از محصولات سازمان سینمایی حوزه هنری ، فیلم‌ مستند «A157» ، انیمیشن «آنتراکت» و دو فیلم کوتاه «خانه» و «مثل بادکنک» نیز در این جشنواره حضور داشتند.

فیلم سینمایی «مزارشریف» که در سی و سومین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر دیپلم افتخار بهترین جلوه‌های ویژه و سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن را دریافت کرده بود، پیش‌تر در چندین جشنواره بین‌المللی حضور داشته است.

این فیلم به داستان حمله تروریستی طالبان به کنسولگری جمهموری اسلامی ایران در شهر مزارشریف می‌پردازد که طی آن تعدادی از دیپلمات ایرانی به شهادت رسیدند.

جشنواره بین المللی فیلم «فونیکس»  از ۷ تا ۱۲ اسفند ماه امسال در شهر ملبورن کشور استرالیا برگزار شد.

نوشته «مزارشریف» بهترین فیلم جشنواره «فونیکس» استرالیا شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در مراسم پایانی چهاردهمین جشنواره بین المللی فیلم «تامیل نادو» هند فیلم سینمایی «مزارشریف» توانست دو جایزه بهترین کارگردانی برای عبدالحسن برزیده و بهترین بازیگر زن برای مهتاب کرامتی را از آن خود کند. همچنین فیلم سینمایی «سکوت رعنا» جایزه بهترین بازیگر کودک را برای نقش رعنا با هنرمندی صبا مهدوی به دست آورد.

فیلم سینمایی «مزارشریف» به کارگردانی حسن برزیده و «سکوت رعنا» به کارگردانی بهزاد رفیعی در بخش رقابتی این جشنواره به نمایش در آمده بودند.

فیلم سینمایی «مزارشریف» که در سی و سومین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر دیپلم افتخار بهترین جلوه‌های ویژه و سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن را دریافت نمود، پیش‌تر در چندین جشنواره بین‌المللی حضور داشته است.

فیلم سینمایی «سکوت رعنا» جایزه بهترین فیلم کودک از جشنواره «کیندرکینو» کشور آلمان و جشنواره «سیلک رود» ایرلند را از آن خود کرده است. همچنین این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم کودک شارجه نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم بود. پیش‌تر این فیلم در نوزدهمین جشنواره کودک هند به نمایش درآمد که با استقبال بی نظیر تماشاگران روبرو شد.

جشنواره بین‌المللی فیلم «تامیل نادو» از ۱۹ الی ۲۱ آبان ماه در شهر چنای کشور هند برگزار شد.

نوشته سه جایزه جشنواره فیلم «تامیل نادو» هند برای سازمان سینمایی حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «مزار شریف» در روز اول جشنواره چهارشنبه ۱۹ آبان و فیلم سینمایی «سکوت رعنا» نیز در روز دوم این جشنواره پنجشنبه ۲۰ آبان به نمایش گذاشته می‌شود.

فیلم سینمایی «مزارشریف» که در سی و سومین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر دیپلم افتخار بهترین جلوه‌های ویژه و سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن را دریافت نمود، پیش‌تر در چندین جشنواره بین‌المللی حضور داشته است. این فیلم به داستان حمله تروریستی طالبان به کنسولگری جمهموری اسلامی ایران در شهر مزارشریف می‌پردازد که طی آن تعدادی از دیپلمات ایرانی به شهادت رسیدند.

فیلم سینمایی «سکوت رعنا» جایزه بهترین فیلم کودک از جشنواره «کیندرکینو» کشور آلمان را از آن خود کرده است. همچنین این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم کودک شارجه نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم بود. پیش‌تر این فیلم در نوزدهمین جشنواره کودک هند به نمایش درآمد که با استقبال بی نظیر تماشاگران روبرو شد.این فیلم داستان دختری هفت ساله است به نام رعنا که در یکی از روستاهای شمال ایران زندگی می‌کند و دارای یک مرغ خاصی است، به نام کاکلی.

جشنواره بین‌المللی فیلم «تامیل نادو» از ۱۹ الی ۲۱ آبان ماه در شهر چنای کشور هند برگزار خواهد شد.

نوشته نمایش فیلم‌های «مزارشریف» و «سکوت رعنا» در جشنواره «تامیل نادو» هند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*************************************

شبکه یک سیما

به گزارش روابط عمومی سیما، فیلم سینمایی «شکارچی لحظه ها» به کارگردانی دن گیلروی، پنجشنبه ۱۴ مرداد ‌ماه ساعت ۲۲:۰۰ از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.

در خلاصه داستان فیلم با بازی جک گیلنهال، رنه روسو و بیل پکستن آمده است: لوئیس بلوم که کار و بار مشخصی ندارد به حرفه خبرنگاری علاقمند می شود. او یک دوربین بیسیم خریده و به شکار لحظه ها می‌پردازد. او با استفاده از ترفند ویژه ای به سیستم شبکه پلیس شهری متصل شده و در جریان جدیدترین گزارشات مربوط به جرم و جنایات در شهر قرار می گیرد. او پس از هر گزارش جنایی خود را با دوربین زودتر از هر خبرنگار دیگری به محل می رساند و تصاویر دسته اولی تهیه می کند و …

*************************************

فیلم سینمایی «مزارشریف» به کارگردانی عبدالحسن برزیده، جمعه ۱۵ مرداد ‌ماه ساعت ۱۶:۰۰ از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.

در خلاصه داستان فیلم با بازی حسین یاری، مهتاب کرامتی و مسعود رایگان آمده است: در زمان کشتار دیپلمات‌های ایرانی در کنسولگری ایران در شهر مزار شریف افغانستان است که به دنبال هجوم نیروهای طالبان منجر به شهادت ۱۰ تن از کارکنان کنسولگری ایران شد.

*************************************

شبکه دو سیما

فیلم تلویزیونی «مسافر باران» به‌ کارگردانی داریوش یاری، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ‌‌۸ صبح از شبکه دو سیما پخش می شود.

در خلاصه داستان فیلم با بازی امیر آقایی، آرام جعفری، مینا جعفرزاده، بهمن زرین پور، مهدی فقیه و رامین راستاد آمده است: مسعود که در شیراز زندگی می کند و در کار تجارت دچار مشکلاتی شده است در میابد که پدرش به تازگی از دنیا رفته است. حال آن که مسعود از پنج سالگی از پدر جدا شده و در کنار خاله اش زندگی کرده است و تصور می کرده پدرش از دنیا رفته است، با اصرار خاله، مسعود می پذیرد صرفا برای گرفتن ارث و میراث به تهران برود و با وکیل پدرش دیدار کند. در این بین مسعود متوجه می شود که فقط اجازه استفاده از خانه مسکونی و اتومبیل شخصی پدر به او داده شده ولی کل مایملک پدر در اختیار یک موسسه خیریه است که…

*************************************

فیلم تلویزیونی «دهخدا» به‌ کارگردانی محمدرضا ورزی، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت۲۳:۰۰ از شبکه دو سیما پخش می شود.

داستان با نقش آفرینی سعید نیک پور، محمد علی ساربان و فخرالدین صدیق شریف، درباره زندگی علامه علی اکبر دهخدا از تولد تا هنگام فوت ایشان است. علی اکبر دهخدا، دکتر محمد معینی را وصی خود برای چاپ لغت نامه دهخدا می کند و در ادامه، فلش بک به گذشته و روایت قسمتی از زندگی علامه دهخدا می باشد که وی در رشت زندگی می کرده است و سپس به تهران می آید و همزمان با آغاز مشروطیت، وی با همکاری مرحوم جهانگیرخان و مرحوم قاسم خان، روزنامه معروف صور‌اسرافیل را منتشر کرد. ستون طنز چرند و پرند به قلم دهخدا و با امضای دخو در این روزنامه نوشته می‌شد. پس از درگذشت مظفرالدین‌شاه و روی کار آمدن محمدعلی میرزا و مخالفت وی با مشروطیت ….

*************************************

انیمیشن «افسانه ببر بزرگ جنگل» به کارگردانی دیوید آلاکس و اریک توستی، جمعه ۲۵ تیر ماه ساعت ۰۸:۰۰ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.

در خلاصه داستان این انیمیشن آمده است: تعدادی شیر دریایی به یک گروه پنگوئن حمله کرده و تعدادی از تخم های آنها را به آب می ریزند و بقیه را نگه می دارند تا پنگوئن ها برای حفظ تخم هایشان برای غذای شیرها، ماهی بگیرند. یکی از تخم ها که به آب افتاده توسط یک ببر نگهداری و بزرگ می شود. این پنگوئن پوست خود را شبیه ببر رنگ می کند و وقتی اتفاقی متوجه می شود که چه اتفاقی برای پنگوئن ها افتاده به کمک دو قورباغه و یک گراز و یک گوریل خود را به آنها رسانده و با طرح یک نقشه حساب شده، هم تخم ها را نجات می دهد و هم شیردریایی ها را شکست می دهد.

*************************************

فیلم تلویزیونی «صبح  فرشته» به کارگردانی امیر جاودانی زرین، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۱۷:۳۰ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.

در این فیلم با بازی کاوه سماک باشی و مهدی امینی خواه آمده است: مانی پسر کوچولویی است که در دبستان درس می خواند. او قرار است به زودی صاحب یک خواهر کوچک شود. اما در مدرسه چند تن از دوستانش به او القا می کنند که با آمدن این خواهر کوچک توجه پدر مادرش به او کم می شود. مانی که حرف آنها را باور کرده است دچار نگرانی می شود و رفتارهای عجیبی از او سر می زند و درخواست های عجیب می کند تا بتواند به این شکل توجه والدینش را به خود جلب کنند. حتی با این رفتارها مشکلاتی هم به وجود می آورد و روی پرونده ای که پدرش به خانه آورده تا روی آن کار کند عمدا چای می ریزد که …

*************************************

فیلم سینمایی «دروازه آتش» به کارگردانی کاسپر هایدلباخ، جمعه ۱۵مرداد ماه ساعت ۲۳:۰۰ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.

داستان این فیلم با نقش آفرینی گاتز جورج و کارینا هارفوش، درباره یک نماینده مجلس است که در صدد افشا کردن اطلاعاتی محرمانه در مورد بعضی از افراد دارای قدرت و نفوذ در آلمان است. این افراد با استفاده از قدرت و موقعیت خود دست به فعالیت های خطرناک در کارخانه های اسلحه سازی زده اند. این نماینده مجلس که زاندر نام دارد بعد از شرکت در یک کنفرانس مطبوعاتی و بیان برخی مطالب در مورد گروه های دارای قدرت، ترور می شود. محافظ شخصی زاندر به سوی یک مرد مسلح شلیک می کند و او را می کشد. پلیس، محافظ را دستگیر می کند و برای بازجویی او را به اداره پلیس می برند …

*************************************

شبکه سه سیما

فیلم تلویزیونی «دعوت» به کارگردانی سید مجتبی اسدی پور، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۱۰:۳۰ از شبکه سه سیما پخش می شود .

داستان فیلم با نقش آفرینی اردلان شجاع کاوه، سیما مطلبی و گیتی معینی دربارۀ زن و شوهری به نام منصور و معصومه است که برای زیارت به قم می آیند و در این میان مشخص می شود که منصور طبق یک برنامه از قبل پیش بینی شده برای کار دیگری به قم آمده ولی در ۲۴ ساعت آینده اتفاقاتی روی می دهد که مسیر برنامه انها را تغییر می دهد. معصومه که از بیماری فراموشی رنج می برد به طور ناخواسته گم می شود و عابر بانک شوهرش را در یک تاکسی جا می گذارد. منصور بعد از مدتی معصومه را پیدا می کند و …

*************************************

فیلم سینمایی «خانه‌ای کنار ابرها» به کارگردانی سیدجلال دهقانی اشکذری، پنجشنبه ۱۴مرداد ماه ساعت ۱۶:۰۰ از شبکه سه سیما پخش می شود .

داستان فیلم با بازی نگار عابدی، حامد کمیلی و هدایت هاشمی درباره آشنایی دو جوان با مادر شهیدی است که در روند زندگی این دو تاثیرگذار خواهد بود.

*************************************

فیلم سینمایی «حمله به بلوک» به کارگردانی جو کورنیش، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۰۰:۳۰ از شبکه سه سیما پخش می شود .

در این فیلم با بازی جان بوآگای و جوذی ویتاکر خواهیم دید: تعدادی از موجودات فضایی به طور اتفاقی به زمین آمده و باعث کشته شدن چند نوجوان می شوند و همین موضوع باعث حمله گروهی از آن موجودات به محله سکونت آنها می شود. موریس که باعث بوجود آمدن این دردسر شده خود نقشه ای می کشد و با جمع کردن انها در یک محل همه آن موجودات خطرناک را منفجر می کند.

*************************************

فیلم سینمایی «سلطان کمدی» به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، جمعه ۱۵مرداد ماه ساعت ۱۰:۰۰ از شبکه سه سیما پخش می شود .

در این فیلم با بازی روبرت دنیرو، جری لوییس خواهیم دید: مردی دیوانه وار به جمع اوری عکس های امضا شده بازیگران می پردازد بر این باور است که اگر فرصتی به او داده می شود، بزرگترین کمدین خواهد شد.

*************************************

فیلم سینمایی «جنجال در شهر» به کارگردانی استایلن تونگ، جمعه ۱۵مرداد ماه ساعت ۱۹:۳۰ از شبکه سه سیما پخش می شود .

در این فیلم با بازی جکیو چان و آنیتا مویی خواهیم دید: کیونگ از هنگ کنگ به مغازه عمویش در نیویورک مهاجرت می کند و به محله شلوغ و پر از خلافکار برانکس می رود. در آنجا با اوباش محله به رهبری تونی و یک دختر چینی به نام نانسی درگیر می شود. اما رابطه خوب او با برادر فلج نانسی، دنی آنها را به هم نزدیک‌تر می‌کند که …

*************************************

شبکه چهار سیما

فیلم سینمایی «گاهی به آسمان نگاه کن» به کارگردانی کمال تبریزی، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۱۱ از شبکه چهار روی آنتن می رود.

داستان این فیلم حول و حوش اتفاقات مربوط به یک آسایشگاه جانبازان جنگ می‌پردازد و ارواحی که هر کدام به دلیلی در این دنیا سرگردان و منتظر هستند. شخصیت‌های اصلی فیلم را چند روح تشکیل می‌دهند. از جملهٔ این ارواح، روحی باستانی، غمگین و خوش‌تیپ است که گویی به عنوان نماینده ملک‌الموت در لحظات آخر زندگی ظاهر می‌شود و …….

آتیلا پسیانی، رضا کیانیان، هوشنگ حریرچیان، احمد آقالو، اصغر تقی زاده و اسدالله یکتا در فیلم سینمایی «گاهی به آسمان نگاه کن» ایفای نقش کرده اند.

*************************************

فیلم سینمایی «علیه تراست» به کارگردانی پیتر هاویت، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه چهار روی آنتن می رود.

داستان فیلم با نقش آفرینی رایان فلیپ و ریچارد لی کوک درباره گری صاحب یک شرکت نرم افزاری است که هر روز در حال رشد و حذف رقیبان است. هافمن پسری جوان و با استعداد به دنبال تاسیس یک شرکت اینترنتی است، گری که از این موضوع باخبر شده هافمن را دعوت به همکاری می کند او می خواهد این گونه جلوی پیشرفت هافمن را گرفته و ایده های او را از آن خود کند، پس از مدتی هافمن در می یابد که گری صرفا با سرقت آثار رقیبانش به اینجا رسیده است اما د…

*************************************

فیلم سینمایی «کنعان» به کارگردانی مانی حقیقی، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۱۱ از شبکه چهار روی آنتن می رود.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: مینا و مرتضی، زن و شوهری هستند که در شرایط سخت و آستانه طلاق هستند. مینا که زمانی دانشجوی مرتضی بوده، پس از ده سال زندگی مشترک با وی، تصمیم می گیرد از او جدا شود و برای ادامه تحصیل به کانادا برود، اما مرتضی که از این تصمیم ناخرسند است، تمام تلاش خود را معطوف منصرف کردن او از تصمیمش می کند، تا اینکه روزی متوجه می شود مینا موضوع طلاقشان را با عزیز، مادر بیمار مرتضی، در میان گذاشته است. مرتضی نیز از شرایط پیش آمده استفاده می کند و …

ترانه علیدوستی، محمدرضا فروتن، افسانه بایگان و بهرام رادان در فیلم سینمایی «کنعان» هنرنمایی کرده اند.

*************************************

شبکه پنج سیما

فیلم سینمایی «هدیه ای برای آقای تومی» به کارگردانی بیل کلارک، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج سیما پخش می‌شود .

در خلاصه داستان فیلم با بازی اران بل، تام برنگر، توماس بریجس و کلیر بارت خواهیم دید: پسری که پدرش در جنگ کشته شده با مادرش تصمیم می گیرند که محل زندگیشان را ترک کنند. پسر علاقه فراوانی به خراطی دارد. آنها به خانه مردی می روند که مجسمه ساز و خراط است و همسر و فرزندانش را از دست داده است. پسر همراه مرد مجسمه ساز خراطی را یاد می گیرد ولی احساس می کند که در کار خوب مرد خراط یک چیزی کم است و آن همان روح زندگی است و ….

*************************************

فیلم تلویزیونی «فیلم سازان کوچک» به کارگردانی کاوه سجادی حسینی، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۰۹:۰۰ از شبکه پنج پخش می شود.

در خلاصه داستان فیلم با بازی علی دهکردی، بهاره رهنما، اسماعیل خلج، مهرداد فلاحتگر و فلامک جنیدی آمده است: نیما به همراه پدرش که بازیگر است به محله ای جدید می آیند. او با تعدادی از بچه ها که تشکیل یک گروه همسال را در محل داده اند آشنا می شود. آنها نام گروه خود را دالتون‌ها می گذارند و مرتب به آزار و اذیت همسایه ها می پردازند پدر بزرگ مهرداد به خاطر رفتارهای پسرش تصمیم می گیرد که به خانه سالمندان برود اما مهرداد و خواهرش مهسا تصمیم دارند نظر پدربزرگ را عوض کنند، آنها از دوستان خود کمک می‌گیرند. به پیشنهاد نیما قرار می شود فیلمی پیرامون زندگی سالمندان در آسایشگاه ساخته شود تا …

*************************************

فیلم سینمایی «انتقام دکتر هالیدی» به کارگردانی دیوید دیکاتا، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج پخش می شود.

در این فیلم با بازی تام برینگر، اریک رابرتز و ویلیام مک نامارا خواهیم دید: دختری جوان تازه ازدواج کرده است، که همراه همسرش برای دیدن پدر و برادرهایش می آید. او آنها را از کودکی ندیده زیرا در همان سال‌ها پدر ایشان را ترک کرده و برادرها را با خود برده است. او برادر کوچک و پدرش را می بیند. پدر بسیار بی‌احساس است که دلخوری دختر در پی دارد. برادر وسطی گویا فراری است و عده ای به خاطر قتل دوستشان در پی او هستند. پدر برای یافتن پسرش می رود در این میان یکی از همدستان برادر از راه می رسد، تیر خورده و بیهوش می شود. اهل خانه از او مراقبت می کنند که …

*************************************

شبکه کودک

انیمیشن سینمایی «تیز پا» به کارگردانی کریس ویلیامز و بایرون هاوارد، پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۱۴:۳۰ از شبکـه کودک پخش خواهد شد.

داستان این انیمیشن درباره یک سگ سفید آمریکایی از نژاد سگ گله به نام تیزپا است، که بیشتر زندگی خودش را در یک سریال تلویزیونی در نقش یک سگ قهرمان بازی کرده است ولی بر اثر یک حادثه از گروه جدا شده و در خیابان‌های نیویورک سرگردان می‌شود. او به همراه یک گربه و یک همستر در جستجوی راه خانه است و در همین راه است که تیزپا متوجه می‌شود که او واقعاً یک قهرمان قدرتمند نیست و قادر به انجام دادن کارهای خارق العاده نیست اما …

*************************************

انیمیشن سینمایی «رنگ‌های کودکی» پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۲۲:۰۰ از شبکـه کودک پخش خواهد شد.

*************************************

انیمیشن سینمایی «جزیره گنج» به کارگردانی لاری لاتمن، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت۱۴:۳۰ از شبکه کودک پخش می شود.

در این انیمیشن خواهیم دید: داستان در شهر نیویورک شروع می‌شود. دو موش کوچک هنگامی که اطراف راهروی زیرزمینی متروکه به دنبال غذا می‌گشتند، کشف می‌کنند که یک گنج باستانی در زیر جزیرۀ منهتن نهفته است. آنها تصمیم می‌گیرند که با کمک یک باستان‌شناس این گنج را به دست آورند.

*************************************

انیمیشن سینمایی «پل ۳»، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت۲۲:۰۰ از شبکه کودک پخش می شود.

*************************************

شبکه افق

فیلم سینمایی «سر به مهر» به کارگردانی هادی مقدم دوست، جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۲۲ از شبکه افق پخش خواهد شد.

در این فیلم خواهیم دید: مسائلی که برای دختری تنها و خسته که داستان زندگی خود را در وبلاگش می‌نویسد اتفاق می افتند، قصه اصلی این فیلم را تشکیل می دهد. برادر دوستش از او خواستگاری می کند و صحبت های اولیه ازدواج را انجام می دهند؛ او که نماز نمی‌خوانده بنا به شرایط زندگی شروع به خواندن نماز کرده ولی شهامت اینکه به خواستگارش نماز خواندن خود را بگوید خجالت می‌کشد که ….

لیلا حاتمی، آرش مجیدی و خاطره اسدی در فیلم سینمایی «سر به مهر» به نقش آفرینی پرداخته اند.

*************************************

شبکه نمایش

فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی «لگد زنان و جیغ کشان»، «محکومیت»، «باد در باتلاق»، «پلیس فروشگاه۲» و «پسر اژدها سوار» پنجشنبه ۱۴ مرداد ماه ساعت ۱۱:۳۰ ،۱۵:۳۰ ،۱۷:۱۵،۲۱ و ۲۳ از شبکه نمایش روی آنتن می‌رود.

*************************************

فیلم‌های سینمایی ‌و تلویزیونی «مثل یک سرآشپز»، «دیوار»، «دختری با کفش‌های کتانی»، «بابای خوب» و «شهر دیوانه» جمعه ۱۵ مرداد ماه ساعت ۱۱:۳۰ ،۱۵:۳۰ ،۱۷:۱۵،۲۱ و ۲۳ از شبکه نمایش پخش می شود.

نوشته روزهای پایانی هفته همراه با شبکه‌های سیما/ پخش «مزارشریف» و «خانه‌ای کنار ابرها» از تلویزیون اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بیست دومین دوره جشنواره فیلم «ویکتوریا» ۵ ال ۱۶ فوریه برابر با ۱۶ الی ۲۵ بهمن سال جاری در شهر ویکتوریای استان بریتیش کلمبیا کشور کانادا برگزار خواهد شد.

این فیلم به ماجرای حمله طالبان به کنسولگری ایران در مزارشریف و شهادت دیپلمات های ایرانی می پردازد.

نوشته فیلم «مزارشریف» به جشنواره فیلم «ویکتوریا» در کانادا راه یافت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: فاجعه‌ی مزارشریف اما برخلاف آنچه که باید اتفاق می‌افتاد، به دلایل مختلف ۱۷ سال در بایکوت کامل به سر برد، تا اینکه در جشنواره فجر گذشته بالاخره برای اولین‌بار از فیلمی رونمایی شد که به این موضوع مهم پرداخته بود و کشتار دیپلمات‌ها را بار دیگر در جامعه مطرح کند.

خندق آبادی تاکید کرد: نمایش این فیلم برای اولین‌بار بازتابی از مظلومیت دیپلمات‌های جمهوری اسلامی، بر پرده سینما بود و حالا قرار است پس از گذشت چند ماه از اکران سینمایی، فیلم سینمایی «مزارشریف» به کارگردانی عبدالحسین برزیده که از تولیدات حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی است، از روز دوشنبه بیست و یکم دی ماه، نسخه شبکه نمایش خانگی آن به همراه پشت‌صحنه جذاب فیلم در این شبکه توزیع شود.

حسین یاری ،مهتاب کرامتی، مسعود رایگان، علی عطایی، مسعود سخایی، عمار تفتی، رضا عزیزی، مهدی آگاهی، ابراهیم برزیده، پدرام یوسفی، امیرحسین فتحی، حسین باشه آهنگر و عباس حبیبی از جمله بازیگران این فیلم هستند که منوچهر شاهسواری تهیه کنندگی آن را برعهده داشته است.

نوشته توزیع «مزارشریف» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جناب شاهسون! علت حضور شما در مزار شریف چه بود؟ کلیاتی را در این زمینه بفرمایید.

من در اردیبهشت سال ۷۷ به وزارت خارجه و سفارت موقت ایران در مزار شریف افغانستان مأمور شدم. کارم را در آنجا شروع کردم و مدتی که گذشت، پی بردیم طالبان با حمایت و همراهی پاکستان به سمت شمال افغانستان حرکت می‌کنند و دارند شهرهای مختلف شمال افغانستان را تصرف می‌کنند و به مزار شریف نزدیک می‌شوند. تا اینکه روز حادثه پیش آمد. البته جریان را به صورت خیلی کلی عرض می‌کنم.

سمت شما در آنجا چه بود؟

مسئول دبیرخانه.

چند روز قبل از حادثه در آنجا بودید؟

در تاریخ ۲/ ۲/ ۷۷ درست سه ماه و نیم قبل از شروع حادثه عازم افغانستان شدم که کل مأموریتم در آنجا بود و با این حادثه تمام شد.

در آن سه ماه و نیم فضای کلی آنجا چگونه بود؟

شاید قریب یک ماه بود که در آنجا بودم که بتدریج حرکت نیروهای طالبان از استان هرات به سمت استان جوزجان شروع شد و اینها آمدند و میمنه و شِبِرقان و شهرهای بزرگ را گرفتند و بعد وارد استان بلخ شدند و آمدند و در حومه مزار شریف مستقر شدند. تا حدودی مشخص بود که اینها از طرف پاکستان حمایت می‌شوند. اینکه پشت سر پاکستان چه کشور و سازمانی قرار داشت، از نظر ما کار حساب شده‌ای بود که احتمالاً امریکا حمایت می‌کرد و نظرشان این بود که طالبان را بر همه افغانستان مسلط کنند.

دلیلی بر حمایت امریکا وجود داشت؟

به نظر من پاکستان کاری را بدون هماهنگی با امریکا انجام نمی‌دهد. حتماً چنین چیزی پشت قضیه بود، پاکستان به طور مشخص و گسترده با طالبان همکاری نظامی و اطلاعاتی می‌کرد و طالبان طوری عمل می‌کرد که بدون درگیر شدن مستقیم با نیرویی، خیلی راحت می‌آمدند و شهرها را می‌گرفتند. به عبارت دیگر قبل از اینکه اینها بیایند و منطقه‌ای را بگیرند، فرماندهان آنجا را تطمیع و شرایط را برای ورود طالبان آماده می‌کردند. حضور پاکستان در این قضیه کاملاً مشخص و ملموس بود. پشت قضیه حدس ما این است که آوردن چنین نیرویی و مسلط کردن آن بر افغانستان توسط کشورهای قو یتر طراحی شده و این نقش را به پاکستان داده بودند. البته خود پاکستان هم در مجموع منافعش را در این می‌دید که نیرویی را که بر آن تسلط دارد، بر این کار بگمارد تا توسط آنها به اهداف مورد نظر خود در منطقه برسد.

این درست است که می‌گویند روز قبل از حادثه برخی مقامات عالی‌رتبه وزارت امور خارجه ایران در مزار شریف بوده‌اند و می‌دانستند اتفاقاتی در شرف وقوع است ولی خودشان مکان را ترک کردند و به بقیه گفتند که در کنسولگری باقی بمانند؟

آنچه مسلم است، من و همکارانم که در آنجا بودیم، تا حدودی این هشیاری را داشتیم. مردم شمال افغانستان که عمدتاً شیعه هستند نیاز به وجود سفارت ایران را کاملاً حس می‌کردند و به هرحال بودن ما برایشان دلگرمی بود، ولی واقعیت قضیه این بود که خطر جدی برای سفارت وجود داشت. قبل از این قضیه هشدار داده و به مسئولان گفته شده بود شاید ماندن ما در سفارت با توجه به حضور دوباره طالبان در شمال افغانستان منطقی نباشد و بهتر است اینها انتقال پیدا کنند یا به محل دیگری جابه‌جا بشوند. این پیشنهاد شده بود و سفیر یکی دو روز قبل از حادثه به اتفاق چند نفر از همکاران آنجا را ترک کرد و به ایران برگشت. در نهایت تصمیم بر این شد که ۱۰ نفر آنجا بمانند.

علت این تصمیم چه بود؟

نظر این آقایان این بود که حضور سفارت ایران برای مردم شمال افغانستان دلگرمی و ممکن است سفارت بتواند نیازهای مختلف آنان را تأمین کند، ولی در مجموع این کار در نوبت دوم منطقی و عاقلانه نبود. خودم هم در آن موقع این مسأله را یادآور شدم و گفتم که به نظر من در حال حاضر صلاح نیست ما در اینجا بمانیم و بهتر است منتقل شویم. کما اینکه بعد از اینکه برگشتم و حادثه را تشریح کردم، طالبان در نامه‌ای که زده بودند، گفتند که هر چه شاهسون گفته درست است، ولی بهتر بود در شرایط جنگی دیپلمات‌های ایران از افغانستان خارج می‌شدند.

فکر می‌کنید دلیلش همان دلگرمی مردم بود یا هشدارهای امنیتی را جدی نگرفته بودند؟

من که تفکر سلسله مراتب و مسئولان وقت را نمی‌دانم که چرا این کار را کردند. سؤالی هم که الان داریم و خانواده شهدا می‌کنند، همین است که به چه دلیلی این تصمیم را گرفتید و چه کسی این تصمیم را گرفته و تأکید کرده است که در آنجا بمانیم؟ مهمتر اینکه در شرایطی که طالبان شهر به شهر آمده و همه جا را گرفته و سقوط مزار شریف صد درصد است و دیگر سفارت‌خانه‌ها هم نیروهایشان را از مزار شریف منتقل کرده‌اند، اینها تأکید داشتند که در سفارت بمانید. این یک حرکت غیرمنطقی به نظر می‌رسد. امروز که تحلیل می‌کنیم، کاملاً غیرمنطقی است، ولی سلسله مراتب بالای وزارت خارجه تأکیدشان بر ماندن بود. در حقیقت باید این سؤال را از آنها بپرسید که چرا تصمیم گرفتید اینها آنجا بمانند؟ در حالی که طالبان یک بار دیگر در شمال افغانستان آسیب دیده بودند. گرچه معتقدم طالبان با اینکه آسیب دیده بود، باز هم به نفعش نبود که بیاید و دیپلماتهای ایرانی را شهید کند و شاید اگر آنها را گروگان می‌گرفت، بهتر می‌توانست نتیجه بگیرد، اما گروهی آمدند، این کار را کردند، زدند و رفتند. برداشتم از حرکات آنها این بود که اینها پاکستانی و عواملی از طرف دولت پاکستان بودند، اگر هم از طرف دولت پاکستان نبودند، از طرف ISI پاکستان بودند. این را بعدها آقای بروجردی آمد و در تلویزیون تأیید کرد.

اشاره کردید سؤال شما این است که واقعاً چه کسی دستور ماندن داد. یعنی واقعاً هنوز بعد از ۱۶ – ۱۵ سال مشخص نشده است چه کسی دستور داد دیپلماتها بمانند؟

الان ۱۷ سال از این قضیه می‌گذرد و مطالبه خانواده شهدا همین است. من هم تأکیدم بر این است که چه کسی این دستور را داد. در مصاحب های که آقای جعفریان با آقای بروجردی کرد، آقای بروجردی گفت آقای خرازی به من گفت.

منظورتان مستندی است که آقای جعفریان ساخته است؟

مستندی که ساخت و مصاحبه‌ای که کرد. آقای بروجردی گفت که آقای خرازی این دستور را داد. چیزی را که من شاهدش بودم و می‌دیدم، این بود که آقای حدادی مخصوصاً در روزهای آخری که خودش در آنجا بود و به عبارتی این خطر را برای خودش احساس می‌کرد، تأکید می‌کرد که من اینجا نمانم، ولی آقای بروجردی اصرار داشت که بماند، ولی در نهایت قانع شد که آقای حدادی برگردد. ما مسئول مستقیم آنجا را آقای بروجردی می‌دیدیم. لابد ایشان تحت نظر وزیر امور خارجه کار می‌کرد، چون ایشان مکرراً می‌گوید آقای خرازی تأکید کرد بمانید. به نظر من این حرکت از سوی هر مقامی که بود، اشتباه و تصمیم غلطی بود که در آن زمان گرفته شد. هیچ دلیلی نداشت بچه‌ها در آنجا بمانند، آن هم با شرایطی که به وجود آمده بود.

الان انتظار شما این است که مسئول، معرفی و علت کاری که انجام داده است، معلوم شود؟

ما باید این سد را بشکنیم که هر کسی در هر شغل و جایگاهی قرار گرفت و هر نوع خرابکاری‌ای که کرد، راهش را بگیرد و برود. این شیوه نتیجه نمی‌دهد و بازخورد و بازتاب آن منفی خواهد بود. هر کسی که مسئول هست، باید جوابگوی تصمیماتی که می‌گیرد باشد. باید بیاید و به اذهان عمومی پاسخ بدهد. الان ۱۷ سال از این قضیه می‌گذرد. بنده پس از ۱۸ روز که در راه بودم، با پای تیر خورده قریب به ۸۰۰ کیلومتر را پیاده طی کردم، آمدم و با همان لباس به وزارت خارجه رفتم و ماجرا را تعریف کردم و همان جا در سال ۷۷ گفتم که به نظر من این کار ISI پاکستان بود. از همان سال دیگر کسی به سراغم نیامد و در مجموع مورد بی‌توجهی قرار گرفتم و حتی مرا با خانواده شهدا هم روبه‌رو نکردند. در مراسمی، جایی و در سالگردها مرا دعوت نکردند. دلیل این قضایا چه بود؟ چرا می‌خواستند چیزی نگویم و این مطلب را عنوان نکنم و آقایان را زیر سؤال نبرم؟ شاید علت اینکه خداوند محبت و عنایت کرد که بتوانم بیایم، این بود که بار مسئولیتی به گردنم بود و باید می‌آمدم و اتفاقی را که افتاده بود، شرح می‌دادم. اگر در این قضیه کوتاهی‌ای شده بود، باید عنوان می‌کردم. شاید خواست شهدا از من همین بوده است. به هر حال این مسئولیت به دوشم بود و من هم مثل شما این سؤال را دارم و دلم می‌خواهد خانواده شهدا بیایند و سؤال کنند که چه کسی این تصمیم غلط را گرفته و این اشکال را ایجاد کرده است. حداقل قضیه این است که مسئول این ضعف مدیریتی باید بیاید و عذرخواهی کند، ولی می‌بینیم که هیچ کسی به سراغم نیامده است. فقط آقای اخضر ابراهیمی با من صحبت و از من تقدیر و مرا قهرمان خطاب کرد، ولی متأسفانه دیگران هیچ حرکتی که نکردند بماند، ما را در انزوا هم قرار دادند.

فکر می‌کنید در وزارت خارجه می‌خواهند قضیه تمام شود و پیگیری نشود؟

بله، این چیزی بود که می‌خواستند و کار به اینجا کشیده شد. الان ۱۷ سال می‌گذرد.

در وزارت امور خارجه دولتهای مختلف هم فرقی نکرده و هیچ تغییری ایجاد نشده است؟

متأسفانه نشد. وقتی آمدم و دیدم چنین برخوردی با من شد، رفتم و مشغول چوپانی شدم و اساساً شغل دیگر و مسیر متفاوتی را در پیش گرفتم. حالا اینکه در آن بالا چه می‌گذشت، چگونه کنترل شد و چگونه نگذاشتند این صدا دربیاید، این را شما باید از آنها بپرسید. مرا که کنار گذاشتند و از من در هیچ مراسمی دعوت نکردند که بیایم و صحبت کنم. برای فیلمی هم که آقای برزیده می‌ساخت، ۱۲ – ۱۰ سال موانعی را ایجاد کردند و نگذاشتند و بایکوت مانده بود تا به هر حال توانست مجوزش را بگیرد و آن را بسازد.

شما چطور برگشتید؟

بعد از اینکه در وزارت خارجه مزار شریف ما را دو سه بار جا به جا کردند، در نهایت در زیرزمین آنجا ما را به گلوله بستند. خود را زیر میز انداختم سرم را داخل گودی میز گذاشتم، ولی پاهایم بیرون بود و تیر خورد. شهید ریگی روی پایم افتاد و تمام کرد. بعد از اینکه آنها تصور کردند کار همه تمام شده است، از پشت میز راهشان را کشیدند و رفتند. وقتی صدای آنها دور شد، بلند شدم. شهید نوری و شهید نوروزی هنوز زنده بودند و به یک شکلی به آنها کمک کردم و در هر صورت از آنجا خارج شدم. موقع خارج شدن به سید برخورد کردم که افغانی و راننده آنجا بود و تمام مراحل آمدنم به همراه ایشان بود، یعنی در واقع خانواده ایشان پوششم بود. بالاخره با الاغ و پیاده و با ماشین و به شکل‌های مختلف خودم را به اینجا رساندم. آنچه که در خلاصه این قضیه می‌شود گفت، این است که تخصصهای گوناگونی داشتم و هیچ شک نکنید که خواست خدا بود و چون آن شرایط لازم را داشتم، خدای عزیز هم بارها مرا از خطرات جدی نجات داد. هر کسی هم که داستان مرا می‌شنود، می‌گوید یک معجزه اتفاق افتاده است.

روایتی هست که می‌گویند ایران می‌خواست وارد جنگ شود و به افغانستان حمله کند. از جزئیات این قضیه اطلاع دارید؟

این حادثه که اتفاق افتاد، برای ایران گران تمام شد. تصمیمشان این بود که وارد جنگ شوند. این تصمیم را گرفتند و در سرتاسر مرز شرقی نیرو مستقر و حتی در زابل قرارگاهی هم تشکیل شد. –در آن مقطع رزمایشی با حضور نیروهای مسلح کشورمان در مرزهای شرقی ج.ا.ا برگزار شد- وقتی برگشتم، خودم در قرارگاه زابل بودم. تأکیدم این بود که این کار نباید بشود، چون معتقدم طالبان در شهادت دیپلمات‌های ایرانی چندان نقشی نداشت و این کار به نفع ما نیست و داریم وارد جریانی می‌شویم که به صلاح مملکت نیست. خیلی روی این قضیه تأکید کردیم. اینکه آیا حرف ما واقعاً به مسئولان رسید یا نرسید، نمی‌دانم. متأسفانه مرا در شرایطی قرار داده بودند که نمی‌توانستم حرفم را به کسانی که تصمیم‌گیرنده اصلی بودند برسانم، ولی به سلسله مراتب گفتم و امروز می‌بینیم که مثلاً آقای روحانی می‌گوید که از این جنگ جلوگیری کردم یا نقل قول‌های دیگری شنیده می‌شود، ولی در مجموع هر کسی که این کار را کرد، تصمیم بسیار درستی گرفت و ایران را از جنگی که داشت برایش درست می‌شد، نجات داد. ضمن اینکه افغانستان را هم از این باتلاق نجات داد.

امریکایی‌ها اخیراً متنی را از قول آقای امین‌زاده که آن موقع در دولت بود، منتشر کرده‌اند که دولت تصمیم گرفته بود جنگ را شروع کند و شخص رهبری جلوی جنگ را گرفتند.

ممکن است حرف درستی باشد. از زبان آقای جعفریان هم شنیدم که رهبری این تصمیم را گرفتند که تصمیم بسیار درست و بجایی بود. وظیفه من نیز همین قدر بود که اطلا ع‌رسانی کنم و این مطلب را گفتم و افتخار هم می‌کنم که از لحظات اول درست گفتم و امروز بعد از ۱۷ سال حرفهایم را تأیید می‌کنند که گفتم اینها پاکستانی بودند و این جنگ به صلاح نیست و نباید این کار انجام شود. شاهد هم یکی از افراد رده بالای ارتش جمهوری اسلامی ایران است که آن موقع در قرارگاه تاسوکی با من بود و در آنجا خیلی بر این قضایا تأکید داشتم. در هر صورت خدا را شکر می‌کنیم که این جنگ نشد. اگر رهبر معظم انقلاب این تصمیم را گرفتند، بسیار بجا بود و ایشان خیلی تیزهوشانه برخورد کردند.

جناب شاهسون! شما فیلم «مزار شریف» را دیده‌اید؟

بله.

به نظر شما روایتی که از ماجرا می‌کند، درست است؟

همانطور که اشاره کردم، ۱۲ – ۱۰ سال بود مجوز این فیلم را نمی‌دادند که ساخته شود، اما آقای برزیده سماجت کرد و این فیلم را ساخت. برای من که در انزوا قرار گرفته بودم و مسئولیتی را از سوی شهدا روی دوش خود احساس می‌کردم و نمی‌توانستم عملاً انجام بدهم و حرفم را مطرح و دفاع کنم، ساخت این فیلم بسیار ارزشمند بود. این کار را آقای برزیده انجام داد و همانطور که به من قول داده بود، در اصل ماجرا دست نبرد. تغییرات جزئی قطعاً در یک برداشت سینمایی قابل قبول است و تأثیری هم در اصل ماجرا ندارد. این تغییرات جزئی مهم نیستند. مهم اصل و حجم حادثه و نکات مهم این فاجعه است. انتهای ماجرا را پرداخته بود و حاصل کار آنطور که خودم برداشت کردم و از تلف نهایی که خانواده معظم شهدا زدند و تشکر کردند که بالاخره صبوری آنها منجر به ساخت فیلمی شده که خاطره شهدای مزار شریف را زنده کرده، رضایت‌بخش است و همین برای ما اهمیت دارد. خود آقای برزیده هم فرمودند فیلمی که ساختم، نصف داستان شاهسون است و بیشتر از این را نمی‌توانستم در قالب یک فیلم سینمایی یک ساعته بیاورم. ماجرایی بسیار تلخ و شیرین است. تلخی آن این است که عده‌ای از عزیزترین فرزندان این مملکت مظلومانه به شهادت رسیدند و شیرینی آن این است که از موانع مختلف عبور کردم و خودم را به ایران رساندم. خود داستان من خیلی جالب و فراتر از فیلمی است که به نمایش درآمده است. در همین جا هم باز مظلوم واقع شدیم. در عین حال که سماجت و کار آقای برزیده انصافاً قابل ستودن است. ایشان بارها به من زنگ زد و گفت با اینکه موانع بسیاری سر راهم هست، ولی به شما قول می‌دهم به هر شکل ممکن این فیلم را می‌سازم. خیلی خوب می‌دانم ساخت فیلمی که ابعاد مختلف دارد و رضایت همه را حاصل کردن و مجوز آن را گرفتن بسیار دشوار است. واقعاً از آقای برزیده تشکر می‌کنم.

یکی از انتقاداتی که بر فیلم وارد می‌کنند، این است که هیچ کسی را مسئول حادثه معرفی نمی‌کند. این به دلیل همان فشارهایی بود که می‌آوردند؟

من هم به شما نمی‌توانم بگویم که مثلاً تصمیم‌گیرنده در این قضیه آقای بروجردی است. در آن زمان آقای خرازی در رأس وزارت خارجه و آقای بروجردی معاون ایشان در این امور بود و بعد هم سفیر مسئولیت داشت. بیایند و بررسی کنند. خیلی هم بررسی ساده‌ای است و می‌شود از افرادی که در آن موقع در آنجا بود ه و مأموری تشان تمام شده و برگشت هاند و همچنین از عوامل مختلف دیگر سؤال کرد. باید سؤال شود که آیا آقای سفیر وظیف هاش را در آنجا درست انجام داد؟ بقیه چطور؟ آیا کوتاهی کرد هاند؟ اگر خوب کار کرده‌اند، تشویق بشوند. اگر درست تصمیم گرفته‌اند، از آنها تقدیر بشود، ولی اگر تصمیم غلط گرفته‌اند، با آنها برخورد یا حداقل به آنها تذکر داده شود یا مسائل دیگر. بالاخره هر کاری اصولی دارد. خود من بارها نامه نوشته و گفته‌ام که حتی اگر من هم ذره‌ای کوتاهی کرده‌ام، با من برخورد بشود، ولی اگر یک کار ارزشمند کرده‌ام و خدای عزیز به من این مسئولیت را داد که کاری را انجام بدهم که این حادثه در تاریخ بماند، شایسته است که به نوعی از من تقدیر شود که برای دیگران الگو بشوم و از من بهره‌برداری آموزشی بشود، کما اینکه آدم‌های فهیمی پیدا شده‌اند و دارند بهره می‌برند و این مسائل را ثبت و به نوعی استفاده می‌کنند.

پس معتقدید فیلم تا جایی که دستش باز بوده، کارش را درست انجام داده است؟

بله، معتقدم موانع زیادی سر راهش بود. انسان باید واقعیت را بگوید. اشاره کردید چرا اسم مسئول تصمیم‌گیری را نبرده است. ابداً کار ساده‌ای نیست، ولی اصالتاً به مسائل اشاره کرده و گفته است که اینها چه کسانی بودند که این کار را کردند و چرا ما را در مجموع به دست سفارت پاکستان سپردند. یکی از نکاتی که وجود داشت، این بود که وقتی می‌گفتیم چرا اجازه نمی‌دهید برویم یا به جای دیگری منتقل بشویم، می‌گفتند سفارت پاکستان قول داده است حافظ شما و منافع ما باشد. خیلی واضح و روشن است که این کار غیرعاقلانه و غیرمنطقی است. باید بیایند و این مسائل را پاسخ بدهند.

و سخن آخر؟

برای شما و کسانی که می‌خواهند اطلا ع‌رسانی کنند و در کار رسانه مشغولند، آرزوی موفقیت می‌کنم. می‌خواهم بگویم الگوی شما باید شهید صارمی باشد که انسان بسیار شجاع، دلاور و وظیفه‌شناسی است و به همین دلیل آقای بروجردی مجدداً ایشان را با وجودی که آپاندیسش را عمل کرده بود، فرستاد. بارها می‌دیدم شهید صارمی فریاد می‌زد که حقیقت منتشر شود و از حق مطلب و درد مردم افغانستان دفاع می‌کرد.

نوشته روایت راه ۸۰۰ کیلومتری رسیدن به ایران با پای تیرخورده / می‌خواستند ایران را وارد جنگ کنند / معلوم نشد خرازی دستور داده یا بروجردی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، در بخشی از این مراسم منوچهر شاهسواری تهیه کننده فیلم با بیان اینکه فیلم «مزار شریف» محصول جمعی از بهترینهای سینمای ایران است گفت: فیلم «مزار شریف» زمینه گفت و گو بر سر موضوعی ملی را فراهم می کند. در فیلم ما دوست داشتیم که یک مفهوم مهم به مخاطب ارائه شود

شاهسواری عنوان کرد: زمانی که ما این فیلم را می ساختیم دغدغه ذهنی مان این بود که با انقطاع فرهنگی که به وجود آمده چگونه مواجه بشویم و با آن برخورد کنیم. وقتی یک جامعه ای گذشته خودش را از زوایای مختلف حذف کند. موقعیت او دچار چالش و اختلال می شود.

این سینماگر کشورمان در ادامه تاکید کرد: ما در طول تحقیق و ساخت «مزار شریف» به این آگاهی دست یافتیم که بخشی از گذشته و تاریخ ما به عمد یا به سهو به دست فراموشی سپرده می شود یا به اصطلاح به زیر فرش ریخته می شود که معلوم نیست این فرشها قرار است چه زمانی کنار زده بشوند.

تهیه کننده فیلم «مزار شریف» افزود: ما تلاش کردیم به حرمت خانواده های بازماندگان این رویداد بخشی از تاریخ را ورق بزنیم و امیدوارم باقی مانده آنرا شما ورق بزنید.

مزارشریف سبب شد تا توجه مردم و مسئولان به این فاجعه تاریخی جلب شود

در بخش دیگری از این مراسم سمیه حیدریان فرزند شهید حاج کریم حیدریان از شهدای دیپلمات مزارشریف نیز لحظاتی پشت تریبون قرار گرفت و ضمن تشکر از عوامل فیلم «مزار شریف» گفت: پس از گذشت ۱۷ سال از وقوع فاجعه مزارشریف این فیلم سبب شد تا این فاجعه قدری از سکوت خبری بیرون بیاید چرا که مسئولان تقریبا هیچ توضیح قانع کننده ای درباره نحوه شهادت و چرایی این حادثه مصیبت بار ارائه نمی دادند اما فیلم آقای برزیده این امکان را فراهم کرد تا قدری توجه مردم و مسئولان به این فاجعه تاریخی جلب شود و من از ایشان و سایر عوامل فیلم به نمایندگی از سایر خانواده های شهدای این فاجعه نهایت تشکر را دارم.

بنابر این گزارش فیلم سینمایی «مزار شریف» به کارگردانی حسن برزیده به ماجرای فاجعه کشتار دیپلماتها و خبرنگار کنسولگری ایران در شهر مزار شریف افغانستان به دست نیروهای طالبان می پردازد.

نوشته منوچهر شاهسواری: متاسفانه بخشی از تاریخ این مملکت را به اصطلاح زیر فرش زده‌اند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چرا این‌قدر از سینما دور بودید و کار نکردید. از سال ۸۳ تا …

رفقای شما بودند که نگذاشتند کار کنیم. البته متأسفانه رفقای قدیمی خود من هم بودند. دائماً دعوا بود. وسط دعوا که نمی‌شود کار کرد.

البته به انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس رفتم و داوطلبانه هاراگیری کردم و گفتم یک مدت کار نمی‌کنم و به‌جای آن به ساخت فیلم‌های جنگی کمک می‌کنم. این هم یک اشتباه دیگر بود. آدم در زندگی‌اش اشتباه زیاد می‌کند. حالا شما جوان هستید، سعی کنید اشتباهات ما را نکنید.

نکته‌ای که وجود دارد این است که «مزارشریف» سوژه ملتهبی دارد و سوژه آرامی نیست. درست است که الان فضای اکرانش آرام است، ولی واقعیت این است که سوژه ملتهبی است و حرف‌وحدیث‌های متفاوت درباره‌اش زیاد است. دلیل انتخاب این سوژه برای ساخت چه بود؟ چرا با یک فیلم بی‌دردسرتر به سینما بازنگشتید؟

این خودش یک بیماری است که نمی‌توانم کار آرام و راحت بکنم و نمی‌دانم چرا. تربیت‌شده دوران انقلاب و جنگ هستیم دیگر. کلاً اکشن هستیم، ولی واقعیت این است که فیلمسازی مثل رانندگی و دوچرخه‌سواری است و اگر ۱۰ سال هم کار نکنی، فیلمسازی یادت نمی‌رود ـ البته هیچ فیلمسازی دوست ندارد برای مدت طولانی فیلم نسازد و در شرایطی قرار گرفتم که فیلم نساختن اشتباه خودم بود ـ ولی طولانی شدن زمان باعث می‌شود انسان تأمل بیشتر و یک خرده خودش را بازسازی و حتی فرصت کند چهار تا کتاب بخواند و چهار تا فیلم ببیند. از این جهت به نظر من اتفاقاً خوب هم هست. همانطور که عرض کردم ما خودمان کلاً آدم‌های آرامی نیستیم و دنبال کارهای آرام نمی‌رویم و شاید لازم باشد کم‌کم برویم. سن و سالمان دارد یک جوری می‌شود که فکر می‌کنم باید به‌تدریج به سراغ کارهای آرام برویم، ولی واقعیت این است که موضوع خیلی موضوع مهمی بود. حداقل برای من خیلی اهمیت پیدا کرده بود. اوایل با آن درگیر و متوجه جزئیاتش شدم و بعد هرقدر که اطلاعاتم بیشتر می‌شد، علاقه و انگیزه‌ام هم بیشتر می‌شد، به‌خصوص که از یکجایی احساس کردم انگار عده‌ای دوست ندارند این فیلم ساخته شود. این‌جور مواقع آدم بیشتر انگیزه پیدا می‌کند. به‌هرحال فکر می‌کردم اتفاق بسیار مهمی در تاریخ کشور است و مسکوت مانده است. بنا هم نداشتم یک فیلم تحلیلی بسازم، ولی فکر می‌کردم باید احیا و زنده شود و این فیلم به‌عنوان یک سند زنده و قطعی بماند و به نظرم سینما این فرصت را در اختیار آدم قرار می‌دهد.

کثرت روایت‌ها در خصوص این ماجرا باعث می‌شد منابع بیشتری در اختیار شما قرار گیرد یا نگرانی‌های شما را در این مورد که اگر اثر درنیامد چه می‌شود، بیشتر می‌کرد؟

قصه مزارشریف جدا از اهمیت موضوع که واقعاً یک موضوع ملی است و تبدیل به دغدغه شخصی من شده بود، در درون خودش بار دراماتیکی را که به دنبالش بودیم داشت و حجم زیادی از اطلاعات هم موجود بود که می‌توانست به ما کمک کند تا بتوانیم به ریتم بهتری هم دست پیدا کنیم. فکر می‌کنم در کنار این قضیه به‌اندازه پنج تا مزارشریف دیگر هم می‌شد ساخت. اتفاقات متفاوتی که در این مسیر می‌افتد و حتی مقدم‌تر و مؤخرتر از این موضوع را می‌توانیم کار کنیم، ولی سینما تایم محدودی دارد و ما در آن تایم کار کردیم.

در میان منابعی که در اختیار داشتید، اصلی‌ترین منبع شما خود آقای شاهسون بود؟

به‌طور طبیعی همین‌طور است، چون تنها آدمی است که در آن ماجرا حضور داشته و بعد توانسته بود خود را به ایران برساند.

برای نوشتن فیلمنامه از چه منابع یا شخصیت‌های دیگری ـ در صورتی که مایلید اسم ببرید ـ استفاده کردید؟

عده‌ای از بچه‌هایی که از قبل در کنسولگری بودند، مثلاً یکی از آن‌ها از دوستانی است که شب قبل از این حادثه به همراه سرکنسول از مزارشریف بیرون می‌آید. با آقای بروجردی صحبت کردم.

آن موقع معاون بخش افغانستان، پاکستان و … وزارت امور خارجه بودند. البته ایشان به دلایل شخصی، بخشی از مطالبی که از قول ایشان نقل کرده‌ام، در جایی صحبت کردند و مرا تکذیب کرده‌اند، ولی بعداً که به سایت‌ها مراجعه کردم، دیدم مطالبی را که به من گفته‌اند در یکی از سایت‌ها هست؛ یعنی غیر از این‌که به من گفته بودند در جای دیگری هم مصاحبه کرده و گفته بودند. حالا ایشان چه اصراری دارد که بگوید با من صحبت نکرده است، خودش می‌داند. به‌هرحال مجموعه‌ای از آدم‌ها دخیل بودند. آخر کار هم با خانم افخم گفت‌وگویی کردیم که خیلی خوب بود.

در روند تکمیل فیلمنامه؟

بله در آنجا متوجه شدیم موضوع، مسأله خود وزارت خارجه هم هست. به قول خانم افخم موضوعی است که هنوز پرونده‌اش باز است و در مذاکرات و ملاقات‌هایی که با طرف پاکستانی دارند، معمولاً این موضوع مطرح می‌شود، چون به‌هرحال پاکستان بخشی از این ماجراست.

بعد از اینکه فیلمنامه را تکمیل و همه منابع را بررسی کردید، آیا با منبع دیگری مواجه شدید که بگویید کاش قبل از تکمیل فیلمنامه به این سند بر می‌خوردم و یا با این آدم مواجه می‌شدم. از این اتفاقات برای شما افتاد؟

نه خوشبختانه. فیلم که ساخته شد، آقای شاهسون فیلم را دید و خیلی راضی و معتقد بود که تا حد زیادی به ماجرا نزدیک است. البته غیر از بخش سینمایی کار که تغییرات لازم است و قصه تغییراتی می‌کند، ولی وقتی تنها شاهد ماجرا فیلم را تأیید می‌کند، خیال آدم راحت است که امانت‌داری کرده و چیزی که ساخته به واقعیتی که اتفاق افتاده خیلی نزدیک است.

در جایی خواندم که گفته بودید فکر می‌کردم کار طالبان است و بعد فهمیدم کار پاکستان است. حالا می‌بینیم انگلیس هم نقش دارد. این نکته به این موضوع برمی‌گردد که انگلیس در همه چیز نقش دارد، یا واقعاً دلیل و مدرکی برای این امر وجود دارد؟

این یک سوءتفاهم بود. در صحبت‌هایی که کردم، آخرش گفتم کار انگلیسی‌ها است. به شوخی مثل دایی‌جان ناپلئون گفتم، ولی معتقدم جریاناتی که در دنیا اتفاق می‌افتند، هیچ‌کدامشان بدون رهبری امریکا، انگلیس و چند کشور دیگر اتفاق نمی‌افتند. اگر بخواهیم کمی عقب‌تر برویم، اساساً ظهور و حضور طالبان و تقویت آن و کمک کردن به این‌که شکل بگیرد و حتی بر افغانستان حاکم بشود، کار امریکایی‌ها بود و مطمئناً دخالت داشتند و خودشان هم گفته‌اند، یعنی چیزی نیست که پنهان باشد، ولی مثل جریان داعش است که از یکجایی از کنترلشان خارج می‌شود و از جایی به بعد مجبور می‌شوند در مقابلش بایستند. در حالی که خودشان آن را به وجود آوردند، همان‌طور که صدام را به آن شکل به وجود آوردند و یا جریانات دیگری که در اطراف ما اتفاق می‌افتند.

فکر می‌کنید سوژه مزار شریف تا چه حد مخاطب را درگیر می‌کند؟ چقدر فضای فعلی جامعه ایران منتظر است چنین سوژه‌هایی کار شوند؟

خود من در مورد مخاطب تحلیلی دارم که مربوط به حالا و فیلم مزارشریف هم نیست. این نوع موضوعات و سوژه‌ها به دلایل مختلف، الان دیگر برای جذب مخاطب دچار مشکل هستند. بخشی به ما برمی‌گردد. منظورم از ما فقط هنرمندان نیستند، بلکه به مایی که به نوعی ذائقه‌سازی فرهنگی می‌کنیم و ذائقه مخاطب را شکل می‌دهیم. یک بخش هنرمندان و بخشی هم مسئولین هستند. به نظرم قسمت زیادی از قضیه به مسئولین برمی‌گردد. دلزدگی‌ای را که ما در مردم ایجاد می‌کنیم چیزی نیست که با فیلم و تبلیغات بشود براحتی و دوباره درست کرد. نسبت به جنگ هم همین اتفاق افتاده است. وقتی به حجم شهدا، جانبازان، اسرا و خانواده‌های آن‌ها نگاه می‌کنیم می‌بینیم این حجم به‌قدری زیاد است که انگار همه مردم در جنگ بوده‌اند، ولی الان واقعاً چه کسی از این مردم حاضر است به سینما برود و فیلم جنگی ببیند؟

قسمتی از آن برمی‌گردد به این‌که ما از موضوعات ارزشی استفاده درست نکرده‌ایم. متأسفانه خود این کلمه ارزشی هم دست‌مالی شده است و وقتی از آن استفاده می‌کنم، با ترس‌ولرز همراه است، چون خیلی از آن سوءاستفاده شده است. به‌هرحال موضوعاتی که ازنظر من ارزش گفته شدن دارند، وقتی به‌وسیله عده‌ای مصادره می‌شود و گویی ملک شخصی یک عده است و از آن‌ها سوءاستفاده می‌کنند و رفتارهای ناشایستی که مردم دوست ندارند از آن‌ها سر می‌زند و متأسفانه مردم نسبت به این موضوعات هم مشکل پیدا می‌کنند. وقتی ماشینی را کنار خیابان پارک می‌کنید، اگر بدانند مال شماست و شما را دوست نداشته باشند، ممکن است یک خط هم روی آن بیندازند. ممکن است اشاره کنند و خیلی هم درباره‌اش بد بگویند، در حالی که ماشین، ماشین است.

البته موضوع دفاع مقدس خیلی فراتر از این مثالی است که زدم. همان‌طور که گفتم موضوع همه‌گیری است.

یعنی به نظر شما علت عدم استقبال از فیلم‌هایی که موضوعشان حتی تا این حد مهم است، اما کسی به سراغ دیدنشان نمی‌رود، سوءاستفاده‌ای است که پیش از این از این موضوعات شده است؟

یکی از دلایلش این است. یکی هم این است که در این زمینه، فیلم‌های مرتبط با انقلاب، جنگ، حوادث تاریخ معاصر و مفاهیم دینی فیلم‌های جذاب و خوبی نساخته‌ایم. فیلم‌هایی ساخته‌ایم که اغلب مشکل دارند، جز معدودی و کارگردان‌هایی که موفق بودند. این موضوع هم تأثیر دارد. خود من وقتی دو سه بار به سینما می‌روم و یا تلویزیون فیلمی را نشان می‌دهد و می‌بینم چیز جدیدی ندارد و دائم دارد شعار می‌دهد، طبیعتاً برای بار چهارم پای چنین فیلمی نمی‌نشینم. سینما که سهل است، از تلویزیون هم که بسیار سهل و دست‌یافتنی است تماشا نمی‌کنم.

عده‌ای از مردم ما که به خیلی چیزها اعتقاد دارند خیلی اهل سینما نیستند. جمعی هم که اهل سینما رفتن هستند ـ این‌هایی که می‌گویم بر اساس آمار و ارقامی است که سینماها و سینماروها به ما می‌دهند ـ به نظرم قهر کرده‌اند. این قهر هم که می‌گویم یک جور انتقام گرفتن از آدم‌هایی است که این‌ها نمی‌خواهند به حرف‌هایشان گوش بدهند. خیلی از کارهایی که ما می‌کنیم و آثاری که می‌سازیم، حرف آقایان به نظر می‌رسد، به همین دلیل متأسفانه گاهی به ما می‌گویند سفارشی‌ساز.

منظورتان از آقایان کیست؟

برخی مسئولین نظام. شما که این حرف‌ها را نمی‌زنید، ولی من می‌زنم.

چه ایرادی دارد؟ اگر قهر وجود دارد، بقیه آثار هم نباید دیده شوند.

بله بقیه آثار هم دیده نمی‌شوند. محمد (ص) فیلمی است که به نظر می‌رسید باید کولاک کند و خیلی بفروشد. با حفظ حرمت کلمه «ارزش» و نه چیزی که از آن سوءاستفاده می‌شود، هر اتفاقی که بیفتد، مردم می‌روند و می‌بینند.

به هرحال سینماگر، باید بداند دارد برای چه کسی فیلم می‌سازد و منِ سینماگر باید مخاطبم را بشناسم. در سال‌های اخیر خیلی به این موضوع فکر و دلایلی هم پیدا کرده‌ام، همه این‌ها دارد به من می‌گوید که مخاطب دارد به شکلی به این موضوعات دهن‌کجی می‌کند. البته به مخاطب حق می‌دهم. این حرف را دارم صمیمانه می‌زنم و ابداً پز روشنفکری نیست. وقتی از وضعیت موجود دل‌خور هستم، چرا باید از دیپلمات‌ها و سیاست خارجی کشورم حرف بزنند؟ وقتی مردم به هر دلیلی با وزارت خارجه مشکل دارند و تا وقتی از وضعیت معیشتی و بیکاری فرزندانشان و جزئیات مختلفی که به آن‌ها اشاره نمی‌کنم و کلیات را عرض می‌کنم ناراحت و در رنج‌اند، چرا باید بنشینند پای صحبت من که دارم از دیپلمات‌ها حرف می‌زنم؟ البته من می‌گویم این جفاست. اگر الان از من بپرسید به مردم می‌گویم بیایید به روزهایی که به سرنوشتمان، تک‌تک آدم‌های کشورمان، ایران و دینمان برگردیم. دلم می‌خواهد واقعاً این اتفاق بیفتد.

به نظر شما مخاطب نداشتن فیلم‌هایی مثل مزارشریف تا حد زیادی متأثر از فضای بیرونی و جامعه است یا از خود فیلم می‌آید؟

بله فیلم قطعاً در جای خودش تحلیل، نقد و اشکالاتی دارد.

چقدر احتمال دارد که وقتی بیننده‌ای فیلم مزارشریف را می‌بیند به یک نفر دیگر هم پیشنهاد بدهد که برو و فیلم مزارشریف را ببین؟

به نظرم زیاد. به نظر من مشکل ما به سینما بردن مخاطب و مشکل مزارشریف هم همین است، و الا معمولاً کسانی که فیلم را دیده‌اند، در تماس‌هایی که مستقیم یا غیرمستقیم با آن‌ها داشته‌ام، مجموعاً فیلم را اثری دیده‌اند که هم التهاب و کشش لازم را دارد تا بیننده را نگه دارد و هم موضوع مهم و مغفول مانده‌ای است. موضوعی که به‌عمد قرار نبوده است درباره آن کار شود و راجع به آن سکوت بوده است. همه این‌ها باید کمک کند که این فیلم دیده شود، ولی به نظرم دو اتفاق افتاده، یکی این‌که تبلیغات ما خیلی ضعیف و نوع تبلیغاتمان درباره مزارشریف هم غلط بوده است. با این‌که می‌دانیم شرایط فیلم‌های سینمای دفاع مقدس چگونه است، تیزر و آنونس این فیلم را که به هیچ‌وجه دفاع مقدسی نیست مثل فیلم‌های دفاع مقدس ساخته‌ایم که خیلی به نظرم درست نیست.

مگر این‌ها در اختیار خود شما نبود؟

خودم هم اشتباه کردم، ولی واقعیت این است که این تخصص من نیست. من باید فیلمم را بسازم و جریانی که بلد است باید بازاریابی و تبلیغات کند. فکر کنید این اتفاق در دولت اصلاحات افتاده و جریانی که با اصلاحات مخالف است، سعی کند از این ماجرا به نفع خود استفاده و در تبلیغات فیلم دائماً به این قضیه اشاره کند. به این ترتیب کسری از تماشاچی را از دست می‌دهیم. همه این‌ها خطاهایی هستند که در کاهش مخاطب مؤثرند…

در مورد فیلم شما این اتفاق افتاده است؟

متأسفانه بله. شاید بعضی‌ها از موضع دلسوزانه هم وارد شده باشند، یعنی بعضی جناح‌ها تصمیم گرفته‌اند از یک فیلم خوب دفاع کنند، ولی چون قضیه یکسویه و بعضی جاها هم از آن استفاده جناحی شده، مخاطب پس زده است. مجموعه‌ای از همه این‌ها دخیل‌اند. البته فیلم هم اشکالاتی دارد.

بخش زیادی از تحلیلی که بیان کردید ناظر به جامعه، مخاطب و اتفاقاتی است که روی داده‌اند. کارگردان مزارشریف چقدر نسبت به این موضوع اشراف داشته است که دارد برای مخاطبی فیلم می‌سازد که اولاً ذائقه‌اش شکل گرفته است و ثانیاً اطلاعاتی درباره واقعه مزارشریف ندارد. مزارشریف یک پرونده باز بایکوت شده است و امثال آقای برزیده و دیگر آدم‌های رسانه‌ای هستند که می‌دانند موضوع از چه قرار است و می‌روند و پرونده‌ها را می‌خوانند تا ببینند واقعاً چه اتفاقی افتاده است، ولی نسلی که امروز سینما می‌رود و میانگین سنی او نهایتاً سی سال است، وقتی این اتفاق افتاده اصلاً سن و سالی نداشته یا دغدغه آن را نداشته و این پرونده هم که بایکوت شده است. چرا باید برود و مزارشریف را ببیند؟ فیلم مزارشریف چه چیزی را به این آدم اضافه می‌کند؟ به نظر می‌رسد مزارشریف اثری است که پیش از آن باید توضیحاتی درباره‌اش داده می‌شد. مثلاً مستندی درباره‌اش ساخته و نمایش داده می‌شد. این هم یکی از اشکالات کار هست که نسل من بدون هیچ مقدمه‌ای وارد ماجرایی می‌شویم و هیچ زمینه قبلی هم در ذهنمان شکل نگرفته است تا دلیل این رویداد را بفهمیم. تبلیغ واقعی هم نمی‌شود که منِ مخاطب متوجه شوم دارم می‌روم و فیلمی را می‌بینم که سیری دارد و درمی‌یابم در کدام فضا هستم و فیلم در چه سالی است و چه اتفاقی بین ما و آن‌ها افتاده است. خود افغانستان چه ویژگی‌هایی دارد؟ ما فقط کنسولگری را می‌بینیم و این اتفاقاتی که در حال وقوع هستند. چقدر این ناظر به فیلم است، یعنی شما چقدر مخاطبی را که هیچ ذهنیتی ندارد در نظر گرفته‌اید و چنین مخاطبی چگونه قرار است با این موضوع درگیر و این داستان برایش تبدیل به یک بحران شود؟

فیلم در درجه اول قرار بود فیلم، یعنی سرگرم‌کننده باشد. در وهله اول حواسمان به این بود که داریم فیلم می‌سازیم که قرار است در سینما نمایش داده شود و مخاطب عام برود و آن را ببیند. خود من منتقد این هستم که ما یک صحنه شهادت را از نزدیک دیده‌ایم و روی ما تأثیر گذاشته است و حالا آن را نشان بدهیم و بگوییم مخاطب امروز، تو هم ببین و تحت تأثیر قرار بگیر. این اتفاق نمی‌افتد و نسبت به این موضوع آگاه بودم، بنابراین می‌خواستم یک فیلم سرگرم‌کننده بسازم که مخاطب را درگیر کند و یک ساعت و نیم در سینما بنشاند. آدم‌هایی هم که فیلم را دیده‌اند می‌گویند حس کردیم زود تمام شد و فکر می‌کردیم هنوز ادامه دارد. فیلم تا این حد آن‌ها را درگیر کرده بود.

این‌که مسأله آدم‌ها نیست، خودش بحثی است که مقدمه‌ای را در موردش گفتم، ولی فکر می‌کنم باید باشد. تصورم این است که اگر امروز خیلی چیزها مسأله ما نیست و نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت شده‌ایم معنایش این نیست که آنچه وجود دارد مهم نیست. چه موضوعی از این مهم‌تر که فیلم دارد درباره قضیه‌ای که درباره‌اش حرفی زده نشده است به ما یکسری اطلاعات می‌دهد. عده‌ای از شهروندان ما بدون هیچ مجوزی و به طرز وحشیانه‌ای کشته شده‌اند. وقتی به جنگ می‌روید، این ذهنیت را دارید که کشته خواهید شد، ولی یک دیپلمات و یا خبرنگاری که دارد در یک کنسولگری زندگی‌اش را می‌کند چرا باید به این شکل فجیع کشته شود؟ یا اینکه ایران قرار بود وارد یک جنگ بسیار بزرگ با افغانستان بشود. به جزئیات این موضوع نپرداخته‌ام، چون فکر کردم بخشی از این‌ها را خود مخاطب باید دنبال کند، چون سینما بود و نمی‌خواستیم بیانیه سیاسی بدهیم یا تاریخ را تحلیل کنیم، ولی این موضوع در فیلم هست. خیلی‌ها از من می‌پرسند که آیا واقعاً داشت چنین جنگی اتفاق می‌افتاد؟ گفتم بله. خاطرات آقای روحانی را بخوانید. داشتیم درگیر جنگ دیگری می‌شدیم که حتماً ته نداشت و می‌توانست برای ما مسائل زیادی را ایجاد کند. با وساطت آقای روحانی و درایت رهبری این اتفاق نیفتاد، در حالی که گروه‌هایی بودند و اصرار داشتند این جنگ به راه بیفتد و این را یک جور سازش می‌دانستند که به کابل نرویم و با طالبان وارد جنگ نشویم.

به نظر من این‌ها موضوعات مهمی هستند، ولی درست می‌گویید، چه کار باید بکنیم؟ گویا باید تسلیم شرایط موجود شویم و برویم طنز بسازیم. نه این‌که طنز چیز بدی است. از استهزاء حرف نمی‌زنم، ولی طنز واقعاً لازم است. خود من هم طنز می‌بینم، چون باید تخلیه و برای کار جدی آماده بشوم، ولی قرار نیست فقط این باشد. مردم عادت کرده‌اند. البته این‌که می‌گویم مردم عادت کرده‌اند منظورم این است که تحت فشارهایی این اتفاق می‌افتد. جامعه خیلی تحت فشار است و به همین دلیل به این سمت می‌رود. به نظرم مخاطب خیلی هم مقصر نیست. تحلیل بسیار گسترده‌ای نیاز دارد.

ولی به‌هرحال باید شرایط موجود را بپذیریم. خود من دارم به این نتیجه می‌رسم که شرایط موجود را بپذیرم و کمی از این نوع فیلم‌ها فاصله بگیرم. می‌توانم فیلم‌هایی بسازم که حرف امروز باشد و بتواند با مخاطب امروز خیلی خوب ارتباط برقرار کند. مزارشریف جزو دغدغه‌های ۱۰ ساله‌ام بود و باید آن را می‌ساختم. به‌رغم این‌که این تحلیل را قبل از مزارشریف هم داشتم، ولی فکر می‌کردم این اتفاق باید بیفتد و این یک وظیفه به گردن سینماست و اگر سینما را بلد هستم باید این کار را بکنم. حال اگر مخاطب امروز مسأله‌اش این نیست، نیست دیگر. چه کار می‌شود کرد؟

یعنی فکر می‌کنید این از فیلم نمی‌آید؟ یعنی مخاطبی که می‌رود و فیلم را می‌بیند اطلاعات کافی دستگیرش نمی‌شود؟

به‌هیچ وجه.

به تعبیر دقیق‌تر، فکر نمی‌کنید جامعه برای دیدن این فیلم پیش‌زمینه نیاز داشت؟ همان‌طور اشاره کردید شما فاصله زیادی از قضیه گرفتید و چندین سال از این ماجرا گذشت. بعد از آن حادثه، جامعه ما چندین شبه بحران را از سر گذرانده است. اگر همه پرونده‌های این حادثه را هم برای یک جوان باز کنید، می‌گوید مسائل بسیار جدی‌تر از این اتفاق افتاده‌اند.

مثلاً کدام اتفاق؟

مثلاً اتفاقات سال ۸۸، ماجراهای داخلی جامعه که این همه حادثه را از سر می‌گذراند، مثلاً همین حادثه مکه، همه حوادثی هستند که برای مردم ما اتفاق می‌افتند.

ما این قضیه را قبل از ماجرای مکه ساختیم، ولی مهم‌ترین حادثه همان سال ۸۸ است.

نکته این است که وقتی از حادثه‌ای این همه فاصله گرفتید، دیگر تاریخ مصرف آن می‌گذرد. اگر فیلم سال بعد از حادثه ساخته می‌شد قطعاً بیشتر مخاطب داشت.

این‌طور فکر نمی‌کنم. البته اگر در آن زمان ساخته می‌شد قطعاً شرایط بهتری داشت، ولی بار معنایش این نیست که در آن زمان هم خیلی از آن استقبال می‌شد.

احتمالاً به یک پیش‌زمینه نیاز دارد. این پیش‌زمینه هم دست آقای برزیده نیست. آقای برزیده به‌عنوان کارگردان کاری را ساخته که دغدغه‌اش بوده است و می‌گوید قائل به سفارشی‌سازی نیست. الان تحلیلش چیست و فکر می‌کند مزارشریف در چه شرایطی می‌توانست مخاطب بیشتری را جذب کند؟ ما فرض می‌کنیم بخشی از جامعه با سینما قهر است. آیا اگر جامعه ما با سینما هم قهر نبود، مزارشریف دغدغه‌اش بود یا نهایتاً محمد (ص) دغدغه‌اش می‌شد؟

نه‌فقط مزارشریف، بلکه همه فیلم‌های سیاسی که حرفی برای گفتن دارند، اگر دستشان باز باشد جذاب‌تر می‌شوند؛ یعنی اگر می‌توانستم در مزارشریف راحت‌تر حرف بزنم، مطمئناً جذاب‌تر می‌شد.

سؤال بعدی‌ام دقیقاً همین است که چقدر این ضعف‌ها را ناظر به خطوطی می‌بینید که خود را ملزم به رعایت آن‌ها می‌دانستید و چقدر قائلید این‌ها اجتناب‌ناپذیرند؟

یک‌بخشی الزامات شخصی است، یعنی برای خودم خط قرمزهایی دارم.

چه خط قرمزهایی؟

عرض می‌کنم. من می‌گویم وقتی دارم راجع به موضوعی حرف می‌زنم که در آن یک جنایت فجیع توسط طالبان افتاده است، باید حواسم باشد که وقتی دارم نقد می‌کنم که در کنار این ماجرا برخی مسئولین ما هم مقصر هستند، چون چرا گذاشتند بچه‌های ما در آنجا بمانند، سعی می‌کنم به نکته دوم کمتر بپردازم، چون این جنایت نباید کمرنگ و بی‌تأثیر شود. این‌ها الزامات شخصی است، چون معتقدم مردم کلاً نباید از وضعیت داخلی کشور ناامید شوند. این مورد اهمیت دارد. خود من گاهی در اتفاقاتی که می‌افتد دچار یأس می‌شوم، ولی سعی می‌کنم خودم را بازسازی کنم، به همین دلیل وظیفه داریم با جامعه به همین شکل مواجه شویم. این‌ها الزامات شخصی هستند که می‌توانند غلط باشند و تغییر کنند. شاید چند سال دیگر این الزامات را نداشته باشم، چون قبلاً الزاماتی داشتیم که امروز ندارم. یک‌بخشی هم این است که به‌هرحال داریم در این کشور فیلم می‌سازیم و فیلم قرار است اکران شود. مزارشریف به‌قدری برایم مهم بود که نمی‌خواستم به هر دلیلی ساخته نشود و یا به نمایش در نیاید. آن‌قدر وجوه مهمی داشت که می‌توانستم از چیزهایی بگذرم و شخصاً به همینی که الان وجود دارد، افتخار می‌کنم. احساس می‌کنم برای این دنیا و آن دنیایم خوب است که چنین فیلمی ساخته‌ام. به نظرم از آن فیلم‌هایی است که در آینده و در سال‌های بعد وجودش لازم است؛ یعنی بخشی از تاریخ کشور است که هرچند ممکن است ناقص و بد گفته شده باشد، ولی به هرحال گفته شده و همین مهم است.

خطوط قرمزی که در کشور وجود دارد در تمام ژانرها هست. شما راجع به عشق هم بخواهید حرف بزنید به نوعی این خطوط را دارید و خیلی هم متناقض هستند. چند روز پیش از رادیو ترانه‌ای را شنیدم که بعضی از قسمت‌هایش حتی اروتیک بودند. از خودم پرسیدم چطور می‌شود که از رادیو چنین چیزی پخش شود؟ ولی در سینما به‌هیچ‌وجه نتوانید به آن نزدیک شوید. نه این‌که علاقه‌مندم به آن نزدیک شوم. می‌خواهم بگویم، سانسور به معنی فجیعش وجود دارد و به این اعتقاد دارم.

منظورتان از فجیع دقیقاً چیست؟

فجیع یعنی سلیقه‌ای.

قطعاً بیشتر از امریکا نیست، ولی چون سلیقه‌ای است اذیت می‌کند.

فجیع به این معنا که یک‌وقت شما فیلمی می‌سازید به اسم رستاخیز، وجوه شرعی آن را استفتاء می‌کنید و می‌روید و با بزرگان نظام هم صحبت می‌کنید و ایشان هم می‌گویند اشکال ندارد. وجوه قانونی و پیگیری پروانه ساخت و این‌ها را هم که درست آنجا می‌دهید. فیلم را می‌سازید و در جشنواره دیده می‌شود. اکران هم می‌شود، منتهی فقط یک روز و فردا پایین کشیده می‌شود.

سانسوری را که توضیح دادید از طرف چه کسی اتفاق می‌افتد؟

اگر بخواهیم وارد این موضوع شویم می‌توانیم بشویم، ولی فکر می‌کنم از آن چیزهایی است که همه می‌دانیم. گروه‌های فشاری وجود دارند که…

برایم پذیرفتنی نیست برخی که یک زمانی سکوت می‌کردند و همه سینماهای کشور فیلم‌های آن‌چنانی نشان می‌دادند و هیچ حرفی نمی‌زدند، امروز یک فیلم مذهبی ساخته شده و یک آدم موجه هم آن را ساخته، یعنی آدمی است که به امام حسین (ع) ارادت دارد و قصد تخریب ندارد و این‌چنین در مقابلش موضع گرفته می‌شود. یک آقایی در امریکا ساخته است که بگوییم نساز؟ و خود ما هم مشکوک می‌شویم که نکند پشت این قضیه چیزی باشد، چون این‌ها که دلسوزی ندارند، هرچند ممکن است این هم غلط باشد.

ولی به هرحال متأسفانه چه بپذیریم و چه نپذیریم، این سانسور فجیع وجود دارد. یک جور سانسور وجود دارد که اعلام می‌کنند و وزارت ارشاد می‌گوید این موارد است. خانم‌ها باید روسری داشته باشند، لباس‌ها باید این شکلی باشد و … که در این زمینه هم الی‌ماشاءالله تناقض وجود دارد. در تلویزیون می‌گویم بازیگر من که خودش پیرزن است و به لحاظ شرعی هم خیلی اشکال ندارد اگر موهای سفیدش کمی بیرون باشد، ولی خودم چون اعتقاد ندارم، این کار را هم نمی‌کنم، ولی چون بازیگر مقابل او سنش کمی بالاست و این خانم باید نقش مادر او را بازی کند، می‌خواهم موی مصنوعی بگذارم که کمی از روسری بیرون باشد تا سنش را بالا نشان بدهد. می‌گوید نه نباید این کار را بکنی. بعد می‌آیی و می‌بینی که موهای یک خانم جوان از روسری بیرون است و در انتخابات‌ها و مواقعی لازم است با خانم‌هایی که در شرایط عادی اگر گشت آن‌ها را ببیند می‌گیرد و می‌برد و هزار جور تنبیه می‌کند، مصاحبه می‌کنند. این تناقض‌ها در جامعه واقعاً ازنظر من فجیع است. نمی‌دانم ازنظر شما فجیع هست یا نه.

می‌پذیرم سانسور سلیقه‌ای دردآور است؛ اما سانسوری که مشخص است خیلی اذیت نمی‌کند. نکته اینجاست که تیر را خطا نزنیم.

من بچه انقلاب و جانباز جنگ هستم و برادری خودم را ثابت کرده‌ام. ممکن است امروز آدم بدی شده باشم، ولی تا وقتی که خلاف آنچه بوده‌ام ثابت نشده است کسی حق ندارد بگوید برزیده کافر شده است. من مسلمان هستم و به خیلی چیزها اعتقاد دارم و اتفاقاً نسبت به بعضی چیزهایی هم که در اطرافم هست عکس‌العمل نشان می‌دهم. این‌طوری نیست که خیلی روشنفکر شده باشم که بخواهم بر سر اعتقاداتم باکسی معامله کنم. این را به شما بگویم که جمع کثیری از بچه‌های سینما، حتی آن‌هایی که ظاهرشان ممکن است ازنظر من و شما خیلی مذهبی و مسلمان نباشد، این‌طوری فکر می‌کنند. این‌ها حداقل به چیزی که نظام دارد می‌گوید مقید هستند، یعنی می‌گویند چه کار باید بکنیم یا نکنیم، چون کشورشان را دوست دارند و می‌دانند دارند کجا زندگی می‌کنند، ولی واقعیت این است که ما خیلی وقت‌ها مثل تکفیری‌ها عمل می‌کنیم. آن‌ها برای کسی که او را کافر می‌دانند مجازات سنگینی قائل می‌شوند و او را می‌کشند. در اینجا نمی‌کشند، چون ابزارش را ندارند، نظام اجازه نمی‌دهد و دادگاه‌ها اجازه نمی‌دهند و قدرتش را ندارند، ولی واقعاً گاهی اوقات فکر می‌کنم این آدم‌ها اگر قدرتش را داشته باشند راحت می‌کشند. اگر مصاحبه‌های مرا بخوانید، در مورد چند فیلم که شاید بعضی از آن‌ها را خودم هم دوست نداشته‌ام، اما رفتار وزارت ارشاد برایم قابل‌قبول نبوده است اعتراض کرده‌ام. در یکی از مصاحبه‌هایم خطاب به وزیر ارشاد گفتم اگر از ترس استیضاح عقب می‌کشی، پس بیخود وزیر شده‌ای. کارت را بکن، اگر استیضاحت کردند می‌روی، چون فکر می‌کردی کار غلط را نباید بکنی، ولی اگر برای ماندن و نگه‌داشتن میز کار غلط آنجا می‌دهی که پذیرفتنی نیست، مضافاً بر این‌که آدمی که به این شکل رفتار می‌کند، نمی‌ماند. به نظر من مارکسیستی که پای حرفش می‌ایستد بیشتر می‌ماند.

مظلومیت شهدایی که شما برایشان کار کردید در چه چیزی است؟ در این‌که رسانه‌ها به سمتشان نرفتند؟ در این‌که خانواده‌هایشان پیگیر قضایا نشدند؟ و یا پیگیری نکردن برخی مسئولین امر؟ بارها به‌درستی تأکید کرده‌اید که حتی یک عذرخواهی ساده هم از این‌ها نشده است. این مظلومیت از کجا ناشی می‌شود؟

اسمش را مظلومیت مردم ایران می‌گذارم. چرا و دلیلم چیست؟ آقای بروجردی مصاحبه کرده و گفته‌اند دیپلماسی هم مثل جنگ است و در جاهایی بچه‌های ما باید کشته بشوند. به نظرم این یکی از بدترین تعاریفی است که یک دیپلمات می‌تواند بکند و متأسفم که به‌رغم این فاجعه‌ای که رخ داده است، باز هم بعضی مسئولین ما متوجه نشده‌اند و در توجیه رفتار غلطشان دارند رفتار غلط‌تری را آنجا می‌دهند و آدم نگران می‌شود که نکند فاجعه تکرار شود. مثل ماجرای مکه که هر سال دارد تکرار و امسال فقط عمق فاجعه بیشتر می‌شود. خودم آنجا بودم. سه بار حج تمتع رفتم و هر سه بار هم در معرض خطر بودم، ولی یک‌بار واقعاً داشتم کشته می‌شدم و می‌دیدم که مرده‌ها را از زیر دست‌وپا بیرون می‌کشند و می‌دیدم که چرا دارد این اتفاق می‌افتد. امسال چون فاجعه خیلی وسیع است بعضی‌ها می‌گویند عمدی بوده است که بعید هم نیست. به نظرم باید تحقیقات بسیار جامعی راجع به این قضیه شود. تکرار این ماجرا که بعد هم اسمش را شهادت می‌گذاریم که بی‌تدبیری و کم‌کاری خودمان را لاپوشانی کنیم، نشان می‌دهد تا وقتی این تفکر حاکم باشد یعنی همه مردم ایران مظلوم هستند و جان تک‌تک آن‌ها می‌تواند به خطر بیفتد. جان بچه‌های دیپلمات به‌خاطر بی‌تدبیری به خطر می‌افتد و این یعنی اوج مظلومیت که می‌گویند آقای مسئول شما به‌جای ما تصمیم بگیر که بمانیم یا برویم؟ آقای مسئول هم چشم‌هایش را می‌بندد و به‌رغم همه اطلاعاتی که وجود دارد و آقای شاهسون هم به‌عنوان یک نیروی اطلاعاتی که در آنجا بود، می‌گوید که من گفتم خطرناک است. دارد با صدای بلند مصاحبه می‌کند و می‌گوید که گوش نکردند، یعنی حتی به حرف عنصری که آنجا هست، وقایع را می‌بیند، تحلیل دارد و به شما هشدار می‌دهد گوش نمی‌دهید. اولین مظلومیت این است که خودم را در اختیار شما می‌گذارم و می‌گویم هرچه که شما بگویید و شما هم خیلی راحت می‌گویید برو کشته شو. چه قیمتی هم دارد، معلوم نیست. ما که نفهمیدیم. در جنگ قیمتش معلوم است. با عذرخواهی و شرمندگی از شهدا، یکی می‌گفت این حماقت نیست که طرف می‌رود روی مین که گفتم آن احمقی که به تو گفته بد گفته است. این‌جوری نبوده است. شب رسیده و راه را گم کرده‌اند و باید از معبر عبور کنند و اگر بچه‌ها این پشت بمانند، هوا دارد روشن می‌شود و همه کشته می‌شوند. یک عده می‌گویند ما می‌رویم و راه را باز می‌کنیم تا ۱۰ نفر کشته شوند، ولی هزار نفر کشته نشوند. این فرق می‌کند و باید اتفاق بیفتد و اوج ایثار و شهادت است، ولی معنی ندارد وقتی خود رزمنده‌ها و مجاهدین افغانی شهر را ترک کرده‌اند و شهر دارد در اختیار نیروهای طالبان قرار می‌گیرد، دیپلمات‌ها باید در آنجا بمانند. توجیهات عجیب‌وغریبی هم دارند و می‌گویند پاکستان گفته است مراقبت می‌کنیم. همین را هم نباید می‌پذیرفتند، چون در سال قبلش، آن اتفاق افتاده بود و مردم ریخته و سفیر پاکستان را کشته بودند و آن‌ها از چشم ایران می‌دیدند و این افراطی‌گری‌ای که پاکستان به آن تن داده و طالبان یک نمونه آن است، باید شما را هشیار می‌کرد که چنین چیزی را نپذیرید. اتفاقی هم نمی‌افتاد. این بچه‌ها می‌آمدند و بعد از چند وقت که شهر آرام می‌شد دوباره برمی‌گشتند، چون شرایط جنگی که حساب‌وکتاب ندارد. ممکن است اصلاً یک خمپاره اشتباهی به ساختمان بخورد و یک عده به اشتباه کشته شوند. شرایط بغرنج بود.

بنابراین این اوج مظلومیت است که خودمان را در اختیار آدم‌هایی قرار بدهیم که بد تصمیم می‌گیرند.

مظلومیت بعدی این است که مسئولین درعین‌حال که خرابکاری کرده‌اند، حالا سعی می‌کنند لاپوشانی کنند و اصلاً درباره‌اش حرف نزنند و هیچ تقدیر شایسته‌ای هم از این‌ها نشود. از شاهسون که توانسته است بعد از ۱۹ روز خودش را به ایران برساند هیچ تقدیری نشود. او را پنهان کنند و نشان ندهند. وقتی با خانواده شهدا صحبت می‌کنید حالتان بد می‌شود. یکی از آن‌ها می‌گفت در یکجا گفتم شوهرم در مزارشریف شهید شد. گفت: آهان! پس در آنجا شهید شده است. من فکر کردم در جنگ شهید شده است. انگار اصلاً قضیه اهمیت نداشته است. چرا؟ چون اصلاً روی موضوع کار نشده است. هیچ ارزشی برای موضوع قائل نشده‌اند و آدمی که باید با افتخار سرش را بالا بگیرد و بگوید برادر من یا شوهر من در آنجا شهید شده، سرش پایین است، چون اگر حرف‌های بروجردی درست باشد که دیپلماسی مثل جنگ است، این بچه‌ها در جنگ شهید شده‌اند. البته امسال آقای روحانی با خانواده‌های این‌ها ملاقات کرد. امیدوارم این عذرخواهی از سر دلجویی نباشد، بلکه به این معنی باشد که ما دیگر این خطا را نمی‌کنیم و متوجه شده‌ایم، ولی وقتی به این معنی نیست، همچنان نگران هستم. یکی از دلایلی که این فیلم ساخته شد همین است که بگوییم این فجایع ممکن است اتفاق بیفتند.

اخیراً در بعضی از محافل شنیده‌ایم که می‌گویند برای این فیلم دارند به آقای برزیده فشار می‌آورند که چرا به سراغ این سوژه رفتی و چرا این فیلم را ساختی. آیا این حرف صحت دارد؟

نه تحت فشار نبودم. بماند که من اهل فشار هستم و با فشار مشکل ندارم و تحمل می‌کنم، ولی با بعضی از رفتارها می‌گویند که فلانی این فیلم را ساخته است که مثلاً حال دولت آقای روحانی را بگیرد و ماجرای مذاکرات ۱+۵ را زیر سؤال ببرد. واقعاً این‌طور نیست. آدمی که این حرف را می‌زند، اگر فقط کمی مرا بشناسد می‌داند که این‌طور نیست و این موضوع در هرزمانی که اتفاق بیفتد، راجع به آن حرف خواهم زد.

وجود این فشارها را تأیید می‌کنید؟ جایی بوده است که به شما گفته باشند چرا این را ساختی یا حالا که ساختی منتظر باش که عواقبش را هم تحمل کنی؟

نه هیچ کس مستقیم چنین چیزی را به من نگفته است.

در مرحله انتخاب بازیگر اتفاقی که برای «روباه» آقای افخمی یا برخی دیگر افتاد برای شما هم پیش آمد که بازیگری فیلمنامه‌ای را بخواند و بگوید شرمنده‌ام، بازی نمی‌کنم؟ در کار آقای افخمی اتفاق افتاد که بازیگر قرارداد بست و بعد گذاشت و رفت.

یک‌وقتی آقای افخمی و بعضی از دوستان دیگر گفتند برای فیلم امام گفتیم بیایید بازی کنید و گفتند نه! فردا امریکا چنین و چنان، ولی الان فکر نمی‌کنم چنین وقاحت‌هایی وجود داشته باشد. البته صحت‌وسقم چنین حرف‌هایی پای خود آقایان!

برای مزارشریف چنین مشکلی وجود نداشت؟ نشد که بازیگری فیلمنامه را بخواند و بگوید بازی نمی‌کنم؟

ترجیح می‌دهم وارد این بحث نشوم.

پس این امکان وجود دارد که بازیگرهایی چون دیده‌اند سوژه ملتهب است قبول نکرده‌اند.

چیزی که کلاً دارد کار را برای ما سخت می‌کند این است که یک کسی به من گفت تو اهل منقل و مشروب هستی؟ گفتم نه. طبیعی هم هست. کبوتر با کبوتر، باز با باز. به او هم خرده نمی‌گیرم. ممکن است بازیگر خوبی هم باشد، ولی همان‌قدر که زندگی شخصی او برایم مطلوب نیست، قطعاً شیوه زندگی من هم برای او جالب و جذاب نیست. ممکن است نگران هم باشد که من یا امثال من برویم و این‌طرف و آن‌طرف از زندگی شخصی او بگوییم. متأسفانه این فضا برای تمام فیلمسازان بعد از انقلاب و نه‌فقط برای من وجود دارد.

بعضی از مسئولین وقت نسبت به اثر شما موضع گرفته و مثلاً پرسیده‌اند چقدر درست کار کردید یا درست نبود؟ مخصوصاً که تکلیف جناحی حوزه کاملاً مشخص است و با هیچ دولتی جابه‌جا نمی‌شود. نگفته‌اند که نباید زیر بلیت حوزه هنری می‌رفتید؟

ما یک خرده با آدم‌های عادی فرق و تجارب این شکلی داریم. برخوردی که در جشنواره و اکران با فیلم می‌شود، دست‌کم یک مورد می‌شد که ما را دعوت کنند و بگویند دست ما درد نکند. خسته نباشی.

از مسئولین سیاسی.

حتی یک مورد هم اتفاق نیفتاده و حتی یک نفر زنگ هم نزده است.

فکر نمی‌کنید از اینکه شما این کار را ساخته‌اید ناراضی هستند؟

واقعاً نمی‌دانم.

الزاماً شخص آقای بروجردی که در آن موقع معاون وزارتخانه بود منظورم نیست، اما کسی نبوده است که بگوید نباید این را می‌ساختی و این پرونده‌ای است که اگر خودمان می‌خواستیم مطرح کنیم می‌کردیم و چرا این کار را ساختی؟

نمی‌دانم. حتی می‌خواهم موضوع را ساده‌تر کنم. نه قصه مزارشریف، بلکه هر قصه‌ای که دغدغه و از جنس ماست، به‌رغم این‌که برخی آقایان ادعا می‌کنند از جنس شما هستیم، به نظرم یک دروغ بزرگ است و ابداً از جنس ما نیستند. ما و کارهایمان را دوست ندارند. حوصله این کارها را هم ندارند. نه رستاخیز را دوست دارند، نه مزارشریف را.

یعنی سینماگران را مزاحم کار خودشان می‌بینند؟

دقیقاً. بخصوص بخشی از بچه‌ها که راحت خریده نمی‌شوند و نمی‌توانند به آن‌ها بگویند در دولت اصلاحات این‌جوری و در دولت آقای احمدی‌نژاد آن‌جوری باشید و بلد نیستند همه‌جوره با سینما حال کنند. البته آن‌ها برنده دنیایی هستند و هیچ شکی هم نیست. همیشه فیلم‌هایشان را می‌سازند و همیشه هم مورد تحسین و تشویق قرار می‌گیرند. برخی مسئولین دچار کیش شخصیت هستند. کنار بعضی‌ها بیشتر دوست دارند عکس بگیرند تا در کنار درویش یا برزیده یا حتی مجیدی. این روحیه وجود دارد. برای این‌که خلاف آن ثابت بشود، باید رفتارهای خلاف این را ببینم. چیزی که امروز در دوره‌های مختلف دیده‌ام واقعاً همین است که آقایان از جنس ما نیستند و فرقی هم نمی‌کند، چه در دوره آقای روحانی، چه در دوره آقای احمدی‌نژاد و چه قبل از آن.

در مشهد همایش فیلم بود و گفتم هنوز پای حرفم هستم که چه خوب است مسئولین عذرخواهی کنند، مخصوصاً آقای روحانی که امروز بالاترین مقام کشور هستند و آن موقع هم بودند و می‌دانم که ایشان هم با این موضوع مسأله دارند، در حالی که در قضیه دخالت هم نداشتند، ولی فکر می‌کنم بابت توجیه غلطی که درباره این موضوع اتفاق افتاد، عذرخواهی کنند و چیزی هم از ایشان کم نمی‌شود. آقای ایوبی بلافاصله رفت بالا و گفت: «آقای برزیده! طالبان باید عذرخواهی کند. کسانی که بچه‌های ما را کشتند باید عذرخواهی کنند.»

متوجه می‌شوند. شاید هم نمی‌شوند، ولی گناهشان کمتر از این نیست که متوجه بشوند و این‌طوری حرف بزنند. مگر من طالبان را تأیید کردم؟ می‌گویند اثبات شیء نفی ما عدا نمی‌کند. دارم این را اثبات می‌کنم، ولی نمی‌گویم که او جنایتکار نیست. ما از این مشکلات الی‌ماشاءالله داریم.

برخورد همکاران سینماگران شما که عده‌ای شبیه به خودتان هستند و عده‌ای هم شبیه به آنچه توصیف کردید، چه بوده است؟

قصد مظلوم‌نمایی ندارم و مظلوم هم نیستم و به نظر خودم آدمی هستم که دارم در چند جبهه می‌جنگم. نزدیک‌ترین دوستان و حتی خانواده‌ام هم شاید متوجه نمی‌شوند دارم چه کار می‌کنم، ولی به‌طور مشخص به شما بگویم که آدم‌هایی از این دست، خیلی تنها می‌مانند. وقتی قرار است شما همان‌طور زندگی کنید و به هر شرایطی تن ندهید خیلی کارتان سخت می‌شود. یک زمانی جزو منتقدین جدی آقای شمقدری و دوستانشان بودم و با هم درگیر بودیم، آن هم در شرایطی که همه آن‌ها جزو دوستانم بودند. حسن نمازیان هم دستیار و هم همکار و هم دوست من بود. آقای میرعلایی و آقای شمقدری هم همین‌طور. به‌هرحال سلام و علیک داشتیم و دشمن هم نبودیم. خیلی فرصت خوبی بود که استفاده کنم، اما وقتی می‌دیدم که غلط‌های فاحشی دارد اتفاق می‌افتد، طبیعی بود که بایستم. امروز هم همین شرایط را دارم. آقای جنتی به‌عنوان وزیر ارشاد، ازنظر من به‌هیچ‌وجه شایستگی این وزارت را ندارد. آقای ایوبی آدم بسیار منعطف، مهربان و خوشی است، ولی در شرایط ملتهب به آدمی نیاز داریم که بتواند بایستد. چند وقت پیش در بزرگداشت آقای درویش از ایشان پرسیدند که چرا برای این فیلم هیچ کاری نمی‌کنید؟ گفت دستم بسته است و حتی نمی‌توانم حرف بزنم. به بچه‌ها گفتم: خب! وقتی کسی حتی حرف هم نمی‌تواند بزند چرا مانده است؟ شما در بالاترین مقام سینمایی می‌گویی حتی حرف هم نمی‌توانم بزنم پس چرا ماندی؟ کی قرار است بالاخره کسی حرف بزند؟ نسبت به این‌جور آدم‌ها انتقاد دارم و می‌گویم همانی باشید که هستید. در محافل خصوصی یک جور حرف می‌زنند و جاهای دیگر جور دیگری. قبلاً هم دیده‌ام که کسی به من گفته است وزارت اطلاعات با فلان فیلم مشکل دارد و اگر می‌خواهید کاری کنید بروید وزارت اطلاعات. بعد می‌روی وزارت اطلاعات و به شما می‌گویند به قرآن آقای فلانی خودش گفته است فلان فیلم نرود خارج از کشور. آدم تا این حد منافق؟ آدم اطلاعاتی‌ای که دارم می‌گویم بسیار آدم فرهنگی و خوبی است و رابط وزارت اطلاعات با خانه سینماست. در یک جلسه خصوصی این حرف را زد که والله ما مشکل نداریم. باور نداری، او را بیاور روبرو کنیم. در این حد نفاق دیده‌ام. به نظر من دست آدم‌هایی را که نفاق ندارند و همانی هستند که نشان می‌دهند باید بوسید و به آن‌ها گفت دمتان گرم. دست‌کم تکلیف آدم با شما روشن است که تا کجا با تو بیایم، کجا نیایم، کجا تو مرا قبول نداری، کجا من تو را قبول ندارم، ولی واقعیت این است که وضعیت خیلی خراب‌تر از این حرف‌هاست. باز هم می‌گویم بچه‌های سینما این آمادگی را دارند که در شرایط منطقی با حرف منطقی قانع شوند و همراهی کنند. اکثریت کسانی که می‌شناسم عناد ندارند و به‌دنبال براندازی نیستند. می‌خواهند در کشورشان کار کنند و حرفشان را بزنند.

در بین همکارانتان چطور؟

در بین همکاران آدم‌هایی هستند که نان را به نرخ روز می‌خورند. به آن‌ها خرده هم نمی‌گیرم. بالاخره انتخاب کرده‌اند که در این دنیا خوب و بی‌دغدغه زندگی کنند، خوب پول در بیاوریم، چیزهایی را که دوست داریم بسازیم. مردم دوستمان داشته باشند، تشویقمان کنند. انتخاب کرده‌اند. به نظرم در اینجا هم مسئولین باید جوابگو باشند که شما چرا به این‌جور آدم‌ها بها می‌دهید که حاضرند به هر قیمتی هر کاری بکنند. مسأله‌شان هم نه مملکت است، نه شما، نه دین. از نوع رفتار و چرخش‌هایی که دارند می‌شود این چیزها را فهمید. یک گروه هم به جاهایی وصل شده‌اند و راضی و خوشحال هم هستند و مشکلی هم ندارند. ما هم قطعاً برای آن‌ها آدم‌های جذابی نیستیم. چون دائماً غر می‌زنیم و گاهی هم خودمان را که در آینه می‌بینیم از خودمان بدمان می‌آید و می‌گوییم چقدر نق می‌زنی؟ ساکت باش. از آن‌طرف هم آن‌قدر ماجراها بر ما گذشته و بدون شک بار سنگینی روی دوش و دل ماست. این را واقعاً از سر فخرفروشی نمی‌گویم. این را روی دوش ما گذاشته‌اند. بالاخره ما با یکسری آدم‌ها هم‌نفس بودیم و می‌دانیم چه می‌خواستند و چه فکر می‌کردند. در بحث دزدی‌ها دائماً به روزهای جنگ و کسی فلاش‌بک می‌زدم که فرمانده گردان بود، بعد می‌گفتیم تجهیزات می‌خواهیم، می‌گفت هنوز می‌شود از این‌ها استفاده کرد.

بنا ندارید ناظر بر چیزهایی که الان می‌فرمایید کاری بسازید؟

واقعاً چقدر می‌شود کار کرد؟ سینمای ما که سینمای بخش خصوصی نیست. همان کسی هم که ادعا می‌کند خصوصی است دلارهایش را از جای دیگری آورده است. البته تک و توکی هم ممکن است باشند که با سرمایه خودشان بسازند، ولی اکثریت را بخش دولتی تأمین می‌کند.

یعنی نمی‌شود این چیزی را که الان گفتید تصور کرد؟

سنی از من گذشته است. می‌بینیم که بابک زنجانی که از دانه‌درشت‌هایشان است می‌رود دادگاه و هر روز توجیه جدیدی برای کارهایش در می‌آید، در برابر قوه قضائیه و این جریان قوی چه کار می‌توانم بکنم؟

باز هم به سراغ داستان‌هایی مثل مزارشریف می‌روید؟

بعد از موضوع جنگ که همیشه دغدغه من بوده است و همچنان خواهد بود و فقط به‌خاطر این‌که دیگر شرایطش نیست و به همین دلیل کار نمی‌کنم، خودم از جنسی از فیلمسازی خوشم می‌آید که از ابتدا باید همان را دنبال می‌کردم، البته اگر جنگی نبود و اگر مزارشریفی اتفاق نیفتاده بود.

چه موضوعاتی؟

موضوعات انسانی و موضوعاتی که کمی کمک کند به خودمان برگردیم، البته این یک کمی ادعاست، ولی شاید کمک کند که بتوانیم به خودمان برگردیم. کمی وجوه انسانی‌مان را دوباره مرور کنیم. اتفاقاتی که در مکه می‌افتد، یک فاجعه سیاسی نیست. برگردیم و ببینیم آدم‌ها چگونه به اینجا می‌رسند که می‌شوند طالبان و داعش و نیروهای عربستان؟ و هیچ تصور نکنیم که ما نمی‌توانیم برسیم. ما هم اگر نرسیم می‌توانیم برسیم. فکر می‌کنم از این مراقبت‌ها که اساس ظهور پیامبران بوده است و آن‌ها به خاطر مکارم اخلاق آمدند، حرف زدن کار بسیار دشوار و حرف زدن از مزارشریف خیلی آسان‌تر است. این‌که آدم از چه راهی وارد شود که نصیحت نباشد و قصه درست باشد، کار سختی است، ولی فکر می‌کنم که باید به سمت آن بروم.

توصیه‌تان به کسانی که می‌خواهند قصه‌هایی شبیه مزارشریف بسازند و قصه‌های واقعی را روایت کنند چیست؟ باید مراقب چه چیزهایی باشند؟ آیا بهتر است به سمت آن‌ها نروند؟ تجربه شما چه می‌گوید؟

جا دارد که از آقایان بیگلری، حمزه‌زاده و بخصوص آقای مؤمنی در حوزه هنری تشکر کنم، چون بعضی از این اتفاقات قائم به آدم‌ها هستند و نه سازمان‌هایی که در آن کار می‌کنند. حوزه هنری واقعاً خیلی کمک و هزینه کرد و بعضی از مشکلاتی را که در طول کار پیش آمد، تحمل و با من همراهی کرد. به نظرم خیلی ارزشمند است و برای همیشه ممنونم. امیدوارم اگر وظیفه بوده است که این کار آنجا شود و اگر ثوابی بوده است، در وهله اول نصیب حوزه هنری و کسانی که اسم بردم شود. به‌هرحال موضوع بسیار حساسی است و باید خیلی با دقت و حوصله کار کرد.

نوشته از یکجایی احساس کردم عده‌ای دوست ندارند این فیلم ساخته شود/آقای ایوبی وقتی حتی نمی‌تواند درباره بسیاری از مسائل حرف بزند، چرا مانده است؟/ آن کسی که ادعا می‌کند فیلمش خصوصی است دلارهایش را از جای دیگری آورده! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما پس از نمایش فیلم طی نشستی صمیمانه با کارگردان فیلم جلسه پرسش و پاسخی بین حاضران و ایشان برگزار گردید.

در ابتدای این نشست برزیده در پاسخ به این سوال که چرا در فیلم از شخصیت های افغانی استفاده نکرده‌اید گفت: ما خیلی سعی کردیم استفاده کنیم به همین دلیل تماس گرفتیم افغانستان و حتی با گروه هایی که کار نمایش در ایران انجام می دادند، خیلی هایشان هم آمدند دیدیم، اما به گزینه مناسبی نرسیدیم متاسفانه. ما می خواستیم عین جنس را استفاده کنیم چون قصه مستند بود دوست داشتیم همه چیز مستند باشد ولی این اتفاق نیفتاد و بخش ها یا تعدادی از بازیگرهایی که در فیلم می بینید افغانی هستند ولی خیلی هم خوب بودند و در این حد و اندازه که ما انتظار داشتیم خیلی بیشتر ظاهر شدند. یک گروه هایی هستند توی تهران که کار هنری می کنند، کار تاتر می کنند بچه های فوق العاده خوبی هم هستند. با تعدادی از اینها در فیلم همکاری کردیم و تعدادی هم افغانستان بودند نتوانستند بیایند و همکاری میسر نشد.

ناجی شاهسون واقعا یک خانم افغانی بود

وی درباره عکس پیکر شهدا در فیلم توضیح داد: این عکس ها وجود دارد و این هم جزء آن چیزهای امنیتی بوده است. کسی بعد از اینکه شاهسون از آنجا بیرون می آید خودش را به کنسولگری رسانده و عکس گرفته، این عکس ها وجود دارد قبل از اینکه شهدا دفن شوند.

در ادامه یکی از حضار پرسید جایی از فیلم وقتی آقای یاری با پای زخمی بیرون می آید آقای رایگان به ایشان میگوید که شما لباستان ایرانی بوده و او پاسخ می دهد که من یادم نبود، از شیشه شکسته ماشین یک نفر نگاهش می کرده و حس می شود او عکس را گرفته و خبر را داده است. چرا اینقدر مبهم مطرح شده است؟

برزیده از دقت نظر این دانشجو تشکر کرد و توضیح داد: یکی از افراد فیلم مفقود شد و پیکرش هیچگاه پیدا نشد. احتمالا بعد از رفتن شاهسون خودش را بیرون کشیده و بعد از آن به دست یکی از این طالبان کشته شده احتمالا خود طالبان هم نمی دانسته که او کیست و بعد از آن یک جا دفن شده وقتی هم پیکر را تحویل می دادند یازده تا بوده ولی یکی ایرانی نبوده چون ایران درخواست یازده تا از پیکرها را داده و افغانستان هم یازده تا تحویل داده است.

در ادامه سوال شد که آیا واقعا ناجی شاهسون زن بوده یا به اقتضای فیلم بوده؟که برزیده پاسخ گفت: شما خانومها خودتان را دست کم گرفتید! واقعا ناجی شاهسون یک خانم افغانی بوده که در بسیاری از مشکلات خود را وسط شاهسون و طالبان می اندازد و از او محافظت می کند بچه ای که در فیلم می بینید از این خیلی کوچکتر است و از او به عنوان پوشش استفاده می کند.

می خواستیم در فیلم بی گناهی شاهسون نشان داده شود

کارگردان فیلم مزارشریف در پاسخ به این سوال که آیا تمام واقعیت را بیان کردید یا دخل و تصرفی هم در داستان داشتید؟ اظهار داشت: تا جایی که توانستیم همه مسائل را بیان کردیم. یک جاهایی را واقعا نمی شد بیان کرد. خیلی جنایت های بزرگی اتفاق افتاده بود.خیلی مسائل دیگر هم بوده که برای اینکه برای آقای شاهسون و خوانواده شان مشکلی پیش نیاد مطرح نشده است.

برزیده به این سوال که آیا واقعا شاهسون توی اتاق پنهان شده و بعد تیر به پایش زده یا این که واقعا از اول تیر خورده را اینگونه پاسخ داد که: خوب خیلی ها به بی گناهی شاهسون شک دارند. شاهسون در فیلم حرف های طالبان را شنود می کند و وظیفه حفظ جان دیپلمات های آنجا را بر عهده دارد و به مرکز هشدار می دهد و مرکز توجه نمی کند و به دلیل بی توجهی آنها یازده تن از دیپلمات ها ی ما کشته می شوند و به مدت سی و سه روز مفقود می گردند و شاهسون وقتی برمی گردد بعد ها به خاطر بی مهری هایی که در حقش او می شود باز نشست شده و در مشهد کشاورزی می کند و ما می خواستیم در فیلم هم شک و شبهات و هم بی گناهی شاهسون نشان داده شود.

به من گفتند فیلم نساز قرار است طالبان را به رسمیت بشناسیم

در ادامه از کارگردان مزارشریف سوال شد چرا آن موقع ایرانی ها آنجا ماندند و واقعا تقصیر کی بوده و او اظهار داشت: مزارشریف شهر شیعه نشین است .جایی که اعتقاد دارند امام علی دفن هستند. جسارت طالبان به مقدسات شیعه باعث میشود مردم افغان با آنها درگیر و تعدادی از طالبان کشته شوند و تعدادی فراری. شهر به دست مردم می افتد و آنها حمله می کنند به سفارت پاکستان چون می دانستند طالبان نوچه های پاکستان هستند. ایران تلاش می کند این اتفاق نیفتد ولی این اتفاق می افتد و سرکنسولگرشان کشته می شود و یک جریان خودجوش تصمیم میگیرند انتقام بگیرند بچه های ماهم آنجا بودند و افغان ها اطمینان میدهند اتفاقی نمی افتد و این یکی از دلایلی است که ما به آنها معترض هستیم که این هم مسئله ای هست که چرا وقتی یک دولتی تعهد داده که اتفاقی نمی افتد راحت دست از تعهدش می کشد و این اتفاق می افتد.

برزیده افزود: اصولا پاکستان دوست ندارد افغانستان ارام بگیرد و یک دولت مرکزی قدرتمند داشته باشد چون به کمک انگلیس چند تا از استان های افغانستان را به صورت غیر قانونی مصادره کردند و طالبان هم نمی خواست اصلا با ایران بجنگد به خاطر اینکه ایران تجربه ۸سال دفاع مقدس را داشت و از نظر محاسبات جنگی قدرتمند محسوب می شد. حتی طالبان پالسهایی فرستاده بود که با ایران ارتباط برقرار کنه . متاسفانه طی تحقیقات آن سالهای من یکی ازمخالفان ساخت این فیلم که از مسئولان کشور بود گفت برای چه می خواهی این فیلم را بسازی ما داریم با طالبان ارتباط برقرار می کنیم و می خواهیم او را به رسمیت بشناسیم و دوست نداریم چنین موضوعی بیان بشود . به همین دلایل بعید بود از آنها بخواهند چنین خبطی را بکنند .برعکس پاکستان، بدش نمی آمد کشور مقتدری که میتواند برایش خطرناک باشد را با یک جنگ ناخواسته تضعیف کند و افغانستان هم که می خواست ارام نباشد و جنگ بین این ۲کشور برایش سودمند بود.همه این دلایل باعث میشود ما بگوییم کار پاکستان بوده است.

شاهسون ماجرایی دارد که اگر ما در فیلم می آوردیم کسی باور نمی کرد

در ادامه یکی از حضار افغانستانی به کارگردان فیلم مزار شریف گفت که شما گفتید همه افغانی هایی که در ایران زندگی میکنند کم سواد و مجرم اند و آیا از این حرفتان دفاع می کنید؟ که برزیده پاسخ داد: من این حرف را نزدم. نگفتم همه آنها. گفتم ما برای این رفتار خوبی با آنها نداریم چون با بعضی از آنها مواجه شدیم که این مشکلات را داشتند .ایرانی ها هم همین طور اند .بعضی از آنها قاچاق مواد می کنند و میروند مالزی. من خودم رفته بودم سنگاپور چمدان من را فقط گشتند از بین آن همه کشور مختلف که آمده بودند.این خیلی حس بدی دارد. من اصلا قصد جسارت به برادران و خواهران افغان نداشتم بلکه می خواستم دفاع کنم که به همان دلیلی که در مالزی با چند تا ایرانی به اصطلاح قالتاق از هرلحاظ برخورد کردند و ما واقعا متاسفیم و ما دوست نداریم که این چهره از ما در دنیا معرفی بشود.

خواهر خوبم در ایران هستند افغانی هایی که از سر ناچاری کارهای خلافی انجام می دهند و ما تصورمان این است که همه همینطور هستند که نیست و ما توی فیلم هم سعی کردیم این را بگوییم .من اگر بد صحبت کردم از شما و جمع عذر می خواهم. قطعا این جمع که جمع فرهیخته و دانشگاهی است بری است از اینکه موضع نژاد پرستانه داشته باشد .بنده هم به یچ وجه چنین موضعی ندارم و عذرخواهی می کنم اگه سوء تفاهم شده من می خواستم دفاع کنم.

برزیده در پایان گفت: بگذارید اصلا این را بگویم که آقای شاهسون یک ماجرایی دارد که اگر ما در فیلم می آوردیم می گفتند این فیلم هندی است و باور نمی کردند و متهم می شدیم.

نوشته برزیده: می‌خواستیم در فیلم بی گناهی شاهسون نشان داده شود/ ناجی شاهسون واقعا یک خانم افغانی بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

زهرا ناصری فرزند دیپلمات شهید «محمد‌ناصر ناصری» به بهانه اکران فیلم «مزارشریف» مطلبی را به رشته تحریر درآورد.

سوره سینما – زهرا ناصری فرزند دیپلمات شهید «محمد‌ناصر ناصری» که در زمان شهادت در کنسولگری ایران در شهر مزارشریف کارشناس امور فرهنگی را برعهده داشته است به بهانه اکران فیلم مزارشریف مطلبی را که در قالب یک متن ادبی به نگارش درآمده منتشر کرده است:

آمارشان را دیگر ندارم
هنوزهم بدون نشانی مینویسم.
کاش قاصدکی برایم پست میکردی…
قدر تمام خاطرات خاکستری این سالها،
حرفهایم را
به چشمانت حواله داده ام؛
گاهی مرور می کنم که چگونه می گذرد بی تو بودن هایم…
از دختری، دلتنگی هایش را دارم
و تمام عهدهای دخترانه ای
که پای سجاده ات بستم…
باچشمهایت
چقدر دلداری ام میدهی اما،
ببخش در این همه سال
ذره ای آرام تر نشدم!
درست مثل بار آخری که
گفتی زود برمی گردی…
چقدر دیراست حاج محمدناصرناصری!،
چقدر دیر شد!
اما چشم به راهم
مهمان بعدی خانه
تو باشی!
کاش لااقل
ازپنجره کوچک اتاق
قاصدکی برایم پست میکردی…

سرلشکر سپاه قلبم!
درو دیوار بیرجند
هنوز از تو میگویند
ازخاطرشان نمی رود
که آسمان پنجره هاشان
باخاطرات تو آبی ست!
سوغاتی از بیرجند
غبار مزارت را برمیدارم،
گاهِ دلتنگی
هوای بیرجند را حبس می کنم،
ذخیره می کنم،
تا تازه نفس تر راهت را ادامه دهم…

بزرگ سردارمن!
از ارتفاعات غرب،
تا سنگرهای جنوب،
پر از رد پای توست
که سنگرهای۸ سال دفاع تو
مقدس تر از آن بودند
که تا شرق
تا مرز مظلومیت و درد
بُرد نداشته باشند.
کربلای۲،
وقتی که شانه ات را تکان داد،
پاهایت برای ایستادگی
مصمم تر شد!
رد پایت را در اخبار می گیرم؛
هنوز سنگرهای انقلاب،
مرز آبی و خاکی ندارند!
وحتی شیعه و سنی…
تو هنوز هم سرداری
برای مدافعین حرم
درفراز کوههای عراق،
اردوگاه های سوریه،
در یمن و افغانستان و قدس…
سپاه قدس،
همیشه به خط است
نٌصرت از آن حزب الله آست سردار ناصری!
سرخط خبرها خورده است:
«روزقاصدکهای خبری مبارک»
احساس می کنم گلویم ورم کرده است
مثل تریبونهای مرداد۷۷
مثل گلوگاهیِ زیر زمین کنسولگری…
مثل مظلومیت تو
که در من
درد میکند…

پرده ها را کنار میدهم
بادی می وزد…
هرروز پرچمی سه رنگ
در چشمانم می رقصد؛
مزارت در بیرجند
بوسه باران می شود؛
و سنگ مزارت
درتهران ، سان میبیند!؛
و عطرت
در مزارشریف
هنوز پیچیدست.
اصلا روحت
شریف تر از آن است که در اوج یک مزار بماند!
چرا که گفتی
«در هرجای جهان
مهیای دفاع از اسلامیم»
طالبان،
داعش،
اسلام های ناب آمریکایی عربستان،
هنوز تنور ترورها را داغ نگه داشتند
هنوز در کُرنای نوکری غرب
شیپور میزنند
هنوز
دفاع ادامه دارد…

زهرا ناصری دختر شهید

نوشته دلنوشته فرزند شهید ناصری/ کاش قاصدکی برایم پست می‌کردی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های پشت صحنه فیلم «مزار شریف» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، موسیقی فیلم «مزار شریف» سیمرغ بلورین بهترین موسیقی را از سی‌وسومین دوره جشنواره فیلم فجر بدست آورده است.

موسیقی این فیلم در اوکراین و با همکاری ارکستر سمفونیک ناسیونال اوکراین و با حضور بیش از ۶۰ نوازنده با سرپرستی بهزاد عبدی ضبط شده است.

«مزار شریف» که از ۱۸ شهریور در تهران و از ۲۰ شهریور در شهرستان‌ها اکران سراسری خود را آغاز کرده است، روایتی‌ست از شهادت مظلومانه ۸ دیپلمات و یک خبرنگار ایرانی در کنسولگری ایران در شهر مزارشریف افغانستان به دست گروهک طالبان.

این فیلم در سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر علاوه بر استقبال منتقدان توانست سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن فیلم را برای بهزاد عبدی و دیپلم افتخار بهترین جلوه های ویژه بصری را برای امیر رضا معتمدی به دست بیاورد.

عوامل فیلم سینمایی مزار شریف عبارتند از: بازیگران: حسین یاری، مهتاب کرامتی و مسعود رایگان- نویسنده و کارگردان: حسن برزیده- تهیه کننده: منوچهر شاهسواری- مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین‌دست- مدیر هنری: مشکین مهرگان- موسیقی: بهزاد عبدی- طراح چهره پردازی: سعید ملکان- طراح جلوه های بصری: امیررضا معتمدی- مسئول رسانه‌ای: کانون روابط عمومی و تبیلغات چکاد- پخش کننده: موسسه فرهنگی تبلیغاتی بهمن سبز- محصول حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی.

لینک دانلود موزیک ویدئو

لینک دانلود فتو کلیپ

نوشته رونمایی از دو موزیک‌ویدئو فیلم «مزارشریف» با قطعه‌ موسیقی جدید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما  – به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، محسن مومنی شریف، رئیس حوزه هنری، درباره فیلم سینمایی «مزارشریف» که به تازگی به اکران درآمده، اظهار کرد: این فیلم علاوه بر آنکه به شهادت دیپلمات های عزیزمان در مزارشریف می پردازد، در عین حال در بر گیرنده پیامی است درباره آنچه ما امروز آن را به عنوان جریان تکفیری می دانیم که متاسفانه جهان اسلام را آزار می دهد و چهره نورانی اسلام را مخدوش کرده است.

مومنی شریف با بیان اینکه فیلم «مزارشریف» درباره این جنایت ها افشاگری می کند، گفت: این فیلم، اثر شریفی است که در آن، بهترین های سینمای ایران، دست به دست هم داده اند که این اثر هنری به مردم هنردوست ما تقدیم شود. به سینمای ایران تبریک می گویم که به یک واقعه مهم تاریخی که از آن غفلت شده بود پرداخته است.

وی با اشاره به اینکه وظیفه ما و وظیفه هنرمندان متعهد کشورمان این است که از افتخارات کشورمان و مظلومیت شهیدانمان دفاع کنیم، اظهار کرد: شهدای واقعه مزارشریف با افتخار اما بسیار مظلومانه به شهادت رسیدند و حیف بود که سینمای ما پس از گذشت این همه سال به این واقعه نپردازد. حتما بعد از پرداخت سینمایی، سایر هنرها و هنرمندان نیز به این واقعه و ابعاد دیگری از آن خواهند پرداخت و وظیفه خود را انجام خواهند داد.

رئیس حوزه هنری همچنین بیان داشت: «مزارشریف» نخستین فیلمی است که به طور هنری و با دیدی هنرمندانه به این مقوله می پردازد و قلبا امیدواریم راه برای سایر هنرمندان باز شود تا در مورد این گروه ها و تفکراتشان دست به افشاگری بزنند. ما نمی توانیم نسبت به آنچه که در دنیا و به خصوص پیرامون کشورمان در حال وقوع است و اتفاقا هدف اصلیشان مملکت ماست، بی اعتنا باشیم.

وی در پایان گفت: از تمامی دست اندرکاران فیلم «مزارشریف» تشکر می کنم و امیدوارم به کمک یکدیگر و برای داشتن آینده ای بهتر این فیلم را به نحوی شایسته به مردم عزیزمان معرفی کنیم.

نوشته مومنی شریف: فیلم «مزارشریف» افشاگرانه و شریف است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گزارش تصویری اکران «محمد رسول الله (ص)» و «مزارشریف» در سینما سپیده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.