این برنامه ساعت ۱۴ روز دوشنبه اول تیرماه در سالن سیف‌الله داد سازمان سینمایی برگزار می‌شود و پیش از نشست نسخه اصلاح‌شده فیلم در ساعت ۱۱:۳۰ به نمایش در می‌آید.

«سفیر» تولید سال ۱۳۶۱ با بازی فرامرز قریبیان، عزت‌الله مقبلی، جلال پیشواییان، کاظم افرندنیا، محمدتقی کهنمویی، کیومرث ملک مطیعی و هوشنگ دیباییان درباره قیس ابن مسهر، نماینده امام حسین (ع) است که با نامه‌ای برای سلیمان خزاعی به طرف کوفه می‌رود. او در راه به دست راهداران ابن‌زیاد، والی کوفه، دستگیر و به زندان افکنده می‌شود. قیس پیش از دستگیری نامه را از بین می‌برد و در زندان زندانیان را بر ضد زندانبان‌ها می‌شوراند. حسین ابن نمیر، فرمانده راهداران، قیس را به زندان ابن‌زیاد در کوفه، منتقل می‌کند. ابن‌زیاد به پیشنهاد مشاورش، خالد، از قیس می‌خواهد که در مسجد سخنرانی کند و به دروغ به مردم بگوید که امام قصد بیعت با یزید را دارد. قیس می‌پذیرد، اما در روز موعود علیه یزید سخنرانی می‌کند و به دستور ابن‌زیاد به شهادت می‌رسد.

نوشته نمایش و تقدیر از سازندگان «سفیر» در سازمان سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سجاد عزیزی‌آرام در ابتدای بیست و هشتمین ماه‌نشست درآستانه از محمدعلی بهمنی، شاعر تازه درگذشته یاد کرد که پیش از این در برخی نشست‌های کانون زمستان حضور داشت و به نقد آثار می‌پرداخت. او از حاضران خواست تا یک دقیقه به احترام این هنرمند سکوت کنند.

سپس از کتاب‌های «شب رویایی» و «من ناصرالدین شاهم» آثار علیرضا مرتضی‌قلی رونمایی شد.

در ادامه ویدیویی از صحبت‌های علیرضا مرتضی‌قلی پخش شد، او روی صحنه آمد و یکی از غزل‌هایش را برای حاضران خواند.

سپس با پخش ویدیویی درباره فرامرز قریبیان، آیین تجلیل از این هنرمند پیشکسوت آغاز شد.

در این مراسم داریوش فرهنگ درباره فرامرز قریبیان گفت: بازیگری توانا که در همه کارها روش و منش دارد؛ بدون حاشیه. او به هر قیمتی حاضر نشده در هر کاری حاضر شود؛ با اخلاق است و دیسیپلین خاص خودش را دارد. مهم‌ترین ویژگی‌اش این است که استایل دارد؛ در راه رفتن، نشستن، برخاستن، اعتراض، عکس العمل و مهم‌ترین نکته‌ی او، چشم‌هایش است که هنوز هم در خود او می‌درخشد.

وی ادامه داد: توجه به هنرمندان بسیار کار پیچیده‌ای است. هنرمندان کارشان پرسیدن است، مسئولین کارشان پاسخ ندادن است. آیا هنرمندی می‌شناسید که کشور و مردمش را دوست نداشته باشد، یا نخواهد کار کند؟ آقای قریبیان گفته بودند خداحافظ، اما آقای قریبیان! حرفه ما بازنشستگی و سن و سال ندارد. حرفه ما به تو، بازی تو و چشمان پر فروغ تو نیاز دارد.

در بخش دیگری از مراسم گوهر خیراندیش نیز عنوان کرد: پس از اینکه آقای داودی فیلمنامه «مرد بارانی» را نوشت، من گفتم چرا باید در فیلم‌ها هر بار یک آقایی یک عشقی داشته باشد و وقتی همسری دارد او را ببیند؟ گفتم من دوست ندارم این طور باشد و فیلم را قبول نکردم؛ آن زمان من اجرای نمایش «عروسی خون» را به کارگردانی استاد علی رفیعی داشتم، دعوت کردم که خانم رویا تیموریان را ببینند و این طور شد که من نقش را از دست دادم. وقتی همسرم هم‌بازی ایشان شد، هر روز از اخلاق، ادب، استایل و چشم‌هایشان می‌گفت. آقای قریبیان گوهری در نگاهشان دارند و این نگاه یک داستان کامل را نشان می‌دهد. هر وقت زنده‌یاد اسماعیل‌خانی از نظم، ادب، احترام و صبوری آقای قریبیان می‌گفت، من به خود می‌گفتم که چه نقشی را از دست دادی! هنوز امیدوارم ایشان برگردند و در کنار هم بتوانیم بازی کنم.

سپس ایرج راد بیان کرد: هیچ کس را برای حضور در این مراسم مجبور نکردند، همه با عشقِ دیدن آقای قریبیان آمدند؛ سپاس‌گزاری مردی که سال‌ها در سینما درخشید، زحمت کشید و افتخار آفرید؛ نه تنها در زمینه بازیگری و کار خودش بلکه توانست به سینمای ایران شخصیت دهد. جایگاه ویژه‌ای از نظر منش و شخصیت و اعتبار دارد. هنرمندی که شاخص باشد، فقط به شکل یک چهره خودش را در سینما نشان نمی‌دهد، بلکه خودش یک فرهنگ و جایگاهی ویژه از انسانیت، منش، اخلاق، رفتار و تاثیر عمیقی که روی جامعه دارد، باشد. آقای قریبیان! شما افتخارآفرین بودید و ما افتخار می‌کنیم که توانستیم درکنار شما کار کنیم. به وجود شما افتخار می‌کنیم. نام شما در تاریخ سینمای این مملکت همواره جاودان خواهد ماند.

در بخش دیگری از مراسم بزرگداشت فرامرز قریبیان، ابوالحسن داودی با بیان خاطراتی، اظهار کرد: در سیزده فیلمی که کار کردم، شانس این را داشتم که با خیلی از بازیگران بزرگ و چهره‌های سینمایی کار کنم اما چند نفر بودند که به عنوان اسطوره، همیشه از آرزوهایم بود که بتوانم زمانی با آنها همکاری داشته باشم. یکی از آن‌ها فرامرز قریبیان بود. خوشبختانه در فیلم «مردبارانی»، شرایط فراهم شد‌، البته ابتدا قرار بود با زنده‌یاد شکیبایی کار کنیم که به دلیل همزمانی با فیلم آقای مهرجویی، این همکاری فراهم نشد. با ناامیدی به سراغ آقای قریبیان رفتم و ایشان پذیرفتند. این فیلم یکی از تاثیربخش‌ترین کارهایم با یک بازیگر بود. از او خیلی چیزها یاد گرفتم، آن هم زمانی که فکر می‌کردم حرفه‌ای شده‌ام.

در ادامه تهمینه میلانی نیز گفت: من با آقای قریبیان کار نکرده‌ام اما افتخار داشتم که در ۱۶ سالگی، هزار بار فیلم «گوزن‌ها» را با همکلاسی‌هایم ببینم، در ۱۹ سالگی وقتی با آقای کیمیایی کار می‌کردم، او را از نزدیک دیدم و فکر می‌کردم پاسخ تمام سوال‌هایم درباره چریک‌های ایران را می‌توانم از او بپرسم. حضور آقای قریبیان برای من معجزه بود. می‌دانید این نتیجه چیست؟ این جادوی نقش است. نقش‌های باورپذیری که ملکه ذهن ما می‌شود و قبول می‌کنیم او همان آدم است.

سپس مسعود جعفری جوزانی بیان کرد: حرف زدن درباره آقای قریبیان برای من کار مشکلی است، زیرا ما از یک نسلی می‌آییم که سینما برایمان خیلی جدی بود. وقتی رفتیم سینما بخوانیم به نظر دیگران عجیب و قریب بود که مگر سینما خواندن دارد؟ آقای قریبیان، یک تصویری است که در ذهن نسلی مانده و حرکات و منش‌شان را تغییر داده است. در عصر جدید، بازی‌های جمعی، ورزش و کارهای جنبی هنری، شاخصِ هنری و فرهنگی یک ملت و یک کشور محسوب می‌شوند. چکیده تولید جمعی سینما در چهره بازیگر سینما نمایان می‌شود و او را تبدیل به یک تصویر ماندگار در اذهان می‌‌کند که از ظاهر تا ذهنیت مخاطب را می‌تواند تغییر دهد.

وی ادامه داد: آقای قریبیان فقط یک چهره نیست، یک ستاره و سوپر استار نیست، او یک بازیگر است که در عمق نگاه، ایست و حرکت خود آن تصویر را می‌سازد. بازیگری که فقط در یک چیز خلاصه نمی‌شود؛ گفتار، لحن و حرکتش در یک توازن است. یک هنرمند مثل آقای قریبیان، حتی اگر سناریو ضعیف باشد، کار می‌کند و چنان باورپذیری ایجاد می‌کند که ضعف فیلم را می‌بخشید.

جعفری جوزانی در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: قریبیان یک چهره ماندگار فرهنگی است. نگاهی که آقای قریبیان برای فرهنگ ایرانی در سینمای ایران به جا گذاشت، جوانمردی و از خود گذشتن برای دیگران بود. او یک رفیق است.

همچنین سعید مطلبی نیز عنوان کرد: در این سال‌ها چیزی را به‌دست آوردم که هیج وقت با هیچ کاری نمی‌توانستم به‌دست بیاورم. با آدم‌هایی آشنا شدم و زندگی کردم که زندگی کردن با آنان، لذت بردن از معاشرت با آن‌ها و آموختن از ایشان یک دنیا می‌ارزید. یک خوشحالی دارم که فرامرز قریبیان هست که امیدوارم سال‌ها باشد و من از روی چنین صحنه‌ای می‌توانم به او بگویم دوستت دارم. ۵۰ سال است او را می‌شناسم و یک بار ندیدم از کسی بد بگوید. دل شکسته و آزرده بود و نارفیقی دیده بود، درباره آن آدم حرف می‌زدند و او کلامی نگفت. از او یک حسادت و حرف تحقیرآمیز نشنیده‌ام. امروز که من دوستانم را ندارم و دلم برایشان تنگ است، وقتی فرامز قریبیان را می‌بینم، دلم باز می‌شود و دوباره می‌توانم به او بگویم دوستت دارم رفیق.

در ادامه نیز محمد متوسلانی در سخنانی کوتاه اظهار کرد: تمام صفات خوب بشری در او جمع است. من یکی-دو بار در طول کارم سعی کردم با او همکاری داشته باشم اما اتفاق نیفتاد و حسرتش برای من ماند. این شانس را داشتم در «گناهکاران» در خدمتشان باشم و برعکس شد؛ ایشان من را دعوت کردند. امیدوارم که همچنان بدرخشد و در تصمیمش تجدید نظر کند تا ما او را دوباره روی پرده سینما ببینیم، لذت ببریم و سرمشقی برای همه باشد.

سام قریبیان نیز در ادامه این مراسم گفت: اقتباس در سینمای ایران به دلیل مسائلی که معمولا بین سازندگان فیلم و نویسندگان هست موفق نبوده است. اما آقای قریبیان از بازیگرانی بودند که چندین اثر موفق داشتند که بر اساس کتاب بوده است از جمله فیلم‌های «سایه‌های بلند باد»، «خاک»، «چشم‌هایش»، «مرگ پلنگ»، «غزل» و ‌… .

درادامه فرامرز قریبیان با تشویق حاضران به روی صحنه آمد.

وی در سخنانی کوتاه با تشکر از حاضران عنوان کرد: آقای فرهنگ خودشان از اسطوره‌های سینمای ایران هستند، به عنوان بازیگر و کارگردان کارهای درخشانی داشتند. سریال زیبای «سلطان و شبان» که یکی از بهترین‌ها در سریال‌سازی ایران است و فیلم سینمایی «طلسم» نیز یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران بوده است. آقای متوسلانی نیز سال‌ها قبل از من در سینما بودند. من قرار بود در فیلم زیبای «جستجوگر» بازی داشته باشم اما بنا به دلایلی متاسفانه نتوانستم و پس از سال‌ها او در فیلم «گناهکاران» بازیگر بود.

وی ادامه داد: من شانس زیادی نداشتم که با خانم‌های کارگردان کار کنم، به غیر از خانم درخشنده که پیغام محبت‌آمیزی فرستادند و شرمنده شدم. به غیر از ایشان، شانسی نداشتم که با خانم تهمینه میلانی کار کنم، ولی دوست خوب من و از پول‌ساز‌ترین کارگردان‌های سینمای ایران هستند. ایرج راد، خودش از اساتید است و افتخار داشتم در یکی از اولین فیلم‌هایشان به نام «گردباد»، من هم حضور داشته باشم البته سام پسر من، در این فیلم، فرزند آقای راد بودند.

وی افزود: باید از زنده‌یاد نعمت حقیقی یاد کنم، او در کتاب‌فروشی سخن، اولین کتاب را به من داد و من کتابخوان شدم که برای حرفه‌ای که می‌خواستم شروع کنم مهم بود. فیلم «مرد بارانی»، کار موفقی شد و زمانی که به خاطر آن برنده سیمرغ جشنواره فجر شدم، جایزه را نعمت حقیقی به من داد. از آقای داوودی سپاس‌گزارم که این فیلم را ساخت. با آقای جوزانی به عنوان کارگردان کار نکردم، اما در «آژانس دوستی» همکاری داشتیم و باعث شد فیلمنامه «چشم‌هایش» را برای من بنویسند تا کارگردانی‌اش کنم. رفاقت ما همچنان ادامه دارد و خواهد داشت. آقای مطلبی عزیز، من را به سال‌هایی که وارد سینما شدم بردند. آقای مطلبی سال‌ها با نام مستعار فیلم‌نامه می‌نوشتند. فیلم «صلات ظهر» را خیلی‌ها هنوز دوست دارند.

قریبیان گفت: درود می‌فرستم به همه هموطنان عزیزم که تمام طول ۵۷-۵۸ سال و به قول پسرم شاید ۶۰ سال (از زمانی که نوجوان بودیم و به دفتر سامویل خاچیکیان می‌رفتیم و در زیرزمین به صداگذاری فیلم‌‌ها کمک کردیم) به من لطف داشتند و من را حمایت کردند، از همه سپاس‌گزارم.

سپس با اهدای نشان سال استاد از سوی کانون ادبی زمستان، تندیس، لوح تقدیر و هدایا از فرامرز قریبیان به مناسبت یک عمر فعالیت مستمر و اثر بخش در حوزه بازیگری و کارگردانی سینما و آثار ادبیات محور تجلیل شد.

در ادامه آیدین نظمی قطعه‌ای را با خوانندگی و نواختن پیانو اجرا کرد.

در بخش دیگری از این مراسم نیز شرکت‌کنندگان در بخش مسابقه به اجرای آثار راه‌یافته پرداختند و با رای داوران جایزه ترانه ماه به سوسن صدیقی و جایزه خوانندگی پاپ به رامین جوکار توسط فرامرز قریبیان اهدا شد.

اجرای قطعه‌ای با شعر محمدعلی بهمنی و صدای مهدی یغمایی و پیانونوازی محمدرضا چراغعلی از دیگر بخش‌های این مراسم بود.

گوهر خیراندیش، داریوش فرهنگ، تهمینه میلانی، پژمان بازغی، بهمن فرمان‌آرا، ابوالحسن داوودی، نصرالله مدقالچی، فرزاد موتمن، اصغر همت، شهره سلطانی، ایرج راد، سام قریبیان، کوروش تهامی، مجید قناد، سعید مطلبی، اسماعیل محرابی، مسعود جعفری جوزانی، بهرام دهقانی، فرزاد حسنی، شاهد احمدلو، مهدی یغمایی، محمدرضا چراغعلی، حمید غلامعلی، مازیار عصری، علیرضا عیوضی، چنگیز حبیبیان، محمد متوسلانی، فرخ نعمتی، سهیلا رضوی، علی قائم‌مقامی، حسین سلیمانی، جمشید جهان‌زاده، فرزانه نشاط‌خواه، مهدی میامی و… از جمله مهمانانی بودند که در این مراسم حضور داشتند.

نوشته بزرگداشت فرامرز قریبیان برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آخرین حضور فرامرز قریبیان در سینما مربوط به بازی در فیلم سینمایی «خروج» ‌به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا بود که برای بازی در این فیلم نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد شد.

همچنین گرامیداشت یاد غزل‌سرای نامدار ایران استاد محمدعلی بهمنی بخش دیگری از این ماه‌نشست است. در ادامه نیز شاعران، ترانه‌سرایان و خوانندگان به ارائه آثار و رقابت برای انتخاب اثر برتر خواهند پرداخت.

شرکت در برنامه‌های کانون ادبی زمستان برای عموم آزاد و رایگان است.

نوشته بزرگداشت فرامرز قریبیان ۱۶ شهریور برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «خروج» اولین همکاری فرامرز قریبیان و ابراهیم حاتمی‌کیا در سینمای ایران است.

«خروج» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا و تهیه کنندگی حبیب والی نژاد با اتمام نگارش فیلمنامه به تازگی وارد مرحله پیش تولید شد.

«خروج» بیستمین فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا در مقام کارگردان در سینمای ایران است.

نوشته فرامرز قریبیان اولین بازیگر «خروج» حاتمی‌کیا شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهشتی، مدیر نشر روزنه، ایرانی بودن غذاهای آموزش داده شده در کتاب «انار و گل سرخ» را مورد توجه قرار داد و تأکید کرد: «آنچه تفاوت ما را با دیگران مشخص می کند ملیت ماست و آدریانا باندی در کتاب خود این ملیت را مورد توجه قرار داده است و من این کتاب را به این دلیل دوست دارم که روح ایرانی در آن تقویت شده است. «انار و گل سرخ» با مقاله ها و داستان های جذابی شیوه طبخ غذاهای مختلف، از قلیه ماهی جنوب تا باقلا قاتوق شمالی را آموزش می دهد و این نوشته ها مثل زعفران فرد اعلاء به این کتاب رنگ و بو بخشیده است».

سام قریبیان؛ مترجم کتاب نیز بیان داشت: «ما آشپزی ایرانی را با اسم هایی همچون رزا منتظمی یا ترجمه های نجف دریابندری به یاد می آوریم اما آدریانا بایدی در کتاب خود به شیوه ای کاملا جدید و خاص خودش پخت غذاهای ایرانی را آموزش داده است. همین ویژگی ایرانی بودن است که باعث شد این کتاب را به عنوان اولین تجربه ترجمه خودم انتخاب کنم.  در این کتاب هر دستور غذا، یک داستان هم با خود دارد، داستان هایی که از دل خانواده آریانا بیرون آمده اما مخاطب هم با آن احساس نزدیکی می کند. برای آریانا خیلی اهمیت داشت که صرفا یک ترجمه ساده انجام نشود و می خواست لحن ویژه او و روح اثر به مخاطب منتقل شود. او چهار سال برای پیگیری امور چاپ این کتاب در ایران دوندگی کرد و به نظر من باید این اهتمام و تلاش و خستگی ناپذیری را هم علاوه بر طبخ غذا از او یاد گرفت».

آریانا باندی کتاب های دیگری نیز تألیف کرده که همگی به زبان انگلیسی به چاپ رسیده اند و هنوز نسخه فارسی آنها تهیه نشده است. او بیشتر به دلیل حضور در برنامه «آشپزخانه ایرانی آریانا» شناخته می‌شود. آریانا باندی از کسانی است که برای دو کتاب خود برنده جایزه شده و برای کار تزئین غذای خود در نشریات برجسته و برنامه‌های تلویزیونی حضور داشته است. او به همراه همسر و پسرش در سان فرانسیسکو و دوبی زندگی می‌کند.

سام قریبیان، مترجم اثر، فرامرز قریبیان، بهاره کیان افشار و… از مهمانان این مراسم بودند.

نوشته «انار و گل سرخ» با حضور فرامرز قریبیان در شهر کتاب فرشته رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او که امسال فیلم «۳۶۰ درجه» را روی پرده داشت، چند ماه درگیر ساخت سریال «عالیجناب» بود. تهیه‌کننده این سریال ابتدا خبر داد که همزمان با انتخابات اسفند ماه توزیع خواهد شد. اما قریبیان هفته گذشته در گفت‌وگو با آی سینما خبر داد که همچنان مراحل فنی «عالیجناب» را پیش می‌برد.

سام قریبیان در بازگشت به ایران فیلمنامه «گناهکاران» را نوشت که پدرش فرامرز قریبان کارگردانی کرد و قریبیان پسر برای آن نامزد دریافت سیمرغ بلورین از جشنواره فجر شد.

او به تازگی نگارش فیلمنامه «کبیسه» را به پایان رسانده و اردیبهشت ماه برای دریافت پروانه ساخت آن اقدام می‌کند. حدود سی درصد از فیلمبرداری این فیلم در جنوب کشور و سایر بخش‌ها در تهران خواهد بود. بر خلاف سایر فیلمنامه‌های سام قریبیان که معمولا پرشخصیت است، «کبیسه» فقط پنج شخصیت اصلی دارد و قریبان مشغول مذاکره با بازیگران مد نظر خود برای بازی در این نقش‌هاست.

از عوامل فیلم تاکنون فقط حضور فرامرز قریبیان به عنوان تهیه کننده، سام قریبیان نویسنده و کارگردان، بهرام دهقانی تدوین، حسن مصطفوی مدیر تولید، عادل معصومیان دستیار و برنامه ریز و شیوا آبا مدیر تبلیغات و مشاور رسانه مشخص شده‌اند.

منبع: آی سینما

نوشته سام قریبیان «کبیسه» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قریبیان درباره حضورش در «سفیر» در مصاحبه‌ای با ایسنا گفته بود: «من سفری به آمریکا داشتم که سال ۵۹ برگشتم، اولین فیلم بعد از انقلاب بنده «سفیر» به کارگردانی فریبرز صالح است که فیلمبرداری‌اش اواخر پاییز شروع شد که با وسواسی که کارگردان داشت تا اواخر سال ۶۰ ادامه داشت و فینال فیلم در گرمای بسیار طاقت‌فرسای برازجان فیلمبرداری شد و فیلم در اولین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.

فریبرز صالح هم درباره انتخاب فرامرز قریبیان برای نقش اصلی و سایر بازیگران این فیلم به ایسنا اعلام کرده بود: «تا بوده، اکثریت هنرمندان این مرز و بوم، هنرمندانی غریزی بوده‌اند. من با عرق‌ریزی روح، چانه‌انداختن و حوصله، حس خلاقه بازیگران فیلم «سفیر» را تهییج کرده و تقریبا به هدفم رسیدم. ولی یادآوری می‌کنم که بازیگران سینمای ما به‌جز معدودی انگشت‌شمار، مطالعه تئوری و تمرین فیزیکی ندارند. آنها جوهره هنر نقش‌آفرینی را کشف نکرده‌اند و هرچه‌ دارند، غریزی است؛ نه اکتسابی. بازیگران ما روانشناسی نخوانده‌اند و از مردم‌شناسی اطلاع کافی ندارند. از مقوله‌ای به نام جامعه‌شناسی به دورند و به‌همین دلیل یک کارگردان خوب همواره عملش بر سر فیلم و فیلم‌سازی همراه با کلاس درسی است که برای بازیگران به وجود آورده است. بازهم تاکید می‌کنم که ما بازیگران قابل ستایشی داریم، چراکه با دست‌خالی این همه توانایند و وای به زمانی که این اندیشه را گسترش بدهند. فرامرز قریبیان برای من‌ آن بازیگر قابل ستایش بوده و هست.»

«سفیر» با بازی فرامرز قریبیان، زنده‌یاد عزت‌الله مقبلی، جلال پیشواییان، کاظم افرندنیا، زنده‌یاد محمدتقی کهنمویی، زنده‌یاد کیومرث ملک‌مطیعی، سامی تحصنی، حسین خانی‌بیک، احمد بهروزی، محسن اصلانی و زنده‌یاد منوچهر حامدی در ۹۴ دقیقه روایت «قیس‌ابن مسهر»، نماینده امام حسین (ع) است که با نامه‌ای برای «سلیمان خزاعی» به‌طرف کوفه می‌رود و در راه، به‌دست راهداران «ابن‌زیاد»، والی کوفه دستگیر و به‌ زندان افکنده می‌شود. «قیس» پیش از دستگیری، نامه را از بین می‌برد و در زندان زندانیان را بر ضد زندانبان‌ها می‌شوراند. حسین ابن نمیر، فرمانده راهداران، قیس را به زندان ابن زیاد در کوفه منتقل می‌کند. ابن زیاد به پیشنهاد مشاورش، خالد، از قیس می‌خواهد که در مسجد سخنرانی کند و به دروغ به مردم بگوید که امام قصد بیعت با یزید را دارد. قیس می‌پذیرد اما در روز موعود علیه یزید سخنرانی می‌کند. ابن زیاد که به خشم آمده، پس از سرکوب مردم، قیس را از بالای برج ارک به پایین انداخته، او را به شهادت می‌رساند.

این فیلم در سال ۶۱ در سینماهای ایران اکران شد و عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال را به‌دست آورد. بعد از آن نیز در سینماهای لبنان به نمایش درآمد که در آنجا نیز فروش بالایی داشت.

نوشته خاطره بازیگر و کارگردان «سفیر»، اولین فیلم عاشورایی سینمای ایران که پرفروش‌ترین فیلم سال خود شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 یک: در اهمیت بی‌توجهی به ساعت!

این همان چیزی است که لازم داشتیم. در واقع همان چیزی که سینمای ایران لازم داشت. و البته هم‌چنان هم دارد. فیلمی که بدون واهمه از چهارچوبی که سینمای روشنفکرانه ایجاد کرده، قید هرگونه ساختارشکنی مرسوم(!) را بزند و بدون این‌که دغدغه پیام‌رسانی و حل مسائل بشریت را داشته باشد و حتی به فکر بردن جایزه و رقابت در جشنواره‌ها باشد، به سراغ همان ساختار امتحان‌پس‌داده برود که مدت‌ها در این سینما غایب بود و حتی شاید عده‌ای امروز، آن را تمام‌شده بدانند: تعریف کردن قصه، با محوریت یک قهرمان.

ویژگی قابل تحسین فیلم البته همین بی‌پروایی آن است که در پرداخت هر دو مورد دیده می‌شود. قصه، به هیچ وجه بهانه‌ای برای حرف زدن نیست، بلکه بستری برای وقوع حوادث و کاملا به دنبال سرگرم کردن است. بدون هیچ چیز زائدی. در نمایش قهرمان- و شخصیت‌های دیگر هم- کاملا به قطب‌بندی خیر/شر روی می‌آورد و هیچ ترسی ندارد که شخصیتش خاکستری نباشد.

قهرمان فیلم، از آن جنس آدم‌هایی است که مدت‌ها در سینمای ما یا نبوده‌اند یا حداقل حضور قابل توجهی نداشته‌اند: کم‌حرف، خسته، شکست‌خورده، تنها و بداخم، که البته به وقتش هنگام کتک زدن و دعوا کردن هم کم نمی‌آورد. کسی که برای یافتن حقیقت تا پای دادن جانش می‌رود. ظاهرا کسی هم نمی‌تواند جلویش را بگیرد. همه تلاشش را می‌کند که از صحت خیانت معشوقش مطمئن شود و هیچ ابایی ندارد که در این راه، بیشتر از هوشش، از زورش استفاده کند. و اصلا هم حواسش نیست که باید دچار تناقض‌های متفکرانه باشد یا حداقل دو سه تا دیالوگ درباره این دنیای تیره و تار که اطرافش را گرفته و هر معصومیتی را تباه می‌کند، بگوید.(همین نشان‌دهنده این نیست که قهرمان این فیلم، در ادامه قهرمانان متاخر کیمیایی نیست؟).

پس، اولین حسن «۳۶۰ درجه» این است که برای «سرگرمی» قائل به اهمیت است؛ هم در قصه و هم در نمایش شخصیت‌ها. و در نتیجه از معدود فیلم‌هایی است که تماشاگرش را به یاد ساعت و زمان باقیمانده نمی‌اندازد.

دو: جنایت و مکافات

حسن مهم دیگر فیلم قریبیان، در واقع به وضعیت فعلی سینمای ایران برمی‌گردد. به این‌که مدت‌هاست در ایران فیلم جنایی درخور توجهی ساخته نمی‌شود؛ فیلمی که بر مبنای یک «جنایت» و علت‌ها و انگیزه‌های آن و جزئیات مربوط به آن باشد. قاتل‌ها و کارآگاه‌ها (پلیس‌ها) سال‌هاست که غیبشان زده. نهایتا شاهد سریال‌های پلیسی بودیم که کاراکترهایش، بیش از هر چیز سعی دارند آرم لباسشان را به رخ بکشند. ذکر این نکته هم البته بدیهی است که با توجه به تفاوتی که «جنایت» با «کشتن و کشته شدن» دارد، نمی‌توان فیلم‌های امثال کیمیایی و سهیلی را «فیلم جنایی» به حساب آورد. در نتیجه شاید فقر این نوع سینما در ایران، خیلی بیشتر از آن چیزی که در ابتدا به نظر می‌رسد، باشد.

حالا چرا سینمای جنایی این‌طور به انزوا رفته؟ شاید پاسخ چندان پیچیده‌ای نداشته باشد: فیلم جنایی نه به درد بیان دغدغه‌های فلسفی و اجتماعی (آن‌طور که در ایران مرسوم است) می‌خورد، نه بستر مناسبی است برای ارائه پیام‌های آموزنده و تبلیغاتی. در نتیجه نه امید آن می‌رود که فیلم، جایزه بگیرد و در محافل روشنفکرانه مطرح شود، نه می‌توان دل به حمایت ویژه‌ای خوش کرد. علاوه بر این، به خاطر غرابتی که نتیجه همین انزوای چند ساله است، و به خاطر سیستم محافظه‌کارانه اکران، نمی‌توان از اکران و به دنبال آن فروش قابل توجه اثر، اطمینانی حداقلی داشت.

اما مهم‌تر از همه این است که فیلم جنایی نیاز به داستان‌گویی دارد. برای چنین فیلمی واجب است که بتواند یک قصه درگیرکننده را با پیچیدگی‌های غیرقابل‌حدس، شخصیت‌های جذاب و روابط محکم تعریف کند. در کنار این‌ها نیاز به یک تیم حرفه‌ای هم دارد که سر و شکل کار را گیرا و قابل توجه از آب دربیاورند که فیلم را از خطر جدی‌گرفته‌نشدن توسط مخاطب نجات دهد. و پرواضح است که چنین چیزی، برای سینمایی که عادت کرده بیشتر حرف بزند، کار بسیار شاقی است.

حالا می‌شود گفت که ساخت فیلم جنایی در ایران مکافات خاص خودش را دارد و از هیچ چیزش نمی‌توان مطمئن بود. در نتیجه، همین که سام قریبیان، در چنین شرایطی، آن‌قدر به علائق خودش اهمیت می‌دهد که چنین ریسکی می‌کند که به فاصله اندک، دو فیلم جنایی به عنوان نویسنده و کارگردان می‌سازد، به‌خودی‌خود جای تحسین فراوان دارد، هرچند که مخاطبان، مدت زیادی از فیلم را به مسخره کردن و خندیدن به آن بگذرانند. البته این سوال هم جای تامل جدی دارد که خندیدن به فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» یا «گناهکاران»، به سطح کیفی اثر برمی‌گردد، یا غرابتی که گفته شد، آن را سبب می‌شود؟

سه: وقتی بازی جدی شود

از این حواشی بگذریم و به خود فیلم برسیم. یکی از اولین مواردی که در فیلم جلب توجه می‌کند دلبستگی فیلمساز به فیلم‌های دیگر است که منجر به اشارات ریز و درشت در متن فیلم هم شده. رد خیلی از آثار را می‌توان در «۳۶۰ درجه» یافت. از «ردپای گرگ» گرفته تا «هفت» و «رانندگی» (در این میان حتی از اشاره واضح به «گناهکاران» هم ابایی ندارد). حتی می‌شود جلوتر رفت و پای «رهایی از شاوشنگ» را هم وسط کشید. اما حتی اگر کاراکتر چکمه‌پوش را هم به گربه چکمه‌پوش «شرک» ربط بدهیم، این ارجاعات نمی‌تواند به عنوان ضعف فیلم محسوب شود، چون فیلم، زیر سایه آن‌ها نمی‌رود و به یک اشاره مختصر اکتفا می‌کند؛ داستان خودش را تعریف می‌کند و به وقتش سراغ فیلم‌های محبوب می‌رود. حالا یک بار اشاره‌اش به‌جاست و تاثیر مثبت دارد («راننده تاکسی») و گاهی هم بی‌مورد و بی‌کارکرد است («هفت»). اما هیچ‌کدام آن‌قدر مهم نمی‌شود که بشود به خاطر آن، فیلم را تحسین یا سرزنش کرد. به علاوه تفاوت «ادای دین» و «کپی‌برداری» هم واضح است و لزومی ندارد که به خاطر یک چسب روی بینی، حتما پوستر «محله چینی‌ها» نشان داده شود که شائبه سرقت هنری را برطرف کند. پس اصلا بحث ارجاع و اشاره در این موارد، در حد یک بازی باقی می‌ماند و فراتر نمی‌رود.

اما آن‌چه که فیلم را زمین می‌زند «مظنونین همیشگی» است. دقیقا همان مساله‌ای که اشاره شد، در این مورد اتفاق می‌افتد و «۳۶۰ درجه»، تحت‌الشعاع «مظنونین همیشگی» قرار می‌گیرد. از همان جایی که یکی از شخصیت‌ها صحبت از خلافکاری می‌کند که آدم‌هایش نمی‌دانند که برای او کار می‌کنند. خلافکاری که همه ازش می‌ترسند. کسی که پشت همه این ماجراهاست. و اگر این‌ها کافی نیست باید گفت که او کسی است که شناخته نمی‌شود و توسط مباشر و وکیلش کارهای خود را پیش می‌برد. با این حساب هیچ بعید نیست که اسمش را از یاد ببریم و حتی در «۳۶۰ درجه» هم به نام کایزر شوزه بشناسیمش و بعد، حدس بزنیم که او کیست و در اولین گزینه سراغ کسی برویم که ویژگی خاصی داشته باشد که مانند دست‌وپاچلفتی بودن، ظن کایزر شوزه بودن را علی‌الظاهر از خودش منحرف کند؛ مثلا کسی که لوس حرف بزند یا در یک زندان محصور باشد. و بعد از شدت دم‌دستی بودن این احتمال، به سراغ گزینه‌های دیگر، غیر از دکتر برویم. «۳۶۰ درجه» با توجه به «مظنونین همیشگی» کاملا قابل حدس می‌شود و به این ترتیب محاسنش رنگ می‌بازد.

بله، «اشاره» به فیلم‌های دیگر جالب است. حتی «اقتباس» هم یک روش مرسوم است. اما اگر فیلمی بیش از حد به منبع خود بچسبد، به نسخه بدل آن تبدیل می‌شود و ناگزیر با آن مقایسه خواهد شد و خب… برنده مسابقه بین اصل و بدل هم که از قبل مشخص است.

چهار: سنجش با سنگ محک مقایسه!

مقایسه با «مظنونین همیشگی» می‌تواند قضیه را از این هم بدتر کند. به این دلیل که شاید این سوال را ایجاد کند که آن فیلم چه ویژگی مثبتی داشت که این فیلم ندارد؟ برای جواب می‌توانیم به قصه‌پردازی منسجم، غافلگیری‌های به‌جا و معقول، فضاسازی تاثیرگذار، شخصیت‌های قابل درک و پایان‌بندی مثال‌زدنی اولی اشاره کنیم که در دومی غایب است. به طور مثال، می‌شود همین مورد آخر را بررسی کرد: پایان آن فیلم (فرار کایزر شوزه و درماندگی پلیس) که با پیروزی شخصیت منفی به سرانجام می‌رسد، کاملا همانی است که باید باشد تا تماشاگر را در بهت‌زدگی حاصل از غافلگیری نگه دارد. تصور هر پایان دیگری برای فیلم، تاثیر آن را کاملا از بین می‌برد، اما در «۳۶۰ درجه» که اتفاقا آن هم با غلبه شخصیت منفی به پایان می‌رسد، فرجام ماجرا صرفا اتفاقی بیش از حد ساده است که گره‌گشایی فیلم را به تیتراژ پایانی متصل کند. درست است که پایان تلخی است و فیلم هم فضای تیره‌ای دارد، اما به هم نمی‌خورند و در نتیجه نوعی «تظاهر» به تلخی و تیرگی در آن دیده می‌شود که در هم‌جواری با لحن و صدای رضا یزدانی، این تظاهر دوچندان جلوه می‌کند.

در این وضعیت، سوال دیگری هم مطرح می‌شود: «۳۶۰ درجه» (غیر از سرگرم‌کننده بودن) اساسا چه چیزی عرضه می‌کند؟ فیلم، نه در فیلمنامه و نه در اجرا، استانداردهای یک اثر قابل قبول را ندارد. چفت و بست قصه بیش از حد لق است: چرا وقتی پلیس، در به دست آوردن مواد ناکام می‌ماند، دیگر پی آن را نمی‌گیرد؟ چرا مواد را به همین راحتی به جاوید می‌دهد؟ پلیسی که آن‌قدر کاربلد است که با یک نگاه می‌فهمد جاوید «این‌کاره» نیست، چطور به این فکر نمی‌کند که ممکن است از جاوید رودست بخورد و چرا فکری نکرده که یک نفر فراری نیمه‌جان نتواند از دست سه تا پلیس کارکشته فرار کند؟ و…

جز این، شناسنامه شخصیت‌ها خیلی ناقص و بعضا سطحی است: مرمر در لحظه آخر از پدری می‌گوید که در حقش جفا کرده، از آن جوان صاحب رستوران جز بددهنی چیز دیگری نمی‌بینیم، موسم به کلی در هاله‌ای از ابهام می‌ماند و… انگیزه شخصیت‌ها نامعلوم است: جاوید که این‌قدر بدبین است چرا به دکتر اعتماد می‌کند؟ چرا دکتر باید نهایتا مهتاب را بکشد؟ چکمه‌پوش وقتی موقعیت کشتن جاوید را دارد چرا فقط بیهوشش می‌کند؟ چرا مرمر به حرف جاوید اعتماد می‌کند و کیسه‌های آرد را نمی‌گردد؟ و… دیالوگ‌ها در بسیاری از موارد مضحکند: یکی خودش را به کوسه درنده‌ای تشبیه می‌کند که قصد لت‌وپار کردن دارد (شاید این هم اشاره به «آرواره‌ها»ست!)، دیگری از «نظم و نوظم» حاکم حرف می‌زند، آن‌یکی از این‌که کسی برای او خودش را به «جوب و جرقه» نزده شکوه می‌کند و… به لحاظ تکنیکی هم ضعف فیلم، به‌خصوص در صحنه‌های دعوای بین چکمه‌پوش و جاوید، کاملا مشهود است…

این یک امر بدیهی است که از کسی که مثلا به سبک عباس کیارستمی فیلم می‌سازد و پیرو نوع نگاه و تلقی او از سینماست، انتظار نمی‌رود که قواعد سینمای تجاری را بداند و مثلا یک فیلم اکشن استاندارد بسازد، چون نه به دردش می‌خورد و نه اساسا ارزشی برای این نوع سینما قائل است. اما کسی که وارد این عرصه می‌شود و علائقش در این زمینه است و احتمالا آینده‌ای در همین مسیر برای خودش در نظر دارد، نباید به اصول و قواعد این قبیل آثار بی‌اعتنا باشد و چنین ضعف‌هایی که مطمئنا ناشی از کم‌کاری است، در صورت بروز در این‌گونه آثار، به سادگی قابل چشم‌پوشی نیستند. با این حال، هنوز هم می‌توانیم بگوییم «۳۶۰ درجه» همان چیزی است که سینمای ایران لازم دارد؟

پنج: بحث نه چندان منطقی «انتظار»!

«۳۶۰ درجه» نمونه‌ای از فیلم‌هایی است که تعدادشان اخیرا رو به افزایش گذاشته؛ فیلم‌هایی که محاسن و معایب واضح و غیرقابل‌انکار را با هم دارند. در مواجهه با این فیلم‌ها نمی‌شود به راحتی اعلام موضع کرد. اگر از آن‌ها خوشمان بیاید، حس می‌کنیم که معایبشان را نادیده گرفته‌ایم و اگر بد بگوییم، به نظر می‌رسد که به آن محاسن بی‌توجهیم. باید اعتراف کرد که در این‌جور مواقع، جوی که پیرامون فیلم ایجاد می‌شود هم تاثیرگذار است. مثلا اگر فیلمی با موج تحسین روبرو شود، به خیال این‌که ضعف‌هایش دیده نشده، اعتراض می‌کنیم که فیلم، آن‌قدر هم که می‌گویند شگفت‌انگیز نیست، سطح انتظار ما پایین است و صرفا در سینمای ایران قابل توجه است. در مقابل هم اگر فیلمی با بی‌توجهی روبرو شود، می‌توانیم بگوییم که خیلی سخت نگیریم چون داریم درباره سینمای ایران حرف می‌زنیم و فیلم در این وضعیت، غنیمت است. حتی ممکن است پای سلیقه شخصی هم وسط بیاید و مثلا کسی چون به طور کلی فیلم جنایی دوست دارد/ندارد، روی قوت‌ها/ضعف‌های فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» متمرکز شود.

درست است؛ گاهی شرایط همین‌قدر مبهم و متناقض می‌شود. اما شاید تنها راه چاره هم همین است که ما هم هم‌زمان به قوت‌ها و ضعف‌های فیلم اشاره کنیم و بعد هم نهایتا سراغ همان واژه «انتظار» زبان‌بسته برویم و بگوییم که با توجه به انتظار ما، فیلم چقدر راضیمان کرده؛ مثلا بگوییم که به سام قریبیان امیدواریم و دوست داریم که فیلم‌های بهتری در همین مسیر بسازد ولی خب، از او که انتظار نداریم تا در اولین تجربه‌هایش، فیلمی در حد و اندازه «مظنونین همیشگی» تحویلمان دهد. پس هرچند که می‌دانیم بیش از حد آسان‌گیر شده‌ایم، فیلمش را قابل قبول ارزیابی می‌کنیم و منتظر فیلم‌های بعدی می‌مانیم.

راستی «مظنونین همیشگی» چندمین فیلم برایان سینگر بود؟

نوشته حرکت در مسیر درست «سینمای داستانگو» اما با کمی خام‌دستی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – در این مراسم که اجرای آن را احسان کرمی بر عهده داشت علاوه بر عوامل فیلم ;جمعی از چهره های سینمایی ، ورزشی و اهالی رسانه حضور داشتند.

همچنین برگزاری این مراسم هم زمان با تولد حسین سلیمانی بود و فاطمه معتمد آریا به یاد فیلم «مهر مادری» با حضور روی سن تولد وی را تبریک گفت و با حضور این بازیگر سینما کیک تولد سلیمانی بریده شد.

در ادامه ی این مراسم فرامرز قریبیان و سام قریبیان نیز ضمن تشکر از حضور میهمانان جملاتی را در خصوص فیلم بیان کردند.

عبدالله اسکندری ، مسعود جعفری جوزانی، حسین پاکدل،حسین فرحبخش، عاطفه رضوی ،بیژن امکانیان، جواد یحیوی، حبیب اسماعیلی،امیر آقایی، رضا یزدانی، مهران رسام، حسین یاری، مسعود فروتن،میلاد کی مرام، آزاده صمدی، پریناز ایزد یار،مازیار رضا خانی،هیوا مسیح، امیر قادری، سیمون سیمونیان،محمدرضا عباسیان ،نوید محمودی،حسن مصطفوی، جمشید محمودی،عبدالله موحد، مهین نویدی ،مهدی مناجاتی، حسین کلانی،امیر احمد انصاری،بیتا بادران، نگار آذربایجانی ، سحر صباغ سرشت، شایسته ایرانی،مهدی طارمی، گلاره عباسی،محمد نیکبخت،محسن افشانی، مانی باغبانی،فرشید نوابی،ارشا اقدسی، مهسا احمدی،َعلیرضا رییسی،پدرام شکوری فروزان جلالی،سارا منجزی، آرش شفاعی،ترلان پروانه،حمیدرضا اسحاقی، بهرنگ دزفولی زاده، رضا رضوان، محمد فنایی،کوروش جوان، ابراهیم ابراهیمیان،حمید فراهانی راد، محمدتیام،محمد واحد، ایلیا کیوان، ماریه ماشاالهی،گلشید بحرایی،المیرا مقدم، سمیرا شکوری،نازنین فلاحی و امیر محمد متقیان از جمله چهره های حاضر در این مراسم بودند.

گفتنی است فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» از ۸ مهر ماه در سرگروه سینمایی زندگی اکران خواهد شد.

نوشته اکران خصوصی فیلم «۳۶۰ درجه» در پردیس ملت برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فرامرز قریبیان بازیگر با سابقه سینمای ایران و تهیه کننده فیلم «۳۶۰ درجه» در خصوص حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بر سر صحنه این فیلم و صحبت هایش توضیحاتی را عنوان کرد. به گزارش مشاور رسانه ای فیلم، متن یادداشت فرامرز قریبیان درباره بازدید علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از پشت صحنه فیلم «۳۶۰ درجه»  به شرح زیر است:

«شامگاه روز شنبه اول آذرماه سال جاری بود، که علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به طور سر زده در سر صحنه فیلم «۳۶۰ درجه» حاضر شد و با او در خصوص تولید نخستین فیلم بلند فرزندم سام قریبیان به بحث و گفتگو پرداختیم. در این دیدار من گلایه هایی را از عدم همکاری مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به عنوان یکی از نهادهای وابسته به سازمان سینمایی را خدمت وزیر فرهنگ و ارشاد و اسلامی عنوان کردم و حرف های من طور دیگری منعکس شد. در این دیدار من هیچ گاه از سازمان سینمایی و شخص حجت الله ایوبی گلایه ای را مطرح نکردم، فقط اشاراتی به عدم همکاری مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی را مطرح کردم.

طبق اساسنامه مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی یکی از وظایفش این است که حامی فیلمسازان اول، مستند و کوتاه باشد و برای تولید آثار سینمایی از آن ها حمایت کند اما زمانی که برای تولید فیلم «۳۶۰ درجه» به این نهاد مراجعه کردم، هیچ حمایتی از ما صورت نگرفت.

طبیعی است که برای ساخت هر فیلمی در سینمای ایران باید به سازمان سینمایی مراجعه کرد و هر فیلمی که بتواند از سوی این سازمان پروانه ساخت دریافت کند به طور مستقیم تحت حمایت سازمان سینمایی قرار می گیرد و فیلم «۳۶۰ درجه» هم از این قاعده مستثنی نبوده است. من در دیدار با وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، هیچ انتقادی از سازمان سینمایی را مطرح نکردم.»

«۳۶۰ درجه» نخستین فیلم سام قریبیان در مقام کارگردان است که تهیه کنندگی آن برعهده فرامرز قریبیان بازیگر صاحب نام سینما و کارگردان باسابقه سینمای ایران است. فیلم «۳۶۰درجه» از مضمونی اجتماعی برخوردار است و نخستین حضور آن در سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر خواهد بود. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: راز و رمز حقیقی جهان در آن چیزی است که آشکار است، نه پنهان.

بازیگران: (به ترتیب حروف الفبا) علیرضا آرا، امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، مسعود فروتن، احسان کرمی، بابک کریمی، میلاد کی مرام،  حامد مدرس، امیر وطن زاد.

نوشته توضیح قریبیان درباره یک خبر/ از دکتر ایوبی گلایه نکردم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلمبرداری تازه ترین فیلم سام قریبیان با عنوان «۳۶۰ درجه» با حضور فرامرز قریبیان کارگردان و بازیگر پیش کسوت سینمای ایران در لوکیشینی در بوستان ولایت آغاز شد و فرامرز قریبیان نخستین پلان این فیلم را کارگردانی کرد. نخستین سکانس این فیلم در یک روز بارانی با حضور عوامل اصلی و بازیگران فیلمبرداری شد. بهاره رهنما و میلاد کی مرام بازیگرانی هستند که در نخستین روز فیلمبرداری جلوی دوربین کوهیار کلاری رفتند.

«۳۶۰ درجه» عنوان اولین فیلم بلند سام قریبیان است که فرامرز قریبیان تهیه کنندگی نخستین فیلم فرزندش را بر عهده دارد. اکثر لوکیشن های این فیلم در تهران و تا کنون سه بازیگر اصلی این فیلم جلوی دوربین رفتند و بازی آن ها در این فیلم آغاز شده است. «۳۶۰ درجه» از مضمونی اجتماعی برخوردار است و اولین فیلم بلند سام قریبیان در سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر اکران خواهد شد. سام قریبیان پیش از این نگارش فیلمنامه فیلم «گناهکاران» به کارگردانی پدرش را بر عهده داشته و او جز کارگردانانی است که سال ها در خارج از ایران در شاخه فیلمنامه نویسی فعالیت داشته است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: راز و رمز حقیقی جهان در آن چیزی است که آشکار است، نه پنهان.

بازیگران: (به ترتیب حروف الفبا) امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، سام قریبیان، احسان کرمی، بابک کریمی، میلاد کی مرام، علیرضا محمدی، حامد مدرس. عوامل اصلی این فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان: سام قریبیان، تهیه کننده: فرامرز قریبیان، مدیر فیلمبرداری: کوهیار کلاری، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: آرمان موسی پور، صدابردار سر صحنه و صداگذاری: پرویز آبنار، مدیرتولید: حسن مصطفوی، طراح چهره پردازی: مهین نویدی، طراح صحنه: سیامک کاری نژاد، طراح لباس: فرحناز نادری، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: فروزان جلالی، گروه کارگردانی: حمیدرضا بیدگل، رویا بابا بیگی، منشی صحنه: سیمین آزادی، طراح جلوه های ویژه : اصغر پورهاجریان، طراح جلوه های تصویری : محمد خاکزاد، طراح حرکات بدلکاری: ارشا اقدسی-گروه۱۳، اجرای گریم: دانیال حقیقت- فاطمه سادات شیرازی-حامد علی بخشی- سیاوش میرواحدی، طراح مو: علی اعرابی، مدیر تدارکات: مهدی منیری، دستیار اول فیلمبردار: مهران ممدوح، گروه فیلمبرداری: سام سلیمانی-احسان نادری-محمد زهی، دستیار صدا: آرش نجفیان، گروه صحنه: امید نجومی علی جعفر، دستیار لباس: راضیه عسگری، غزاله صالحی، گروه تدارکات: امیرسعید قهرمانی، عباس شاطری، علیرضا پورعرب، طراح سایت و پوستر: علی جدیدی، مشاور رسانه ای و روابط عمومی: سام بهشتی، عکاس: مریم تخت کشیان با تشکر از احمد رضا شجاعی.

نوشته فرامرز قریبیان نخستین فیلم پسرش را کلید زد/ آغاز فیلمبرداری «۳۶۰ درجه» در تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش شرکت فیلمسازی خورمهر ، برگزیدگان هفتمین «جشنواره فیلم ایرانی» سان فرانسیسکو معرفی شدند و فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» بیشترین جوایز این جشنواره را از آن خود کرد. براساس این گزارش جوایز این جشنواره به شرح زیر است:

– جایزه بهترین فیلم به «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» به کارگردانی پوران درخشنده

– جایزه بهترین کارگردان به پوران درخشنده برای کارگردانی فیلم «هیس!…»

– جایزه بهترین فیلمنامه به طور مشترک به پوران درخشنده و میترا بهرامی برای نگارش فیلمنامه «هیس!…»

– جایزه بهترین بازیگر مرد برای فرامرز قریبیان برای بازی در فیلم «گناهکاران»

– جایزه بهترین بازیگر زن برای طناز طباطبایی برای بازی در فیلم «هیس!…»

– جایزه بهترین فیلمبرداری به «زمستان آخر» به کارگردانی سالم صلواتی

فیلم های «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» ، «دربند» ، «گناهکاران» ، «مهمونی کامی» و «زمستان آخر» در این جشنواره حضور داشتند.

مراسم بزرگداشت «پوران درخشنده» همزمان با نمایش فیلم سینمایی «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» در هفتمین دوره جشنواره فیلم‌های ایرانی سان فرانسیسکو روز ۵ مهرماه در کشور آمریکا برگزار ‌شد.جشنواره فیلم ایرانی ۵ و ۶ مهرماه امسال در سان فرانسیسکو برگزار شد.

نوشته «هیس!» بهترین فیلم جشنواره فیلم ایرانی آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گزارش تصویری مراسم روز ملی سینما/ لبخند وزیر ارشاد در ضیافت سینماگران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نگین موسوی مدیر روابط عمومی این فیلم در این باره به سوره سینما گفت: بخش اعظم فیلمبرداری انجام شده و گروه در منطقه سعادت آباد هستند اما لوکیشن های خارجی در خیابان جنت آباد فیلمبرداری می‌شود. همزمان با فیلمبرداری سیاوش کردجان تدوین را انجام می‌دهد اما موسیقی و صداگذار هنوز مشخص نیستند. افشین رضایی به عنوان دستیار اول کارگردان جایگزین کاوه صباغ‌زاده شد. ضمن اینکه گروه تا آخرین روز سال مشغول کار هستند و از آنجا که تورج اصلانی چند روز امکان حضور در صحنه ندارد ممکن است بعد از تعطیلات هم فیلمبرداری ادامه یابد.

مدیر روابط عمومی این فیلم سینمایی علت طولانی شدن زمان فیلمبرداری را وقوع سانحه تصادف بیان کرد و گفت: چند روز پیش هنگام فیلمبرداری در یکی از لوکیشن‌های بیرونی سانحه تصادفی رخ داد که البته هیچ خسارتی برای عوامل نداشت، اما باعث شد کار کمی به تاخیر بیفتد.

فیلمبرداری این فیلم قبل از جشنواره آغاز شده و فریدون جیرانی و تورج اصلانی نیز به عنوان مشاوران کارگردان با این پروژه همکاری دارند. عوامل «چهارشنبه خون به پا می شود» عبارتند از کارگردان و نویسنده فیلمنامه: حماسه پارسا، مدیر فیلمبرداری: تورج اصلانی، طراح هنری: مجید میرفخرایی، طراح چهره پردازی: مهرداد میرکیانی، گروه چهره پردازی: مهدی آشناور، طاهره مهدوی، صدابردار: نظام الدین کیایی، تدوین: سیاوش کردجان، مدیر تولید: یوسف صمدزاده، طراح جلوه های ویژه: اصغر پورهاجریان، مدیر روابط عمومی: نگین موسوی، بازیگران: فرامرز قریبیان، حامد بهداد، محمدرضا فرد، سارا منجزی، مرجان قدوسی، احسان بذلی، مهرا گل محمدی، اشکان نجاتی، بهزاد جعفری، هومن فرقانی نژاد، پانیذ پارسا، احسان کلانکی، سوگل خالقی، امیرحسین آصفی، سعید محمدی، یوسف صمدزاده، محسن ارمندی،  روناک قاسمی، نگار ساده وندی، ندا رستمیان، مسعود رمضانی، مرجان مومنی، نگین پرهام، معصومه ربیعی، مارال اصفهانی، برزو تقی نژاد، عاطفه فهیمی، لیلا باغبان جوادی، محمد هاشمی کیا، آوا دارویت، رضا حسن وند، امیرحسین میرشمسی، اکبر طارمی، داریوش اشرفی، محمد رحیمی، شاهین حق شعار. تهیه کننده : غلامرضا موسوی- محصول فیلمسازان.

نوشته تصادف زمان فیلمبرداری «چهارشنبه خون به پا می‌شود»/ فیلمبرداری بهار ۹۳ تمام می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ستاد خبری جشنواره فیلم فجر اعلام کرد فرامرز قریبیان عضو هیات داوری سی و دومین جشنواره فیلم فجر درباره حضورش در جشنواره سی و دوم گفت: سال‌ها بود داوری را قبول نمی‌کردم چرا که مشکلات را می‌دانستم و مسائلی که آخر هر دوره درباره داوران گفته می شود را دیده بودم. اما به خاطر آقای رضاداد که به سینما حسن نیت دارد و برای  پیشرفت آن حرکت می‌کند،‌ قبول کردم این دوره به عنوان داور در جشنواره حضور داشته باشم. به طورطبیعی در جلسات هیات داوری هرکس نظری دارد اما به هر حال آنچه در پایان جلسات جمع بندی می شود ملاک است. مثلا اینکه بهترین فیلم دو انتخاب باشد و یا در بخش‌هایی دو سیمرغ داده شود. یا اینکه در بخش  بازیگر مکمل زن دو دیپلم افتخار داده شود نتیجه مباحث است.

قریبیان ادامه داد: در حوزه صدا هم صحبت زیادی شد که در نهایت قرار شد به یک فیلم برای صدابرداری و صدا گذاری دوسیمرغ داده شود. این بازیگر تعداد فیلم‌های جشنواره سی‌ودوم را در بخش مسابقه زیاد عنوان کرد و گفت: حدود ۱۰ فیلم مناسب بخش مسابقه نبود و اگر مثل سال‌های قبل ۲۲ فیلم به این بخش راه پیدا می‌کرد قضاوت بهتر می‌شد.

وی با اشاره به حواشی فیلم «عصبانی نیستم» گفت: در این مورد با توجه به اینکه تهیه کننده فیلم از داوری نهایی انصراف داد فیلم از داوری درآمد و نتایجی که در اختتامیه خوانده شد نتایج نهایی هیات داوری با توجه به انصراف یک فیلم بود وجای هیچ شک و شبهه ای وجود ندارد.

فرامرز قریبیان با اشاره به ویژگی‌های این دوره جشنواره گفت: اجرای جشنواره از نظر نظم خصوصا در سالن میلاد بهتر شده بود و امیدوارم در سال‌های آینده هم داورهایی را انتخاب کنند که کارشان بهتر باشد.

نکته جالب توجه گفتگوی کوتاه فرامرز قریبیان با سایت کافه سینما است که در آن این داور درباره بعضی نتایج داوری مسائلی را مطرح کرده است.

نوشته از حواشی پیش آمده بعد از جشنواره فیلم فجر ناراحتم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.