یکی از مواردی که این تهیه‌کننده و کارگردان به آن اشاره کرد، بلیت خریدن صاحبان فیلم‌های پرفروش گیشه بود و مطرح کرد «می‌دانیم که نباید فریب فروش برخی فیلم‌ها را بخوریم. چندی پیش یکی از سینماداران می‌گفت که ۱۰۰ میلیارد تومان برای یک ‌فیلم کارت کشیدند. برخی فیلمسازان برای جاه‌طلبی و حضور در اسکار و ساخت سریال این‌ کار را می‌کنند. برای همین فیلم‌های اجتماعی هم بلیت خریده‌اند زیرا اگر فیلم فروش داشته باشد روی پرده سینما می‌ماند. به شبکه‌های ماهواره‌ای ۳ برابر پول تبلیغات می‌دهند که رقیبشان زورش به تبلیغ نرسد. من احتمال زیاد امسال فیلم نمی‌سازم و می‌ایستم این ۲-۳ دفتر سینمایی را ریشه‌شان را می‌زنم. مدارکی پیدا کرده‌ام و دست مراجع قانونی و امنیتی داده‌ام زیرا اساس سینمای ایران را به هم ریخته‌اند. من راضی‌ام که فیلمم فدا شود اما سینمای ایران نجات پیدا کند.»

حال امیر برادران نویسنده و محمد شایسته تهیه‌کننده فیلم سینمایی «هتل» در یک استوری مشترک و در واکنش به این صحبت‌های جنجالی فرح‌بخش متنی منتشر کرده‌اند که در زیر آمده است:

«یکی از تهیه‌کننده‌های سینما تو یه مصاحبه‌ای گفتن تمام فیلم‌های بالای ۲۰۰ میلیاردی، برای بالا بردن آمار فروش خودشون بلیت میخرن!

من وکیل وصی بقیه فیلم‌ها نیستم و منکر وجود این ماجرا هم نمی‌توانم باشم ولی وقتی میگن تمام فیلم‌های بالای ۲۰۰ میلیارد، فیلم هتل رو هم شامل می‌شه!!

من چیزی که به چشم دیدم رو نقل می‌کنم!!

در دورانی که هتل پخش می‌شد و اتفاقاً برای پرفروش‌ترین فیلم شدن در رقابت نزدیک با یک فیلم دیگه هم بود، یه روز به محمد شایسته زنگ زدن که میمونی یه همچین کاری هم بکنی و به اصطلاح بلیت بسوزونی!!

محمد گفت که من از بچگی تو این سینما بزرگ شدم و بالا و پایین این سینما رو دیدم و برای اول شدن تن به یه همچین کاری نمی‌دم!

من اون موقع شاید یکم ترش کردم ولی منطقش رو هم نتونستم رد کنم و نهایتاً محمد زیر بار اون کار نرفت!

اون آقای تهیه‌کننده اگر جایی یک بلیت خریداری شده برای فیلم هتل رو می‌تونن اثبات کنن، مدیون همون قرآنی که بهش قسم خوردن هستن که اقدام نکنن!!»

نوشته واکنش سازندگان «هتل» به ادعای فرح‌بخش/ اگر مدرک دارید، اقدام کنید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در میز سینمای ایران، امیر قادری و رضا صدیق در حضور محمدحسین فرح‌بخش فیلم سینمایی «ناجورها» را نقد می‌کنند.

پرونده ویژه این قسمت از برنامه «چگونه دیده شویم؟» (تجارت فیلم از ایده تا ارائه) نام دارد و سعید خانی، هادی اسماعیلی و روح‌الله موحدی در این بخش حضور دارند‌.

آرش خوشخو و رامتین شهبازی نیز در میز سینمای جهان به نقد و بررسی فیلم‌ «فرمول ۱» (F 1) می‌پردازند.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و با اجرای بهروز افخمی جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته «ناجورها» به برنامه «هفت» می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما ایرج تقی پور معاون بین الملل سینمای فارابی در دهه شصت در گفت‌وگو با هفته‌نامه «تماشگران امروز» از آن رویه دفاع می کند و می گوید: «شما دارید با من درباره دهه ۶۰ صحبت می کنید، یعنی درباره ۳۰ سال قبل و درست بعد از انقلاب اسلامی، انتظار دارید هنرپیشه های فیلم های فارسی باز هم بتوانند بازی کنند؟»

تقی پور در توضیح اینکه چرا برخی از بازیگران در آن دوره تا سال ۶۱ اجازه بازی کردن داشتند و ناگهان ممنوع الکار شدند می گوید آن مجوزهای ابتدایی ناشی از تلاطمات اول انقلاب بود و بر اثر همین تلاطمات هم منوچهر وثوق یا بسیاری از بازیگران از جله زنده یاد فروزان به طرفداری از دانشجویان خط امام برای تظاهرات مقابل سفارت آمریکا رفته بودند.

تقی پور صراحتا به مخالفت خودش، سید محمد بهشتی،  فخرالدین انوار و دیگر مدیران وقت سینما با ستاره سازی اذعان می کند و می گوید از نظر آن ها این کار خلاف منویات جمهوری اسلامی بوده است، البته او معتقد است جدا از نظر آن ها شرایط روز جامعه در آن دوران هم چنین مخالفتی را می طلبید.

کارشناس امور بین الملل فارابی با تایید این نکته که حتی برخی از بازیگران آن دوره از جمله زنده یاد محمد علی فردین برخی مجوزهای برای ادامه فعالیت را ز نهادهای مذهبی و چهره های برجسته ارزشی گرفته بودند اما امثال محسن مخملباف مجوز آن ها را پاره کرده اند و نگذاشته اند فعالیت کنند ادامه می دهد: «البته فقط در مورد فردین این طور نبود. ملک مطیعی هم در خاطراتش می گوید یک آقایی که بیشتر کار تلویزیونی می کرد- فکر می کنم منظورش آقای «ک» هنرمند سرشناس تلویزیون و سینما است- گفته بود اگر ملک مطیعی بخوهد بیاید بعد از انقلاب بازی کند من بازی نمی کنم! فقط این نبود که میل شخصی آقای بهشتی یا آقای انوار در برخوردهای سختگیرانه و حذفی موثر باشد. یک جریان اجتماعی وجود داشت که فکر می کردند سینما باید از آلودگی ها پاک شود.»

به گفته تقی پور ستاره های سینما الزاما آدم های خوش نامی نبودند و بعضی از آن ها با اینکه انسان های دوست داشتنی ای بودند اما پیش از انقلاب در فیلم هایی بازی کرده بودند که بعد انقلاب به عنوان ضد ارزش محسوب می شد و بازی آن ها در سینمای قبل انقلاب نماد ابتذال شده بود: «آقای ملک مطیعی، آقای بیک ایمانوردی و خیلی های دیگر ستاره های فیلم های فارسی بودند که برچسب ابتذال روی شان خورده بود. توقع جمهوری اسلامی از سینما توقعی بود که این ها در آن کانسپت خوش نام به حساب نمی آمدند.»

البته در این بین مرحوم محمدعلی فردین از محبوبیت و مقبولیت خوبی در بین مردم حتی پس از انقلاب برخوردار بود . تقی پور در خصوص اینکه چرا او را هم ممنوع الکار کردند می گوید: «در یک جلسه آقای بهشتی به آقای فردین گفه بودند فعلا اوضاعی نیست که او بتواند با هویت سوپر استاری اش فیلم بازی کند. بنابراین عجالتا زمان مناسبی نیست، بذارید زمان بگذرد. او تلاشش را کرد اما امکان بازی کردنش در دهه ۶۰ وجود نداشت. زمان که گذشت یک به یک برای بعضی ها ورق برگشت.» که البته این ورق برای فردین برنگشت و او دو دهه در حسرت دوباره بازیگری ماند و از دنیا رفت.

او با رد این نکته که وقتی عزت الله ضرغامی معاون سینمایی بود مجوز بازی زنده یاد ایرج قادری صادر شد می گوید: «باید چند سالی می گذشت که گذشت و به طور طبیعی نوبت به آقای ضرغامی رسید. من یادم است که آقای قادری در همان سال های اول دهه ۶۰ آمد وسط ساختمان امور سینمایی ایستاد و با صدای بلند گفت من اشتباه کردم بگذارید به سینما برگردم. طنینی صدایش آدم را خرد می کرد ولی جو جوری نبود که قادری بتواند بازی کند.»

تقی پور در دفاع از تندروی مدیران دهه شصت سینما می گوید اگر این تعداد قربانی در آن دوران وجود نداشت سینمایی که در آن تولید متوقف شده بود و تنها فیلم های درجه دو و سه آمریکای و ایتالیایی را پخش می کرد از بین می رفت و امروز همه قربانی شده بودند، تقی پور می گوید هیچ کس تندروی مدیران دهه شصت سینما را یادش نرفته، حتی خودشان هم قبول دارند یک جاهایی تندروی کرده اند اما آن تندروی نیاز سینمای آن روز ایران بوده است: «از سینمای آبگوشتی یک سینمایی ساختند که اسکار و نخل طلا می گیرد. چرا اینقدر بی انصافی می کنید؟ فعال این سینما رضا صفایی بود. بروید پای صحبت مهرجویی و فرمان آرا بنشینید و ببینید چه می گویند. سینمایی که در آن مهرجویی و فرمان آرا و… کار کنند نبود. اینها دور هم جمع می شدند می گفتند سینمای آمریکایی و رضا صفایی و .. جایی برای فعالیت ما نگذاشته است. سینمای رضا صفایی به سینمای کیارستمی و فرهادی تبدیل شده، این چه ربطی به تندروی دارد؟ ما می خواهیم همه این ها را نبینیم بعد بگوییم اینها تندرو هستند. آقای انوار یک مدیر برنامه ریز بود اما یک مقدار بدخلاق و تندخو بود، ولی دلسوز سینما بود و حسن اش این بود که از سینمایی که آن زمان بود این سینما را ساخت.»

تقی پور در خصوص رفتن بازیگر مستعد و توانمندی چون سوسن تسلیمی بر اثر همین سخت گیری ها هم می گوید: «سوسن تسلیمی چه مشکلی داشت؟ چه کسی مانع کارش شده بود؟ خودش ول کرد رفت، اینجا که خیلی هم روابط خوبی داشت و مورد احترام بود. خودش تصمیم گرفت برود آن طرف و هر چیزی دلش خواست بگوید. او که دیگر جلوی چشم خود ما بود و من می دیدم که خیلی هم تحویلش می گیرند.» او بازی نکردن فریماه فرجامی را هم مربوط به شرایط زندگی شخصی خود این بازیگر می داند و می گوید:«ایشان خودشان در زندگی شخصی شان به شرایطی رسیدند که دیگر از بازیگری دور شدند. دیگر اشتباهات زندگی شخصی این آدم ها که نباید بیاندازید گردن انوار و بهشتی. به مدیران سینمایی ربطی نداشت بعضی از این دوستان نتوانستند بازی کنند.»

تهیه کننده دو فیلم اول اصغر فرهادی در ادامه می گوید در سال ۶۲ همه فکر می کردند ستاره زدایی در سینما کار درستی است اما از سال ۶۷ به بعد دیگر کسی این فکر را نمی کرد، او معتقد است رژیم پهلوی در سال ۶۲ منحوس و بدنام بود و مردمی که انقلاب کرده بودند می خواستند شرایط عوض شود: «الان را نبین که یک عده آنقدر بد رفتار کرده اند که حالا ما باید به چنین سوال هایی جواب دهیم. واقعا در شرایط آن زمان ستاره های فیلم فارسی ها ضد ارزش بودند.» تقی پور با گفتن این جمله وارد ماجرای جمشید هاشم پور می شود: «آن زمان جمشید آریا یادآور خاطرات رژیم منحوس پهلوی به حساب می آمد. گفتند برو با اسم خودت بازی کن…آقای جمشید آریا فقط باید اسمش را عوض می کرد ولی آقای قادری و ملک مطیعی و بیک ایمانوردی نمی توانستند بازی کنند. ببینید، رک و راستش این است که آن ها فیلم های صحنه دار بازی کرده بودند و نمی توانستند در شرایط بعد از انقلاب بازی کنند. تازه فردین که رفتار شخصی اش در فیلم ها مشکلات اخلاقی نداشت، یا جمشید آریا که از این مشکلات نداشت هم برگشت شان در شرایط بعد از انقلاب سخت بود، چه برسد به آن هایی که این برچسب روی پیشانی شان خورده بود. بالاخره این دوستان امام زاده که نبودند. مردم هم تصویر آن ها یادشان بود و مدیریت سینمایی نمی توانست بگذارد این ها برگردند. اگر برمی گشتند نمی گفتند ابتذال به سینما برگشته؟ خب این را از مردم بپرسید چرا انقلاب کردند.»

او در ادامه می گوید مساله فردین و ملک مطیعی و خیلی از بازیگران دیگر این بود که می خواستند سوپراستار بازی کنند: «در آن سال ها خانم فائقه آتشین در بزرگراه مدرس تصادف کرده بود و از ماشین پیاده شده بود و عصبانی بود از اینکه چرا کسی که با او تصادف کرده او را نشناخته، درد دوستان معترض عموما درد سوپراستاری بود نه فیلم بازی کردن.»

در ادامه گفت و گو پای رئیس دولت اصلاحات هم به میان کشیده می شود که در آن دوران وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. تقی پور با اشاره به اینکه محمد خاتمی از همه مدیران وقت آن زمان تندتر بوده به خاطره اولین جایزه بین المللی سینمای پس از انقلاب اشاره می کند. به گفته او وقتی فیلم «ناخدا خورشید» به کارگردانی ناصر تقوایی برنده پلنگ برنز جشنواره لوکانو شد هیچ کدام از مسئولین سینمای ایران باور نمی کردند که فیلمی از سینمای بعد از انقلاب بالاخره جایزه ای بین المللی بگیرد، علیرضا شجاع نوری می رود سوئیس و جایزه را می گیرد که البته به گفته تقی پور دست آخر دم این پلنگ هم شکسته شده و جایزه ناقص می شود اما روایت او از اینجا جالب می شود: «وقتی آقای بهشتی در جلسه معاونین وزارت ارشاد این خبر را گفت آقای خاتمی گفت این جایزه ها سیاسی است. اینها می خواهند ما را با چنین جوایزی گول بزنند. کسی امروز اینها را باور نمی کند این حرف ها قطعا برایتان عجیب است اما اینها واقعیت ها دهه شصت بود.»

او در خصوص رابطه مدیران سینمایی وقت با چهره هایی چون داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی و عباس کیارستمی می گوید: «آقای مهرجویی روی چشم آقای بهشتی جا داشت. آقای کیارستمی هر لحظه اراده می کرد صاف به اتاق آقای بهشتی می رفت. آقای کیمیایی هم روی چشم آقای بهشتی جا داشت. ما جرات نداشتیم حتی ماشین های اداره را به حیاط فارابی بیاوریم اما آقای کیمیایی با جگوارش به راحتی داخل حیاط می آمد. او تنها کسی بود که این اجازه را داشت.»

تقی پور به حاشیه صحبت های فرحبخش می رسد. او می گوید امثل فرحبخش از دهه شصت به بعد آمدند، فیلم هایی هم که او تهیه می کرد جایگاه والایی نداشتند. مدیران سینما به فکر تعالی سینما بودند و فیلم های فرحبخش جزو فیلم های سینمای متعالی نبود و درجه «ج» می گرفت به همین دلیل به فیلم های او اجازه اکران گسترده و طولانی در تهران نمی دادند ولی او پول فیلم هایش را در در اکران شهرستان ها به دست می آورد در حالی که مدیران سینمایی به راحتی می توانستند اجازه اکران فیلم های او در شهرستان ها را ندهند.

ماجرای شلاق خوردن علیخانی از زبان تقی پور هم به این شرح است که پس از انقلاب شرکت های آمریکای و نمایندگان آن ها رفته بودند و کپی فیلم های آن ها باقی منده بود، این کپی ها به دست عده ای رسیده بود و آن ها هم در حال سواستفاده بودند. مدیران سینمایی به این نتیجه رسیدند با روشی که همه می دانند اقدام به جمع آوری کپی فیلم های آمریکایی به جا مانده کنند. از علیخانی هم چند فیلم خارجی گرفته بودند که بخش های صحنه داری در آن ها وجود داشت: «ایشان می گوید من نمی دانستم این ها چه فیلم هایی است. بعد که گفتند این فیلم ها لختی است به شوخی سر به سر قاضی گذاشته و گفته من مشکل دارم، اینها را دکتر برایم تجویز کرده. شما جو اول انقلاب را به خاطر بیاورید، من در سال ۱۳۶۰ به عنوان سرپرست آرشیو فیلم تلویزیون به دادسرای منکرات رفتم و در آن جا محاکمه شدم. اتهامم این بود که چرا فیلم «در سیرک» برادران مارکس در سال ۱۹۳۹ را به کسی با دستور اداری امانت داده بودم. فیلمی که همه می دانستند چیست. حتی در محاکمه برادران مارکس کمونیست تلقی شده بودند که کم کم داشت پای مسائل عقیدتی هم به میان می آمد. بعد آقای علیخانی انتظار دارد که به خاطر فیلمی که در دفترش پیدا کردند محاکمه نشود و شلاق نخورد؟»

نوشته خاطرات جالب یکی از مدیران سینمایی دهه شصت؛ رئیس دولت اصلاحات می‌گفت جایزه جشنواره ها سیاسی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد!

اولین نشست مربوط به فیلم سینمایی «بارکد» به کارگردانی مصطفی کیایی بود که در آن علاوه بر کارگردان بهرام رادان، پژمان بازغی و محسن کیایی بازیگران این فیلم، مهدی جعفری (مدیر فیلمبرداری)، نیما جعفری جوزانی (تدوینگر) و حجت اشتری (طراح صحنه و لباس) نیز حضور داشتند.

مصطفی کیایی کارگردان «بارکد» در این نشست در ارتباط با دلایل ساخت این اثرگفت: این فیلم برای من شیطنت و نوعی ریسک بود چون این نوع شوخی و کمدی ممکن بود با سطح سلیقه مخاطب سینمای ایران متفاوت باشد و از طرف دیگر ما جهانی را در فیلم تعریف کردیم که نوعی دیوانه‌ بازی بود و این دیوانه بازی تا پایان در فیلم وجود دارد البته در مورد پایان فیلم می‌دانستیم دقیقاً چه اتفاقی می‌خواهد بیفتد و اندازه پایان فیلم به حد تلاشی که شخصیت را در طی فیلم انجام می‌دهند، نیست که این آگاهانه بود و می‌خواستم نشان دهم هر چقدر این آدم‌ها بیشتر تلاش می‌کنند به دلیل حماقت و کوچکی جایگاهشان به جایی نمی‌رسند.

این کارگردان سینما همچنین در خصوص اینکه جشنواره فجر چه کمکی به دیده شدن فیلم‌هایش می‌کند، اظهار داشت: جشنواره فجر برای جنس فیلم‌های من فقط یک ویترین است، ویترینی که بیشتر برای اکران عمومی است، سینمای من سینمای جشنواره‌ای نیست و ترجیح‌ام این است که فیلمی بسازم که با مخاطب گسترده ارتباط برقرار کند.

وی خاطرنشان کرد: من سینما را سرگرمی می‌بینم اما اتفاقی که در ایران می‌افتد این است که اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد به همین دلیل جشنواره فجر برای من حکم ویترین فیلم‌هایم را دارد.

مصطفی کیایی در خصوص نمایش یک پلیس متفاوت در فیلمش، گفت: اتفاقی که در مورد تمام کاراکترهای فیلم اتفاق افتاد این بود که هیچ کدام رئال نیستند و از طرف دیگر زمانی که فیلمنامه را می‌نوشتم فکر کردم پلیسی باشد که با بقیه پلیس‌ها متفاوت باشد. نقش سامان را خودم خیلی دوست داشتم و فکر می‌کردم با یک انتخاب درست می‌تواند درخشان باشد در این فیلم تمام بازیگران تقریباً انتخاب اول من بودند و آن چیزی را که در ذهن من بود پژمان با ایده و انرژی مضاعف تکمیل می‌کرد.

«آبنبات چوبی»، فیلمی برای مسئولان اقتصادی

دومین نشست امروز مربوط به فیلم سینمایی «آبنبات چوبی» به کارگردانی محمدحسین فرح‌بخش بود. او در خصوص سابقه فعالیت خود در عرصه سینما گفت: در حدود ۳۵ سال است که در عرصه سینما مشغول فیلم‌سازی هستم که حاصل کارم حدود ۵۰ فیلم سینمایی است، زیرا من اصل سینما را سرگرمی می‌دانم، ولی از سال ۶۰ به بعد برخی‌ها وارد عرصه سینما شدند که موجب انحراف سینما از مسیری که تا آن زمان داشته است، شدند. اگر می‌بینیم که امروز سینمای کشور تماشاگران خود را از دست داده، به علت اشتباهاتی بوده که برخی‌ها از سال ۶۲ به بعد در عرصه سینما رقم زدند.

وی همچنین در توضیحاتی پیرامون فیلمش اظهار کرد: فیلم «آب‌نبات چوبی» جزو سه فیلمی است که پروانه نهایی اکران دارد و پروانه آن قبل از آغاز جشنواره فیلم فجر صادر شده و این صدور پروانه به این معنا است که می‌تواند در سینماهای کشور اکران عمومی شود.

فرح بخش افزود: فیلم «آب‌نبات چوبی» را بیش‌تر از مردم باید مسئولان اقتصادی ببینند، زیرا اگر اقتصاد ما درست شود، فرهنگ ما هم اصلاح می‌شود. در حقیقت معضل اجتماعی که ما در این فیلم نشان دادیم، مشکلی است که پیرامون ما به فراوان یافت می‌شود. دخل و تصرف‌هایی در نسخه اکران عمومی این فیلم انجام خواهیم داد تا فیلم «آب‌نبات چوبی» با ریتم تندتری برای اکران عمومی در سینماهای کشور آماده شود.

همچنین بعد از فرح‌بخش، عبدالله علیخانی تهیه‌کننده فیلم «آب‌نبات چوبی» نیز در این نشست خبری گفت: ۳۰ سال است که با آقای فرحبخش همکاری می‌کنم و زمانی که فیلم‌نامه‌ای دست من می‌رسد، به سه موضوع پیرامون آن فکر می‌کنم. نخست توانایی کارگردانی که می‌خواهد آن را بسازد، دوم به مخاطبان و تماشاچیانی که قرار است این کار را ببینند و نکته سوم هم به شرایط سانسور و پس از بررسی این سه عامل، قصه را مطالعه کرده و کار را آغاز می‌کنم.

وی افزود: من نه ابداع‌کننده سینما و نه ابداع‌کننده جشنواره هستم، اما یک سؤال دارم و آن این است که در کجای دنیا چنین جشنواره‌ای، همانند جشنواره فیلم فجر برگزار می‌شود، زیرا با توجه به مشاهدات من از برگزاری دوره‌های مختلف آن، باید عنوان بازار فیلم را بر آن بگذاریم. اینجا در حقیقت بازار فیلم کشور محسوب می‌شود. جشنواره فیلم فجر شخصیت اصلی خود را ندارد و نمی‌تواند آینده سینمای کشور را هم مشخص کند.

شاگردی کردن بازیگر برنده اسکار پیش رضا کیانیان!

نشست سوم امروز به فیلمی جدید از کیومرث پوراحمد اختصاص داشت. او که در این دوره با فیلم سینمایی «کفشهایم کو؟» در جشنواره حضور پیدا کرده است در نشست مطبوعاتی فیلمش در برج میلاد گفت: در یک سفری که در هواپیما بودم و کتاب «هنوز آلیس» را می‌خواندم، در فصل دوم آن جمله‌ای داشت که به شدت به یاد آلزایمر مادرم افتادم و در هواپیما زار زار گریه کردم. پس از آن در سفری که برای مراسم زاون قوکاسیان به اصفهان داشتم، موضوع را با فرید مصطفوی (فیلمنامه‌نویس) مطرح کردم و این‌گونه بود که فیلمنامه را پس از چند سال، آماده ساخت کردیم.

او با اشاره به بازی رضا کیانیان گفت: «جولیان مور» که جایزه اسکار را دریافت کرده است، باید از رضا کیانیان یاد بگیرد که چطور نقش یک آلزایمری را بازی کند.

همچنین رضا کیانیان بازیگر نقش اول این فیلم سینمایی با اشاره به اینکه از فیلم‌های تلخ خوشش نمی‌آید، گفت: در عین حال نقش حبیب جالب و چالش‌برانگیز بوده که توانستم با اضافه کردن لحظات شیرین باعث شوم که تلخی آن احساس نشود.

کیانیان در پاسخ به سوالی درباره حضور بازیگر جوان و کم تجربه (مینا وحید) با کمی انتقاد از طرح مباحث این‌ چنینی گفت:‌ یکی از اخلاق‌های مرحوم خسرو شکیبایی این بود که وقتی بازیگر کم تجربه جلویش قرار می‌گرفت به گونه‌ای برنامه‌ریزی می‌کرد که فکر کند سال‌هاست با او دوستی دارد. مثلا در سریال «خانه سبز» رامبد جوان به عنوان یک بازیگر کم تجربه در مقابل خسرو شکیبایی بازی می‌کرد.

او اضافه کرد: ضمن اینکه اگر یک بازیگری فکر کند بازیگر مقابلش بد باشد خودش بهتر می‌ماند، اشتباه می‌کند چون آن‌هایی ماندگار هستند که همگی خوب باشند.

سخت‌ترین فیلم آقای کارگردان

آخرین نشست امروز مربوط به فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی بود که با حضور عوامل این فیلم سینمایی از جمله علی مصفا، سحر دولتشاهی و علیرضا آقاخانی بازیگران، میثم مولایی تدوینگر در محل برج میلاد برگزار شد.

بهنام بهزادی در ابتدا با اشاره به روند فیلمسازی خود گفت: همه چیز در فیلمنامه به فکر کردن‌های مداوم و پردازش های مختلف در فیلمنامه بستگی دارد. قضیه آلودگی هوا نیز در این فیلم همینگونه بود و توانست رفته رفته جای خود را بگیرد. یک طرح فیلمنامه از سال ها پیش در دست داشتم که درباره دختری بود که کار مستقلی داشت. این طرح را طی سال ها بال و پر دادم و یک چیزهایی به آن اضافه کردم که آلودگی هوا اولین مسأله‌ای بود که به آن اضافه شده بود و به حرکت قصه کمک کرد.

همچنین علیرضا آقاخانی بازیگر این فیلم سینمایی در ادامه نشست با اشاره به کم بازی کردن خود در سینما اظهار کرد: پیشنهاد بازی به من می شود اما از تکرار فرار می‌کنم و همین مسأله باعث کم کاری من در سینما می شود. این دومین بار است که با بهنام بهزادی همکاری می کنم و با او بودن برای من به عنوان حضور در کلاس درس است. متاسفانه زمانی که بازی یک بازیگر در یک فیلم می درخشد دیگران سعی می کنند تا آن بازی یا کاراکتر را در فیلم های دیگر نیز تکرار کنند و من از چنین مواردی همیشه فرار می‌‌کنم.

سحر دولتشاهی دیگر چهره‌ای بود که در این نشست صحبت کرد.وی گفت: برای اولین بار «وارونگی» را دیشب در سینما دیدم. از زمانی که فیلمنامه را خواندم با آن درگیر بودم و فکر می کنم که سخت ترین نقش خود را در این فیلم بازی کردم. درباره «وارونگی» خیلی زود است که حرف بزنم اما این را می دانم که بازی برای بهزادی به معنی خلع سلاح شدن بازیگر است.

بهنام بهزادی در ادامه با اشاره به تمرین هایی که از بازیگران خود می گیرد، گفت: تمرین های من از دورخوانی شروع می شود و به مسائل دیگری ادامه پیدا می کند که من اسم آن را مشق می گذارم. گاهی به بازیگر خود می گویم یک کتاب بخواند و یا در هنگام فیلمنامه خواندن از خود فیلم بگیرد. در واقع سعی می کنم که بازیگران به نقش خود نزدیک شوند. همیشه تلاش کرده ام تا چیزهای اضافی را از بازیگر بگیرم چراکه گاهی برخی از مسائل وجود دارند که بازیگر را از نقش دور می کنند.

علی مصفا دیگر بازیگر این فیلم سینمایی نیز در پایان اظهار کرد: ما همه درگیر «وارونگی» هستیم چیزی که در این فیلم برای من بیش از هر چیز جذاب بود، شکل تمام شدن این فیلم بود. در واقع فیلم زمانی تمام می شود که همه در یک وضعیت به ناچار گرفتار شده اند و لبخند می زنند.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز ششم جشنواره فجر/ اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تقریبا هر چهار فیلم به لحاظ جنبه‌های فنی و ساخت به یک اندازه متوسط بودند ولی شانس فیلم کیایی در جلب  نظر مخاطبان حاضر در کاخ جشنواره، بیشتر بود که می‌شد این موضوع را از صدای تشویق‌های آن‌ها بعد از اتمام فیلمش و مقایسه با دیگر آثار متوجه شد.

«بارکد»، خنده‌دار ولی تکراری

اولین سانس از نمایش فیلم‌های بخش مسابقه در روز گذشته به فیلم سینمایی «بارکد» اختصاص یافته بود. فیلمی که یکی از آثار خبرساز قبل از شروع جشنواره بود و شایعات مختلفی در ارتباط با پرداختن این فیلم به موضوع پولشویی مطرح شده بود که البته نمایش شب گذشته آن نشان داد این شایعات حقیقت نداشته است و بیشتر این حرف‌ها فقط برای بازارگرمی و جذب مخاطبان به سالن بود.

فیلم کیایی یک کمدی اجتماعی است که شیوه روایت داستان آن همچون چند اثر قبلی این کارگردان بیشتر مبتنی بر اختلاط زمانی روایت قصه و استفاده از تکنیک‌های تدوین برای پیچیده‌تر شدن آن است. البته نتیجه کار همچون دو اثر قبلی او تا حدودی قابل قبول شده است و همانند او دو، بزرگترین ویژگی مثبت آن همان وجه سرگرم کننده بودنش است.

گذشته از فراوانی شوخی‌های جنسی «بارکد» که این حجم از آن در سینمای ایران بی‌سابقه است و تیکه پرانی‌های شخصیت‌های اصلی با استفاده از جوک‌های تلگرامی، نکته قابل توجه در ارتباط با این فیلم خواندن ترانه پایانی این اثر توسط «یاس» خواننده رپ بود. ترانه‌ای که معلوم نیست برای پخش آن در انتهای این فیلم مجوز دریافت شده است یا نه؟

تکرار ماجرای «صف طولانی شام»

صف‌های طولانی دریافت ژتون غذا و پس از آن دریافت غذا تبدیل به یکی از ماجراهای تکراری جشنواره امسال شده است که تقریبا همه آن‌هایی که این روزها به مرکز همایش‌های برج میلاد رفت و آمد دارند به خوبی با آن آشنایی دارند.

این بار هم طولانی شدن زمان نمایش فیلم سینمایی «بارکد» باعث شد تا حجم عظیمی از جمعیت پس از خروج از سالن تنها ۳۰ دقیقه برای گرفتن ژتون، گرفتن غذا و خوردن آن وقت داشته باشند که در نهایت نتیجه آن تاخیر در آغاز نمایش فیلم سانس دوم بود آن هم در زمانی که هنوز تعداد زیادی از مخاطبان در صف دریافت ژتون بودند!

عقب‌گرد وحشتناک آقای همه فن حریف

سانس دوم به فیلمی از محمدحسین فرخ‌بخش یا همان آقای همه فن حریف سینما اختصاص داشت. او امسال با «آبنبات چوبی» پا به جشنواره فجر گذاشته بود و مدعی بود که فیلمش حرف‌های زیادی برای گفتن داشت. اما آن چیزی که ما بر پرده سینما دیدیم، یک داستان تکراری و نخ‌نما شده بود که همه ایفاگران نقش‌هایش به بدترین شکل ممکن نقش خود را ایفا کردند!

یکی از نکات قابل توجه در این فیلم استفاده مکرر از یک ترفند تصویربرداری بود که به نظر می‌رسید آقای فرح بخش و دوستان به تازگی آن را یادگرفته بودند و با تکرار مکرر و بدون دلیل آن، دوست داشتند نشان دهند که یک چیز یاد گرفته‌اند!

شاید به همین خاطر بود که هنوز فیلم به نصفه نرسیده، بسیاری از مخاطبان حاضر در سالن، آن جا را ترک کردند.

ما قبل نقد!

سومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، فیلمی از کارگردان خوب سال‌های بسیار دور سینمای ایران است. کارگردانی که قدم به قدم در حال پس‌رفت است و جدیدترین اثرش هم ادامه همین مسیر را در پیش گرفته است.
«کفشهایم کو؟» به کارگردانی کیومرث پوراحمد سومین فیلم دیشب بود. فیلمی در ارتبا با بیماری آلزایمر که رضا کیانیان نقش اصلی آن را ایفا می‌کند.

جمعیت نسبتا زیادی برای تماشای فیلم جدید پوراحمد به سالن آمده بودند که فکر می‌کردند، او قرار است در این اثر اشتباهات خود را در «۵۰ قدم آخر» جبران کند اما نتیجه نهایی کار آنقدر ضعیف بود که جای برای جبران باقی نگذاشت.

کُند و معمولی

آخرین سانس نمایش فیلم‌های جشنواره فجر در ششمین روز از این دوره، به فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی اختصاص یافت.

به علت زمان بدموقع اکران این فیلم، بخش زیادی از سالن خالی از جمعیت بود و آن‌‌هایی هم که در سالن حضور داشتند، با کسالت و خستگی به تماشای این اثر نشسته بودند.

داستان این فیلم در ارتباط با خانواده‌ای است که به علت بیماری ریوی مادر خانواده و اجبار او به ترک تهران برای جلوگیری از حادتر شدن بیماریش، دچار مشکلات و درگیری‌هایی می‌شوند.

ریتم فیلم به شدت کُند است و بازی بازیگران آن نیز در خود نکته چشمگیری را نگجانده بود.

«هفت تیر» لوکیشن مورد علاقه فیلمسازان

با دقت در ۴ فیلم اکران شده در شب گذشته، می‌توان به نکته جالبی در ارتباط با انتخاب لوکیشن تصویربرداری در ۳ مورد آن‌ها پی برد. هر سه فیلم «بارکد»، «آبنبات چوبی» و «وارونگی» از لوکیشن میدان هفت‌تیر و خیابان کریمخان در بخش‌هایی از فیلم خود استفاده کرده بودند. این مورد در ارتباط با فیلم کیایی بیشتر محدود به صحنه‌هایی می‌شد که از ضلع شمال شرقی میدان هفت‌تیر و در بالکنی که دو شخصیت اصلی در آن با هم صحبت می‌کردند، تصویربرداری شده بود. اما در ارتباط با فیلم فرح‌بخش این مسئله به شکلی دیگر خود را نشان می‌داد. تقریبا ۳۰ درصد از صحنه‌های مختلف فیلم جدید این کارگردان در محدوده خیابان کریمخان و میدان هفت‌تیر روایت می‌شد. فیلم «وارونگی» نیز برای نمایش آلودگی هوا در خیابان‌های تهران چندین بار نمایی از خیابان کریمخان را به تصویر کشید.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۶/ شبی که صدای «یاس» در برج میلاد پیچید و «هفت تیر» لوکیشن مورد علاقه فیلمسازان شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.