از دریچه راوی زن

فیلم «هِناس» به کارگردانی حسین دارابی فیلمی بیوگرافیک از آخرین روزهای زندگی شهید داریوش رضایی‌نژاد است. این فیلم پرداختن به یک قهرمان واقعی و ملی را دستمایه پرداخت فیلمنامه قرار داده است اما برخلاف سنت معمول داستان این درام از دریچه همسرش؛ شهره پیرانی روایت می‌شود.

در فیلم‌های بیوگرافی معمولا قهرمان یا شخصیتی که قرار است به عنوان قهرمان معرفی شود محرک اصلی و پیش‌برنده داستان هستند. اما حسین دارابی در فیلم «هِناس» به خلاف معمول و الگوی متعارف برای پردازش قهرمان‌های شناخته‌شده، دغدغه‌های همسر شهید را سوژه فیلم خود قرار داده است تا از دریچه نگاه یک زن زندگی قهرمانش را معرفی کرده و به تصویر بکشد. به همین دلیل است که فیلم پس از شهادت شهید رضایی‌نژاد می‌تواند ادامه پیدا کند و جهان روایت خود را همچنان پیش ببرد.

انتخاب راوی زنانه یعنی محدود به شخصیت شهره پیرانی (با بازی مریلا زارعی) اگرچه از نظر روایت‌شناسی تصمیمی درست است اما پاشنه آشیل فیلم به انتخاب ژانر فیلم برمی‌گردد. فیلمی که سویه‌های سیاسی را در خود دارد و داستان آن در بستر یک زندگی خاص و ملتهب قرار دارد، می‌تواند با انتخاب ژانر درست، حرف اساسی و اصلی خود را به طرز رساتری منتقل کند. زندگی شهید رضایی‌نژاد -بویژه در مقطعی که فیلم سودای روایت آن را دارد- دستخوش التهابات مختلفی است که می‌توانست در یک تریلر سیاسی جذاب، روایت اثربخشی از آن به دست داد.

تریلر سیاسی ژانر شناخته شده‌ای است که برای ارائه داستان‌های مهیج و دلهره‌آور سیاسی بستر بسیار مناسبی را فراهم می‌کند. یک نمونه خوب برای تریلر سیاسی در سال‌های اخیر توجه سعید ملکان به این ژانر در ساخت «روز صفر» است. اما بی‌توجهی به قواعد این ژانر باعث شده است که حرف اصلی فیلم «هِناس» و به تبع آن زندگی بحرانی یک نخبه ملی آنطور که باید و شاید به تصویر کشیده و تاثیر احساسی آن به مخاطب منتقل نشود.

در ژانر تریلر آثار سینمایی در ضمن آنکه فضای رازآلود و مرموزی دارند اما از هیجان، تعلیق و کشش در داستان و فرم فیلم به وفور استفاده می‌کنند. مخفی‌کردن اطلاعات از تماشاگر، سکانس‌های تعقیب و گریز و مبارزه، موقعیت‌های خطرناک و تضاد کاراکترها یا وجود یک نیروی خارجی تهدیدکننده از مؤلفه‌های ژانر تریلر هستند. مضامینی همچون بی‌قاعده و متغیر بودن حقیقت، ماهیت غیرقابل‌انکار ظلم بشر و ته‌‎مایه‌هایی همچون سایه، رویا، جنایت، پارانویا، توطئه و تعلیق، عناصر تشکیل دهنده اکثر فیلم‌های تریلر هستند. اما اگر به قواعد این ژانر، رنگمایه سیاسی هم بزنیم داستان به مراتب ملتهب‌تر و پیچیده‌تر می‌شود.

برخی ار نشانه‌های تریلر سیاسی اگرچه در فیلم «هِناس» وجود دارد اما ارزش‌های دراماتیک این ژانر در کلیت روایت فیلم لحاظ نشده است تا با یک فیلم ژانر برای شناسایی یک نخبه علمی مورد استفاده قرار بگیرد. به عنوان مثال اهمیت “پسورد” در این فیلم -که در طول کار بارها به آن پرداخته می‌شود- آن کشش و گیرایی لازم را ندارد که به ما حس توطئه و تعلیق را القا کند، هرچند که این لحظات و کشف رمز “پسورد” از لحاظ حسی تاثیرگذار است. اما به مجرد آنکه پسورد و حس عاطفی آن برای مخاطب مطرح شود تماشاچی به دنبال یک حس پیچیده‌تر و متضادتر است تا حال‌وهوای ترس و تعلیق به او منتقل شود. فیلم باید نشانه‌های سیاسی و ترس و تعلیق را به با بهره‌گیری از لحظات خاص و با ارزش دراماتیک غلیظ‌ کند تا بتواند به جای دلمشغولی عاطفی به تریلر، تعلیق و مخفی‌کردن اطلاعات از تماشاگر بیشتر دامن بزند. لحظات عاشقانه این فیلم در بین جنبه‌های تردیدآمیز و دلهره‌زای آن (مانند مواجه با شخص ناشناس در سیستم کامپیوتری) چندان در ذهن مخاطب رسوب نمی‌کند. به طوری که اگر دلبستگی به درام به‌طور کامل اتفاق می‌افتاد با فیلمی به مراتب منسجم‌تر مواجه بودیم. هرچند که زندگی شهید داریوش رضایی‌نژاد مایه‌های خوب یک تریلر را در دل خود داشت.

ضعف در ساخت فیلم‌های بیوگرافیک

در همین مطلب از «روز صفر» به عنوان یک فیلم قابل توجه در ژانر تریلر مهیج سیاسی یاد کردیم اما همین کارگردان پیش از آن تهیه‌کننده یک فیلم بیوگرافیک دیگر بود که چه در گیشه و چه از لحاظ درام‌پردازی یک شکست محسوب می‌شد. فیلم «تختی» فیلمی زندگینامه‌ای به کارگردانی بهرام توکلی و تهیه‌کنندگی سعید ملکان بود که می‌توان از آن به عنوان یک نمونه جدید از ناکامی در ساخت فیلم‌های بیوگرافی یاد کرد. اگر از فیلم خوش‌ساخت «موقعیت مهدی» و بعضی از وجوه قابل توجه آن بگذریم اساسا در این سال‌ها در ساخت فیلم زندگینامه‌ای ضعیف عمل شده و گزاف نیست اگر بگوییم که ما در ساخت زندگینامه افراد سرشناس در سینمای ایران غالبا شکست خورده و ناکام عمل کرده‌ایم.

یکی از دلایل شکست در فیلم‌های بیوگرافیک پرداختن به بازه‌های وسیع زندگی شخصیت اصلی یا جزییات زیاد است که البته کنار گذاشتن و حذف آن‌ها کار آسانی نیست. خوشبختانه «هِناس» بازه وسیعی را مورد توجه قرار نداده است اما به جزییات فراوان زندگی کاری و خانوادگی شهید رضایی‌نژاد پرداخته است. از یاد نبریم که گذشتن از جزییات گاه غیرقابل چشم‌پوشی باعث می‌شود که شخصیت مورد نظر بیشتر شناسایی و ملموس شود. فیلم زندگینامه‌ای باید بیش از برداشتن اطلاعات از زندگی شخصیت واقعی به بار ارزشی سکانس‌ها فکر کند تا هر نمای آن ارزش دراماتیک بالایی داشته باشد و در نهایت یک شخصیت کلی و ملموس را تحویل مخاطب دهد.

به عنوان نتیجه‌گیری

فیلم «هِناس» از چند لحاظ تجربه خوبی است. انتخاب راوی محدود و زنانه یکی از نقاط قابل توجه این فیلم است. بعلاوه اینکه فیلم سودای پرداختن به کل زندگی شهید رضایی‌نژاد را ندارد، بلکه برش نهایی زندگی او که منجر به شهادت این شخصیت می‌شود را مورد توجه قرار داده است. این فیلم علاوه بر نگاه زنانه متوجه موضوعات امروزی است و با روایت ترور شهید رضایی‌نژاد پای مسایل امنیتی و ترور نخبگان امنیتی به میان می‌آید که از موضوعات روز جامعه است و تاکنون کمتر فیلمسازی به این عرصه‌ ورود پیدا کرده است. با این همه فیلم باید در انتخاب ژانر چه درام عاشقانه، چه تریلر سیاسی جسورانه‌تر عمل می‌کرد تا تصویر منسجم و ملموس‌تری از یک شخصیت برجسته و علمی را به مخاطب عرضه می‌کرد. در حال حاضر شناخت مخاطب از این شخصیت چندان کامل نیست، ضمن اینکه چندان تعلیق و توطئه را در فیلم تجربه نکرده است، اما با بازی‌های قابل توجهی روبرو شده است. بویژه ترس و تردیدهایی که در پس چهره مریلا زارعی خودنمایی می‌کند.

نوشته دغدغه‌های امنیتی از دریچه‌ای زنانه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آقای دارابی برای دومین بار پس از ساخت  فیلم «مصلحت» باز هم به سراغ موضوع تاریخ معاصر با مضمونی سیاسی رفته‌اید، این علاقه شما به مباحثی که مابه ازای تاریخی دارند و در خاطر مخاطب شکل گرفته شده‌اند از کجا می‌آید؟

فیلم «مصلحت» هم اثری سیاسی است اما ما به ازای بیرونی ندارد. من در کل به تاریخ علاقمندم و دوست دارم روی قصه‌هایی کار کنم که به تاریخ امروزمان مرتبط است. روایت کردن بخش‌هایی از تاریخ که بر زندگی امروزمان اثرگذار بوده برایم کاری جذاب است. همچنین «مصلحت» و «هِناس» هر دو به مسایل روز می‌پردازند مباحثی مانند عدالت و شهدای انرژی هسته‌ای.

هر کارگردان برای روایت نیاز به این دارد که آن قصه او را درگیر کند. شاید حتی فیلم بعدی‌ام بستری سیاسی نداشته باشد. همه ما هنرمندان دغدغه‌هایی داریم و در راستای همین دغدغه و میزان جذابیت قصه جلو می‌رویم. این‌ها پارامترهایی هستند که می‌توانند ما را درگیر کنند و انگیزه شروع ساخت یک اثر را بدهند. هر دو فیلمی که تابحال ساخته‌ام دارای این ویژگی‌ها بودند یعنی هم قصه بسیار مورد علاقه‌ام بود و هم مضمون و سوژه‌ای که داشتند.

پرداختن به موضوعاتی که سند زنده در جامعه دارند از حساسیت بیشتری برخوردار است تا ساخت فیلم‌هایی که گوشه‌ای از اتفاقات یک جامعه را در بستر تخیل نویسنده و کارگردان نشان دهد، به همین دلیل توقع مخاطب از کاری که شما انجام داده‌اید بیشتر است، فکر می‌کنید تا چه اندازه توانسته‌اید به این مکتوبات و مستندات وفادار باشید و چه اندازه مخاطب را راضی نگه داشته‌اید؟

در ابتدا بگویم که ساختن فیلم بیوگرافی کاری بسیار سخت است. همه از شخصی که قصه‌اش روایت می‌شود تصوراتی دارند و حساسیت‌هایی وجود دارد. وقتی قرار است اثری سینمایی ساخته شود در وهله نخست باید به جذابیت آن و دراماتیک بودن آن فکر کرد. ما سعی کردیم در عین اینکه به اصل قصه پایبند هستیم در برخی از بخش‌ها عمداً قصه را پررنگ‌تر کرده تا بر جذابیت درام بیفزاییم. مثلاً برخی از شخصیت‌های قصه را پررنگ کردیم و برخی دیگر را کم‌رنگ یا در پرداخت برخی از کاراکترها اغراق کردیم. اما روح کلی قصه همان است که در واقعیت بوده. شهید رضایی‌نژاد برای مردم چندان شناخته شده نیستند. مثلاً همه مردم شهید چمران یا شهید بهشتی را می‌شناسند اما شهید رضایی‌نژاد چهره‌ای شناخته شده نیستند و این موضوع دست ما را به لحاظ پرداخت قصه بازتر می‌کرد.

البته تصویری که در این فیلم از شهید رضایی‌نژاد ارائه می‌شود قطعاً به واقعیت بسیار نزدیک است و بنا به گفته خانم پیرانی همسر این شهید به روح زندگی آنها پایبند بوده‌ایم. خیلی از مخاطبانی که خانم پیرانی را می‌شناسند و با فضای زندگی ایشان آشنا هستند اولین سوالی که از ما می‌پرسند این است که آیا قصه‌ای که روایت می‌شود واقعیت داشته؟ آیا ایشان پیش از شهادت همسرشان در مسیر کمک به ایشان این کاراها را انجام داده‌اند یا این نوع پوشش را داشته‌اند؟ و… بنظرم این نکته بسیار مثبتی است و چه خوب که بتوانیم تصویری واقعی از شهدای‌مان نمایش دهیم. ممکن است مخاطبان فکر کنند سبک زندگی همه شهدا و خانواده‌های‌شان شبیه به هم است اما در واقعیت اینطور نیست. شهید رضایی‌نژاد و خانم پیرایی سبک زندگی متفاوت و خارج از کلیشه‌های مرسوم که در ذهن مخاطب شکل گرفته داشتند و اتفاقاً این ویژگی زندگی آنها بوده و برای مردم هم جذاب است ببینند و بدانند که آدم‌هایی با این نوع سبک زندگی هم بوده‌اند که پای آرمان‌های‌شان ایستادگی کردند، هزینه دادند، سختی کشیدند و در آخر هم به شهادت رسیدند.

گنجاندن رابطه عاطفی در دل یک ماجرای خون‌بار که در نهایت ترور را به همراه دارد می‌تواند از خشمی که درون کلیت داستان نهفته، کم کند، فکر نکردید ممکن است نشان دادن این رابطه به موضوع اصلی فیلم شما لطمه وارد کند؟

بنظر من نشان دادن رابطه عاطفی اتفاقاً خشم مخاطب را نسبت به ترورکنندگان بیشتر می‌کند. هرچقدر رابطه در یک خانواده جذاب و عاشقانه باشد برای مخاطب دوست داشتنی‌تر خواهد بود و وقتی این رابطه با از میان برداشتن یکی از اضلاع این خانواده توسط فرد یا افرادی نابود شود طبعاً مخاطب ناراحت‌تر و خشمگین‌تر می‌شود. ما تمام تلاش‌مان را کردیم که جنبه عاطفی فیلم دقیقاً به همین دلیل بیشتر شود. خانواده‌ای که در فیلم می‌بینیم عاشقانه یکدیگر را دوست دارند و در فضایی شاد زندگی می‌کنند اما یک ترور همه این شادی و عشق را از هم می‌پاشد و چه ظلمی بدتر از این؟

در طول فیلم بیشتر از این که مخاطب با شخصیت داریوش رضایی‌نژاد درگیر باشد با تلاش و تکاپوهای همسر او درگیر است، شما در واقع قصدتان نشان دادن وجوه شخصیتی شهید بود یا تلاش و مبارزه همسر او؟

وجهه کاری این شهید می‌توانست بسیار دراماتیک باشد اما واقعیت این است که ما اطلاعات زیادی از کار ایشان در دست نداشتیم. به هرحال ملاحظات امنیتی وجود دارد و … . در جلسه‌ای که با خانم پیرایی داشتیم زندگی آنها را بسیار جذاب دیدم و تصمیم گرفتیم سوژه را به سمت دیدگاه خانم پیرانی برده و به نوعی زندگی آنها را از دید ایشان روایت کنیم. این ایده برای همه‌مان جذاب بود و خوشحالیم که توانستیم تصویر زندگی زنی شجاع و مصمم را روایت کرده و یک قهرمان زن روی پرده سینما خلق کنیم. در سینمای‌مان کمتر به این نوع کاراکترها پرداخت شده است. زنی که پایبند به چیزی است که به آن ایمان دارد و در نهایت عملی قهرمانانه به سبکی زنانه انجام می‌دهد. ما فکر می‌کنیم برای قهرمان بودن باید کارهای بسیار بزرگ و عجیب و غریب انجام داد درحالی که همیشه قهرمانان از این نوع و این جنس نیستند. برای ما خیلی جذاب و مهم بود که بتوانیم تصویر یک زن قهرمان را در کنار یک شهید بزرگوار نشان دهیم.

برخلاف آنچه گفته می‌شود که صحنه ترور بار خشم فیلم را زیاد کرده شخصاً معتقدم که اینطور نیست و این صحنه تصویر کلی فیلم را تلخ نکرده است، شاید اگر سکانس ترور به عنوان سکانس آخر فیلم بود این تلخ بودن بر کل فیلم غالب می‌شد، نظر خود شما در این مورد چیست؟

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ما در این فیلم همین نکته‌ای است به آن اشاره کردید. «هِناس» فیلمی تلخ است که می‌توانست به اثری ناامید کننده تبدیل شود و نیت ما این نبود. از طرفی می‌خواستیم صحنه ترور حتماً در فیلم باشد چراکه معتقد بودیم این حرکت وحشیانه در حق یک دانشمند و یک خانواده باید در بخشی از تاریخ ما ثبت شود و از طرفی دیگر بسیار برای‌مان مهم بود فیلم اثری ناامید کننده نباشد. در این مورد بسیار فکر و گفتگو کردیم و به کمک خدا توانستیم به دو سکانس آخر برسیم و فیلم را در نهایت با امید و عملی قهرمانانه به پایان برسانیم. در فیلمنامه به این پایان رسیده بودیم اما اینکه در اجرا به این حس خواهیم رسید یا نه برای‌مان تبدیل به دغدغه‌ای بزرگ شده بود و خوشحالم که توانستیم به آنچه در نظر داشتیم تا حد زیادی برسیم. یعنی فیلم در عین حال که بسیار تلخ است اما پایان امیدوارکننده‌ای دارد.

آیا فیلم بعدی‌تان باز هم روایت یک تاریخ و یا یک حادثه اینچنینی است؟

راستش هنوز نمی‌توانم در این مورد با قطعیت صحبت کنم. باید یک قصه به اصطلاح مانند قلاب عمل کرده و ذهن‌مان را درگیر کند. پیش از شروع ساخت فیلم «هِناس» قصه‌های بسیاری را در ذهن داشتیم اما توفیقی حاصل شده و بحث این سوژه مطرح شد و توجه همه‌مان را به خود جلب کرد.

روایت تاریخ علاقه شخصی‌ام است اما نمی‌دانم فیلم بعدی هم تاریخی خواهد بود یا خیر؟ چراکه باید یک موضوع برایم جذاب باشد و بدانم قابلیت تبدیل شدن به یک فیلم را دارد یا نه. باید دید در آینده چه پیش خواهد آمد و کدام قصه درنهایت ذهن‌ما را به خود مشغول خواهد کرد.

«هِناس» را در سینماها با مردم دیده‌اید؟  درباره بازخورد منتقدان و مردم بفرمایید.

در اکران‌های متعدد در شهرهای مختلف در کنار مردم فیلم را تماشا کرده‌ایم. خدارا شکر بازخوردهایی که از مردم گرفته‌ایم خوب و امیدوار کننده بوده است. با توجه به تغییراتی که بعد از اکران در جشنواره در نسخه نهایی فیلم داشتیم، «هِناس» به اثری بهتر و قابل قبول‌تر تبدیل و فیلم بسیار خوش ریتم‌تر شده است. فکر می‌کنم مخاطبان بخصوص خانم‌ها بخوبی با فضای فیلم ارتباط برقرار کرده‌اند. در زمان جشنواره منتقدان دو بخش بودند برخی فیلم را دوست داشتند و برخی از آن خوش‌شان نیامده بود. نقدهایی که این‌روزها می‌خوانیم نیز کمابیش همانطور است اما تعداد نظرات مثبت بیشتر شده که شاید بخاطر همان تغییراتی است که اشاره کردم.

وضعیت فیلم اول‌تان «مصلحت» به کجا رسید؟ اکران خواهد شد؟

در حال مذاکره برای حل مشکل اکران فیلم برای اکران هستیم که بتوانیم مشکل‌ش را حل کرده و به مرحله اکران رساند. برای اکران این فیلم بسیار مشتاقم و امیدوارم هر چه زودتر مشکل فیلم حل شود.

گفت‌وگو: الناز دیمان

نوشته حسین دارابی: «هِناس» به روح زندگی شهید رضایی‌نژاد پایبند بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از اکران این فیلم، مراسم تجلیل از عوامل با حضور مرتضی آقاتهرانی رئیس کمیسیون فرهنگی و فاطمه قاسم پور، رئیس فراکسیون زنان مجلس انجام شد.

در ابتدا شهره پیرانی همسر شهید رضایی‌نژاد درباره حس و حال خود پس از تماشای «هِناس» در جمع نمایندگان مجلس گفت: ممنونم که برای دیدن این فیلم وقت گذاشتید و تشریف آوردید. من هفتمین باری است که فیلم را می‌بینم و هربار تحت تاثیر قرار می‌گیرم. شاید تماشای آن برای شما در حد یک فیلم باشد، اما برای من و دخترم خاطرات و واقعیت‌های گذشته را تداعی مى‌کند.

وی افزود: این داستان بر مبنای واقعیت است و نه تنها داریوش بلکه هرکسی که در این حوزه فعالیت می‌کند، در شرایط مشابه داریوش است و خطرات مشابه، آن‌ها و خانواده‌هایشان را تهدید می‌کند.

همسر شهید رضایی‌نژاد اضافه کرد: نه تنها داریوش و شهدای هسته‌ای، بلکه هم‌اکنون نیز افرادی هستند که برای حفاظت از آب، خاک و امنیت این سرزمین با جان خود معامله و جنگ می‌کنند. مدتی قبل ترور شهید صیاد خدایی در نزدیکی مجلس شورای اسلامی  دقیقا به شیوه‌ای که برای ما رخ داد، خاطرات لحظه شهادت رسیدن همسرم را تداعی کرد.

پیرانی تاکید کرد: من تنها انتظارم از مجلس این است که قوانینی تصویب شود که خون شهدای هسته‌ای پایمال نشود.

در ادامه مرتضی آقاتهرانی رئیس کمیسیون فرهنگی در سخنانی ضمن تمجید از فیلم «هِناس» بیان کرد: نمایندگان برای حراست از خون شهیدان ایستادگی خواهند کرد و نمی‌گذارد آرمان و اهداف آنان پایمال شود.

وی افزود: در دیداری که با رییس مجلس داشتم تاکید ما بر پیگیری با حساسیت موضوعات است و تاکید بسیار به انقلابى بودن مجلس یازدهم شد که پیرو فرمایشات رهبر معظم انقلاب باید انقلابى باشیم و انقلابی عمل کنیم.

آقاتهرانی با تقدیر از سازندگان فیلم «هِناس» تاکید کرد: «هِناس» یکی از فیلم های تاثیر‌گذار و حقیقی در تاریخ سینمای کشورمان است، ساختن چنین فیلم‌هایی در طول تاریخ نمی‌گذارد دستاوردهای هسته‌ای کشور که حاصل خون دانشمندان شهیدی همچون رضایی‌نژاد است به دست فراموشی سپرده شود.

در پایان اکران فیلم «هِناس»، رئیس کمیسیون فرهنگی و رئیس فراکسیون زنان مجلس ضمن تجلیل از شهره پیرانی همسر و آرمیتا، دختر شهید‌رضایی نژاد، حسین دارابی کارگردان و محمدرضا شفاه تهیه‌کننده این فیلم، از همسر شهید رضایی‌نژاد برای بردباری و ازخود گذشتگی تشکر و قدردانی داشتند.

نوشته نمی‌گذاریم خون شهدای هسته‌ای پایمال شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست حسین دارابی در پاسخ به سؤال خبرنگار (سوره سینما) در مورد انتخاب مریلا زارعی گفت: انتخاب بازیگر یکی از سخت‌ترین قسمت‌های کار است چراکه انتخاب اشتباه می‌تواند گروه را خراب کند. با اینکه خانم شهره پیرانی باید خیلی حساسیت به خرج می‌دادند و می‌توانستند دخالت کنند اما ایشان اعتماد کردند و خانم زارعی هم اعتماد کردند و نقش را قبول کردند.

وی ادامه داد: ما زمانی که می‌خواستیم زاویه دیدمان را روایت کنیم با اینکه این سوژه‌ها سخت است و می‌تواند کلیشه‌ای شود اما دیدیم بهترین حالت برای واردشدن به این فضا، این است که از زاویه دید شهره پیرانی داستان را روایت کنیم و همان قدر که او نمی‌داند ما هم ندانیم و بیشتر می‌خواستیم تشویش و فضای ذهنی شهره را تقویت کنیم و نمی‌خواستیم فیلم جاسوسی بسازیم.

این کارگردان بیان کرد: ما تلاش کردیم با ایجاد فضای تعلیقی که در فیلم است به آن ریتم دهیم. فضای فیلم قبلی من؛ «مصلحت» با این فیلم کاملاً متفاوت است. تلاشمان را کردیم که فیلم خسته‌کننده برای مخاطب نشود.

این کارگردان ادامه داد: قبول دارم که ممکن است فیلم چند پایان داشته باشد اما یک گره‌گشایی هم باید در این فیلم انجام شود فکر می‌کنم چون در فیلمنامه یک کاشته‌هایی وجود دارد تمام سکانس‌ها فضا را تکمیل می‌کند و تلاش کردیم که با وجود همه تلخی‌ها پایان فیلم امیدی داشته باشد.

وی ادامه داد: قرار نیست که فیلم مستند بسازیم نظرمان این بود که فیلم سینمایی بسازیم و فقط می‌دانیم که دانشمندی نخبه بوده و کارهای بزرگی انجام می‌داده و در مقابل همسری بوده که خیلی زندگی و خانواده‌اش را دوست داشته است و حالا کسی که می‌خواهید به جزئیات برسید می‌توانید در فضای اینترنت سرچ کنید.

وی در خصوص انتخاب وحید رهبانی نیز توضیح داد: انتخاب وحید رهبانی خیلی برای من ترسناک بود چرا که او همیشه نقش قهرمان را ایفا کرده بود و حالا در این فیلم یک ضدقهرمان است و همه می‌ترسیدیم که او را انتخاب کنیم. با وحید صحبت کردیم و با تمرین‌ها به دل ماجرا رفتیم و یک ضدقهرمان درست کردیم که باید منزجرکننده می‌شد و وحید با هوشی که داشت به این فضا نزدیک شد.

محمدرضا شفاه؛ تهیه‌کننده فیلم نیز بیان کرد: چیزی که در تصویر می‌بینید تشویش ذهنی شهره پیرانی است.

مریلا زارعی؛ بازیگر نقش شهره پیرانی عنوان کرد: خانم پیرانی بسیار بیشتر از آن چیزی که من تصور داشتم به ما عشق و مهر دادند و من در تمام لحظات بازی احساس می‌کردم این امانت را باید با تمام وجود و توان به انتها ببرم. حتی خانم پیرانی دست من را باز گذاشتند که از ایشان کمک بگیرم و من به ایشان گفتم گوهری را به نام عشق و پایداری و ایمان دریافت کردم و به خدا توکل می‌کنم که بتوانم تمام این‌ها را با کمک همه عوامل به سرانجام برسانم.

وی افزود: ایشان خیلی سر صحنه می‌آمدند و به من کمک می‌کردند و خانم پیرانی نیز به من اعتماد کردند امروز با اشک‌های خانم پیرانی اشک ریختم و خوشحالم که ایشان هم از بازی من راضی بودند.

بهروز شعیبی؛ بازیگر نقش داریوش رضایی‌نژاد نیز بیان کرد: به پیشنهاد خانم زارعی دوست دارم هم برای فیلمی که بازی کردم و هم برای فیلمی که کارگردانی کردم جایزه بگیرم.

وی افزود: فیلم «هِناس» را خیلی دوست داشتم به‌خاطر حرفی که می‌زد و روایتی که می‌کرد. بزرگ‌ترین افتخار برای من بازی با مریلا زارعی بود.

احسان ثقفی؛ نویسنده گفت: سعی کردیم یک واقعیت صادقانه از روایت را در فیلم بیاوریم اما جزئیات اتفاقاتی که منجر به ترور شده در دست ما نیست. اتفاقی که افتاده ترور بوده است.

سیاوش طهمورث بیان کرد: تصور می‌کنم قبل از هر سؤالی باید دیدگاهمان را به هم نزدیک کنیم تا سؤالات اثربخش باشند. چیزی که من در مورد این کار فکر کردم تعهد انسانی‌ام در مورد خانواده و اجتماع بوده است. اینجا هم انسان بین دو تعهد قرار گرفته است و هر دو را انتخاب می‌کند.

وی افزود: چیزی که برای من جالب بود این بود که شاید این فیلم‌هایی که اخیراً کار کردم در یک ردیف کار بودند من باید کاری می‌کردم که این شخصیت‌ها با هم یکی نشوند و خودم فکر می‌کنم که این‌ها با هم تفاوت‌های زیادی دارند.

وی ادامه داد: من ۵۶ سال است که کار هنری می‌کنم اما هیچ‌وقت در این چهل دوره جشنواره دعوت به افتتاحیه و اختتامیه نشدم و همیشه آدم‌های بی‌ربطی حضور داشتند.

نوشته حسین دارابی: برای انتخاب بازیگر شهره پیرانی هیچ محدودیتی نداشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.