دونالد ترامپ یک تروریست است که به‌راحتی تهدید به نسل‌کشی می‌کند. رهبران و رسانه‌های ما به‌قدری احمق هستند که مدام می‌پرسند چرا آن‌ها از ما متنفرند؟ آن‌ها از ما متنفر نیستند، بلکه ما از آن‌ها متنفریم! ما آدم‌ بدهای این ماجرا هستیم. اگر در زمان رؤسای جمهور قبلی متوجه این موضوع نشده بودید، حداقل ترامپ حالا نقاب را پاره کرده و به شما نشان داده که ما واقعاً چه کسی هستیم.

ایران مهد یکی از بزرگ‌ترین تمدن‌هایی است که این سیاره تاکنون به خود دیده است. درحالی‌که اجداد ما در اروپا هنوز درحالی‌که یادگیری این بودند که چگونه کلبه بسازند، پارسی‌ها قبلاً اولین اعلامیه حقوق بشر جهان را نوشته بودند. آن‌ها یک امپراتوری چند فرهنگی ساختند که با مردم مغلوب باوقار رفتار می‌کرد و در ریاضیات و پزشکی کارهایی انجام می‌دادند که ما تا هزار سال بعد به آن نمی‌رسیدیم.

این‌ها مردمی هستند که جبر، پزشکی و حتی موسیقی تیتراژ «بازی تاج‌وتخت» را به ما دادند. علیرغم سانسور، ایران هنوز هم برخی از بزرگ‌ترین فیلم‌سازان جهان را تولید می‌کند. اما در مقابل، آمریکا از سال ۱۹۵۳ فقط درحال دخالت و حمله به ایران بوده است.

ارتش آمریکا باید از دستورات غیرقانونی و غیراخلاقی سرپیچی کند. کنگره باید پیت هگست، وزیر جنگ را استیضاح کند و خواستار اعمال متمم ۲۵ قانون اساسی برای برکناری ترامپ از مقامش شود. هیچ‌کس قرار نیست به داد ما برسد؛ ما باید خودمان این کار را بکنیم.

نوشته ترامپ تروریست است/ ایران مهد بزرگ‌ترین تمدن‌هاست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در واقع فیلمساز همیشه معترض آمریکایی این بار از همان ایده فیلمش خواسته طعنه گزنده‌ای به سردمداران قدرت‌طلب آمریکایی بزند و جاه‌طلبی‌های آمریکایی را از حیث کشورگشایی به سخره گیرد و این نگره را در اثر مستندگونه‌اش به توجه سیاستمداران جهانی برساند که می‌توان به جای کشورگشایی به جهانی‌اندیشی رسید. فیلم «دیگه کجا رو بگیریم» (Where to Invade Next) سفرنامه مایکل مور است به چند کشور اروپایی و آفریقایی برای دستیابی به ایده‌های ارزنده‌ای که در کشورهای مختلف جهت رفاه مردم در نظر گرفته شده است و فیلمساز در این سفرها به نوع زیست مردمان در کشورهای ایتالیا، فرانسه، اسلوونی، پرتغال، آلمان، نروژ، تونس و ایسلند به شکلی مستندوار نظر دوخته و در میان بررسی‌های خود به اختلاف فاحش و نازل سطح رفاهی مردم آمریکا با جوامع دیگر و مغایرت ناشی از خدمات محدود رفاهی دولت آمریکا نسبت به کشورهای دیگر رسیده است. در این میان بخشی از وجوه فعالیتی کشورها در هر سفر مدنظر فیلمساز قرار می‌گیرد و از وضعیت مناسب اشتغال در ایتالیا تا تغذیه جالب توجه فرانسوی‌ها و از وضعیت آموزشی رایگان دانشگاه‌های اسلوونی تا شرایط متمایز محکومیت قضایی در نروژ و نحوه سیاست صنعتی آلمان از جمله موارد حیرت‌آور برای فیلمساز آمریکایی است که آنها را به عنوان غرامتی فکری برای کشورش توشه برمی‌دارد و در پایان هر سفر نیز با به اهتزاز درآوردن پرچم آمریکا نیش گزنده خود را برای سیاستمداران آمریکایی به این معنا برپا می‌دارد که استواری یک کشور در گروی حصول به یافته‌های علمی است نه کشورگشایی‌ها و غارتگری‌هایی که نیستی برای مردمان به همراه دارد.

از طرفی در میان سفرهای سرخوشانه باز هم نگاه کمیکی که مایکل مور نسبت به پدیده‌های جنگ‌افروزانه دارد، سر باز می‌زند که برخی از آنها به شکلی گیرا در خدمت اثر بوده و برخی نیز از فیلم بیرون می‌زند. در واقع فیلم ۱۱۰ دقیقه‌ای «دیگه کجا رو بگیریم» در عین داشتن طرح‌های خلاقانه فیلمساز در مواردی دچار زیاده‌گویی می‌شود و در نگاهی کلی نمی‌تواند وحدت ساختاری خود را حفظ کند. در حقیقت ایده اولیه چنان فیلمساز را درگیر خود کرده که نتوانسته در این سفرنامه تصویری، طرح‌های از پیش تعیین‌شده و استراتژی هدفمندی را در پیش بگیرد و این نگره مستندگونه آثار مایکل مور که در تلفیق با روایتی داستانی قرار دارد، در برخی موارد مسیرهای نامتقارنی را در پیش می‌گیرد. در فیلم «دیگه کجا رو بگیریم» نیز گزینه‌های مورد نظر فیلمساز که افرادی انتخابی از بدنه پرداختی فیلم هستند، حکم موادی خام را برای طرح مباحث برعهده دارند و در این بین گاه نخ تسبیح میان خرده‌روایت‌های فیلم گم می‌شود.

البته اصولا خط باریکی که میان اینگونه آثار به لحاظ نگاهی مستندوار و فرمی داستانی وجود دارد و ژورنالیستی بودن فرم آثار کاوش‌گرایانه مایکل مور در برخی ساخته‌هایش نوعی هرج و مرج ساختاری را پدید می‌آورد که در آخرین اثر این فیلمساز هم به چشم می‌خورد. از این رو برخی سفرهای مور در فیلم «دیگه کجا رو بگیریم» که جنبه مستند گزارشی دارد در تلطیف با روحی قصه‌گو ترکیب جالبی را پدید می‌آورد که از جمله آنها بخش اسلوونی است و در برخی سفرها به شکلی شتاب زده عمل کرده و نوعی رخوت را در بافت اثر به دنبال دارد. با این حال سرخوشی‌های فیلمساز در لابه‌لای بسیاری از گفت‌وگوها خود را پدیدار می‌‌کند و ایده‌های جذاب و طعنه‌وار مایکل مور در کنار طنازی‌های وی تبدیل به محرکه‌ای دلنشین برای تماشا می‌شود. برای نمونه مور در گفت‌وگویی که با رئیس‌جمهور اسلوونی دارد هنگامی که به تناقض در تعداد حروف زبان اسلوونیایی با آمریکایی می‌رسد و حرف «w» را غایب در میان حروف آنها می‌یابد، به کنایه‌ای دلنشین از پرزیدنت سوال می‌کند که شما بعد از روی کار آمدن بوش این حرف را حذف کردید؟! از این دست طعنه‌های جذاب و کنایه‌وار در سراسر فیلم و در همه آثار مایکل مور می‌توان یافت و همین عناصر موجب جذابیت در میان نگاه تند سیاسی فیلم‌هایش می‌شود. البته در این فیلم عدم وجود پشتوانه فکری در همه سفرها و طویل بودن بررسی‌های فیلمساز که گاه زیاده از حد می‌نماید، در مواردی تب و تاب تماشا را از مخاطب دور می‌کند.

منبع: وطن امروز

نوشته دیگه کجا رو بگیریم؟!/ نگاهی به تازه‌ترین ساخته مایکل مور؛ «Where to Invade Next» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تماشاگران بی‌وقفه تشویق کردند و به افتخار کارگردان شصت ودو ساله کلاه از سر برداشتند. هر چند، فیلم با سنگ اندازی‌های اداره‌ی سانسور آمریکا روبه‌رو شد و در مقایسه با فیلم‌های قبلی مور در گیشه ضعیف‌تر عمل کرد. اگر این مستند را ببینید، حتماً خودتان متوجه می‌شوید چرا با سنگ اندازی و گارد روبه‌رو شده اما نقداً بهتر است برویم سراغ روایت یک شاهد، عینی از «محل یورش بعدی کجاست؟»‌ کسی که خودش ساکن آمریکاست، همکار قدیمی مور بوده و درباره‌ی جدیدترین ساخته‌ی فیلمساز برنده‌ی اسکار، حرف‌های جالبی برای گفتن دارد.

*خرابکارانه‌ترین فیلم آقای جنجال

ادعا نمی‌کنم می‌توانم بی‌طرفانه و بدون جانبداری درباره‌ی «محل یورش بعدی کجاست؟» فیلم اخیر مایکل مور حرف بزنم،‌ گذشته از این واقعیت که شش سال تمام برای مور کار کردم،‌ از جمله در زمان ساخت مستند قبلی‌اش تحت عنوان «کاپیتالیسم:‌ یک قصه‌ی عاشقانه‌» زندگی‌ام را مدیون بیمه سلامت معاف از مالیات و همه چیز تمامی می‌دانم که او در اختیار کارمندهایش قرار می‌دهد. شاید آن‌قدر که از من انتظار می‌رود، بی‌طرف نباشم اما تنها دلیلش این است که در این سال‌ها یک جورهایی با مور زندگی کرده‌ام و با چم و خم کارش آشنا شده‌ام. حتی از تاریک‌ترین مخفی‌ترین راز زندگی‌اش باخبرم و می‌دانم در سال‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ کدام روزنامه‌ی آلترتاتیو بود که توسط او در میشیگان منتشر می‌شد. برای همین هم می‌توانم با اطمینان کامل بگویم «محل یورش بعدی کجاست؟» خرابکارترین و براندزانه‌ترین فیلمی است که مور تا امروز علیه رژیم آمریکا ساخته است. این مستند به قدری زیرکانه و موذیانه حرفش را می‌زند که شاید حتی دقیقاً‌ نفهمید دقیقاً دارد پنبه‌ی چه کسی با چه چیزی را می‌زند!

*سفرنامه‌ی شاد مارکوپولوی معاصر

«محل … » در ظاهر طوری به نظر می‌رسد که انگار سفرنامه‌ی مفرج جناب فیلمساز است که ردای مارکوپولوی قرن ۲۱ را به تن کرده و همچنان که از تعطیلات تشویقی‌اش لذت می‌برد، علاوه بر تونس به لشکری از کشورهای اروپایی یورش می‌برد تا بهترین ایده‌هایش را بدزد و آنها را به عنوان غنایم جنگی با خودش به امریکا برگرداند. نمونه‌اش هم مدارس دولتی فرانسه هستند که هر کدام سرآشپز مخصوص خودشان را دارند تا برای دانش‌ آموزان ناهارهای پر و پیمان و چند وعده‌ای تدارک ببینند هدف‌شان چیست؟ عادت دادن بچه‌های به سبک زندگی سالم و عادت غذایی درست و همین‌طور رساندن مواد غذایی به درد نخور به جسم و جانشان. راستش را بخواهید، امسال موقع تماشای هیچ فیلمی تا این حد از خنده ریسه نرفته بودم؛ موقع تماشای صحنه‌ای که مور به سالن غذاخوری مدرسه‌ای دولتی می‌رود و تصاویر مربوط به ناهار مدارس آمریکایی را به تعدادی دانش آموز هشت ساله‌ی فرانسوی نشان می‌دهد، قیافه‌های وحشت زده‌ی بچه‌های فرانسوی از تماشای اینکه در مدارس آن ور آب چی به خورد بچه‌های ینگه‌ی دنیا می‌هند، عالی است! برخلاف ساخته‌های قبلی مایکل مور،‌ مستند جدید او به قدری سرخوشانه است که خودش ترجیح می‌دهد با عنوان «فیلم سرخوش مایک» از آن یاد کنند. بی شک اولین باری است که بعد از تماشای یکی از مستندهای او، احساسم این بوده که «وای،‌ چقدر همه چیزش خارق العاده و شگفت انگیزه!» اما چیزی که باعث ایجاد چنین حسی در من شد، همان پیام مخفی «محل … » است. شما هم اگر موقع تماشای این مستند دوزاری‌تان درست و حسابی بیفتد، چنین حسی خواهید داشت.

*حریف طلبی  به سبک مستر مور

برای اینکه دقیقاً‌ متوجه شوید دارم از چه چیزی حرف می‌زنم، بد نیست با همدیگر نگاهی داشته باشیم به مسیری که فیلم‌های مور دنبال کرده‌اند و اینکه او چطور روزبه‌روز بلند پروازتر از قبل شده‌ است. در هر فیلمی که ساخته،‌ با هدف قرار دادن یک نهاد بزرگ‌تر و ادعاهای زیادی گنده‌ای که مطرح می‌کنند، نوک پیکان حملاتش را بالاتر برده است. بیایید نگاهی بیندازیم به روندی که مور در این سال‌ها طی کرده:‌

۱- «راجر و من» / (Roger & Me): اولین فیلم مستند مور که در سال ۱۹۸۹ روی پرده رفت. فیلمساز جسور اول از همه کارخانه‌ی «جنرال موتور» را که آن زمان بزرگ‌ترین تشکیلات تولیدی روی زمین بود، هدف گرفت و با خاک یکسان کرد. چطور؟ مور نشان داد که اگر جنرال موتور به رویکرد وحشیانه‌اش نسبت به کارگرها و مشتری‌هایش ادامه بدهد، در طولانی مدت عاقبت خوشی در انتظارش نخواهد بود (احتمالا می‌دانید پیشگویی مور درست از آب درآمد و سرنوشت کارخانه‌ی معروف به کجا کشید).

۲- «بولینگ برای کلمباین»/(Bowling for Columbine): این مستند در سال ۲۰۰۲ به نمایش در آمد و حریفی که نشانه رفته بود از جنرال موتور هم قدرتر بود. فیلم فقط درباره‌ی قتل عام‌های خونین مسلحانه در آمریکا نیست بلکه ترس فراگیر در فرهنگ آمریکا را با نگاهی نقادانه هدف قرار می‌دهد؛ هول و وحشتی که باعث شده افراد جامعه‌ی آمریکا به هر رفتار خصمانه و خشونت آمیزی متوسل بشوند.

۳-«۱۱/۹ فارنهایت» / (Farenheit 9/11): این فیلم ششمین مستند مور است که در سال ۲۰۰۴ روانه‌ی پرده‌ی سینماها شد و این بار با توپ به مراتب پرتری جلو آمده بود. مور در اینجا،‌ واقعیتی تلخ را به صورت مخاطبان می‌کوبد؛ اینکه مشروعیت رئیس جمهور آمریکا در آن دوران (جورج دبلیو بوش) به کل زیر سوال بود و خودش هم قطعاً‌ نمی‌دانست دارد چه کار می‌کند و همزمان هیچ کس جرئت نداشت کوچک‌ترین نقدی به تصمیمات او وارد کند.
۴-«سیکو» / (Sicko):‌ نمایش این مستند به سال ۲۰۰۷ برمی‌گردد و این بار انتقاد مور متوجه چیزی مهم‌تر از مسئله‌ی ریاست جمهوری در آمریکا بود. بیمه‌ی سلامت؛ بزرگ‌ترین و بی‌رحم‌ترین صنعت آمریکا.
۵-«کاپیتالیسم: یک قصه عاشقانه» / (Capitalism A Love Story): هفت سال پیش،‌ مور با ساخت این مستند به نقطه‌ای منطقی در کارنامه کاری‌اش رسید به یک مسئله‌ی مهم اشاره کرد؛ اینکه نظام اقتصادی آمریکا در شرف فروپاشی است.
وقتی به چنین کارنامه‌ای نگاه می‌کنید، به نظرتان دیگر چه حریفی مانده که مستند ساز جسور به مبارزه نطلبیده باشد؟‌ به گزارش همشهری جوان، وقتی با کاپیتالیسم و نظام سرمایه‌داری درمی‌افتید، تصور حریفی که از آنها هم قدرتر باشد، دشوار است اما این مستند نشان می‌دهد هنوز حریف پر زورتری برای مبارزه طلبی هست.

*یورش به سرزمین عجایب هشت گانه

در اواسط «محل یورش بعدی کجاست؟» مور از جزیره‌ای در نروژ دیدن می‌کند. این محل در واقع زندان مجرمانی است که مرتکب جنایات خشونت آمیز شده‌اند اما به خاطر رفتار خوبشان پاداش می‌گیرند. شبیه شهر اوز به نظر می‌رسد (قصه‌ی دورتی را یادتان می‌آید که گردباد او را به سرزمینی اعجاب آور پرتاب می‌کند؟) و به استراحتگاهی امن و خوشحال می‌ماند که زندانی‌هایش لباس‌های عادی به تن دارند و تفریحشان دوچرخه‌سواری، ماهیگیری وآفتاب گرفتن است! در آشپزخانه‌ی زندان، مور با شخصی به نام «تروند»‌ همکلام می‌شود که به جرم قتل محکوم شده است. مور نگاهی به پشت سر تروند می‌اندازد و می‌گوید: «وای، دیگر نمی‌توانم جلوی خود را بگیرم اما نگاه که می‌کنم پشت سرت یک دسته‌ی چاقوی حسابی تیز است» و واقعیت این است که تعداد چاقوها یک دو جین است و یک ساتور گنده هم بین آنهاست. از طرف دیگر، انگار هیچ مأموری مراقبشان نیست. تروند توضیح می‌هد که آخر هفته‌ها چند نفر مأمور در زندان کشیک می‌هند: چهار نفر! برای زندانی با ۱۱۵ نفر مجرم خطرناک، کمتر از انگشت‌های یک دست مأمور وجود دارد. به علاوه، اضافه می‌کند مأمورها معمولاً در یک ساختمان دیگر به سر می برند و اجازه می‌دهند زندانی‌ها خودشان روی رفتار همدیگر نظارت کنند. برای خود من و تمام آمریکایی‌ها، چنین چیزی جنون محض است اما در مستند مور، سرپرست زندان را می‌بینیم که برای خودش در پارک لم داده و رو به دوربین توضیح می‌دهد:‌ «نمی‌فهمم چرا برایتان این قدر عجیب و غریب است… ایده‌ی اصلی فقط سلب آزادی آنهاست. این تنها مجازاتی است که برای چنین افرادی در نظر گرفته می‌شود. ما سعی داریم کمکشان کنیم به جامعه برگردند.»

*هر گل یه بویی داره!

مور خودش هم در ابتدای مستندش اشاره می‌کند که قرار است به هر جا که یورش می‌برد، بهترین غنیمت را به چنگ بیاورد چون هر گل یک بویی دارد و قرار نیست به خار و خاشاک توجه کند؛ صرفا خوبی‌های هر مملکتی! او به کشورهایی مثل ایتالیا، پرتغال، اسلوونی،‌ فنلاند، ایسلند، تونس و … می‌رود و به مخاطب نشان می‌دهد که چطور کشورهای دیگر توانسته‌اند خودشان را از بند زندانی که آمریکایی‌ها در آن به سر می‌برند، رها کنند؛ زندان‌هایی مثل مدرسه، محل کار،‌ زندان مقروضانی که هنوز به دانشگاه‌های محل تحصیل‌شان بدهکارند، زندان وظایف اجتماعی که به گردن زنان است و زندان روحی خودداری از روبه‌رو شدن آمریکایی‌ها با تاریخ خودشان.

*و تیر خلاص

شما مخاطبان باهوش، حتما خودتان متوجه می‌شوید که ما آمریکایی‌‌ جماعت چرا چنین زندان‌هایی ساخته‌ایم چون ایدئولوژی اصلی ایالات متحده «کاپیتالیسم» و هیولای «سرمایه‌داری»‌ نیست بلکه چیزی عمیق‌تر از این حرف‌هاست؛ اینکه همه‌ی آدم‌ها بد هستند! بله! آدم‌ها به قدری بد هستند که باید مدام تحت کنترل باشند و به انواع و اقسام آزادشان بگذاری، دیوانه می‌شوند و همه چیز را نابود می‌کنند. پیام مخفی «محل یورش بعدی کجاست؟‌» همین است که آمریکا مدت‌هاست کلا درباره‌ی نژاد بشر گرفتار سوءتفاهم شده است. ضرب المثلی هست که می‌گوید:‌ «کافر همه را به کیش خود پندارد» ماجرای ماست! فیلم با دیدار مور از بقایای دیوار برلین به پایان می‌رسد و به ما یادآوری می‌کند که او خودش در دوران جنگ سرد بزرگ شده و یک موقعی بود که هیچ کس باورش نمی‌شد که این دیوار یک روز فرو بریزد اما بالاخره فرو ریخت. رئیس مستندهای آمریکا دارد به ما می‌گوید: «بدون این دیوارها، ما آدم‌های بهتری هستیم»

*شیطنت‌های مایکل موری از چه جنسی هستند/ با بنده مشکلی دارید؟!

مایکل مور همیشه به واسطه‌ی مستند‌های جسورانه‌اش جنجال به راه انداخته است. مهم‌ترین فیلم‌هایش با نگاه انتقادی از سیاست‌های روز آمریکا بارها از تلویزیون ایران هم پخش شده است. مور ترجیح می‌دهد مردم آمریکا را با واقعیت روبه‌رو کند و بابت این موضوع زیاد جنگیده. گاهی اوقات با گرفتن جایزه‌ی نخل طلا و گاهی هم با تأثیری که روی فیلمساز مهمی مثل کوئنتین تارانتینو گذاشته، خستگی در کرده. درست است که فیلمساز شصت و دو ساله، شش سالی از میادین دور بود اما وقتی برگشت با دست پر برگشت. اتفاقات حرفه‌ای و خاطرات جالب کارگردان برنده‌ی اسکار در چند سال گذشته را مرور کرده‌ایم.

*بازگشت گلادیاتور

پارسال وقتی «محل یورش بعدی کجاست؟» برای اولین بار در سطح بین‌المللی درجشنواره‌ی فیلم تورنتو روی پرده رفت، به قدری با استقبال تماشاگران روبه‌رو شد که نمایش فیلم بارها و بارها به خاطر تشویق بی امان حاضران در سالن با وقفه روبه‌رو شد. تماشاگران از روبه‌رو شدن با نقطه نظرات مصاحبه شوندگان درباره‌ی مسائلی مثل بیمه‌ی سلامت، مجازات اعدام، برابری نژادی و جنسیتی، تحصیل و مسائل دیگر و همین طور نیاز آمریکا به باز پس گیری رویای آمریکایی،‌ به قدری خوشحال شده بودند که یکسره مشغول تشویق مستند ساز شصت و دو ساله بودند. بعد از پایان نمایش فیلم،‌ مور در جمع خبرنگارها حاضر شد و صادقانه احساسش را بیان کرد: «آن قدر از تماشای فیلم در کنار این تماشاچیان هیجان زده شده‌ام که دارم می‌لرزم» کارگردان جسور که با ساخت مستندهای قبلی‌اش بارها و بارها با دم شیر بازی کرده بود، در اشاره به دلیل دوری شش ساله‌اش از حوزه‌ی مستند گفت: «خسته شده بودم از اینکه مدام انگشت نمای فاکس نیوز باشم»

*روزی که تارانتینو متحول شد

در نشست خبری فیلم بود که مور خاطره‌ی جالبی را از کارگردان فیلم «هشت نفرت انگیز» تعریف کرد:‌ «در مهمانی شام افراد معروف در جشنواره‌ی  کن ۲۰۰۴، تارانتینو که عضو هیئت داوران جشنواره بود، پیش من آمد و گفت:‌ «من نه تنها تا به حال رأی نداده‌ام بلکه حتی برای این کار ثبت نام هم نکرده‌ام اما به محض اینکه به لس آنجلس برگردم،‌از حالا به بعد در رأی گیری‌ها شرکت می‌کنم» از قضا نخل طلای جشنواره‌ی آن سال به مستند «فارنهایت ۱۱/۹» رسید» مور هم در جواب عرض ارادت تارانتینو گفته بود:‌ «این حرف تو حتی از نخل طلا هم برای من ارزشمندتر است چون اگر تو این حرف را بزنی، پس ۱۰ میلیون نفر دیگری که فیلم را می بینند، مثل تو تحت تأثیر قرار می‌گیرند»
*کمی با نمک باشید!
فیلمساز شصت و دو ساله از «راجر و من» -اولین مستند بلندی که ساخته بود- خاطره‌ی جالب‌تری دارد؛ «فقط ده دقیقه از نمایش فیلم گذشته بود که کمیته رأی گیری اسکار آن را از گردونه‌ی رقابت‌ها خارج کرد؛‌ ماجرا این بود که به خاطر ابداع ژانر جدیدی از مستند، خون خیلی از قدیمی‌ها را به جوش آورده بودم»

*آکادمی علیه مور

مور قبول دارد که تأثیرش بر سینمای غیرداستانی اساسی و چشمگیر بوده اما از اینکه همکاران مستند سازش هنوز هم به ندرت از چاشنی کمدی و طنز در آثارشان کمک می‌گیرند، ابراز تعجب کرد: «چرا در فیلم‌های مستند از شوخی و طنز بیشتری استفاده نمی‌شود؟ به نظرم احساس می‌کنند ممکن است سوژه‌شان بی‌اهمیت و مبتذل به نظر برسد اما مردم نیاز دارند لم بدهند و بخندند تا بتوانند اطلاعات را در ذهنشان پردازش کنند»

*کری خوانی درد و جبهه

چند ماه پیش بود که مور اعلام کرد تحت هیچ شرایطی در «محل یورش بعدی کجاست؟»‌ دست نمی‌برد و هیچ صحنه‌ای را از فیلم حذف نمی‌کند. فیلمساز آمریکایی با رسانه‌ها مصاحبه کرد و گفت حاضر نیست به قیمت اینکه تماشای فیلمش برای افراد بالای ۱۳ سال مجاز باشد، تن به حذف صحنه‌های ظاهراً خشنونت آمیز و تدوین دوباره بدهد. انجمن سینمای آمریکا مدعی شده بود:‌ «زبان و بعضی تصاویر فیلم خشونت آمیز است و بدآموزی دارد و این موارد در نوع مجوز نمایش فیلم تأثیر دارد» جواب مور هم صریح‌تر از این حرف‌ها بود: «تأثیر هیچ کدام از  تصاویر فیلم، مخرب‌تر از پخش اخبار شبانگاهی نیست»‌ مثال بارز صحنه‌های خشونت آمیزی که مورد اعتراض انجمن سینمایی  آمریکا بود،‌ ویدئوی ضبط شده‌ای است که مأموران پلیس را در حال ضرب و شتم اریک گارنر، مردی سیاهپوست از اهالی استین آیلند نشان می‌دهد. مرگ گارنر درسال گذشته آتش اعتراض علیه خشونت پلیس آمریکا را بیش از پیش شعله‌ور کرد. به هر حال، اولین بار نیست که فیلمی از مایکل مور درجه‌بندی R دریافت می‌کند و جنجال‌ساز می‌شود. مور تأکید دارد: «انجمن سینمایی آمریکا با شخص من مشکلی ندارد. این سوژه‌ی فیلم است که آنها را عصبی می‌کند. پرداختن به این موضوع که ما هنوز در این کشور بیمه‌ی سلامت کافی نداریم، آزارشان می‌دهد اما هیچ صحنه‌ی غیراخلاقی خشونت آمیزی در فیلم وجود ندارد. من مخاطب را به استفاده از مواد مخدر یا نوشیدنی‌های مضر تشویق نمی‌کنم،‌ پس مشکل کجاست؟»

منبع: مشرق

نوشته مایکل مور کله‌ مجسمه‌ آزادی را نشانه رفت! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارگردان «بولینگ برای کلمباین» در نشست خبری فیلم «بعد به کجا حمله کنیم» در لندن صحبت می‌کرد. او در این فیلم از چندین کشور اروپایی بازدید می‌کند و بهترین ویژگی‌های آن کشورها را نمایش می‌دهد. شگفت اینکه او در سفر خود سراغی از انگلستان نمی‌گیرد.

مور در این باره گفت: «تصمیم برای نیامدن به انگلستان کاملا آگاهانه بود. با تمام احترامی که برای این کشور قائلم، گمان نمی‌کنم اینجا چیز خوبی برای آموختن وجود داشته باشد.»

او در ادامه از سیاست بلر برای دنباله‌روی از جرج دبلیوبوش در جنگ عراق انتقاد کرد و گفت: «از جرج بوش انتظار می‌رفت که آن جنگ را آغاز کند. اما او با حمایت بریتانیا موفق به انجام این کار شد. حمایت بریتانیا سبب شد که جرج بوش به راحتی اعلام کند که در این راه تنها نیست.»

کارگردان برنده جایزه اسکار در این نشست خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا را اقدامی نادرست خواند. او هواداران خروج بریتانیا از اروپا را با هواداران ترامپ در آمریکا همانند دانست.

«بعد به کجا حمله کنیم» فیلم تازه مایکل مور است. این فیلم برای نخستین بار در بخش نمایش ویژه جشنواره فیلم برلین به نمایش درآمد.

منبع: خبرآنلاین

نوشته مایکل مور: انگلستان مکانی زهرآگین است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مور» در این‌باره گفت: خانه از پای بست ویران است.

او که خود یکی از برندگان جوایز اسکار است، تأکید کرد: مشکل در سیستم استودیویی هالیوود تثبیت شده، آنچنانکه این همیشه سفیدها هستند که برنده می‌شود و مردان افراد همیشه پیروز میدانند.

وی افزود: زمانی‌که شما در نیویورک کار می‌کنید، هر روزه در صنعت سینما، با افراد آمریکایی آفریقایی سر و کار دارید ولی زمانی‌که من برای یک سفر دو سه روزه به لس‌آنجلس سفر می‌کنم، هیچگاه با یک آمریکایی آفریقایی که در جایگاه مدیریتی نشسته باشد روبرو نمی‌شوم. من لس‌آنجلس را دوست دارم ولی متاسفانه مشکل در اینجا ریشه دوانده است.

کارگردان مستند جنجال‌برانگیز «فارنهایت ۱۱/۹» در ادامه گفت: زمانی‌که مراسم اسکار برای دو سال پیاپی برگزار می‌شود و در این میان ۴۰ بازیگر نامزد می‌شوند در حالی‌که هیچکدام از آنها سیاهپوست نیستند، حقیقتا دیوانه کننده است. از همینجا می‌خواهم از نامم در جهت کمک به «اسپایک» و «جدا» و کاری که انجام می‌دهند، استفاده کنم. امیدوارم که بتوانم به صورت سمبلیک با این جریان همکاری کنم.

بنابر این گزارش، عدم حضور بازیگران و هنرمندان سیاهپوست در فهرست نامزدهای اسکار امسال جنجال زیادی به پا کرده تا آنجا که برخی از هالیوودی‌ها از جمله «اسپایک لی»، کارگردان مستقل سینمای آمریکا و «جدا پینکت اسمیت»، همسر «ویل اسمیت» و یکی از بازیگران هالیوود اعلام کرده‌اند که مراسم امسال را تحریم کرده و در این دوره از جوایز  که ۲۸ فوریه برگزار می‌شود، حضور نخواهند یافت.

این دومین سال پیاپی است که در چهار بخش نامزدان اسکار بهترین بازیگر نقش اول و مکمل زن و مرد، هیچ بازیگر سیاهپوستی راه نمی‌یابد.

«اسپایک لی» و «جدا پینکت» در بیانیه‌ای مراسم اسکار را یک مراسم سفید نامیده و اعلام کردند که در این مراسم حصور نخواهند یافت.

«اسپایک لی» همچنین دو روز پیش در صفحه اینستاگرام خود متذکر شد: آنچه در مراسم اسکار دیده می‌شود یک نبرد و رقابت واقعی نیست.

«لی» سال گذشته برنده جایزه اسکار افتخاری شد.

«ویل اسمیت»، همسر «جدا پینکت» از بازیگران برجسته و پرکار هالیوود که امسال برای بازی درخشانش در فیلم سینایی «ضربه مغزی» بسیار مورد تحسین منتقدان سینمایی قرار گرفته بود، از جمله بازیگران سیاهپوستی بود که در رقابت‌های امسال اسکار ناکام ماند.

«مایکل بی جردن»، بازیگر فیلم «عهد» و «ساموئل ال. جکسون»، بازیگر فیلم «هشت نفرت‌انگیز»، دو بازیگر دیگری بودند که نتوانستند به مرحله نامزدی اسکار راه یابند.

بنابراین گزارش، هشتاد و هشتمین مراسم اعطای جوایز اسکار ۲۸ فوریه در هالیوود، لس‌آنجلس برگزار خواهد شد.

منبع: فارس

نوشته اعتراضات به اسکار امسال همچنان ادامه دارد/ «مایکل مور» هم اسکار را تحریم کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گفته برخی از رسانه‌های ایالات متحده مخاطبان و دنبال‌کنندگان مایکل مور همواره بدنبال جنجال نیستند. مایکل مور همواره به جای آنکه به این موضوع تاکید کند که چه چیزی در کشور ما غلط است به این مسئله تاکید می‌کند که چه چیزی درست است. او به جای آنکه عیب‌ها را تشریح کند، احتمال‌ها را متصور می‌شود و تلاش می‌کند که همواره راه جدیدی برای لزوم تغییر را به نمایش بگذارد.

هم‌اکنون فیلم جدید مایکل مور در تور فستیوال‌های فیلم قرار دارد. این فیلم پیش از این در نیویورک، شیکاگو، تورنتو، فیلادلفیا اکران شده و ۱۶ نوامبر در واشنگتن و جشنواره فیلم‌های مستند AFI به نمایش در می‌آید. این فیلم هم همچنین در ۲۳ دسامبر در برخی سالن‌های ایالات متحده نمایش داده شده و در ژانویه به شکل گسترده در کشور توزیع می‌شود.

برخی از رسانه‌ها نوشته‌اند که بعد از نمایش این فیلم تماشاگران به این نتیجه رسیده‌اند که نیروهای نظامی ایالات متحده بعد از جنگ جهانی دوم به هیچ پیروزی‌ای دست پیدا نکرده‌اند. این فیلم به مخاطبان القا می‌کند که آن مردی که ایالات متحده را حفظ می‌کند، مایکل مور است. او تجاوزی را آغاز کرده اما این بار از اسلحه استفاده نمی‌کند. او فقط ملت‌های دیگر را بخاطر ایده‌های خوبشان غارت کرده و کاری می‌کند که ما همواره مدعی آنها باشیم.

مایکل مور به فنلاند، اسلوونی، فرانسه، تونس، ایتالیا، پرتغال و برخی دیگر از کشورها سفر می‌کند. او در هر کشور سیاست‌هایی را پیدا می‌کند که نه تنها انسانی‌تر از وضعیت حال حاضر در ایالات متحده است بلکه تاثیرگذارتر هم است.  او در کنار سیاست‌هایی که در مستند خود به تصویر کشیده است، مسائلی مانند حقوق زنان، قوانین زندان‌ها، حقوق کارگران و سیاست‌های آموزشی‌ای که بهتر از ایالات متحده است را به نمایش می‌گذارد.

بسیاری این مستند را حتی خنده‌دار هم می‌دانند چرا که داستان‌های خوبی را از سراسر دنیا تعریف می‌کند تا نشان دهد که چه وضعیت تراژیکی در آمریکا وجود دارد. برای مثال در مستند تصاویری از مقایسه وضعیت تحصیل بین فرانسه و آمریکا نشان داده می‌شود که هر آمریکایی را به حال حسودی‌کردن می‌اندازد.

مایکل مور در مستند جدید خود بجای تمرکز بر یک موضوع مسائل مختلف اجتماعی را بیان می‌کند. در قلب فیلم نگاهی وجود دارد که تغییر برای زندگی بهتر امکان پذیر است البته اگر ما به آن اعتقاد داشته باشیم. این فیلم معتقد است که صدایی را بیان می‌کند که از هیچ جای دیگری شنیده نمی‌شود.

مایکل مور معتقد است که این فیلم خشمناک‌ترین فیلم او تا این زمان بوده است البته خشم از اینکه تصویری که از آمریکا ساخته شده است با واقعیت فاصله بسیاری دارد. این فیلم می‌خواهد بگوید که با توجه به نزدیک بودن انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بسیاری از کاندیداها دروغ‌های بسیاری می‌گویند که همین دروغ‌ها ایالات متحده را از واقعیت دور کرده است.

منبع: خبرگزاری تسنیم

نوشته مستند جدید «مایکل مور» مستندساز منتقد آمریکا، اثری «شجاعانه» که جنجالی‌ترین فیلم او خواهد بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمساز مستند برنده جایزه اسکار گفت که شرکت تارانتینو در تظاهرات اعتراضی علیه خشونت پلیس خارق‌العاده بوده است، و اینک زمان اعلام حمایت از این کارگردان است. مور در این باره گفت : «چند روز پیش از این با خودم گفتم، از تارانتینو حمایت خواهم کرد.»

کارگردان «جنگ بعدی کجاست» پنجشنبه یک عکس از حضور تارانتینو در تظاهرات یاد شده را در کنار پیام حمایت خود از این کارگردان در اینستاگرام منتشر کرد.

تارانتینو پس از آن تظاهرات اعلام کرده بود که حرف‌هایش به شیوه‌ای نادرست تفسیر شده و منظور او این نبوده که تمام پلیس‌ها قاتل هستند، اما مایکل مور اعتقاد دارد که کارگردان «هشت نفرت‌انگیز» از همان ابتدا به روشنی و بادقت سخن گفته است. مور گفت : «پلیس شخصی را دستگیر می‌کند و آن فرد در فرایند بازداشت شدن به گمانم ۱۳ بار فریاد می‌زند که نمی‌توانم نفس بکشم تا اینکه در نهایت بار چهاردهم دیگر قادر به گفتن جمله نیست چونکه دیگر نمی‌تواند نفس بکشد. اگر من این کار را با شما بکنم، احتمالا مرا قاتل خطاب خواهید کرد. من فکر نمی‌کنم که حق انجام این کار را داشته باشم.»

هفته گذشته جیمی فاکس بازیگر سیاه‌پوست سینما در مراسم جوایز فیلم هالیوود از تارانتینو حمایت کرده و از او خواسته بود که به بیان حقیقت ادامه دهد.

علاوه بر آن اتحادیه آزادی‌های شهروندی آمریکا در جنوب کالیفرنیا نیز با انتشار یک بیانیه ضمن دفاع از کارگردان «هشت نفرت‌انگیز» حرکت او را درست خوانده بود.

نوشته تنها سفیدپوست معروفی که حاضر به حمایت از تارانتینو است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.