعت» به کارگردانی سیروس الوند و پس از هشت سال به سینماهای کشور آمده است. ماهور الوند، پرویز پرستویی، شهرام حقیقت دوست، امیرحسین فتحی، شاهرخ فروتنیان، سعید پیردوست و… بازیگران اصلی این فیلم هستند.

این فیلم که از روز چهارشنبه ۱۸ تیرماه اکران خود را آغاز کرد، در هفته گذشته  ۵,۰۶۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی موزیکال «بامبولک» به کارگردانی آرش معیریان و تهیه‌کنندگی بهروز مفید در سی‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان حضور داشت و توانست برنده دو پروانه زرین برای بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر کودک و نوجوان شود. امیرحسین رستمی، شهره سلطانی، مهرداد ضیایی، نیلوفر شهیدی و دانیال نوروش ازجمله بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم در هفته اخیر ۱۰۰,۸۷۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

فیلم سینمایی «زعفرانیه ۱۴ تیر» به کارگردانی سیدعلی هاشمی و تهیه‌کنندگی سلیمان علی‌محمد نیز با حضور بازیگرانی چون مهدی هاشمی، هنگامه قاضیانی، نازنین بیاتی، علی قاسمی، لیندا کیانی و مسعود رایگان از چهارشنبه هجدهم تیر به چرخه اکران اضافه شد.

این فیلم در هفته اخیر ۱۳,۴۲۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

مجموع فروش فیلم‌های گیشه به شرح زیر است:

«دایناسور»: ۱,۵۱۶,۴۵۰,۰۳۳,۲۷۲ ریال

«پیر پسر»: ۱,۴۵۳,۹۶۶,۳۷۶,۷۹۷ ریال

«صددام»: ۱,۳۰۳,۱۹۴,۹۸۰,۰۰۴ ریال

«مرد عینکی»:  ۹۱۵,۱۱۸,۱۵۹,۷۹۰ ریال

«زن و بچه»:  ۶۵۱,۶۲۲,۲۹۰,۱۷۲ ریال

«پسر دلفینی ۲»:  ۳۱۶,۰۱۲,۲۷۳,۸۶۱ ریال

«سلام علیکم حاج آقا»: ۲۹۲,۰۷۱,۳۹۴,۹۲۰ ریال

«خانه ارواح»:  ۲۸۳,۷۱۷,۵۶۰,۷۲۰ ریال

«رویاشهر»: ۲۱۴,۲۰۱,۰۵۰,۵۲۲ ریال

«بامبولک»: ۱۸۱,۴۴۰,۵۴۷,۸۰۶ ریال

«زیبا صدایم کن»: ۱۵۵,۱۵۹,۳۶۳,۸۷۶ ریال

«جزایر قناری»: ۱۴۷,۵۱۸,۲۹۲,۰۱۳ ریال

«فرمانروای آب»: ۳۷,۸۰۶,۰۵۰,۷۹۱ ریال

«ناجورها»: ۱۲,۰۴۴,۵۳۰,۱۳۷ ریال

«آنجا، همان ساعت»: ۷,۳۶۲,۲۴۰,۴۲۴ ریال

«اتاقک گلی»: ۳,۸۸۴,۶۱۷,۰۰۰ ریال

«زعفرانیه ۱۴ تیر»: ۳,۷۵۲,۷۶۱,۰۸۹ ریال

«غیبت موجه»: ۱,۶۶۲,۶۳۰,۱۲۷ ریال

نوشته گیشه چشم‌به‌راه فیلم‌های تازه/ سینمای اجتماعی جان می‌گیرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این در حالی است که با وجود اکران موفق آثار کمدی پر تماشاگران در طی شش سال گذشته، اقبال گیشه نسبت به فیلم‌های اجتماعی پایین بود و این موضوع نیز با اکران «پیر پسر» تغییر پیدا کرد و امید به تولید و اکران آثار اجتماعی را بالا برد.

در این فیلم بحث‌برانگیز که تهیه‌کنندگی آن را بابک حمیدیان و حنیف سـروری به طور مشترک برعهده دارند؛ حامد بهداد، لیلا حاتمی، محمد ولی‌زادگان، و با هنرمندی حسن پورشیرازی؛ و با حضور بابک حمیدیان؛ محمدرضا داوودنژاد، رضا رویگری، فهیمه رحیم‌نیا، وحید قاضی‌زاهدی، علی رحیمی، هژیرسام احمدی، مهسا باقری، میثم غنی‌زاده، مهری کاظمی، وحید رحمتی، آرش آقابیک و شقایق فریاد شیران به ایفای نقش پرداخته‌اند.

«پیر پسر» پیش از این، جایزه بهترین فیلم جشنواره روتردام در سال ۲۰۲۴ را از آن خود کرده بود و تحسین بسیار زیادی از منتقدین بین‌المللی و داخلی را دریافت کرده بود.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به سامانه‌های رسمی بلیت‌فروشی نسبت به خرید بلیت اقدام نمایند.

نوشته سیر صعودی استقبال از «سینمای اجتماعی» ادامه دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ادامه نشست نیز موضوعاتی چون: «ضرورت ارائه خدمات مشاوره‌ای تخصصی فیلمنامه»، «تلفیق دیدگاه‌های فرهنگی، اجتماعی و کارشناسی با با دیدگاه‌های دراماتیک و تخصصی فیلمنامه»، «بررسی اولویت‌های اجتماعی، اهمیت هر موضوع و بحث‌های متعارض»، «ارایه راهکار در  پیوند مؤثر سینما و مباحث نظری و جامعه شناسی»، «پرداختن به موضوعاتی که در سینمای اجتماعی مورد غفلت واقع شده‌اند»، «ضرورت پرداختن به مسایل اجتماعی مهمی از جمله مهاجرت و حاشیه نشینی»، «تبدیل دغدغه‌های فیلمسازان و فیلمنامه نویسان مستعد به حامل اندیشه» مطرح شد.

همچنین در سومین نشست «ضرورت آگاهی از اتفاقاتی که در زیر پوست شهرها می‌گذرد»، «قرار گرفتن طرح جامع سینما و اهداف آن در دستور کار این نشست ها»، «آشنایی سیاست گذاران و مدیران ذیربط و فیلم سازان با مشکلات و معضلات اجتماعی»، «شناسایی سوژه‌هایی که برای افق‌های آتی در حوزه سینما اجتماعی بسیار ضروری و مفید خواهد بود» مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

در پایان این نشست به ۳۱ محور و موضوع پیشنهادی برای طرح در شورای اجتماعی اشاره شد.

نوشته سومین نشست شورای «سینمای اجتماعی» در بنیاد سینمایی فارابی برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته دومین نشست شورای «سینمای اجتماعی» برگزار شد/ رویکردهای جدید برای توسعه سینمای اجتماعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

یکی از خلأهای امروز سینمای ایران، تولید فیلم هایی متناسب با گروه سنی نوجوان است. در طول سال، به ندرت فیلمی نمایش داده می شود که متناسب با نیازهای این قشر مهم از جامعه باشد. این درحالی است که اساسا هنر هفتم بیشترین قرابت را با روحیه نوجوانان دارد و معمولا این مقطع سنی با سینما بهتر ارتباط برقرار می کنند. اما فیلم هایی که هم برای نوجوانان جذابیت داشته باشند و هم مفاهیم و انگیزه های اخلاقی و اجتماعی مثبت را به ذهن و روح آن ها منتقل کنند، دیده نمی شود.

فیلم «بیست و یک روز بعد» دقیقا در این جهت است. این فیلم درباره بلوغ و رشد یک نوجوان در مسیر پرتلاطم زندگی دشوارش است. عادت کرده ایم که هر فیلمی توسط فیلمسازهای ما درباره «مشکلات اجتماعی» ساخته می شود، به نزول و سقوط ختم شود. اما این بار با فیلمی مواجه هستیم که برخلاف آثار شبه روشنفکرانه که در فضایی سترون، تیره و پوچ مصائب جامعه را به تصویر می‌کشند، تصویری روشن از زندگی که در بستری توأم با امید و اضطراب است.

فیلم «بیست و یک روز بعد» روایت نوجوانی به نام مرتضی است که آرزو دارد فیلم‌ساز بزرگی بشود، اما مرگ پدر، بیماری مادر و هزینه‌های زندگی برای او مشکلاتی را به وجود می ‌آورد. با وجود این، مرتضی تسلیم مشکلات نمی‌ شود و برای رسیدن به آرزوهایش به مبارزه با شرایطی که به آن دچار شده، بر می ‌خیزد. وی که همراه مادر و برادر کوچکترش در یک محله فقیرنشین در حاشیه شهر تهران زندگی می‌ کند، یک روز تصمیم می ‌گیرد نمایشی را اجرا کند، درست شبیه یک فیلم تخیلی. این نمایش، متوقف کردن قطار به دست مرتضی است؛ به همین دلیل هم مانند سینما و تئاتر گروهی را دعوت می ‌کند و از آنها پول می‌ گیرد و بلیط می ‌فروشد؛ اما…

همان طور که از خلاصه داستان فیلم مشخص است، «بیست و یک روز بعد» یادآور حال و هوای آثار کودک و نوجوان دهه ۷۰ است و شباهت زیادی به فیلم ‌هایی چون «بچه‌ های آسمان» دارد. با این تفاوت که در فیلم مجیدی، نگاه و سیطره جامعه جدید پس از دولت سازندگی و شهری که توسط کارگزاران سازندگی ساخته شده بود را بررسی می کند. اما فیلم خردمندان، جامعه را از زاویه دید یک نوجوان نگاه می کند؛ جامعه ای که البته در این فیلم، چندان شناخته نمی شود و فقط یک بخش از جنوب شهر در قاب این فیلم به نمایش در آمده است. به همین دلیل هم فیلم «بیست ‌ویک روز بعد» تنها در سطح نمایش یک موقعیت انسانی باقی می ‌ماند.

مشکل بزرگ این فیلم ارائه ‌ندادن راه حلی فراتر از مبارزه و مقاومت شخصی برای عبور از بحران‌ های اجتماعی و اقتصادی است. پایان‌ بندی نمادین فیلم، به جای توقف خیالی قطار به دست قهرمان فیلم، می ‌توانست در جهان واقعی، علیه عوامل و زمینه ‌های اصلی مشکلات جامعه ختم شود که همان پندارهای سرمایه ‌سالارانه و لیبرالیستی است. همان چیزی که معمولا در فیلم های به ظاهر اجتماعی و سیاه نمایانه سینمای ما سانسور می شود.

به لحاظ ساختاری، فیلم «بیست و یک روز بعد» تلفیقی از رئالیسم و فانتزی است؛ چون حوادث فیلم در جهان واقعی می‌ گذرد؛ اما بخش‌ هایی از آن هم تخیلی است. تخیلات نوجوانی که آرزوهای بزرگی دارد، اما مشکلات بزرگ ‌تری هم سد راه او می ‌شوند. در یکی از صحنه‌ های فیلم، مرتضی به مغازه گیم‌ نت می‌رود و در یکی از بازی‌ های رایانه‌ ای با غول‌ ها می‌ جنگد. این سکانس را می ‌توان خلاصه‌ای از کل فیلم دانست. نوجوانی که با غول‌ ها می‌ جنگد و در این رقابت نابرابر، از کودکی عبور می ‌کند و به بلوغ می ‌رسد. حرفی که از زبان مادر مرتضی هم بیان می ‌شود. جایی که او خطاب به پسرش می ‌گوید: «دنیا مثل بازی می‌ مونه، هر غولی رو می‌ کشی یه غول بزرگ‌ تر میاد، اما کار به جایی می ‌رسه که تو هم قوی ‌تر شدی و می ‌تونی همه رو بکشی»

«بیست و یک روز بعد» فیلمی پرهیجان است که هم برای کودکان و نوجوانان جذاب است و هم به درد بزرگسالان می ‌خورد. برای بچه‌ ها مناسب است؛ چون قهرمان این فیلم، نوجوانی است که در دنیای خیال و واقعیت، برای رسیدن به پیروزی و موفقیت مبارزه می ‌کند. برای بزرگسالان هم خوب است؛ چون موضوعی اجتماعی دارد. طی سال ‌های اخیر، فیلم‌ های بسیار زیادی درباره جامعه و معضلاتی که مردم با آنها دست و پنجه نرم می ‌کنند، ساخته شده است؛ البته بیشتر این فیلم‌ ها قدرت جذب و همراهی مردم را ندارند، چون اغلب برای جشنواره‌های خارجی ساخته می‌ شوند. همچنین، فیلم‌ هایی که درباره فقر و مشکلات اقتصادی آدم‌ ها ساخته می ‌شوند، معمولاً فیلم‌ هایی غمگین، ناامید و خسته‌ کننده هستند؛ اما «بیست ‌ویک روز بعد» فیلمی سرحال و پر از امید و حرکت است؛ چون قهرمان این فیلم به جای یأس و ناامیدی، به مبارزه با موانع و سدهای پیش روی خودش می ‌پردازد. تلاش این نوجوان فیلم برای اینکه تسلیم مشکلات نشود و برای رسیدن به آرمان ‌هایش مبارزه کند، می‌ تواند برای بچه ‌ها یک الگو باشد. فیلم به جای متوقف شدن روی فقر و درد و رنج، داستانی پر از ماجراهای گرم و ملتهب را نشان می ‌دهد؛ به گونه‌ ای که تماشاگر فیلم، دائم نگران سرنوشت شخصیت‌ های درون فیلم است و یک لحظه هم از داستان جدا نمی ‌شود.

فیلم «بیست و یک روز بعد» به رغم برخی ضعف ها و کمبودها، قطعا یکی از بهترین آثار سینمای ایران در سال های اخیر بوده است. این فیلم، خون تازه و تمیزی را در رگ های سینمای اجتماعی ما جاری کرده است. یک فیلم اصیل ایرانی که آیینه ای صادق و راستگو درباره مردم کشورمان است و برای مخاطب داخلی ساخته شده است تا دردهای طبقه فقیر را با هموطنان خودمان در میان بگذارد، نه مثل برخی از فیلم ها که ریاکارانه فقر و درد را بازتاب می دهند تا در محافل خارجی جلوه گری کنند و از جشنواره های غربی جایزه بگیرند. از دیگر دستاوردهای «بیست و یک روز بعد» معرفی یک کارگردان جوان و مستعد به سینمای کشور است. این فیلم همچنین احیای دوباره سینمای اجتماعی پاک و به دور از اغراض شبه روشنفکرانه است؛ سینمایی که جامعه امروز ما به آن نیاز فراوانی دارد.

منبع : سایت بصیرت

نوشته نگاهی به فیلم «بیست و یک روز بعد»/ احیای سینمای اجتماعی پاک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز افخمی در ابتدای برنامه با ابراز تسلیت فرارسیدن سالگرد فاجعه منا و شهدای حج گفت: بخاطر بی عرضگی و بی لیاقتی حکام حجاز، بسیاری از مردم عزیز ما عزیزانشان را از دست دادند.

آیا سینماهای پرتعداد چین جایی برای اکران فیلم های ایرانی ندارند؟

وی در ادامه با ارائه تفاوت های آماری جالب سینمای چین و ایران گفت: فروش سینمای چین ۱۰۰ برابر سینمای ایران است و هر سال ۸ هزار سینما به کشورشان اضافه می شود و تا سال آتی تعداد سینماهای این کشور بیش از ۴۰ هزار سالن خواهد شد. مجموع فروش سینمای چین از ۳ میلیارد دلار سال گذشته، امسال به ۱۰ میلیارد دلار رسیده است و برای سال آتی می توان گفت با روند رو به رشد چینی ها، فروش سینمای داخلی این کشور با از سینمای آمریکا جلو خواهد زد.

افخمی ادامه داد: از ۱۰ فیلم اول این کشور، ۶ فیلم چینی هستند. ۵۳۰ میلیون دلار فیلم اول این کشور فروش داشته است. مجموع ۶ فیلم پرفروش چینی در ۱۰ فیلم اول آن، ۱ میلیارد و ۴۵۰ میلیون دلار فروش داشته است.

مجری «هفت» افزود: قیمت بلیت در سینمای چین ۳ برابر سینمای ایران است اما رشد و مقدار استقبال از سینمای چین در درون این کشور، حدود ۱۰ برابر استقبال مخاطبان امسال سینمای ایران است. با وجود اینکه امسال سال پررونقی برای سینمای ایران بوده است. شتاب رشد سینمای چین، در هر سال ۱۰ برابر سینمای ایران است اما ارقام در هر عرصه ای ۱۰۰ برابر ارقام سینمای ایران است. از جمله اینکه یک درصد بازار درآمدی سینمای چین می شود ۱۰۰ میلیون دلار یعنی دو برابر تمام فروش سینمای ایران!

افخمی گفت: ما می توانیم بجای حضور در سینمای جشنواره ای اروپا یا نهایتا بازار سینمای آمریکا، می توانیم به سینمای چین نفوذ کنیم و بازارهای تازه سینمای آسیا توجه کنیم.  آیا ما می توانیم در سینمای چین فیلم اکران کنیم؟ آیا جمعیت مسلمان نزدیک با عقاید خود نداریم؟ آیا سینماهای پرتعداد چین جایی برای اکران فیلم های ایرانی ندارند؟

حیایی: سرمشق من جمشید هاشم پور است

«هفت» در ادامه میزبان امین حیایی، بازیگر سینمای و تلویزیون بود و به بررسی سوابق بازیگری این هنرمند پرداخت. حیایی در بخشی از صبحت هایش گفت: سرمشق من در سینما آقای جمشید هاشم پور است که هنوز در این سن و سال بدن فیزیکی نرم و پرانعطافی دارند. و من هم برای حفظ آمادگی جسمی ام در طول هفته مداوم ورزش می کنم.

وی افزود: از تکراری بودن فرار می کنم و زمانی که ببینم نقشم به تکرار افتاده است از کارگردان می خواهم عوض کند. من همیشه سعی کردم در عین توجه به علایق مردم، دست به انتخاب های جدید بزنم و وجه هنری سینما هم برایم مهم بوده است.

ماجرای دستگیری بخاطر موی بلند!

این بازیگر ادامه داد: هنر خود را مدیون آقای اصغر هاشمی و همایون اسعدیان می دانم اما بعد از سریال «آپارتمان» دیده شدم و مردم من را شناختند. خب در این فیلم موهای من هم بلند بود و آن زمان موی بلند عجیب و جرم بود و دستگیر می کردند! حتی یک بار من در درکه من را گرفتند و گفتند چرا موهایت بلند است!

از بازی در هیچ فیلمی پشیمان نیستم

حیایی با بیان آنکه ۱۰ سال به طول انجامیده تا از نقش فرعی به نقش اول برسد گفت: در میان بازی هایم فیلم «بیداری رویاها» و «شب» را خیلی دوست دارم. اما از بازی در هیچ فیلمی پشیمان نیستم و برای هر کدامشان دلیلی داشتم و از همه تجربه کسب کرده ام. اصولا اتفاق های بد را در زندگی ام بد نمی دانم، همه را خواست خدا می دانم.

وی با اشاره به فیلم جنجال برانگیز «قلاده های طلا» گفت: حتی فیلمی را بازی کردم که شاید برخی مردم دوست نداشتند از جمله «قلاده های طلا» اما من واقعا به مسیر و سرنوشت اعتقاد دارم و معتقدم خدا را مرا جلو می برد و فکر می کنم او راه غلط جلوی من نمی گذارد. هرچند برخی گمان کنند که این به اوج محبوبیت من ضربه زد.

بعد از «قلاده های طلا» همکارانم صمیمی‌ام مرا بایکوت کردند!

حیایی با بیان آنکه بعد از «قلاده های طلا» مرا در سینما بایکوت کردند، بیان داشت: حتی از میان همکاران بعضا صمیمی و نزدیک بوده اند که گفتند اگر امین حیایی در پروژه ای باشد ما حاضر به حضور در آن نیستیم چون او محبوبیتش را از دست داده است! چون «قلاده های طلا» فیلمی ضدسبز است و بسیاری دوست نداشتند من در چنین فیلمی بازی کنم. منم اصلا برایم جبهه بندی ها مهم نبوده و فقط بازی حرفه ای مهم بوده است.

بازیگر فیلم «قلاده های طلا» با بیان آنکه معتقدم این فیلم واقعیت ها را به تصویر کشیده گفت: حتی برخلاف مخالف برخی نهادهای کشور من باخبرم این فیلم تایید رهبری را هم داشته است، اما آن زمان بسیاری فیلم را ندیده قضاوت کردند و فکر کردند به نفع شان نیست.

بخاطر تبعاتش حاضر به بازی در «قلاده های طلا ۲» نیستم

حیایی درباره اینکه آیا حاضر است اگر «قلاده های طلا ۲» ساخته شود، باز هم در آن بازی کند گفت: الان در چنین شرایطی بخاطر تبعاتش دیگر حاضر به بازی در چنین فیلمی نیستم. به هر حال آدم از همکار خودش توقع چنین برخوردهایی را ندارد و ترجیح می دهم جلوی برخی مردم و همکارانم نیاستم. من هم از کسی دلخوری ندارم و همه را بخشیده ام.

بازی در فیلم محصول مشترکی با آمریکا

حیایی در ادامه با بیان توضیحاتی درباره ساخت محصول مشترک جدید با آمریکا گفت: اخیرا سفری به آمریکا داشته ام و بناست به عنوان یک بازیگر محصول مشترکی با آمریکا تولید کنیم. به دنبال انتخاب عوامل هستند. فیلم طنزی است که از ایران شروع می شود و در ادامه به آمریکا می رود. زبان اصلی آن فارسی است اما به دنبال پخش بین المللی آن در بازار جهان هستیم.

نقشی جدید و متفاوت در «شعله ور» حمید نعمت الله

وی همچنین درباره بازی در فیلم تازه حمید نعمت الله «شعله ور» نیز بیان داشت: نقشی متفاوت و جدید است که نه تابحال من این حس و حال را در خود داشته ام و نه دیده ام کسی آن را بازی کرده باشد، و اتفاق خوبی است. این فیلم خاص ترین فیلم حمید نعمت الله است و از کار با ایشان بسیار خوشحالم.

سینمای اجتماعی از واقعیت تا سانسور

«هفت» در ادامه میزبان تینا پاکروان و علیرضا امینی بود تا درخصوص بایدها و نبایدهای سینمای اجتماعی سخن بگویند. تینا پاکروان درخصوص وضعیت سینمای اجتماعی در ایران گفت: اگر در آمریکا برای درام اجتماعی جایگزین پیدا شده است، در سینمای ایران چه جایگزینی برای درام اجتماعی وجود دارد؟ در ایران به دلیل شرایط مالی صحبت از فیلم اکشن و بازگشت مالی بسیار دور از سینمای ایران است.

وی افزود: در چنین شرایطی بخش بزرگی از این موضوع به اقتصاد سینما برمی گردد و حتی در ژانر اکشن نیز که ارزان تر از فیلم های ژانر وحشت و تخیلی است باز هم خردشدن ماشین و چند دوربین سر صحنه به یک رویا برای فیلمسازان ایرانی تبدیل شده است.

علیرضا امینی نیز در ادامه بیان داشت: وقتی از سینمای اجتماعی صحبت می کنیم باید به چارچوب های و هنجارهای آن جامعه توجه کرد. سینمای ایران به هیچ وجه با سینمای اروپا و آمریکا قابل مقایسه نیست. وجه اصلی این سینما نیز جنبه انتقادی بودن آن است.

این کارگردان با بیان آنکه سانسور بزرگترین معضل سینمای اجتماعی ایران است، بیان داشت: به نظرم اگر مقوله سانسور در سینمای اجتماعی برداشته شود بسیاری از مشکلات حل می شود و مردم می بینند مشکلات شان روی پرده دیده می شود. «انتهای خیابان هشتم» من چندین مدت درگیر مشکل ممیزی و سانسور بود و البته در زمان خود فروش خوبی داشت و میلیاردی شد.

در ادامه تینا پاکروان در پاسخ به این سوال که چرا فیلم های اجتماعی در سال های گذشته با اقبال کمتری از سوی مردم مواجه شدند، اظهار داشت: البته عدم اقبال مخاطبان به سینمای اجتماعی در سال های قبل را باید در این مسئله هم دانست که بحث تبلیغات و اطلاع رسانی به قدرت امروز نبودیم و اساسا مردم از وجود یک فیلم خوب مطلع نمی شدند. از طرفی پردیس های بزرگ سینمایی به شکل امروز وجود نداشت. اما با این وجود نباید فراموش کرد که هنوز هم قصه حرف اول را می زند.

علیرضا امینی درباره مخاطب فیلم های اجتماعی در ایران بیان داشت: من ارائه راهکار را وظیفه فیلمساز اجتماعی نمی دانم و طرح مسئله را وظیفه خود می دانم. لذا مسئولین را هم مخاطب فیلم های اجتماعی خود می دانم.

در ادامه افخمی گفت: وقتی تنها طرح مسئله را وظیفه خود می دانی و مخاطب فیلم هایت را مسئولین می دانی، چرا مردم باید مخاطب فیلمهای تو باشند وقتی چیزی عایدشان نمی شود؟ چه چیزی برای مردم وجود دارد؟

پاکروان: هنگامی که فیلمساز اجتماعی برای مردم فیلم نسازد خطرناک می شود

تینا پاکروان در این خصوص بیان داشت: من فکر می کنم مخاطب اصلی فیلم های اجتماعی ما مردم هستند و آنجایی که فکر می کنیم این فیلم به درد مردم نمی خورد، فیلمسازی بسیار خطرناک می شود و من از آن درباره خود نگرانم.

وی افزود: من آرزو می کنم آقای بیضایی مجدد در ایران فیلم بسازند اما من فکر می کنم فیلم آخر آقای بیضائی واکنش شان به نبودن فضای کافی برای فیلمسازی در ایران بود. چون فیلمنامه های بهتری داشتند و اجازه ساخت نمی گرفت. و این آن نقطه ای است که برای من نگران کننده است که فیلمساز اجتماعی به جای پرداختن به مسائل عدیده ای که جای پرداخت دارد، مجبور شود فیلمی را بسازد که دغدغه هیچ قشری نیست.

اجتماع همواره از سینمای اجتماعی جلوتر است

این کارگردان ادامه داد: من در فیلم «خانوم» به دنبال این بودم در بستر یک معضل اقتصادی سه روایت از سه طبقه ارائه کنم. معتقدم اجتماع همواره جلوتر از سینمای اجتماعی است و سینما بازگوی آن است. لذا ما چیزی را تکرار می کنیم که مسئولین پیش از این آن را می دانستند و برای همین تاثیر نمی گیرند. لذا من این را رسالت خود نمی دانم که برای آنها بسازم.

وی بیان داشت: من در فیلم «خانوم» سعی کردم اخلاق و ایستادن پای مشکلات و زنده بودن و زندگی کردن را نشان دهم و در فیلم جدیدم هم به دنبال همین بودم. و فکر می کنم هنوز هم فیلمساز همچنان از اجتماع عقب است و بخشی از این به سانسور نگاه ها در این زمینه برمی گردد و باید بگذاریم به برخی مسائل ورود کنیم و حرف بزنیم. فیلم بعدی من نوعی از کمدی است که تاکنون تجربه نشده است.

در ادامه افخمی بیان داشت: هر دو فیلم «خانوم» و «نیمه شب اتفاق افتاد» برای تماشاچی و حداقل تجربه یک موقعیت و روحیه دادن به او ساخته شده است و  به نظرم برای همین هم موفق است.

نهایتا امینی گفت: فیلم بعدی من فیلم متفاوت تری است. تقریبا نیمی از موقعیت هایش طنز خواهد بود. به هر حال با شرایط فروشی که امسال در سینماها داریم باید حواسمان هم باشد که مخاطب آمده و باید حرف و سبک جدیدی بشنود.

برنامه سینمایی «هفت» در بخش انتهایی خود با میزگردی انتقادی به سراغ فیلم های اجتماعی شاخص در سینمای ایران رفت. مسعود فراستی و سعید قطبی زاده از میهمانان این بخش بودند.

فراستی: سینمای اجتماعی یک پز روشنفکرانه است

فراستی در ابتدای این میزگرد بیان داشت: فیلمساز اجتماعی و ژانری به نام سینمای اجتماعی را نه من می شناسم و نه آنقدر اساسی است. خود به خود ارزشمند نیست و می توان پشت آن پنهان شد. سینمای اجتماعی امروز تبدیل به یک پز روشنفکرانه شده که می توان از مسائل حرف زد اما در فیلم چیزی وجود ندارد و مدام ما را به جامعه ارجاع می دهد. این نیست که اگر در جامعه مسئله طلاق، اعتیاد و… وجود دارد و ما به ان نیشی زدیم یعنی شجاعیم!

وی افزود: در این دست فیلم ها به بهانه اجتماعی بودن قهرمان نداریم. رویداد جدی نداریم. اگر جامعه این چیزی است که شما می گوئیم و من نمی فهمم، چرا آن را نمی سازید؟ شما قادر نیستید دو خیابان از جامعه ات بسازی بعد ادعای اجتماعی بودن دارید! در فیلم «هیس!…» فیلمسازی که به شدت کار تحقیقی کرده است، روی یک حرف درست و تحقیق شده یک حرفی می زند. هرچند با سینمایی نحیف و فیلمی ضعیف اما در فیلم تا حدی این تصویر جامعه ساخته می شود. و در میان فیلم هایی با موضوعات نخ نما این موضوع فیلم خود مزیت است.

این منتقد بیان داشت: نباید فراموش کرد اساسا «چه چیز» مهم نیست، «چگونه» است که «چه چیز» را می سازد. در طرز نگاهت، جهان و… ای که خلق می کنی این ساخته می شود.

در ادامه سعید قطبی زاده بیان داشت: انتخاب فیلم های شاخص اجتماعی کاملا سلیقه ای است. ملودرام اساسا بستر مناسبی برای بیان رویکردهای چپ در اجتماع نیست. یعنی نگرش معترض به سیستم در علت اصلی مشکلات. فیلم «هیس!…» به نظرم فیلم آشفته ای بود که در ادامه به سمتی نامفهوم می رود و به هر حال فیلم محبوبم نیست.

مسعود فراستی درخصوص فیلم «یه حبه قند» بیان داشت: اما فیلم «یه حبه قند» را اصلا من نمی دانم در این دسته از فیلم ها می توان به حساب آورد یا خیر چون حتی کوچه را نمی بینیم چه برسد به جامعه. آدم ها و روابط بین آنها را در یک خانه می بینیم با جامعه کاری ندارد. اما درکل به نظرم «یه حبه قند» بدتر از «هیس!…» است.

قطبی زاده نیز دراین خصوص گفت: این فیلم براساس یک الگوی معروف در سینما یک مدل کوچک تر تعریف می کند و نمونه هایی از افراد اجتماع در یک خانواده کوچک قابل تعمیم هستند و معرف یک اجتماع هستند. به هر حال فیلمی است که به لحاظ فنی زحمات زیادی برای آن کشیده شده است و بیشتر از «یه حبه قند» آن را دوست دارم.

قطبی زاده: «لانتوری» پس از فیلمبرداری و در تدوین ساخته شده است

میز نقد برنامه «هفت» در ادامه با ورود به فیلم های اجتماعی روز سینما به نقد فیلم «لانتوری» و «فروشنده» پرداخت.

قطبی زاده در نقد فیلم «لانتوری» گفت: زمانی در سینما است که یک حرف ساده را سخت جلوه می دهید. «لانتوری» به نظرم از این جنس پیچیده وانمودکردن ها دارد. در این فیلم با تصور واژگونه و ویران از جامعه طرف هستم که این تصویر تلخ در این فیلم درنیامده است.

این منتقد افزود: «لانتوری» به نظرم از فیلم هایی است که بعد از فیلمبرداری ساخته شده است و اساسا با راش های زیادی در تدوین تولید شده است. فیلم بجای تاثیرگذاری، مرعوب کننده است. و در بخش های مستندگونه اش، تیپ های اجتماعی را به منفورترین شکل ممکن به تصویر کشیده است و عیان است.

«لانتوری» فیلم تاریخ مصرف دار

وی در ادامه خاطرنشان کرد: اساسا «لانتوری» با این برچسب های «دلواپس» و… فیلم تاریخ مصرف داری است و این اقبال عمومی راجع به این دو فیلم (لانتوری، فروشنده) به نظرم جدای اینکه ناشی از اقبال مردم به سینما باشد، به چیز دیگری مربوط است.

مسائل فرامتن علت فروش بالای «لانتوری»

قطبی زاده با بیان اینکه فروش بالای این فیلم دوپینگی است، گفت: پرونده اسیدپاشی، مسئله فرامتن فیلم توقیف شده این فیلمساز و… که مسائل خاص وضعیت کنونی سینمای ایران است امتیاز کاذبی برای این فیلمساز ایجاد کرده است و این آوانس اوست. منِ تماشاگر اسیر فرم فیلم، آزار می بینم و فیلمساز مرا شکنجه می دهد.

فراستی: نمایش مکرر چهره قربانی ضدسینماست

در ادامه مسعود فراستی در نقد این فیلم گفت: این فیلم در روزهای اول سروصدای زیادی کرد و پشت یک موضوع مخفی شد. اینکه مسئله اجتماعی دو نفر است. اما در صحنه آخر فیلم که خانم خبرنگار با صورتی به شدت آزار دهنده و اسیدپاشی شده روبروی ماست و مکرر نشان می دهد و نمی فهمد که سینما نباید این کار را بکند، می خواهد درد این قربانی را به شما منتقل کند. گمان می کند این درد از طریق یک چهره مشمئزکننده و زشت به ما منتقل می شود.

لذت «لانتوری» مازوخیسمی است

منتقد «هفت» در ادامه افزود: در روبرو هم نوید محمدزاده را می بینیم که دست و پا می زند و التماس می کند که ببخش. در صورتی که این خانم اصلا او را نمی بیند! در اینجا ما بجای اینکه با خانم قربانی هم دردی کنیم با نوید محمدزاده هم دردیم! اساسا زشتی این چهره با گریم بد دافعه دارد و سادیسمی است و لذتی که می بری مازوخیسمی است.

قطبی زاده: در «فروشنده» واقعه جای واقعیت را می گیرد/ این فیلم اجتماعی نیست

سعید قطبی زاده در ادامه برنامه به سراغ فیلم پرفروش این روزها «فروشنده» رفت و در نقد فیلم فرهادی گفت: اساسا فیلم «فروشنده» فیلمی اجتماعی نیست و اساسا در این دسته بندی نمی گنجد. به قولی در فیلم های فرهادی، واقعه است که جای واقعیت را می گیرد. یعنی چه؟ یعنی آنقدر با واقعه درگیر می شود و ور می رود که اساسا در دام آن اسیر می شود.

وی ادامه داد: فرد متجاوز جوراب، سوئیچ ماشین، موبایل و پولش را جا می گذارد. اما کارت ماشین یا کارت ملی اش را جا نمی گذارد؟ چرا؟ چون در این صورت تصویر او که یک پیرمرد است لو می رفت و ما در انتهای فیلم غافلگیر نمی شدیم. یا اینکه چرا با سوئیچ زاپاس به سراغ وانتش نمی آید تا ببرد؟ همه اینها در فیلمنامه بر پایه واقعه ساختی فیلمساز است. به نظرم این چینش خیلی آگاهانه است و در عین حال هیچ گونه منطقی در آن دیده نمی شود.

این منتقد افزود: لذا این موقعیت برای من بیشتر یک موقعیت کمیک است تا یک موقعیت هولناک. چون غیرمتحمل ترین گزینه در انتها سوژه اصلی است!

یک جوراب تنها موتیف مشترک فیلم «فروشنده» و نمایش آرتور میلر!

قطبی زاده نهایتا گفت: به هر حال امروز جو به گونه ای است که فیلم مهمی به اسم «فروشنده» که دو جایزه مهم هم در سطح جهانی برای ایران آورده و در زمانی که دارد می فروشد را ما در تلویزیون در این مدت کم باید نقد کنیم، و سخت است. اما باید توجه کرد که نباید سادلوحانه با آن روبرو شد. من جز یک جوراب موتیف مشترکی بین فیلمنامه «فروشنده» و نمایش «مرگ فروشنده» آرتور میلر ندیدم!

فراستی: «فروشنده» قبل از یک فیلم بد است

در ادامه مسعود فراستی در نقد خود بر فیلم «فروشنده» بیان داشت: اساسا «فروشنده» نون نسبی گرایی افراطی اش را می خورد. با وقتی کمی که هست مجبورم تلگرافی نقد کنم. «فروشنده» حتی قبل از فیلمِ بد است و هنوز شکل نگرفته است.

وی افزود: کارگردان دوست دارد جنجال کند و برای فیلم طرفی ببندد. والا اساسا تعمیم دادن فیلم شعاری است. مگر می شود این موقعیت را تعمیم داد؟ در ۵ دقیقه یک پیرمرد که با یک سیلی می میرد؟

فراستی با طرح این سوال که مسئله فیلم چیست؟ ادامه داد: یک جمله از ترانه علیدوستی در فیلم است که می گوید «من باید می مردم!» که این دیالوگ به قدری تند است که انگار واقعا تجاوز شده است. درصورتی که چنین نشده است. فیلمساز در فیلم با کیست؟ با پیرمرد است.

این منتقد نهایتا گفت: «فروشنده» می خواهد در ایران به هر قیمتی بفروشد و سرکار بگذارد. در آن طرف هم با اسم «مشتری» حاضر شود. اینکه این زن و مرد بعد این واقعه چگونه خود را تحلیل می کنند در فیلم جایش خالی است و اساسا بدان نمی پردازد. و شما هرجوری هم که این رابطه را تحلیل کنید سر از آن طرف در می آید!

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته قطبی‌زاده: یک جوراب تنها موتیف مشترک فیلم «فروشنده» و نمایش آرتور میلر!/ فراستی: «فروشنده» می‌خواهد به هر قیمتی بفروشد/ «اخراجی‌ها» و «قلاده‌های طلا» محبوب‌ترین فیلم‌های امین حیایی از دید مخاطبان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز افخمی در بخش دیگر «هفت» با حضور امین حیایی، به مرور کارنامه بازیگری این بازیگر خواهد پرداخت.

در ادامه دوربین «هفت» به سراغ پوران درخشنده، فیلمساز اجتماعی خواهد رفت و با او به گفتگو می نشیند.

«هفت» همچنین با حضور علیرضا امینی و هادی مقدم دوست، نویسنده و کارگردان سینما پیرامون بایدها و نبایدهای سینمای اجتماعی بحث و بررسی خواهد کرد.

نوشته بایدها و نبایدهای سینمای اجتماعی امشب در برنامه «هفت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این نوع «سینمای اجتماعی» اما با وجود اوج‌گیری‌‌ش در این سالها و دست‌یافتن به یک فرم تقریبا ثابت و مشخص، منحصر و محدود به سال‌های اخیر نیست و می‌توان ردپایش را در اواخر دهه ۴۰ و آغاز جریانی موسوم به «موج‌نو» یافت. زمانیکه برخی از سینماگران مدعی شدند که دارند معضلات و چالش‌های جامعه ایرانی را در فیلم‌هایی مانند «قیصر»، «گوزنها»، «رضا موتوری» و «غزل» از مسعود کیمیایی، «آرامش در حضور دیگران» ناصر تقوایی، «خشت و آینه» از ابراهیم گلستان، «رگبار» و «کلاغ» از بهرام بیضایی و آثار شبیه این به تصویر می‌کشند.

البته همان زمان فیلمفارسی‌هایی نظیر «گنج قارون» و «سلطان قلب‌ها» و «آقای قرن بیستم» و «قهرمان قهرمانان» و چندین فیلم مشابه‌شان نیز ادعای طرح مسائل اجتماعی را داشتند. اما فیلمفارسی‌ها و آثار روشنفکرانه‌ی موج نو در یک چیز مشترک بودند و آنهم اینکه در بسیاری از موارد هیچکدام راوی صادقی از واقعیت‌های جامعه مسلمان ایران نبودند. فیلمفارسی‌ها که به دلیل تقلید صرف از نمونه‌های هندی و ترکی و محدودیت‌ها برای نمایش طبقات مختلف اجتماعی و محدود شدن به بازنمایی لات‌ها هیچ نسبتی با واقعیت آن روز ایران برقرار نمی‌کردند و آثار ظاهرا جدی‌تر روشنفکران نیز مشابه برخی از آثار امروزی، با آنکه تصویری قابل تعمیم به کلیت اجتماع را ارائه می‌دادند، اما یا بازنمایاننده‌ی دغدغه‌های بخش کوچکی از طیف نوظهور جامعه شهری ایران بودند‌ یا به نمایش صرف مصیبت‌ها اکتفا کرده بودند.

از آن روز، تا رسیدن به انقلاب و در مسیری که سینمای پس از انقلاب تا به امروز طی کرد، مفهوم «سینمای اجتماعی» مصادیق مختلفی یافت، در فرم‌ها و قالب‌های مختلف خود را نشان داد و نمونه‌های درخشانی مانند «نیاز» از علیرضا داودنژاد و «بچه‌های آسمان» مجید مجیدی و «آژانس شیشه‌ای» ابراهیم حاتمی‌کیا، «مهمان مامان» داریوش مهرجویی، «زیر پوست شهر» رخشان بنی‌اعتماد و «بوتیک» و «بی‌پولی» از ساخته‌های حمید نعمت‌اله و ….. در آن خلق شدند.

پس از طی این مسیر اما، حالا «سینمای اجتماعی» پربحث‌ترین و چالش‌برانگیزترین موضوع سینمای ایران است و آثاری که می‌توان در این دسته‌بندی گنجاند اکثریت تولیدات طول یک سال را شامل می‌شوند.

نکته مهم هم این است که فارغ از این موضوع که برخلاف سینمای غرب که موضوعات و دغدغه‌های اجتماعی را در هر گونه و فرم و ژانری از آثار سینمایی می‌توان یافت و عنوان «اجتماعی» اساسا به معنای یک ژانر به خصوص نیست، در سینمای این روزهای ایران «سینمای اجتماعی» به جریانی از آثار اطلاق می‌شود که وجوه تماتیک و فرمی مشترکی نیز دارند و حتی درحال تبدیل به یک شبه‌ژانر هستند.

آثاری که عموما تنش، درگیری و عصبیت در آن‌ها موج می‌زند. از فرم بصری بسیار مشابه هم، از جمله تاکید بر استفاده از دوربین روی دست، بهره می‌برند و در روایت خود به جای نشان دادن مشکلات و محسنات در کنارهم برای ارائه‌‌‌ی تصویری واقعی تر از اجتماع، یا نشان دادن قهرمان و نیرویی خیر برای باقی‌گذاشتن امیدی به حل مشکل، صرفا کولاژی از مشکلات ارائه می‌دهند و خود را ملزم به دادن راهکار نمی‌دانند.

با این‌همه اما در دل مسیر پر فراز و نشیب سینمای اجتماعی ایران، حتی در دهه‌های هشتاد و نود که با بیشترین چالش‌ها و انتقادات نیز روبه‌رو بودند آثاری خلق شدند که در رده‌ی بهترین فیلم‌های سینمای ایران قرار گرفتند، از فیلم‌هایی مثل «بوتیک» حمید نعمت‌اله که با وجود روایتی تلخ از نابسامانی‌های اجتماعی، قهرمانی معمولی و در عین حال دوست‌داشتنی و به یادماندنی را پیش روی مخاطب قرار می‌داد و حتی با وجود سویه‌های منتقدانه هیچ‌گاه به سمت القای یاس به مخاطب نمی‌رفت، تا «بی‌پولی» از همین کارگردان، یا «مرهم» علیرضا داودنژاد که مادربزرگ پیری را در مقام قهرمان داستان می‌نشاند و همچنین آثاری مانند «روز روشن» حسین شهابی و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» وحید جلیلوند و فیلم‌های ساده اما دوست‌داشتنی مانند «قندون جهیزیه» که تلخ‌ترین معضلات اجتماعی را با زبانی طنز و شیرین روایت کردند.

با این‌همه اما یک سوال مهم باقیست؛ چرا دغدغه‌های اجتماعی، بر خلاف سینمای تمام دنیا که مضمونی قابل طرح در دل تمام ژانرها و گونه‌های سینماییست، در ایران تبدیل به جریانی از آثار مشابه هم شد و یک «شبه‌ژانر» را ساخت؟ و آیا حضور این جریان به سود سینمای ایران بوده است یا خیر؟

لینک دانلود: گزارش تحلیلی سینمای نقد اجتماعی در ایران

منبع: برنامه هفت

نوشته یک پرسش؛ آیا سینمای اجتماعی در ایران تبدیل به یک «شبه‌ژانر» شده است؟ + فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنابراین برای روشن تر شدن موضوع بد نیست به دو آمار نگاهی گذران بیندازیم. اول درصد فیلمهای موسوم به اجتماعی در سینمای ایران.

به جشنواره فجر برویم به عنوان ویترین یکساله‌ی سینمای ایران. سال گذشته و در جشنواره سی و چهارم فجر  ۱۱ فیلم از ۲۵ فیلم بخش مسابقه سینمای ایران، یعنی حدود ۴۵ درصد از آثار را فیلم‌هایی تشکیل می‌دادند که با معیار قرار دادن اشتراک تعاریف مختلف سینمای اجتماعی و با توجه مولفه‌های مرسوم آثار تقریبا مشابه سالهای اخیر می‌توان انها را در دسته این آثار قرار داد.

یکسال قبل و در جشنواره سی و سوم ۱۰ فیلم از ۲۲ فیلم بخش اصلی، یعنی درصدی مشابه دوره سی‌چهارم، را این آثار تشکیل می‌دادند و در جشنواره سی و دوم نیز ۱۲ فیلم از ۳۳ فیلم یعنی ۳۶ درصد. همچنین در جشنواره سی و یکم ۱۰ فیلم از ۲۹ فیلم و در دوره قبل‌ترش ۹ فیلم از ۳۲ فیلم را آثاری تشکیل می‌دادند که طبق عرف جاافتاده بحث‌های سینمایی سالهای اخیر می‌توان آنها را ذیل «سینمای اجتماعی» طبقه‌بندی نمود.

توجه به این نکته ضروریست که این امار تنها آمار بخش اصلی جشنواره فجر است و اگر آمار آثار راه نیافته به جشنواره، آثار فیلم اولی‌های هر سال و همینطور اثار گروه هنر و تجربه را هم به این فیلم‌ها اضافه کنیم، درنهایت به درصدی نزدیک به ۵۰ درصد فیلم‌های هر سال برای آثار اجتماعی خواهیم رسید، رقمی که در سینمای تمام کشورهای دنیا بی‌سابقه است.

با این وجود سوال دوم این است که این فیلم‌ها آیا با اقبال مردم هم مواجه شده‌اند؟ و آیا استقبال نوروز امثال از فیلمی مانند «ابد و یک روز» و فروش بیش از ۱۱ میلیاردی آن را می‌توان به کلیت سینمای اجتماعی تعمیم داد؟ انتهای سال ۹۴ سه فیلم اجتماعی در جمع ده فیلم پرفروش سال قرار داشتند که البته هر سه فیلم هم تا حدودی از کلیشه‌های رایج سینمای اجتماعی تلخ این سالها فاصله گرفته‌ بودند و با وجود پس‌زمینه‌های پررنگ اجتماعی، تلاش کرده بودند تا حتی‌الامکان به سینمای داستانگو نزدیک شوند و مخاطب عام را نیز جذب کنند. اول «کوچه بی‌نام» هاتف علیمردانی که در رده ششم جدول فروش سال قرار گرفت و همینطور فیلم‌های «دوران عاشقی» علیرضا رئیسیان و «عصر یخبندان» مصطفی کیایی که در در نهایت در رتبه‌های نهم و دهم قرار گرفتند. این نکته هم جالب است که به جز کمدی‌ها که همیشه درصد بالایی از فروش سالانه سینمای ایران را تشکیل می‌دهند، با وجود حضور ستاره‌های مطرح در اکثر فیلمهای اجتماعی، مردم در سال گذشته از یک فیلم انیمیشن]پوستر فیلم شاهزاده روم[ بیش از تمام فیلم‌های اجتماعی طول سال استقبال کردند.

توجه به این نکته هم جالب است که مجموع فروش ۴ فیلم اول سال ۹۴ یعنی «محمد رسول‌الله(ص)»، «نهنگ عنبر»، «ایران برگر» و «شاهزاده روم» با فروشی نزدیک به ۳۲ میلیارد، دوبرابر مجموع فروش ۱۰ فیلم اول اجتماعی سال است. توجه به فروش کمتر از یک میلیاردی فیلم «قصه‌ها» با وجود جنجال رسانه‌ای و بهره‌گیری از چندین ستاره شناخته شده هم می‌تواند به خوبی میزان استقبال مردم از فیلم‌های مطرح اجتماعی سال را نشان دهد.

اما یکسال پیش از این و در سال ۹۳ هیچکدام از آثار اجتماعی در جمع ۱۰ فیلم پرفروش سال قرار نگرفتند و تنها فیلم خط ویژه بود که با پس‌زمینه اجتماعی اما با ساختاری کاملا متفاوت از آثار اجتماعی دیگر توانست در رده هفتم فروش قرار بگیرد.

در سال ۹۲ نیز فیلم «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند!» به دلیل طرح مسئله‌ای اجتماعی در قالب جنایی توانست در رتبه دوم فروش سالانه قرار بگیرد و دو فیلم «دربند» پرویز شهبازی و «پل چوبی» مهدی کرم‌پور با وجود طرح مسائل سیاسی هم توانستند دربین ۱۰ فیلم پرفروش سال قرار بگیرند تا بازهم تنها شاهد حضور سه فیلم با زمینه‌های اجتماعی در جمع ۱۰ فیلم پرفروش سال باشیم.

سال ۹۱ هم از بین آثار اجتماعی سال فیلم «من مادر هستم» فریدون جیرانی به دلیل تبدیل شدن به جنجالی‌ترین فیلم آن سال توانست مخاطب بسیاری را به خود جلب کند و در نهایت رتبه چهارم فروش را به خود اختصاص دهد. جز این اما تنها اثر نسبتا اجتماعی جمع پرفروش‌های سال فیلمِ «بی‌خود و بی جهت» عبدالرضا کاهانی بود که حتی با حضور رضا عطاران در رتبه هفتم فروش قرار گرفت.

بنابراین آمار فروش چند سال گذشته نشان می‌دهد که استقبال از فیلم «ابد و یک روز» نه یک مشت نمونه خروار، بلکه یک استثنا در سال استثنائی سینما ایران است و با وجود اختصاص نزدیک به ۵۰ درصد تولیدات سالانه سینمای ایران به آثار اجتماعی، این فیلم‌ها حداکثر توانسته‌اند در برخی سالها به ۳۰ درصد آثار پرمخاطب سال برسند و با این وجود با نگاه اقتصادی سرمایه‌گذاری در سینمای اجتماعی با مدل غالبا تلخ این سالها به احتمال فراوان یک سرمایه‌گذاری شکست خورده خواهد بود، مگر اینکه باز شاهد استثنائی خلاف قاعده باشیم.

لینک دانلود: سینمای تلخ اجتماعی به روایت آمار و ارقام

منبع: برنامه هفت

نوشته سینمای اجتماعی به روایت آمار و ارقام/ آیا سرمایه‌گذاری در سینمای اجتماعی تلخ به صرفه است؟ + فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز افخمی در بخش دیگر «هفت» با حضور یاسر عرب و حسین شمقدری، از مستندسازان به بررسی مستند اجتماعی در ایران خواهد پرداخت.

در ادامه دوربین «هفت» به سراغ پوران درخشنده، کارگردان سینما خواهد رفت و با او به گفتگو می نشیند.

گزارش اختصاصی «هفت» از مراسم یادبود مرحوم داوود رشیدی و تحلیل سیدحسن حسینی از فیلم های اجتماعی در سینمای جهان از دیگر بخش های این برنامه خواهد بود.

نوشته بررسی سینمای اجتماعی امشب در برنامه «هفت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مجید مجیدی با حضور در دبیرستان نظام مافی واقع در مهرآباد جنوبی به نکات مهمی درباره بازنمایی فقر و نگاه متعهدانه فیلمساز در آثار سینمایی اشاره کرد.

مجیدی درباره در مورد فقری که در بچه‌های آسمان نشان می‌دهد گفت: بچه‌های آسمان تلاش می‌کند از فقر چهره دیگری بسازد. علی از فقر شکل عزتمندی می‌سازد علی فقیر است و عزت نفس دارد.

وی همچنین درباره مفهوم فیلم بچه‌های آسمان توضیح داد و گفت که این فیلم هرچند درباره فقر است اما بیشتر به شرافت انسانی و پشت کار و اهمیت توجه به خانواده تاکید دارد و به دانش‌آموزان توصیه کرد که در هر زمانی قدر فرصت و عمر و جوانی خود را بدانند و همیشه به خانواده خود افتخار کنند و از آنها پشتیبانی کنند.

کار گردان فیلم محمد رسول الله(ص) به مقام معلم ادای احترام کرد

مجید مجیدی کارگردان فیلم سینمایی محمد رسول الله صبح امروز شنبه ۲۳ آبان با حضور در دبیرستان نظام مافی در منطقه مهرآباد جنوبی با دانش آموزان دیدار کرد و به پاس ارزشگذاری به مقام معلم به صورت نمادین درس بچه‌های آسمان را که جزو کتاب‌های درسی دوم دبیرستان است تدریس کرد.

به گزارش روابط عمومی شرکت سینمایی نور تابان ،مجید مجیدی در کلاس درس دوم دبیرستان نظام مافی ابتدا درس بچه‌های آسمان را که پیرامون فیلم بچه های آسمان بود با دانش‌آموزان مرور کرد و برای آنها خواند. وی در طول خواندن این درس به دانش آموزان تاکید می‌کرد که حتماً جملات فیلمنامه را با حس بخوانند و فقط به روخوانی اکتفا نکنند.

مجیدی بعد از پایان تدریس به سوالات دانش‌آموزان درباره روند ساخته شدن فیلم و نحوه انتخاب بازیگر اصلی فیلم پاسخ داد.

کارگردان فیلم بچه های آسمان بعد از تدریس این درس در جمع دبیران دبیرستان نظام مافی حاضر شد و با تشکر از زحمات همه آنها نقش معلمان را در پرورش دانش‌آموزان غیر قابل انکار دانست و از معلمان خود در دوران تحصیل یاد کرد که با آموزش هایی که به وی دادند باعث شدند تا وی در زندگی موفق باشد.

مجیدی همچنین در زمان زنگ تفریح دانش‌آموزان با حضور در بین آنها توصیه‌هایی را به آنها درباره اهمیت علم و دانش و توجه به تجربیات زندگی بیان کرد.

مجیدی بعد از این کار در جمع خبرنگاران حاضر شد و درباره هدف خود از برنامه امروز گفت: من دوران کودکی خود را در همین مناطق سپری کردم و هنوز نیز مادر من در این منطقه زندگی می‌کند. از زمانی که درس بچه‌های آسمان به عنوان یکی از دروس در دبیرستان‌ها تدریس می‌شد من بسیار علاقه داشتم که روزی در مدرسه حاضر شوم و به مقام معلمینی که برای دانش‌آموزان زحمت می‌کشند ادای احترام کنم.

وی ادامه داد: تا اینکه چند روز پیش چند نفر از دانش‌آموزان که همسایه ما بودند من را دیدند و درباره بچه‌های آسمان سوال کردند و من به فکرم رسید که فرصت مناسبی است که تفکری را که مدت‌ها برای ادای دین و احترام به معلمان داشتم انجام دهم اما نمی‌خواستم برنامه ای اجرا کنیم که به صورت شعاری باشد. به همین دلیل با آموزش وپرورش هماهنگی‌های لازم را انجام دادیم و برنامه امروز در این مدرسه اجرا شد.

کار گردان فیلم باران   با اشاره به لزوم رابطه سینما و آموزش و پرورش گفت: در طی این سال‌ها دغدغه من این بوده که یک تعامل درستی بین سینماگران و آموزش و پرورش شکل بگیرد زیرا ظرفیت آموزش و پرورش برای سینما یک ظرفیت بزرگ است.

وی با اشاره به حضور ۱۴ میلیون دانش‌آموزان و بیش از یک میلیون معلم گفت: اگر جمعیت دانش‌آموزان و معلمان را با خانواده‌های آنها همراه کنیم ظرفیت بزرگی به دست می‌آید اما برای استفاده از این ظرفیت باید فرهنگ‌سازی کرد و با بخش‌نامه مسئله حل نمی‌شود.

مجیدی با اشاره به لزوم اصلاح زیرساخت‌ها گفت: اگر مسائلی که در درون مدرسه‌ها و جامعه وجود دارد به عنوان دغدغه سینماگران مطرح شود و به سینما بیاید قطعاً یک رابطه دو طرفه شکل می‌گیرد. اما وقتی نظام سینمایی و نظام آموزش و پروش کاملاً از هم منفک باشند و در ساختار خود جدا باشند این رابطه دو طرفه هرگز شکل نمی‌گیرد.

وی ادامه داد: منظور از زیرساخت این است که ما فقط به دنبال این نباشیم که برای نشان دان اهمیت هر حرکتی یک جلسه‌ای برگزار کنیم و تفاهم‌نامه‌ای بنویسیم و بخش‌نامه‌ای صادر کنیم به طور مثال امروز آموزش و پرورش اعلام کرده که از فیلم محمدرسول‌الله حمایت می کند اما اگر سینمای خوبی در نزدیکی مدارس نباشد که بچه ها به دیدن فیلم بروند این حمایت در حد بخش‌نامه باقی می‌ماند.

وی ادامه داد: مثلاً دانش آموزان همین مدرسه نظام مافی اگر بخواهند به سینما بروند باید مسافت زیادی را در شهر سفر کنند و هزینه زیادی را پرداخت کنند که تبعاً برایشان به صرفه نیست.

وی همچنین در پاسخ به سوالی پیرامون آخرین وضعیت نمایش فیلم محمد رسول‌الله در کشورهای دیگر گفت: چند روز پیش فیلم در دانمارک و در مسجد امام علی (ع) نمایش داده شد که با استقبال زیادی روبرو شد و مورد تشویق قرار گرفت. همچنین هفته آینده عازم لهستان هستم و قرار است جایزه مهمی که در لهستان به یک فیلمساز داده می شود به من و فیلمبردار فیلم اهداشود.

مجیدی افزود: قرار است به زودی فیلم در خانه سینمای کشور ایتالیا به نمایش در بیاید و اکران گسترده آن نیز از ۱۷ ربیع‌الاول سالروز میلاد پیامبر در ۴۰۰ سینما در ترکیه آغاز می‌شود. در ترکیه کمپانی مارس و ATV قرار است این فیلم را پخش کنند همچنین فیلم به خیرالدین کارابان مفتی اعظم این کشور نشان داده شده و مورد پسند وی قرار گرفته است.

کارگردان فیلم محمدرسول‌الله ادامه داد: هرچند بعضی کشورها همچون عربستان در راه نمایش این فیلم مشکلاتی ایجاد کردند اما در حال برنامه‌ریزی برای اکران این فیلم در کشورهای عراق، سوریه و لبنان با دوبله عربی هستیم. همچنین برنامه‌ریزی‌هایی برای اکران فیلم در آمریکا و اروپا صورت گرفته است.

نوشته مجید مجیدی: علی در «بچه های آسمان» فقیر است ولی عزت نفس دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: هم اکنون مشغول نهایی کردن فیلمنامه هستم. همچنین درحال تلاش برای یافتن سرمایه گذار برای تولید این فیلم هستم. زیرا امروزه ساخت فیلم هایی که نسبت به سایر کارهای رایج در سینما متفاوت است متفاوت شده و فیلم هایی که دل به گیشه نبسته باشند و هدف آنها گیشه نباشد مقداری از فیلم های دیگر سخت تر است.

این کارگردان ادامه داد: برای نگارش فیلمنامه سال کبیسه یک سال و نیم زحمت کشیده ام و اگر بخواهم به موضوع و داستان فیلم اشاره کنم باید عرض کنم که موضوع فیلم «سال کبیسه» اجتماعی است. همچنین در بخشی از این فیلم نیز به موضوع مهاجرت پرداخته می شود.

سالور پیرامون زمان آغاز پیش تولید «سال کبیسه» گفت: فیلم باید در فصا زمستان ساخته شود و اگر شرایط برای ساخت آن فراهم شود کار پیش تولید اواسط و یا اواخر دی ماه آغاز می شود.

با اشاره به سختی های عرصه سینما خاطرنشان کرد: به عنوان یک کارگردان با این سختی ها کنار می آیم و نمی خواهم که به هر قیمتی که شده فیلم بسازم. زیرا اگر قصد ساخت فیلم به هر قیمتی را داشتم در این سه سال موقعیت ها و فرصت های متعددی برای ساخت فیلم برای من پیش آمده بود.

وی بین فیلم ساز  و کارگردان بودن تفاوت قائل شد و اضافه کرد: من خود را فیلم ساز می دانم و نه کارگردان، زیرا بین این دو مقوله تفاوت قائل می شوم. در حقیقت فیلم ساز کسی است که با اثر هنری او که اسم آن فیلم است در جامعه تاثیرگذار است و موفق می شود راهی در سینما باز کند.

این کارگردان تصریح کرد: منتظر فراهم شدن شرایط ایده آل برای ساخت فیلم «سال کبیسه» هستم. اگر شرایط فراهم شدن و توانستم نسبت به ساخت آن اقدام می کنم. اما اگر شرایط لازم فراهم نشد همانند بسیاری از همکارانی که خانه نشینی را انتخاب کرده اند این راه را انتخاب می کنم.

منبع: خبرگزاری نسیم

نوشته سالور «سال کبیسه»‌اش را از اواسط دی ماه می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فارس نوشت: سومین جلسه از سلسله نشست‌های «نسبت سینمای ایران و منافع ملی» با موضوع  «سینمای اجتماعی و نقد مصلحانه» با حضور ابوالحسن داودی کارگردان سینما و رئیس شورای صنفی نمایش، علی معلم تهیه‌کننده و سردبیر ماهنامه «دنیای تصویر»، محمدرضا رضاپور منتقد سینما و سردبیر ماهنامه «نقد سینما» و مهدی آذرپندار منتقد سینما  عصر روز گذشته (۱۰ آذر) در سالن اوستا حوزه هنری برگزار شد.

علی معلم تهیه کننده و کارشناس سینما در ابتدای نشست صحبت‌های خود را با دلایل مختلفی که سینما به مسایل اجتماعی توجه داشته است آغاز کرد و گفت: سینمای ایران به هزار و یک دلیل به نقد اجتماعی توجه دارد که یکی از آن‌ها عدم امکان ورود به سمت حوزه‌ها و گونه های مختلف مثل علمی _ تخیلی ، داستان‌های تاریخی و…است.  بعد از دهه شصت هم  بیشترین امتیاز و ارتباط مردم با همین گونه از سینما  است. سینما در بروز مباحث اجتماعی در همه جای دنیا نقش دارد و در سینمای ایران پررنگ است زیرا خصلت این سینما است. متاسفانه در طول این سال‌ها هنرمندان و اندیشمندان ایران در راس هرم تصمیم گیری اجتماع حضور جدی و فعال نداشتند و همواره در کنارمیدان قرار داشتند. که البته این نوع نگاه درباره هنرمندان نسبت به جوامعی مثل آمریکا که سینماگران در تصمیم‌گیری کلان اجتماعی به نوعی نقش دارند متفاوت است.

چرا سینماگران به خواسته رئیس‌جمهور محبوب خودشان هم توجه نمی‌کنند؟

مهدی آذرپندار صحبت‌های خود را با بخشی از پیام رئیس جمهور به جشنواره فجر سی و دوم آغاز کرد و گفت: من امروز نکته‌ای بیش از آنچه در پیام رئیس جمهور آمده ندارم. پپیامی که تاکیدش بر دیدن وجوه مثبت جامعه و حضور امید در سینماست. دقت کنید که این پیام یکی از رسانه‌های اصولگرا و یا سخنرانی یکی از اعضای جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی نیست. پیام رئیس‌جمهوری است که همین سینماگران بیشتر حمایت را از ایشان کردند و ظاهراً به ایشان اقبال داشتند. خب این پیام حتماً با تکیه بر یک تحلیل از اوضاع سینمای ایران صادر شده است. ان هم از سوی رئیس جمهوری که در وعده‌های انتخاباتی بیشتر شعار باز شدن فضای سینمای ایران را می‌داد. پس باید پرسید آیا وقت آن نرسیده که کنار تیرگی‌ها، روشنی‌ها را نشان بدهیم و بحث قهرمان که یکی از  نقاط کلیدی است را به سینما برگردانیم؟

فیلمساز نباید با دستورالعمل روبه‌رو باشد

ابوالحسن داودی در ادامه نشست به تعریف سینمای اجتماعی اشاره کرد و گفت: باید ببینیم چه فیلمی در دیدگاه دوستان فیلم اجتماعی تعریف می شود و ظرفیت‌ها و شاخصه‌هایش چیست. ما در تعریف‌ها دچار اشتباه هستیم بیشترین معضل هم حاصل از همین تفاوت دیدگاه است. این تفاوت دیدگاه کمتر در مواردی به یک دیالوگ ختم شده که بتوان شاخصه‌های اصلی را در سینمای اجتماعی برجسته کرد که مورد توجه فیلمسازی و تفکر متکی به حاکمیت باشد و هم تعریف متکی بر واقعیات باشد.

داودی به متن رئیس جمهور در جشنواره فجر اشاره کرد و گفت: پیام رئیس جمهور بسیار خوب بود اما سینماگر در عمل با این امر مواجه نیست. نامه قصد نیکو و دلسوزانه دارد اما زمانی کاربردی و قابل اجراست که متکی بر یک جریان و یک فکر متخصص و یا فکر متکی بر عمل باشد. اصولا سینما در وجه عام و سینمای اجتماعی بصورت خاصتر به دلیل‌ گران بودن حرفه و شرایط خاصی که دارد با بسیاری از مناسبات اجتماعی سر و کار دارد و از دیدگاه های مختلف، از افراطی ترین دیدگاه ها تا دیدگاه های سطوح مختلف و…مورد توجه قرار می گیرد.  یک فیلمساز با یک جریان فکری و با یک دستورالعمل روبرو نباید باشد.

وی ادامه داد: اعتقاد دارم سینما و فرهنگ در موضع عام و سینما در موضع خاص از دستورالعمل دور است. حتی اگر دستورالعمل مصلحانه‌ای که رئیس جمهور گفتند، چون سینما و فیلم سینمایی در ارتباط با مخاطب باید متکی بر تاثیرگذاری باشد و تاثیرگذاری به معنای ارتباط تنگاتنگ از دل برآید و بر دل بنشیند. اما اگر شرایطی را به هر دلیل متکی بر جریان قدرت، سرمایه، حمایت و…  به وجود بیاوریم و آن را به عنوان یک فرهنگ و نگاه شکل دهیم، ممکن است در کوتاه مدت اتفاقی هم بیافتد اما در دراز مدت باعث به وجودآمدن چاله‌های عمیقی بین جریان‌های مختلف فکری خواهد شد.

سازنده فیلم «نان و عشق و موتور ۱۰۰۰» در ادامه تاکید کرد: من فیلمسازی هستم که به ارزش‌های جامعه اعتقاد دارم و رعایت می‌کنم اما معنایش این نیست که سلیقه ها و ارزش های خود را نداشته باشم. ارزش هایی که به عنوان یک فیلمساز اجتماعی تحت قوانین جامعه معنا می کنم. بنابراین اگر بتوانیم به یک تعریف برسیم و نگاه جامعی را نسبت به سینمای اجتماعی را بیان کنیم می‌توانیم از این نظریاتی که گاهی اوقات نظرات سیاه و سفید تبدیل می شود دور شویم.

بعد از دیدن برخی از فیلم‌های جشنواره فجر گذشته باید مرگ موش می‌خوردی که بمیری!

علی معلم در ادامه نشست به پیام رئیس جمهور اشاره کرد و گفت: رئیس جمهور به عنوان نماینده سلیقه هنری مردم نباید تلقی شود. معاون رئیس جمهور هم در سینما تنها یک مخاطب محسوب می شود. نظر افراد ارزش و عدم ارزش سینما به شمار نمی آید مگر اینکه به دستورالعمل تبدیل شود. فیلم‌های سال گذشته جشنواره به گونه‌ای بود که بعد از دیدن آن  باید مرگ موش یا قرص برنج می خوردی که بمیری. این فضای منفی یکباره بروز کرده بود و بخشی از آن به اتفاقات سال ۸۸ بازمی‌گردد و بی توجهی هایی است که در سیستم در موضع سینما وجود دارد. سینما در کنار نظام نیست و فاصله دارد و بچه خودی محسوب نمی شود و انتظارات بی جایی از سینما داریم.

وی ادامه داد: سینما ابتدا ابزار سرگرم کننده است و در سطح بالاتر وسیله بیان دیدگاه‌های فلسفی سیاسی و اجتماعی و… است. اما نقد ما مضمون‌گراست و مسئولین هم مضمون‌گرا هستند. باید تلقی ما از سینما آن چیزی باشد که آنها می‌خواهند. مدلی می‌خواهند که روشنفکرها در آن مضمون‌یابی کنند یا  تکه‌هایی ارزشی در آن وجود داشته باشد که عده ای دیگر خوششان بیاید، به عقیده من فیلم سیاسی مفهوم ندارد. سیاست علم ابزار اداره جامعه است. این سوال که می‌شود در این حوزه فیلم ساخت یا نه حرف بیهوده‌ای است. معلوم است که می‌شود اما ما واقعا سینمای سیاسی نداریم. بسیاری از فیلم های خوب سینما در این حوزه طرح مسئله کردند و موفق هستند و فرم‌گیرا دارند و مورد توجه مخاطب هستند. اما متاسفانه ما سینمای تقلبی و به فرموده داریم . این که فیلم از جایی یا ارگان به فرموده ساخته شود یا به فرموده‌ی جشنواره ها ساخته شود هر دو تقلب است. سینما در شرایط حقیر نگه داشته شد. در زمان قبل از انقلاب سینما سرگرمی صرف برای قشر کارگری و سطح پایین بود، البته فیلم هایی که جدای از مردم برای نظام شاهنشاهی و  فستیوالی خارجی ساخته می شد هم وجود داشت. بعد از انقلاب هم همین مسیر ادامه پیدا کرد و به همین دلیل سینما تبدیل به صنعت و سودآور نشد و همیشه دستش جلوی دولت‌ها و نهادهای  قدرت دراز بوده است زیرا باید  سرمایه تولید فیلم تامین شود. در این میان گاهی اوقات نهادهای فرهنگی خوش سلیقه بودند فیلم خوب ساخته شد و بسیاری اوقات اینگونه نبود. برخی از کارگردانان هم که جایگاه از قبل ساخته شده دارند و کرسی دارند. هرچی بسازند بفروشد یا نفروشد کرسی‌شان را دارند. اشراف بعد از انقلاب هستند. فیلمساز باید با مخاطب ارتباط داشته باشد. اما برخی فیلم اکران هم نشود باز هم فیلم می سازند. روش جدید هم این است که اجازه نمی‌دهند فیلم  شکست بخورد. بلیت می خرند. همه چیز  تقلبی است، حتی  آمارهای فروش هم تقلبی است.  این را می توان از اقبال مردم در  نمایش خانگی متوجه شد. در طبیعت سینما دخالت کردیم و به جایی رسیدیم که سینما  مورد توجه کسی نیست.

وی درباره برخی از فیلم‌ها تاکید کرد: برخی از فیلم ها که مورد هجوم و حمله است توسط رسانه‌ها  قهرمان می‌شوند. این فیلم‌ها اصلا بزرگ و به یادماندنی نیستند. طبیعت سینما وقتی جاری شود امید را خواهیم دید. اما ما سینمای شورانگیز را نخواستیم و با آن مسئله داشتیم با قهرمان مقابله کردیم. در دهه شصت اصلا با قهرمان مقابله می‌شد. جریان چپ هنوز مخالف قهرمان فردی است، مخالف امید است. مسیر طبیعی سینما این است که گروه فیلمسازی به یک پالودگی در مواجهه با تماشاگران برسند.  سینما در امور  مربوط به امنیت ملی و سیاست‌های کلان ما جایگاه ندارد زیرا راهش ندادیم. بخش بزرگی  از سینمای ما تقلبی است و با مردم به مفهوم گسترده در ایران  ارتباط ندارد. به مخاطب خارج از کشور هم که اساسا فکر نمی‌کنیم. بعضی مواقع بخشی از توجه به محافل خاصی از سینما است  که در سبد فستیوال جا دارد، قابل ارزش هم هست اما تبدیل به بدنه و ساختار اصلی سینما نمی‌شود. ما در طبیعت مداخله کردیم. سینما بنیان اقتصادی مشخصی ندارد و هیچ وقت به فیلمساز قدرت ندادند به شکل خود انگیخته بیاید و کار کند.

حتی فیلم‌های با پایان خوش متهم به سفارشی بودن می‌شوند

مهدی آذرپندار با اتکا به ارایه آمار فروش فیلم‌ها به پس‌زدگی فیلم‌های افسرده از سوی مخاطب اشاره کرد و گفت: فیلم‌های «دربست آزادی»، «برف»، «تجریش ناتمام»، «خانوم» «اشباح» و … از ابتدای امسال چرا تا این حد کم فروخته‌اند؟ چون مخاطب از سینمای  افسرده خسته شده است. این بخشنامه نیست. ما هم می‌گوییم دستورالعمل در سینما کارایی ندارد اما فیلمسازها حدیث نفس روی پرده می‌آورند و مخاطب هم این فیلم‌ها را پس می‌زند. دستور العمل فیلمساز را مردم صادر می‌کنند. مردم چند درصد فیلم‌هایی که با حمایت و بودجه‌ی دولتی اجازه اکران در یک گروه خاص گرفتند را می‌توانند تحمل کنند؟ کار به جایی رسیده که اگر فیلمی پایانش خوش باشد یا نور امیدی داشته باشد متهم به حکومتی بودن و سفارشی سازی می‌شود. مگر فیلم «میگرن» در جشنواره فجر به خاطر سکانس پایانی‌اش که کاراکتر محوری فیلم پرده‌ها را می‌کشید تا نور به خانه‌اش بیاید، متهم به سفارشی بودن نشد؟

وی ادامه داد: متاسفانه این بحث از حوزه آموزش ما شروع می‌شود. افرادی اساتید انجمن سینمای جوان ما و دانشگاه‌های هنر هستند که همین الان فیلمسازان گروه هنر و تجربه‌اند و فیلم‌هایی می‌سازند که تنها القاءکننده افسردگی و رخوت است. اصلا در سیستم آموزش هنر ما افسردگی یک ارزش محسوب می‌شود. اگر معتقدیم سینمای آمریکا سینمای موفق و درجه یکی است، چرا به تجربیات این سینما توجه نمی‌کنیم؟ چرا توجه نمی‌کنیم به اینکه سینمای دارای قهرمان و  پایان‌خوش مثل سینمای امریکا در همه جای دنیا با اقبال مخاطب رو به رو می‌شود؟ آقایان اشاره کردند که سینما باید با مردم ارتباط داشته باشد اما فیلمساز مهم کشور ما آقای کیارستمی است که فیلم‌هایش  را مخاطب اصلاٌ نمی‌تواند تحمل کند که بروید ببینید پس از اکران فیلم شیرین مردم در سینما چه واکنشی داشتند.

افزایش بی‌اخلاقی در جامعه روی سینما تاثیرگذار است

ابوالحسن داودی در بخش دیگری از نشست تاکید کرد: متاسفانه در جامعه ما آسیب پذیرترین بخش فرهنگی سینما است زیرا ماهیت لخت و  عریان در ویترین شیشه‌ای قرار دارد. سینما که عنصر اینچنینی و  مورد آسیب است باید به شکل منصفانه دیده شود.  این به این معنا نیست که نقطه نظرها شبیه هم باشد اما باید بقیه مسایل هم دیده شود. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که  رشد بی‌اخلاقی نسبت هندسی یافته نه حسابی. عدم مسئولیت پذیری، احترام به قوانین شهری و… این نسبت رشد که نسبت به بقیه کشورهای دنیا رشد عجیبی داشته نشان از یک بیماری اجتماعی است. اما  اتهام روی چیزی به نام سینما قرار گرفته که لخت و عریان در ویترین شیشه ای قراردارد و هر حرکت آن زیر ذره بین هر آدم منصف و غیرمنصف است.

وی به تعریف فیلم اجتماعی اشاره کرد و گفت: بسیاری از فیلم‌هایی که در این جلسه نام برده شد از نگاه من فیلم اجتماعی نیست. فیلم اجتماعی تعریف اولش این است که از واقعیت‌های جامعه برآید و مخاطب اصلی آن مردم باشد. برای این ارتباط هم اول باید تاثیرگذاری داشته باشد. پیام و تاثیرگذاری دو مفهوم مختلف است. تاثیرپذیری جدای از پیام است. اصغرفرهادی بخشی از واقعیت جامعه را گرفته و  بدون دخل و تصرف به عنوان نظر خودش ساخته و ارایه داد. سینمای نسبتا استانداردی که ارتباط اصلی را با مردم برقرار می کند و در  اسکار  هم موفق می شود. نباید شرایط اجتماعی را از ساخت فیلم اجتماعی جدا کرد. به عقیده من حذف کردن صورت مسئله که با عدم شناخت صورت می گیرد غلط است. و هیچ گاه مناسبات به جایی نمی رسد و دیالوگ منطقی رخ نمی دهد. فیلمساز اجتماعی پزشک جامعه نیست. کسی است تشخیص درد و عارضه را می دهد مسئول و مدیر هستند وظیفه دارند دردها را بشنوند و جامعه را تسکین  دهند. حیطه مسایل اجتماعی باید در کارمن درام سرگرم کننده و رابطه با مردم برقرار کند و از آنها انرژی بگیرد.

باید بگذاریم مناسبات سینما به صورت طبیعی پیش برود

علی معلم در ادامه نشست گفت: باید بگذاریم مناسبات سینما به صورت طبیعی پیش برود. فیلمساز فیلم بسازد و در گیشه شکست بخورد. عقل  اقتصادی این سینما پاره سنگ برمی‌دارد. بخش بزرگ مخاطب ما زیر سن ۱۷ سال است اما ما روی او سرمایه‌گذاری نمی‌کنیم. سینمای سفارشی نگذاشته سینمای طبیعی جاری شود. سینماگر باید پاسخگو باشد. ما به دولت وکالت فرهنگی ندادیم. و هیج جای دنیا نمی دهد. دولت توسط مردم استخدام می‌شود برای اینکه زمینه‌هایی که لازم است فراهم کند تا گروه های  اجتماعی فعالیت کنند. فعالیت ما فقط هشدار اجتماعی است و پالوده سازی  باید صورت گیرد. باید همه گروه های فکری و اجتماعی نظر بدهند. سینمای خوب طبعا از یک جریان طبیعی و عرضه و تقاضا به وجود خواهد آمد.

چرا باید فیلمی با موضوع ملتهب ساخته شود و این به جامعه تعمیم داده شود؟

مهدی آذرپندار نیز در ادامه نشست به سینمای اجتماعی وعدم توازن در این سینما اشاره کرد و گفت: توازن در سینمای اجتماعی به هم ریخته و مردم از معادلات خارج شده‌اند. افسردگی در سینمای ما ژست شده و پز فیلم‌ساز این است که مردم فیلم را نفهمند و آن را پس بزنند. آموزش هنر ما دست افرادی است که خود در سینمایشان افسردگی را رواج می‌دهند. در حالی که القای امید حق مردم و سهم مردم از فیلم‌هاست فیلمساز باید هشدار بدهد و تلنگر بزند اما نور امیدی را هم نشان بدهد. در این صورت کسی نخواهد گفت سیاه‌نمایی شده. همان طور که کسی به دو فیلم اجتماعی «خط ویژه» و «آرایش غلیظ» چنین ایرادی نگرفت.

محمدرضا رضاپور در پایان نشست گفت: در تعریف آقای داودی از سینمای اجتماعی دو شرط اساسی تعریف یک مفهوم در علوم انسانی رعایت نشده است؛ یعنی «جامع»‌بودن و «مانع»‌بودن. آقای داودی بیشتر یک چهارچوب کلی را ترسیم کردند تا این‌که چیزی را تعریف کنند و در این چهارچوب کلی، هرگونه تفسیر و تأویلی آزاد و نتیجه‌ی آن یک تکثرگرایی افسارگسیخته است. کدام «مردم» و کدام «واقعیت»؟ و این‌که این «واقعیت» در چه گستره‌ای ظهور و بروز دارد؟ بعضی از موضوعات گستره‌ای به اندازه‌ی اطرافیان یک سینماگر دارد، اما وی به بهانه‌ی «واقعیت» جاریِ جامعه آن‌را در مدیومی به وسعت سینما تعمیم می‌دهد. من از ذکر موضوع برخی از این فیلم‌ها شرم دارم اما اجازه بدهید بپرسیم که به‌عنوان مثال «زنای محارم» در جامعه ما چقدر مصداق دارد که باید در مدیوم سینما مطرح شود و مردم آن را ببینند. مردم بعد از دیدن برخی از فیلم‌ها هاج و واج می‌مانند که خدایا! این دیگر چیست؟!

وی با اشاره به واقعیت‌های گوناگون جامعه‌ی ایران در چند سال گذشته تأکید کرد: تحریم یک واقعیت است که در چند سال گذشته همه با آن درگیر بودیم. در گیرودار همین تحریم خود من بیکار شدم و نوع بسته‌شدن مجله‌ی ما این‌قدر برای دوستان موضوع جالبی بود که از روی آن مستند «نبرد خاموش» ساخته و برگزیده‌ی بخش اقتصاد مقاومتی جشنواره‌ی عمار چهارم هم شد. در حین ساخت همین مستند، منی که ناامید بودم به بخش‌های مختلفی از کشور سفر کردم و سعی آثار تحریم را از نزدیک ببینم. بچه‌های جوان فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های همین مملکت را در شیراز دیدم که در کارخانه‌ی «پتک شیراز»، مهم‌ترین قطعه‌ی استخراج گاز را که شرکت ایتالیایی ناز کرده بود و بعد از شدت‌گرفتن تحریم‌ها به ایران نمی‌داد تولید کرده بودند؛ قطعه‌ای که اگر تولید نمی‌شد گاز رسانی به مناطق مختلف کشور در سال ۹۰ با مشکل مواجه می‌شد. این‌ها واقعیت‌های جامعه‌ی ماست. اتفاقا من هم تأکید دارم که مشکل اصلی در تعاریف اولیه‌ی ما اتفاق می‌افتد. ما نه تنها «واقعیت» که «مردم» را هم تعریف نکردیم. آیا این مردمی که سفارش‌دهنده‌ی اصلی هستند، می‌‌توانند نظرشان را نسبت به محصول نهایی هم بی‌واسطه با خود سازنده در میان بگذارند؟ مردم ایران هم می‌توانند از جنسی که مردم ایتالیا به آثار پازولینی واکنش نشان دادند، به برخی از سینماگران اجتماعی واکنش نشان دهند؟ یا این‌که مدیر به‌جای حمایت از مردم به‌عنوان مدافع سازنده،‌در این میان می‌ایستد و از این کار جلوگیری می‌کند؟ چه خوب بود وقتی مخاطبان به نشانه‌ی اعتراض سینماهای نمایش‌دهنده‌ی «شیرین» را ترک می‌کردند آقای کیارستمی بی‌واسطه با همین مردم روبه‌رو می‌شد! من در زمان حاشیه‌های به‌وجود آمده در مورد فیلم «یک خانواده محترم» هم نوشتم که ای کاش این فیلم در بهترین سینمای ایران اکران می‌شد و سازنده‌ی آن که ادعا دارد فیلمی اجتماعی در بستر جنگ و تقاطع آن با زندگی مردم عادی ساخته است، بین مردم حضور پیدا می‌کرد و اجازه می‌داد مردم به هر وسیله‌ی ممکن نظرشان را نسبت به فیلم ابراز کنند!

وی گفت: الان هم طرفدار این هستیم که فیلم‌های ملتهب اجتماعی –که البته براساس قانون ساخته شده‌اند و در حین ساخت فیلمنامه‌شان عوض نشده باشد- اکران شود به شرطی که آقای ایوبی واسطه‌گری نکند و مردم بی‌واسطه نظرشان را به سازنده اعلام کنند!

رضاپور با تأکید بر نقش تربیتی هنرمند ادامه داد: این تجربه‌ی شهردار پاریس است که در دوره‌ای، به دلیل بالاگرفتن بداخلاقی‌های اجتماعی و تندخویی در مردم، از برخی از دانشجویان علوم رفتاری در قالب چرخ‌های تهیه‌ی هات‌داگ استفاده می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که هنگام مراجعه‌ی مردم و در زمانی که صرف تهیه‌ی غذای آن‌ها می‌شود، با رفتار و الفاظی که استفاده می‌کنید سعی کنید این آرامش را به مردم آموزش دهید. منظور از ذکر این تجربه این است که اگر به قول آقایان بداخلاقی در جامعه زیاد شده است، اتفاقا این وظیفه‌ی هنرمند فیلم‌ساز است که با اثرش به مردم آرامش دهد و رفتار درست را ترویج کند. نه این‌که خودش هم دنباله‌رو باشد و بگوید: حالم بد است، چون حال جامعه بد است!

رضاپور ادامه داد: جز این باید به این موضوع هم اشاره کرد که دوستان می‌گویند باید به فیلم‌ساز اعتماد کرد، اما نه فیلم‌ساز وظیفه‌ای در قبال ارائه‌ی راه‌حل‌ها دارد و نه دلسوزان و کارشناسانی که راه‌حل‌ها را می‌دانند و نظرات ایجابی دارند باید به او فشار بیاورند و اصطلاحا به او بخشنامه ندهند. من می‌پرسم چرا باید به این انسانی که نه قرار است کار بزرگی در زمینه‌ی اصلاح انجام دهد و نه از نظرات کارشناسی مصلحانه –به بهانه‌ی بخشنامه‌ای بودن- استفاده می‌کند، اعتماد کرد و مدیوم تأثیرگذاری مثل سینما را در اختیارش گذاشت؟ او با تکنیسین صنف‌ها و مشاغل دیگر چه تفاوتی دارد؟ تازه این انسانی که خودش را نخبه‌ی فرهنگی هم می‌داند و توقع دارد در هر شورا و کمیسیونی حضور داشته باشد ادبیاتی دارد که شبیه به رئیس صنف لاستیک‌فروش‌ها و کله‌وپاچه‌فروش‌هاست و داد می‌زند که: «کسی از مادر زاییده نشده که نگذارد من فیلم بسازم»! چرا باید به آدمی این‌چنینی اعتماد کرد؟

رضاپور در پایان اضافه کرد: این یک ایده‌آل و آرزوست اما امیدوارم روزی به واقعیت بپیوندد که به قول آقای معلم، همان‌طور که کسی که قرار است راجع به مولوی و کوروش فیلم بسازد حتما باید از اطلاعات تاریخی درست و مستدل، و بایسته‌ها و شاخصه‌های شخصیتی متناسب برخوردار باشد، فیلم‌سازی هم که قرار است وارد حوزه‌ی اجتماعی شود حتما مراقبت شود که از «سلامت فکری» و «آرامش روانی» لازم برخوردار باشد، چراکه واقعیت جامعه از سنتز وجودی فیلم‌ساز بر پرده‌ی سینما نقش می‌بیندد و اگر ابزار تأثیرگذاری مثل سینما در دست یک آدم عصبانی و روان‌پریش باشد نتیجه فاجعه‌انگیز خواهد شد!

رضاپور با گلایه از پارادوکس موجود در قول و عمل فیلمسازان حوزه‌ی اجتماعی گفت: امروز گلایه می‌شود که چرا سینماگر خودی نیست و چرا محرم شمرده نمی‌شود؟ من در پاسخ می‌گویم که مگر برخی گروه‌های فشار می‌گذارند که سینماگری با منافع ملی و موضوعات راهبردی نظام ملازم و مماس شود؟ بسیاری از سینماگران آمریکایی با مناسبت و بی مناسبت با اوباما دیدار می‌کنند و از سیستم رسمی سفارش می‌گیرند، و بسیاری دیگر نقش سفرای سیاسی و نه لزوما فرهنگی کشورشان را قبول می‌کنند. کسی هم نمی‌گوید دولتی و حکومتی و سفارشی‌ساز شدید. اما کافی است کسی در ایران به مقامات عالی نظام دیدار کند یا مورد تفقد قرار بگیرد، و یا مثلا بخواهد نقش شهیدی را بازی کند یا در مورد انرژی هسته‌ای فیلمی بسازد؛ از فردای آن روز با سیل برچسب‌هایی مثل سفارشی و حکومتی و… مواجه می‌شود. جالب است که مهم‌ترین نماد فیلمسازی اجتماعی ما که ظاهرا وجه بین‌المللی هم دارد می‌‌تواند برای فیلم نساخته‌اش، به جهت خدمت به بازنمایش ارزش‌های زندگی غربی از کمیسیون فرهنگی اروپا وام بگیرد و بسیاری دیگر شوالیه و سرباز و لژیون پیاده و سواره بشوند، اما در ایران کسی نمی‌تواند حتی به موضوعات راهبردی نظام هم فکر بکند!

نوشته تفاوت تعاریف درباره سینمای اجتماعی/ چرا «خط ویژه» و «آرایش غلیظ» به سیاهنمایی متهم نشدند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنابر این گزارش مرکز مستند سوره حوزه هنری سلسله نشست‌های نسبت سینمای ایران و منافع ملی را به‌منظور بحث درباره مسایل روز سینمای مستند و داستانی با حضور نمایندگان طیف‌های مختلف فکری برگزار می‌کند.

هفته گذشته در دومین جلسه از این سری نشست‌ها که با موضوع «سینمای اجتماعی؛ بازنمایی مصلحانه جامعه» برگزار شد علیرضا رضاداد دبیر جشنواره فجر و مشاور ارشد سازمان سینمایی، حجت‌الاسلام پژمانفر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، منوچهر محمدی تهیه‌کننده سینما و محسن یزدی مدیر مرکز مستند سوره به بحث و گفت‌و‌گو پرداختند.

در همین رابطه، در سومین جلسه از این سلسله نشست‌ها ابوالحسن داودی کارگردان سینما و رئیس شورای صنفی نمایش، علی معلم تهیه‌کننده و سردبیر ماهنامه «دنیای تصویر»، محمدرضا رضاپور سردبیر ماهنامه «نقد سینما» و مهدی اذرپندار منتقد سینما و عضو شورای فیلمنامه صدا و سیما پیرامون وضعیت سینمای اجتماعی در ایران و سینمای اجتماعی مطلوب به بحث و تبادل نظر خواهند پرداخت.

این نشست روز دوشنبه ۱۰ آذرماه از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در سالن مرحوم فردی در محل حوزه هنری واقع در انتهای خیابان سمیه برگزار خواهد شد و حضور در این نشست‌ها ورود برای عموم مخاطبان آزاد خواهد بود.

نوشته بررسی سینمای اجتماعی با حضور داوودی و سردبیران «دنیای تصویر» و «نقدسینما» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.