در این اکران مردمی، مهدی حسینی‌نیا، الناز ملک، امیر نوروزی، علیرضا ثانی‌فر، فاطمه مسعودی‌فر، مهدی قربانی، مهرو نونهالی‌، الهام شعبانی، رضا عموزاد، محمدرضا مالکی و… تماشاگران را همراهی می‌کنند.

«گل سنگ» درامی عاشقانه و محصول پلتفرم شیدا به تهیه‌کنندگی زینب تقوایی است.

نوشته اکران مردمی «گل سنگ» با حضور بازیگران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ بهاره افشاری با یک تجربه تازه در اجرا، مجید مجیدی با روایت‌هایی از جنس ایمان و وطن، مهدی حسینی‌نیا با حضوری هم‌زمان در دو نقش متضاد، روزبه بمانی با صدایی که باز هم قصه گفت و حامد عنقا که میان احساس و حاشیه، روایت خودش را پیش برد. این روایت، نگاهی است به پنج چهره‌ای که هرکدام، به‌نوعی خبر این روزها شدند.

بهاره افشاری؛ «منشور»ی برای گفت‌وگو یا آزمونی برای جسارت؟

بهاره افشاری این روزها بیش از هر چیز با «منشور» شناخته می‌شود؛ برنامه‌ای گفت‌وگومحور که نه فقط برای مخاطب، بلکه برای خودش هم یک ریسک جدی محسوب می‌شود. ورود او به عرصه اجرا در شبکه نمایش خانگی، آن هم در قالبی که سال‌ها از حضور زنان در آن خبری نبود، خود به‌تنهایی یک اتفاق است؛ حرکتی که بیش از هر چیز، امضای شخصی افشاری را دارد: جسارت.

افشاری «منشور» را به‌عنوان فضایی برای گفت‌وگوی بی‌واسطه معرفی کرده؛ جایی که مهمان‌ها بتوانند بدون ترس از قضاوت، از باورها، اشتباهات و حتی زخم‌هایشان حرف بزنند. همین ایده، در عمل هم تا حدی محقق شده است. گفت‌وگو با چهره‌هایی مثل رضا کیانیان، حسن معجونی یا نعیمه نظام‌دوست، لحظاتی خلق کرده که برای مخاطب آشنا و در عین حال تازه است؛ اعتراف‌ها، خاطرات شخصی و روایت‌هایی که کمتر در قاب رسمی دیده‌ایم.

اما «منشور» فقط با استقبال مواجه نشده. نقدها هم به همان اندازه جدی‌اند؛ از سطحی بودن گفت‌وگوها گرفته تا ناتوانی افشاری در هدایت بحث. برخی معتقدند او هنوز در جایگاه مجری، آن تسلط لازم را پیدا نکرده و گفت‌وگوها گاهی از مسیر خارج می‌شوند. با این حال، حتی منتقدان هم نمی‌توانند یک نکته را انکار کنند: «منشور» تلاشی است برای متفاوت بودن.

افشاری پیش از این هم نشان داده که از شکستن قالب‌ها نمی‌ترسد؛ از نقش‌آفرینی جسورانه در «او یک فرشته بود» تا حضور پررنگ در بازی مافیا که او را به مادرخوانده معروف و مشهور کرد. حالا «منشور» ادامه همان مسیر است، اما در سطحی جدی‌تر.

این برنامه هنوز در ابتدای راه است، اما یک سؤال مهم را پیش می‌کشد: آیا افشاری می‌تواند از «جسارت در شروع» به «مهارت در ادامه» برسد؟ پاسخ این سؤال، آینده «منشور» را تعیین خواهد کرد.

مجید مجیدی؛ روایت‌گر ایمان در میانه التهاب

نام مجید مجیدی این روزها دوباره بر سر زبان‌ها افتاده؛ به‌واسطه روایت‌هایی که بیش از آن‌که سینمایی باشند، از جنس زیست شخصی و باورهای عمیق او هستند. حضورش در یک محفل هنری با محوریت امام رضا(ع)، فرصتی شد تا او از خاطراتی بگوید که سال‌ها در ذهنش انباشته شده‌اند.

مجیدی با همان لحن آرام و روایت‌گر همیشگی، از خادمان گمنام حرم گفت، از پیرزنی که تنها دارایی‌اش را وقف کرده بود، از کشاورزی که غبار کفش زائران را از طلا باارزش‌تر می‌دانست. این‌ها صرفاً خاطره نبودند؛ قطعاتی از یک جهان‌بینی بودند که سال‌هاست در آثار او هم دیده می‌شود.

اما آنچه این روایت‌ها را برجسته‌تر کرد، جزئی‌نگری او بود؛ نوعی نگاه سینمایی که حتی در تعریف یک خاطره هم حضور دارد. انگار مجیدی همچنان در حال ساختن فیلم است، حتی وقتی پشت دوربین نیست.

در کنار این روایت‌ها، مواضع اجتماعی و سیاسی او هم دوباره توجه‌ها را جلب کرد. از واکنش به اتفاقات اخیر گرفته تا حمایت از کودکان آسیب‌دیده و امضای بیانیه‌ها، مجیدی نشان داد که هنوز خود را نسبت به جامعه بی‌تفاوت نمی‌داند.

او همیشه میان دو جهان حرکت کرده؛ سینمای انسانی و دغدغه‌های اجتماعی. گاهی این دو در آثارش به تعادل رسیده‌اند و گاهی یکی بر دیگری غلبه کرده. حالا در این مقطع، به‌نظر می‌رسد «روایت شخصی» او پررنگ‌تر از همیشه شده است.

مجیدی همچنان همان فیلم‌سازی است که جهان را از دریچه ایمان و انسانیت می‌بیند؛ آیا این روایت‌های پراکنده، روزی دوباره به یک فیلم منسجم تبدیل خواهند شد؟

مهدی حسینی‌نیا؛ بازیگری میان دو جهان بازیگری

برای یک بازیگر، کمتر پیش می‌آید که هم‌زمان با دو نقش متفاوت در مرکز توجه قرار بگیرد؛ اما مهدی حسینی‌نیا این روزها دقیقاً در چنین موقعیتی است. حضور هم‌زمان او در دو سریال «گل سنگ» ساخته ابراهیم ایرج زاد و «بیست و یک» ساخته بهنام بهزادی، او را به یکی از چهره‌های پررنگ شبکه نمایش خانگی تبدیل کرده است.

در «گل سنگ»، حسینی‌نیا در نقش مردی خانواده‌دوست ظاهر می‌شود؛ پدری دلسوز و همسری عاشق که در عین حال، رازی تاریک را با خود حمل می‌کند. این دوگانگی، همان جایی است که بازی او را جذاب می‌کند. نگاه‌های مضطرب، سکوت‌های معنادار و خشم فروخورده، همه نشان می‌دهند که او به‌خوبی از پس یک نقش چندلایه برآمده است.

در مقابل، «بیست و یک» چهره‌ای کاملاً متفاوت از او نشان می‌دهد؛ یک سرگرد جدی، دقیق و حرفه‌ای که درگیر پرونده‌ای پیچیده می‌شود. اینجا دیگر خبری از آن پدر آرام نیست؛ با شخصیتی مواجهیم که منطق، اقتدار و کنترل، سه ویژگی اصلی‌اش هستند.

این تضاد، همان نقطه‌ای است که جایگاه فعلی حسینی‌نیا را تعریف می‌کند. او سال‌ها مسیرش را آهسته و پیوسته طی کرده؛ از نقش‌های مکمل تا رسیدن به کاراکترهایی که بار اصلی روایت را به دوش می‌کشند. بهترین بازی‌های مهدی حسینی‌نیا در نقش‌های منفی و مشخصا در آثاری مثل «شنای پروانه»، «برادران لیلا»، «می‌خواهم زنده بمانم» و «رهایم کن» رقم خوردند و پیش‌تر توانایی‌اش را ثابت کرده بود. اما او نشان داد از نقش منفی هم خارج شود کارش را بلد است. با ایفای نقشی کمدی در فیلم «هفتاد سی» ساخته بهرام افشاری، در نقش «سیاوش» روی دیگری از خودش را به مخاطب نشان داد که می‌تواند طیف گسترده‌تری از شخصیت‌ها را باورپذیر کند و حالا وارد مرحله‌ای شده که می‌تواند «انتخاب» کند، نه صرفاً «حضور».

این روزها، حسینی‌نیا در نقطه‌ای ایستاده که بسیاری از بازیگران سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند؛ نقطه‌ای که مخاطب، نام او را به‌عنوان یک «اعتبار» برای اثر می‌بیند. حالا باید دید این مسیر، او را به کدام نقش ماندگار بعدی خواهد رساند.

روزبه بمانی؛ صدایی که روایت را کامل می‌کند

در دنیایی که تصویر حرف اول را می‌زند، هنوز هم صدا می‌تواند روایت را کامل کند؛ به‌خصوص وقتی پای تیتراژ سریال‌ها در میان باشد. روزبه بمانی یکی از همان صداهایی است که توانسته این جایگاه را حفظ کند.

این هفته، با انتشار قطعه «بی‌نقاب» برای سریال «بیست و یک»، بمانی بار دیگر نشان داد که چگونه می‌توان با یک ترانه، حال‌وهوای یک اثر را تقویت کرد. صدای او، با آن غم پنهان و حس روایت‌گرش، به‌راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و در ذهن مخاطب باقی می‌مانند. بمانی فقط خواننده نیست؛ او ترانه‌سراست و همین باعث می‌شود آثارش یکپارچگی بیشتری داشته باشند. واژه‌ها، ملودی و اجرا، در کارهای او از یک جنس‌اند.

صدای روزبه بمانی از آن جنس صداهایی است که تیتراژ را از یک بخش فرعی به بخشی ماندگار از اثر تبدیل می‌کند. حضورش در یک سریال یا فیلم، صرفاً یک قطعه موسیقی نیست؛ ادامه‌ای از روایت است که بعد از پایان تصویر، در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. به همین دلیل است که خیلی وقت‌ها، مخاطب ترانه‌های او را نه با نام آلبوم یا حتی خود خواننده، بلکه با نام همان اثر تصویری به یاد می‌آورد؛ مثل قطعه «کجا باید برم» که برای بسیاری، بیش از آن‌که یک آهنگ مستقل باشد، یادآور فضای فیلم «لاتاری» است.

اما حرف این روزهای او فقط «بی‌نقاب» نبود. در میانه روزهای تلخ جنگ بمانی باز هم به همان جایی پناه برد که همیشه از آن حرف می‌زند: درد. اما این‌بار، درد شخصی نبود، عاشقانه نبود، حتی دلتنگی هم نبود؛ سوگی بود جمعی، سنگین و غیرقابل‌تحمل. بعد از فاجعه مدرسه میناب و شهادت کودکان معصوم، بمانی با قطعه «تفنگ گریه می‌کنه» نه فقط یک ترانه، که یک مرثیه خواند؛ مرثیه‌ای که بیشتر از آن‌که شنیده شود، حس شد. در این قطعه، صدای او دیگر فقط یک صدا نیست؛ تصویرهایی که می‌سازد، ساده اما ویران‌کننده‌اند؛ کلاس‌هایی که نیمه‌کاره مانده‌اند، مدادهایی که سوخته‌اند، و کودکانی که هنوز باید زنگ تفریحشان را می‌دویدند.

بمانی از آن دسته هنرمندانی است که ابتدا درد را درک می‌کند و بعد آن را به زبان موسیقی ترجمه می‌کند. همین ویژگی، آثارش را صادقانه‌تر می‌کند و صدای او هنوز هم برای مخاطب، «قصه» دارد.

حامد عنقا؛ از اشک‌های پدرانه تا حاشیه‌های «بدنام»

حامد عنقا این روزها زیاد دیده و شنیده شده؛ یکی در قاب تلویزیون با روایت‌هایی احساسی و دیگری در شبکه نمایش خانگی با سریالی پرحاشیه.

حضور او در یک برنامه تلویزیونی و صحبت درباره تجربه شخصی‌اش از روزهای جنگ، یکی از لحظات تأثیرگذار این برنامه بود. وقتی از ترس و اضطراب فرزندانش گفت، بغضش فقط یک واکنش شخصی نبود؛  احساسی جمعی بود که بسیاری از خانواده‌ها تجربه کرده‌اند. این همان نقطه‌ای است که عنقا بلد است با مخاطب ارتباط برقرار کند: روایت از دل تجربه.

اما در سوی دیگر، نام او با سریال «بدنام» گره خورده؛ اثری که از همان ابتدا با حاشیه همراه بود. توقیف اولیه و سپس بازگشت به پخش، باعث شد کنجکاوی درباره آن بیشتر شود. عنقا، به‌عنوان تهیه‌کننده، از اثرش دفاع کرده و آن را مناسب تماشای خانوادگی دانسته؛ دفاعی که البته با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شده است.

واقعیت این است که عنقا سبک مشخصی در روایت دارد؛ چه در فیلمنامه‌نویسی و چه در گفت‌وگو. او به داستان‌هایی علاقه دارد که در آن‌ها قدرت، فساد و روابط پشت‌پرده نقش پررنگی دارند. اما سؤال اینجاست که آیا این الگو هنوز برای مخاطب تازگی دارد یا با اطلاعاتی که مخاطب از اخبار و فضای مجازی می‌گیرد دیگر این روایت‌ها تکراری شده است؟

با این حال، نمی‌توان انکار کرد که او همچنان توانایی جلب توجه را دارد؛ چه با یک گفت‌وگوی احساسی و چه با یک سریال پرحاشیه.

عنقا این روزها تلاش می‌کند تأثیرگذار باشد چه در بیان احساسات و چه در فیلم‌ سازی و گاهی هم موفق بوده و سریال‌هایش مخاطب خاص خود را دارد و او این روایت‌ها را در بیان أوضاع جامعه بی تأثیر نمی‌داند.

نوشته از مرثیه «روزبه» برای اشک تفنگ تا میزبانی پرریسک «بهاره» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بیست و یک» سریالی پلیسی معمایی به کارگردانی بهنام بهزادی است و نویسندگی آن را مسعود خاکباز برعهده دارد که پیش از این با سریال «دفتر یادداشت» با فیلم‌نت همکاری داشته است. همچنین حسن علی‌زاده و میثم نورانی تهیه‌کنندگان این سریال هستند.

بهنام بهزادی در کارنامه سینمایی خود آثاری چون «تنها دوبار زندگی می‌کنیم»، «قاعده تصادف»، «وارونگی» و «من می‌ترسم» را دارد.

فیلم‌نت که پیش از این چندین سریال پلیسی معمایی موفق پخش کرده است در جدیدترین محتوای پلیسی خود با سریال «بیست و یک» قصه جدید و متفاوتی را روایت خواهد کرد.

سعید آقاخانی، شادی مختاری و مهدی حسینی‌نیا در این سریال در نقش‌های اصلی ظاهر می‌شوند. رضا بهبودی، یکتا ناصر، بهناز جعفری، بهاره کیان‌افشار، ناهید مسلمی و نازنین احمدی دیگر بازیگران این سریال هستند.

داستان سریال «بیست و یک» درباره یک پرونده پلیسی مرموز و پیچیده است و در توضیح آن نوشته شده: من عاشق دخترایی‌ام که ساخته شدن با زندگی بجنگن…!

با شروع پخش این سریال، فیلم‌نت دو سریال اختصاصی «بی‌عاطفه» و «بیست و یک» را در کنداکتور پخش خود دارد.

نوشته سریال پلیسی معمایی «بیست و یک» از ۳۱ فروردین در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شیدا با ادامه مسیر خود در جهت تولید و انتشار آثار درام و در راستای ایجاد پویایی و احترام به مخاطبان شبکه نمایش خانگی، پخش سریال جدید «گل سنگ» را در کنداکتور خود قرار داده است.

همچنین با نزدیک شدن به انتشار این اثر، پوستر رسمی آن نیز با طراحی روح‌الله مختاری رونمایی شد.

ابراهیم ایرج‌زاد که با ساخت آثار اجتماعی ملتهبی چون «تابستان داغ»، «عنکبوت» و «شوهر ستاره» در سینمای ایران شناخته می‌شود، در ادامه روایت‌های تکان‌دهنده از جامعه ایران، در نخستین حضور خود در نمایش خانگی قصه‌ «گل سنگ» را مقابل دوربین برده‌است. فیلمنامه این سریال را پیام کرمی و ابراهیم ایرج‌زاد نوشته‌اند.

مهتاب کرامتی، مهدی حسینی‌نیا، الناز ملک، امیر نوروزی، علیرضا ثانی‌فر، فاطمه مسعودی‌فر، مهدی قربانی، مهرو نونهالی، روح‌اله زمانی و با معرفی شریان زارع بازیگران اصلی هستند که در «گل سنگ» ایفای نقش می‌کنند.

نوشته «گل سنگ» به‌زودی از پلتفرم شیدا پخش می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

استفاده از خط داستانی امتحان پس داده در ژانر جنایی در «برتا؛ داستان یک اسلحه»

در تاریخ سینما، سریال‌ها و فیلم‌های فراوانی وجود دارند که گره‌افکنی اصلی داستان آن‌ها بر مبنای در معرض اتهام قتل قرار گرفتن ماموران نظم و قانون همچون پلیس، دادستان و قاضی و تلاش آنها برای اثبات بی‌گناهی در یک بازه زمانی محدود چند روزه شکل گرفته است و از مهم‌ترین آثار با چنین موضوعی می‌توان به فیلم سینمایی «مذاکره کننده» ساخته اف. گَری گَری و همچنین، سریال‌ «کوآنتیکو» ساخته جاشوآ سَفرون اشاره کرد بنابراین خط داستانی تعریف شده برای اتهام قتل زدن به سرهنگ امیرعلی نداف و کشمکش‌های وی برای اثبات بی‌گناهی خودش در هنگام حل و فصل پرونده‌ واکسن‌های آلوده در نقطه صفر مرزی، از خط های داستانی امتحان پس داده در ژانر جنایی و همچنین، معمایی به شمار می‌رود و برای مخاطبان سینمادوست چندان نکته تازه‌ای در بر ندارد.

نکته مهمی که در قسمت جدید «برتا؛ داستان یک اسلحه» که از پلتفرم فیلم‌نت پخش می‎شود، به چشم می‌خورد نوع پرداختی است که محمدمهدی عزیزمحمدی، علیرضا عطاالله تبریزی و امیرحسین ترابی در مقام فیلمنامه‌نویسان اثر بر یک خط داستانی امتحان پس داده جنایی انجام داده‌اند تا بتواند جهان‌بینی آنها را از آثار مشابه متمایز کند و رنگ و بویی تازه به این داستان بارها گفته‌شده ببخشند.

«تعیین ضرب‌الاجل» در مبحث فیلمنامه‌نویسی

دلیل اینکه فیلمنامه‌نویسان و سازندگان آثار نام‌برده شده، یک بازه محدود چند روزه را برای اثبات بی‌گناهی شخصیت‌های اصلی در نظر می‌گیرند به یک مبحث فیلمنامه‌نویسی برمی‌گردد که با نام تعیین ضرب‌الاجل شناخته می‌شود و دلیل اتخاذ چنین رویکردی این است که با انجام این ترفند و در منگنه زمانی قرار دادن شخصیت اصلی برای اثبات بی‌گناهی و در وهله بعد، مشخص کردن یک جزا در صورتی که نتواند بی‌گناهی اش را اثبات کند، عنصر تعلیق زاییده می‌شود بنابراین مخاطبان با اشتیاق مضاعفی ادامه داستان را پیگیری می‌کنند تا دریابند فرجام چه خواهد شد و شخصیت اصلی چگونه از پس موانع یکی پس از دیگری می‌گذرد تا حقانیت خودش را ثابت کند.

اتفاقی که در سکانس‌های بازگشت به گذشته امیرعلی نداف و روند زنجیره‌ای قتل‌هایی که او متهم به انجامش می‌شود، هرگز رخ نمی‌دهد و وی قادر به حل بحرانی که گرفتارش شده است، در یک بازه زمانی چند روزه نیست. نداف از مرز خارج می‌شود تا بعد از آب از آسیاب افتادن پرونده‌ قتل‌ها به کشور بازگردد هرچند همچنان بخت با او یار نیست و به علت ورود غیرقانونی به زندان می‌افتد تا محکومیتی بیست ساله را از سر بگذراند؛ محکومیتی که پس از ابتلای وی به یک بیماری مهلک، با عفو مواجه می‌شود تا بار دیگر به ایران بازگردد و بتواند خودش را از اتهام‌های مطرح‌شده مبرا سازد. بازگشتی که با شروع قتل‌های سریالی قاتل مرموز همزمان می‌شود و بار دیگر، نام او به عنوان تنها مظنون اصلی قتل‌های زمان حال مورد بررسی قرار می‌گیرد. اینجا، همان جایی است که بدعت نویسندگان در طرحی نو در انداختن در یک داستان جنایی بارها گفته‌شده، خلاقیت خودشان را به نمایش می‌گذارند و چاشنی تلخ واقعیت را با شیرینی تخیل در داستان‌گویی در هم می‌آمیزند.

در سنت فیلمنامه‌نویسی سینمای هالیوود، قهرمان داستان در عرض چند روز موفق به گذر از موانع، حل و فصل اتهام‌ها و اثبات بی‌گناهی خودش می‌شود و اسناد و مدارکی که بی‌گناهی او را اثبات می‌کنند، با کمترین تقلا و در سریعترین زمان ممکن در اختیار قهرمان قرار می‌گیرند بنابراین اینجاست که شیرینی تخیل در داستان‌گویی بر چاشنی تلخ واقعیت فایق می‌آید و قهرمان هیچگاه به بن‌بست نمی‌رسد.

نویسندگان «برتا؛ داستان یک اسلحه»، یک دنیای تازه را می‌آفرینند

در «برتا؛ داستان یک اسلحه»، محصولی از فیلم‌نت، نویسندگان از سنت فیلمنامه‌نویسی سینمای هالیوود و وارد کردن شیرینی تخیل در داستان‌گویی برای شخصیت امیرعلی نداف فاصله می‌گیرند و او را با چاشنی تلخ واقعیت در دنیای واقعی تنها می‌گذارند بدین صورت پرونده‌ اتهام‌های قتل وارد شده به نداف نه تنها در عرض چند روز حل نمی‌شود بلکه بعد از بیست سال همچنان نام او به عنوان یک مامور پلیس رشوه‌خوار و قاتل بر سر زبان‌هاست که حتی خانواده‌اش بی‌گناهی وی را باور ندارند. گفتنی است که برای تماشای این سریال می‌توانید به پلتفرم فیلم‌نت مراجعه کنید.

محمدمهدی عزیزمحمدی، علیرضا عطاالله تبریزی و امیرحسین ترابی با رویکرد واقع‌گرایانه که در نگارش داستان شخصیت امیرعلی نداف داشتند و او را در مقام انسانی نشان می‌دهند که با ناملایمات روزگار دست به گریبان شده و چرخ فلک نیز از قرار دادن هیچ سنگ بزرگی جلوی پای این شخص فروگذار نکرده است، یک قدم از سنت فیلمنامه‌نویسی در سینمای هالیوود پا را فراتر می‌گذارند و یک دنیای تازه را می‌آفرینند که مختص به خودشان است و از سوی دیگر، با زیست روزمره مردمان سرزمین ایران همخوانی دارد و می‌تواند همذات‌پنداری آنها را در پی داشته باشد که تنگناهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، در یک چشم به هم زدن همه داشته‌های مردم را به یغما برده است و آنها هر چه دویدند تا این قضا را تغییر دهند، به جایی نرسیدند.

بدعتی که نویسندگان «برتا؛ داستان یک اسلحه»، یکی از سریال‌های محبوب پلتفرم فیلم‌نت، در این سریال پایه‌ریزی کردند، نشان از پویایی فیلمنامه‌نویسی در سینمای ایران دارد و نشان می‌دهد علی‌رغم تمام مشکلاتی که گریبانگیر این حوزه است، همچنان می‌توان بارقه‌های امید را در آن جُست.

نوشته «برتا؛ داستان یک اسلحه» و بازخوانی یک الگوی کلاسیک جنایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نویسندگان این سریال محمدمهدی عزیزمحمدی، علیرضا عطاالله تبریزی و امیرحسین ترابی هستند.

شهرام حقیقت‌دوست، مهدی حسینی‌نیا، مهراوه شریفی‌نیا، آناهیتا افشار، عرفان ناصری، محمدرضا غفاری، سوگل خلیق، علیرضا جعفری، مینو شریفی، میترا رفیع، پرهام رحمانی، محمد صابری، سعید روشن و امیررضا دلاوری، با هنرمندی: حسین پاکدل، با حضور: شهرام قائدی، امین میری، سیامک صفری، رامین راستاد، بهرام ابراهیمی، کاظم هژیرآزاد، مائده طهماسبی، رویا جاویدنیا، محسن غفاری، رحمان باقریان، مهدی رکنی، لویی سیفی، مرجان قمری، الهه خادمی، فاطمه نیشابوری، مرضیه بدرقه، صفر محمدی، الهه زحمتی، لادن ژافه‌وند، احسان عباسی، رضا فیض‌بخش، محمد شامی، بازیگر کودک: کوثر حیدری بازیگران این سریال هستند.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: یه روزی همه‌مون با هم بی‌حساب میشیم…

دیگر عوامل سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» عبارتند از: مجری طرح: پیمان حجازی، مدیر فیلمبرداری: احسان رفیعی‌جم، تدوین: میثم مولایی، آهنگساز: بامداد افشار، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، مدیر صدابرداری: محمد شاهوردی، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح لباس: آرتا ماهان، طراح گریم: مونا جعفری، مدیر تولید: ابوالفضل لطفی، مدیر برنامه ریزی: علی جودی، دستیار اول کارگردان: سعید بیات، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، سارا احترامی، طراح و سرپرست جلوه های بصری: تهمینه اذکاری، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح تیتراژ: حامد بارئی طبری، دستیار اول فیلمبردار: شایان سیگارودی، دستیار تهیه‌کننده: سعیدرضا صاحبی، مدیر تدارکات: سعید میرزایی، نیما فکوری، منشی صحنه: پوریا کاظمی فرد و عکاس: مجید طالبی.

نوشته اسامی بازیگران «برتا؛ داستان یک اسلحه» اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاکنون شهرام حقیقت‌دوست و مهدی حسینی‌نیا به عنوان بازیگران این سریال معرفی شده‌اند.

در توضیح این سریال آمده است: یه روزی همه‌مون با هم بی‌حساب میشیم…

نویسندگان سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» محمدمهدی عزیزمحمدی، علیرضا عطاالله تبریزی و امیرحسین ترابی هستند.

دیگر عوامل سریال عبارتند از: مجری طرح: پیمان حجازی، مدیر فیلمبرداری: احسان رفیعی‌جم، تدوین: میثم مولایی، آهنگساز: بامداد افشار، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، مدیر صدابرداری: محمد شاهوردی، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح لباس: آرتا ماهان، طراح گریم: مونا جعفری، مدیر تولید: ابوالفضل لطفی، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، سارا احترامی، طراح و سرپرست جلوه های بصری: تهمینه اذکاری، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری و عکاس: مجید طالبی.

سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» در ژانر معمایی-جنایی در ۱۸ قسمت ساخته و آماده پخش شده است.

امیرحسین ترابی پیش از این سریال جنایی «خون‌سرد» را برای فیلم‌نت ساخته است که در زمان پخش مورد استقبال زیادی قرار گرفت و جزو پربیننده‌ترین سریال‌های شبکه نمایش خانگی بود.

آخرین فیلم در کارنامه کامران حجازی، «تمساح خونی» از پرفروش‌ترین‌های سینمای ایران بوده است.

«برتا» جایگزین سریال «اجل معلق» دیگر سریال اختصاصی فیلم‌نت می‌شود.

نوشته «برتا؛ داستان یک اسلحه» سریال جدید جمعه‌های فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیمان معادی، مهران غفوریان، هانیه توسلی، فرشته حسینی، مهدی حسینی‌نیا، مسعود کرامتی، محمد شاکری، عباس ایمانی، محمود موسوی، شیرین ضابطیان و زنده‌یاد حاتم مشمولی بازیگران این فیلم هستند.

تهیه‌کننده و کارگردان: مجیدرضا مصطفوی، مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: بهرام دهقان، نویسندگان: مهیار حمیدیان و مجیدرضا مصطفوی، طراحی و ترکیب صدا: بهمن اردلان، موسیقی: حامد ثابت، مدیر تولید: مهدی مهابادی، طراح صحنه: حسن روح‌پروری، طراح لباس: ندا نصر، طراح گریم: محسن دارسنج و مهرنوش سلیمی، صدابردار: بابک اخوان و محمود کاشانی، طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظر فصیحی، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، برنامه‌ریز و دستیار یک کارگردان: ایما استمراری، عکاس: فتاح ذی نوری، جانشین تولید: امید میرزازاده، منشی صحنه: ماریا میرنژاد، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

پخش بین‌المللی این فیلم به عهده محمد اطبایی است.

نوشته فیلم «بی سر و صدا» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جور لرزان و بی‌ثباتی هم این را می‌گوید که هر آن احتمال انجامش می‌رود.

دیالوگی بحران‌خیز که در پیوند با سلسله رفتارهای هیجانی بعدی این کاراکتر با بازی جاندار و قرص و محکم مهدی حسینی نیا، تماشاگر را مشتاق پیگیری سرنوشت او نگه می‌دارد. شخصیتی در محور ماجرا و وسط معرکه‌ای تلخ. با شمایل سرتق، عصبی و کله شقی که برآیندی از تمام نقش‌های پرتنش او طی این سالهاست و همین پیش‌زمینه ذهنی، در بیننده کوچک‌ترین شکی برای همراهی با او باقی نمی‌گذارد!

در این رهگذر، امیر قهرمانی پراگماتیست (عملگرا) است که چون از دل اکثریت همین جامعه برخاسته، بضاعت مالی چندانی ندارد و جزو طبقه فرودست محسوب می‌شود، در اغلب کنش و واکنش‌هایش لابد محق تشخیص داده می‌شود. تماشاگر، اتهام زنی، عنق بازی و داد و فریادهایش علیه اطرافیان را سنجیده ارزیابی می‌کند. برای حیثیت لطمه دیده او و سر درآوردن از ابعاد پنهان زندگی همسرش هاجر(بهاره افشاری)، اهمیت قائل است. موتور محرکه قصه هم همین قضیه حیثیتی است.

خیلی‌ها به دلیل مشابهت‌هایی، طوری با «پوست شیر» مقایسه‌اش می‌کنند که انگار اسپین‌آف آن سریال است و مجموع این موارد موجب شده ساخته سجاد پهلوان‌زاده، جزو محصولات پربیننده این روزها باشد.

*فیلمفارسیِ بزک شدۀ بی‌مکان و تیره روز

سریال «حیثیت گمشده» ابایی ندارد که یک فیلمفارسی عامه‌پسند تلقی شود. این را می‌توان از همان نام کلیشه‌ای و سرراستش دریافت که ارجاع به چنین چارچوب و محتوای آشنایی دارد. ضمن اینکه در روایت خود از ناموس‌پرستی، «انگیزه» ای مردانه می‌سازد تا تم انتقام را داغ نگه دارد و برای مدرن ساختن مضمون، به عنصر همیشه محبوب و کار راه انداز «تعلیق» هم پناه می‌برد. تعلیقی که زنده است به گره‌افکنی و گره‌گشایی‌های پی‌درپی تا ریتم از نفس نیفتد.

به‌ویژه که پیرنگ معمایی، در لابیرنتی از آدم‌های مختلف که به‌واسطه سرنخ‌های گوناگون پایشان به قصه باز می‌شود، در «حیثیت گمشده» تشدید شده تا این ژانر مهجور، دست سریال را در جلب مخاطب بگیرد!

لفظ فیلمفارسی اما اینجا لزوماً حکم «انگ» را برای سریال مذکور ندارد. صرفاً توصیفی برای مؤلفه اصلی مضمون آن است که تلاش شده با طراحی جزییات و ‌تعلیق‌های زنجیره‌ای، امروزی‌تر به نظر برسد. آدم‌هایش را از کلیشه سیاه‌وسفید تا مرز خاکستری امتداد داده و به زیر پوست شهری رخنه کرده که گویی زیبایی توریستی چندانی ندارد و در سیاهی غوطه ور است. در واقع تهران در «حیثیت گمشده» به عنوان جغرافیایی پر مخاطره و گرفتار کشمکش و فشارهای مدام تصویر شده که برای زنده ماندن در آن باید بی‌وقفه جنگید. این تیرگی در تصاویر پرکنتراست سریال هم لحاظ شده. در چنین اتمسفری، تفاوت سازی برای صرفاً فیلمفارسی نماندن، در کنار قصه‌پردازی غیر یکسویه و قابل حدس، به یاری «حیثیت گمشده» شتافته تا تماشاگران عمده خودش را پیدا کند.

از سویی کارگردان به نظر خیلی دلبسته این نیست و اصرار ندارد که درامش در پایتخت بگذرد. به عبارتی تهران اگرچه به کل فراموش نشده، اما در پس‌زمینه ایستاده! روایتی که آدمهایش، افکار و مناسباتشان، مهمتر از مکان رویدادهاست. حال آنکه زیرساختهای همین شهر، به عنوان اشلی از یک جامعه کلان‌تر است که آدم‌ها را به موقعیتهای فعلی شان کشانده.

گویی قصه امیر در جهانی می‌گذرد که در آن، اصول اخلاقی اولویت مهمی نیست. کارفرما، کارگرش را با وعده دروغ به مرخصی اجباری می‌فرستد و در بازگشت، او را اخراج می‌کند. داماد خانواده(امیر نوروزی) نظرباز و غیر متعهد است و ادبیاتش تحقیرآمیز و خردکننده. پدران (با بازی رحمان باقریان و نادر فلاح)، عموماً عنصری نامطلوب هستند که یا بابت بدهی، دخترشان را معامله می‌کنند و یا او را برای تهیه مواد مخدر به خیابان می‌فرستند. همسر(امیر) مهرورزی عمیقی به همسرش ندارد و جلب توجه او به چشمش نمی‌آید. پزشک (رسول با بازی مهدی زمین پرداز) با پروانه مطب باطل شده همچنان مشغول کار است! قانون، قهرمان قصه را چندان به رسمیت نمی‌شناسد و او را در راه کشف حقیقت، یاری نمی‌کند و چه بسا گاهی، در جایگاه متهم نیز بنشاند.

مصادیقی که در کنار برخی عناصر ساختاری، «حیثیت گمشده» را در نوسان میان یک فیلمفارسی غلیظ -و اگر اغراق نباشد- با آثاری که سایه‌ای از موج نو دارند، نگه می‌دارد.

*فرم شناسی کارگردانی که تدوین می‌داند

سجاد پهلوان‌زاده پیش از گام گذاشتن به وادی کارگردانی، تدوینگر بوده. کار فوق‌العاده او در «ایستاده در غبار» که برایش سیمرغ به ارمغان آورد، گویا در نوع نگاه اش در مقام کارگردان بشدت مؤثر بوده. شیوه‌ای از مستندنمایی درام یا به قول محمدحسین مهدویان، داکیودراما که چه در سریال قبلی پهلوان‌زاده، «سقوط» و چه همین دومی، رشد پیدا کرده.

«حیثیت گمشده» بسیار مدیون تدوینش است. همچنین پهلوان‌زاده را از آن دست کارگردانانی معرفی می‌کند که سر صحنه مونتاژ می‌کنند؛ هرچند تدوینگر کار شخص دیگری باشد. خود را گرفتار برداشتهای بلند و وضوح عمیق نکرده تا بتواند هم در انتخاب زوایای دید با دست باز عمل و هم حواس تماشاگر را معطوف کنش صحنه کند. کاتها ملیح، منظم و حساب شده هستند و تعمداً نمی‌خواهند اعصاب بیننده را بیشتر از التهاب جاری در قصه خط خطی کنند. از حرکات دوربین روی دست به اندازه استفاده شده و شاهد پرش‌های بی‌دلیل به قصد استرس‌زایی ساختگی، حتی در سکانس‌های درگیری نیستیم. در مواردی که تصویر می‌تواند متقاعدکننده باشد، دیالوگ نداریم. از جمله سکانس تعقیب خرده‌فروش‌ها در پارک از سوی امیر و رسول یا قبلتر از آن پرسه‌های قبل از خودکشی هاجر. کادرها اغلب متناسب با کادرِ به نسبت کوچک تلویزیون بسته شده و در کلوزآپ ها افراط صورت نگرفته تا دلزدگی ایجاد کند.

*تنهایی آدم‌ها و آدمهای تنها

«حیثیت گمشده» قصه تنهایی آدمها و آدمهای تنهاست. بر همین مبنا، بازیگران طوری گزینش و هدایت شده‌اند که این تنهایی را دامن بزند و ضمناً فضا، اسیر ستاره محوری نباشد.

اگر رفاقتی هم هست (امیر و اسماعیل)، شکننده و پنداری بر حسب موقعیت شکل گرفته.

مهدی حسینی نیا در نخستین نقش اصلی‌اش، بخوبی بار سنگین شرایط تحمیل شده بر کاراکتر را به دوش می‌کشد. اکت های بجایی دارد. با نگاه و در سکوت، احساسات و فردگرایی اش را به درستی منتقل می‌کند و فیزیکش در قابل‌باور شدن شخصیت تسلیم‌ناپذیر امیر تأثیر دارد. می‌داند موقع نسق کشیدن چطور عربده‌کشی کند و به طرف بتوپد و زمان درماندگی، نزار جلوه کند.

بهزاد خلج با وجود منفی بودن نقش، انتخاب دقیقی است. سیاهی ذاتی چنین شخصیتی، با امواج مثبت چهره سمپاتیک و ذهنیت تماشاگر از او، تعدیل می‌شود.

امیر نوروزی در نقش فرشاد، بورژوای نوکیسه‌ای که از خانواده محبت ندیده و آن را از زنان پیرامونش گدایی می‌کند، با وجود قلدرمنشی و زیاده‌خواهی، در موضع ضعف، زبون و حقیر است و کاراکتری را ارائه داده که کاستی‌هایش را پشت نقاب مال و مکنت، مخفی می‌کند.

مهدی زمین پرداز در نقش رسول یک مکمل دوست‌داشتنی است. طراحی شده تا هم به وقت نیاز، کمک دست امیر باشد و هم به دلیل علاقه قدیمی به هاجر، انگیزه‌اش برای روشن شدن قضیه، منطقی باشد.

الناز حبیبی در نقش تهمینه، نمادی از زنان گرفتار و توسری خور در چنبره خانواده و جامعه‌ای سنتی و چه بسا زن‌ستیز است که او را ابزار قرار داده. مقاومت شکست‌خورده تهمینه برای تغییر اوضاع و جدال با سرنوشت محتوم، در بازی حبیبی نمود کافی دارد.

*قواعد ژانر

نوشتم که «حیثیت گمشده» یک درام جنایی و معمایی است و به الگوهای تکرارشونده این ژانر پایبند. تکروی های جسارت‌آمیز و ریسکی کاراکتر اصلی امیر، شاید در دنیای واقعی خیلی دست‌یافتنی نباشند، اما در قلمروی قصه جواب می‌دهند. او سرزده به خانه تیمی موادفروش‌ها می‌زند و با آنان درگیر می‌شود، بدون آنکه آسیب خاصی ببیند. در مواجهه غیردوستانه با قاچاقچی متوسطی مثل اسماعیل (بهزاد خلج)، ناخواسته باب رفاقت را با او باز می‌کند. در ورود به مهمانی مشکوک اعیانی موفق عمل می‌کند و علی‌رغم زد و خورد، نجات می‌یابد.

تعلیق‌ها پیاپی می‌آیند و برای یافتن راه حل، پنهان‌کاری و طفره‌های آزاردهنده ای در کار نیست. احمد سلگی، نویسنده سریال به این قول هیچکاک که گفته «این ضروری است که مردم در جریان تمام حقایق داستان باشند؛ در غیر این صورت تعلیقی وجود ندارد» اعتقاد داشته و به فراخور، اطلاعات لازم را به اشتراک گذاشته.

در پایان هر قسمت پرونده هر آدم جدیدی بسته می‌شود تا در ادامه، سرنخ‌های بعدی دنبال شوند. نکته مهمی که جلوی سرخوردگی مخاطب و بی حوصلگی اش را می‌گیرد و در عین حال، او را تشنه نگه می‌دارد تا به خود وعده دهد به‌زودی پازل کامل شده را خواهد دید.

گره بعدی را همانی وسط می‌اندازد که خود گره‌گشای سرنخ قبلی بوده. تکنیکی که شاید پتانسیل آن را داشته باشد با کمی چرخش داستانی تا ابد ادامه بیابد. این قضیه البته در شیوه بررسی «حیثیت گمشده» با تعداد محدودی که پخش شده، هنوز جای اغماض دارد و شاید مصداق پیدا نکند. اما خب! نباید از یاد برد کاسه صبر مخاطب و ظرف چنین داستانی هم حدی دارد!

باید دید این ادویه جذاب، یعنی سلسله تعلیق‌های فعلاً قانع‌کننده، همراه با اوج و فرودهای طبیعی روایت، کجا به فرجام خواهد رسید و آیا در نهایت قانع‌کننده خواهد بود.

نوشته بر مدار تعلیق‌های زنجیره‌ای اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اکران این فیلم که روایتی ملتهب از دادخواهی یک عدالت پُر رمز و راز است، با شعار «عدالت خط قرمز ندارد!» از ۱۷ خردادماه در سینماهای سراسر کشور آغاز شد و تاکنون توانسته حدود ١٠٠ هزار مخاطب را به سینماها بکشاند.

فیلمنامه «مصلحت» که در ژانر سیاسی-معمایی به نگارش درآمده، به موضوعی افشاگرانه در اوایل دهه ۶۰ می‌پردازد و در خلاصه داستان آن آمده است: «پسر یکی از مقامات عالی‌رتبه کشور در یکی از درگیری‌ها مقابل دانشگاه تهران مرتکب قتل می‌شود، اما پیوند خانوادگی و مصلحت سیاسی کشور، این پرونده مشکوک  را وارد موازنه‌ای پیچیده و سخت می‌کند…»

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی «مصلحت» را تشکیل می‌دهند.

دومین تیزر «مصلحت» توسط کیومرث بیک‌زند ساخته شده و این فیلم محصول مشترک سازمان سینمایی سوره و مرکز فیلم و سریال اوج است که پخش آن را موسسه بهمن سبز برعهده دارد.

نوشته دومین تیزر «مصلحت» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اثر سینمایی که از چهارشنبه ۱۷ خردادماه با شعار «عدالت خط قرمز ندارد!» اکران رسمی خود را در سینماهای سراسر کشور آغاز کرده است، روایتی از یک پرونده مشکوک و پر رمز و راز است که مصلحت سیاسی نظام، مسیر رسیدگی به آن را با فراز و نشیب‌های مختلفی روبرو می‌کند.

«مصلحت» اولین ساخته سینمایی حسین دارابی است که برای ساخت آن دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم‌اول را در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی «مصلحت» را تشکیل می‌دهند.

ساخت آنونس «مصلحت» برعهده کیومرث بیک‌زند بوده است و پخش این فیلم را موسسه بهمن سبز برعهده دارد. این فیلم محصول مشترک سازمان سینمایی سوره و مرکز فیلم سریال سازمان اوج است.

نوشته آنونس رسمی «مصلحت» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «مصلحت» یک تریلر معمایی‌- جاسوسی است که پس از سه سال بلاتکلیفی، سرانجام از چهارشنبه ۱۷ خردادماه اکران خود را توسط پخش بهمن سبز و به سرگروهی سینما هویزه مشهد با شعار «عدالت خط قرمز ندارد!» در سینماهای سراسر کشور آغاز خواهد کرد.

در خلاصه داستان این فیلم که به موضوعی افشاگرانه در اوایل دهه ۶۰ می‌پردازد، آمده است: «پسر یکی از مقامات عالی‌رتبه کشور در یکی از درگیری‌ها مقابل دانشگاه تهران مرتکب قتل می‌شود، اما پیوند خانوادگی و مصلحت سیاسی کشور، این پرونده مشکوک ‌و پُر رمز و راز را وارد موازنه‌ای پیچیده و سخت می‌کند…»

این فیلم که از آثار مهم و بحث‌برانگیز سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر بود، در ۷ بخش کاندید دریافت جایزه شد و حسین دارابی در نخستین تجربه سینمایی‌اش، دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم اول را برای آن دریافت کرد.

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی «مصلحت» را تشکیل می‌دهند.

سایر عوامل این فیلم عبارتند از؛ کارگردان: حسین دارابی، تهیه‌کننده: محمدرضا شفاه، مجری طرح :کامران حجازی، مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: سیاوش کردجان، موسیقی: فردین خلعتبری، مدیر تولید :پیمان حجازی، طراح صحنه و لباس: بهزاد جعفری طادی، طراحی و ترکیب صدا‌: آرش قاسمی، مدیر صدابرداری‌: امیر عاشق‌حسینی، طراح چهره‌پردازی: شهرام خلج، بازنویسی فیلمنامه: احسان ثقفی، احمد حیدریان، دستیار کارگردان: صالح غربی‌جوان، مدیر برنامه‌ریزی: افشین رضایی، جلوه‌های ویژه بصری: امین پهلوان‌زاده، مدیران تدارکات: فرامرز رضایی، حسین لنجابی، عکاس: امید صالحی، جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، روابط عمومی: زهرا دمزآبادی، تولید شده در باشگاه فیلم سوره، محصول سازمان سینمایی سوره و مرکز فیلم‌‌وسریال اوج.

نوشته پوستر رسمی «مصلحت» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.