تصورم از فضای سیاسی ایران چیز دیگری بود

ابتدا، حسین حب‌الله به بیان چگونگی حضور خود در ایران پرداخت و گفت: «من اردیبهشت ماه ۸۸ به ایران آمدم. تصوری که در ذهنم بود، این بود که من به یک کشور اسلامی می‌روم که فرهنگش به ما خیلی نزدیک است و از لحاظ اعتقادات و فرهنگ مذهبی بسیار به ما در جنوب لبنان شباهت دارد. به همین دلیل به ایران آمدم. در بحبوبه تبلیغات انتخاباتی مستقیما به قزوین رفتیم تا زبان فارسی را در دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) قزوین یاد بگیریم. حدود ۶-۷ ماه طول کشید تا زبان را یاد بگیریم؛ یعنی در ایام انتخابات من در قزوین بودم.»

این دانشجوی لبنانی درباره فضای انتخاباتی در سال ۸۸ گفت: «اوایل رسانه‌ها از هر کاندیدی تبلیغ می‌کردند و ما آشنایی چندانی با کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری نداشتیم. هیجانات را از طریق اینترنت و تلویزیون می‌دیدیم. در لبنان هم همینطور است و در شرایط انتخابات هر کس پروپاگاندای خودش را دارد. ما چون خودمان را شیعه لبنان می‌دانیم، اهتمام خاصی به مساله انتخابات داشتیم و برای همین هر اتفاقی که می‌افتد، سریعا در اینترنت جستجو می‌کردم تا ببینم در سایت‌های فارسی چه نوشته‌اند و یا از دانشجویان در خوابگاه قزوین می‌پرسیدم که چه اتفاقاتی افتاده است.»

حب‌الله اضافه کرد: «تصوری که ابتدا داشتم این بود که اینجا همه چیز از لحاظ امنیتی برقرار است و فرقش با جو لبنان که سر هر چیزی برخی‌ها در خیابان‌ها می‌ریزند و اعتراض می‌کردند، همین است و این مسائل در اینجا غریب است. من در عمرم در لبنان نشنیده بودم که در خیابان‌های شهر بزرگی مثل تهران مردم – چه موافق و چه مخالف – به راهپیمایی و تظاهرات بپردازند. بعد از اینکه درگیری‌ها شروع شد، من با چیزهای جدید و غریبی روبرو شدم. فکر نمی‌کردم اینجا مردم بتوانند خیلی آزاد حرفشان را با هر روشی بزنند. من فکر نمی‌کردم که این روش مناسبی برای اعلام اعتراض به انتخابات باشد؛ چرا که درگیری‌ها میان ایرانیان را می‌دیدم و خیلی هم تاسف‌آور بود. من مطئنم هر کس در آن زمان در ایران زندگی می‌کرد، راضی نبود که آن حوادث و اتفاقات بیفتد.»

ایران یک کشور قدرتمند در جهان است؛ نه خاورمیانه

او درباره حوادث پس از انتخابات و بالا گرفتن درگیری‌ها هم گفت: «من به شک درباره ایران نرسیدم ولی کمی ترس داشتم. می‌ترسیدم که سرنوشت اسلام سیاسی در ایران به جاهای دیگر کشیده شود یا مثلا این نظام اسلامی که به آن افتخار می‌کنیم و به آن وابسته هستیم، دچار تغییر هویتی شود. من فقط برای درس به ایران نیامده بودم. هر جوانی در سن من که در جنوب لبنان زندگی می‌کرد، به نظام اسلامی ایران به چشم احترام نگاه می‌کند؛ زیرا کشوری است که از هیچ در دوران شاهنشاهی تبدیل به یک کشور عظیم و قدرتمند در جهان – نه خاورمیانه – شده است. من با کشور خودم مقایسه می‌کنم – چون بعضی‌ها به من می‌گویند چرا ایران آمدی و لبنان شرایط زندگی بهتر از اینجاست – که اینجا به مراتب پیشرفته‌تر از لبنان است ولی متاسفانه ایرانی‌ها به این مساله توجه ندارند.»

حب‌الله به نماز جمعه تاریخی رهبر انقلاب هم اشاره کرد و گفت: «زمانی که رهبری در نماز جمعه سخنرانی کردند و من در تلویزیون دیدم، آن لحظه دلم آرام گرفت؛ به خاطر اینکه فهمیدم زمانی که حضرت آقا تعیین تکلیف کردند برای همه و خط و نشان کشیدند، مطمئن شدم که همه چیز به خوبی تمام خواهد شد.»

در ادامه برنامه، عبدالعزیز عدنان به جایگاه و اهمیت ایران در جهان اسلام اشاره کرد و گفت: «من سال ۹۱ به ایران آمدم تا درس بخوانم. البته می‌دانستم که برای برگشتن وضعیت سختی خواهم داشت ولی برای ما بچه‌های فلسطینی هیچ مشکلی نیست و نهایتا ما را زندانی می‌کنند. اصلا ما در فلسطین در مواجهه با صهیونیست‌ها که هستیم و از آنها نمی‌ترسیم. در ذهن مردم فلسطین، ایران یک جمهوری اسلامی و جمهوری مقاومت است. ایران همه مستضعفی و مظلومان را در جهان پشیبانی می‌کند و در فلسطین همه مردم خیلی ایران را دوست دارند. جمهوری اسلامی ایران بزرگترین و قدرتمندترین کشور در همه جهان و نه فقط خاورمیانه است. واقعا اغراق نمی‌کنم. ایران به مقاومت اسلامی فلسطین کمک می‌کند و فقط ایران پشت مقاومت است؛ نه کشورهای دیگر. کشورهای دیگر بعضی مواقع فقط مقداری پول می‌دهند ولی هیچ کمک دیگری نمی‌کنند. ما در فلسطین اصلا به پول احتیاج نداریم؛ ما به اسلحه نیاز داریم تا کل فلسطین را آزاد کنیم. ایران این اسلحه را در اختیار ما می‌گذارد و آموزش‌های نظامی هم می‌دهد و همه جانبه حمایت می‌کنند.»

حمایت نتانیاهو از فتنه‌گران را شنیدم

این دانشجوی فلسطینی درباره وضعیت فعلی نوار غزه هم گفت: «خانواده من هم در نوار غزه مشغول زندگی هستند. درسته که امنیت ندارند و غزه هم در محاصره است ولی این مهمه که در وطن خودشان هستند؛ یعنی اصلا مهاجرت نکردند و در فلسطین ماندند. وطن مهمترین مساله در زندگی است.»

وی اضافه کرد: «اخبار ایران در غزه زیاد نیست ولی کلا درباره انتخابات ایران می‌دانستم که قبلا محمد خاتمی بود و بعد آقای احمدی‌نژاد آمد و باز هم در دور دوم آقای احمدی‌نژاد بود. فقط نتیجه انتخابات را می‌دانستیم و اصلا در جریان قضایای سال ۸۸ نبودیم. من وقتی که به ایران رسیدم، دو روز در تهران ماندم که در همان ایام دوستان فلسطینی‌ام به من توضیح دادند که در زمان برگزاری انتخابات قبلی، مشکلاتی پیش آمد و فتنه رخ داد. یک گروه نتیجه انتخابات را قبول نکردند و گفتند که تقلب شده است. من چیزی بلد نبودم ولی فهمیدم که این مسائل به خاطر تقلب در انتخابات نبود؛ چرا که در همان زمان من شنیدم که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی مصاحبه کرد و گفت که هر کس در ایران تظاهرات می‌کند، ما از آنها حمایت می‌کنیم؛ یعنی همه اینها مخالفان مقاومت اسلامی و طرفداران غربی‌ها بودند. من پیش خودم گفتم که اینجا جمهوری اسلامی اران است و غربی‌ها و صهیونیست‌ها نباید هیچ جایی در آن داشته باشند؛ زیرا ایران اهل مقاومت است و ملت ایران اینگونه نیستند که در مخالفت با فلسطین و مقاومت تظاهرات کنند. البته بعدا چند گروه را دیدم که مقاومت فلسطین را قبول ندارند ولی اینها زیاد نیستند و خیلی کم هستند.»

عدنان درباره نحوه مواجهه با فتنه‌گران تاکید کرد: «من گفتم هدف شما چیست؟ به کجا می‌خواهید برسید؟ به آنها گفتم که خدا رو شکر کنید که کشور و رهبر دارید. ما اصلا حکومت و رهبر نداریم و می‌خواهیم به کشور برسیم. شما همه چیز دارید؛ دیگر چه می‌خواهید؟ وقتی نتانیاهو می‌گوید من پشت شما هستم یعنی چه؟ یعنی متاسفانه این افراد در حال پیاده کردن خواسته‌های ضداسلامی غرب هستند.»

ولی فقیه فقط برای شما ایرانی‌ها نیست

حسان خضر دیر مهمان این برنامه بود که سابقه بیشتری هم از حضور در ایران داشت. او با اشاره به نحوه حضورش در ایران و تحصیل در دانشگاه گفت: «من سال ۸۱ به ایران آمدم. از استان «ادلب» سوریه به ایران آمدم و در حال حاضر این شهر در محاصره شدید داعش است و خانواده من در سخت‌ترین شرایط زندگی می‌کنند. من افتخار دارم که برادر یک شهید هستم و چند نفر دیگر از اقوام هم در مبارزه با تکفیری‌ها شهید شده‌اند. هر چیزی یک بهایی دارد و وقتی راهی را انتخاب می‌کنیم باید هزینه آن را هم بپردازیم. هدف ما به صورت مختصر این است که در راه مقاومت و اندیشه انقلاب اسلامی باشیم و از ولی‌فقیه تبعیت کنیم. ما هم شیعه ۱۲ امامی هستیم و ولی فقیه فقط برای شما نیست.»

خضر درباره خاطراتش از فتنه پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم گفت: «در سال ۸۸ من ترم آخر دوره لیسانس در دانشگاه بوعلی سینا همدان بودم. فضای تشنج نسبت به شهرهای بزرگ کمتر بود. با دوستانم که در شهرهای دیگر مثل تهران در ارتباط بودم می‌فهمیدم که فضا متفاوت است اما این را هم حس می‌کردیم که یک اتفاق غیرعادی افتاده است و شرایط خاصی وجود دارد. از ابتدای دوره تبلیغات انتخابات این فضا شروع شد و من فهمیدم که نسبت به انتخابات قبلی در سال ۸۴ خیلی متفاوت است. شلوغی‌ها و ناامنی‌ها عجیب بود؛ چرا که ما در کشور خودمان و کشورهای عربی و خاورمیانه کمتر می‌بینیم که تکثر سیاسی باشد و چندین حزب برای یک انتخابات – ریاست جمهوری یا مجلس – با هم رقابت کنند؛ مثلا ستاد درست کنند و امثال این کارها. ما همچنین چیزی در کل خاورمیانه ندیده بودم که گروه‌های سیاسی با تفکرات مختلف اینگونه رقابت کنند و نهایتا یک نفر رئیس جمهور شود.»

وی اضافه کرد: «بعد از انتخابات گفتم یک مساله طبیعی است؛ چرا که در هر رقابت، بازنده اعتراض دارد و یک چیز عادی است؛ حتی اگر حق نداشته باشد، می‌رود و اعتراض می‌کند؛ مثل فوتبال. هر رقابت عادلانه‌ای بالاخره یک گروه راضی دارد که پیروز شده و یک گروه ناراضی که شکست خورده است و می‌خواهد اعتراض کند.»

تهران یک شهر بی‌نظیر است

در ادامه برنامه، این دانشجوی سوری از علاقه شدید خود به انقلاب اسلامی سخن گفت و تاکید کرد: «من حتی قبل از آمدنم به ایران هم این کشور را دوست داشتم؛ یعنی خود انقلاب اسلامی در ایران برای من جذاب بود و مطالعه زیادی درباره آن کرده بودم که مثلا امام خمینی(ره) چگونه از یک کشور دیگر، انقلاب ایران را هدایت و رهبری کرد. در سال‌های جوانی هر کس به دنبال الگو هست و همین مساله برای من جذاب بود؛ چون پیرو خط ولایت فقیه بودم و دوست داشتم بدانم چگونه امام(ره) به این جایگاه رسیده است. حتی اسم خیابان‌ها در تهران که به نام افراد مجاهد نامگذاری شده – فارغ از شیعه و سنی و مسیحی بودن – و ایران همیشه از جنبش‌های آزادی‌بخش حمایت کرده، – احمد قصیر، سیمون بولیوار و غیره – نشان می‌داد که ایران یک خط و جهت مقاومت به معنای واقعی کلمه است. در هیچ کجای جهان این سابقه ندارد که صرفا به دلیل آزادمردی و استقامت یک نفر، خیابانی را در یک کشور دیگر به نام او بزنند.»

حسان خضر افزود: «من سال ۸۸ اصلا نترسیدم؛ چون به نظرم طبیعی بود. به هر حال در یک خانواده ممکن است دو برادر با هم اختلاف فکر داشته باشند. ایران یک کشور بزرگ با جمعیت ۸۰ میلیونی است که هم افراد معتقد و مذهبی در آن هستند هم غربگرایان متعصب. خب طبیعی است چنین مسائلی روی دهد. من اصلا نگران نشدم؛ چون همدان هم شهر وچکی بود و طوری نبود که شلوغی گسترده به چشم بیاید. ما از اولین دوره‌های دانشجویان غیر ایرانی در دانشگاه بودیم و برایهمین در خوابگاه نبودیم؛ خوابگاهی که منشاء همه شلوغی‌هاست. برای همین خیلی درگیر این مسائل نبودیم و با دیدن پلس در خیابان احساس آرامش و امنیت می‌کردیم.»

می‌خواستند به اقتدار ایران ضربه بزنند

وی به حوادث تلخ روز عاشورای ۸۸ هم اشاره کرد و گفت: «روز عاشورا و توهینی که به امام حسین(ع) صورت گرفت باعث شد تا تصویر روشن‌تر شود و معلوم شد که یک پروژه‌ای در حال پیاده شدن در ایران بود که ابتدا به صورت پنهانی و نهایتا آشکار صورت گرفت. هدفشون این بود که نابهنجاری و شلوغی ایجاد کنند تا به نظام ضربه بزنند؛ به اهداف و تفکرات انقلاب ضربه بزنند. اینها نمی‌خواهند ایران با همه منابع مادی مثل نفت و گاز و منابع معنوی و فکری در منطقه خاورمیانه وجود داشته باشد. آنها فهمیدند که ایران با وجود تمام تحریم‌هایی که ۳۰ سال اعمال کردند، روی پای خودش ایستاده و در همه زمینه‌ها پیشرفت کرده و اسمی کسب کرده و مثلا دانشگاه‌های ایران در رتبه‌های قابل تحسین جهان هستند. به همین دلیل نگران شدند. من از ابتدا به ایران خیلی علاقه داشتم و بعد از آمدنم این علاقه بیشتر هم شد.»

در ادامه برنامه و در پاسخ به سوال مجری مبنی بر تعارف بودن این تعاریف از ایران، حسین حب‌الله گفت: «ما خودمان را گول نمی‌زنیم. قلب ما و عاطفه ما حامی ایران است و این مساله صرفا به دلیل تحصیل در این کشور و مسائل مادی نیست. من حتی اگر دانشجو هم نبودم باز هم عاشق ایران بودم و از آن حمایت می‌کردم. حتی اگر حمایت‌های اقتصادی و تسلیحاتی هم نبود، باز ما حامی ایران بودیم؛ چون این یک موضوع ریشه‌ای است، نه یک مساله قراردادی.»

عبدالعزیز عدنان هم در پاسخ به همین مساله گفت: «زمانی که انقلاب اسلامی صورت گرفت، آقای فتحی شقاقی، جنبش جهاد اسلامی را بنیانگذاری کرد. ارتباط ما با ایران فقط رابطه کمک و پشتیبانی نیست؛ بلکه حمایت و کمک فکری است. مثلا دکتر فتحی شقاقی از فلسطین به مصر و لبنان و ایران سفر کرد و با امام خمینی(ره) دیدار کرد و نهایتا تفکر انقلاب اسلامی را به فلسطین منتقل کرد؛ تا جایی که مردم فلسطین به فتحی شقاقی می‌گویند «خمینی فلسطین.» الان هم تفکرات امام خمینی(ره) و امام خامنه‌ای روی انتفاضه‌های فلسطین تاثیر دارد.»

ایرانی‌ها قدر ایران را نمی‌دانند

خضر، دانشجوی سوری هم اضافه کرد: «اگر آدم می‎‌خواهد چیزی را برخلاف میل و اعتقادش بگوید، شاید باید در سنی باشد که شخصیتش شکل نگرفته باشد. اگر من دنبال مادیات بودم تا از کسی تعریف کنم، خب طرف مقابل ایران که خیلی بهتر پرداخت می‌کند! این یک مساله اعتقادی و باور فکری است که انسان‌های زیادی جان خودشان را در راه آن فدا کردند؛ از قیام عاشورا تا امروز که برادر من با همین تفکر، جانش را فدای محور مقاومت کرد.»

وی با اشاره به برخی سخنان ناامید کننده در داخل کشور گفت: «به نظرم ایرانی‌ها آنقدری که باید قدر این وضعیت خودشان را بدانند، نمی‌دانند؛ چون انسان تا وقتی چیزی را از دست ندهد قدر آن را نمی‌داند. مثلا امنیت که شما هر ساعتی دوست دارید می‌توانید در خیابان‌ها تردد کنید؛ یا حتی امکانات اولیه مثل آب و برق که الان در سوریه به ویژه بعد از بحران اخیر ما آنها را نداریم. حدود ۹ ماه خبری از برق و گاز در منطقه‌ای که خانواده من زندگی می‌کنند، نیست و با هیزم خودشان را گرم می‌کنند. اینها نعمت‌هایی هست که چون هیچوقت بدون آنها نبودید، قدر آن را نمی‌دانید.»

دانشجوی لبنانی هم با تایید این مساله، افزود: «ما هم دلمان برای سوریه و بحرانی که دارد می‌سوزد ولی همین که اصل مقاومت را دارند، یعنی همه چیز دارند. زندگی یک آغاز و پایانی دارد؛ مثل مملکت‌ها ولی ایران کاری که کرده و باعث مباهات و افتخار ما شده، این است که در برابر استکبار ایستادگی می‌کند و می‌خواهد خودش را عظیم و قدرتمند نگه دارد. متاسفانه جوان‌های امروزی ایران قدر نمی‌دانند و به جای اصل به فرعیات توجه دارند. اصل، قدرت و ایستادگی است؛ اینکه حتی آمریکا هم جرات زورگویی به ایران را ندارد.»

پایان بخش این گفتگوی دیدنی، توصیه عبدالعزیز عدنان، دانشجوی فلسطینی به مردم ایران بود: «من می‌خواهم یک نصیحت کوچک بگویم. چون ما از تفرق و چنددستگی تجربه داریم. من آرزو می‌کردم که آن تظاهرات‌ها در ایران نبود؛ چون هر اعتراضی که هدف خوبی نداشته باشد، کشو را خراب می‌کند. ما متاسفانه در خود فلسطین چندین گروه داریم که با هم اتحاد ندارند. من به ملت ایران می‌گویم که هر اختلافی در تفکرات دارید، باید متحد باشید و اختلافات را کنار بگذارید و یک دست باشید.»

نهایتا قسمت دوم این برنامه با پخش نماهنگی از سخنان رهبر انقلاب درباره حماسه ۹ دی و همچنین یک سرود انقلابی به پایان رسید. گفتنی است ویژه‌برنامه «عبور از غبار» از روز سه‌شنبه، ۸ دی‌ماه، به مدت ۳ شب پیش از بخش خبری ۲۰:۳۰ (ساعت ۱۹:۴۰) به روی آنتن شبکه دوم سیما می‌رود.

نوشته دانشجوی لبنانی: ایران یک کشور قدرتمند در جهان است؛ نه خاورمیانه / دانشجوی سوری: «ولی‌فقیه» فقط برای شما ایرانی‌ها نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فتنه از قبل از انتخابات شروع شده بود

ابتدا، مصطفی قمری وفا به بیان خاطرات خود از روزهای فتنه ۸۸ پرداخت و با اشاره به فعالیت‌های خبرنگاران در آن ایام، گفت: «من تنها نبودم و همه دوستانم در واحد مرکزی خبر در آن ایام فعالیت گسترده‌ای داشتند و هر کس به سهم خود تلاش می‌کرد تا لایه‌های پنهان فتنه بعد از انتخابات به سمع و نظر مردم برسد. همانطور که می‌دانید، مساله فتنه منحصر به بعد از انتخابات نبود؛ از قبل از انتخابات لایه‌های آن شروع شده بود و کسانی که در عرصه رسانه به ویژه کار تلویزیون حضور داشتند، می‌توانستند این حس را لمس کنند که چه اتفاقی در حال افتادن است. به ویژه پمپاژهایی که از سوی رسانه‌های بیگانه در حال انجام بود؛ رسانه‌هایی که به طور ویژه انتخابات ما را – مانند همیشه – رصد می‌کردند اما در سال ۸۸ به طور ویژه. علل مختلفی هم داشت که باید به آنها اشاره شود.»

این خبرنگار باسابقه صداوسیما درباره فضای حاکم بر رسانه‌ها در سال ۸۸ گفت: «از قبل از انتخابات، خبرنگاران و مدیران واحد مرکزی خبر در حال رصد اتفاقات بودند. دقیقا مشخص بود که این انتخابات از جنس یک انتخابات عادی نیست. کسانی که در راس واحد مرکزی خبر بودند، هر حادثه‌ای را پیش‌بینی می‌کردند؛ مخصوصا صحبت‌هایی که قبل از انتخابات میشد، یعنی همگان تاکید می‌کردند که ما به قانون تمکین می‌کنیم و از مباحثی که در قانون اساسی مطرح شده، پیروی می‌کنیم اما دیدیم که نه بعد از انتخابات بلکه در روز انتخابات مباحث قانون شکنانه‌ای مطرح شد؛ از مصاحبه‌ای که یکی از کاندیداها ساعت ۱۱ شب انجام داد.»

وی درباره مصاحبه یکی از سران فتنه قبل از پایان رای‌گیری و اعلام پیروزی خود گفت: «در حالی که ما در ستاد انتخابات کشور بودیم و همکاران ما در حال پوشش رای دادن مردم در حوزه‌های انتخابیه بودند، ساعت حدود یک ربع به یازده ۲۲ خرداد بود که یکی از کاندیداها اعلام کرد که من پیروز انتخابات هستم و هر کس در این روند خللی ایجاد کند و نام کس دیگری از صندوق‌های رای خارج شود، من از ظرفیت‌های قانونی استفاده می‌کنم در راستای ایفای حقوق حق ملت! از اینجا به بعد قابل پیش‌بینی شد؛ وقتی این بحث در یک اتاقی انجام شد و به صورت زنده از رادیو تلویزیون‌های بیگانه به ویژه بی‌بی‌سی فارسی پخش شد، برای همه مشخص شد که ماجرایی در کار است. از همان موقع همکاران من به مدت هشت ماه تا روز ۹ دی تلاش طاقت‌فرسایی انجام دادند تا سره از ناسره تشخیص داده شود.»

سنگ‌پرانی به خانم‌ها در صف نماز جماعت

در ادامه این برنامه، عبدالحمید رمضانی به بیان خاطره خود از آشوب روز عاشورا پرداخت و گفت: «من سالیان سال است که نماز جماعت ظهر عاشورا را در منطقه خیابان جمهوری اسلامی حدفاصل خیابان ارومیه و کلهر توسط هیات خودمان برگزار می‌کنیم. بساط نماز را پهن کردیم که در انتهای خیابان کلهر که ابتدای ورودی به خیابان نواب صفوی، یک سری تحرکات را مشاهده کردیم. من تعدادی از بچه‌ها را در آنجا مامور کردم که مراقب فضای ملتهب باشند. حدود ساعت یازده و نیم بود که این التهابات کمی بیشتر شد و خودش را نشان داد و من دیدم که دو جوان – که آدم ناراحت می‌شود وقتی می‌بیند به قدری فشار ماهواره و رسانه‌ها زیاد بود، که این رفتار را داشتند و من معتقدم که همان جوان‌هایی که همان روز این حادثه را انجام دادند، در ۹ دی هم شرکت کردند – در حال خالی کردن محتویات سطل اشغال سر کوچه هستند تا آن را آتش بزنند. من به یکی از بچه‌های هیات به اسم مصطفی گفتم که حواست به این داستان‌ها باشد که ایشان هم رفتند و جرقه درگیری همینجا زده شد. کتک‌کاری کردند و زد و خورد شد. هنگامی که نماز را شروع کردیم – درایت کردیم و چند نفری را محافظ گذاشتیم که اگر اتفاقی افتاد زودتر خبر بدهند – متوجه شدیم که از انتهای صف جماعت که خانم‌ها حضور داشتند، با سنگ ما را می‌زنند. ما گفتیم که چند تا سنگ است و نماز را خراب نکردیم ولی باران سنگ بود که به سمت خانم‌ها می‌آمد. اول هم از سمت خانم‌ها شروع کردند و خانم‌ها را زدند. ما نماز اول را خواندیم و دیگر نماز دوم کفایت نداد؛ چرا که بحث خطر جانی بود. سنگ به صورت امام جماعت هیات خورد و چند بخیه خورد و چند نفر به پایشان اصابت کرد و خلاصه فضای جنگ و گریز و جنگ خیابانی بود. بالاخره ما غالب شدیم.»

رمضانی اضافه کرد: «ما فقط طبق سنت هر ساله نماز می‌خوندیم. بعدا جمع شدیم و این سوال را مطرح کردیم که چرا نمازگذار را زدند؟ چه علتی دارد که به نماز حمله کردند؟ خب با من عناد داشتند، به من حمله می‌کردند. چرا به صفوف نماز حمله کردند؟ چرا خواهران؟ مگه ما خودمان مدافع ناموس نیستیم؟ به هر حال این اتفاق افتاد تا ساعت سه عصر که هنوز این جو ملتهب در منطقه حکم فرما بود.»

در ادامه برنامه، قمری وفا به سخنان رمضانی اشاره کرد و با بیان وضعیت خود در روز عاشورای ۸۸ گفت: «من یک نکته بگویم. همین روزی که آقای رمضانی فرمودند، من در حال بازگشت از برنامه به سازمان بودم. عاشورای ۸۸ ما ساعت ۱۲ از منطقه نازی آباد برمی‌گشتیم که سر خیابان آذربایجان رسیدم. فضا را دیدم و حتی چون ماشین صداوسیما آرم دارد، به ماشین ما هم حمله کردند. بلافاصله من به واحد مرکزی خبر زنگ زدم و گفتم که شرایط اینجوری است و فتنه‌گران به خیابان آمده‌اند و احتمالا در عاشورا هم برنامه دارند که بعد از آن، گروه‌های ما به منطقه عازم شدند. سر منشاء زیر پل کالج بود که به سمت میدان آزادی کشیده شد. نماز جماعتی که ایشان (رمضانی) فرمودند در نزدیکی خیابان آذربایجان و خیابان نواب خودم تصویر گرفتم.»

ماجرای بنز سفیدی که پول پخش می‌کرد

مدیرعامل سابق باشگاه پاس همدان هم در ادامه سخنان خود به یک مساله جالب اشاره کرد و گفت: «من یک کلید به شما بدهم. در حوالی میدان جمهوری و بازه زمانی ۱۴:۴۵ تا ۱۵:۱۵ یک مرسدس بنز سفید رنگ توقف کرد و مقداری پول به این دوستان – که نمیشه گفت دوست – تزریق کرد که قائله مسجد پیش آمد و من برای شما تعریف خواهم کرد.»

در ادامه برنامه «عبور از غبار»، سید‌شهاب‌الدین واجدی که یکی از عکاسان فعال در دوران فتنه بود، به جمع مهمانان اضافه شد. واجدی در پاسخ به این سوال که در ایام فتنه چه کاری انجام می‌داده است، گفت: «در فتنه ۸۸ من عکاس خبرگزاری و مطبوعات بودم و خیلی علاقه به کار مستند داشتم. از ایامی که آشوب‌های خیابانی و فتنه اتفاق افتاد، معمولا دوربینم را برمی‌داشتم و عکاسی می‌کردم. عکس‌های زیادی هم بود؛ روز قدس و روزهای دیگر. یکی از اولین اتفاقات، روز هفتم تیز بود و یادمان شهدای هفت تیر. جزو اولین عکس‌هایی بود که از فتنه‌گران روبروی مسجد – اگر اشتباه نکنم – الجواد(ع) گرفته شد. از آنجا شروع شد.»

وی اضافه کرد: «علاقه‌ای که عکاس به رویدادها دارد و همچنین من خودم را عکاسی که زاییده انقلاب و بیرون آمده از انقلاب است می‌دانم؛ یعنی من و خانواده‌ام و همه چیز ما دلبسته و وابسته به انقلاب است، دوست داشتم وقایع را ثبت کنم تا هم واقعیت باشد و هم مردم ببیند که چیزی که در واقع هست با چیزی که در رسانه‌ها گفته می‌شود، تفاوت دارد. آن روزها هم شبکه‌های اجتماعی به این مساله دامن می‌زدند.»

واجدی در پاسخ به سوال مجری برنامه درباره خاطره‌انگیزترین عکسی که از ایام فتنه گرفته، به روز قدس ۸۸ اشاره کرد و گفت: «من وبلاگی داشتم به اسم «عکاس مسلمان» که پایگاهی بود برای انتشار عکس‌های فتنه؛ از حضور سران فتنه در برخی مجامع و هر چیزی که به ذهنم می‌رسید که نیاز به انتشار دارد و همچنین عکس‌هایی که به روز بود. در ایام فتنه عکس‌های خیلی مختلف بود. هر عکاسی بالاخره یکسری دلبستگی‌های شخصی – به غیر از تخصص عکاسی – به عکس‌هایش دارد. نمی‌تونم بگم که دلبستگی به برخی عکس‌ها دارم چون بعضی‌ها واقعا دلخراش و منزجر کننده بود – مخصوصا اتفاقی که برای خودم افتاد – ولی مثلا عکس‌های روز قدس و مقابله جریان فتنه و مردمی که برای راهپیمایی روز قدس آمده بودند. مثلا یکی از عکس‌های خاطره انگیزم همین تقابل دو نفر بود که برای من خیلی جالب بود که حجم‌شان هم کمتر میشد. حالا نمی‌دونم از کجا فرار می‌کردند و تعداد فتنه‌گران هی کمتر و کمتر میشد و این خیلی برای من جالب بود.»

بسیجی‌ها را برهنه می‌کردند تا در فیس‌بوک منتشر کنند

این عکاس مطبوعات در ادامه، به بیان خاطره‌ تلخش از روز ۲۵ بهمن ۸۹ پرداخت و گفت: «شاید برای مردم شنیدنش جالب نباشد ولی هر وقت ذکر خاطره می شود، من به یاد این می‌افتم که روز ۲۵ بهمن ۸۹ روز مرگ فتنه و پایان اون جنبش بود و بعد از آن اتفاقی ندیدیم که دل مردم آزرده شود.«

واجدی اضافه کرد: «روز ۲۵ بهمن ۸۹ مثل خیلی از اوقاتی که فتنه‌گران در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی و حتی سایت رسمی رژیم صهیونیستی فراخوان می‌دادند که به مناسبت فلان موضوع به خیابان بیایید، یادم می‌آید که حسنی مبارک در مصر ساقط شده بود و سایت‌های فتنه‌گران تبلیغ می‌کردند که بیایید و حالا نوبت پایان جمهوری اسلامی هست و با راهپیمایی پایان جمهوری اسلامی را اعلام کنید و شعار بدهید. ۲۵ بهمن هم که سرم مثل همیشه پر درد بود برای عکاسی و ثبت واقعه مستند آن روز. خب دوربینم یک دوربین حرفه‌ای بزرگ بود و خیلی هم در چشم بود. من اصلا ترسی نداشتم که دوربین به آن بزرگی را حتی با لنز دستم بگیرم و در میان جمعیت حاضر شوم. چون که در هنگام یک حادثه کسی که هویت خبرنگاری و رسانه‌ای دارد از چیزی نباید ترس داشته باشد. دوربین را برداشتم و گفتم انشاالله امروز پایان فتنه است و این هم شد. از خیابان انقلاب و میدان امام حسین(ع) شروع شد. کار ادامه پیدا کرد و به غروب آن روز رسید – دوشنبه یا سه شنبه بود – خیابان‌ها شلوغ و پرازدحام. مردم هم ترسیده بودند و جزئی از فتنه‌گران نبودند. منتشر بودند ببیندند چه می‌شود و چه کسی جلوی آنها می‌ایستد. من هم عکاسی می‌کردم. رسیدیم به خیابان نواب دقیقا همانجایی که آقای رمضانی اشاره کردند. آنجا من دیدم سیل عظیمی از فتنه‌گران در حال شعار دادن علیه نظام هستند. این دل منِ عکاس انقلابی را به درد آورد و بدون هیچ ترسی دوربینم را بالا آوردم و از صحنه آتش زدن سطل زباله و شعارها و پلاکاردها عکاسی کردم.»

وی با اشاره به درگیری‌های روز ۲۵ بهمن، افزود: «با یکی از دوستان و با موتور رفته بودم. در حال عکاسی بودم که موتور ایشان بین چند ماشین گیر کرد؛ چون یکی از روش‌هایی که برای انقلاب مخملین استفاده می‌کنند ایجاد ترافیک است. این فتنه‌گران هم با ایجاد ازدحام، رفیق ما را گیر انداختند. ایشان هم مورد حمله قرار گرفت و به دلیل ظاهر حزب‌اللهی تلاش کرد تا فرار کند در زیر دست و پای آنها له شد. من رفتم که به ایشان کمک کنم و ایشان رو نجات بدهم – البته حس نکردند که دارم عکس می‌گیرم – و سعی کردم چند نفر رو از اطراف ایشون جدا کنم که یهو گفتند عه! این دوربین دستش است! من دیدم که بهتره جون خودم رو نجات بدم؛ چون هم عکس ها برام مهم بود و هم جونم برام مهم بود. چون در وقایع دیگر ۸۸ هم کتک خورده بودم ولی طوری بود که توانستم فرار کنم.»

واجدی اضافه کرد: «اینجا من ده قدم دور شدم که دیدم جمعیت از روبروی من از خیابان نواب وارد می شود و شعار می‌دهند که بگیرینش! برگشتم به سمت عقب که دیدم محاصره شدم. این وضعیت را که دیدم، گفتم هیچ چاره‌ای ندارم جز اینکه چمباتمه بزنم و دوربینم را در بغلم حفظ کنم و خم بشم روی زمین که اگر قرار شد من را بزنند، حداقل مواظب عکس‌هایم باشم. جمعیتی حدود ۵۰-۶۰ نفر روی من آوار شدند. آنها می‌خواستند من رو برهنه کنند. بارها این کار رو کردند و من نمی‌دونم در کدام آیین و مسلک این چنین چیزی هست. حربه اینها این بود که بچه‌های بسیجی را که گیر می‌انداختند، برهنه می‌کردند و فیلمش را منتشر می‌کردند که بی آبرو کنند.»

۱۶ آذر و کلیه‌ای که با لگد فتنه‌گران آسیب دید

در بخش پایانی برنامه نیز مصطفی قمری وفا با اشاره به نقش رسانه‌های بیگانه و معاند در تهییج احساسات و دامن زدن به آشوب‌های خیابانی، گفت: «نقش رسانه‌های بیگانه به ویژه بی‌بی‌سی فارسی در انگلیس واقعا غیر قابل انکار هست. من یادم هست که یک روز مانده به روز قدس ۸۸ و حتی قبل از آن، شعار نه غزه نه لبنان رو سر می‌دادند و اعلام می‌کردند که در روز قدس این شعار را بدهند. خب این مساله از کجا ساپورت می‌شد؟ رسانه‌های بیگانه و عوامل داخلی آنها این مساله را پیگیری می‌کردند و در دستور کار خودشان داشتند.»

وی با اشاره به حضور خود در روز ۱۶ آذر در دانشگاه تهران گفت: «الان هر کدام از عکس‌هایی که پشت سر ما نمایش داده می‌شود و ما تا ۹ دی و ۲۵ بهمن دیدیدم، چه کسانی ثبت کردند؟ عکاسانی مثل آقای واجدی و خبرنگاران واحد مرکزی خبر. اما ۱۶ آذر ۸۸ متفاوت بود. روز دانشجو بود و تمام پتانسلی رسانه‌های بیگانه به سمت دانشگاه رفت. ۱۶ آذر بستر مناسبی برای آنها بود تا از جنبش دانشجویی استفاده کنند و من یادم هست یکی از همکارانم بحث پاره کردن تمثال حضرت امام(ره) در دانشگاه را ثبت و ضبط کرد و بعد از اینکه پخش شدف ما عصر به آنجا رفتیم تا ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. بسیار فضا ملتهب بود و شعارهایی که روزهای قبل از رسانه‌های بیگانه مطرح شده بود، از زبان و کام دانشجونماها خارج میشد. ما ابتدای ساختمان دانشکده فنی ایستاده بودیم و مصاحبه می‌گرفتیم با دانشجویان. هر دو تیپ دانشجو بودند و علیه هم شعار می‌دادند. اتفاق جالب این بود که از درون دانشکده ناگهان یک عده بیرون آمدند و شروع کردند به سنگ پرت کردن و حتی شیشه سردر دانشکده فنی را شکستند. شاید به موازات یک متری من هم سنگ اصابت کرد. حالا نمی دانم آن عده از کجا امده بودند. تریبون آزادی بود و موافق و مخالف حرف می‌زدند ولی ناگهان یک عده از داخل به بیرون آمدند و سعی داشتند فضا را بهم بزنند.»

قمری وفا در پایان سخنان خود اضافه کرد: «ما مصاحبه‌ها را گرفته بودیم که شروع کردند به شعار دادن علیه مقامات عالی رتبه نظام که تصویربردار ما آقای سیاوش رستمی تمام اینها را ضبط کرد. من بلافاصله رفتم کنار تریبون ایستادم و گفتم خب همه من را می‌شناسند و احتمال عدم وجود خطر خیلی کم است. یکدفعه فیلمبردار ما گفت که مصطفی! اینها فهمیدند که ما تصویر گرفتیم و دارن میان! من یکدفعه دیدم حول و حوش ۵۰ نفر دارن به سمت ما میان. گفتم سیاوش تو برو من اینجا وایسادم. گفت بیا دوتایی بریم، گفتم تو برو فیلم رو برسون من هستم. اون ۵۰ نفر اومدن و شروع کردن به توهین و اولین مشتی که اومد، عینکم افتاد و از بالای پله‌ها من را به پایین هل دادند و به قول آقای واجدی دیدم ۱۰۰ نفر روی من افتادند و هر کس اومد، یه لگدی به من زد. همانجا کلیه سمت چپ من آسیب دید. بعد از ۷-۸ دقیقه دانشجویان به کمک من آمدند ولی من حالت بیهوش بودم. نمی تونستم راه برم. از مسجد هم به سمت بیمارستان من را بردند.»

نهایتا قسمت اول این برنامه با پخش نماهنگی از سخنان رهبر انقلاب درباره حماسه ۹ دی و همچنین یک سرود انقلابی به پایان رسید. گفتنی است ویژه‌برنامه «عبور از غبار» از روز سه‌شنبه، ۸ دی‌ماه، به مدت ۳ شب پیش از بخش خبری ۲۰:۳۰ (ساعت ۱۹:۴۰) به روی آنتن شبکه دوم سیما می‌رود.

نوشته ماجرای بنز سفیدی که بین اغتشاشگران «پول» پخش می‌کرد/ بسیجی‌ها را برهنه می‌کردند تا فیلمش را در فیس‌بوک منتشر کنند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه که به همت شبکه دوم سیما و با اجرای سیدامیر جاوید تولید شده است در گفتگو با دانشجویان، اهالی رسانه، مردم و همچنین خانواده شهدای فتنه برای اولین‌بار به بازخوانی وقایع فتنه ۸۸ خواهد پرداخت.

گفتنی است ویژه‌برنامه «عبور از غبار» از روز سه‌شنبه، ۸ دی‌ماه، به مدت ۳ شب پیش از بخش خبری ۲۰:۳۰ (ساعت ۱۹:۴۰) به روی آنتن شبکه دوم سیما خواهد رفت.​

لینک دانلود: تیزر ویژه‌برنامه «عبور از غبار»

نوشته روایت خاطرات فتنه در سالگرد حماسه ۹دی در رسانه‌ی ملی + تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.