هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از سیامک انصاری که با یک عذرخواهی شفاف توانست مسیر یک حاشیه را تغییر دهد تا شروین حاجی‌پور که اولین آلبومش طوفانی از حمایت و مخالفت برپا کرد. از سینا ساعی که فینال «کارناوال» را به صحنه‌ای برای تثبیت رپ روایت‌محور تبدیل کرد تا ایرج طهماسب که در جشنواره جهانی فجر نشان داد هنوز هم استاد نسل تازه‌ است و در نهایت سیاوش طهمورث که با یک گفت‌وگوی شیرین و بی‌تکلف، تعریف تازه‌ای از صمیمیت و طنز در دل یک چهره جدی به مخاطبان ارائه داد.

سیامک انصاری؛ عذرخواهی یک «بازمانده»

هفته‌ای که گذشت، نام سیامک انصاری شاید بیش از هر بازیگر دیگری در فضای مجازی چرخید؛ با یک «ویدئوی عذرخواهی» که بسیار دیده شد و تبدیل به یکی از پرواکنش‌ترین محتواهای این هفته شد.

ماجرا از جنجال تازه برنامه «بازمانده» شروع شد؛ مسابقه‌ای با حال‌وهوای «Survivor» که از همان آغاز با حواشی متعدد شناخته شد. اما وقتی در یکی از مراحل مسابقه، شرکت‌کنندگان کیسه‌های شنی را به سمت پازلی پرتاب کردند که روی آن نماد شیر دال و درفش کاویانی؛ از نمادهای ملی ایرانی نقش بسته بود، اعتراض‌ها ناگهان به اوج رسید. شبکه‌های اجتماعی پر شد از پرسش‌های تند: «چرا نمادهای ملی؟» «چه ضرورتی داشت؟» «آیا تیم برنامه از حساسیت مردم نسبت به نشانه‌های ایرانی بی‌خبر بود؟»

این بخش، چون با اجرای مشترک مهران غفوریان و سیامک انصاری همراه بود، انتقادها مستقیم به سمت این دو بازیگر هدایت شد. واکنش‌ها چنان گسترده بود که حتی پلتفرم پخش‌کننده برنامه هم توقیف شد و تهیه‌کننده «بازمانده» به‌طور رسمی از مردم پوزش خواست.

اما نقطه عطف ماجرا جایی بود که سیامک انصاری با انتشار یک ویدئوی کوتاه، شفاف و بدون هیچ توجیهی از مردم عذرخواهی کرد؛ حرکتی که در فرهنگ رسانه‌ای ایران کمتر دیده می‌شود. او گفت: «حق کاملاً با شماست؛ باید دقت بیشتری می‌کردم، امیدوارم من را ببخشید.» همین رویکرد بی‌حاشیه و صادقانه باعث شد ویدئوی او در شبکه‌های اجتماعی میلیون‌ها بازدید بگیرد و بخش زیادی از فضای ملتهب را آرام کند.

در سال‌هایی که چهره‌ها عموماً با توجیه، پاسخ‌های پیچیده یا سکوت از بحران عبور می‌کنند، صراحت انصاری یک «تکانه مثبت» بود. او با تکیه بر کارنامه‌ای که عمدتاً بر خنداندن مردم بنا شده، به‌جای مقابله، انتخاب کرد مسئولیت بپذیرد و اعتماد آسیب‌دیده را ترمیم کند. اکنون پرسش اصلی باقی مانده: آیا «بازمانده» ادامه پیدا می‌کند؟ هنوز مشخص نیست، اما آنچه روشن است این است که انصاری با یک ویدئو توانست مسیر ماجرا را عوض کند و نشان دهد گاهی یک «ببخشید» صادقانه از هزار توضیح مؤثرتر است.

شروین حاجی‌پور؛ «واقعی» نیامده در مجازی ترند شد

شروین حاجی‌پور این هفته دوباره با اعلام انتشار اولین آلبوم رسمی‌اش با عنوان «واقعی» حاشیه‌ساز شد. خبری که می‌توانست برای هر خواننده‌ای آغاز یک جشن باشد، ناگهان تبدیل شد به محرک یک موج پرسش، حاشیه و تحلیل‌های متضاد.

حاجی‌پور که در سال‌های اخیر هر حرکتش؛ حتی ساده‌ترین ابراز نظر؛ در شبکه‌های اجتماعی وایرال می‌شود، این‌بار در فضای پرچالش‌تری قدم گذاشت. او از مخاطبان خواست آلبوم را «قانونی» خریداری کنند و همین مجوز و خرید قانونی جرقه‌ای شد برای آغاز انتقادها. در شبکه اجتماعی ایکس، برخی کاربران معتقد بودند او نباید به سراغ مجوزهای رسمی می‌رفت؛ گروهی دیگر می‌گفتند اگر بخواهد در ایران روی صحنه برود راهی جز طی همین مسیر ندارد. روزنامه هم‌میهن نیز با انتشار گزارشی توضیح داد که آلبوم تمامی مجوزهای لازم را کسب کرده است. اما همین خبر دوباره شعله انتقادها را تیزتر کرد.

ریشه انتقادها فقط به مسئله «مجوز» محدود نبود. چند هفته پیش شروین ویدئویی منتشر کرده بود که در آن از محدودیت ورودش به برخی فضاهای عمومی مانند باشگاه گلایه می‌کرد. اکنون منتقدانش می‌پرسیدند چطور کسی که از محدودیت‌های اجتماعی سخن گفته، در فاصله کوتاهی مجوز انتشار آلبوم و اجرا دریافت کرده است؟ بعضی‌ها این تناقض را به «حاشیه‌سازی» تعبیر کردند.

اما در میان همه این سروصداها یک نکته مهم دیده نمی‌شود: در دوره‌ای که انتشار آلبوم موسیقی تقریباً منسوخ شده و همه چیز تک‌آهنگ‌محور است، شروین ریسک کرد و یک آلبوم کامل ارائه داد؛ مجموعه‌ای شامل قطعاتی که به گفته او در سه سال گذشته ساخته و منتشر نشده بود. حاجی‌پور وعده داده است بعد از انتشار آلبوم، برای هر قطعه یک پادکست روایی نیز منتشر کند؛ کاری که می‌تواند ارتباط مخاطب با جریان ساخت اثر را عمیق‌تر کند.

با وجود نقدها، استقبال از پیش‌فروش آلبوم نشان داد حاجی‌پور همچنان یکی از چهره‌های مهم موسیقی پاپ-اجتماعی در بین نسل جوان است. اینکه این آلبوم چه جایگاهی برایش رقم خواهد زد، هنوز زود است؛ اما روشن است که این فقط آغاز مسیر جدیدی است؛ مسیری که احتمالاً با کنسرت‌های رسمی ادامه خواهد یافت.

سینا ساعی؛ قهرمانی که رپ را از حاشیه به جریان رسمی آورد

فینال «کارناوال» این هفته یکی از مهم‌ترین رویدادهای فضای پلتفرم‌های نمایش خانگی و مجازی بود، اما چیزی که بیش از همه دیده شد، نه پایان مسابقه، بلکه چهره‌ای که مسابقه ساخت، بود: سینا ساعی. رپر جوانی که از اولین قسمت با یک بیانیه رپ‌شده وارد برنامه شد و تا آخرین لحظه روی یک مسیر ثابت ماند: روایت موسیقی‌محور، تاریخی و بی‌حاشیه.

سینا ساعی در فینال مقابل روزبه حصاری ایستاد؛ رقابتی که خودش از همان قسمت اول آن را پیش‌بینی کرده بود. اما برگ برنده زمانی رو شد که ساعی با سروین ضابطیان قطعه‌ای درباره وطن اجرا  را به صورت مشترک اجرا کرد؛ ترکیبی کم‌سابقه از موسیقی رپ، روایت تاریخی و یک همخوانی زنانه که برای اولین‌بار در یک برنامه ایرانی اجرا می‌شد. همین «نوآوری» باعث شد ویدئو در عرض چند ساعت به یکی از پربازدیدترین محتواهای شبکه‌های اجتماعی تبدیل شود.

رپ ساعی تفاوت مهمی با جریان غالب دارد: او به‌جای خشونت کلامی و الفاظ تند، به سراغ روایت تاریخی، قهرمان‌محور و سالم می‌رود. از اولین اجرا که داستان امیرکبیر را رپ کرد تا فینال که بخش‌هایی از زندگی او را ادامه داد، سبک ساعی نشان داد که رپ می‌تواند فراتر از قاب نسل نوجوان برود و حتی مخاطب بزرگسال را هم درگیر کند.

اما تنها اجرای هنری نبود که او را ترند کرد. بخش رأی‌گیری فینال، با فاصله بسیار نزدیک دو شرکت‌کننده، تنش زیادی ایجاد کرد. اعتراض برخی حضار باعث شد رأی‌گیری با اجازه رامبد جوان دوباره انجام شود؛ اتفاقی کم‌سابقه که خود به‌تنهایی چندین ویدئو وایرال ساخت.

از سوی دیگر، همخوانی دقیق و هماهنگ سروین ضابطیان در کنار او؛ بدون عبور از ضوابط؛ یک اتفاق تازه در نمایش خانگی ایجاد کرد؛ بسیاری آن را «اولین قدم جدی برای رسمیت یافتن رپ» در ایران دانستند.

سینا ساعی در طول برنامه فراز و نشیب‌هایی داشت، اما هرگز اجرای ضعیف نداشت. او در هر قسمت دقیق، حرفه‌ای و کم‌خطا ظاهر شد. این ثبات، او را تا فینال آورد و همان ثبات بود که در نهایت او را قهرمان «کارناوال» کرد. ساعی اکنون فراتر از یک شرکت‌کننده، تبدیل به چهره‌ای شده که مسیر رپ فارسی در رسانه رسمی را چند پله جلوتر برده است.

ایرج طهماسب؛ آقای مجریِ بچه‌ها و مدیر دارالفنون

در میان تمام خبرها و حاشیه‌های جشنواره جهانی فجر امسال، یک چهره با حضور آرام اما کاملاً موثرش نگاه‌ها را جلب کرد: ایرج طهماسب. هنرمندی که نسل‌های مختلف او را با «کلاه‌قرمزی» و سال‌ها اجرا برای کودکان به یاد دارند، این‌بار در نقشی متفاوت ظاهر شد؛ مدیر بخش دارالفنون، یعنی مهم‌ترین و پویاترین بخش آموزشی جشنواره.

وقتی نام طهماسب برای مدیریت این بخش اعلام شد، بسیاری نفس راحتی کشیدند؛ او سابقه‌ای طولانی در تربیت نسل جدید هنرمندان دارد و نگاهش به آموزش همیشه انسانی، دقیق و مبتنی بر تجربه بوده است. در طول جشنواره نیز حضور مستمر او در جلسات و کارگاه‌ها نشان داد این مسئولیت برایش صرفاً یک عنوان نیست. کیفیت کلاس‌ها، تعامل با هنرجویان و نظارت بر منتورها زیر نظر مستقیم او شکل می‌گرفت.

جالب آن‌که اگرچه قرار نبود او کارگاه رسمی داشته باشد، اما به دلیل غیبت یکی از اساتید، خودش یک مستر کلاس ویژه برگزار کرد؛ کلاسی که با استقبال گسترده مواجه شد. او در این جلسه درباره تضاد، نقطه شروع خلاقیت و تفاوت سینمای اندیشه‌محور و شخصیت‌محور گفت و این جمله‌اش بیش از همه نقل شد: «از دل یک موضوع کوچک باید جهانی بزرگ ساخت.»

این نگاه، همان جهان‌بینی طهماسب است؛ هنرمندی که با یک عروسک، جهانی برای نسل‌ها ساخت.

در شیراز، جایی که جشنواره امسال برگزار شد، ۵۰ هنرجو از ایران و کشورهای مختلف زیر نظر منتورهایی فعالیت می‌کردند که انتخابشان با حساسیت ویژه طهماسب صورت گرفته بود. بسیاری از هنرجویان می‌گفتند یکی از انگیزه‌های اصلی‌شان حضور او در کلاس‌ها بوده. ایشان نه‌فقط مدیر، بلکه همراهی آرام و قابل اتکا بود.

در اختتامیه نیز حضور او با تشویق گرم مخاطبان همراه شد؛ یک حضور نوستالژیک، محترم و کارآمد. ایرج طهماسب بار دیگر ثابت کرد که جایگاهش فقط جلوی دوربین نیست؛ بلکه در پشت صحنه و عرصه آموزش نیز می‌تواند نقش تعیین‌کننده و الهام‌بخش داشته باشد. دارالفنون امسال با مدیریت او رنگ دیگری داشت؛ رنگی از تجربه، تأمل و تربیت نسل آینده.

سیاوش طهمورث؛ چهره‌ای تازه از بازیگر همیشه جدی

این هفته ویدئوهایی از سیاوش طهمورث در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد که کمتر کسی انتظارش را داشت؛ چهره‌ای خندان، طناز، خوش‌صحبت و حاضر‌جواب. تصویری که سال‌ها با نقش‌های جدی، خشن و گاه عصبی او در ذهن مخاطبان نقش بسته بود ناگهان کنار رفت و نسخه‌ای تازه از او معرفی شد؛ نسخه‌ای که اتفاقاً بسیار هم محبوب شد.

گفت‌وگوی او با امیرحسین قیاسی در برنامه «پامپ» یکی از دلنشین اپیزودهای این برنامه بود؛ تلفیقی از شوخی‌های کنترل‌شده، هوش کلامی و صمیمیت. طهمورث در این گفتگو نه‌تنها از گذشته و نقش‌هایش گفت، بلکه از زندگی شخصی و ۵۳ سال زندگی مشترکش نیز صحبت کرد؛ صحبت‌هایی که نشان می‌داد پشت چهره همیشه جدی، انسانی بسیار شوخ‌طبع، گرم و باتجربه پنهان بوده است.

یکی از بخش‌های وایرال این گفت‌وگو، پاسخ طهمورث به سؤال قیاسی بود که پرسید: «دوست داشتید در کدام فیلم اصغر فرهادی بازی کنید؟» و او با شوخی گفت: «نقش آن پیرمردی که معادی در جدایی او را در حمام می‌شوید؛ دوست دارم معادی من را بشوید!» همین شوخی ساده به‌سرعت تبدیل به یکی از پربازدیدترین ویدئوهای هفته شد.

یا جایی که درباره بازی جواد عزتی صحبت کرد و در ادامه با عباس جمشیدی‌فر شوخی بامزه‌ای ردوبدل شد؛ همه این‌ها تصویری صمیمی‌تر از طهمورث ساخت.

چیزی که این گفت‌وگو را متمایز کرد، توانایی حضور او بود؛ اینکه بازیگر ۷۰ ساله‌ای با دهه‌ها سابقه، بی‌آنکه وقار یا احترامش لطمه بخورد، توانست با یک مجری جوان کاملاً راحت، برابر و شیرین صحبت کند. این انعطاف‌پذیری نسلی، کمتر دیده می‌شود و همین باعث محبوبیت دوچندانش شد.

طهمورث با این حضور، ثابت کرد که همیشه نباید در قالب‌هایی که سال‌ها برای یک بازیگر ساخته شده باقی بماند. او نشان داد می‌تواند فراتر از کلیشه نقش‌های جدی باشد و اتفاقاً چهره بامزه و صمیمی‌اش همان‌قدر و شاید بیشتر جذاب است.

برنامه «پامپ» این هفته یکی از شیرین‌ترین نسخه‌های خود را داشت، و دلیلش حضور مردی بود که بعد از سال‌ها مخاطبان تازه او را «واقعی» دیدند.

نوشته «شروین» ترند شد؛ «سینا»‌ قهرمان! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدامین همدانی تهیه‌کننده انیمیشن «پسر دلفینی ۲» در گفت‌وگو با سوره سینما بیان کرد: امروزه ما چند سرگروه و پخش‌کننده اصلی داریم که هرکدام سهمی از بازار را می‌خواهند و به همین دلیل از وجود برخی چینش‌ها ناگزیر هستیم. وجود تعطیلی‌های نوروز و ماه رمضان رقابت بین فیلم‌های اکران نوروزی را سخت‌تر می‌کند ولی برداشت من این است که وقتی یک فیلمی برای خانواده‌ای خوب و جذاب باشد، باز برای تماشای فیلم دیگری به سینما می‌آیند و این خود درنهایت به نفع تمام سینما است.

همدانی درباره وضعیت این انیمیشن در اکران نوروزی توضیح داد: ما در پروژه «پسر دلفینی ۲» چون نگرانی‌هایی برای مجوز‌ها داشتیم کار خود را دیرتر شروع کردیم و عملا چهارشنبه ۸ اسفندماه را از دست دادیم و از پنجشنبه به طور جدی اکران خود را آغاز کردیم.

وی افزود: تصور ما این است که اگر تبلیغات تلویزیونی و سطح شهر آغاز شود مسیر فروش فیلم و استقبال مخاطب هم بیشتر شده و درنهایت احتمالا «پسر دلفینی ۲» ازنظر فروش جایگاه دوم را در بین فیلم‌های نوروزی پیدا کند.

تهیه‌کننده انیمیشن «پسر دلفینی ۲» درباره مجوز حضور شروین حاجی‌پور توضیح داد: ما در بحث دریافت مجوز حضور شروین حاجی‌پور یک پروسه منطقی و قانونی را طی کردیم. در هیچ کجا هم با آوردن اسم شروین حاجی پور نخواستیم در تبلیغات خود سوءاستفاده کنیم. همان مسیر درست و قانونی را طی کردیم و خداراشکر مجوزها هم دریافت شد و یک موسیقی خوب روی کار خود داریم.

وی ادامه داد: برخی به دنبال حاشیه هستند و اصلا به اصل قضایا کاری ندارند. «پسر دلفینی ۲» یک پکیج کامل است و صرفا یک موزیک ویدئو نیست. این انیمیشن یک فیلم کامل است که با درام خوب و کیفیت خوبی که دارد مخاطبان و خانواده ها را با خود همراه می‌کند. مطمئن باشید این فیلم مانند قسمت قبلی خود باعث افتخار برای کشور خواهد بود.

همدانی درباره این انیمیشن مطرح کرد: اولین نکته مهمی که درباره این انیمیشن از بازخوردهایی که از مردم گرفته‌ام، می‌توانم بیان کنم، این است که مخاطبان به تولید ایرانی بودن آن افتخار می‌کنند. «پسر دلفینی ۲» سطحی از کیفیت را پیدا کرده که لزوما جزئیات زیاد نیست و بیشتر مربوط به درست کار شدن هر کدام از مولفه ها است؛ از درام خوب و پر فراز و فرود گرفته تا کیفیت‌های خوب فنی و تکنیکی. چالش مهمی که برای قهرمان ما وجود دارد، برای مخاطب جذاب است و او را با خود همراه می‌کند.

محمدامین همدانی در پایان گفت: یکی از مواردی که برخی منتقدین مانند مسعود فراستی و یزدانی خرم به این انیمیشن امتیاز بالایی دادند، بیان این نکته بود که بسیاری از فرهنگ ایرانی در این انیمیشن آمده است و از آنجا که قسمت اول این اثر سابقه معرفی فرهنگ ایرانی به تمام دنیا را داشته است، تلاش می‌کنیم تا در قسمت دوم «پسر دلفینی» هم این اتفاقات تکرار شود.

نوشته از صدای «شروین» سوءاستفاده تبلیغاتی نکردیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این هفته برای چهره‌های فرهنگی و هنری ایران، هفته‌ای از حواشی، افتخارات و خداحافظی‌ تلخ بود. از شروین حاجی‌پور که همچنان درگیر محدودیت‌هاست تا تینا پاکروان که با سانسور روبه‌رو شد و منوچهر والی زاده که مارا برای همیشه ترک کرد. هر کدام از این چهره‌ها روایتگر بخشی از فضای پرتنش هنر و فرهنگ ایران در روزهای اخیر بودند.

در این گزارش، نگاهی داریم به مهم‌ترین رخدادهایی که این چهره‌ها را به سوژه رسانه‌ها و گفت‌وگوها در محافل خبری تبدیل کردند.

شروین حاجی‌پور؛ بالاخره مجوز با کیست؟

شروین حاجی‌پور، خواننده جوانی که با حضور در برنامه استعدادیابی «عصر جدید»‌ کشف شد و بعدتر به‌واسطه برخی حواشی داخلی، شهرت جهانی را هم تجربه کرد و موفق به کسب جایزه گرمی شد، این هفته دوباره به صدر اخبار بازگشت؛ اما این‌بار نه به خاطر موسیقی‌اش، بلکه به دلیل ممنوعیت‌های تازه‌!

ماجرا از انیمیشن «پسر دلفینی۲» شروع شد؛ اثری که شروین حاجی‌پور قطعاتی برای آن خواند و قرار بود در اکران خصوصی فیلم، حاضر باشد. اما درست در روز مراسم، اداره اماکن از حضور او جلوگیری کرد. دلیل این تصمیم ممنوعیت حاجی‌پور برای حضور در تجمعات بالای ۳۰ نفر اعلام شد و این اعلام در حالی صورت گرفت که مجوز فعالیت این خواننده از سوی وزارت ارشاد، صادر شده بود.

از سوی دیگر، صدای شروین در نسخه نهایی انیمیشن حذف شد، درحالی‌که همین فیلم مجوز اکران گرفته بود. بشیر بی‌آزار، مدیر موسیقی پروژه، در واکنش به این اتفاق نوشت؛ «با وجود تمام تلاش‌ها و پیگیری‌ها تا آخرین لحظه، اداره اماکن نه تنها مجوز حضور شروین در مراسم افتتاحیه‌  پسر دلفینی ۲ را به بهانه ممنوعیت حضور در تجمعات بالای ۳۰ نفر صادر نکرد، بلکه جلوی پخش نسخه نهایی فیلم با صدای شروین را نیز گرفت.»

حال سوال اینجاست وقتی خواننده‌ای برای حضور در فیلمی انتخاب می‌شود و آن فیلم مجوز اکران می‌گیرد، چگونه ممکن است صدای همان خواننده غیرمجاز باشد؟

همه این حواشی در حالی بود که شروین همین هفته آهنگ تازه خود با عنوان «تاکی» را هم منتشر کرد که به‌صورت گسترده در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.

ابراهیم حاتمی‌کیا؛ چهره سال سینمای انقلاب

ابراهیم حاتمی‌کیا این هفته در مراسم «ققنوس» به‌عنوان چهره سال سینمای انقلاب اسلامی معرفی شد. این انتخاب بار دیگر نام او را به صدر اخبار فرهنگی ایران بازگرداند، اما بیشتر از خود جایزه، صحبت‌هایش درباره پروژه‌های ناتمام و شرایط سینمای ایران بود که توجه‌ها را جلب کرد.

پروژه بزرگ حاتمی‌کیا درباره زندگی حضرت موسی(ع) که ابتدا به‌عنوان یک سریال در نظر گرفته شده بود، پس از تغییرات، نسخه سینمایی آن ساخته شد و نسخه سریالی آن نیز همچنان در حال تولید است. همچنین، پروژه سینمایی او درباره حاج قاسم سلیمانی پس از چهار سال و نیم تلاش، به نتیجه نرسید. حاتمی‌کیا در این باره گفته است: «من چهار سال و نیم وقت خود را صرف پروژه ساخت فیلمی برای حاج قاسم ‌کردم اما نشد و حکمتش هم ساخت فیلم موسی کلیم‌الله بود.»

حاتمی‌کیا از معدود فیلمسازانی است که همواره تلاش کرده سینمای سیاسی و آرمانی را زنده نگه دارد. او در سخنانش با صحبت از سلطه فیلم‌های کمدی و گیشه‌محور، گفت که امسال فقط برای دیدن «مست عشق» به سینما رفته است.

انتخاب ابراهیم حاتمی‌کیا به‌عنوان چهره‌سال در مراسم «ققنوس» از آنجا می‌تواند قابل‌توجه باشد که حضور این فیلمساز باسابقه در جشنواره فیلم فجر، برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها با اهدای سیمرغ‌های متعدد به او همراه نشد و از معدود دوره‌های جشنواره فجر بود که بدون حضور این فیلمساز روی سن اختتامیه، به پایان رسید.

تینا پاکروان؛ کدام ساواک؟

سریال «تاسیان» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی تینا پاکروان پس از پخش تنها سه قسمت توقیف شد. توزیع این سریال به دلیل «نداشتن مجوز تولید و پخش» از سوی قوه قضاییه متوقف شد و هنوز مشخص نیست چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد. این توقیف با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد، که در این میان، سخنان تینا پاکروان بیشتر مورد توجه قرار گرفت. پاکروان در واکنش به این اتفاق گفت: «واقعیت این است که در طول دوران فعالیت حرفه‌ای‌ام در این کشور، تا کنون با چنین تجربه‌ای مواجه نشده بودم؛ اینکه چیزی را تا این اندازه غلط بفهمند و با همین برداشت غلط هم کارشان را جلو ببرند.»

اصلی‌ترین اتهامی که از سوی منتقدان «تاسیان» متوجه روایت آن شد «تطهیر ساواک» بود. اما پاکروان در مصاحبه‌ای گفت: «آیا اگر من در روایت خود سراغ یک خانواده شیک و پول‌دار رفتم که در همان سال‌ها زندگی مرفهی داشته‌اند و حالا پسری عاشق دختر این خانواده شده، معنایش این است که می‌خواهم سفیدشویی بکنم؟ من نمی‌توانم دروغ بگویم و هیچ علاقه‌ای به روایت نادرست تاریخ ندارم.»

حواشی این سریال زمانی جالب شد که مسعود فراستی، منتقد سینما هم به میدان آمد و توقیف «تاسیان» را ناشی از ممیزی‌های سختگیرانه دانست. صابر ابر و هوتن شکیبا هم دو بازیگر سریال بودند که با انتشار استوری در صفحات شخصی خود، به‌صورت تلویحی به توقیف سریال اعتراض کردند.

کیانوش عیاری؛ «کاناپه» را نبینید!

فیلم سینمایی «کاناپه» ساخته کیانوش عیاری که در سال ۱۳۹۵ تولید شد، به‌دلیل مسائل مرتبط با حجاب بازیگران زن، سال‌ها توقیف بود. این فیلم که به‌واسطه مشکلات اکران و توقیف، هیچ‌گاه نتوانست به‌طور رسمی در سینماها به نمایش درآید، اخیراً به‌صورت غیرقانونی در یوتیوب منتشر شد.

کیانوش عیاری، کارگردان این اثر، در نامه‌ای به خبرآنلاین اعلام کرد که از این اقدام غیرقانونی ناراضی است و آن را محکوم می‌کند. او ضمن اشاره به مشکلات و موانع متعدد که این فیلم در مسیر اکران با آن‌ها مواجه بود، این اقدام قاچاق را ضربه‌ای مضاعف به حقوق مادی و معنوی خود دانسته است.

عیاری در نامه‌اش با تأکید بر این که این فیلم با هزینه زیادی ساخته شده، از مردم درخواست کرده است که از تماشای نسخه‌های قاچاق این فیلم خودداری کنند. او از مخاطبان خود خواسته که در صورت برخورد با نسخه‌های غیرقانونی در فضای مجازی، آن‌ها را پاک کنند تا فیلم در آینده بتواند به‌طور رسمی و در شرایطی عادلانه به نمایش درآید. کارگردان این اثر همچنین به تأثیرات اقتصادی منفی این نوع اقدامات بر آثار سینمایی اشاره کرده و گفته است که در شرایط اقتصادی کنونی، نمایش غیرقانونی فیلم‌ها به ضرر سازندگان خواهد بود.

از سوی دیگر انتشار این فیلم، باعث موضع‌گیری منفی برخی منتقدان نسبت به کیفیت سینمایی آن شدند و باز هم این سوال مطرح شد که واقعا منطق توقیف‌کنندگان یک فیلم چیست؟

منوچهر والی‌زاده؛ وداع با یک صدای خاطره‌انگیز

منوچهر والی‌زاده، دوبلور پیشکسوت و صداپیشه شخصیت‌های ماندگار سینما، در سن ۸۴ سالگی درگذشت. صدای او روی شخصیت‌هایی چون رابین هود، گروهبان گارسیا، تام هنکس، جان تراولتا، تام کروز، هریسون فورد، نیکلاس کیج، جیسون استاتهام، جیم کری، ویل اسمیت، ادی مورفی، رابرت واگنر و الویس پریسلی و مایک همر برای همیشه در خاطره‌ها باقی خواهد ماند.

وداع با این صداپیشه محبوب بهانه‌ای شد تا در هفته گذشته بریده‌های مختلفی از هنرنمایی‌های او در عرصه دوبله در فضای مجازی هم‌رسانی شود و بخشی از شبکه‌های اجتماعی به تسخیر خاطره‌بازی با صدای جذاب او درآمد.

نکته مهمتر این که نگاهی به ترکیب طلایی معدود چهره‌های باقی مانده از نسل جادویی دوبله ایران که در آیین وداع با منوچهر والی‌زاده حضور داشتند این حسرت را به همراه داشت که چقدر جای این ستاره در آسمان دوبله خالی خواهد ماند و چه کسانی می‌توانند فقدان این نسل را برای هنر دوبله ایران جبران کنند؟

نوشته از جنجال «شروین» تا اعتراض «کیانوش» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.