در این برنامه هنرمندانی ازجمله حمید نعمت‌الله، پوران درخشنده، ابوالحسن داوودی، احمد امینی و… حضور داشتند.

مهدی شادی‌زاده دبیر جشنواره فیلم و عکس «پنج» در ابتدای مراسم بیان کرد: شاید همه ما خاطرات و‌ الفبای آکادمیک سینما را ابتدا با نقد‌ها و قلم زیبای عباس یاری شناختیم. او‌ برای من یکی از افراد نازنین سینمای ایران است و شاید بعدها بتوان با عنوان پدر نقد سینمای ایران از ایشان نام‌ برد. امیدوارم که بتوانیم با همدلی هم مراسمی در شان نام این بزرگوار برگزار کنیم.

در ادامه آناهیتا ایزدی‌پارسا روی صحنه آمد و به اجرای زنده ویولن‌سل پرداخت.

سپس مستند کوتاهی با عنوان «آنسوی دریا» که توسط مهدی شادی‌زاده درباره عباس یاری ساخته شده است، نمایش داده شد. پس از آن مجید عبدالهی برای اجرای قطعه‌ای از محمد نوری روی صحنه آمد.

پوران درخشنده کارگردان سینما سپس روی صحنه آمد و درباره عباس یاری گفت: خوشحالم در جمعی هستم که عاشقان سینما اینجا نشسته‌اند. برای من عباس یاری انسانی بی‌بدیل، آرام و سرشار از انسانیت است. او‌ خنده‌های واقعی دارد که هربار او ‌را دیدم به من‌ انرژی داده است. اگر سرشار از غم هم ‌باشید وقتی سراغ عباس یاری می‌روید سرشار از انرژی می‌شوید. . او‌ پله ‌پله تمام مراحل را با شور و‌ اشتیاقی که در نوشته‌هایش است طی کرد تا امروز به این مرحله برسد. خوشحالم که امروز جشنواره فیلم و عکس «پنج» با نام عباس کیارستمی عزیزم از عباس یاری تجلیل می‌کند.

وی تاکید کرد: مجله فیلم برای من با نام عباس یاری معنا شده بود و‌ حتی در دوره‌ای دیگر‌مجله فیلم ‌را پیگیری نکردم اما‌ باعت خوشحالی ما و نسل آینده سینمای ایران است که او‌ کار رسانه را همچنان ادامه می‌دهد.

در ادامه ابوالحسن داوودی کارگردان سینما بیان‌ کرد: من می‌توانم ساعت‌ها درباره عباس یاری صحبت کنم زیرا خاطرات زیادی باهم داریم و موقعیت‌های مختلفی را باهم تجربه کرده ایم. من اولین کارهای نقدنویسی‌ام ‌را با مجله فیلم و ۳ تفنگدار معروف آن یعنی عباس یاری، هوشنگ‌ گلمکانی و مسعود مهرابی آغاز کردم. به نظر من این ۳ نفر عجیب ترین ترکیب دنیا بودند زیرا خصوصیات اخلاقی کاملا متفاوتی داشتند و با تمام این اوصاف سال‌ها کنار هم ماندند. درواقع راز ماندگاری آن‌ها برای من‌ همیشه جذاب بود که می‌توان اینگونه متفاوت بود اما ‌‌بازهم کنارهم‌ کار کرد.

وی تصریح کرد: روزگاری سینما برای ما دوران‌ امید بود و یکی از دلایل آن نیز وجود مجله فیلم بود. مجله فیلم ‌مهم ترین مجله ایران پس از انقلاب بود و‌ همه ما منتظر بودیم تا عکس فیلممان روی جلد مجله برود.

این کارگردان درباره عباس یاری گفت: گویی زندگی عباس یاری از همان ابتدا مانند یک فیلم بوده است. به نظر من فیلم زندگی عباس را با سرعت تند و فریم پایین ضبط کرده اند و در همه جای این فیلم شتابی از جنس اشتیاق وجود دارد. برای من عجیب است که یک نفر چگونه می‌تواند آنقدر انرژی داشته باشد.

داوودی در پایان متذکر شد: چیزی که بیش از همه ‌من‌ را ناراحت کرد ازهم پاشیدن گروه سه نفره مجله فیلم بود. دور شدن این ۳ نفر برای من‌ مانند تصویری از ایران‌ امروز بود و این‌ گذر از امید به ناامیدی را که امروزه در کشور ما وجود دارد من‌ در سرنوشت این‌ دوستان دیدم.

حمید نعمت الله کارگردان سینما در ادامه روی صحنه آمد و عنوان کرد: من در این ‌جمع به اندازه باقی دوستان به عباس یاری نزدیک ‌نبودم ‌اما به عنوان مخاطب مجله فیلم حس می‌کردم‌ که چقدر انسان صمیمی است. آدم در هر نسبتی که با آقای یاری قرار می‌گیرد از او احساس صمیمیت دریافت می‌کند. عباس یاری خیلی زود با آدم‌ها ارتباط می‌گیرد و معاشرت با او‌ بسیار لذتبخش است. به عنوان یک‌ فیلمساز ایده آل من این است که با عباس یاری مصاحبه کنم زیرا آدم‌ها با او‌ راحت است و ‌محبت و ‌‌مهرش را احساس می‌کند.

احمد امینی منتقد سینما و کارگردان سپس تصریح کرد: من و عباس یاری هم‌دانشگاهی بودیم و ۲۵ سال باهم در تلویزیون تصویربرداری می‌کردیم. ۲۰ سال در مجله فیلم‌ همکاری داشتیم‌. عباس یاری بسیار آدم خوش‌خنده ای است اما بخش اداری، تبلیغات و… مجله فیلم برعهده او‌ بود و در اختلافاتی که ایجاد می شد نقش واسطه‌گر را ایفا می‌کرد تا اختلافی به وجود نیاید. این ویژگی عباس یاری است که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز روحیه مقاومی دارد.

سپس با حضور پوران درخشنده، ابواحسن داوودی، حمید نعمت الله، احمد امینی و مهدی شادی‌زاده نشان درخت طلای عباس کیارستمی به پاس سال‌ها فعالیت در حوزه رسانه برای اولین بار به عباس یاری اهدا شد.

عباس یاری پس از دریافت نشان خود گفت: دوستان نازنین قدم روی چشم های من گذاشتید. پس از نکاتی که دوستان گفتند صحبت کردن بسیار سخت است. آقای شادی زاده دبیر جشنواره‌ تلاش بسیاری ‌برای راضی کردن من کردند تا این مراسم تجلیل را برگزار کنند زیرا احساس می‌کردم کار خاصی انجام نداده ام.

وی ادامه داد: من‌ همان کودکی هستم ‌که اولین حضورم در تعزیه بود و گاهی از اشقیا سیلی می‌‌خوردم‌ زیرا نمی‌توانستم سرم‌ را به موقع برگردانم. من‌ همیشه کراوات داشتم‌ و‌ عینکی بودم به همین دلیل در نمایش‌های مدرسه همیشه نقش بازپرس را به من می‌دادند. روزنامه برای من‌ از دیوار مدرسه شروع شد و و‌قتی می‌دیدم که ‌بچه‌ها روزنامه دیواری‌هایم‌ را می‌خوانند بسیار هیجان زده می‌شدم. در کیوسک روزنامه‌فروشی کار ‌می‌کردم‌ زیرا این‌ امکان‌ را به من‌ می‌داد تا تمام‌ نشریات‌ را ورق بزنم. در تئاترشهر نمایشگاهی از نشریات سینمایی برگزار کردم.

این منتقد سینما تاکید کرد:عشق عامل اصلی هرکاری بود که انجام دادم و هرگز از زندگی ‌‌و کسی طلبکار نبودم.

وی در ادامه با یادی از علی حاتمی عنوان کرد: این مراسم با یاد علی حاتمی برگزار می‌شود. این مراسم برای من‌ نیست بلکه برای سینمای ایران، عباس کیارستمی، کیومرث‌ پورمحمدی و‌ برادران فوت شده‌ام است. همچنین من خودم را مدیون همسر نازنینم می‌دانم که در تمام این سال‌ها از من حمایت کرد.

نوشته اهدای نشان درخت طلای عباس کیارستمی به عباس یاری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آنچه در خلاصه داستان «زیر درختان زیتون» آمده به این شرح است: در روستای کوکر، حسین به خواستگاری دختری به‌نام طاهره می‌رود، ولی چون خانه ندارد به او پاسخ منفی می‌دهند. همان شب زلزله تمام مردم روستا را بی‌خانمان می‌کند. حسین در بی‌خانمانی خود را با همه یکسان می‌بیند و خوشحال هم هست. هفت روز می‌گذرد، در سر مزار «خدابیامرزها» حسین متوجه می‌شود طاهره و مادربزرگش زنده مانده‌اند…

پنج پوستر جشنواره جهانی فیلم فجر براساس تصاویری از فیلم «زیر درختان زیتون» و عکس‌های علیرضا انصاریان از این فیلم طراحی شده است. همچنین پوستر اصلی جشنواره نیز براساس عکسی از کیارستمی در پشت صحنه فیلم «زندگی و دیگر هیچ» است. مهدی دوایی طراحی این پوسترها را برعهده داشت.

چهل‌وسومین جشنواره جهانی فیلم فجر به دبیری روح‌الله حسینی از پنجم تا دوازدهم آذرماه در شهر شیراز برگزار می‌شود.

نوشته افتتاح جشنواره جهانی فیلم فجر با فیلمی از عباس کیارستمی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمود کلاری در ابتدای این برنامه با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» برای او معنای خاصی دارد، گفت: یکی از ویژگی‌های بارز این فیلم برای من که با عکاسی این حرفه را شروع کردم و سپس با عشق وعلاقه وارد سینما شدم، نمونه‌ای از زندگی هنرمند است و این‌ نگاه و شیوه پرداخت نیز ازهمین زیست هنرمندانه نشات می‌گیرد. درواقع فرم و ساختاری که در فیلم جاری است حاصل زیست هنرمند است.

وی با بیان اینکه نگاه ساده و بی‌پیرایه فیلمساز به صورت شاعرانه در فیلم وجود دارد، ادامه داد: به عقیده من کیارستمی اگر‌ فیلمساز نمی‌شد،‌ شاعر می‌شد. او شکلی از سینما را به من‌ معرفی کرد که سرشار از خلوص بود. «خانه دوست کجاست؟» درحالی که سرشار از جنبه‌های هنرمندانه است اما مخاطب را وارد فضای اثر می‌کند، به گونه‌ای که شما احساس نمی‌کنید که درحال تماشای یک فیلم هستید.

کلاری با اشاره به علاقه کیارستمی به شعر، بیان داشت: آقای کیارستمی مجموعه‌ای از محفوظات شعر بود و به طرز عجیبی اشعار زیادی را حفظ بودند. وقتی به اسامی فیلم‌های کیارستمی نگاه می‌کنیم مانند «خانه دوست کجاست؟» و «باد ما را با خود خواهد برد»، باز علاقه او به شعر نمایان می‌شود و درواقع سه‌گانه عباس کیارستمی اوج تقلای شاعرانه او است.

وی افزود: برای من خیلی دلایل تعلق خاطرم به نوع سینمای کیارستمی مشخص نبود و نمی‌دانستم چرا این سفر سینمایی عباس کیارستمی تا این حد برای من جذاب است درحالی که ردپایی از این نگاه در آثار خود نیز دیده می‌شود. به نظرم دلیلش این بود که کیارستمی به بهترین شکل ممکن بلد بود یک شعر را در فیلم سینمایی به تصویر بکشد و فیلم‌های او علی‌رغم اینکه داستان مشخصی نداشتند اما‌ کاملا دراماتیک هستند. نکته قابل توجه اینکه هرگز این مفاهیم شاعرانه به صورت شعاری در فیلم کیارستمی مطرح نمی‌شدند بلکه مربوط به ذات خود فیلم‌ بودند.

در دانشگاه‌های دنیا بخشی به نام کیارستمی تدریس می شود

کلاری با بیان اینکه یکی از ویژگی‌هایی آثار کیارستمی این است که همه‌چیز به شدت شخصی است، گفت: کیارستمی سعی می‌کرد تمام‌ تجهیزات پشت صحنه را تاحد امکان محدود کند. اینکه به عنوان یک فیلمبردار بخواهید با عباس کیارستمی کار کنید، بسیار سخت است و نباید این تلقی ایجاد شود که او تمام صحنه را خودش می‌چید بلکه ما همه‌چیز را برنامه‌ریزی می‌کردیم و جزئیات اهمیت بسیاری داشتند.

وی خاطرنشان کرد: مهم‌ترین دانشگاه‌های سینمایی دنیا بخش عباس کیارستمی را آموزش می‌دهند و سینمای او کاملا در دنیا جا افتاده است. این مکتب و سبک و سیاق در فیلمسازان پس از او ازجمله کوروساوا، نوری بیلگه جیلان، دیوید لینچ و… به وضوح دیده می‌شود. آقای کیارستمی در نقطه و زمان درستی مطرح شد؛ زمانی که در ایران انقلاب شده و نگاه مردم جهان به ایران معطوف شده بود. او توانست چهره‌ای از مردم این کشور را به دنیا نشان دهد که کاملا نسبت به چیزی که در رسانه‌ها مطرح شده، متفاوت بود.

کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد

کلاری با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است، بیان داشت: در فیلم‌های عباس کیارستمی آدم‌ها سوال‌هایی مطرح می‌کنند، اما پاسخ مشخصی برایشان وجود ندارد و ما از بطن روایت فیلم به پاسخ‌های محکم‌تری برای این سوالات می‌رسیم. کیارستمی در روند زندگی خودش کودکی غالبی داشت و این سرگشتگی و بازی‌گوشی در زندگی‌اش همواره جاری بود و در فیلم‌هایش نیز نمایان می‌شد.

وی تاکید کرد: عباس کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد و جوایز را جدی نگرفت و مسیرش را به درستی پیش گرفته بود اما تقدیر کارش را ساخت.

این استاد فیلمبرداری پیشکسوت سینما، گفت: هیچکس بر این باور نیست که عباس کیارستمی ذهن ساده‌ای داشت همه معتقد هستند که او ذهن بسیار پیچیده و چند وجهی داشت و چشم‌ او در محیط و فضاهایی، جزئیات شگف‌انگیزی را می‌دید.

وی ادامه داد: الزاما واقعیت محض باورپذیر نیست بلکه شما واقعیت را باید به نوعی بسازید که قابل باور باشد و تبحر عباس کیارستمی دقیقا در همین نکته بود.

کلاری در پایان صحبت‌های خود بیان داشت: عباس کیارستمی با زبان، فرهنگ و ماهیت ایرانی پیوند خورده بود.

پیدا کردن گوهر انسانیت از ارزش‌های مهم فیلم است

در ادامه این نشست عبدالجبار کاکایی با اشاره به خلوص فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: من نسبت به توانایی سینما رشک می‌برم زیرا توانسته است در برخی موارد شعر را به حاشیه ببرد و خیلی حرف‌ها را می‌توان در پرده سینما واضح‌تر بیان کرد. پایه و اساس مفهومی «خانه دوست کجاست؟» تقابل مدرنیته و سنت است. درواقع این فیلم نشان می‌دهد که تمام تلاش بشر، برای پیدا کردن گوهر ارزشمند اخلاق و انسانیت در تلاش هستند.

وی افزود: در حوزه شعر ما در تقابل میان سنت و مدرنیته رویکردمان تسلیم بود و یک نوع بازگشت و رجوع به گذشته در ادبیات شکل گرفته بود. این اتفاق در فیلم‌ «هامون» زنده یاد داریوش مهرجویی نیز به نوعی روایت شده است.

کاکایی تصریح کرد: پیدا کردن گوهر انسانیت و شرافت، پیدا کردن ارزش‌های سنتی و تقابل سنت و مدرنیته از ارزش‌های مهم این فیلم هستند.

کشف نگاه کودکانه کیارستمی نسبت به زندگی

کاکایی درباره نسبت فیلم با شعر سهراب سپهری نیز بیان داشت: نگاه یک کودک به جهان بدون پیش‌فرض است و ما هرچه سن‌مان بالاتر می‌رود، پیش‌فرض‌های ذهنی‌مان نسبت به عناصر جهان بیشتر می‌شود. به عقیده من نگاه عباس کیارستمی در این فیلم کشف نگاه کودکانه نسبت به زندگی بود. سهراب سپهری نیز تقریبا همین مفاهیم‌ را در شعرش برجسته می‌کند. درواقع عباس کیارستمی بروز و تجلی یک سهراب سپهری در عرصه سینما بود.

وی با اشاره به مفهوم دوستی ادامه داد: هدف این فیلم در نهایت کشف مفهوم دوستی است نه خود دوست. درواقع تلاش انسان ایرانی برای حفظ صداقتش در جهان مدرنیته به مثابه همان تلاش کودک در فیلم «خانه دوست کجاست؟» است.

کاکایی در بخش دیگری از این نشست گفت: مولانا محصول محیط شهری و مدارس کلاسیک فقهی و شمس برخاسته از نظام روستایی بود. مواجهه این دو باهم باعث شد تا مولانا با نظام مفهومی آشنا شود که فراتر از نظام درس و مدرسه است.

وی درباره شاعرانه‌ترین صحنه فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: خیلی از صحنه‌ها و دیالوگ‌های این فیلم شعرهستند اما مواجهه پسربچه با پدربزرگش بسیار برای من نمادین بود.‌ همچنین سکانس پایانی فیلم و این دیالوگ که «من مشق تو را نوشتم» برای من بسیار جالب توجه بود.

کیارستمی به من یاد داد فریب دنیای رنگارنگ را نخورم

کاکایی ادامه داد: تأثیرپذیری عباس کیارستمی از اشعار سهراب سپهری کاملا مشهود بود و فضاسازی کلاس درس در فیلم او شبیه به اشعار کتاب «اتاق آبی» سهراب سپهری است.

وی با اشاره به یادداشتی که پس از تماشای فیلم «خانه دوست کجاست؟» برای کیارستمی نوشته بود، خاطرنشان کرد: ما در دهه شصت بیشتر ذیل مجادلات سیاسی و اجتماعی شعر می‌گفتیم و من با دیدن فیلم‌ کیارستمی و نگاه انسانی در بطن جامعه به یکباره به سن ۱۶ و ۱۷ سالگی‌ خودم پرتاب شدم. فیلم‌ کیارستمی هویت جامعه را به من معرفی کرد و نگاه من در آن زمان از مسائل سیاسی و اجتماعی به مسائل سنتی سوق پیدا کرد. از همانجا بسیاری از غزل‌ها و اشعارم درباره فضای سنتی شهرم ایلام سروده شد.‌ من از عباس کیارستمی یاد گرفتم‌ که فریب این‌ دنیای رنگارنگ را نخورم.

«خانه دوست کجاست» نسبت مستقیمی با وطن دارد

رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی هم که در میان تماشاگران این نشست حاضر بود با تشکر از مجموعه تصویرشهرشهرداری تهران، سالن های سینما و تهیه کنندگان آثار جهت مشارکت در برنامه «سینمای ایران برای وطن» و همکاران در سازمان سینمایی، فیلمخانه ملی و موزه سینما که شرایط برگزاری چنین برنامه ای را فراهم کردند گفت: عباس کیارستمی بزرگ و یک افتخار بزرگ برای ایران و سینمای ایران است. به قول برخی از اندیشمندان شعر درهر اثر هنری جریان دارد و اثر هنری نیز در شعر ساکن می‌شود و یک رابطه شکلی و معناداری بین ساخت اثر هنری و سرایش شعر وجود دارد. شما گاهی با گوش اثر هنری را می‌شنوید و گاهی با چشم یک اثر هنری را می‌شنوید. این‌ شنیدن یعنی افق انسان برای پذیرش حقیقت باز است و این‌ نکته به درستی در سینمای عباس کیارستمی دیده می‌شود.

وی با اشاره به اینکه کیارستمی فخر سینمای ایران است، بیان داشت: به همین دلیل است که اولین روز از مجموعه رویداد« سینمای ایران برای وطن» را با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست» به یاد عباس کیارستمی شروع کردیم که نسبت مستقیمی با وطن دارد.

فریدزاده با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» سکنی گزیدن آدمی در زبان و نسبت او را با جهان تایید می‌کند، گفت: عباس کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و بسیار متواضعانه این امر را بیان‌ می‌کرد.

وی ادامه داد: کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و خیلی متواضعانه این مساله را پنهان می‌کرد و به دنبال فخرفروشی نبود. او با شعر و خاک عمیقا پیوند داشت و یکی از ایرانی ترین فیلمسازان سینمای ایران است.

رییس سازمان سینمایی در پایان تاکید کرد: تقریبا هیچ‌یک از دانشکده‌های تخصصی سینما در جهان را پیدا‌ نمی‌کنید که آثارعباس کیارستمی در آنجا به نمایش درنیاید و تدریس نشود و افسوس که این‌ فیلمساز بزرگ در سرزمین خود غریب واقع شد.

در ابتدایاین نشست حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت، گفت: «خانه دوست کجاست؟» به عنوان دومین اثرعباس کیارستمی یکی از پرافتخار ترین فیلم های سینمای ایران محسوب می شود که برای اولین فیلم برنامه «سینمای ایران برای وطن» در نظر گرفته شده است و جا دارد از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان برای اصلاح و مرمت فیلم که با همکاری یک شرکت خارجی انجام شده است تشکر کنیم.

اولین روز برنامه «سینمای ایران برای وطن» با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست؟» آغاز شد و پیش از نشست نیز آنونس این فیلم با صدای بهروز رضوی پخش شد.

این برنامه امروز(یک شنبه) با نمایش فیلم «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری جوزانی در ساعت ۱۶ در موزه سینما ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور کارگردان و علیرضا شجاع نوری تهیه کننده و بازیگراین فیلم برگزار می شود.

نوشته محمود کلاری: «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینمای ایران از دهه ۱۳۶۰ به بعد توانست در مواردی توجه جهانیان را به خود جلب کند. جشنواره فیلم کن به عنوان یکی از معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان، همواره میزبان فیلم‌سازان ایرانی بوده و تاکنون حدود ۴۰ جایزه به سینماگران ایرانی اعطا کرده است.

اولین حضور رسمی سینمای ایران در کن به سال ۱۳۴۰ و فیلم «کورش کبیر» ساخته مصطفی فرزانه در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه بازمی‌گردد. ولی اولین جایزه سینمای ایران در کن در سال ۱۳۴۳ به فیلم «طلوع فجر» ساخته احمد فاروقی قاجار در بخش فیلم‌های کوتاه تعلق گرفت.

پس از ۲۸ سال وقفه، عباس کیارستمی در سال ۱۳۷۱ با فیلم «زندگی و دیگر هیچ» جایزه‌های بهترین فیلم بخش نوعی نگاه و جایزه روسلینی را دریافت کرد.

اما به همین‌جا اکتفا نکرد و در کل دهه ۱۳۷۰ نقطه عطفی برای سینمای ایران در جشنواره کن بود. جعفر پناهی در سال ۱۳۷۴ با «بادکنک سفید» سه جایزه شامل دوربین طلایی، فیپرشی و بهترین فیلم بخش پانزده روز کارگردان‌ها را کسب کرد. عباس کیارستمی نیز در سال ۱۳۷۶ با «طعم گیلاس» نخل طلای کن را به طور مشترک با فیلم ژاپنی «مار ماهی» دریافت کرد و افتخار دیگری را برای سینمای ما به ارمغان آورد.

برخی دیگر از این فیلم‌ها عبارت‌اند از: «تخته سیاه» سمیرا مخملباف که جایزه داوران بخش مسابقه را دریافت کرد، «زمانی برای مستی اسب‌ها» که دوربین طلایی و دو جایزه دیگر به دست آورد.

اصغر فرهادی نیز با فیلم‌های «فروشنده» و «قهرمان» در این جشنواره حضور داشته و جوایزی چون بهترین فیلمنامه (اصغر فرهادی) و بهترین بازیگر مرد (شهاب حسینی) و جایزه بزرگ هیأت داوران را به دست آورده است.

امسال نیز سینمای ایران در هفتاد و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کن حضور دارد.

«یک تصادف ساده» ساخته جعفر پناهی فیلمی است که در بخش مسابقه اصلی حضور دارد و قرار است پس از کن در جشنواره فیلم سیدنی نیز به نمایش دربیاید.

اما «زن و بچه» به کارگردانی سعید روستایی فیلم کشورمان است که در بخش مسابقه اصلی حضور دارد و قرار است ۲ و ۳ خرداد به نمایش درآید.

داستان این فیلم با موضوع انتقام و بخشش است که پریناز ایزدیار را در نقش یک پرستار بیوه به تصویر می‌کشد که با پسر یاغی خود دست و پنجه نرم می‌کند. هنگامی که یک حادثه غم‌انگیز رخ می‌دهد، او خود را درگیر احساس خیانت می‌بیند.

حضور کارگردانان ایرانی در بخش مسابقه اصلی نشان‌ دهنده تداوم کیفیت سینمای ایران است. درحقیقت این حضور نشان‌دهنده پویایی و تنوع سینمای ایران است. با توجه به سابقه درخشان فیلم‌سازان ایرانی در این جشنواره، می‌توان امیدوار بود که امسال نیز شاهد موفقیت‌های دیگری از سینمای ایران در کن باشیم.

نوشته نگاهی به تاریخچه پرافتخار سینمای ایران در جشنواره فیلم کن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم حقیقی، سحر دولتشاهی، نوید محمدزاده، الناز شاکردوست، پارسا پیروزفر، پرویز شهبازی، بهمن فرمان‌آرا، پوریا رحیمی‌سام، حامد کمیلی، فرشته حسینی، مینا ساداتی، لیلا بلوکات، شادمهر راستین، فرشته صدرعرفایی، نازنین پیرکاری، محمدرضا شریفی‌نیا، مانی حقیقی، کاوه سجادی حسینی، مهرداد غفارزاده، مرجان شیرمحمدی، مرجان اشرفی‌زاده، مجید توکلی، سیف‌الله صمدیان، حسین فرح‌بخش، لیلا نقدی‌پری، هومن بهمنش، مصطفی احمدی، مجید نوروزی، کامیار محسنین، درناز حاجی‌ها، هوشنگ گلمکانی، سام نوری، سام کلانتری، اوژن حقیقی، حسن مصطفوی، سها نیاستی، حنیف سروری، شبنم قربانی، ارسلان امیری، امید شمس، بایرام فضلی، امین شعرباف، آرش صادقی، مهدی ابراهیم‌زاده، منصور وثوقی، نفس بازغی، سودابه خسروی، محمد کمالی پور، سمیرا برادری، پرند زاهدی، غزل معصومی، حسین اکبری، گلاره کیازند، کتایون ارسنجانی، کیمیا کاظمی و … از جمله هنرمندانی بودند که در کنار دانشجویان و هنردوستان در دومین روز این رویداد شرکت کردند.

اولین نشست دومین روز مسترکلاس «شکوه سینما» با عنوان ورود بازیگر به دنیای نقش با حضور پارسا پیروز برگزار شد.

در این نشست پیروزفر به آنچه در ایفای نقش اهمیت دارد و به ارتباط بهتر بازیگر و مخاطب کمک می‌کند اشاره کرد. همچنین پروسه رشد بازیگر، فهم فیلمنامه و ارتباطات منطقی آن، بداهه پردازی، اهمیت هماهنگی نقش و دیالوگ با میمیک، فرم و رفتار بازیگر و … از جمله دیگر‌ مباحثی بود که در این نشست مطرح شد.

همچنین پارسا پیروزفر در بخش دیگری از این نشست به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

مدیریت این جلسه برعهده کیوان کثیریان بود.

دومین نشست امروز مسترکلاس «شکوه سینما» با عنوان خاستگاه، ویژگی‌ها و مولفه‌های سینمای جیلان با حضور نوری بیلگه جیلان، کارگردان شهیر سینمای ترکیه و جهان و برنده نخل طلای کن، برگزار شد.

گفتنی است فایسال سویسال، کارگردان فیلم سینمایی «درخت خاموش» (تولید مشترک سینمای ایران و ترکیه) به عنوان مترجم، نوری بیلگه جیلان را در این نشست همراهی کرد.

بیلگه جیلان با اشاره به اینکه اولین بار در سال ۱۹۸۵ به ایران سفر کرده، عنوان کرد: من تا کنون سه بار به ایران آمدم، آخرین بار هم حدود ۲۰ سال پیش بوده است. سینمای ایران را خیلی دوست دارم و خوشحالم که در کشوری که سینمایش قوی است حضور دارم.

او در بخشی از این نشست گفت: اولین فیلم کوتاه خود را در سن ۳۶ سالگی ساختم. فکر می‌کردم که روحیه و شخصیت من چندان با سینما هماهنگ نیست و به همین دلیل دیر شروع کردم. من بیشتر در تنهایی خود زندگی می‌کردم چراکه از تنهایی لذت می‌بردم. کارم را با عکاسی شروع کردم. چون عکاسی به شما امکانی می‌دهد که تنها کاری را انجام دهید و فیلم که می‌ساختم فکر می‌کردم یک شیوه عکاسی است و به همین دلیل شجاعت ورود به سینما را پیدا کردم.

برنده نخل طلای کن درباره جذابیت سوژه‌ها برای ساخته شدن فیلم‌هایش گفت: درباره موضوعات اخلاقی که در آن نمی‌توان تصمیم گیری کرد و چیزهایی که نمی‌دانم بیشتر کنجکاو هستم که درباره آن فکر کنم و فیلم بسازم.

جیلان درباره فرآیند خلاقه‌اش در جریان توسعه داستان اظهار کرد: کاش راه مشخصی برای طی کردن این فرآیند بود. برای هر فیلم و فیلمنامه باید یک راه جدید پیدا کنیم. بیشتر روی وضعیت امکانات فکر می‌کنیم و داستان را جلو می‌بریم.

این کارگردان سرشناس ترک در بخشی از این نشست درباره زنده‌یاد عباس کیارستمی بیان کرد: او کارگردان محبوب من است و از او خیلی چیزها یاد گرفتم. او تاثیر زیادی روی من داشته است. در استانبول زمانی که رفتم «خانه دوست کجاست؟» را ببینیم، هنوز او را نمی‌شناختم و  شناختی زیادی هم از سینمای ایران نداشتم. این فیلم اصلا شبیه فیلم‌هایی که دیده بودم، نبود و موضوعاتی که کسی به عنوان فیلمساز برایش ارزش قائل نمی‌شد، وسط فیلم گذاشته بود‌ و از آن فیلم ساخته بود. وقتی شما چنین فیلم‌هایی تماشا می‌کنید و دوست دارید، دریچه‌ای تازه به رویتان باز می‌شود. از آن موقع کارهای کیارستمی را دنبال کردم و همه فیلم‌هایش را دوست دارم.

او گفت: ما یک فرهنگ مشترک داریم. از این لحاظ هم با آثار کیارستمی همذات پنداری کردم و شاید به همین دلیل در اروپا چنین تاثیری نباشد. به نظر من عباس کیارستمی، در سینما نفس و روح جدید خلق کرده است. او روش فیلم ساختن را هم دگرگون کرد و راه‌های جدید فیلم‌ساختن را به کارگردانان یاد داده است.

در ادامه نوری بیلگه جیلان به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

در ادامه، مراسم یادبودی صمیمی برای کارگردان نام‌دار سینمای ایران، زنده یاد عباس کیارستمی برگزار شد.

در ابتدای این مراسم برش کوتاه از فیلم «کیارستمی و عصای گم شده» درباره عباس کیارستمی پخش شد.

سپس مستانه مهاجر، مدیر این رویداد در سخنانی کوتاه ضمن تقدیر از حاضران، گفت: «شکوه سینما» باعث شد که یک بار دیگر دور هم جمع شویم. جای عباس کیارستمی همیشه خالی است.

سپس سیف‌الله صمدیان در سخنانی گفت: حیف است فیلم‌های نوری بیلگه جیلان را ببینید و عکس‌هایش را نبینید.

ابراهیم حقیقی نیز در سخنانی اظهار کرد: تصورم این است که طوری که کیارستمی فیلم می‌ساخت و نوری فیلم می‌سازد، با قلبشان می‌سازند! به سینمای تجاری جهان کار ندارند.

وی گفت: اگر قرار است معنای سینما را در وجه هنری آن بسنجیم قطعا طرفدار سینمای نوری بیلگه جیلان و عباس کیارستمی خواهیم بود.

سپس بخش‌های کوتاهی از مستند «۷۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه با عباس کیارستمی» ساخته سیف‌الله صمدیان نمایش داده شد.

در پایان این روز، فیلم «روی علف‌های خشک» با حضور کارگردان آن، نوری بیلگه جیلان نمایش داده شد.

نخستین دوره مسترکلاس «شکوه سینما» را مستانه مهاجر برگزار کرد و در این پروژه، کلِوِر حامی فرهنگ و هنر ایران، همراه او بود.

نوشته بیلگه جیلان: کیارستمی روش فیلم ساختن را دگرگون کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بخش بعدی این مراسم، فیلم «هفتاد و شش دقیقه و پانزده ثانیه با عباس کیارستمی» ساخته سیف‌الله صمدیان به نمایش درآمد.

پس از نمایش این مستند، سیف‌الله صمدیان گفت: بسیار خوشحالم که امروز در موزه سینما هستم و مراسم بزرگداشت عباس کیارستمی برگزار می‌شود.  دوستان و نزدیکان کیارستمی هم اکنون بر سر مزار او هستند و جای همه آن‌ها در بین ما خالی است.

وی ادامه داد: هنگامی که تیتراژ پایانی این فیلم بر زمینه سیاه نقش بست، خانم لیلی گلستان به من گفت که با این فیلم من را به گریه انداختی. چیزی در حدود سی سال، من در تمام سفرها، جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها کنار کیارستمی بودم و ما در کنار یکدیگر تصویر را نفس کشیدیم. زمانی که در پاریس هواپیمای حامل کیارستمی را به ایران می‌آوردیم، ساعات بسیار تلخی بر من گذشت زیرا من در بخش مسافران نشسته بودم و کیارستمی در قسمت بار هواپیما حمل شد.. من حتی بر سر تدفین و مزار او نیز نتوانستم حضور پیدا کنم.

صمدیان خاطرنشان کرد: یک ماه بعد از خاکسپاری، بهمن کیارستمی از سانفرانسیسکو زنگ زد و گفت آلبرتو باربارا رئیس جشنواره ونیز می‌خواهد برای کیارستمی  مراسم بزرگداشتی برگزار کند و نیاز به تهیه فیلمی جدید است. تنها یک ماه به آغاز آن دوره از جشنواره باقی مانده بود. باربارا با من تماس گرفت و گفت می‌خواهم بزرگترین ریسک دوران کاری خود را انجام دهم و فیلمی که هنوز ساخته نشده است را در کاتالوگ جشنواره قرار دهم! احساسات او من را تحت تاثیر قرار داد و طی بیست و چهار ساعت از دوستانم در دفتر خواستم تا فیلم‌های مربوط به کیارستمی که تهیه کرده بودم را در اختیارم قرار دهند. از میان آن‌ها، من ابتدا و انتهای فیلم را پیدا کردم و کمی خیالم راحت شد. این فیلم طی بیست و پنج شبانه روز آماده شد.

صمدیان با بیان اینکه روزهایی که تصاویر را می‌گرفتم فکر نمی‌کردم قرار است در روزگار نبودن او این فیلم نمایش داده شود، افزود: برای من آدم‌ها اهمیت زیادی دارند چراکه هر کدام دارای شخصیتی خاص بوده و فیلم‌های بسیاری از افراد گوناگون دارم. ساخت این فیلم برای من بسیار سخت گذشت و بعدها در جشنواره‌های فراوانی نمایش داده شد. افرادی از کشورهای مختلف پس از نمایش این فیلم به سراغ من می‌آمدند و از کیارستمی با گریه حرف می‌زدند. آنجا بود که از ساخت این فیلم احساس رضایت کردم. امیدوارم مخاطبان با بخشی از ابعاد و ناگفته‌های کیارستمی توسط این اثر آشنا شده باشند.

این مدرس دانشگاه ادامه داد: من فیلمی با عنوان «روزی روزگاری در مراکش» را ساخته  بودم. جشنواره‌ مهمی در مراکش در سال ۲۰۰۵ بزرگداشتی برای مازتین اسکورسیزی و عباس کیارستمی برگزار کرد و برای این دو فیلمساز ورک‌شاپی با حضور پانزده دانشجوی مستعد آمریکایی و مراکشی ترتیب داده بودند. آن‌ها از من خواستند فیلم مستندی از این اتفاق بسازم. در آن فیلم ۶۲ دقیقه‌ای که امیدوارم روزی در موزه سینما به نمایش درآید، نوعی کیارستمی شناسی مولف وار اتفاق افتاده است و دارای آموزه‌های سینمایی بسیاری است. سینمای هالیوودی اسکورسیزی و سینمای کیارستمی در ظاهر ارتباطی با یکدیگر ندارد اما در انتها اسکورسیزی متنی می‌خواند که باورکردنی نیست و گویی فردی شیفته سینمای کیارستمی آن را نوشته بود.

وی افزود: سینمای کیارستمی به گونه‌ای است که وقتی از سالن خارج می‌شوی، گویا اثر تازه برای مخاطب آغاز می‌شود. اسکورسیزی بهترین فیلم خود در سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲  را «ای بی سی آفریقا» می‌دانست در حالی که منتقدان ایرانی حتی این اثر را فیلم نمی‌دانستند و اسکورسیزی فیلم‌ساز مورد علاقه بسیاری از آن‌ها بود. از زنده یاد حمیده رضوی فیلم پشت صحنه «شیرین» و «کپی برابر اصل» را گرفتم و از بهمن نیز ماکت فیلم «طعم گیلاس» را دریافت کردم.

این سینماگر خاطرنشان کرد: در جامعه امروز ایران و جوانانی که دچار اختاپوس بی سر و ته فضای مجازی شده‌اند، وجود پادکستی مانند «رادیو سینما موزه» بسیار با اهمیت است و باعث شناخته شدن بزرگان هنر تصویر ایران می‌شود.  کیارستمی معتقد بود هر کاری که افراد در سینما صورت می‌دهند اگر باورپذیر نباشد راه به جایی نمی‌برد. در فیلم «طعم گیلاس» آقای باقری که نقش پیرمرد آذربایجانی را ایفا می‌کرد به صورت اتفاقی به گروه اضافه شد. حضور او باعث شد که بیانیه‌ پایانی فیلم صورتی شعاری به خود نگیرد. این فرد به صورت اتفاقی پیش از ضبط این سکانس، از بالای همان تپه‌ای که تک درختی آنجا بود پایین آمد. پیدا کردن این بازیگر مانند یک معجزه بود. تمام حرف‌های مربوط به بازگشت به زندگی توسط این بازیگر و به طبیعی‌تریین شکل ممکن برگزار شد.

صمدیان ابراز داشت: کیارستمی عقیده داشت می‌توان یک انیمیشن را باورپذیر ساخت و در مقابل یک فیلم مستند می‌تواند باورپذیر نباشد. او علاوه بر باورپذیری، روی به اندازه بودن تاکید زیادی داشت و در سال‌های آخر زندگی خود معتقد بود که باید هایکو وار زیست. او فحاشی‌ها را به جان خرید تا ثابت کند جوانی که توان خوانش سعدی را ندارد، باید از این شاعر مواردی در اختیار او قرار دهیم تا بلکه درهای ورود به دنیای این بزرگان به روی آن‌ها گشوده شود.  کیارستمی کار را همچون عبادت میدانست و خلقت را تمام نشدنی و پر از معجزه می‌دید. کیارستمی آبرودار واژه کار بود. او تعریف می‌کرد در تاریکی مطلق و پیش از سپیده دم به مناطقی در اطراف دماوند می‌رفت و منتظر می‌ماند تا اولین پرتو نور نقش بسته تا بتواند عکسی را ثبت کند. او دارای نگاهی ویژه به خلقت و طبیعت بود و برایش همه چیز معجزه وار اتفاق می‌افتاد.

این فیلمساز درباره زنده یاد کیارستمی ادامه داد: او تمام داشته‌های خود را مدیون ادبیات و موسیقی بود اما اعتقاد داشت نباید از ادبیات وام گرفته شود، بلکه باور قلبی داشت اطراف ما سرشار از ایده است اما به جای دیدن، تنها نگاه می‌کنیم. او عقیده داشت باید مانند کودکان به جهان اطراف خود بنگریم، چراکه دیدن تجربه‌های تازه تنها در کودکان اتفاق می‌افتد و تقلید رفتار آن‌ها می‌تواند ما را به کشف‌های تازه برساند.

صمدیان بیان کرد: من از پانزده سالگی مشغول عکاسی هستم و انتشار مجله «تصویر» را سی سال پیش به همراه مرتضی ممیز و محمود کلاری آغاز کردیم. شمایل کیارستمی برای من به عنوان یک عکاس خلاق مطرح نبود اما یک شگفتیگی در مورد کارهای او و انتخاب نوع نگاه به اطراف در او موجود بود که در بسیاری از عکاسان دیگر این ویژگی را سراغ ندارم. او خود را عکاس نمی‌دانست و تصویر ساز می‌نامید چراکه در آثار خود دست به ترکیب کردن چند تصویر می‌زد.

صمدیان در پایان گفت: فیلمسازی کیارستمی در مسیر عکاسی اوست و هر فیلم از اوحکم چندین فریم عکس را دارد. او حتی به  جز پایان بندی که در انتقال معنا نقش داشت، به باقی لحظات فیلمنامه‌هایی خود مقید نبود‌ و بسته به حضور بازیگران مختلف، در فیلمنامه تغییراتی را اعمال می‌کرد. کیارستمی بلد بود که چگونه از آی کیو و هوش خود استفاده کرده و تصمیمی درست‌تر نسبت به موقعیتی که در آن قرار داشت اتخاذ کند.  وجود کیارستمی همواره سرشار از اعتماد، اطمینان و افزودن بود.

در این مراسم افرادی همچون لیلی گلستان، سیف الله صمدیان، محمود گبرلو، عزیزالله حاجی مشهدی، علاقمندان سینمای کیارستمی و … حضور داشتند‌.

نوشته مراسم نکوداشت عباس کیارستمی در موزه سینما برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه همراه با اجرای پادکستی از زندگی و فعالیت‌های عباس کیارستمی همراه خواهد بود که توسط شهراد بانکی و مژگان اصغری اجرا خواهد شد.

بعد از اجرای پادکست فیلم «۷۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه با کیارستمی» نمایش داده خواهد شد و بعد از نمایش فیلم سیف‌الله صمدیان سازنده اثر (عکاس، مستندساز و مدرس بین‌الملل) درباره فیلم و زنده‌یاد عباس کیارستمی صحبت خواهد کرد.

این برنامه اول تیرماه ساعت ۱۷ در سالن فردوس موزه سینما برگزار خواهد شد و حضور برای علاقه‌مندان آزاد است.

«نان و کوچه، «مسافر»، «گزارش»، «همسرایان»، «خانه دوست کجاست»، «مشق شب»، «کلوزآپ»، «زندگی و دیگر هیچ»، «زیر درختان زیتون»، «طعم گیلاس»، «باد ما را خواهد برد»، «کپی برابر اصل»، «مثل یک عاشق» و … از جمله آثاری است که زنده‌یاد عباس کیارستمی در کارنامه هنری خود داشت.

نوشته برگزاری ویژه‌برنامه زادروز عباس کیارستمی در موزه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این قسمت از «نردبان» یاد و خاطره کارگردان فقید، عباس کیارستمی را به مناسبت سالگرد درگذشت او گرامی می‌دارد. ۱۴ تیرماه سالروز فوت عباس کیارستمی، کارگردان باسابقه سینمای ایران است. فعالیت چنددهه‌ای او در سینمای ایران، ساخت ده‌ها فیلم سینمایی و مستند و دریافت جوایز بین‌المللی متعدد او را تبدیل به یکی از چهره‌های تاثیرگذار سینمای ایران کرده است.

«نردبان» این هفته سراغ جمعی از دوستان و همکاران این کارگردان رفته تا روایتی متفاوت از او ارائه دهد. در این قسمت، دوربین «نردبان» به شهر لاهیجان سفر کرده و گفت‌وگویی متفاوت با احمد میراحسان، مستندساز و دوست نزدیک عباس کیارستمی دارد. میراحسان درباره مشخصات و ویژگی‌های سینمای کیارستمی، سوژه‌یابی او در مستندسازی و … صحبت می‌کند.

در بخش دیگر برنامه، امید بلاغتی و پیروز کلانتری درباره عباس کیارستمی صحبت کرده و مروری ریز و دقیق و آثار او دارند.

در قسمت دیگر برنامه، کارگاه تجربه با نمایش آثاری از ارول موریس و بیل نیکولز روی آنتن می‌رود و بخش دوم از «و اینک مستند» درباره ارسن ولز پخش می‌شود.

«نردبان» مجموعه برنامه تلویزیونی شبکه مستند است که تلاش می‌کند به فیلم و عکس مستند با نگاهی تخصصی توجه کند. این برنامه با اجرای محمد (حامد) شکیبانیا، کارگردانی و تهیه‌کنندگی اصغر احمدپور و فاطمه بوربور با آیتم‌هایی متنوع جمعه‌ها ساعت ۱۸ روی آنتن شبکه مستند می‌رود.

نوشته سینمای عباس کیارستمی سوژه برنامه «نردبان» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست هاتسویو کاتو ضمن ارائه توضیحاتی درباره خود گفت: من عضو کمیته انتخاب و برنامه ریزی جشنواره بین المللی فیلم یاماگاتا هستم. در طول دو سال گذشته در این جشنواره من دوره‌ای از سینمای ایران بین دهه ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ برگزار کردم که عنوان آن «واقعیت و واقعگرایی» بود. آثاری که در این دوره نشان دادیم از فیلم‌های کارگردانانی چون سهراب شهید ثالث، عباس کیارستمی، خسرو سینایی، ناصر تقوایی و … بود. این نمایش ها از جانب مخاطبان و دست اندرکاران جشنواره مورد توجه قرار گرفت چون سینمای بین المللی ایران با دنیا متفاوت است.

وی ادامه داد: بخش مسابقه جشنواره یاماگاتا به دو بخش سینمای بین‌الملل و موج نو آسیا تقسیم می‌شود. ما از کارگردانان ایرانی برای شرکت در این جشنواره دعوت کردیم و در سال ۱۹۹۳ از عباس کیارستمی و در سال ۲۰۰۳ از امیر نادری دعوت شد. بخش مسابقه سینمای موج نو بخشی را هم به فیلم کوتاه اختصاص داده است. «خانه مادری»، «پیرمرد حرا» و… از جمله فیلم‌های ایرانی هستند که در بخش فیلم کوتاه جشنواره به نمایش در آمده‌اند.

سینمای مستند، داستانی و تجربی تفاوت جدی بایکدیگر ندارند

کاتو همچنین درباره تفاوت این جشنواره با جشنواره‌های خارجی گفت: برخلاف جشنواره‌های جهان ما مدیر هنری ثابتی که نظری تعیین کننده برای انتخاب فیلم‌های کوتاه نداریم و روند انتخاب فیلم‌ها براساس رای و نظر اعضای کمیته انتخاب انجام می‌شود. از آنجایی که ایران تاریخ قابل توجه و طولانی در عرصه سینما دارد، اگر بخواهم به شما درباره ساخت فیلم کوتاه توصیه کنم برایم دشوار است. تا جایی که تجربیات جشنواره ای به من کمک می‌کند، به نظرم تفاوت بسیار جدی بین سینمای داستانی، مستند و تجربی وجود ندارد. فیلم‌هایی که برای جشنواره یاماگاتا ارسال می‌کنید لزوما نباید عنوان مستند را یدک بکشند.

این سینماگر تاکید کرد: به تازگی تعداد زیادی اینستالیشن توسط فیلمسازان ساخته می‌شود که آن‌ها را در قالب فیلم کوتاه به جشنواره‌ها عرضه می‌کنند. وجه تمایز اینستالیشن با فیلم در این است که اینستالیشن اثری هنری است. هنرمندی که روی این پروژه کار می‌کند تمایل دارد آن را به اثری هنری تبدیل کند. در حالیکه ساخت فیلم یعنی سوژه و واقعیتی که مقابل خود دارید را به تصویر کشیده و روایت کنید. فیلمسازی در واقع مواجهه محترمانه با آنچه مقابل دوربین قرار دارد، است. این اقدام به این معناست که فیلمسازان خلاف هنرمندان حوزه اینستالیشن تمایلی به کنترل واقعیت ندارند.

دشواری تمایز سبک‌های سینمایی

وی خطاب به فیلمسازان جوان گفت: شما همیشه باید به آنچه که دیگران می‌بینند هم مانند آنچه خودتان می‌بینید توجه کنید اما این نکته را هم باید به خاطر بسپارید که آنچه اهمیت دارد مساله خود و دیگری نیست، چون اگر این کار را انجام دهیم خود تبدیل به فاعل و دیگری تبدیل به مفعول می‌شود. ولی وقتی شما به یک فرد یا چیزی نگاه می‌کنید، آن هم به شما نگاه می‌کند؛ بدین ترتیب رابطه فاعل و مفعول دو طرفه و به هم وابسته است. من فکر می‌کنم این ماجرا در عرصه فیلمسازی هم به کار می‌آید.

در بخش دیگر این نشست رامتین شهبازی از هاتسویو کاتو، پرسشی را با این مضمون مطرح کرد: آیا ما به واقع در سینمای امروز جهان مرزبندی و قطعیت وجود دارد؟ هاتسویو کاتو در این باره توضیح داد: امروزه در واقع به طور شفاف متمایز کردن سبک‌های مختلف بسیار دشوار شده است، تاکید من در زمینه تمایز سینما و اینستالیشن بیشتر بر متمرکز بر طرز تفکر هنرمند یا فیلمساز با این دو مقوله بود.

شهبازی همچنین از کاتو درخواست کرد تعریف خود از مقوله اینستالیشن را بیان کند و این سینماگر ژاپنی در این باره گفت: بنیادی ترین تعریفی که درباره این مقوله بیان می کنند، این است که اینستالیشن باید در موزه ها یا مکان ارائه آثار هنری ارائه شود نه در سینما و تئاتر.

در ادامه شهبازی از چگونگی پذیرش فیلم‌های کوتاه مستند در جشنواره یاماگاتا پرسشی را مطرح کرد که هاتسویو کاتو در پاسخ بیان کرد: امروزه در حوزه فیلم کوتاه مرزهای بین داستانی، مستند و تجربی بسیار کمرنگ شده است و در حوزه‌های متفاوتی این سه گونه باهم تداخل پیدا می‌کنند. ما به عنوان برگزارکنندگان جشنواره سعی می‌کنیم فیلم‌های بهتر و متنوع‌تری را برای حضور در این رویداد سینمایی انتخاب کنیم.

کاتو همچنین در بخش دیگر این نشست نظر خود را درباره تمایز میان هنرمندان و فیلمسازان بیان کرد: نکته‌ای که من گفتم حکایت از تناقض بین هنرمندان و فیلمسازان نبود، بلکه مسئله این بود که فیلمسازان در ساخت یک فیلم تا چه اندازه می‌توانند آن وجوه هنری خود را عرضه کرده و به نمایش بگذارند. اگر فیلمسازان بخواهند هنرمند شوند هرگز مسئله غیرممکنی نیست.

این سینماگر در پاسخ به پرسش مخاطبی مبنی بر نحوه پذیرش فیلم‌ها در جشنواره یاگاماتا توضیح داد: از سال گذشته پذیرش فیلم‌ها به صورت آنلاین میسر شده است و فیلمسازان می‌توانند با مراجعه به سایت این جشنواره فیلم‌های خود را به جشنواره ارسال کنند.

وی همچنین درباره شرایطی که این جشنواره برای پذیرش آثار مدنظر دارد، گفت: ما در بخش بین‌الملل فیلم کوتاه نمی‌پذیریم اما در بخش موج نو آسیا فیلمسازان آسیایی می‌توانند انواع و اقسام فیلم‌های خود از جمله فیلم کوتاه را برای حضور در جشنواره ارسال کنند و البته پذیرش هم رایگان است.

کاتو درباره اینکه پذیرش فیلم از طریق پیچینگ در این جشنواره صورت می‌گیرد یا خیر، پاسخ داد: خیر، به دلیل اینکه جشنواره بخش بازار و مارکت ندارد، به همین دلیل از این طریق امکان دریافت فیلم نداریم.

او در پاسخ به اینکه در سال‌های اخیر کشفی از سینمای ایران در جشنواره یاماگاتا داشته‌اند یا خیر، توضیح داد: در سال‌های اخیر مهرداد اسکویی فیلمساز ایرانی بودندکه با فیلم آخر خود در جشنواره مورد توجه قرار گرفتند. رابطه دو طرفه بین بازیگران و کارگردان ویژگی بارز فیلم آخر مهرداد اسکویی بود که نظر ما را به خود جلب کرد.

سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به دبیری سید صادق موسوی با برگزاری نشست‌های تخصصی «۳۷-۲۰» تا ۱۷ آبان ادامه دارد.

نوشته وجوه تمایز نگاه فیلمسازان و هنرمندان از نظر هاتسویو کاتو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی رفیعی از مهمانانی که در این مراسم حضور داشت گفت: من خطابه‌ای ندارم که خدمت دوستان عرض کنم  اما خاطره‌ای از عباس کیارستمی دارم که همیشه با من است و این تنها یک خاطره نیست بلکه یک درس است که داستان آن به دهه ۶۰ برمی‌گردد. بعد از انقلاب دوستانی از ایران به فرانسه آمدند و عکاسی می کردند که دوستی بنام احمد میرشکاری تکنسین عکاسی شد.

وی ادامه داد: روزی عباس کیارستمی را در این عکاسی دیدم و متوجه شدم با میرشکاری دوستی دیرینه ای دارند. عباس آن زمان شهرت جهانی نداشت اما عباس کیارستمی بود و این شانس را پیدا کردم تا آنجا با او نزدیک شوم و پاتوق ما همان آتلیه عکاسی بود و اینچنین دوستی ما آغاز شد.

رفیعی خاطرنشان کرد: در همان روزهای آغازین دوستی ما ، بحثی در مورد نگاه شکل گرفت. کیارستمی می‌گفت اصل هنر در نگاه است اما ما ایرانی‌ها نگاه می کنیم اما نمی بینیم درحالیکه بین دیدن و نگاه کردن تفاوت زیادی است. یادم می آید کیارستمی ناگهان  پاکت سیگار من را از روی میز برداشت و گذاشت داخل جیبش و گفت چند سال است که این سیگار را می‌کشی؟ گفتم ۲۰ سال. گفت گرافیتش را تعریف کن و من نتوانستم سیگار را توصیف کنم.کیارستمی پاکت را روی میز گذاشت و گفت این است فرق  بین دیدن و نگاه کردن ؛ باید ببینیم باید چه کار کنیم تا نگاه کردن تبدیل به دیدن شود و این کار هنرمند است.

وی ادامه داد: کیارستمی می‌گفت سعی می کند نگاه کردن را تبدیل به دیدن کند . اگر تک درخت عباس کیارستمی نبود ، دیده نمی شد. نگاه می کردیم اما آنرا نمی دیدیم. سالها بعد مقاله ای از آندره برتون خواندم که همین صحبت کیارستمی را گوشزد می کند. اگر شی که هر روز نگاه می کنیم اما نمی بینیم ، در محیط و فضایی آنرا قرار دهیم که تعجب ما را برانگیزد  و ما را شگقت زده کند در این صورت اثر هنری خلق می شود.کیارستمی می گفت اگر این پاکت سیگار را روی میز اتو بگذاریم و در کنار آن یک لاشه گوسفند و یک چرخ خیاطی را روی دریا قرار دهیم هر تماشاگری که از کنار میز اتو رد می شود میخواهد متوجه ارتباط آنها با یکدیگر شود و این کار اصلی یک هنرمند است.

رفیعی همچنین گفت: هر فیلمی که از کیارستمی دیدم و هر بحث و گفتگویی که با او داشتم موید یگانگی نگاه و بینش کیارستمی به جهان اطرافش بود. در گفتگو با عباس کیارستمی چیزهای زیادی از جمله بینش او را یاد گرفتم. اینکه بتوان روزمرگی‌های زندگی را به گونه‌ای نشان داد تا آدم‌ها چیزهایی را که ندیده‌اند را ببینند. آثار کیارستمی به شدت آموزنده است و مهم این است که ما چطور آنها را نگاه می‌کنیم.

در ادامه این مراسم ابوالفضل جلیلی نیز گفت: از صحبت های علی رفیعی بسیار لذت بردم. از عباس کیارستمی چند خاطره دارم که به یکی دو خاطره بسنده می کنم. زمانی که ۱۷ ساله بودم لیوان‌‌هایی با قیمت کم وجود داشت وبعد از مدت‌ها لیوانی آمد به عنوان نشکن که قیمتش بالاتر بود. در فیلم گزارش عباس کیارستمی لیوان نشکنی که شکست را دیدم و از دیدن آن لذت بردم در این فیلم صحنه جذابی وجود داشت که در آن یک لیوان شکست و به شخصیت اصلی فیلم گفتند به دلیل اینکه لیوان نشکنی را شکسته‌ای باید مبلغ بیشتری بدهی.

جلیلی در ادامه اظهار داشت: دو فیلم من را به وجد آورد که ناخودآگاه برای آنها دست زدم. یکی فیلم ۱۵ دقیقه‌ای «هم‌سرایان» بود که از نظرم هنوز بهترین فیلم کیارستمی است و دیگری فیلم «خانه دوست کجاست». دومین باری که این فیلم را دیدم، گفتم کیارستمی تنها کسی است که اگر  ۱۰ نفر دستان را داخل منجلاب کنند،  کیارستمی جواهر بیرون می‌آورد.

در ادامه عباس مشهدی‌زاده (مجسمه‌ساز) نیز بیان داشت: چند بار برای دیدن عباس کیارستمی به بیمارستان جم رفتم و بعد از چند مرتبه توانستم پیش او بروم. گفتم عباس پاشو این سیم و لوله را قطع کنیم، تو برو به کار دنیایی‌ات برس تا من به جای تو بخوابم. من را می‌دید ولی توان صحبت نداشت، ولی یک اشک از چشمانش جاری شد و به نوعی تشکر کرد.

عبدالرحمن مجرد نفر چهارم، محمد معتمدی از نیویورک نفر سوم، محمد نظری از زنجان نفر دوم و سورنا جوانی نفر اول این دوره از جایزه عکس پنج  معرفی شدند.

در این مراسم مستندی از عباس کیارستمی برای عموم به نمایش گذاشته شد.

در این مراسم افرادی همچون: علی رفیعی، لیلی گلستان، فاطمه معتمدآریا، همایون ارشادی، سیروس الوند، ابوالفضل جلیلی، ابوالحسن داوودی، سروش صحت، محمدعلی سجادی، آزیتا حاجیان ، سینا جعفریه مدیر گالری ثالث، مهدی شادی زاده، علیرضا شادی زاده،سیامک باحجب،علی قلم سیاه، عباس مشهدی زاده ، فرزاد قائم مقامی و برخی دیگر از چهره‌های فرهنگی و هنری حضور داشتند.

نوشته بزرگداشت عباس کیارستمی در موزه سینما برگزار شد/ علی رفیعی: کیارستمی به ما بینش را آموخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از میان جایزه ها، مدال‌ها و تقدیرنامه‌ها که به ویترین عباس کیارستمی در موزه سینما اضافه شده می‌توان به جایزه یوزپلنگ طلایی جشنواره لوکارنو، جایزه بزرگ جشنواره سائوپائولو، مدال یادبود کشور فرانسه، جایزه روبرتو روسلینی، جایزه جشنواره بوئنوس آیرس و سانفرانسیسکو، مدال شهرنانت فرانسه، مدال انستیتو فیلم بریتانیا، مدال سنت ایرکس، مدال دانشگاه سوربون و … اشاره کرد.

همچنین نخل طلای جشنواره فیلم کن برای فیلم «طعم گیلاس»، جایزه یادبود بزرگداشت کارگردانان جشنواره سه قاره نانت، جایزه یوزپلنگ برنز جشنواره لوکارنو، ارگ چوبین سینما کولون جشنواره ماردل پلاتا، مدال جشنواره توکیو، جایزه ویژه هیات داوران هجدهمین جشنواره فیلم سایوپائولو برزیل و چند جایزه و مدال از جشنواره جیفونی از جمله جوایزی و یادگاری‌هایی است که پیش از این در ویترین ویژه عباس کیارستمی در موزه سینما به نمایش درآمده است.

یادآور می‌شود، زنده‌یاد عباس کیارستمی از اعضای هیئت موسسان موزه سینمای ایران در سال ۱۳۷۳ بود.

موزه سینمای ایران از فرزند ایشان احمد کیارستمی برای اهتمام و مساعدت در ارتقاء سطح کیفی گنجینه تاریخ سینما سپاسگزاری می‌کند.

عباس کیارستمی نویسنده، کارگردان، فیلمنامه‌نویس، عکاس، نقاش، گرافیست و چهره مطرح سینمای ایران در جهان چند روز  بعد از تولدش در ۱۴ تیر ۱۳۹۵ بعد از چند عمل ناموفق  مجبور به ترک ایران شد و چند روز بعد در بیمارستانی در فرانسه درگذشت.

او فیلم‌سازی تأثیرگذار در سینمای جهان به‌شمار می‌آید و آثار او با استقبال فراوان ناقدان، داوران، کارگردانان، فستیوال‌ها و بنیادهای فرهنگی و هنری جهان روبه‌رو شده‌است.

لیست کامل جوایزی که در ویترین عباس کیارستمی به امانت قرار گرفت به شرح زیر است:

جوایز خارجی:

یوزپلنگ طلایی جشنواره لوکارنو

جایزه جشنواره سائوپائولو

مدال یادبود کشور فرانسه

جایزه روبرتو روسبینی

جایزه جشنواره بوئنوس آیرس

جایزه بخش «آکیرا کوروساوا»ی جشنواره فیلم سانفرانسیسکو

مدال شهرنانت فرانسه

جایزه افتخاری filme far sor

جایزه جشنواره ایروان

جایزه جادوی پرشیا ویژه شب ایرانی در دوبی

مدال انستیتو فیلم بریتانیا

جایزه جشنواره آنتالیا

جایزه جشنواره فیلم‌های خلیج

مدال سنت ایرکس

مدال دانشگاه سوربون

جایزه جشنواره فیلم باتومی

جایزه جشنواره سنگاپور

جایزه جشنواره چین

لوح یادبود دانشگاه فوسکاری ونز

جایزه جشنواره فیلم سیراکیوز

جایزه جشنواره ischia ایتالیا

جایزه جشنواره سالرنو

یادبود ورک‌شاپ ویژه فیلمسازان جوان پوتنزا

جایزه هنری لانگوئیس

جایزه سرجیو آمیدی

جایزه روبرتو روسلینی

جایزه جشنواره کلمبوس

جایزه نهمین جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان حیدرآباد

لوح یادبود دانشگاه فوسکاری ونیز

جوایز ایرانی:

لوح یادبود نخستین شب کانون کارگردانان سینمای ایران

لوح یادبود بهترین‌های سینمای ایران

تندیس شایستگی خانه سینما

جایزه منتقدان سینمایی مجله فیلم

تندیس حافظ

یادبود ستایش هفتاد سالگی عباس کیارستمی

دلفین طلایی کیش

جایزه انجمن سینماگران آزاد ایران

لوح تقدیر وزارت فرهنگ و ارشاد استان‌ فارس

لوح تقدیر وزارت فرهنگ و ارشاد استان‌ آذربایجان شرقی

لوح تقدیر از سازمان بهزیستی کشور

نوشته موزه سینما امانتدار بخش دیگری از جوایز عباس کیارستمی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ادامه نادر فلاح به نمایندگی از برگزیدگان دوره اول این جشنواره به روی سن آمد و  گفت: این جشنواره برای من بسیار ارزشمند است زیرا نام یکی از آثار کیارستمی روی  آن است و گرفتن جایزه از دست لیلی گلستان بسیار باعث افتخار است.

وی ادامه داد: من فیلم کوتاه را دوست دارم و هرسال یک یا دو فیلم کوتاه می سازم. همین جا از دوستانی که به دلیل مشغله برای ساخت فیلم کوتاه نمی توانم در خدمتشان باشم عذرخواهی می کنم. از هر ۱۰ فیلمنامه کوتاهی که به دست من می رسد حداقل ۸ فیلمنامه خیلی خوب است و دوست دارم در آنها بازی کنم اما فرصتش بوجود نمی آید.

در ادامه این مراسم سروش صحت برای اهدا لوح به ندا جبرائیلی به عنوان نماینده دوره دوم جشنواره به روی سن آمد که وی حضور نداشت و علیار راستین لوح او را دریافت کرد.

سونیا سنجری دبیر آکادمی فیلم کوتاه ۱۰ نیزگفت: در مجموع ۴۰۰ فیلمنامه به دست ما رسید که براساس روش امتیازدهی از یک تا ده به آنها امتیاز دادیم و در نهایت ۱۰ فیلمنامه انتخاب شد.فیلمنامه نویسان این ۱۰ فیلمنامه همگی به یک کمپ در قشم دعوت هستند تا روی فیلمنامه های خود کار کنند و برای ساخت آماده می شوند.

وی ادامه داد: از بین این ۱۰ فیلمنامه ۴ فیلمنامه واجد دریافت حمایت برای تولید اثرشان شدند و تا سقف ۱۰۰ میلیون تومان کمک هزینه ساخت به آنها داده می شود البته این حمایت به صورت ارائه تجهیزات است.

سنجری با اشاره به فیلمنامه هایی که واجد حمایت شدند، بیان کرد: فیلم های تلقین، به سبک زمین، گربه خیس، مگرالن، گذار، نمایش، درس، کاور،موناکو وچندش به عنوان  ۱۰ فیلم برتر انتخاب شدند.

در ادامه ویدئویی از حمید جبلی عضو هیات انتخاب جشنواره درباره برنده‌ها و آثار راه یافته پخش شد.

در این مراسم از داریوش مهرجویی به عنوان فیلمسازی که فضای جدیدی را در سینمای ایران ایجاد کرد تقدیر شد و محسن امیریوسفی درباره مهرجویی، گفت: مجید جوانمرد به شوخی می گوید خدا پدر داریوش مهرجویی را بیامرزد که با فیلم «گاو» راه جدیدی در سینمای ایران باز کرد و من هم معتقدم مهرجویی با فیلم درخشان «گاو» مسیر جدیدی را در کنار فیلم «آرامش در حضور دیگران» ساخته ناصر تقوایی ایجاد کرد.

وی ادامه داد: ۱۰ سال بعد از آنکه فیلم «گاو» ساخته شد خود داریوش مهرجویی فکر نمی کرد این فیلم باعث شود سینمای ایران دوباره مهر تایید بگیرد ، به حیات خود ادامه دهد و سینمای متفاوت ایران دوباره نفس بگیرد.البته به نظر من داریوش مهرجویی همچنان فخر سینمای روشنفکری ایران است و امیدوارم مشعلی که ایشان روشن کرد همچنان پابرجا بماند.

رئیس انجمن کارگردانان با ابراز خرسندی از اینکه امشب درجمع فیلمسازانی است که همه آنها از فیلم کوتاه وارد سینما شده اند، گفت: از نظر من چیزی به عنوان فیلم آماتور و حرفه ای وجود ندارد و فیلم کوتاه و بلند هردو می توانند حرفه ای باشند.

وی ادامه داد: به صورت کلی فیلمسازان به دو شکل وارد سینمای بلند می شوند یا از طریق دستیاری کارگردانی و یا اینکه با ساخت فیلم کوتاه و همیشه ترکیب تجربه ای که فیلمساز در این دو بخش پیدا می کند، دلیل موفقیت است.اما بین فیلمسازانی که از فیلم کوتاه وارد سینمای بلند می شوند با کسانی که از دستیاری وارد سینما شده اند، تفاوت جذابی دارند.

امیریوسفی خاطرنشان کرد: امیدوارم مشعل سینمای آزاد، مستقل و متفاوت همیشه روشن باشد و بسیاری از فیلم ها آزاد شوند و بتوانند به نمایش درآیند و نگرانی توقیف و نبود امکانی برای نمایش و دیده شدن فیلم ها وجود نداشته باشد.

در ادامه مهتاب کرامتی با بیان اینکه حضور محمد صفرزاده به عنوان یکی از اعضای اجرایی جشنواره بی نهایت ارزشمند بود و موجب شد تا همه ما امشب در این مراسم حضور داشته باشیم، گفت: آرزو می کنم در آینده ایشان در سینما سمتی داشته باشند زیرا پشتکار که ایشان دارد مثال زدنی است. ما به ندرت جشنواره ای داریم که داوری آن مانند جشنواره فیلم کوتاه ۱۰ کاملا متفاوت باشد و من از هیات داوران بسیار تشکرمی کنم.

گفتنی است،حسین علیزاده پنح قطعه موسیقی را برای این جشنواره ساخته بود و به عنوان هدیه به برگزارکنندگان جشنواره اهدا کرد. این قطعات آثاری بودند که ابتدا قرار بوده برای فیلم « زندگی و دیگر هیچ» عباس کیارستمی استفاده شود اما بعد از آنکه به دلایل مختلف از این قطعات استفاده نشد، علیزاده آنها را به جشنواره فیلم کوتاه ۱۰ اهدا کرد.

برندگان اختتامیه سومین دوره جشنواره «فیلم کوتاه ۱۰» به شرح زیر معرفی شدند:

بهترین فیلمنامه: وحید الوندی فر برای فیلم «کاور»

بهترین بازیگر مرد : رضا عموزاده برای فیلم «موناکو»

بهترین بازیگر زن : نفیسه زارع برای فیلم «نمایش»

بهترین کارگردانی: آرمان خوانساریان برای فیلم «موناکو»

بهترین فیلم: محمود رفیعی برای فیلم «درس»

جایزه ویژه هیات داوران: فیلم های «به سبک زمین» و «گربه خیس»

تقدیر از دو بازیگر کودک فیلم «مگ رالن»: آتنا سلیمانی و طاها نجف پور

در انتهای برنامه آتنا سلیمانی با حضور بر روی سن شعری را برای میهمانان خواند و طاها نجف پور نیز از پدر و مادر کم شنوای خود تشکر کرد.

جشنواره فیلم ۱۰ به همت نگار اسکندرفر مدیر موسسه کارنامه حامی جشنواره فیلم ۱۰ در طی سه سال،فرهنگسرای نیاوران و شرکت باراکا و با همکاری و مشارکت موزه سینما برگزار شد.

هدیه تهرانی، محسن امیریوسفی، کریستف رضاعی، هایده صفی یاری،کاوه مظاهری، حسین جعفریان و مجید برزگر اعضاء هیات داوران جشنواره فیلم کوتاه ۱۰ بودند.

آناهید شرقی، آرش شراهی، مینا سلیمی، سعید صفایی، محمد سخایی، پرستو بختیاری، علی گیتی نورد، محمد صفرزاده، سونیا سنجری، پویان شعله ور، حمید لطفی، محمد روح بخش، مینا سرلک، سارا ریحانی، علیرضا پورهاشم،مهرشاد سیفوری پور، سیاوش ثابت قدم، شقایق مجیدی و آناهیتا آذرپیوند از اعضای برگزارکننده جشنواره فیلم کوتاه ۱۰ هستند.

در این مراسم افرادی همچون: لیلی گلستان، مجید برزگر، نادر مشایخی، مهران عباسی انارکی مدیرعامل موزه سینما، جعفر صانعی مقدم مدیر سینمای هنر و تجربه، حسین جعفریان، امیرحسین قدسی، علیرضا برازنده، شادمهرراستین، شاهرخ استخری، فرشته حسینی، حمیدرضا قطبی، داوود خیام، بابک چمن آرا، محمد قدس و … حضور داشتند.

نوشته جوانان فیلمساز با یاد و خاطره عباس کیارستمی جایزه گرفتند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمودرضا ثانی به مدت ۴ سال، زمانی که کیارستمی ورکشاپ های سینمایی در اسپانیا و کلمبیا برگزار می کرد، نوع نگاه یک مولف، دیدگاه و جهان بینی کیارستمی را به تصویر کشید. کیارستمی در این فیلم مانند کودکی است که همچنان بازی های جدید را کشف می کند و به گفته خودش سینما برای او بازگشت به دوران کودکی و مثل بازی می ماند.

فیلم بلند «کیارستمی وعصای گمشده»، به زبان های مختلف زیرنویس شده و به زودی نمایش آن در ایران و نقاط مختلف جهان آغاز خواهد شد و به گفته بهروز نشان تهیه کننده این فیلم برنامه ریزی برای پخش جهانی «کیارستمی و عصای گمشده» آغاز شده است.

لازم به توضیح است محمودرضا ثانی پیش از ساخت فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده»، کتاب «عباس کیارستمی ودرس هایی از سینما» را تالیف کرد و این کتاب به زبان های مختلف ترجمه و درایران وآمریکا چاپ و توزیع شده است.

نوشته پوستر فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان این فیلم روایت تازه ای از نوع نگاه کیارستمی به زندگی و سینما است. محمودرضا ثانی به مدت ۴ سال، زمانی که کیارستمی ورکشاپ های سینمایی دراسپانیا و کلمبیا برگزار می کرد، نوع نگاه یک مولف، دیدگاه و جهان بینی کیارستمی را به تصویر کشید.

تدوین فیلم بلند «کیارستمی وعصای گمشده» توسط محمودرضا ثانی به اتمام رسیده و تیزر این فیلم سینمایی امروز ۱۴ تیرماه در سومین سالروز درگذشت کیارستمی رونمایی شد.

محمودرضا ثانی کارگردان فیلم «کیارستمی و عصای گمشده» در راستای رونمایی از تیزر این فیلم سینمایی درباره حال و هوای خود از همراهی و زندگی با کیارستمی در مدت زمان ۴ سال گفت: همیشه چراغ دستگاه ذهنی اش روشن و به قول خودش چشم سومش نه در حال دیدن بلکه نگاه کردن بود. وقتی موضوع ورک شاپ ها مشخص می شد تمام تمرکزش را بر روی آن می گذاشت و مدام قصه های جدید از ذهنش تراوش وبرای شاگردانش تعریف می کرد و می گفت هرکس دوست دارد می تواند آن را بسازد اما به یاد ندارم هیچ کدام از دانشجویان جسارت ساختن آنها را پیدا کرده باشد چون دنیای ذهنی او را فقط خودش می دانست چگونه باید بسازد. همه چیزش متعلق به خودش بود. او به دانشی شخصی دست یافته که به قول ژان کلودکاریر غیر قابل تقلید و برای خود کیارستمی دوری از تقلید از خویش بود و به همین روال مدام خط شخم خویش را عمیق تر می ساخت.

به گفته بهروزنشان تهیه کننده فیلم بلند «کیارستمی وعصای گمشده»، این فیلم به زبان های مختلف زیرنویس شده و به زودی نمایش آن در ایران و نقاط مختلف جهان آغاز خواهد شد.

لازم به توضیح است محمودرضا ثانی پیش از ساخت فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده»، کتاب «عباس کیارستمی ودرس هایی از سینما» را تالیف کرد و این کتاب به زبان های مختلف ترجمه شد و درایران وآمریکا چاپ و توزیع شد.

نوشته تیزر فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمودرضا ثانی پیش از ساخت فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده»، کتاب «عباس کیارستمی و درس‌هایی از سینما» را تالیف کرد و این کتاب به زبان های مختلف ترجمه شد و در ایران و آمریکا چاپ و توزیع شد.

کارگردان فیلم «کیارستمی و عصای گمشده» از شاگردان کیارستمی بوده است و در این فیلم سعی کرده اثری مستقل براساس رویکرد کیارستمی به زندگی بسازد. به دلیل حساسیت ثانی در چگونگی نمایش استقلال نگاه کیارستمی، تدوین این فیلم تجربی ۹۰ دقیقه ای سه سال طول کشید و اکنون آماده نمایش است.

نوشته فیلم بلند «کیارستمی و عصای گمشده» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.