وحید یامین پور معتقد است «ادوارد» دریچه یی متفاوت برای کشف ماهیت منافقین  باز می کند.

وی می گوید: مستند ادوارد دریچه ی جدید و متفاوتی بود برای کشف ماهیت غیر انسانی سازمان منافقین؛ انتخاب ادوارد به عنوان یک هموطن ارمنی و قصه پرغصه او ضمن بیان متفاوت او در نقد سازمان منافقین این مستند را از نمونه های دیگر متمایز کرده است. به خصوص دیدن این مستند برای کسانی که فرصت آشنایی با این مجموعه ی شیطانی را از طریق مطالعه اسناد نداشته اند، می تواند جذاب تر باشد.

محسن اسلام زاده بر این باور است «ادوارد» همانی بود که منتظرش بودیم.

وی می افزاید: «ادوارد» یکی از هم وطنان مسیحی مان است که زندگی پر فراز و نشیبی داشته که بخشی از آن در اردوگاه اشرف و تحت سلطه سازمان تروریستی منافقین بوده. اولین نکته درست فیلم انتخاب بجای شخصیت اصلی است. روایت زندگی ادوارد، نه در زندان اوین یا اتاق های وزارت اطلاعات یا حتی داخل ایران که در یکی از کشورهای اروپای غربی روایت می شود. روایتی دردناک از شخصیتی که با کابوس های زیادی دست به گریبان است؛ از خاطرات تلخ دوران زندگی در اشرف تا تهدید علنی به ترور توسط سازمان تروریستی منافقین در قلب اروپا. دومین نکته مثبت فیلم نزدیکی به شخصیت اصلی و به تصویر کشیدن این کابوسها با کمک عنصر صدا در مقاطع مختلف فیلم است، آنجایی که فضایی وهم آلود ساخته می شود و سخنرانی های سرکرده منافقین پخش می شود. به طور حتم عهد مستندساز مبنی بر استفاده نکردن از آرشیو، او را به چنین خلاقیتی رسانده است.

به گفته وی، مستند «ادوارد» با تیم کاملا حرفه ای و با دقت و حساسیت بالای کارگردان ساخته شده،است.

جلیل سامان از سینماگران کشور «ادوارد» را  شمعی در ظلمات می داند و معتقد است سازمان منافقین شجره خبیثه ای است که جز ننگ و پشیمانی و فنای نفوس ثمره دیگری نداشته است به تعداد تک تک اعضای این سازمان داستان های عبرت آموزی وجود دارد که می توان تمام رذیلت های انسان را در آنها دید منشأ این انحرافات بزرگ و گرایش به سمت آن جز هوای نفس و بی خردی نیست.

وی ادامه می دهد:  امروز کمترین تردیدی در ارتباط با جنایت های این سازمان کثیف وجود ندارد؛ اما چگونه است که مدعیان حقوق بشر آن را به عنوان سازمانی غیرتروریستی به رسمیت می شناسند؟ این نشانه حاکمیت جهل در جهان است، حاکمیتی که به مدد پول های کثیف و رسانه ها تثبیت شده است.

به اعتقاد وی ساختن آثاری نظیر مستند «ادوارد» می‌تواند نظیر برافروختن شمعی باشد در این ظلمات… امیدوارم کارهایی از این دست برای روشنگری بیشتر و ثبت در تاریخ همچنان تولید شود.

محمدمهدی شیخ صراف از منتقدان و نویسندگان سینمایی موفقیت کارگردان «ادوارد» را در پوشاندن نقاط ضعفی می داند که می توانست مستند را به یک اثر بدون کشش تبدیل کند اما حالا نقطه قوت اوست.

وی می گوید: مستندساز با یک مرد بازگشته از طوفان سهمگین زندگی مواجه است کسی که فقط و فقط زندگی فعلی اش در کلن آلمان جلوی چشم ماست و خاطراتی که تصاویر آن فقط در ذهن او موجود است. نبود حتی یک فریم تصویر آرشیوی از زندگی پر فراز و نشیب سوژه، کار را برای کارگردان بسیار دشوار می کند. در ایران از نوجوانی تا رفتن به جبهه، در عراق از زمان اسارت تا اردوگاه اشرف و ابوغریب و حتی دوران پس از آزادی هیچ قرینه ای در دسترس نیست؛ حتی از چهره مادر ادوارد که سالها چشم به راه فرزندش بوده. کار وقتی دشوارتر می شود که کارگردان قصد کرده یک مستند پرتره بسازد، نه مثلا یک مستند درباره اسرار درون پادگان مخوف اشرف از زبان یک شاهد عینی.

این منتقد سینما اضافه می کند: او برای این کار پیش از همه دیوار بین سوژه و کارگردان را شکسته. در مستند این را می بینیم که حرف زدن با دوربین برای ادوارد دشوار است. عصبی و بر آشفته می شود، از صندلی بر می خیزد، پیراهنش را در می آورد، سیگاری روشن می کند و لحظه طلایی شکل می گیرد. ادوارد از دیوار نامرئی لنز دوربین عبور می کند. با زیرپیراهن رکابی شاهین را خطاب قرار می دهد و از این به بعد به راحتی با او صحبت می کند. حتی جایی در گفتگو با همسرش، کارگردان را دست می اندازد و البته هوشمندی کارگردان در این مواقع همان ادامه ضبط تصویر است، گاهی بدون اینکه اصلاح کادر کند.

به گفته وی، مستند ادوارد با یک تلخی انباشته مواجه است. رخدادهایی که هریک به تنهایی می تواند زندگی یک نفر را تا پایان تحت تاثیر قرار دهد برای ادوارد افتاده است. تجربه جنگ و جراحت در میدان نبرد. اسارت و زندگی در اردوگاه اسرا با سخت ترین شرایط، پیوستن به یکی از عجیب ترین تشکیلات نظامی دنیا با ساختاری آهنین و غیرقابل خروج، تجربه زندان ابوغریب و استخبارات صدام، از دست دادن دختری که عاشق او بود و سالها برای بازگشت به انتظار نشست. همه اینها موجب می شود که ادوارد پس از گذر سالها هنوز دچار کابوسهایی باشد که بیشتر آنها به خاطراتی بر می گردد که از مجاهدین خلق دارد. مستندساز اما در ورود به این خاطرات زیاده روی نمی کند و حد نگه می دارد تا غلظت آن مخاطب را آزار ندهد. بلکه به نمایش اثر درونی و نتیجه آن بر سوژه اش بپردازد و این یکی از سخت ترین کارهاست.

شیخ صراف خاطرنشان می سازد: داستان ادوارد داستان آرزوهاست. داستان بلایی که جنگ، اسارت، بی وطن شدن بر سر یک مرد می آورد. داستان آرزوهای ذبح شده. کلیدی ترین نقطه فیلم جایی است که او می گوید تنها دلش می خواست ازدواج کند و فرزند دختری داشته باشد. چطور یک مرد به جایی می رسد که ساده ترین رخدادهای زندگی برایش به آرزویی دست نیافتنی تبدیل می شود؟ این اتفاق در جایی می افتد که ازدواج در آن جرم است و حتی در دوره ای فرزندان اعضایش را از آنها جدا کرد و به خانواده های اروپایی فروخت. چنین چیزی تنها در جایی مثل اردوگاه اشرف و تشکیلات منافقین می تواند اتفاق بیفتد. شبیه بلایی که آنها سالهاست می خواهند بر سر تمام مردم ایران بیاورند.

نوشته شمعی در ظلمات اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این یادداشت آمده است: «مستند «تنها میان طالبان» روایت حضور یک مستندساز جسور ایرانی است که به تنهایی میان گروه مخوف طالبان رفته تا مخاطب را از نزدیک و بدون واسطه با آنها آشنا کند. مخاطب در این مستند که می توان گفت از جهاتی منحصر به فرد است با گروهی آشنا می شود که تاکنون تنها به واسطه رسانه ها آن هم به شکل مبهم نامشان را شنیده و یا اخبار آنها را پیگیری کرده است. در این مستند می توانید جواب برخی سوالات مهمی را که درباره طالبان دارید از مسئولان و البته یکی از رهبران بلند پایه آن بشنوید و به این شکل دید واقعی تری نسبت به آنها پیدا کنید. از این جهت مستند توانسته به کارکرد ویژه خود که همیشه در تعاریف مستندهای از این دست در کتاب ها و نشست ها دیده یا شنیده بودیم دست پیدا کند.

«تنها میان طالبان» را شاید بتوان یک «اتفاق» در مستندهای بحران شده در کشور دانست. قبلا هم شاهد حضور مستندسازان شجاع در میادین جنگ منطقه و خارج از منطقه بوده ایم اما اینکه یک مستندساز بتواند در موقعیتی غیر از موقعیت جنگی، به تنهایی و بدون پشتیبانی ویژه ای، دو هفته را میان گروهی مانند طالبان به سر ببرد اتفاق منحصر به فردی است که حداقل نگارنده مشابه آن را در کشور به یاد نمی آورد. بعلاوه که این مستند توانسته از برخی ضعف های معمول مستندهای بحران نیز سربلند بیرون بیاید.

علاوه بر این به رغم سختی و محدودیت های تولید، متن روان و گویا، موسیقی مناسب، استفاده از اطلاعات جانبی برای شیرفهم کردن مخاطب و ریتم خوب که البته در جایی از مستند کمی بهم می ریزد جزو ویژگی های کار محسن اسلام زاده به عنوان کارگردان کار است، مستندسازی که علاوه بر جسارت فوق العاده اش، حالا به توانایی قابل قبولی در فرم نیز دست پیدا کرده است. به این دلایل، «تنها میان طالبان» از مستندهایی است که باید دید و باید دیدنش را به دیگران، چه مخاطبان حرفه ای مستند و چه مخاطب عام توصیه کرد.

اما نکته ای که نباید از نظر دور داشت این است که «تنها میان طالبان» نتیجه لذتبخش تقویت جناح مومن و انقلابی است که در یک روند منطقی و درست در موسسه ای به نام «میثاق» شکل گرفته است. سلیم غفوری بعنوان مسئول این موسسه، سال هاست بدور از هیجانات معمول برخی مدیریت ها برای گرفتن نتیجه سریع و تب بیلان کاری های فرهنگ برانداز، در یک پروسه، اقدام به توانمندسازی مستندسازان دغدغه مند و تولید آثار متناسب با منافع کشور کرده است و امروز ما نتایج این روند را یک به یک با مستندسازان این موسسه شاهد هستیم.

روند کاری سلیم غفوری به ما می فهماند تربیت هنرمند و به تبع آن تولید آثار هنری مناسب در فرم و محتوا مانند «تنها میان طالبان»، نه یک روند «کیلویی» و «مونتاژی»، بلکه یک مسیر طولانی و هوشمندانه است.»

منبع: خبرگزاری مهر

نوشته «تنها میان طالبان» نمونه‌ای لذت بخش از تقویت جناح مومن و انقلابی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محسن اسلام‌زاده، کارگردان مستند «کاروان صلح» در گفتگو با خبرنگار سوره سینما گفت: مستند «کاروان صلح» نمایانگر حرکت کاروان صلح از ۱۰ کشور دنیا و اثبات کننده دروغ بودن ادعاهای غرب درباره سوریه است.

وی اضافه کرد: در «کاروان صلح» تمرکز اصلی روی سفر فعالان حقوق بشری از ۱۰ کشور دنیا به سوریه است اما برای آنکه مستند صرفا حالت گزارشی نداشته باشد تمرکز را روی سه شخص قرار دادیم. روایتگر اول فیلم مادر اگنس است. او کسی است که اسناد مهمی را برای اولین بار در اختیار ما قرار داد. این اسناد نشان می‌داد تکفیری‌ها در سال ۲۰۱۱ و قبل از جنگ در سوریه دست به جنایت می زدند.

کارگردان مستند «کاروان صلح» افزود: این راهبه فلسطینی لبنانی با انتشار اسنادی دروغ بودن ادعای معارضین مبنی بر استفاده بشار اسد از سلاح شیمیایی را اثبات کرد. این کار وی به قدری ارزشمند بود که طالب زاده در برنامه «راز» گفت مادر اگنس جلوی جنگ در سوریه را گرفت.

اسلام‌زاده در ادامه با اشاره به روایتگر دوم مستندش گفت: مادرید ماگوآیر،برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۷۹ روایتگر دوم است. او از فعالان صلح جهانی است و خود قربانی زیاده خواهیهای کشور انگلیس شده است. او چند تن از اقوامش را در جنگ ایرلند و انگلیس از دست داده است. ماگوآیر قبل از جنگ آمریکا و عراق، به عراق سفر کرد. او از مخالفان جنگ در عراق بود. این فعال صلح امسال درخواست اهدای جایزه صلح نوبل به مادراگنس را مطرح کرد که البته این امر محقق نشد.

این مستندساز با تاکید بر اینکه روایتگر سوم فیلم ایرانی است، گفت: روایتگر سوم حجت الاسلام زائری است. وی از فعالین حوزه بین الملل و جهان اسلام هست که در لبنان و سوریه تحصیل کرده است و به نوعی درگیر حوادث در لبنان و سوریه بود. محل کار زائری جایی است که غربی‌ها ۷۲ تن از مردان انقلاب اسلامی ایران را ترور کردند و در حقیقت زائری هم خود قربانی حرفهای دروغین کشورهای غربی است. مستند «کاروان صلح» نشان می‌دهد که ایران، ایرلند شمالی و سوریه قربانی زیاده خواهی‌ کشورهای غربی هستند. این مستند برای جشنواره فیلم فجر و جشنواره مردمی فیلم عمار آماده می‌شود. قصد داریم این مستند را در بیشتر دانشگاههای کشور اکران کنیم.

مهدی خوش‌نژاد تصویربردار، یاسر قدسی نویسنده، اسماعیل علیزاده تدوینگر و سید سلیم غفوری تهیه کننده این مستند هستند. مجری طرح این مستند موسسه فرهنگی «میثاق» است.

نوشته رد ادعاهای غرب درباره سوریه در «کاروان صلح»/ ایران قربانی تروریسم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.