هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهران غفوریان که بار دیگر نشان داد سال‌هاست از قالب صرفاً کمدی فاصله گرفته و در «کلاغ» تصویری متفاوت از یک نظامی وطن‌دوست ارائه کرده است، بهروز رضوی که با رفتنش بخشی از حافظه شنیداری چند نسل از ایرانیان را با خود برد، پرواز همای که سرود تیم ملی و حاشیه‌های مجوز آن نامش را به صدر اخبار موسیقی رساند، امیرحسین قیاسی که با «بفرمایید جام» دوباره تلفیق فوتبال و کمدی را به فضای مجازی آورد و فاطمه مسعودی‌فر که با «گل سنگ» و سکانس‌هایی که بحث‌های فراوانی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت، بیش از همیشه مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

مهران غفوریان؛ ارتشیِ «کلاغ» و ادای دین به پدر

گاهی بعضی بازیگران آن‌قدر با یک تصویر در ذهن مخاطب گره می‌خورند که جدا شدن از آن تصویر تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد. مهران غفوریان سال‌ها یکی از همین چهره‌ها بود. اما این هفته، حضور کوتاه اما تأثیرگذار او در سریال «کلاغ» بار دیگر نشان داد که غفوریان سال‌هاست در حال بازنویسی تصویر حرفه‌ای خودش است.

از همان روزهای نخست انتشار تیزرها و تصاویر تبلیغاتی «کلاغ»، گریم متفاوت غفوریان توجه مخاطبان را جلب کرد. او در سریال محمدحسین مهدویان نقش یک نظامی را بازی می‌کند؛ مردی که از ارتش شاهنشاهی وارد ساواک شده اما همچنان نگاهش به مفهوم خدمت، با ساختارهای قدرت در‌ آن دوران تفاوت دارد. شخصیتی که بیش از آنکه به حکومت وفادار باشد، خود را سرباز مردم و وطن می‌داند.

اگرچه حضور این شخصیت در قصه کوتاه است و ظاهراً در همان قسمت‌های ابتدایی به پایان می‌رسد، اما چند دیالوگ کلیدی او به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد. دلیل این استقبال فقط مضمون دیالوگ‌ها نبود؛ بلکه باورپذیری بازیگری بود که توانست در مدت زمانی محدود، شخصیتی شریف و وطن‌دوست را به تصویر بکشد.

نکته جالب درباره این نقش، پیوند آن با زندگی شخصی غفوریان است. او بارها از پدرش، زنده‌یاد خسرو غفوریان، افسر نیروی دریایی ارتش، به‌عنوان الگویی از تعهد و وطن‌دوستی یاد کرده است. به همین دلیل بسیاری معتقدند بخشی از احساسات و باورپذیری این نقش از همین نزدیکی عاطفی سرچشمه می‌گیرد. به‌ویژه در برخی نماها و سکانس‌ها، شباهت ظاهری او به پدرش نیز چشمگیر است.

اما اهمیت حضور غفوریان در «کلاغ» فقط به این نقش محدود نمی‌شود. او طی سال‌های اخیر در آثاری چون «زخم کاری»، «بی‌سروصدا»، «محکوم»، «آبی روشن» و «زیبا صدایم کن» نشان داده که بازیگر نقش‌های جدی هم هست؛ بازیگری که می‌تواند تلخی، خشونت، اندوه و پیچیدگی شخصیت را به همان اندازه کمدی اجرا کند.

غفوریان یکی از نمونه‌های موفق تغییر مسیر در بازیگری ایران است؛ هنرمندی که پس از سه دهه خنداندن مردم، ثابت کرده می‌تواند در نقش‌های جدی نیز دیده شود، تأثیر بگذارد و حتی گاهی بیش از همیشه مورد توجه قرار بگیرد.

بهروز رضوی؛ صدایی که خاموش شد اما از حافظه‌ها پاک نمی‌شود

بعضی هنرمندان را مردم با چهره‌شان به خاطر می‌سپارند و بعضی دیگر را با صدایشان. بهروز رضوی از معدود چهره‌هایی بود که بدون نیاز به تصویر، در ذهن چند نسل از ایرانیان حضور داشت. کافی بود چند جمله از او شنیده شود تا مخاطب، حتی بدون دیدن نام یا تصویر، صاحب صدا را تشخیص دهد. این هفته با درگذشت او در ۷۸ سالگی، یکی از مهم‌ترین صداهای تاریخ رسانه ایران خاموش شد؛ صدایی که دهه‌ها همراه شب‌های رادیویی، مستندهای تلویزیونی و خاطرات فرهنگی مردم بود.

رضوی از آن دسته گویندگانی بود که حرفه‌اش را تنها به‌عنوان یک شغل دنبال نکرد. او از همان سال‌های آغازین حضور در رادیو، نشان داد که به زبان، بیان و ارتباط با مخاطب نگاهی فراتر از اجرای صرف دارد. ورودش به رادیو از مسیر نویسندگی آغاز شد اما خیلی زود استعداد کم‌نظیرش در فن بیان و گویندگی، مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد.

آنچه صدای بهروز رضوی را متمایز می‌کرد فقط گرمی و طنین خاص آن نبود. بسیاری از گویندگان صدای خوش دارند اما همه آن‌ها ماندگار نمی‌شوند. رضوی از معدود کسانی بود که میان ویژگی طبیعی صدا و دانش اجرا تعادل برقرار کرده بود. مکث‌های حساب‌شده، تسلط بر ریتم کلام، وضوح بیان و توانایی انتقال احساس، باعث می‌شد شنونده حتی در طولانی‌ترین روایت‌ها نیز همراه او باقی بماند.

همین ویژگی‌ها بود که حضورش در مجموعه «مستند ایران» و بسیاری از آثار مستند را به تجربه‌ای فراتر از شنیدن یک نریشن ساده تبدیل کرد. برای بسیاری از مخاطبان، بخشی از اعتبار و جذابیت این آثار به صدایی بازمی‌گشت که روایت را به شکلی صمیمی و قابل اعتماد منتقل می‌کرد.

اما اهمیت رضوی فقط در مهارت حرفه‌ای او خلاصه نمی‌شود. او بخشی از حافظه جمعی ایرانیان بود. نسل‌های مختلف با صدای او خاطره دارند؛ از رادیوهای قدیمی خانه‌ها گرفته تا تلویزیون و مستندهایی که بخشی از آگاهی تاریخی جامعه را شکل دادند.

شاید به همین دلیل است که خبر درگذشت او بیش از آنکه شبیه از دست دادن یک گوینده باشد، برای بسیاری شبیه از دست دادن بخشی از گذشته بود. زیرا بعضی صداها فقط شنیده نمی‌شوند؛ در زندگی مردم حضور پیدا می‌کنند. بهروز رضوی یکی از همان صداها بود؛ صدایی که حالا خاموش شده اما بعید است از حافظه فرهنگی ایرانیان حذف شود.

پرواز همای؛ وقتی یک ترانه فوتبالی به میدان حاشیه کشیده می‌شود

این هفته، نام پرواز همای نه به خاطر یک کنسرت یا آلبوم تازه، بلکه به واسطه حواشی سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت؛ اثری که بیش از آنکه درباره کیفیت موسیقایی‌اش بحث شود، به دلیل حاشیه‌های پیرامون مجوز و فرآیند تولید خبرساز شد.

ماجرا از جایی آغاز شد که مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد این قطعه بدون دریافت مجوزهای لازم منتشر شده است. همین اظهار نظر کافی بود تا بار دیگر بحث قدیمی رابطه هنرمندان، نهادهای فرهنگی و ساختار صدور مجوز به فضای عمومی بازگردد. مسئله‌ای که سال‌هاست یکی از چالش‌های مهم حوزه موسیقی محسوب می‌شود و هر بار در قالبی تازه خود را نشان می‌دهد.

اما آنچه این پرونده را متفاوت کرد، واکنش مستقیم پرواز همای بود. او در پاسخ به این انتقادها، موضعی اتخاذ کرد که خود به بخشی از خبر تبدیل شد. همای در یادداشتش تلاش کرد موضوع را از یک اختلاف اداری فراتر ببرد و آن را به مفاهیمی چون وطن، مسئولیت هنرمند و شرایط اجتماعی امروز پیوند بزند.

او با قرار دادن نام خود در میان هنرمندانی که به تعبیر خودش «آبرو و هنرشان را خالصانه خرج وطن کرده‌اند» و همچنین استفاده از تعبیر «ایران نوین» در بخشی از یادداشتش، ناخواسته دامنه بحث را فراتر از یک اختلاف بر سر مجوز یک قطعه موسیقایی برد. همین بخش از سخنان او واکنش‌های گسترده‌ای را در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت؛ تا جایی که موافقان، آن را نشانه‌ای از دغدغه‌مندی و احساس مسئولیت ملی یک هنرمند دانستند و منتقدان نیز نسبت به برخی تعابیر و مواضع مطرح‌شده در یادداشت او واکنش نشان دادند. به این ترتیب، آنچه در ابتدا صرفاً یک حاشیه اداری درباره سرود تیم ملی به نظر می‌رسید، خیلی زود به بحثی گسترده‌تر درباره جایگاه هنرمندان، نسبت آن‌ها با نهادهای رسمی و نقش چهره‌های فرهنگی در تحولات اجتماعی تبدیل شد.

از سوی دیگر، فوتبال در ایران هیچ‌گاه صرفاً یک ورزش نبوده است. تیم ملی همواره نمادی از هویت جمعی و احساسات ملی به شمار می‌رود. به همین دلیل هر اثری که به نام تیم ملی منتشر شود، ناخواسته وارد حوزه‌ای فراتر از موسیقی می‌شود. سرود جام جهانی نیز از همین قاعده مستثنی نیست؛ اثری که حالا موافقان و مخالفان خود را دارد اما بدون تردید توانسته در مرکز توجه قرار بگیرد.

شاید سال‌ها بعد کمتر کسی جزئیات این مناقشه اداری را به یاد بیاورد، اما آنچه باقی خواهد ماند تصویری است از هنرمندی که در مقطعی حساس تصمیم گرفت صدایش را به نام تیم ملی و مفهوم وطن ثبت کند. اینکه این انتخاب تا چه اندازه موفق بوده، قضاوتی است که زمان درباره آن تصمیم خواهد گرفت.

امیرحسین قیاسی؛ که هنوز جواب می‌دهد اما غافلگیر نمی‌کند

کمتر مجری یا کمدینی در سال‌های اخیر توانسته به اندازه امیرحسین قیاسی در فضای مجازی تولید لحظه‌های وایرال کند. او از نسل تازه‌ای از چهره‌های رسانه‌ای است که مخاطب را فقط از طریق تلویزیون یا پلتفرم نمی‌بیند؛ بلکه بخش مهمی از موفقیت خود را مدیون گردش محتوا در شبکه‌های اجتماعی است. این هفته با آغاز پخش ویژه‌برنامه «بفرمایید جام»، بار دیگر نام قیاسی در فضای رسانه‌ای پیچید.

حتی پیش از پخش نخستین قسمت، حواشی پیرامون برنامه باعث شده بود توجه‌ها به سمت آن جلب شود. برخی مخالف حضور قیاسی در چنین پروژه‌ای بودند و برخی دیگر معتقد بودند او دقیقاً همان چهره‌ای است که می‌تواند میان فوتبال، سرگرمی و فضای مجازی پیوند برقرار کند. با آغاز پخش برنامه، مشخص شد که سازندگان روی همان فرمول آشنای قیاسی حساب باز کرده‌اند؛ گفت‌وگوهای پرشوخی، کنایه‌های غیرمستقیم، حافظه قوی در بازخوانی حرف‌های مهمانان و لحظاتی که قابلیت تبدیل شدن به ویدیوهای کوتاه و وایرال را دارند.

گفت‌وگوی نخست او با رامبد جوان نمونه خوبی از این رویکرد بود. مصاحبه‌ای که از خاطرات «خندوانه» آغاز شد و به مرور به بحث‌هایی درباره مسیر حرفه‌ای رامبد، محدودیت‌ها و تجربه‌های شخصی او رسید. بخشی از موفقیت این گفتگو به خود مهمان بازمی‌گشت اما بخش مهم‌تر آن حاصل سبک اجرایی قیاسی بود؛ سبکی که میان مصاحبه و استندآپ کمدی حرکت می‌کند.

قیاسی در سال‌های اخیر امضای شخصی خود را پیدا کرده است. او معمولاً با طعنه، ارجاع‌های پنهان و شوخی‌های چندلایه کار می‌کند. کمتر مستقیم حمله می‌کند و بیشتر ترجیح می‌دهد انتقاد یا پاسخ خود را در قالب طنز بیان کند. همین ویژگی باعث شده بخشی از مخاطبان، او را نماینده نسل جدید کمدی رسانه‌ای بدانند.

اما موفقیت، همیشه خطر تکرار را نیز با خود به همراه دارد. مهم‌ترین چالش قیاسی در «بفرمایید جام» دقیقاً همین مسئله است. بسیاری از شوخی‌ها، واکنش‌ها و حتی ساختار گفتگوها برای مخاطبان آشنا به نظر می‌رسد. برنامه سرگرم‌کننده است اما هنوز آن غافلگیری بزرگ را که بتواند آن را از نمونه‌های قبلی متمایز کند، ارائه نکرده است.

با این حال، قیاسی همچنان یکی از معدود مجریانی است که به خوبی زبان مخاطب امروز را می‌شناسد. او می‌داند کدام جمله تبدیل به ترند می‌شود، کدام لحظه قابلیت وایرال شدن دارد و چگونه باید یک گفت‌وگو را از حالت رسمی خارج کند. شاید آینده حرفه‌ای او بیش از هر چیز به این بستگی داشته باشد که بتواند از موفق‌ترین فرمول خودش عبور کند؛ پیش از آنکه مخاطب احساس کند همه چیز را قبلاً دیده است.

فاطمه مسعودی‌فر؛ دختری که آرام آمد و حالا دیده می‌شود

گاهی یک بازیگر سال‌ها کار می‌کند اما تنها یک نقش کافی است تا ناگهان در مرکز توجه قرار بگیرد. این روزها به نظر می‌رسد فاطمه مسعودی‌فر در آستانه چنین نقطه‌ای قرار گرفته است. انتشار و وایرال شدن سکانس‌هایی از سریال «گل سنگ» باعث شده نام او بیش از هر زمان دیگری در فضای مجازی و رسانه‌ای شنیده شود؛ اتفاقی که شاید بتوان آن را مهم‌ترین مقطع کارنامه حرفه‌ای او تا امروز دانست.

در «گل سنگ» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، مسعودی‌فر نقش پروانه را بازی می‌کند؛ دختری که پس از بحرانی بزرگ در خانواده، تلاش می‌کند تکه‌های از هم گسیخته زندگی را دوباره کنار هم قرار دهد. شخصیتی آرام، کم‌حرف، خانواده‌دوست و در عین حال مستقل که میان مسئولیت‌پذیری و آرزوهای شخصی خود زندگی می‌کند.

موفقیت نقش پروانه بیش از هر چیز به باورپذیری آن بازمی‌گردد. مسعودی‌فر در اجرای این شخصیت به سمت اغراق نمی‌رود. او تلاش نمی‌کند با دیالوگ‌های پرتنش یا واکنش‌های نمایشی احساسات مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. برعکس، بخش مهمی از تأثیرگذاری نقش از سکوت‌ها، نگاه‌ها و رفتارهای روزمره او شکل می‌گیرد. همین سادگی باعث شده مخاطب راحت‌تر با پروانه ارتباط برقرار کند.

بخش دیگری از توجه رسانه‌ای به این نقش، به رابطه او با حسن با بازی امیر نوروزی مربوط می‌شود. سکانس‌های مشترک این دو بازیگر طی هفته‌های اخیر بارها در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده و مخاطبان بسیاری درباره شیمی میان این دو شخصیت صحبت کرده‌اند. رابطه‌ای که نه بر پایه ملودرام اغراق‌آمیز، بلکه بر اساس جزئیات ساده و ملموس شکل گرفته است.

اما وایرالی هفته سکانس مشترک پروانه و حسن بود؛ سکانسی که صرفاً بار احساسی نداشت؛ بلکه نوع نمایش رابطه عاطفی میان دو شخصیت، بحث‌هایی را درباره تغییر مرزهای روایت عاشقانه در آثار تصویری ایران به راه انداخت.

برای مسعودی‌فر، «گل سنگ» فقط یک نقش موفق نیست؛ فرصتی برای عبور از سایه کارهای قبلی نیز محسوب می‌شود. او سال‌ها در تئاتر و تصویر فعالیت کرده اما بسیاری هنوز او را با نقش سارای گرجی در «جیران» به یاد می‌آورند. شخصیتی که تا مدت‌ها مهم‌ترین شناسه حرفه‌ای او بود.

اکنون به نظر می‌رسد پروانه در حال گرفتن جای آن نقش است. تفاوت مهم اینجاست که این بار مسعودی‌فر نه در یک نقش فرعی تأثیرگذار، بلکه در قلب یکی از مهم‌ترین خطوط احساسی سریال قرار گرفته است. اگر این روند ادامه پیدا کند، «گل سنگ» می‌تواند همان اثری باشد که او را از بازیگری مستعد به چهره‌ای تثبیت‌شده در نمایش خانگی تبدیل کند؛ بازیگری که دیگر تنها به خاطر یک نقش شناخته نمی‌شود، بلکه به‌عنوان صاحب یک مسیر حرفه‌ای مستقل مورد توجه قرار می‌گیرد.

نوشته از ادای دین «مهران» به پدر تا خروج آرام «فاطمه» از سایه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه فیلم «زیبا صدایم کن» آمده است: خسرو که در آسایشگاه روانی بستری است تمام این سال ها را در فکر دخترش زیبا سپری کرده است. امروز تولد ۱۶ سالگی زیبا است …

در این فیلم بازیگرانی از جمله امین حیایی، ژولیت رضایی، مهران غفوریان، ستاره پسیانی و حسن میرباقری ایفای نقش کرده‌اند.

عوامل فیلم «زیبا صدایم کن» عبارتند از: کارگردان: رسول صدرعاملی، تهیه‌کننده: مازیار هاشمی، نویسندگان: میلاد صدرعاملی، محمدرضا صدرعاملی، آرش صادق بیگی براساس رمانی به همین نام نوشته فرهاد حسن‌زاده، مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: کریستف رضاعی، مدیر پروژه: حسین هادیانفر، صداگذاری و ترکیب صدا: علیرضا علویان، طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظرفصیحی، طراح چهره‌پردازی: عظیم فراین، طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: هدی میرزایی، مدیر صدابرداری: طاهر پیشوایی، عکس: مجید طالبی، طراح نشان: ابراهیم حقیقی، طراح پوستر: روژان ایرجی.

در سیزدهمین دوره‌ جشنواره‌ فیلم جگران هند سه منتقد فدراسیون جهانی منتقدان سینما FIPRESCI (اشوک رانه، رویتا داتا و ویکی جوزف) جایزه‌ فیپرشی بهترین فیلم بین‌المللی را به رسول صدرعاملی برای فیلم «زیبا صدایم کن» اهدا کردند. فیلم رسول صدرعاملی پیش از این در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم ورشو، بوسفور و خروس طلایی چین روی پرده رفته بود.‌‌

بلیت سینما آنلاین ۱۳۰ هزار تومان است و با پرداخت هزینه بلیت نیازی به خرید اشتراک نیست.

یازده یازده، خواب تلخ، صددام، نُه، خانه ارواح دیگر فیلم‌های سینما آنلاین فیلم‌نت هستند.

صدرعاملی کارگردان «زیبا صدایم کن» پیش از این درباره ساخت فیلم گفته است: سال‌ها پیش از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رمان پرفروشی به نام «زیبا صدایم کن»‌ به دست من رسید که نویسنده آن آقای فرهاد اصلان‌زاده است. احساس کردم می‌توانم برای آن کاری کنم. فیلم خیلی سختی بود چون قصه آن ۲۰ سال پیش نوشته شده بود و مناسبات آن نسبت به دنیای امروز عوض شده بود. ۲ کاراکتر اصلی و لوکیشن متعلق به کتاب است. خسرو در آسایشگاه و زیبا در خوابگاه خیریه‌ای بود. بقیه داستان بازنویسی شد ولی همین میزان داستانی که کتاب به ما داد هم خیلی خوب بود.

نوشته «زیبا صدایم کن» از دوم دی‌ماه در سینما آنلاین فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی از چهارشنبه ۵ آذر در سینماهای سراسر کشور بر پرده می‌رود و پیش‌فروش بلیت‌های آن روز شنبه ۱ آذرماه در سامانه‌های رسمی بلیت فروشی آغاز می‌شود.

مهران غفوریان، محسن کیایی، ایمان صفا، رویا میرعلمی، المیرا دهقانی، محمدرضا داوودنژاد، قدرت الله ایزدی، حدیث فولادوند، سارا منجزی، محمدجواد جعفرپور، جواد پولادی و حامد وکیلی بازیگران «کفایت مذاکرات» هستند.

طراحی پوستر این فیلم کمدی-اجتماعی را عرفان بهکار انجام داده و پخش آن را عامریان فیلم بر عهده دارد.

«کفایت مذاکرات» تازه‌ترین محصول عامریان فیلم است.

نوشته پوستر «کفایت مذاکرات» منتشر شد/ اعلام زمان آغاز پیش‌فروش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی از ۵ آذر در سینماهای سراسر کشور بر پرده می‌رود.

مهران غفوریان، محسن کیایی، ایمان صفا، رویا میرعلمی، المیرا دهقانی، محمدرضا داوودنژاد، قدرت‌الله ایزدی، حدیث فولادوند، سارا منجزی، محمدجواد جعفرپور، جواد پولادی و حامد وکیلی بازیگران «کفایت مذاکرات» هستند.

طراحی پوستر این فیلم کمدی-اجتماعی را محمد تقی‌پور انجام داده و پخش آن را عامریان فیلم بر عهده دارد.

عوامل «کفایت مذاکرات» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: حسن ایوبی، آهنگساز: امیر توسلی، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، مدیران صدابرداری: علی کیان ارثی-اردلان کیان ارثی، طراح گریم: عبدالله اسکندری، طراح صحنه: سعید هنرمند، طراح لباس: مهناز غنی، طراح جلوه های بصری: امیر ولیخانی، فیلمبردار: هاشم درزی، سرپرست گروه کارگردانی: محمد داودی کیا، مدیر برنامه ریزی: مجتبی طاهرخانی، عکاس: معصومه صالح بیگی، منشی صحنه: صفورا برسان، مدیر روابط عمومی: آیدا اورنگ، مدیر تولید: محمدرضا عزتخانی، مدیر تدارکات: روح‌الله خلجی، جانشین تهیه‌کننده: کیمیا محمودیان و مجری طرح: مریم رحیمی.

نوشته رونمایی از پوستر «کفایت مذاکرات» در آستانه‌ اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازی متفاوت مرجانه گلچین در سریال پرمخاطب «بامداد خمار» تا پرکاری و تنوع نقش‌های امین حیایی، از بازگشت مهران غفوریان به روزهای طلایی «زیر آسمان شهر» تا ایده‌پردازی تازه‌ی رامبد جوان در عرصه برنامه‌سازی و امیر آقایی که دوباره در نقشی ضدقهرمان به دنیای نمایش خانگی بازمی‌گردد.

مرجانه گلچین؛ دایه‌ای طناز در دل درام قاجاری

در هفته‌ای که گذشت، حضور مرجانه گلچین با گریم و بازی متفاوتش در سریال «بامداد خمار» توجه بسیاری را جلب کرد. ویدئوهایی از بازی او در نقش «دایه» محبوبه، (ترلان پروانه) در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد و بار دیگر مخاطبان را به یاد طنازی و حضور پرانرژی این بازیگر باسابقه انداخت.

«دایه» در رمان «بامداد خمار» یکی از شخصیت‌های مهم است؛ زنی همراه، صمیمی و گاه فضول که در دل ماجراهای عاشقانه و خانوادگی حضوری پررنگ دارد. گلچین با گریم سنگین، لحن لهجه‌دار و رفتاری آمیخته با شوخ‌طبعی و غرغرهای مادرانه، توانسته لحظاتی زنده و باورپذیر خلق کند. هرچند در نگاه اول، بازی‌اش کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما پس از چند قسمت، همان اغراق به بخشی از جذابیت کاراکتر بدل می‌شود.

البته بازی او بی‌حاشیه هم نمانده، منتقدانی البته از اوراکت بودن بازی او نوشتند و گفتند این حجم از اغراق در بافت درام تاریخی، می‌تواند از باورپذیری بکاهد. بااین‌حال بخش قابل توجهی از مخاطبان، همین شور و شادابی را عامل دل‌نشینی سریال می‌دانند. شاید راز حضور مؤثر گلچین در همین مرز باریک میان واقع‌گرایی و طنز باشد.

گلچین که در ذهن مخاطبان بیشتر با نقش‌های کمدی و تندزبانی‌هایش شناخته می‌شود، این بار سراغ کاراکتری رفته که میان شوخی و جدیت در نوسان است. او با تکیه بر تجربه‌ی سال‌ها بازی در نقش‌های تیپیک، تلاش کرده ترکیبی از کمدی و درام را در چهره دایه ایجاد کند؛ زنی که هم دخالت می‌کند، هم دل می‌سوزاند و هم با زبان ضرب‌المثل و کنایه حرف دلش را می‌زند. هرچند بعضی منتقدان بازی او را اغراق‌آمیز و نزدیک به کاریکاتور دانسته‌اند، اما نمی‌توان انکار کرد که انرژی، تسلط و حضور گرمش یکی از نقاط قوت سریال است. مرجانه گلچین در سال‌های اخیر مسیر تازه‌ای در بازیگری‌اش باز کرده؛ از «نفس گرم» تا «بامداد خمار» نشان داده دیگر صرفاً بازیگر کمدی نیست، بلکه توانایی خلق تیپ‌های انسانی و چندلایه را دارد. حال باید دید در ادامه سریال، دایه‌ی او به عمق بیشتری می‌رسد یا در همان مرز شوخی و اغراق باقی می‌ماند.

امین حیایی؛ مرد هزارچهره‌ای که هنوز غافلگیر می‌کند

امین حیایی بار دیگر ثابت کرد چرا هنوز بعد از سه دهه، یکی از محبوب‌ترین و پرکارترین چهره‌های سینمای ایران است و لقب «مرد هزارچهره» برازنده‌ی اوست. هفته‌ای که گذشت، نامش در چند خبر متفاوت و در چند حوزه مختلف تکرار شد؛ از اکران همزمان دو فیلم سینمایی‌اش، تا خبر اجرای مسابقه موسیقایی جدید «کاست».

در صدر خبرها، فیلم «آقای زالو» با بازی او صدرنشین گیشه شد. هرچند منتقدان از تکراری بودن فضای کمدی فیلم گفتند، اما بازی دقیق و کنترل‌شده حیایی تحسین‌برانگیز بودو حضورش نقطه قوت فیلم بود. او با درک درست از ریتم کمدی، شخصیتش را از سطح شوخی‌های معمول بالاتر برد و همین باعث شد مخاطب با او همراه بماند.

در مقابل، درام تاریخی-عاشقانه «غریزه» ساخته سیاوش اسعدی، روی دیگر سکه را نشان می‌دهد و حیایی در آن حضوری کاملاً متفاوت داشت. گریم سنگین، لحن جدی و نقش مردی زخمی و خاموش، چهره‌ای تازه از او ساخت.

این‌بار از خنده‌های آشنا و شوخ‌طبعی همیشگی خبری نبود؛ صدایش بم‌تر، نگاهش عمیق‌تر و حضورش سنگین‌تر بود. این تضاد میان دو نقش، همان ویژگی‌ای است که حیایی را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند. او بلد است هم در ریتم تند کمدی بدرخشد، هم در درام سنگین سکوت کند و احساس بسازد. صدای تغییر یافته‌اش در «غریزه» و زبان بدن کنترل‌شده‌اش، نشان از پختگی و شناخت دقیق از نقش دارد.

همزمان خبر اجرای مسابقه موسیقایی «کاست» و حضورش در فیلم تازه سروش صحت با عنوان «استخر»، دوباره او را در کانون توجه قرار داد. امین حیایی در ۵۵ سالگی همچنان با قدرت در مسیر حرفه‌ای‌اش پیش می‌رود؛ از جوان خوش‌سیمای دهه هفتاد تا بازیگر پخته و چندوجهی امروز، مسیری سی‌ساله را پیموده که در آن هر نقش، بخشی از بلوغ هنری‌اش بوده است. حیایی این روزها بیش از همیشه نشان داده که نه فقط ستاره‌ای محبوب، بلکه یکی از مهم‌ترین بازیگران مولد سینمای ایران است.

مهران غفوریان؛ بازگشت به آسمان نوستالژی

این هفته دوباره نام مهران غفوریان بر سر زبان‌ها افتاد؛ خبری که از زبان رئیس مرکز سیمافیلم، مهدی نقویان منتشر شد و موجی از نوستالژی را در میان مخاطبان تلویزیون به راه انداخت: ساخت فصل تازه‌ی سریال ماندگار «زیر آسمان شهر». کافی بود همین جمله گفته شود تا هزاران خاطره از دهه هشتاد و شب‌هایی که «بهروز خالی‌بند» و «خشایار مستوفی» مهمان خانه‌ها بودند، در ذهن مردم زنده شود.

غفوریان قرار است پس از ۲۴ سال، فصل چهارم این کمدی محبوب را بسازد؛ سریالی که خودش در مقام کارگردان و بازیگر، به یکی از چهره‌های محبوب طنز تلویزیون در آن زمان تبدیل شد. البته مسیر بازگشت آسان نیست. بسیاری از بازیگران اصلی یا مهاجرت کرده‌اند، یا دیگر در قید حیات نیستند، و همین مسئله چالشی بزرگ برای احیای این برند محبوب به شمار می‌آید. با این حال، حضور احتمالی حمید لولایی، یوسف تیموری و نصرالله رادش در کنار خود غفوریان، می‌تواند ترکیب نوستالژیکی بسازد که مخاطب را دوباره پای تلویزیون بنشاند.

اما غفوریان فقط در «آسمان شهر» حضور ندارد؛ حضورش در سریال جدید «محکوم» با نقش یک وکیل انتقام‌جو، بار دیگر وجه جدی بازیگری او را یادآور شد. کاراکتری که از نظر لحن و نگاه، امتداد شخصیتش در «زخم کاری» به نظر می‌رسد. این بازیگر توانسته میان طنز و درام، پلی بسازد که کمتر کسی در آن موفق بوده است.

در عین حال، ویدیوی حضور او در برنامه «شفرونی» و آسیب‌دیدگی‌اش حین ضبط، از پر‌بازدیدترین لحظات هفته در فضای مجازی بود. واکنش خونسرد و شوخ‌طبعانه‌اش بعد از حادثه، بار دیگر مهران غفوریان را به همان چهره محبوب و خودمانی بدل کرد که مردم دوستش دارند.

به همه این‌ها اضافه کنید خبر اجرای مسابقه رئالیتی‌شوی «بازمانده» در کنار سیامک انصاری؛ تجربه‌ای متفاوت که می‌تواند وجه تازه‌ای از او را نشان دهد. همین تنوع فعالیت‌ها باعث شده غفوریان این روزها از همه‌جا دیده شود؛ از کارگردانی تا اجرا و بازی جدی.

حالا همه منتظرند ببینند بازگشت او به «زیر آسمان شهر» چقدر می‌تواند موفق باشد. آیا نوستالژیِ طنز دهه هشتاد بعد از حدود ۳۰ سال دوباره جواب می‌دهد؟

رامبد جوان؛ مردی با ایده‌ها و انرژی بی‌وقفه

رامبد جوان این هفته دوباره در مرکز توجه قرار گرفت؛ به‌واسطه گفت‌وگو با پادکست «جعبه سیاه» و ساخت یک برنامه جدید با محوریت استندآپ کمدی و با حضور داورانی چون پیمان قاسم‌خانی، ریما رامین‌فر و محسن تنابنده. همین ترکیب کافی بود تا هیجان در میان مخاطبان موج بزند؛ این چهره‌‌های محبوب و خلاق در کنار رامبد جوان، که حالا قرار است فصل تازه‌ای از سرگرمی را رقم بزنند.

اما آنچه در پسِ این خبر اهمیت بیشتری دارد، انرژی بی‌پایان رامبد جوان است؛ مردی که ظاهراً هیچ‌گاه از حرکت بازنمی‌ماند. او هنوز درگیر قسمت‌های پایانی «کارناوال» است و هم‌زمان برای برنامه‌ی تازه‌اش برنامه‌ریزی می‌کند. جوان در همین گفت‌وگو گفت که برای حضور زنان بیشتری در «کارناوال» تلاش کرده، اما برخی از آن‌ها در لحظات آخر از همکاری منصرف شده‌اند؛ نام‌هایی چون پانته‌آ پناهی‌ها، سوگل خلیق و هانیه توسلی در میانشان دیده می‌شود.

با این حال، «کارناوال» همچنان از پرحاشیه‌ترین و پرمخاطب‌ترین رئالیتی‌شوهای سال است. هرچند این‌بار حذف ناگهانی امیرحسین رستمی از رقابت و بازگشت سامان احتشامی به برنامه، موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی به‌دنبال داشت، اما رامبد جوان مثل همیشه با خونسردی و مهارت ذاتی‌اش بحران را مدیریت کرد.

نکته قابل‌توجه درباره کارناوال، نقشی است که در معرفی و دیده‌شدن استعدادهای چهره‌هایی کم‌تر شناخته شده ایفا کرده است؛ از روزبه حصاری گرفته تا سینا ساعی و احتشامی، بسیاری از شرکت‌کنندگان در قالب برنامه‌ی رامبد جوان، وجهی متفاوت از خود را نشان دادند. همان‌طور که پیش‌تر در «خندوانه» دیده بودیم، جوان بار دیگر ثابت کرده در کشف استعداد و خلق فضاهای تازه برای بروز آن‌ها تبحر دارد.

اکنون نگاه‌ها به سمت پروژه‌ی جدیدش دوخته شده؛ برنامه‌ای که قرار است استندآپ را در قالبی متفاوت و با حضور ترکیبی رؤیایی از چهره‌های طنز کشور به مخاطب عرضه کند. اگر این پروژه هم با همان هوشمندی و انرژی «خندوانه» و «کارناوال» پیش برود، بعید نیست رامبد جوان بار دیگر رکوردی تازه در دنیای سرگرمی ایران ثبت کند؛  چون به‌نظر می‌رسد برای او، توقف مفهومی ندارد.

امیر آقایی؛ بازگشت ضدقهرمان در جدال عشق و انتقام

انتشار تصویری از صحنه تقابل امیر آقایی و حسن پورشیرازی در سریال تازه‌ شبکه نمایش خانگی، «بدنام»، کافی بود تا دوباره نام این دو بازیگر در مرکز توجه قرار گیرد. تقابلی که برای بسیاری یادآور دو نسل متفاوت از بازیگری است؛ یکی ستاره آرام و مرموز سینمای امروز، و دیگری بازیگری که بعد از «پیرپسر» نامش بر سر زبان‌ها افتاده است.

«بدنام» به کارگردانی احسان سجادی‌حسینی و تهیه‌کنندگی حامد عنقا، در اصل قصه‌ی دو مرد است که بر سر زنی انتقامجو، وارد جدالی پرتنش می‌شوند. آقایی در این سریال نقش ضدقهرمانی را بازی می‌کند که هر رذالتی را نشانه قدرت می‌داند؛ شخصیتی خاکستری که در ذهن مخاطب تداعی‌گر نیما بحریِ سریال «آقازاده» است. بسیاری از مخاطبان کنجکاوند ببینند آیا این نقش ادامه‌ای بر همان مسیر است یا چهره‌ای تازه از آقایی.

آقایی که با فیلم تحسین‌شده «شنای پروانه» موفق به دریافت سیمرغ بلورین شد، نشان داده اگر قصه قدرت روایت خوبی داشته باشد به عمق آن‌ها فرو می‌رود تا چهره‌ای پیچیده‌تر از مردان جاه‌طلب و وقیح بسازد. همکاری دوباره‌اش با حامد عنقا، پس از تجربه کم‌رمق «گناه فرشته»، نشان می‌دهد یا فیلمنامه تازه چیزی دارد که او را وسوسه کرده، یا مواجهه با پورشیرازی می‌تواند میدان تازه‌ای برای نمایش توان بازیگری‌اش باشد. همین دوگانگی، راز جذابیت «بدنام» است: جدال دو بازیگر پرقدرت در فضای عشقی آلوده به انتقام.

این سریال وعده روایتی عاشقانه با طعم گناه را می‌دهد؛ حالا همه منتظرند ببینند آیا امیر آقایی بار دیگر می‌تواند ضدقهرمان محبوب تماشاگران باشد یا این بار در بازی عشق، خودش قربانی خواهد شد.

نوشته از درخشش بامدادی «مرجانه» تا وسوسه بدنامی «امیر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نخستین قسمت از فصل اول «بازمانده» کاری از سعید طالبی روز پنجشنبه (۲۲ آبان ماه)، به‌صورت انحصاری در پلتفرم «بازمانده‌بین» منتشر خواهد شد. پخش قسمت نخست رایگان و تنها با ثبت‌نام در پلتفرم انجام می‌شود.

«بازمانده‌بین» علاوه بر پخش انحصاری این رئالیتی‌شوی بزرگ، به‌زودی میزبان انتشار اختصاصی سریال‌های دست‌اول جهانی (با مجوز رسمی پخش و دوبله اختصاصی) و تولیدات داخلی خود نیز خواهد بود.

اجرای فصل نخست «بازمانده» را سیامک انصاری و مهران غفوریان بر عهده دارند.

‏‌‎«بازمانده» با نام انگلیسی Survivor همه‌ ساله در کشورهای مختلف از جمله آمریکا، ایتالیا، استرالیا، فرانسه، سوئد، یونان و ترکیه بین دو تیم متشکل از سلبریتی‌ها و داوطلبان برگزار می‌شود و به‌ عنوان «بزرگ‌ترین و پرطرفدارترین مسابقه تلویزیونی در جهان» شناخته می‌شود.

نوشته پخش اختصاصی مسابقه «بازمانده» در پلتفرم «بازمانده‌بین» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ پنج روایت. از بازگشت نوستالژیک مهران غفوریان تا ظهور ریحانه رضی در نقش‌های متفاوت، از جسارت‌های نیما جاویدی در روایت تا پختگی مرتضی امینی‌تبار و تجربه تازه پارسا پیروزفر.

مهران غفوریان؛ بهروز خالی‌بندِ دیروز، بازیگر جدیِ امروز

بازپخش دوباره سریال خاطره‌انگیز «زیر آسمان شهر» از شبکه آی‌فیلم، نام مهران غفوریان را بار دیگر وایرال کرد. سریالی که در دهه هشتاد به‌عنوان اولین کمدی نود شبی تلویزیون، میلیون‌ها مخاطب را پای تلویزیون نشاند و شخصیت «بهروز خالی‌بند»؛ مکانیکی ساده‌دل، به یکی از کاراکترهای ماندگار کمدی بدل شد. هنوز هم شوخی‌ها، دیالوگ‌ها و فضای صمیمانه آن آپارتمان برای نسل‌های مختلف زنده است.

غفوریان در مقام کارگردان و بازیگر آن سریال، جریانی تازه در طنز شبانه ایجاد کرد. خودش در مصاحبه‌ای قدیمی در کنار مدیری و عطاران که چندی پیش وایرال شد، گفته ایده اولیه ساخت سریال را رضا عطاران در دهه هفتاد داشته و حتی نام آن از پروژه نیمه‌تمام عطاران آمده است. حالا ۲۴ سال بعد، خاطرات «خشایار مستوفی»، «غلام ششلول‌بند» و «بهروز خالی‌بند» همچنان در ذهن مردم جا خوش کرده‌اند.

اما مسیر غفوریان فقط در طنز خلاصه نشد. با پیشنهاد محمدرضا شریفی‌نیا، او در سال ۹۶ در سریال «داش‌آکل» و نقش «کاکا رستم» بازی کرد و این کشف شریفی‌نیا، نقطه شروعی برای ورود او به مسیر تازه‌ای در نقش‌های جدی بود. او طی سال‌های اخیر، با نقش‌های جدی در سریال‌هایی مثل «خاتون»، «قورباغه» و «زخم کاری» نشان داد توانایی‌اش فراتر از کمدی است. حضور پررنگش در سینما با «بی‌سروصدا» و «زیبا صدایم کن» هم تحسین منتقدان را به همراه داشت. این هفته نیز خبر حضورش در سریال تازه سیامک مردانه به نام «محکوم» توجه بسیاری را جلب کرد، سریالی که از چهارشنبه هفته پیش رو، پخش آن آغاز می‌شود.

غفوریان در ویدئویی اینستاگرامی تولد ۵۱ سالگی‌اش را جشن گرفت و بار دیگر ثابت کرد چه در کمدی و چه در درام، برای مخاطب یادآور خاطرات خوش و لحظات اثرگذار است. بعد از سه دهه فعالیت، او حالا در جایگاهی ایستاده که نه فقط یک کمدین محبوب، بلکه یک بازیگر کامل و محبوب به شمار می‌آید.

نیما جاویدی؛ هنر قصه‌گویی بدون هیاهو

پایان پرکشش سریال «شکارگاه» دوباره نام نیما جاویدی را به تیتر اول خبرها آورد. این کارگردان جوان که پیش‌تر با فیلم‌هایی چون «ملبورن» و «سرخپوست» نشان داده بود علاقه خاصی به روایت‌های پرتعلیق و فضاهای تاریخی دارد، این بار هم توانست با ساخت مجموعه‌ای معمایی-تاریخی، مخاطبان را تا قسمت آخر همراه نگه دارد.

«شکارگاه» با تمرکز بر ماجرای جواهرات سلطنتی و در فضایی عمدتاً تک‌لوکیشن، قصه‌ای پر از رمز و راز را روایت کرد. منتقدان معتقدند جاویدی موفق شد فضای عمارتی نفرین‌شده را به شخصیتی مستقل تبدیل کند؛ عنصری که خود به اندازه قهرمانان سریال در پیشبرد قصه نقش داشت. پایان‌بندی آن نیز همچون «سرخپوست» غافلگیرکننده و در عین حال قانع‌کننده بود؛ ویژگی‌ای که امضای جاویدی در کارگردانی محسوب می‌شود. او که علاقه دارد شخصیت‌های خاکستری بسازد و در بزنگاه‌ها بازی را عوض کند، باز هم از این شخصیت‌ها قهرمان پایانی ساخت.

جاویدی با علاقه به سوژه‌های کمتر دیده‌شده و روایت‌های متفاوت، برخلاف جریان غالب سینمای اجتماعی امروز ایران و جشنواره پسند، به سمت سلیقه‌سازی رفته است نه سلیقه‌پذیری. او نشان داده بدون حاشیه، می‌تواند هم نویسنده‌ای توانا باشد و هم کارگردانی جسور. گرفتن بازی‌های دقیق از بازیگران و انتخاب سوژه‌های هالیوودی‌پسند، نشان‌دهنده تسلط و هوشمندی‌اش در مسیر حرفه‌ای است.

«شکارگاه» و کیفیت بالای آن نسبت به بسیاری از تولیدات هم‌دوره‌اش، جایگاه جاویدی را به‌عنوان یکی از کارگردانان مهم نسل جدید تثبیت کرد. اگر همین مسیر ادامه یابد، او می‌تواند یکی از مهم‌ترین فیلمسازان دهه آینده ایران باشد؛ فیلمسازی بی‌سروصدا که هر بار با اثری تازه، مخاطب را غافلگیر می‌کند.

پارسا پیروزفر؛ از صحنه تئاتر تا پشت دوربین سینما

نام پارسا پیروزفر همیشه با تصویری آرام، بی‌حاشیه و در عین حال ماندگار در ذهن مخاطب همراه بوده است. بازیگری که سال‌هاست با گزینش‌های دقیقش نشان داده تنها حضور در اثر برایش مهم نیست، بلکه کیفیت و ماندگاری آن اهمیت بیشتری دارد. این هفته اما نام او با دو خبر مهم دوباره در فضای سینمایی پررنگ شد؛ یکی به‌عنوان بازیگر و دیگری در مقام کارگردان.

اولین خبر، حضور پیروزفر در فیلم سینمایی «جادوی سفید» به کارگردانی آیدا پناهنده بود. اثری تاریخی در دل دوره قاجار که نسخه سینمایی یک مجموعه هشت‌قسمتی است و پس از اکران در سینما، نسخه ‌سریالی‌اش راهی شبکه نمایش خانگی خواهد شد. این سومین همکاری پیروزفر و پناهنده پس از «تی‌تی» و «در انتهای شب» است. همکاری‌هایی که نشان داده‌اند پیروزفر در فضای درام آرام و شخصیت‌پردازی‌های عمیق، همواره انتخابی درست برای کارگردان‌هاست.

خبر دوم اما اتفاقی تازه در مسیر کاری اوست؛ کارگردانی نخستین فیلم سینمایی‌اش با عنوان «خانم شین». پیروزفر قرار است علاوه‌بر نشستن روی صندلی کارگردانی، نقش اصلی را نیز ایفا کند. او سال‌ها تجربه کارگردانی تئاتر دارد و همین سابقه، امیدها را برای شکل‌گیری اثری پخته و متفاوت بالا برده است.

پیروزفر در دهه‌های گذشته با نقش‌هایی چون بیژن ایرانی در «در چشم باد»، جوان معصوم «در پناه تو» و یوسف ماندگار مهرجویی در «مهمان مامان» در حافظه سینمایی مخاطبان جاودانه شده است. بازیگری که در نزدیک به ۵۳ سالگی همچنان هر بار که جلوی دوربین می‌رود، نگاه‌ها را به سمت خود برمی‌گرداند.

حالا با آغاز تجربه کارگردانی و حضور دوباره در آثار پناهنده، به نظر می‌رسد سال آینده برای پارسا پیروزفر سالی تعیین‌کننده خواهد بود؛ سالی که نشان خواهد داد ستاره بی‌حاشیه سینمای ایران، مسیر تازه‌اش را چگونه رقم خواهد زد.

ریحانه رضی؛ از صحنه تئاتر تا محبوبیت با «تاسیان»

این هفته یک ویدئو از مقایسه بازی‌های ریحانه رضی در سریال قدیمی «روزهای بهتر» و حضور پررنگش در «تاسیان» تینا پاکروان، در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد. مخاطبان ابتدا باور نمی‌کردند همان بازیگر نقش دختری محجبه در سال ۱۳۹۶، همان «حوری ملک‌شاهی» محبوب سریال تاسیان باشد. همین کشف ناگهانی باعث شد نام رضی دوباره در فضای مجازی مطرح شود.

ریحانه رضی در «تاسیان» نقش همسر جمشید (بابک حمیدیان) را بازی کرد؛ زنی از طبقه بالای اجتماعی پیش از انقلاب که با لحن و حضور آرام و درخشانش، خیلی زود به دل مخاطبان نشست. عشق میان حوری و جمشید حتی از قصه عاشقانه اصلی سریال جذاب‌تر شد و بسیاری او را مهم‌ترین و دلنشین‌ترین بازیگر «تاسیان» دانستند.

اما مسیر رضی به همین جا ختم نمی‌شود. او ریشه در تئاتر دارد و بارها توانایی خود را روی صحنه ثابت کرده است. نمایش «هیدن» به کارگردانی کوروش شاهونه یکی از نقاط عطف کارنامه اوست؛ جایی که در نقش زنی نابینا، تحسین منتقدان و تماشاگران را برانگیخت و نشان داد جنس بازی‌اش به مراتب فراتر از یک نقش تلویزیونی ساده است. بازی که یکی از دلایل اصلی پرمخاطب ترین تئاتر شد.

رضی حالا در آستانه تثبیت جایگاه خود قرار دارد. او هم توانایی ایفای نقش‌های عاشقانه و سانتیمانتال را دارد و هم ظرفیت درخشش در کاراکترهای پرچالش و پیچیده. اگر مسیر انتخاب‌هایش را با هوشمندی ادامه دهد، بی‌شک یکی از چهره‌های آینده‌دار سینما و تئاتر ایران خواهد بود.

مرتضی امینی‌تبار؛ بازیگر جوان در مسیر پختگی

سریال «عملیات مهندسی» که این شب‌ها از شبکه سه پخش می‌شود، یکی از معدود آثار تلویزیون است که توانسته رضایت نسبی مخاطبان را جلب کند. یکی از عوامل اصلی این موفقیت، حضور بازیگران جوانی است که با نقش‌آفرینی‌هایشان سریال را باورپذیر کرده‌اند؛ در رأس آن‌ها مرتضی امینی‌تبار.

او در این سریال نقش «مسعود» را بازی می‌کند؛ مأموری اطلاعاتی در دهه شصت که علاوه‌بر مبارزه با منافقین، با چالش‌های عاطفی و شخصی هم روبه‌روست. علاقه او به دختری که به گروهک منافقین پیوسته، به شخصیتش عمق و جذابیت بیشتری بخشیده و باعث شده تماشاگران او را در کنار وجه قهرمانانه‌اش، انسانی و آسیب‌پذیر هم ببینند.

امینی‌تبار نخستین‌بار با نقش «میثم» در سریال «زخم کاری» به کارگردانی محمدحسین مهدویان شناخته شد. هرچند بازی‌اش در فصل‌های بعدی مورد انتقاد قرار گرفت، اما حضور دوباره‌اش در «عملیات مهندسی» نشان داد مسیر پختگی را در پیش گرفته است. پسری باهوش و تلاشگر که منفعل نیست، بازی تلخ ندارد و مانند زخم کاری یک دیالوگ تکراری «من پسر مالکم» را تکرار نمی‌کند و با اکت‌های درست و حسی ملموس، توانسته منتقدان را هم تا حدی راضی کند.

این بازیگر جوان که ریشه‌ای افغانستانی دارد، چندی پیش نیز با یک ویدیوی وایرال درباره گذشته‌اش به‌عنوان مجری برنامه انگلیسی‌زبان کودکان خبرساز شد. حالا اما مهم‌تر از همه، بازی پخته‌ترش در یک سریال پرمخاطب است. باید دید او در آینده در تلویزیون ماندگار می‌شود یا راهش را به سمت سینما و شبکه نمایش خانگی ادامه می‌دهد. آنچه مسلم است، مرتضی امینی‌تبار از آزمون تازه خود سربلند بیرون آمده است.

نوشته از درخشش بی‌هیاهوی «نیما» تا دورخیز کنجکاوی‌برانگیز «پارسا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این قسمت از برنامه ویژه نیمه شعبان است و جناب‌خان نیز در بخش‌هایی محسن کیایی را همراهی می‌کند.

«۱۰۰۱» برنامه‌ای در قالب گفتگو-سرگرمی است که با محوریت اعداد در زندگی تهیه و پخش می‌شود.

هر قسمت از «۱۰۰۱» حول محور یک عدد خاص می‌چرخد که سوژه‌ها و موضوعات مرتبط با آن عدد در برنامه مطرح می‌شود.

این برنامه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فریدالدین نیکجو ساخته شده و ‌طراح و مدیر هنری آن محمد بحرانی است.

نوشته مهران غفوریان و علی لهراسبی به «۱۰۰۱» می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم‌ عامریان در ابتدا مطرح کرد: ما کلمات بی‌ادبی در فیلم ندیدیم و اگر می‌دیدیم‌ حتما حذف می‌کردیم. خیلی وقت است تلاش می‌کنم فیلم‌هایی بسازیم که شوخی بد نداشته باشند. اگر چیزی بوده است از شما عذرخواهی می‌کنم و در اکران عمومی اصلاح می‌کنیم.

مهران غفوریان درباره سینمای کمدی ایران گفت: سینمای کمدی در مقایسه با ژانرهای دیگر در ایران عمق پیدا نکرده زیرا محدودیت‌های ما در سینمای کمدی خیلی زیاد است. ما با وجود همه خطوط قرمز تلاشمان را می‌کنیم که کمدی بسازیم. این‌ نکته را مدنظر داشته باشید که ما نمی‌توانیم با مشاغل و برخی افراد خاص شوخی کنیم. صادقانه می‌گویم که همه هدف ما خوشحالی مردم است.

وی افزود: خودم خیلی از حرف‌های زشت در فیلم‌ پرهیز می‌کنم و خیلی ممنونم از آقای عامریان که گفتند اگر نکته‌ای باشد در اکران عمومی فیلم اصلاح می‌شود.

در ادامه این نشست روزبه رایگا درباره فیلمبرداری اثر عنوان کرد: در پیش‌تولید سعی کردیم روایت فیلم درست باشد و از چیزهای عجیب و غریب پرهیز کنیم. همچنین از پلان‌های متنوع نیز خیلی استفاده کردیم زیرا آقای موفق تاکید داشتند که ریتم فیلم‌ حفظ شود.

عامریان عنوان کرد: من در اینجا خودم‌ هم به فیلمم نخندیدم زیرا صدای سالن خیلی بد بود. من‌ فیلم را در سالن‌های دیگر‌ با مردم دیده‌ام و واکنش‌ها خیلی خوب بوده است.

وی در ادامه در واکنش به نقدها گفت: شما نقد کنید و ما یاد می‌گیریم و هیچ ایرادی ندارد. به عقیده من جای فیلم‌ کمدی در جشنواره فیلم‌ فجر نیست اما‌ خودتان می‌دانید که برای اکران نوروزی می‌گویند که فیلم باید در جشنواره حضور داشته باشد. فیلم‌ کمدی لزومی ندارد که به سینما کمک کند و این‌ مساله را به فیلم‌های اجتماعی می‌سپاریم. ما دوست داریم سینماها با فروش فیلم‌های کمدی رونق پیدا کنند.

محسن کیایی گفت: ای کاش با این وجود که فیلم ما ۱۰ صبح اکران شد باز هم‌ سالن پر‌ می‌شد، مانند سال‌های پیش که ما برای فیلم‌های جشنواره در صف می‌ایستادیم. اگر فیلم‌های کمدی نبودند سینماها یکی یکی تعطیل می شدند.

وی تاکید کرد: اجرا دغدغه من‌ نیست. فضای کار هنری در هر حوزه‌ای برای من جذاب است و سعی خودم را می‌کنم کارم را به درستی انجام دهم. ما‌ مجریان بسیار خوبی داریم‌ که متاسفانه برخی از آن‌ها اجازه فعالیت ندارند دوستانی مانند فرزاد حسنی، رامبد جوان و… .

داوودنژاد در ادامه گفت: دوستانی که نقد می‌کنند فکر کرده‌اند در هالیوود نشسته‌اند. فیلم‌ کمدی در ایران باید از هزار لایه بگذرد و راحت نیست که این فیلم‌ها را به جشنواره برسانیم. در این‌ فیلم‌ حرف و حرکت مستهجنی وجود ندارد. من اصلا ناراحت نیستم که در این فیلم حضور دارم و خیلی هم خوشحالم.

عامریان بیان کرد: قطعا ما سعی می‌کنیم‌ کمدی‌هایمان‌ را به سلیقه شما نزدیک‌تر کنیم.

سهیل موفق گفت: مسیر فیلمسازی من مشخص است و سال‌ها برای خانواده‌ها و کودکان فیلم ساخته‌ام.  زمانی که فیلمنامه را می‌خواندم و فیلم‌ را می‌ساختم متوجه نکته بدی نشدم. من سعی می‌کنم به احترام خانواده از شوخی‌های دم دستی و زشت پرهیز کنم. چیزی را که برای خانواده خودم‌ نمی‌پسندم برای خانواده مخاطبان هم نشان نمی‌دهم. ما فیلممان را با احترام به جشنواره ارائه کردیم و قبول شد. این اتفاق جرم‌ نیست.

حمزه صالحی بیان کرد: من خودم خیلی دوست دارم فیلم اجتماعی بنویسم و یک کار اجتماعی هم نوشته‌ام اما آقای عامریان می‌گویند بگذار برای بعد. سینما خیلی با اجتماع ارتباط دارد. خود من درگیر یک پرونده کلاهبرداری بودم و روزی با مردم‌ یکی از فیلم‌هایم‌ را در سینما دیدم. با خنده مردم واقعا حالم خوب شد. شرایط مردم به نوعی است که من از سلامتی‌ام می‌گذارم و کمدی می‌نویسم‌ تا حال مردم خوب شود.

ایمان صفا تصریح کرد: من در سفر بودم و فیلمنامه را خواندم. وقتی برگشتم فیلمبرداری را شروع کردیم و تمام تلاشم را کردم‌ که کمیت را با کیفیت جبران کنم.

مهران غفوریان تصریح کرد: ما باید به کمدی فرصت دهیم. چندسال پیش کمدی روحوضی داشتیم‌. بعد به آیتم‌های کمدی رسیدیم. حتما در این روند بهتر می‌شویم و تلاشمان‌ هم در همین مسیر است.

عامریان درباره فروش فیلم گفت: من کار کم‌فروش نمی‌سازم.

رویا میرعلمی درباره بازی در این‌ فیلم گفت: وقتی نقش کمدی به من‌ پیشنهاد می‌شود، خوشحال می‌شوم زیرا سال‌ها در تئاتر تلاش کردم نقش‌های مختلف بازی کنم. دوست دارم‌ یک‌ کمدین خانم باشم که در این عرصه فعالیت می‌کند.

سعید هنرمند در پایان درباره طراحی صحنه فیلم عنوان کرد: آقای عامریان‌ همه‌چیز را در اختیار طراح قرار می‌دهند. ما خانه فیلم را کاملا بازسازی ‌کردیم و یک زیرزمین ساختیم.

نوشته خودم هم به فیلمم نخندیدم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رسول صدرعاملی در ابتدای نشست مطرح کرد: پنج سال پیش کانون پرورش فکری و آقای کریمی صارمی کتاب آقای فریدون حسن زاده را به من دادند و احساس کردم می توان کاری از آن دربیاورم و با اجازه از نویسنده قصه را به روز کرده و حدود چند سال درگیر آن بودیم.

وی ادامه داد: کامبوزیا پرتوی در ابتدا کار را آغاز کرد که متاسفانه او را از دست دادیم. بعد اصغر عبداللهی کار را شروع کرد و باز به نتیجه نرسید که درنهایت میلاد و محمدرضا و آرش فیلمنامه را نوشتند و این تیم بیش از یک سال زحمت کشید. بعد از آن حامد علامتی آمد و اعتماد کرد و همه جوره ما را حمایت کرد.

صدرعاملی افزود: از شنای پروانه آشنایی با مازیار هاشمی بود و به خاطر من پای کار آمد. اراده جمعی کانون، مازیار و فارابی باعث شد فیلم ساخته شود و برای من مهم بود که موقعیت کانون دوباره احیا شود و مرغک کانون باز روی پرده بیاید.

سیدمازیار هاشمی بیان کرد: آشنایی من با آقای صدرعاملی به زمانی برمی‌گردد که بچه خور را کار کردیم و همکاری ما به شنای پروانه برمی‌گردد. بعد از آن پروژه، کتاب زیبا صدایم کن را به من دادند و کار از آنجا شروع شد.

آرش صادق‌بیگی یکی از نویسندگان این اثر توضیح داد: نیاز بود نوجوان جدید و امروزی را ببینیم و آقای حسن زاده نویسنده کتاب هم به ما اجازه دادند که راحت با قصه پیش برویم و دخل و تصرف داشته باشیم.

میلاد صدرعاملی نیز مطرح کرد: تفاوت اصلی این بود که ما باید یک مادر را وارد قصه می‌کردیم. آدم‌های جداافتاده که هرکدام در طرفی از شهر پرت شده اند و باز در کنار هم جمع می‌شوند. کار بسیار سختی بود که اگر درنمی‌آمد قصه تاثیرگذاری خود را از دست می‌داد.

محمدرضا صدرعاملی گفت: درست است که خسرو به ظاهر از آسایشگاه بیرون می آید ولی خسرو است که آدم درست قصه است و جامعه با او به خوبی رفتار نمی‌کند.

رسول صدرعاملی درباره معرفی یک ترانه دیگر به سینما بیان کرد: از قبل نیت نداشتم که من ترانه دیگری به سینما اضافه کنم. خیلی خوشحالم که بعد از مدت ها به بازیگری رسیدم که بسیار دانا و باهوش است. ژولیت دختر کریستف رضاعی است و بعد از ۳۰۰ نفر از او هم تست گرفتم و زیبای قصه خود را پیدا کردم.

ژولیت رضاعی بازیگر این فیلم بیان کرد: تشکر می‌کنم که اجازه دادند چنین تجربه ای داشته باشم. وقتی وارد پروژه شدم خیلی شکرگذار شدم که توانستم وارد چنین پروژه‌ای بشوم.

کارگردان این فیلم مطرح کرد: یکی از سخت‌ترین پروژه های ممکن برای من و مازیار هاشمی بود. حدود هفتاد درصد فیلم خارجی بود. سر دختری با کفش‌های کتانی هم چنین تجربه ای داشتم که بسیار به من کمک کرد.

کریستف رضاعی آهنگساز فیلم توضیح داد: آن قدر داستان قوی است که غرق آن می‌شویم کار من را راحت‌تر کرد. از همان ابتدا می‌دانستم که باید به سمت موسیقی ظریف ازمنظر ساز بروم.

صدرعاملی درباره دلیل حضور موضوعاتی مانند گشت ارشاد و موتورسواری زنان در فیلم‌ بیان کرد: از قبل این این‌مسائل فکر شده بود. بحث ما این نبود که کار خاص و عجیبی انجام دهیم. اما شما نمی توانید سال گذشته از میدان تجریش تا ولیعصر بیایید و پدیده هایی مانند گشت ارشاد را نبینید.

رسول صدرعاملی بیان کرد: دقیقا فیلمنامه ای که داشتیم به تصویر کشیده شد و این نسخه پاک و بدون دستکاری است. امیدوارم برای اکران هم دچار ممیزی نشویم. تمام نیت من بود که تجسم و تصور مهربانی را روی پرده ببینید.

مهران غفوریان توضیح داد: من پدرم و یک دختر دارم. آقای صدرعاملی ممنونم از شما برای نشان دادن چنین رابطه پدر و دختری و ممنونم که به من اعتماد کردید.

کارگردان این اثر گفت: از زمان من ترانه پانزده سال دارم تلاش کردم از زاویه ای به خانواده نگاه کنم که نگاه تازه ای باشد. امین حیایی هم سفر است و عذرخواهی کرد که نتوانست اینجا باشد. هنوز بخش قابل توجهی از توانایی های او دیده نشده است.

رسول صدرعاملی بیان کرد: به نظر می آید این دو نسل دهه پنجاه و زد از هم دور افتاده‌اند ولی اینگونه نیست. اگر رابطه پدر و دختری به رفاقت و همدلی ایجاد شود، مانا خواهد بود. سینما بیش از هر چیزی به تهیه‌کننده خوب نیاز دارد و خوشحالم که در این پروژه سید مازیار هاشمی را در کنار خود داشتیم.

نوشته تجسم و تصور مهربانی را روی پرده ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امین حیایی با معرفی ژولیت رضاعی هم که پیشتر اعلام شده، نقش پدر و دختر فیلم را ایفا کرده‌اند.

فیلمنامه‌ «زیبا صدایم کن» را آرش صادق بیگی، میلاد صدرعاملی و محمدرضا صدرعاملی بر اساس رمانی به همین نام نوشته‌ فرهاد حسن زاده نوشته‌اند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: خسرو که در آسایشگاه روانی به اجبار بستری‌ست، تمام این سالها را در فکر دخترش زیبا سپری کرده. امروز روز تولد شانزده سالگی زیباست و خسرو نمی‌خواهد از این روز ساده بگذرد…

فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» در ۱۲ بهمن ماه اولین روز جشنواره فیلم فجر در سینما «استقلال»، «سینما مهر شاهد» و «گالریا» به ترتیب در سانس‌های ۲۱، ۱۶ و ۱۸:۳۰ به نمایش درمی‌آید و جدول اکران مردمی فیلم به پیوست منتشر می شود.

این فیلم محصول کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با مشارکت بنیاد سینمایی فارابی، کمپانی Hibfilm و کمپانی میلاد فیلم است.

عوامل اصلی «زیبا صدایم کن» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان | تدوین: بهرام دهقانی | موسیقی: کریستف رضاعی | مدیر پروژه: حسین هادیانفر | صداگذاری و ترکیب صدا: علیرضا علویان| طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظر فصیحی | طراح چهره پردازی: عظیم فراین | طراح صحنه: امیرحسین قدسی | طراح لباس: هدی میرزایی | مدیر صدابرداری: طاهر پیشوایی | سرپرست گروه کارگردانی: درنا مدنی | مدیربرنامه‌ریزی: ایمان توکلی | مدیر تدارکات: حیدر زرقومی | طراح جلوه‌های میدانی: آرش آقابیگ | دستیار اول کارگردان: مجید حقیقت | دستیار اول صحنه: رشید حسینی | هماهنگی تولید: کاظم نامنی | منشی صحنه: لادن رحمتی | دستیار اول فیلمبردار: هومن خلیلی | عکس: مجید طالبی | طراح نشان فیلم: ابراهیم حقیقی | طراح تیتراژ: حامد بارئی طبری | مدیرتبلیغات: آریان امیرخان | مدیر روابط عمومی: شیما غفاری | موشن گرافیک: پیمان امدادی.

نوشته مهران غفوریان و ستاره پسیانی در «زیبا صدایم کن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اولین نمایش این فیلم سینمایی در جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

مهران غفوریان، محسن کیایی، ایمان صفا، رویا میرعلمی، المیرا دهقانی، محمدرضا داوودنژاد، قدرت الله ایزدی، حدیث فولادوند، سارا منجزی، محمدجواد جعفرپور، جواد پولادی، حامد وکیلی بازیگران «کفایت مذاکرات» هستند.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: حسن ایوبی، آهنگساز: امیر توسلی، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، مدیران صدابرداری: علی کیان ارثی-اردلان کیان ارثی، طراح گریم: عبدالله اسکندری، طراح صحنه: سعید هنرمند، طراح لباس: مهناز غنی، طراح جلوه های بصری: امیر ولیخانی، فیلمبردار: هاشم درزی، مدیر برنامه ریزی: مجتبی طاهرخانی، سرپرست گروه کارگردانی: محمد داودی کیا، عکاس: معصومه صالح بیگی، منشی صحنه: صفورا برسان، مدیر تولید: محمدرضا عزتخانی، مدیر تدارکات: روح الله خلجی، جانشین تهیه کننده: کیمیا محمودیان و مجری طرح: مریم رحیمی.

نوشته پوستر «کفایت مذاکرات» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیامک انصاری و مهران غفوریان دو چهره شناخته شده و مطرح عرصه سینما و تلویزیون برای اولین بار به‌طور مشترک به عنوان میزبان و‌ مجری در این مسابقه حضور دارند.

احسان روزبهانی، هاشم بیگ‌زاده، محمد زارع، محمد مرادی، محمد بخشی، فریبا فرجی‌پور، بهناز شفیعی، نازنین‌ ملائی، زهرا کریمی، سوگند سالاری، مهسا جاور، مسعود کریموند، حسین حلوایی، میثم‌ عابدی، آمین باصر، امیر حسین محمودپور، ایمان خالقی، مرتضی خوش‌قلب، فرامرز ایزدخواه و سجاد سالاروند از جمله شرکت‌کنندگان این مسابقه نفس‌گیر و دشوار هستند.

«بازمانده» با نام انگلیسی «survivor» همه ساله در بسیاری از کشورهای دنیا اعم از آمریکا، بریتانیا، استرالیا، کانادا، فرانسه، ایتالیا، یونان و‌ ترکیه برگزار شده و لقب «بزرگترین و‌ پرطرفدارترین مسابقه تلویزیونی در جهان» را به خود اختصاص داده است.

این مسابقه از طریق یکی از پلتفرم‌های داخلی برای پخش در شبکه نمایش خانگی عرضه خواهد شد.

سایر عوامل اصلی این پروژه عبارت هستند از: مشاور و مدیر پروژه: جواد نوروزبیگی، کارگردان تلویزیونی: افشین اربابی، مدیران تصویربرداری: منوچهر مظفری و مهرداد حمیدیان، سرپرست تدوین: سیامک مهماندوست، مدیر صدابرداری: شاهین ثابت، مدیر تولید: مهدی چراغی، جانشین تولید: حامد آزادی، مدیر برنامه‌ریزی: نیلوفر چهارمحالی، طراح صحنه: مهدی موسوی، داور و کارشناس فرهنگی: علی فرهنگی، طراح لباس: سحر سهرابی، مجری طرح: امیر حسین نوروزبیگی، مدیر بازرگانی: آرمین موگویی، طراح گریم: سولماز صدرالاشرافی، گروه کارگردانی: مجید بذرپاچ (سرپرست)، مرتضی قیاسی (مدیر محتوایی و کمپ‌ها)، یاسر نیکخواه‌آزاد (بازیگردانی و هماهنگی)، سید میلاد بنی‌طبا (دستیار یک کارگردان)، شاهین علیزاده (ناظر کیفی چالش‌ها)، بهزاد رحمان‌پور (مدیر صحنه)، آیلار تقوی (منشی صحنه)، سرپرست گروه ایده و‌ محتوا: مسعود مرعشی، تیم پزشکی: مریم مشایخی و شایان صفامنش، اصلاح رنگ و جلوه‌های ویژه کامپیوتری: علی تصدیقی، آهنگساز: پیام آزادی، صداگذار: علی غفارنژاد، مدیر جلوه‌های ویژه میدانی: مرتضی رمضانی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، مدیران تدارکات: امید چراغی و حسین آزادی، عکاس: احمد رضا شجاعی، فیلم‌بردار پشت صحنه: محمد رضا چراغی، هماهنگی‌های ارگانی: مصطفی حسنی‌کیا و‌ محمد رسول حسنی‌کیا.

نوشته مسابقه بزرگ «بازمانده» مقابل دوربین رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جشنواره بین‌المللی فیلم زوما «ZUFF» رویداد معتبر جهانی است که توسط شرکت فیلم نیجریه «NFC» هر ساله در پایتخت این کشور برگزار می‌شود.

مهران احمدی، مهران غفوریان، سارا حاتمی، مرتضی امینی‌تبار، روح‌الله زمانی، علی‌اکبر اصانلو، کاظم هژیر آزاد، سامان مهکویه و مینا شفیعی بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج، بنیاد سینمایی فارابی و بنیاد بین‌المللی امام رضا (ع) است که امیر ابیلی و داوود گنجوی نویسندگی آن را بر عهده داشتند.

این جشنواره جهانی از یکم تا پنجم دسامبر (۱۱ تا ۱۵ آذرماه) در ابوجا با همکاری اداره سرزمین‌های پایتخت فدرال (FCTA) برگزار می‌شود.

نوشته فیلم سینمایی «آبی روشن» مسافر نیجریه شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم سینمایی مهران احمدی، مهران غفوریان، سارا حاتمی، مرتضی امینی‌تبار، روح‌الله زمانی، علی‌اکبر اصانلو، کاظم هژیر آزاد و سامان مهکویه به ایفای نقش می‌پردازند.

فیلم سینمایی «آبی روشن» از ۲۳ خرداد ماه در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده بود و پس از طی دو ماه اکران، از فردا در پلتفرم فیلم‌نت اکران آنلاین می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم سینمایی آمده است: کشف یک فیروزه‌ی کمیاب زندگی یونس که صاحب معدن، معتمد و بزرگ شهر است را وارد مسیر مخاطره‌آمیزی می‌کند.

این فیلم محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج، بنیاد سینمایی فارابی و بنیاد بین‌المللی امام رضا (ع) است که امیر ابیلی و داوود گنجوی نویسندگی آن را بر عهده داشتند.

سایر عوامل «آبی روشن» عبارتند از: مجری طرح: وحید معدنی، مدیر فیلمبرداری: پیمان عباس‌زاده، تدوین: حسین جمشیدی‌گوهری، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، موسیقی: فرید سعادتمند، طراح صحنه: امیر زاغری، مدیر تولید: سید مقصود میرهاشمی، طراح چهره پردازی: کامران خلج، مدیر صدابرداری: اشکان پورتاجی، طراح لباس: الهام ترکمن، مدیر برنامه‌ریزی: امید همتی‌فراز، انتخاب بازیگر: کیومرث مرادی، دستیار اول کارگردان: امیر رونقی، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، طراحی جلوه‌های بصری: امین پهلوان‌زاده، منشی صحنه: آرزو قربانی، عکاس صحنه: صمد قربان‌زاده، طراح نشان: احسان حسینی، روابط عمومی: علی سلمانزاده.

نوشته فیلم سینمایی «آبی روشن» به خانه‌ها رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.